Ελληνική κρίση : Πλήρης εφαρμογή του πειράματος του Μόντρεαλ

Ίσως να σας είναι γνωστές ορισμένες από τις πληροφορίες που θα διαβάσετε. Ελπίζουμε ότι γνωρίζοντας λεπτομέρειες σχετικά με το πείραμα του Μόντρεαλ , θα μπορέσουμε να αντιτάξουμε τις προσωπικές μας άμυνες στην πολυμέτωπη κρίση και να την αντιμετωπίσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι ο Καναδάς είναι μια από τις πιο ανεπτυγμένες… οικονομίες του κόσμου, που κόντρα στην κρίση δεν έχει ανεργία και συνεχίζει, ακόμη και σήμερα, με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν όμως ότι… εκεί έχουν γίνει τα μεγαλύτερα πειράματα που αφορούν την ανθρώπινη ψυχολογία και την μεταφυσική. Πάντα, βέβαια, με βιτρίνα διάφορες έρευνες μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και επιστημονικών ομάδων αλλά και πάντα με συμμετοχή των μυστικών υπηρεσιών των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Τον Μάιο του 1961 συνέβη το εξής απίστευτο πείραμα........ με τα συνταρακτικά για τις Μυστικές υπηρεσίες αποτελέσματα: Σε 100 εθελοντές, μεταξύ 30 και 50 ετών τέθηκε μεταξύ άλλων και το ερώτημα: ”Επειδή οι αριθμοί και τα χρονικά διαστήματα είναι σχετικά για κάθε άνθρωπο, θέλουμε να μας πεις εάν το διάστημα των έξι μηνών είναι μεγάλο ή μικρό για εσένα.” Απλό το ερώτημα απλή και η απάντηση. Από τους 100 οι 76 απάντησαν ότι το διάστημα είναι μεγάλο και οι υπόλοιποι 24 ότι είναι μικρό. Ολόκληρο το πείραμα ήταν φυσικά μια πρόφαση για να τεθεί αυτή και μόνο η ερώτηση. Και αυτό γιατί μετά το τέλος της απάντησης του καθενός που είπε ”μικρό” η επιστημονική ομάδα του αποκάλυψε το εξής: ‘’Ξέρεις, η ομάδα μας έχει κάνει 4 φορές στο παρελθόν την ίδια ερώτηση σε αντίστοιχους με εσένα εθελοντές. Και οφείλουμε να σου πούμε ότι το 60% των εθελοντών που απάντησαν ”μικρό” πέθαναν μέσα σε περίοδο δύο ετών. Αυτό ίσως οφείλεται σε μία είδους ”πρόγνωση” που κάνει ασυναίσθητα ο εγκέφαλος ή σε κάτι πιο πολύπλοκο σχετικά με εγκεφαλικά ιόντα αλλά αυτό το ερευνούμε στα εργαστήρια. Μέσα στο επόμενο έτος πιστεύουμε ότι θα φτάσουμε σε ασφαλή συμπεράσματα’’. Αφού φυσικά ζήτησαν την απόλυτη εχεμύθεια από τα ”πειραματόζωα”, λόγω της επιστήμης και της εθνικής ασφάλειας, τα αποχαιρέτησαν. Αυτή η ανακάλυψη της επιστημονικής ομάδας ήταν εννοείται μια ανοησία, ένα συνειδητό ψέμα. Αλλά μιλάμε πάντα για το 1961 που οι άνθρωποι ήταν πολύ πιο ευκολόπιστοι και δεν υπήρχε ούτε η στοιχειώδης τεχνολογία για να ελέγξει κανείς κάτι τέτοιο. Και φυσικά οι 24 αυτοί άνθρωποι κατατρόμαξαν, όταν εξειδικευμένοι επιστήμονες τους είπαν ότι είναι πολύ πιθανόν να χάσουν την ζωή τους πολύ σύντομα. Και αυτό έκανε το επόμενο διάστημα της ζωής τους σκέτη κόλαση. Σύμφωνα με τα στοιχεία των επιστημόνων μόνο το 1% των ανθρώπων μεταξύ 30 και 50 ετών πεθαίνουν ξαφνικά από τροχαία, καρδιακά επεισόδια, άγνωστες ασθένειες κλπ. Αυτό επαληθεύτηκε και στους ”76” που είχαν μία ανθρώπινη απώλεια από έμφραγμα, στατιστικά κανονικό. Όσον αφορά όμως τους 24 που απάντησαν ”λάθος” δεν ίσχυσε το ίδιο.Εννέα από αυτούς έχασαν την ζωή τους, πράγμα που εντυπωσίασε την ομάδα που μελέτησε το πως και το γιατί έγινε αυτό. Το πόρισμα τους; Η γνώση ότι είναι πολύ πιθανόν να πεθάνουν τους συνέτριψε. Οι οικείοι τους, ανέφεραν στα μέλη της ομάδας που τους πλησίασε μετά τον θάνατο των ‘’πειραματόζωων’’, ότι το μυαλό τους τον τελευταίο καιρό φαινόταν συνέχεια κολλημένο κάπου και κάτι έμοιαζε να τους απασχολεί. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μειωμένη απόδοση στον χώρο εργασίας, εκδήλωση παραβατικής συμπεριφοράς και κατάθλιψη. Επτά από αυτούς απολύθηκαν από την δουλειά τους και μετά τους πήρε η κατηφόρα. Δύο από αυτούς φυλακίστηκαν, ο ένας για ληστεία και άλλος ένας για απάτη. Τέσσερις σκοτώθηκαν σε τροχαίο, οι δύο εξ’ αυτών υπό την επήρεια αλκοόλ, τρεις πέθαναν από άγνωστα καρδιακά προβλήματα που αναζωπυρώθηκαν και που προκάλεσαν έμφραγμα του μυοκαρδίου και δύο από ραγδαία και απότομη εξάπλωση κακοήθους καρκίνου. Αυτή η διαπίστωση εξέπληξε τα μέλη της ερευνητικής ομάδας και τους πολιτικούς προϊσταμένους τους. Δεν φαντάζονταν ότι ο εγκέφαλος θα επιτεθεί με τόση σφοδρότητα στο σώμα μόνο με την βεβαιότητα ενός μελλοντικού αρνητικού γεγονότος και θα επηρέαζε τους συμμετέχοντες ακόμη και στην πιο μικρή καθημερινή τους πράξη. Είναι σαν να βάζεις, έλεγαν, ένα ζευγάρι κόκκινο γυαλιά στα μάτια κάποιου και όλα να αποκτούν γύρω του αυτή την κοκκινωπή απόχρωση. Τίποτα δεν έχει αλλάξει πραγματικά, παρά μόνο ο τρόπος που τα βλέπει. Μόνο που στο πείραμα, το φίλτρο ήταν ‘’θανατηφόρο’’. Κάποιο μελλοντικό φίλτρο, σκέφτηκαν, μπορεί να περιέχει εξάπλωση ασθενειών, οικονομικές κρίσεις κλπ. Να χρησιμοποιηθεί σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία, που δεν θα κάνει τίποτε άλλο, από το να ωθεί την πραγματοποίηση σε οτιδήποτε εμείς επιλέξουμε. Και διαβίβασαν το πόρισμα τους στους πολιτικούς παράγοντες των χωρών τους. Τα χρόνια πέρασαν από τότε και πολλά φίλτρα εφαρμόστηκαν στην ανθρωπότητα. Η εξάπλωση της τεχνολογίας βοήθησε πολύπλευρα την απορρόφηση τους από τον πληθυσμό και η αποτελεσματικότητα τους αποδείχθηκε πολύτιμη. Στην Ελλάδα την εξάπλωση των φίλτρων έχουν αναλάβει κυρίως τα media και τα τελευταία χρόνια το ίντερνετ. Θυμηθείτε μόνο την ελληνική οικονομική κρίση. Το 2008 άρχισε, με αφορμή την παγκόσμια οικονομική κρίση, ένας ακήρυχτος πόλεμος στους Έλληνες πολίτες για την οικονομική κρίση που ζούσαμε, από τα κανάλια και το διαδίκτυο. Αλλά για μισό λεπτό! Το 2008 στην Ελλάδα δεν ζούσαμε καμία κρίση. Είχε σκάσει η Lehman Brothers και το αμερικάνικο τραπεζικό σύστημα αλλά οι ελληνικές τράπεζες και επιχειρήσεις ήταν ανέγγιχτες. Δεν είχαν το παραμικρό πρόβλημα. Και όμως οι Έλληνες, χωρίς καμία μείωση στο εισόδημα τους, άρχισαν να ζούνε την κρίση ένα χρόνο πριν αυτή εμφανιστεί. Δεν έβλεπαν καμιά κρίση αλλά τα δελτία ειδήσεων τους διαβεβαίωναν ότι ήταν εκεί και τους απειλούσε. Τι συμβαίνει σε έναν άνθρωπο όταν τον βεβαιώνεις ότι θα πεθάνει; Πεθαίνει. Έτσι και αυτόν που βεβαιώνεις ότι θα πτωχεύσει, πτωχεύει και ούτω κάθε εξής. Φυσικά η όλη διαδικασία δεν γίνεται αυτόματα, είναι δυναμική, δηλ. σταδιακά τρομοκρατείς τον καταναλωτή ότι η κρίση παραφυλά, αυτός σταματά να καταναλώνει, τα δημόσια έσοδα μειώνονται, τα κέρδη των επιχειρήσεων μειώνονται, οι επιχειρήσεις απολύουν κόσμο και σε ένα εξάμηνο μπαίνεις στην αδιέξοδη ύφεση. Εάν έχεις και έναν Παπανδρέου πρωθυπουργό αποκλείεσαι και από τις αγορές και έτσι προτρέχεις στο ΔΝΤ. Από κει και πέρα όμως το πείραμα άλλαξε κατεύθυνση και θα επανέλθω με νεότερα στο μέλλον. Μέχρι τότε προσοχή στα γυαλιά που φοράτε!.. Source : himaira.blogspot.com

Ο λάθος στόχος της επιμήκυνσης

Την τελευταία εβδομάδα απείχα από τον σχολιασμό της οικονομικής πολιτικής της νέας μας κυβέρνησης επειδή ήθελα να αφουγκραστώ το σκεπτικό και τις στρατηγικές της επιλογές. Μετά και το Eurogroup είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η συγκυβέρνηση των τριών κομμάτων έχει επιλέξει λανθασμένο στόχο, τον οποίο θα προσπαθήσει να επιτύχει με αναποτελεσματικά μέσα. Ο λάθος στόχος της επιμήκυνσης Ο δεδηλωμένος πλέον στόχος του Υπουργείου Οικονομικών είναι η επίτευξη συμφωνίας επιμήκυνσης του «προγράμματος», κάτι που μεταφράζεται σε πιο αργές αποπληρωμές των δανείων (χωρίς μείωση επιτοκίου – καθώς επιμήκυνση με μείωση επιτοκίου παραπέμπει σε αναδιάρθωση, όπως θα θυμάστε) και μικρότερο ρυθμό μείωσης των δημοσίων δαπανών και αύξησης των δημοσίων εσόδων. Αυτή η επιμήκυνση παρουσιάζεται (ξανά) στο ελληνικό κοινό ως εξασφάλιση περισσότερου χρόνου για να πετύχει το «πρόγραμμα». Δυστυχώς, όπως και η επιμήκυνση που πέτυχε (σε σχέση με το πρώτο Μνημόνιο) ο κ. Γ. Παπανδρέου τον Μάρτιο του 2011, έτσι και αυτή η επιμήκυνση (αν επιτευχθεί) δεν πρόκειται να προσφέρει στην χώρα μας (δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) περισσότερο χρόνο να πετύχει αλλά περισσότερο σχοινί για να κρεμαστεί. Στην περίπτωση εκείνης της επιμήκυνσης (του Μαρτίου 2011), το αποτέλεσμα ήταν ο εκτροχιασμός που ακολούθησε μερικούς μήνες μετά (τον Ιούλιο του 2011) με αποτέλεσμα την εκπαραθύρωση του κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, την μετακόμιση του κ. Βενιζέλου στην Πλατεία Συντάγματος, και, τέλος, το δεύτερο Μνημόνιο, το θλιβερό PSI, και την κατάρρευση της τραπεζικής πίστης στην χώρα. Στην περίπτωση μια νέας επιμήκυνσης προς το τέλος του 2012, ο νέος εκτροχιασμός του νέου «προγράμματος» το οποίο σίγουρα θα ακολουθήσει, πολύ πιθανόν να φέρει την εκπαραθύρωση όχι απλώς του υπουργού Oικονομικών αλλά και της Ελλάδας από την Ευρωζώνη (με ό,τι αυτό συνεπάγεται – δηλαδή, την διάλυση της ίδιας της Ευρωζώνης). Πώς είμαι τόσο σίγουρος ότι μια επιμήκυνση δεν θα μας εξασφαλίσει περισσότερο χρόνο να πετύχουμε; Γιατί επιμένω ότι θα μας προσφέρει μακρύτερο σχοινί για να κρεμαστούμε; Οι λόγοι δύο: Πρώτον, επειδή (όπως έγραφα και τον Μάρτιο του 2011 σχετικά με εκείνη την Παπανδρεϊκή επιμήκυνση) είναι κοινός τόπος μεταξύ επενδυτών ότι το ελληνικό δημόσιο κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να ξανα-κουρέψει τα δάνειά του – να βρεθεί σε κατάσταση default – καθώς μια οικονομία που συρρικνώνεται σε ρυθμό -7% με -10% θα πρέπει να πληρώνει... αρνητικά επιτόκια για να διατηρεί κάποια ελπίδα ότι θα δύναται να καταβάλει έγκαιρα τις δόσεις των δανείων του δημοσίου της. Δεύτερον, επειδή η ουσιαστική κατάργηση της τραπεζικής πίστης (αλλά και των άτυπων κυκλωμάτων ιδιωτικής πίστης, π.