Η κρίση επιβίωσης της νότιας Ευρώπης

Του Σταυρου Λυγερου Με την Ισπανία να παραπαίει και την Ιταλία να διολισθαίνει στη ζώνη του κόκκινου, οι εξελίξεις φαίνεται να επιβεβαιώνουν τα χειρότερα σενάρια. Η κρίση της Ευρωζώνης είναι κρίση επιβίωσης. Το γεγονός αυτό έχει ανοίξει τη συζήτηση, με αποτέλεσμα να μπαίνουν πια στο τραπέζι προτάσεις που μέχρι τώρα ήταν απαγορευμένες. Δεν λαμβάνονται, όμως, οι αποφάσεις που μπορούν να αντιστρέψουν το κλίμα. Το βασικό εμπόδιο είναι η άρνηση του Βερολίνου να συναινέσει σε λύσεις που θα μεταφέρουν βάρη των αδύναμων κρίκων στους ώμους της Ευρωζώνης. Η ισπανική κρίση φέρνει το κόμπο στο χτένι. Δανειζόμενη με πολύ υψηλά επιτόκια και αντιμετωπίζοντας μια ολοένα διογκούμενη φυγή καταθέσεων και ευρύτερα κεφαλαίων, η κυβέρνηση Ραχόι ζητάει το κλυδωνιζόμενο τραπεζικό σύστημα να στηριχθεί κατευθείαν από ευρωπαϊκούς μηχανισμούς. Η γερμανική άρνηση, όμως, κατά πάσα πιθανότητα θα την οδηγήσει να ακολουθήσει την πεπατημένη και να ζητήσει την ένταξη της Ισπανίας στον μηχανισμό διάσωσης, παρότι το δημόσιο χρέος της είναι χαμηλότερο από το αντίστοιχο της Γερμανίας. Το Βερολίνο αρέσκεται να παρουσιάζει την κρίση ως αποτέλεσμα αποκλειστικά κακής δημοσιονομικής διαχείρισης των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Κακή διαχείριση υπήρξε και λειτούργησε ως παράγοντας επιδείνωσης, αλλά η βασική αιτία της κρίσης είναι συστημική. Το ευρώ είναι ένα κοστούμι ραμμένο στα μέτρα των ισχυρών οικονομιών, αλλά προορισμένο να φορεθεί από διαφορετικούς σωματότυπους. Γι’ αυτό και είχε πολύ διαφορετικές επιπτώσεις στις οικονομίες των χωρών-μελών. Από το ευρώ επωφελήθηκαν οι πιο ανταγωνιστικές οικονομίες. Στις ημέρες της ευημερίας το γεγονός αυτό είχε επικαλυφθεί. Η κρίση, όμως, το έβγαλε στην επιφάνεια. Η διάχυτη ανασφάλεια ωφελεί βραχυπρόθεσμα τη γερμανική οικονομία. Οταν, όμως, η Γερμανία δανείζεται (10ετές) με επιτόκιο μικρότερο του 1,2%, ενώ η Ισπανία δανείζεται με περισσότερο από 6% και η Ιταλία με λίγο λιγότερο, η Ευρωζώνη δεν μπορεί να πάει μακριά. Οι διαφορές στο κόστος δανεισμού ανοίγουν περαιτέρω την ψαλίδα στους κόλπους της. Πολύ περισσότερο όταν το γερμανικής έμπνευσης φάρμακο της μονοδιάστατης λιτότητας βαθαίνει την κρίση και οξύνει αντί να αμβλύνει τις εσωτερικές αποκλίσεις. Πιστή στον ιδιοτελή δογματισμό της, όμως, η κυβέρνηση Μέρκελ επιμένει στη συνταγή της μονοδιάστατης λιτότητας και των αυστηρών κυρώσεων. Δέχεται να συζητήσει την κοινοτικοποίηση των βαρών που σήμερα συντρίβουν τους αδύναμους κρίκους μόνο εάν δρομολογηθούν βήματα δημοσιονομικής και πολιτικής ενοποίησης ή για την ακρίβεια εάν γίνει αποδεκτή η γερμανική ηγεμονία. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα θα θυσιασθεί για να χρησιμοποιηθεί η θυσία της ως καταλύτης για να γίνουν όλα όσα δεν γίνονται τώρα για τη διάσωση της Ευρωζώνης. Εάν υπάρχει αυτό το σχέδιο, πίσω του δεν βρίσκονται όσοι επιδιώκουν την εμβάθυνση, αλλά οι κύκλοι που θεωρούν πως ό, τι ήταν να κερδίσει η Γερμανία από το ευρώ ουσιαστικά το έχει κερδίσει και ως εκ τούτου δεν έχει λόγο να βάλει το χέρι στην τσέπη. Πράγματι, μια μειοψηφική μερίδα της γερμανικής άρχουσας τάξης θεωρεί ότι είναι προτιμότερο να διακινδυνεύσει την επιβίωση του ευρώ από το να πληρώσει ένα λογαριασμό που γίνεται ολοένα και μεγαλύτερος. Αυτός είναι ο λόγος που ερωτοτροπούν με την ιδέα να σπρώξουν την Ελλάδα εκτός ευρώ, με το επιχείρημα ότι είναι μαύρη τρύπα. Εάν σπάσει ο ελληνικός κρίκος, όμως, θα προκληθεί καταστροφικό ντόμινο. Δεν θα προκύψουν μόνο χρηματικές απώλειες από την αναπόφευκτη στάση πληρωμών. Οι αγορές θα επιτεθούν βίαια στην Ισπανία και στην Ιταλία, ανεβάζοντας απότομα τα επιτόκια δανεισμού τους. Ορισμένοι άλλοι εκτιμούν ότι υπό την πίεση του κινδύνου τελικώς το Βερολίνο θα αναγκασθεί να πράξει ό, τι είναι αναγκαίο για να σωθεί η Ευρωζώνη. Αυτό είναι πιθανό, αν και η πείρα καταδεικνύει ότι η Μέρκελ εξαντλεί όλα τα περιθώρια πριν κάνει το παραμικρό βήμα. Η καθυστέρησή της, όμως, μειώνει την αποτελεσματικότητα κάθε βήματος. Με άλλα λόγια, η γερμανική αντίσταση συντηρεί τη συστημική κρίση και συνεχώς ανεβάζει το κόστος επίλυσής της. Ο εγκλωβισμός των οικονομιών της ευρωπαϊκής περιφέρειας στον φαύλο κύκλο της ύφεσης έχει αναζωπυρώσει την καχυποψία των αντίστοιχων λαών για τις προθέσεις του Βερολίνου. Γι’ αυτό και η εκλογή Ολάντ τροφοδότησε ελπίδες ότι μπορεί να προκαλέσει ρήγμα και να διαφοροποιήσει το κυρίαρχο δόγμα της λιτότητας. Μπορεί η Γερμανία να είναι με διαφορά η οικονομικά ισχυρότερη χώρα-μέλος, αλλά δεν μπορεί να ασκήσει τον ηγετικό ρόλο της στην Ευρώπη χωρίς να έχει εξασφαλίσει τη συμπόρευση της Γαλλίας. Ειδικά τώρα που τόσο η Ρώμη όσο και η Μαδρίτη φαίνεται να διαμορφώνουν μέτωπο με το Παρίσι. Source : infognomonpolitics.blogspot

Η προβληματική Βαλκανική μας πολιτική

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων Η 17η Ιουνίου εκτός από ημέρα διεξαγωγής των βουλευτικών εκλογών είναι και η 99η επέτειος του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου. Οι Βούλγαροι παρασπόνδησαν και επετέθησαν κατά των συμμάχων τους στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, των Ελλήνων και των Σέρβων, ενώ αργότερα και η Ρουμανία προσετέθη στην ελληνοσερβική συμμαχία. Η Ελλάς νίκησε και ολοκλήρωσε την απελευθέρωση ελληνικών πληθυσμών που είχε ξεκινήσει με τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο του 1912. Με την ευκαιρία αυτή καλό είναι να θυμηθούμε τα βαλκανικά ζητήματα, τα οποία απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή και θα κληθεί να τα χειρισθεί υπεύθυνα η νέα κυβέρνηση που ελπίζουμε να σχηματισθεί γρήγορα. Το ζήτημα του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη πρέπει να ξανασυζητηθεί με τη Βουλγαρία, η οποία αποτελούσε μέχρι τώρα το εμπόδιο. Οι Ρώσοι είναι θετικοί, ενώ οι Βούλγαροι προέβαλαν οικολογικές ανησυχίες. Η ενεργειακή μας πολιτική θα βασισθεί μεν κυρίως στην ΑΟΖ, αλλά θα μείνει ελλιπής αν δεν συμπληρωθεί με ένα αγωγό, ο οποίος θα θωρακίσει κυρίως την Θράκη και θα ανοίξει θέσεις εργασίας. Τα Σκόπια δεν πρόκειται να συνετισθούν και θα συνεχίσουν να προκαλούν με κάθε τρόπο. Το αίτημά τους για ένταξη στο ΝΑΤΟ δεν συζητήθηκε καν κατά την πρόσφατη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Σικάγο, αλλά η άρνησή τους να υποχωρήσουν στο όνομα ενισχύεται και από δικά μας λάθη και παλινωδίες. Θα είναι καταστροφική η τυχόν εκλογική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος με διακηρύξεις διαφόρων συνιστωσών του αποδέχεται τις θέσεις του σκοπιανού εθνικισμού. Είναι άξιον απορίας πώς ο ΣΥΡΙΖΑ ενοχλείται σφόδρα από αυτό που αποκαλεί «ελληνικό εθνικισμό» και από την άλλη στηρίζει τον ανθελληνικό και προκλητικό εθνικισμό των Σκοπίων. Η Αλβανία συνεχίζει το παιχνίδι με τα δύο πρόσωπα. Στα λόγια θέλει φιλία και καλή γειτονία, αλλά στην πράξη όλες οι κυβερνήσεις στηρίζουν τις διεκδικήσεις των Τσάμηδων κατά της Ελλάδος και ασκούν πολιτική διωγμού «χαμηλών τόνων» κατά της ελληνικής εθνικής κοινότητας. Απαιτείται μεγαλύτερη πυγμή από την Αθήνα και ελπίζω η νέα κυβέρνηση που θα σχηματισθεί να έχει στελέχη που γνωρίζουν καλά το θέμα. Θυμίζω