χ. μεταχρονολογημένες επιταγές, ανοχή της μίας επιχείρησης από την άλλη), και η αντικατάστασή της από την απαίτηση πληρωμών τοις μετρητοίς, σηματοδοτεί ότι δεν βρισκόμαστε απλά σε κατάσταση βαθειάς ύφεσης αλλά σε συνθήκες οικονομικής καθίζησης όπου ακόμα και οι κερδοφόρες επιχειρήσεις ασφυκτιούν. Υπό αυτές τις συνθήκες, και καθώς οι αγορές αναμένουν το σίγουρο default του ελληνικού δημοσίου (χωρίς όμως να ξέρουν το πότε ακριβώς θα επέλθει), καμία σοβαρή επένδυση δεν θα γίνει, όσες μεταρρυθμίσεις και να κάνει η κυβέρνηση (κάτι που δεν σημαίνει βέβαια ότι δεν πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις). Περισσότερος χρόνος, μια επιμήκυνση αυτής της κατάστασης, ισοδυναμεί με το μακρύτερο σχοινί στο οποίο αναφερόμουν. Εν συντομία, στο σημείο που βρίσκεται η ελληνική οικονομία, μια επιμήκυνση είναι το χειρότερο που μπορεί να της συμβεί. Αν είναι να πτωχεύσει το δημόσιο σίγουρα για άλλη μια φορά (να κηρυχθεί σε κατάσταση default, όπως και τον Μάρτιο που πέρασε), καλύτερα σήμερα, παρά τον Νοέμβριο ή του χρόνου. Οπότε, είτε η κυβέρνηση πρέπει να πείσει την Ευρώπη για κάτι εντελώς διαφορετικό από μία επιμήκυνση (κάτι που ακυρώνει, αντί να αναβάλει, την επόμενη πτώχευση) είτε να την προκαλέσει όσο γρηγορότερα γίνεται (αποκομίζοντας όσα οφέλη μπορεί από τον πανικό που κάτι τέτοιο θα προκαλέσει – π.χ. απειλώντας ότι θα απορρίψει την δόση του Αυγούστου την οποία, έτσι κι αλλιώς, θα πρέπει να επιστρέψει ολόκληρη στην ΕΚΤ). Δυστυχώς, η σημερινή κυβέρνηση, όπως και οι κκ. Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου τον Μάρτιο του 2011, επιλέγουν τον στόχο μιας ακόμα δηλητηριώδους επιμήκυνσης, εκμεταλλευόμενοι, άλλη μια φορά, το δέλεαρ του κλασικού νεο-ελληνικού «ας εξασφαλίσουμε λίγο ακόμα χρόνο κι έχει ο θεός». Δυστυχώς ο «Θεός» δεν «έχει» άλλο. Στο τέλος της επόμενης επιμήκυνσης, αν την πάρουμε, βρίσκεται η δραχμή. Όποιος νιώθει (όπως κι εγώ) τρόμο με την ιδέα αυτή, πρέπει να απεγκλωβιστεί άμεσα από την καταστροφική λογική μιας ακόμα επιμήκυνσης. Τα άσφαιρα μέσα για την επίτευξή του Ας αφήσουμε τον στόχο (της επιμήκυνσης) και το κατά πόσο είναι ο σωστός ή όχι. Ας επικεντρωθούμε τώρα στα μέσα που επέλεξε η κυβέρνηση για να πετύχει τον στόχο της (ανεξάρτητα από το κατά πόσον συμφωνούμε ή όχι μαζί του). Τι μέσα επέλεξε; Την στρατηγική του «υποδειγματικού φυλακισμένου» ο οποίος κάνει ό,τι του πουν στην φυλακή μπας και η υπηρεσία πειστεί ότι αναμορφώθηκε και αποφασίσει την υπό περιορισμούς απόλυσή του μια ώρα αρχίτερα. Αν βρισκόμουν ποτέ στην φυλακή, ομολογώ ότι κι εγώ αυτή την στρατηγική θα ακολουθούσα. Θα πάσχιζα να φαίνομαι «μεταμελημένος», «μεταμορφωμένος» και πρόθυμος να κάνω το οτιδήποτε αρκεί να βγω μια ώρα αρχύτερα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι άλλο Κορυδαλλός κι άλλο κρεματόριο. Δυστυχώς, η δανειακή μας σύμβαση (γνωστή κι ως 2ο Μνημόνιο) μοιάζει με το δεύτερο: όσο πιο πρόθυμα αποδεχόμαστε τους «κανόνες» που μας επιβάλονται, τόσο πιο κοντά στην «τελική λύση» βρισκόμαστε. Μην γελιόμαστε φίλες και φίλοι: η Φρανκφούρτη και το Βερολίνο έχουν αποφασίσει ότι η Ελλάδα δεν έχει θέση στην Ευρωζώνη. Τελεία και παύλα. Περιμένουν την στιγμή που συμφέρει εκείνους να εκπαραθυρωθούμε (μετά default και άγριου κουρέματος των δανείων του δημοσίου στην ΕΚΤ και την ΕΕ – όχι και στο ΔΝΤ). Η στιγμή αυτή δεν έχει έρθει. Όσο όμως εμείς ακολουθούμε την στρατηγική του «υποδειγματικού κρατούμενου» τόσο πιο σίγουρο είναι ότι θα έρθει. Και θα έρθει σε μια στιγμή που θα επιλεγεί με γνώμονα τα οφέλη των τραπεζών της Φραγκφούρτης. Μια χρονική στιγμή όταν η ελληνική οικονομία θα είναι ακόμα πιο αδύναμη από ό,τι σήμερα και παντελώς ανίσχυρη να διαχειριστεί την εθνική καταστροφή που θα σηματοδοτήσει μια τέτοια εξέλιξη. Μήπως έχω άδικο; Μήπως τελικά η κυβέρνηση έχει δίκιο όταν λέει ότι, εφόσον καταφέρουμε να δείξουμε καλά δείγματα γραφής ως προς την εφαρμογή του «προγράμματος», μπορεί να τους αλλάξουμε γνώμη και να υποχωρήσει η κάθετη άρνηση των πλεονασματικών χωρών να συμφωνήσουν σε νέους, βατούς για την χώρα μας, όρους; Μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα. Δεν είναι όμως. Ίσως να ήταν αν υπήρχε πιθανότητα να πετύχουμε, έστω και με απόκλιση 30%, τους όρους του 2ου Μνημονίου. Τέτοια όμως πιθανότητα δεν υπάρχει. Είναι σαν να ζητάς από μια στρουθοκάμηλο να προσπαθήσει να πετάξει. Απλά, δεν γίνεται. Ας είμαι πιο ακριβής: Πάρτε τις ιδιωτικοποιήσεις. Γιατί δεν μπορούν να γίνουν; Και βέβαια μπορούν. Θεωρητικά, μπορούν να έχουν πουληθεί όλα τα φιλέτα (ΟΠΑΠ, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΗ, Ελληνικό, ακίνητα) μέχρι την επόμενη εβδομάδα. Όμως, να σας θυμίσω, δεν είναι αυτή η δέσμευσή μας προς την τρόικα. Η δέσμευσή μας αφορά το ποσό το οποίο θα αποκομίσουμε από τις πωλήσεις αυτές καθώς η τρόικα, ανοήτως (και με χαρακτηριστικό κυνισμό), είχε προσμετρήσει στα ποσά που απαιτούνται για την «δημοσιονομική προσαρμογή» των δημοσιονομικών μας τα 50 δις (!) που θα... έφερναν οι ιδιωτικοποιήσεις. Κάθε ευρώ λιγότερο (από αυτές τις πωλήσεις) θα πρέπει να αναπληρωθεί είτε από περισσότερα ευρωπαϊκά δάνεια (κάτι που η γερμανική Βουλή θα απορρίψει) είτε από περαιτέρω μειώσεις μισθών και συντάξεων (ή περισσότερους φόρους) που, φυσικά, θα εντείνουν κι άλλο την σκοτοδίνη της κοινωνικής μας οικονομίας εντείνοντας την Κρίση. Από αυτά τα 50 δις, δεδομένης της έλλειψης ζήτησης σε μια υπό κατάρρευση χώρα, αν η κυβέρνηση πιάσει τα 9 δις θα είναι τυχερή ανεξάρτητα από τον πόσο ζήλο δείξει. Για να το πω απλά: οι στόχοι του 2ου Μνημονίου όσον αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις είναι άπιαστοι. Το ίδιο (και χειρότερα) ισχύει όσον αφορά τα δημόσια έσοδα: όσο πιο πολύ σφίγγει το ζωνάρι το υπουργείο οικονομικών, τόσο μεγαλύτερες και διογκούμενες οι υστερήσεις των εσόδων και των αποκλίσεων από το «πρόγραμμα». Θα μου πείτε: Αυτά δεν τα γνωρίζει η τρόικα; Μήπως αρκεί, για να αλλάξουν γνώμη και στάση απέναντι στην Ελλάδα, το να μας δουν «επιτέλους» να πουλάμε ή και να κλείνουμε κανέναν δημόσιο οργανισμό ως δείγμα ότι δεν τους αγνοούμε (κι ας αποκομίσουμε μόνο 20% σε σχέση με τις τιμές πώλησης που αναγράφει το 2ο Μνημόνιο); Θεωρώ πως η απάντηση είναι αναμφισβήτητα αρνητική. Το κέντρο βάρους της Κρίσης έχει φύγει από την Ελλάδα κι βρίσκεται πλέον στον άξονα Μαδρίτης-Ρώμης. Παρά την ενδιαφέρουσα Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου, η κατάσταση σε Ισπανία-Ιταλία παραμένει εκρηκτική επειδή η Γερμανία αρνείται τα αυτονόητα. Σε αυτή την διελκυστίνδα Βορρά-Νότου, με την Γαλλία να χτυπά μια στο καρφί και μια στο πέταλο, η Ελλάδα δεν θα πάρει τίποτα το ουσιαστικό όσο «υποδειγματική» κι αν είναι ως φυλακισμένη. Εκτός αν αποβάλει την στρατηγική του «υποδειγματικού κρατούμενου» και το απαιτήσει απειλώντας ότι δεν θα δανειστεί στις 20 Αυγούστου μερικά δισεκατομμύρια για να τα δώσει αμέσως (όπως είχε συμφωνήσει ο κ. Βενιζέλος με την τρόικα) στην ΕΚΤ. Κι αν είναι να το απαιτήσει, πρέπει να το απαιτήσει τώρα – πριν η κατάρρευση της τραπεζικής πίστης κατακάψει ό,τι ζωντανά βλαστάρια έχουν απομείνει στην έρημο της οικονομίας μας. Αν δεν το κάνει, τότε (αντίθετα με την ρητορική της στάση) θα μείνει στην ιστορία ως η κυβέρνηση που μας επέστρεψε, ακουσίως, στην δραχμή. Συμπέρασμα Η κυβέρνηση πρέπει να αναθεωρήσει σήμερα τον στόχο της επιμήκυνσης. Δεν βοηθά - όσο μεγάλη και «γενναιόδωρη» κι αν είναι. Παράλληλα, πρέπει να αναθεωρήσει την επιλογή της στρατηγικής του «υποδειγματικού φυλακισμένου», κατανοώντας επιτέλους ότι δεν βρίσκεται στον Κορυδαλλό αλλά σε κρεματόριο όπου μετρά μέρες έως την «τελική λύση». Έχω ήδη περιγράψει τι σημαίνει μια ουσιαστική διαπραγμάτευση. Σε αυτά θα προσθέσω μόνον ένα: Όλοι λένε (εντός και εκτός της Ελλάδας) ότι, αντίθετα με την Ισπανία και την Ιρλανδία (όπου οι τράπεζες οδήγησαν τα κράτη στην πτώχευση), οι ελληνικές τράπεζες «δεν φταίνε» για την Κρίση. Ότι οι ίδιες αποτελούν «παράπλευρα θύματα» της κρίσης χρέους του ελληνικού δημοσίου (το οποίο έφερε την ύφεση και το κούρεμα). Δεν συμφωνώ με αυτού του είδους την απόδοση ευθυνών (καθώς κρίνω ότι τόσο η παγκόσμια όσο και η ελληνική Κρίση δημιουργήθηκε από μια ανίερη συμμαχία κρατών και τραπεζών). Δεν έχει όμως σημασία. Ας χρησιμοποιήσει αυτό το επιχείρημα η ελληνική κυβέρνηση λέγοντας περίπου τα εξής στους ευρωπαίους: «Έστω ότι το ελληνικό δημόσιο πρέπει να τιμωρηθεί και να μπει στον προκρούστη του Μνημονίου. Οι ελληνικές τράπεζες όμως οι οποίες, σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές, ήταν παράδειγμα προς μίμηση, γιατί να τιμωρηθούν με πλήρη κατάρρευση, δεδομένου ότι η συνεχιζόμενη διασύνδεσή τους με το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο τις καθηλώνει στον βούρκο της πτώχευσης; Γιατί να μην διαχωριστεί, όπως αποφασίστηκε για τις αμαρτωλές ισπανικές τράπεζες, η επανακεφαλαιοποίησή τους από το δημόσιο χρέος;» Ένα τέτοιο επιχείρημα-ερώτημα θα αφήσει τους εταίρους μας σιωπηλούς, καθώς δεν έχουν να αντιτάξουν αντεπιχείρημα. Αποτελεί μια θαυμάσια βάση για αρχή ουσιαστικής επαναδιαπραγμάτευσης εφόσον βέβαια είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε ως «κίνητρο» στην Γερμανία την υπόσχεσή μας ότι, αν δεν γίνει τουλάχιστον αυτό (δηλαδή τα 30 με 50 δις της επανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών), τότε η ελληνική κυβέρνηση, αναλογιζόμενη τις ηθικές και πολιτικές ευθύνες της απέναντι στους γερμανούς και ολλανδούς φορολογούμενους, δεν θα δανειστεί στις 20 Αυγούστου τεράστια δανεικά (και, λόγω ύφεσης, αγύριστα) από το (χρηματοδοτούμενο από τους φορολογούμενους της Γερμανίας και της Ολλάνδίας) EFSF για να τα δώσει στην ΕΚΤ. Του Γιάννη Βαρουφάκη Source : protagon.gr