μία παλιότερη και πού ορθή δήλωση του Αντώνη Σαμαρά ότι η Ελλάδα ζητά για τους Έλληνες της Αλβανίας ό,τι ακριβώς ζητά και η Αλβανία για τα δικαιώματα των Αλβανών εκτός συνόρων. Εξάλλου εκκρεμεί η ρύθμιση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας, η οποία είχε αρχικά υπογραφεί κατά τρόπο αμοιβαία επωφελή, αλλά ακυρώθηκε με τουρκική παρέμβαση. Στη Σερβία η εκλογή του εθνικιστή Προέδρου Νίκολιτς φέρνει και πάλι στην επιφάνεια το πρόβλημα του Κοσσυφοπεδίου. Ο νέος Πρόεδρος υποστηρίζει πιο δυναμικά από άλλους πολιτικούς την αδιάλλακτη σερβική θέση περί ΜΗ αναγνωρίσεως της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου-Κοσσόβου. Φυσικά το ανεξάρτητο Κόσσοβο είναι μία πραγματικότητα, αλλά υπάρχουν 5 ευρωπαϊκές χώρες που συμφωνούν μετριοπαθώς με τη σερβική θέση ότι δηλαδή το αποτέλεσμα ενόπλου εξεγέρσεως και αποσχίσεως δεν παράγει έννομες συνέπειες. Μεταξύ των χωρών που δεν αναγνωρίζουν αυτή την ανεξαρτησία είναι και η Ελλάδα. Η πολιτική αλλαγή στη Σερβία αναμένεται να ριζοσπαστικοποιήσει τους Σέρβους που απέμειναν αποκλεισμένοι στο βόρειο τμήμα του Κοσσόβου, δηλαδή δεν αποκλείεται να έχουμε νέα αναταραχή μεταξύ σερβικών και αλβανικών ενόπλων ομάδων. Η βαλκανική μας πολιτική συνδέεται άμεσα με τη διδασκαλία της Ιστορίας. Θα είναι εθνικώς απαράδεκτο να υιοθετήσει η οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση την τετράτομη φιλοτουρκική και φιλοσκοπιανή Ιστορία των Βαλκανίων που υπάρχει μεταφρασμένη στα ελληνικά με χρηματοδότηση διεθνών κερδοσκόπων. Φέτος μάλιστα που τιμούμε τα 100 χρόνια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου! Source : Κυριακάτικη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Τα 4 βήματα για την παγκοσμιοποίηση

Σχέδιο τεσσάρων σημείων για την αντιμετώπιση της ευρωπαϊκής κρίσης ανακοίνωσε η Κομισιόν, που αποτελεί τον προθάλαμο της ευρωπαϊκής ενοποίησης.Το σχέδιο αναμένεται να παρουσιαστεί στη Σύνοδο Κορυφής των ευρωπαίων ηγετών στα τέλη Ιουνίου. Σύμφωνα με το σχέδιο, θα πρέπει να...υπάρξουν αρχικά, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, έπειτα να έρθει η τραπεζική ένωση, με εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος της Ευρωζώνης, ακολούθως η δημοσιονομική ένωση και τέλος το εγχείρημα να ολοκληρωθεί με την πολιτική ένωση. Στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, λοιπόν, και με την οικονομική κρίση να λειτουργεί ως "μοχλός πίεσης", η μόνη διέξοδος φαίνεται πως είναι η -για πολλούς προγραμματισμένη- πολιτική και οικονομική ενοποίησης και διακυβέρνηση της Ευρώπης. Στο ερώτημα εάν αυτή η ενοποιημένη διακυβέρνηση θα κατορθώσει να λύσει τα υπάρχοντα προβλήματα και θα δημιουργήσει μία Ευρώπη των λαών, η απάντηση είναι σαφέστατα αρνητική, αφού και πάλι λείπουν από κέντρα σχεδιασμού και αποφάσεων οι λαοί και μετέχουν -όπως πάντα- οι διορισμένοι γραφειοκράτες των Βρυξελλών, οι οποίοι δεν βλέπουν ανθρώπους αλλά αντιμετωπίζουν τους ευρωπαϊκούς λαούς σαν στατιστικούς αριθμούς προς... οικονομική αξιοποίηση. Η Νέα Τάξη, λοιπόν, χτυπάει και "επισήμως" την πόρτα της Ευρώπης. Και για να γίνει εφικτή η ενοποιημένη πολιτική και οικονομική διακυβέρνηση, απαιτητό είναι να λυγίσουν πρώτα όλοι (σχεδόν) οι ευρωπαϊκοί λαοί, προκειμένου να αποδεχτούν την προσφερόμενη "λύση"...! Source :kostasxan.blogspot.gr