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια

Ευτυχώς υπάρχει και η Ιστορία, για να μας θυμίζει ότι η ανθρωπότητα πολλές φορές επαναλαμβάνει τα λάθη της με μαθηματική ακρίβεια. «Πιστεύω ακράδαντα αυτό που αναφέρει και η γερμανική ψυχολογία, ότι ο Γερμανός καταλαβαίνει μόνο μέσω εκφοβισμού, ότι δεν είναι γενναιόδωρος, ούτε μετανοεί κατά την διάρκεια διαπραγματεύσεων, ότι θα προσπαθήσει να σε εκμεταλλευτεί με όποιο τρόπο μπορεί και δεν δεσμεύεται ακόμα και να ντροπιαστεί για να κερδίσει, διότι δεν έχει τιμή, υπερηφάνεια ή οίκτο. Για αυτό δεν πρέπει ποτέ να διαπραγματεύεται κανείς με τους Γερμανούς, ούτε να επιδιώκει συμφιλίωση, πρέπει απλά να του υπαγορεύει. Είναι ο μόνος τρόπος για να σε σεβαστεί και για να τον αποτρέψεις από το να σε εξαπατήσει». Λόγια του μεγάλου φιλέλληνα Γεώργιου – Ευγένιου – Βενιαμίν Κλεμανσώ ( 1841 – 1929 ) αναφερόμενο στην ανάλυση της γερμανικής ψυχολογίας και την στάση των γερμανών διαπραγματευτών σε συσκέψεις. Όλα αυτά αναφέρονται στο βιβλίο του John Maynard Keynes, επίσημου αντιπρόσωπου του Βρετανικού Υπουργείου Οικονομικών στην Διάσκεψη Ειρήνης. Ο Keynes τα αναφέρει όλα αυτά στο βιβλίο του ‘’ The Economic Consequences of the Peace ‘’, το οποίο έγραψε τον Νοέμβριο 1919 στο Kings College Cambridg. Το βιβλίο αναλύει τους όρους της Συνθήκης Ειρήνης που υπεγράφη μεταξύ Συμμάχων και Γερμανίας στο Παρίσι. Για την ιστορία η Συνθήκη μέσα σε όλα είχε και την διαπραγμάτευση μέτρων για την αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων της Ευρώπης και τα προγράμματα μέτρων που έπρεπε να εφαρμοσθούν από την Γερμανία ( με άλλα λόγια Μνημόνια ) για την πληρωμή των αποζημιώσεων, που καταλογίσθηκαν στην Γερμανία, για τις καταστροφές που προκάλεσε με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Source: defencenet.gr

Η έλλειψη γεωπολιτικής παιδείας στην Ελλάδα

ΑΠ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ Θα ξεκινήσω με ένα «δεν». Δεν υπάρχει στην Ελλάδα πολιτικός, κόμμα ή «ομάδα σκέψης» που να έχει, έστω στοιχειωδώς, γνώση της συνολικής εικόνας του οικονομικού και του αλληλένδετου γεωπολιτικού «παιχνιδιού» που εξελίσσεται στην περιοχή μας. Να έχει γνώση και να δύναται, ως εκ τούτου, να κάνει χρήση υπέρ των ελληνικών συμφερόντων. Τα συγκρουόμενα συμφέροντα όπως και οι παίκτες είναι πολλά και πολλοί (μερικοί αόρατοι), οι συμμαχίες ευμετάβολες, οι τακτικές και τα επί μέρους συμφέροντα υπονομεύουν τις στρατηγικές και το «γενικό» συμφέρον (αν υποθέσουμε ότι αυτό υπάρχει) του Δυτικού Κόσμου. Η ορατή σύγκρουση ΗΠΑ-Γερμανίας για κυριαρχία και έλεγχο της ΕΕ, ο ρόλος της Ρωσίας, οι εξελίξεις στη Μ. Ανατολή/Ιράν (και ο όχι απίθανος πόλεμος στη Συρία), η παρεμβολή της Κίνας ως διεθνούς παίκτη, παραμένουν, χωριστά και ως σύνολο, μυστηριώδη αινίγματα για την Αθήνα που παρακολουθεί, ανίκανη να εντάξει τη χώρα μας στο δύσκολο αυτό «παζλ». Η σημερινή οικονομική αδυναμία δεν αποτελεί επιχείρημα διότι και σε περιόδους παχιών αγελάδων η Αθήνα δεν είχε να επιδείξει καλύτερες επιδόσεις στην εξωτερική της πολιτική, αντιθέτως. Για να πούμε την αλήθεια ούτε οι ιθύνοντες του Μεγάλου Κεφαλαίου ή των ισχυρών χωρών (ΗΠΑ, Γερμανία κλπ) διακρίνονται για τη διορατικότητα και τη σοφή υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Το κυνήγι του μέγιστου κέρδους ή/και της απόλυτης κυριαρχίας των ισχυρών Κρατών, τους τυφλώνει. Ωστόσο αυτό που καθιστά ξεχωριστή την ελληνική περίπτωση είναι ότι η κυρίαρχη ελίτ της χώρας αλλά και η Αριστερά ενώ αντιλαμβάνονται το, κατά κανόνα δυσμενές, βάρος του διεθνούς παράγοντα στις υποθέσεις μας, ελάχιστα ή καθόλου ενδιαφέρονται να συγκροτήσουν σκέψη, μέθοδο και δράση για να υπερασπιστούν/προωθήσουν, σταθερά και συστηματικά, το εθνικό συμφέρον, όπως και αν το εννοεί ο καθένας. Το όποιο βάρος πχ των οικονομικών/ γεωπολιτικών ανωμαλιών στην ΕΕ αλλά και στις ΗΠΑ που σχετίζονται με τυχόν απόφαση να τεθεί η Ελλάδα εκτός ευρωζώνης δεν υπάρχει ως θέμα σοβαρής δημόσιας συζήτησης ή έστω σε στενό κύκλο ειδικών. Το «γεωπολιτικό επιχείρημα», -η σημασία της Ελλάδας στην (ευρεία) περιοχή μας- παραμένει ανενεργό, το πολύ να γίνει αντικείμενο άχρηστων ή και επιζήμιων κομματικών