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Γράφει ο Αντώνης Γρυπαίος Η Τουρκία εμφανίζεται σήμερα σαν μια σημαντική περιφερειακή δύναμη. Κατά μίαν έννοια είναι σε πορεία και διαδικασία επιστροφής στη θέση που κατείχε προ του Α! Παγκοσμίου Πολέμου, τότε που ήταν η έδρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αλλά καθ’ όν χρόνο ο Οθωμανικός παράγων έχει επιφανειακή αξία ερχόμενος από το παρελθόν, η Τουρκία σήμερα αποτυγχάνει να αντιληφθεί αλλαγές στο πως λειτουργεί το παγκόσμιο και περιφερειακό σύστημα. Ως εκ τούτου για να καταλάβουμε τη στρατηγική της Τουρκίας, χρειαζόμεθα να κατανοήσουμε τις περιστάσεις και συνθήκες που αντιμετωπίζει. Το τέλος του Α! Π.Π. έφερε το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και το περιορισμό της Τουρκικής κυριαρχίας σε Μικρά Ασία, και σε μια λωρίδα γής στην Ευρωπαϊκή πλευρά του Βοσπόρου. Το μάζεμα της Τουρκικής κυριαρχίας απάλλαξε τη Τουρκία από την εκτεταμένη θέση και υποχρεώσεις που είχε στη προσπάθειά της να διατηρήσει σαν Αυτοκρατορία τα εδάφη της εκτεινόμενη από την Αραβική χερσόνησο, μέχρι τα Βαλκάνια. Σε πρακτική αίσθηση, η ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έλυσε το πρόβλημα των Τουρκικών στρατηγικών ενδιαφερόντων και υποχρεώσεων που είχε σαν υπερδύναμη. Ακμή και παρακμή. Η Τουρκία μετά το Β! Παγκόσμιο Πόλεμο, έφθασε στο ναδίρ της παρακμής. Αν και η χώρα αυτή τώρα ήταν πολύ πιο μικρή, ήταν επίσης πολύ λιγότερο ευάλωτη από όσο είχε γίνει η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η ΡΩΣΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ: ————————————– Κατά τον ίδιο χρόνο, μια απλή απειλή συνδέει και τις δύο περιόδους. Ο φόβος της Ρωσίας. Εκείνα τα χρόνια η Ρωσία υπόφερε από μια μεγαλύτερη στρατηγική αδυναμία και ευπάθεια. Το κάθε ένα από τα μεγάλα λιμάνια της, π.χ. Η Αγία Πετρούπολη, το Βλαδιβοστόκ, το Μουρμάνσκ, η Οδησσός, Νοβοροσίσκ, ήταν προσβάσιμα μόνο διαμέσου στενών που ουσιαστικά έλεγχαν εχθρικές δυνάμεις. Π.χ. οι Βρετανοί είχαν μπλοκάρει τα διάφορα στενά της Δανίας, (Κατεγάκη), και ήλεγχαν τη πρόσβαση προς τη Βαλτική Θάλασσα. Οι Ιάπωνες είχαν μπλοκάρει τη πρόσβαση προς Βλαδιβοστόκ, και οι Οθωμανοί Τούρκοι είχαν μπλοκάρει τη πρόσβαση των στενών Δαρδανελίων και Βοσπόρου, προς Μαύρη Θάλασσα (Εύξεινο Πόντο), και προς Μεσόγειο, ένθεν κακείθεν. Η Ρωσική εθνική εξωτερική πολιτική είχε εστιάσει το ενδιαφέρον να ανακτήσει τον έλεγχο των στενών του Βοσπόρου, για να προλάβει ένα «μπλοκάρισμα» των στενών, και για να προβάλλει δύναμη στη Μεσόγειο. Είναι αυτό που λέμε σήμερα, η Ρωσία θέλει ελεύθερη πρόσβαση στις θερμές θάλασσες, πλην όμως οι Σιωνιστικές δυτικές δυνάμεις πρόλαβαν και κατέλαβαν όλες τις χώρες της Μεσογείου, κατόπιν αυτού η Ρωσία σήμερα δεν διαθέτει βάσεις για να σταθεί στη Μεσόγειο. Oι Ρώσοι είχαν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο μετασχηματισμό της Τουρκικής κυριαρχίας. Στο Α! Π.Π. οι Οθωμανοί Τούρκοι ευθυγραμμίστηκαν και συμμάχησαν με τους Γερμανούς, οι οποίοι πολεμούσαν τους Ρώσους. Στη περίοδο του Β! Π.Π. τότε που οι Σοβιετικοί ήταν αδύναμοι, η Τουρκία παρέμεινε ουδέτερη μέχρι το 1945, τότε που δήλωσε πόλεμο εναντίον των δυνάμεων του άξονα. Αλλά ήταν πια αργά, ο άξονας είχε ηττηθεί, απλώς η Τουρκία στη περίοδο αυτή του πολέμου (1940-1945) έπαιζε διπλό παιχνίδι, υπό τον μανδύα της ουδετερότητας. (και με τους μεν, και με τους δε, λέει ο λαός). Μετά το τέλος του Β! Π.Π. όταν οι Σοβιετικοί έγιναν ισχυροί, και προσπάθησαν με συγκαλυμμένες επιχειρήσεις να υπονομεύσουν Τουρκία &Ελλάδα, (Στην Ελλάδα με εμφύλιο), οι Τούρκοι φοβηθέντες εσωτερική ανωμαλία, έγιναν «κολλητοί» με τις ΗΠΑ, και μπήκανε στο ΝΑΤΟ για προστασία. Από το 1945 μέχρι το 1991 η Τουρκία είχε «κλειδώσει» σε μια στενή σχέση με τις Σιωνιστικές ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ με το ΝΑΤΟ επιδίωκαν μια στρατηγική που να περιελάμβανε τη τότε Σοβιετική Ένωση σε μια γραμμή που ξεκίναγε από τη Νορβηγία μέχρι το Αφγανιστάν-Πακιστάν. Η Τουρκία ήταν ένα κλειδί λόγω του ελέγχου των στενών του Βοσπόρου, αλλά και στη μέση γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής μεταξύ ΗΠΑ, και Ρωσίας, Ιράν, Ιράκ, Συρίας. Μια φιλορωσική Τουρκία, θα έσπαζε το κέντρο του Αμερικανικού πολιτικού συστήματος για τη Μέση Ανατολή, αλλάζοντας την ισορροπία δυνάμεων και ισχύος στη περιοχή των πετρελαίων. Όπως η Γερμανία είναι σήμερα για τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ, το ίδιο και η Τουρκία είναι ο άξονας στρατηγικής για τις ΗΠΑ και το Σιωνιστικό ΝΑΤΟ. Από Τουρκικής άποψης, δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Οι τότε Σοβιετικοί εξήλθον από το Β! Π.Π. ενισχυμένοι σαν μια υπερδύναμη. Η Δυτική Ευρώπη ήταν σε κατάσταση απόλυτου χάους. Η Κίνα έγινε κομμουνιστική, και το πλεόνασμα στρατιωτικής ικανότητας των Σοβιετικών, σε πείσμα των μαζικών ζημιών που υπέστησαν κατά το Β! Π.Π. αποδυνάμωσαν και ξεγύμνωσαν την ικανότητα των εθνών να αντισταθούν στη περιφέρειά τους, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας Δεδομένης της σπουδαιότητας για τους Ρώσους των στενών του Βοσπόρου, και της Μικράς Ασίας, η Τουρκία ήταν για τη Ρωσία θεμελιώδους ενδιαφέροντος. Ανίκανη να διαπραγματευτεί με τους Σοβιετικούς μόνη, η Τουρκία κινήθηκε σε ένα ακραίο δεσμό αμοιβαίου ενδιαφέροντος με τις Σιωνιστικές ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, η Τουρκία ήταν ένας αναγκαίος επιτακτικός στρατηγικός σύμμαχος για τις ΗΠΑ. Αντιμετώπιζε τους Σοβιετικούς στο βορά, και δύο φίλους της Ρωσίας όπως η Συρία και Ιράκ στο νότο. Το Ισραήλ παρέσυρε τη Συρία μακριά από τη Τουρκία, και κοντά στη Ρωσία. Αυτή η λογική στρατηγική διελύθη το 1991 με τη πτώση της Σοβιετικής Ένωσης Η Ρωσική δύναμη απεσύρθη από το νότιο Καύκασο και τα Βαλκάνια, και επαναστάσεις-εξεγέρσεις στο βόρειο Καύκασο (Τσετσενία, κλπ.) καθήλωσαν τη Ρωσική στρατιωτική δύναμη. Αρμενία, Γεωργία, Τσετσενία, Αζερμπαϊζάν, κέρδισαν την ανεξαρτησία τους. Η Ουκρανία επίσης έγινε ανεξάρτητη, (πορτοκαλί Αμερικανικές επαναστάσεις), κάνοντας την επικρατούσα κατάσταση του Ρωσικού Στόλου στη Μαύρη θάλασσα και στη Κριμέα ανασφαλή και ασαφή. Για πρώτη φορά από τα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, η Τουρκία ελευθερώθηκε από το φόβο της για τη Ρωσία. Το καθοριστικό στοιχείο της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής χάθηκε, και μαζί με αυτό η Τουρκική εξάρτηση από τις ΗΠΑ. Πήρε λίγο χρόνο για τους Τούρκους και Αμερικανούς να αναγνωρίσουν την αλλαγή που έγινε στη Ρωσία. Έτσι οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ παρέμειναν άθικτες για λίγο χρόνο. Οι Τούρκοι συνέχισαν τις προσπάθειες να μπούνε στην Ε.Ε. Η σχέση με το Ισραήλ παρέμεινε άθικτη, μέχρι που ήρθε η Τουρκική «ανθρωπιστική» επιχείρηση για βοήθεια στη λωρίδα της Γάζας. Η κατάσταση για τη Τουρκία άλλαξε με την εισβολή των Αμερικανών στο Ιράκ. Από Τουρκικής απόψεως, η εισβολή ήταν μη αναγκαία, και απειλούσε να ενδυναμώσει το Ιράν, όπως και έγινε. Για πρώτη φορά από το Β! Π.