αντιπαραθέσεων. Οι μεν δεν διανοούνται ότι μπορεί να αμφισβητήσουν ότι ανήκομεν στο ευρώ, όπως ανήκομεν (δουλικά) εις την Δύσιν, οι δε (της Αριστεράς), ιδίως μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, έχουν εξοστρακίσει κάθε τι που σχετίζεται με την εξωτερική πολιτική, τη γεωπολιτική, την Άμυνα και τους συσχετισμούς ισχύος. Η Ευρώπη των λαών θα λύσει ως δια μαγείας τα πάντα. Η αναφορά Τσίπρα στο νόμισμα («δεν είναι φετίχ») ήταν και έμεινε διάττων αστήρ. Οι λόγοι αυτής της αδυναμίας είναι πολλοί και έχουν ιστορική βάση, με ισχύ έως σήμερα. Η άρχουσα ελίτ έχει λύσει το πρόβλημα διατυπώνοντας το αξίωμα ότι «η Ελλάδα είναι πολύ μικρή για να κάνει του κεφαλιού της». Επομένως αφήνει τις σκοτούρες της (ελληνικής) εξωτερικής πολιτικής στον εκάστοτε επικυρίαρχο. Όποτε την Ελλάδα διεκδίκησαν ταυτοχρόνως δυο ή περισσότεροι επικυρίαρχοι, η άρχουσα ελίτ κυριολεκτικά «μπουρδουκλώθηκε» με καταστρεπτικές συνέπειες για τον τόπο-η περίοδος της ηγεμονίας Σημίτη/Παπανδρέου/Σαμαρά/Βενιζέλου, είναι μια τέτοια εποχή. Η Αριστερά ακολούθησε τον ίδιο δρόμο, με το αξίωμα «της πατρίδας του σοσιαλισμού» που σκέπτεται πριν από μας για όλους εμάς. Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ η Αριστερά, έχασε τον μπούσουλα και αυτοπεριορίστηκε στους κοινωνικούς αγώνες, λες και η τελική τους έκβαση δεν συσχετίζεται με το διεθνές περιβάλλον-όπως είναι ολοφάνερο σήμερα. Ο αφορισμός του καπιταλισμού γενικώς, υπέχει θέση εξωτερικής πολιτικής. Απόρροια είναι ο «αποεθνισμός» της Αριστεράς υπό τον, υποτίθεται ιδεολογικό, μανδύα του «αντιεθνικισμού». Ο πατριωτισμός της Τάξης υποκατέστησε τον πατριωτισμό του Έθνους. Ηγετικές εξαιρέσεις και στις δυο πλευρές υπήρξαν αλλά δεν ανέτρεψαν ούτε τα πνεύματα ούτε τα πράγματα. Στην ουσία και οι δυο πλευρές, ξεκινώντας από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, κατέληγαν στην ίδια αφυδατωμένη, υποτελή, κατάσταση πνευμάτων και πραγμάτων. Ουδέποτε ουδείς κατέβαλλε την παραμικρή συστηματική προσπάθεια να συγκροτήσει την έννοια του εθνικού συμφέροντος και τις αντίστοιχες στρατηγικές, σύμφωνα, έστω, με τη δική του, ιδιαίτερη, πολιτική και ιδεολογική οπτική. Τούτο έχει ως συνέπεια ότι καταργήθηκε η διάκριση των ορίων μεταξύ πίστης στις συμμαχίες και δουλικής υποταγής ενώ το όραμα της ανεξαρτησίας συναρπάζει άνευ ουσίας ή προκαλεί επικίνδυνους ακροβατισμούς καθώς και στις δυο περιπτώσεις αγνοείται το διεθνές περιβάλλον- οι περιπέτειες των κυβερνήσεων Καραμανλή με αφορμή το «άνοιγμα στη Ρωσία» είναι ενδεικτικές. Στην πράξη η εξωτερική πολιτική αποτελεί πάρεργο, υποκύπτει σε, συνήθως ταπεινές, εσωτερικές σκοπιμότητες και ασκείται από τον εκάστοτε πρωθυπουργό και τον αρμόδιο υπουργό, «έτσι χωρίς σχέδιο», ανάλογα με το ένστικτο, την υποτέλεια, την έμπνευση ή τον (εκ τύχης) πατριωτισμό του καθενός. Η εξωτερική πολιτική είναι υπόθεση προσωπικής πρωτοβουλίας, δεν έχει, επομένως, σταθερότητα, συνέχεια, συνοχή, είναι εντελώς συμπτωματική και πολλές φορές στερείται απλής λογικής. Η συνεχής υποχώρηση από, υποτίθεται, κόκκινες γραμμές είναι η αναπόφευκτη συνέπεια-πχ βλέπε Κυπριακό ενώ αναζητείται αγωνιωδώς απαλλαγή από το «βέτο» Καραμανλή στο Σκοπιανό. Όσο δεν επιτυγχάνεται συγκόλληση του πατριωτισμού της Τάξης με τον πατριωτισμό του Έθνους η Ελλάδα θα καθεύδει. Source : infognomonpolitics.blogspot.com

Τουρκική άσκηση πάνω από το ενεργειακό πεδίο της Κύπρου

Σε μία στιγμή που η κατάσταση στην περιοχή θυμίζει βόμβα που ο χρονοδιακόπτης έχει αρχίσει την αντίστροφη μέτρηση, η Τουρκία ωθεί "στα άκρα" την ένταση στο μέτωπο κατά της Κύπρου και στην προσπάθειά της να αποκτήσει λόγο στα κοιτάσματα φυσικού αερίου που έχουν εντοπιστεί. Με μία μεγάλη αεροναυτική δύμαμη η Άγκυρα αποφάσισε να εκτελέσει για πρώτη φορά αεροναυτικές ασκήσεις εντός της κυπριακής ΑΟΖ και ακριβώς επάνω από το οικόπεδο 12 στο οποίο έχει ανακαλυφθεί το πρώτο μεγάλο κοίτασμα φυσικού αερίου! Επίσης είναι η πρώτη τουρκική άσκηση γενικότερα, από τότε που η Κύπρος ανέλαβε την προεδρία στην ΕΕ. Η άσκηση θα επεκταθεί και στα γειτονικα οικόπεδα 8 και 9 για τα οποία επίσης φαίνεται ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ύπαρξης φυσικού αερίου. Αδιαφορώντας για το την συραική κρίση που εκτυλίσσεται στην ίδια περιοχή, απλά κτίζει διεκδικήσεις με την παειλη της στρατιωτικής ισχύος, όπως την επιτρέπουν να κάνει οι ελληνικές φοβικές κυβερνήσεις σε Κύπρο και Ελλάδα. Θα χρησιμοποιηθούν στην άσκηση τόσο πλωτά όσο και ανεάρια μέσα: Μαχητικά F-16C/D, ελικόπτερα ναυτικής συνεργασίας, αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού, φρεγάτες, δύο αεροσκάφη CN-235 κλπ. Όταν πληροφορήθηκαν την τουρκική κίνηση οι Ισραηλινοί εξήγγειλαν και αυτοί, αφού ζήτησαν πρώτα άδεια από την την Λευκωσία, φυσικά. Επίσης μαχητικά F-16 Sufa και αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου θα συμμετάσχουν στην ισραηλινή άσκηση που φαίνεται ότι έχει ως καθαρό στόσο να "σκρινάρουν" την Τουρκία. Η Άγκυρα έχει δεσμεύσει τις περιοχές αυτές από αύριο Πέμπτη 12 Ιουλίου μέχρι και Παρασκευή 13 Ιουλίου (από τις 5 το πρωί μέχρι και την 1.00 μ.μ.). Source :defencenet.gr