Π. οι Τούρκοι όχι μόνον αρνήθηκαν να λάβουν μέρος σε αυτή την Αμερικανική πρωτοβουλία, αλλά αρνήθηκαν στους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν τη Τουρκική επικράτεια, ώστε να ξεκινήσουν από εκεί την εισβολή στο Ιράκ. Η Τουρκία αντιμετώπισε μια κατάσταση όπου οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ αποδείχθηκαν περισσότερο επικίνδυνες, παρά τις προσπάθειες μερικών συμμάχων να αποτρέψουν μια κρίση. Άπαξ και η Τουρκία αποφάσισε να μη συνεργασθεί στο θέμα του Ιράκ με τις ΗΠΑ, η εξωτερική της πολιτική δεν θα μπορούσε να είναι η ίδια. Περιφρονώντας τις ΗΠΑ, δεν προκάλεσαν έκπληξη. Στη πραγματικότητα, καθώς ο πόλεμος στο Ιράκ προχωρούσε, οι Τούρκοι μπορούσαν να βλέπουν τον εαυτό τους σαν σοφότερο των Αμερικανών σε αυτό το θέμα, και οι Αμερικανοί είχαν δυσκολία να αντιτάξουν δικαιολογίες και επιχειρήματα αφού ήταν οι εισβολείς. Αυτό άφησε ελευθερία στους Τούρκους να επιχειρήσουν άλλες σχέσεις. Μια φαινομενική επιλογή ήταν να ενωθούν με την Ε.Ε. οι ηγέτιδες δυνάμεις της οποίας ήταν επίσης αντίθετες με την Αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, πλην Αγγλίας που συμμετείχε. Αυτό το κοινό σημείο οπωσδήποτε δεν επαρκούσε να κερδίσει η Τουρκία την είσοδό της στη Ε.Ε. Ένας από τους λόγους που οι Ευρωπαίοι ηγέτες δίσταζαν, ήταν οι φόβοι μαζικής Τουρκικής μετανάστευσης στην Ελλάδα. (Αυτό ήδη έγινε με τους μαύρους λαθρομετανάστες μέσω Τουρκίας). Το να γίνουν οι Τούρκοι μέλος της Ε.Ε. δεν ήταν ο μόνος σκοπός της εξωτερικής των πολιτικής. Μάλλον θρησκευτικοί και πολιτισμικοί λόγοι δεν ταίριαζαν με τις Ευρωπαϊκές αξίες. Αλλά για να ληφθεί η απόφαση δεν ήταν στο χέρι της Τουρκίας. Τελικά η απόφαση της Ε.Ε. για ουσιώδη άρνηση της Τουρκικής συμμετοχής με την ιδιότητα του μέλους, άφησε τη Τουρκία με μια περισσότερο δυναμική οικονομία από ότι τα περισσότερα μέλη της Ε.Ε., και χωρίς ευθύνη και υποχρέωση για το χρέος της Ελλάδος. Τελικά ωφέλησε τη Τουρκία η μη είσοδός της στην Ε.Ε. Η αποτυχία της ενσωμάτωσης με την Ε.Ε., και το μετασχηματισμό των σχέσεων με τις ΗΠΑ , από απολύτως αναγκαία σχέση , σε μια διαπραγματεύσιμη σχέση, τελικά πίεσε και έσπρωξε τη Τουρκία να αναπτύξει μια στρατηγική ψυχρών σχέσεων με τις ΗΠΑ. Αυτή η στρατηγική ανέπτυξε τρία γεγονότα. Πρώτον, η Τουρκία δεν αντιμετώπιζε άμεσο υπαρκτή απειλή, και ακόμη δευτερεύουσες απειλές ήταν διαχειρίσιμες. Δεύτερον, η Τουρκία οικονομικώς αναπτυσσόταν ραγδαία, και είχε τη μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ στη περιοχή. Τρίτον, η Τουρκία ήταν περικυκλωμένη από αυξανόμενους σε αστάθεια γείτονες. Το Ιράκ και η Συρία ήταν αμφότερες ασταθείς χώρες. Το Ιράν ήταν αυξανόμενη δύναμη που διεκδικούσε κατηγορηματικά τα δικαιώματά της, και ένας πόλεμος μεταξύ Ιράν, και Ισραήλ-ΗΠΑ, παρέμεινε μια δυνατή πιθανότητα. Η περιοχή του Καυκάσου ήταν ήσυχη, αλλά η επίθεση της Γεωργίας εναντίον της Οσετίας, και των νότιων επαρχιών της Ρωσίας το 2008, και η συνεχιζόμενη ένταση μεταξύ Αζερμπαϊζάν και Αρμενίας, ήταν ακόμη σημαντικοί παράγοντες. Τα Βαλκάνια ήταν ήσυχα μετά το πόλεμο στο Κόσοβο, αλλά η περιοχή παρέμενε υπανάπτυκτη και ασταθής. Το περασμένο χρόνο η βόρειος Αφρική κατέστη ασταθής λόγω της Αραβικής Άνοιξης, και των εξωτερικών Σιωνιστικών Αμερικανικών και Ευρωπαϊκών επεμβάσεων, η Ρωσία έγινε πιο κατηγορηματική στο να διεκδικεί τα δικαιώματά της, και οι Σιωνιστικές ΗΠΑ άρχισαν να εμφανίζονται να τηρούν αποστάσεις και να γίνονται μη προβλέψιμες. Τρία δεδομένα καθορίζουν τη στρατηγική της Τουρκίας. Το πρώτο είναι η άνοδος σε στρατιωτική ισχύ. Σε μια περιοχή αποσταθεροποιημένων δυνάμεων, η σχετική ισχύς της Τουρκίας ενδυναμώνεται, η οποία παρέχει στην Άγκυρα νέες προοπτικές. Το δεύτερο είναι οι πιθανοί κίνδυνοι που προβάλλουν στα Τουρκικά συμφέροντα από πιθανή αποσταθεροποίηση, καθώς η Άγκυρα ψάχνει να βρεί τρόπους να χειριστεί πιθανή αστάθεια. Το τρίτο είναι η πραγματικότητα ότι οι ΗΠΑ είναι σε διαδικασία επανακαθορισμού του ρόλου της στη περιοχή μετά το πόλεμο στο Ιράκ. Η Τουρκία εμφανίζεται σαν μεγάλη δύναμη, πάντως διεθνή ιδρύματα (Think Tanks), που μελετούν περιφερειακές υποθέσεις, δεν βλέπουν τη Τουρκία σαν μια μεγάλη δύναμη, και μια γεωγραφική περιοχή που δεν έχει προετοιμαστεί να βλέπει τη Τουρκία σαν ωφέλιμη σταθεροποιημένη δύναμη αμφιβάλλει. Πολλά βήματα απαιτούνται για οποιαδήποτε δύναμη να εμφανίζεται σαν δεσπόζουσα περιφερειακή δύναμη. Η Τουρκία μόλις αρχίζει να λαμβάνει αυτά τα μέτρα. Προς το παρόν η Τουρκική στρατηγική είναι σε μεταβατικό στάδιο. Η περίπτωση της Συρίας διδάσκει. Η Συρία είναι γείτονας της Τουρκίας, και αστάθεια στη Συρία, μπορεί να επιρρεάσει τη Τουρκία. Δεν υπάρχει διεθνής συμμαχική δύναμη προετοιμασμένη να λάβει μέτρα ώστε να σταθεροποιήσει τη Συρία, παρά μόνο ο ΟΗΕ, του οποίου οι αγαθές προθέσεις αμφισβητούνται.!! Ως εκ τούτου η Άγκυρα ελίσσεται ανάλογα, και κάνει παιχνίδι σύμφωνα με τα συμφέροντά της. OI KOYΡΔΟΙ : ————————- Όταν μελετάμε τη Τουρκική περιφέρεια στο σύνολό της, βλέπουμε αυτή τη μεταβατική ασταθή εξωτερική πολιτική να εργάζεται, είτε στο Ιράκ, είτε στη Συρία, ή στο Καύκασο, ή έναντι της Ελλάδος, της Κύπρου, των Κούρδων, και της Αρμενίας εχθρικά. Πως τα καταφέρνει η Τουρκική εξωτερική πολιτική να διατηρεί εχθρικές σχέσεις με όλους τους γείτονές της, είναι απορίας άξιον.!!! Οι Τούρκοι κατά τον ρούν της ιστορίας, προέβησαν σε εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες εις βάρος όλων των γειτόνων τους, ιδίως Ελλήνων και Αρμενίων. Με το Ιράν η Τουρκία απλώς αποφεύγει να γίνει μέρος του προβλήματος του Σιωνιστικού Αμερικανικού συνασπισμού δυνάμεων (ΗΠΑ-Ισραήλ-Ε.Ε.) καθ’ ον χρόνον απλώς τηρεί αποστάσεις από την Ιρανική θέση. Η Τουρκία δεν έχει δημιουργήσει μια περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων που θα έπρεπε, σαν μια ολοκληρωμένη περιφερειακή δύναμη. Μάλλον έχει δημιουργήσει μια Τουρκική ισορροπία δυνάμεων με την έννοια ότι η Τουρκική δύναμη ισορροπεί μεταξύ υποταγής και υποτέλειας στις ΗΠΑ, και θετικής εθνικής αυτονομίας. Αυτή η περίοδος ισορροπίας είναι προβλέψιμη για μια εμφανιζόμενη δύναμη. Η Τουρκία φανερά έχει δύο κύρια εσωτερικά θέματα να διαχειρισθεί καθώς κινείται μπροστά στο μέλλον. Λέγομεν «κινείται μπροστά» διότι κανένα έθνος δεν έλυσε όλα του τα εσωτερικά προβλήματα προτού αναλάβει ένα μεγαλύτερο διεθνή ρόλο. Το πρώτο θέμα είναι η υπάρχουσα ένταση μεταξύ εθνικών πολιτισμικών και θρησκευτικών στοιχείων, (Ισλαμιστές- Κεμαλιστές) μέσα στη Τουρκική κοινωνία. Αυτά τα δύο στοιχεία είναι μια εσωτερική ένταση και ένα θέμα περιστασιακής εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής, ιδιαιτέρως σε θέματα εκφραζόμενα από τους ριζοσπάστες Ισλαμιστές, όπου κάθε σύμβολο Ισλαμικής Θρησκευτικότητας μπορεί να χτυπήσει συναγερμό σε άλλες γειτονικές Ισλαμικές δυνάμεις και να αλλάξει τη διαγωγή τους προς τη Τουρκία. Το δεύτερο θέμα είναι το Κουρδικό πρόβλημα, όπως αυτό εκδηλώθηκε μέσα από το Κουρδικό πολιτικό κόμμα ΠΚΚ.-(PKK) Το Κουρδικό πρόβλημα του ΠΚΚ (PKK) είναι οπωσδήποτε μοναδικό. Το Κουρδικό θέμα διασταυρώνεται με περιφερειακά θέματα. Παράδειγμα, η ερώτηση για το μέλλον του Ιράκ, συνεπάγεται την έκταση αυτονομίας που απολαμβάνει η Κουρδική περιφέρεια στο Ιράκ, ενώ στη Τουρκία η αυτονομία των Κούρδων είναι απαγορευμένη. Η αυτονομία των Κούρδων του Ιράκ, μπορεί να επιρρεάσει τους Κούρδους της Τουρκίας. Αλλά το μέγιστο πρόβλημα για τη Τουρκία είναι το γεγονός ότι όσο διαρκεί το Κουρδικό θέμα, οι ξένες δυνάμεις αντιτίθενται στην άνοδο και ανάπτυξη της Τουρκίας, και βλέπουν τους Κούρδους σαν μια Τουρκική