Επικίνδυνες ανδρικές αδυναμίες

Θερμόαιμα, ακόρεστα και… αχαλίνωτα αγόρια αποδεικνύονται οι Τούρκοι αξιωματικοί, όπως καταδεικνύουν τα συνεχή σκάνδαλα κατασκοπείας που κατακλύζουν τις σελίδες του τουρκικού Τύπου, κάνοντας τους ουδέτερους παρατηρητές να αναρωτιούνται εάν έχει μείνει μυστικό κάποιο από τα θεωρούμενα ως απόρρητα των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Τα δίκτυα κατασκοπείας που ξετυλίγονται στα δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, με εμφανή απόπειρα σε κάποια από αυτά να εμπλακούν και οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες, αποδεικνύουν ότι οι στόχοι των κατασκόπων ήταν «βράχοι» με ιδιαίτερη αδυναμία στο αποκαλούμενο ως «αδύναμο φύλλο», το οποίο όμως στην προκειμένη περίπτωση αποδεικνύεται… πανίσχυρο. Έφτανε το φλερτ με τους αξιωματικούς – στόχους και η βιντεοσκόπηση των ερωτικών περιπετειών των «άτακτων» αξιωματικών και στη συνέχεια ερχόταν ο εκβιασμός τους. Με αποτέλεσμα τα απόρρητα να κυκλοφορούν… γενικώς και οι σύγχρονες Μάτα Χάρι – μετρέσες, να κυκλοφορούν στα στρατόπεδα ενδεδυμένες ως αξιωματικοί… Εντύπωση προκαλεί ότι ουδείς βρήκε τη δύναμη να αναφερθεί στις αρμόδιες υπηρεσίες, να εξιστορήσει τι συνέβη και να δηλώσει ότι «υπεράνω όλων η πατρίς», με αποτέλεσμα η Τουρκία να είχε αποφύγει την κολοσσιαία ζημιά που φαίνεται να έχει πάθει. Όπως προαναφέρθηκε, προσπάθεια έχει καταβληθεί να εμπλακεί και η Ελλάδα σε αυτές τις υποθέσεις, εξήγηση βέβαια που είναι και βολική, αφού ταιριάζει με το στερεότυπο που χρησιμοποιούν για δικούς τους – προφανείς – λόγους οι Τούρκοι, αυτό της «Ελληνίδας ελευθερίων ηθών», κάτι που ταιριάζει με την προσπάθεια να παρουσιαστεί «ο Ρωμιός» ως αναξιόπιστος πονηρός και μπαμπέσης… Τουλάχιστον η τελευταία λέξη όμως έχει τουρκική ρίζα και προς το παρόν δεν επιθυμούμε να επεκταθούμε… Source : defence-point.gr

Το αποτυχημένο πείραμα

“Ηλιθιότητα είναι το να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα από ένα αποτυχημένο πείραμα που διεξάγεις για δεύτερη φορά, χρησιμοποιώντας τα ίδια υλικά και την ίδια μέθοδο” A. Einstein “Ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται «πειραματικά» τη χώρα μας το ΔΝΤ, είναι απίστευτα ευρηματικός – σε σημείο που να προκαλεί δυστυχώς το θαυμασμό μας. Ειδικότερα, φαίνεται ότι χρησιμοποιεί εκείνο το ψυχολογικό «εργαλείο», σύμφωνα με το οποίο όταν ταΐζεις ένα σκυλί με συνεχώς λιγότερη τροφή, αφενός μεν τρέχει διαρκώς από πίσω σου, αφετέρου συνηθίζει να απασχολείται με το πόσο πιο μικρή θα είναι η επόμενη «μερίδα» - ξεχνώντας εντελώς την προηγούμενη. Κάποια στιγμή φυσικά πεθαίνει από την πείνα, χωρίς καν να το καταλάβει – αν και δεν είναι αυτός ο στόχος, αφού η τροφή περιορίζεται σε τέτοιο βαθμό, που να μπορεί απλά να επιβιώνει (βέβαια μόνο για τα σκυλιά που έχει ανάγκη κανείς, έτσι ώστε να κάνει τη δουλειά του – τα υπόλοιπα επιτρέπεται να «αποδημήσουν» είτε με τη βοήθεια της πείνας, είτε αυτοκτονώντας)”. Προγραμματικές Δηλώσεις «Δεν έφερε το μνημόνιο την κρίση, αλλά η κρίση το μνημόνιο», ισχυρίσθηκε ο (εκ των πραγμάτων φανατικός υπέρμαχος του μνημονίου της ντροπής και του δόγματος της λιτότητας) συμπαθέστατος νέος υπουργός οικονομικών - «κατ’ εντολή αρμόδιος υπουργός εκποίησης της δημόσιας περιουσίας σε τιμές ευκαιρίας», θα λέγαμε καλύτερα, μετά από τις ανάλογες δηλώσεις του. Εν τούτοις, οι περισσότεροι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά ότι, η μακροχρόνια ύφεση, η ανεργία, η πτώση των κρατικών εσόδων, η κατάρρευση του ΑΕΠ, η εκτόξευση του δημοσίου χρέους ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, το γκρέμισμα όλων των τιμών (ακίνητα, μετοχές κοκ), το κλείσιμο εκατοντάδων χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ο σκόπιμος «αφελληνισμός» μέσω της λαθρομετανάστευσης και τόσα πολλά άλλα, οφείλονται στο μνημόνιο και όχι στην κρίση – πόσο μάλλον όταν η πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη Ελλάδα καταδικάσθηκε από την Τρόικα σε κατακόρυφη μείωση των διαρθρωτικών δαπανών κατά 15% σε τρία χρόνια, παρά το ότι το ανώτατο όριο αντοχής μίας κατεξοχήν εξαγωγικής οικονομίας (η Ελλάδα δεν είναι) δεν ξεπερνάει το 2% ετήσια. Επίσης όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν επακριβώς ότι, οι «εμπνευστές» του μνημονίου δημιούργησαν όλες εκείνες τις προϋποθέσεις, οι οποίες ήταν απαραίτητες για να εισβάλλει το ΔΝΤ στην Ελλάδα – με προορισμό την «κατάληψη» της Ευρωζώνης, όπου ατυχώς η πατρίδα μας διαδραμάτισε το ρόλο του Δούρειου Ίππου (κάτι που πιθανότατα δεν θα μας συγχωρήσει ποτέ η Ευρώπη - εύλογα). Δυστυχώς για όλους μας, μετά τις προγραμματικές (δια στόματος υπουργού οικονομικών) δηλώσεις οι οποίες, ως συνήθως,δεν έχουν καμία σχέση με τις προεκλογικές υποσχέσεις, η κατάσταση φαίνεται να είναι πλέον μη ανατρέψιμη – ενώ προβλέπεται πως μετά τον σκόπιμο διεθνή εξευτελισμό (η μέθοδος αυτή εξουδετερώνει θαυμάσια τις υγιείς αντιστάσεις των πολιτών) και τη λεηλασία τόσο της ιδιωτικής, όσο και της δημόσιας περιουσίας των Ελλήνων, τις «θυσίες» δηλαδή στο βωμό των μνημονιακών δόσεων, η χώρα θα έχει την τύχη της στυμμένης λεμονόκουπας. Όπως διαπιστώνεται δε, η σιωπή των αμνών που επικρατούσε έως και το Μάιο του 2012, αφού διακόπηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα (πρώτες εκλογές), φαίνεται να έχει επανέλθει – με αποτελέσματα που ο καθένας μας μπορεί να προβλέψει. Ας πάψουμε λοιπόν να παριστάνουμε θεατρικά τους δήθεν προσβεβλημένους, τους υπερήφανους, τους κοινωνικά ευαίσθητους ή τους πατριώτες για τα μάτια του κόσμου, ας σκύψουμε το κεφάλι δουλικά και ας αποδεχθούμε τις απίστευτα φοβικές επιλογές μας - αφού αυτές μας αξίζουν και αυτή είναι η τιμή της δειλίας. Σειρά τώρα έχει προφανώς η περαιτέρω θυματοποίηση, το αυτομαστίγωμα καλύτερα, αντί της υγιούς αυτοκριτικής των Ελλήνων - οι οποίοι μάλλον επιβεβαιώνουμε τον ορισμό της ανοησίας που (όπως έχει γραφτεί αρκετές φορές) δόθηκε από τον Einstein: “Ηλιθιότητα είναι το να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα από ένα αποτυχημένο πείραμα που διεξάγεις για δεύτερη φορά, χρησιμοποιώντας τα ίδια υλικά και την ίδια μέθοδο” Επίλογος Κλείνοντας τονίζουμε ακόμη μία φορά ότι, η μέθοδος του διεθνούς διασυρμού (φοροφυγάδες, απατεώνες, τεμπέληδες κλπ.) και της «γκεμπελικής θυματοποίησης», συνεχίζει να χρησιμοποιείται με μαεστρία για την αδιαμαρτύρητη υποταγή όλων μας στα παιδιά του Σικάγου, ενώ υπενθυμίζουμε απλά από προηγούμενο άρθρο στη σελίδα μας (Η λεηλασία της Τουρκίας) τα παρακάτω: “Η επιτυχία της επέκτασης των πολυεθνικών με τη βοήθεια των κρίσεων χρέους στη Ν. Αμερική, στην Ασία, στην Τουρκία και αλλού, έχει αποφέρει στις ίδιες τόσο εντυπωσιακά κέρδη, ώστε να διψούν για συνεχώς νέες κατακτήσεις. Στα σχέδια τους πια δεν συμπεριλαμβάνονται μόνο οι αναπτυσσόμενες οικονομίες, αλλά και οι πλούσιες χώρες της Δύσης - όπου τα κράτη ελέγχουν ακόμη πιο προσοδοφόρα περιουσιακά στοιχεία, τα οποία θα μπορούσαν να εκμεταλλευθούν επικερδώς οι ιδιωτικές εταιρείες: τηλεφωνικές επικοινωνίες, λιμάνια, μεταφορές, αεροδρόμια, εταιρείες ηλεκτρισμού, εταιρείες ύδρευσης κλπ.”. Με κριτήριο την τραυματική εμπειρία της Τουρκίας, συμπεραίνεται χωρίς καμία αμφιβολία ότι, η προσέγγιση του μονοπωλιακού καπιταλισμού στην επίλυση των προβλημάτων χρέους, συνίσταται στη «μετακύλιση» ολόκληρου του κοινωνικού κόστους στα ασθενή εισοδηματικά στρώματα – επειδή αυτά αποτελούν την συντριπτική, αλλά και αδύναμη πλειοψηφία. Επίσης συμπεραίνεται πως η σχέση μίας χώρας με το ΔΝΤ δεν είναι σε καμία περίπτωση χρονικά περιορισμένη – ενώ δεν λύνει κανένα από τα πραγματικά προβλήματα της Οικονομίας της. Τέλος ότι, η αλλαγή της εκάστοτε κυβέρνησης, του «τρέχοντος» κόμματος εξουσίας καλύτερα, δεν σημαίνει ουσιαστικά τίποτα για τους συνδίκους του διαβόλου – αντίθετα, έχει μάλλον προϋπολογισθεί, με την υφιστάμενη κυβέρνηση να θεωρείται «νομοτελειακά αναλώσιμη». Στο παράδειγμα της Τουρκίας, η νέα κυβέρνηση και όχι η παλαιά, ήταν αυτή που αφενός μεν «διεύρυνε» την εξαθλίωση των Πολιτών της, αφετέρου ξεπούλησε σχεδόν το σύνολο της δημόσιας περιουσίας - παραμένοντας σταθερά «υποτελής» του Καρτέλ και των τοκογλύφων, χωρίς παραδόξως να διακινδυνεύει την εκλογική της δύναμη. Φυσικά το ξεπούλημα έγινε «έντεχνα», αφού ακολούθησε μετά την εκλογική της νίκη και τη σταθεροποίηση της στην εξουσία. Τέλος, κατά την άποψη μας οι περισσότεροι πολιτικοί θέλουν να κάνουν το καλύτερο δυνατόν για την πατρίδα τους, αλλά δεν μπορούν – ενώ δυστυχώς δεν «αφουγκράζονται», ως οφείλουν, τους πολίτες της χώρας τους, με αποτέλεσμα να μην κατανοούν τα απίστευτα πολιτικά εγκλήματα που διαπράττουν. Δυστυχώς, όσον αφορά την Ελλάδα, η άμμος στην κλεψύδρα του χρόνου μειώνεται συνεχώς – με το μοιραίο να πλησιάζει επικίνδυνα, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να αποφευχθεί. Source : infognomonpolitics.blogspot.com Vassilis Viliardos