αδυναμία. Η Τουρκία ήδη ανησυχεί για τις προσπάθειες της Συρίας και του Ιράν να περιορίσουν τη Τουρκία λόγω της Κουρδικής αγωνιστικότητας. Όσο γίνεται πιο ισχυρή η Τουρκία, τόσο πιο ανασφάλεια αισθάνονται οι γείτονές της, και αυτό πραγματικά αυξάνει την αδυναμία και τρωτότητα της Τουρκίας σε εξωτερικές παρεμβάσεις. Ως εκ τούτου η Τουρκία πρέπει να χειριστεί καταλλήλως το Κουρδικό θέμα, παρέχοντας αυτονομία στους Κούρδους, αφού η περιφερειακή εξέγερση των Κούρδων και ο διαχωρισμός, υποκινείται από την επιθυμία των Κούρδων για την απόκτηση αυτονομίας και απόκτηση δικού τους κράτους. Όμως υπάρχουν και οι εξωτερικές δυνάμεις εκείνες που συμπαθούν τους Κούρδους και τους βοηθούν στην απόκτηση ανεξαρτησίας και εθνικής τους ταυτότητας. Αυτό θα μπορούσε να υπονομεύσει την ισχύ της Τουρκίας, και να αντιστρέψει τη παρούσα τάση και ροπή να γίνει μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη. Υπάρχει μια παραδοξότητα η οποία είναι ότι όσο ένα κράτος γίνεται ισχυρό, τόσο τρωτό και ευπαθές μπορεί να γίνει. Το να βομβαρδίζει η Τουρκία τις εξεγερμένες περιοχές των Κούρδων, ουδέν ωφελεί, παρά μόνον η αγωνιστικότητα αυξάνει. Η επίλυση του Κουρδικού προβλήματος όπως επιδιώκει η διεθνής κοινότητα, θα οδηγήσει σε απώλεια Τουρκικών εδαφών στο Νότο, και στα βάθη της Μικράς Ασίας. Έτσι λοιπόν η Τουρκία ήταν σχεδόν ασφαλέστερη στη χρονική περίοδο μεταξύ 1991 & 2010, από ότι θα είναι όταν γίνει μεγάλη δύναμη. Η ιδέα της ασφάλειας μεταξύ κρατών σε μακρά διάρκεια είναι απατηλή. Δεν διαρκεί. Ακμή και παρακμή. Η παρούσα στρατηγική της Τουρκίας είναι να παρατείνει τη σημερινή κατάσταση όσο το δυνατόν περισσότερο. Αυτό σημαίνει να επιτρέπει γεγονότα γύρω από αυτό το Κουρδικό πρόβλημα να παίρνουν το δρόμο τους σε λογική προϋπόθεση με βάση ότι προς το παρόν το αποτέλεσμα αυτών των γεγονότων δεν απειλεί τη Τουρκία τόσο όσο μια Τουρκική παρέμβαση στη Κουρδική επικράτεια θα μπορούσε να προκαλέσει καταστροφή για τη Τουρκία, αφού θα αυξήσει την αγωνιστικότητα των Κούρδων. Η αστάθεια στο Κουρδικό νότο, η άνοδος μιας Ιρανικής σφαίρας επιρροής, ένα βάθεμα της Ρωσικής επιρροής στο Καύκασο, και η πιθανότητα ότι σε κάποιο σημείο οι Σιωνιστικές ΗΠΑ πιθανόν να αλλάξουν και πάλι τη πολιτική τους στη Μέση Ανατολή, και να προσπαθήσουν να σύρουν τη Τουρκία στη δική τους συμμαχία, πράγμα που μπορεί να συμβεί με τους εθνικιστές Κεμαλιστές, προβληματίζει αυτή τη χώρα, η οποία σήμερα κυβερνάται από τους Ισλαμιστές. Όλα αυτά επιχειρηματολογούν και πείθουν ότι υπάρχει φόβος μια κατάσταση από προσωρινά μεταβατική να γίνει μόνιμη. Η Τουρκία ενδιαφέρεται ακριβώς διότι ευρίσκεται στο μεταίχμιο της μετάβασης από αδύναμη χώρα, σε περιφερειακή υπερδύναμη, και οι Αμερικανοί τη χρειάζονται σαν προωθημένο μέτωπο κατά της Ρωσίας, αφού διαθέτει άφθονο ανθρώπινο δυναμικό προς θυσίαν και σφαγήν…….. Μια μεταβατική δύναμη τηρεί την ισορροπία όταν ο κόσμος γύρω της ευρίσκεται σε χάος, και το έδαφος φεύγει κάτω από τα πόδια της. Οι πιέσεις που ασκούνται σε μια κοινωνία, και σε μια κυβέρνηση είναι τεράστιες. Για τη Τουρκία θα πάρει λίγο χρόνο προτού η μετάβαση από μικρή δύναμη οδηγήσει σε σταθερή κατάσταση περιφερειακής υπερδύναμης. Καταλήγοντας συμπερασματικά επισημαίνουμε. Οι Τούρκοι με Ρωσία, Καύκασο, Βόσπορο, Ελλάδα-Αιγαίο, Κούρδους, Αρμενία, Συρία , Ιράκ, Ιράν, είναι εγκλωβισμένοι σε μια τραγελαφική κατάσταση, και εάν τολμήσουν να επιτεθούν σε ένα από αυτούς τους γειτονικούς λαούς, υπάρχει ισχυρή πιθανότης να πυροδοτήσουν εχθρικές διαθέσεις από όλους τους γείτονες, που κατά καιρούς αδίκησαν με δολοφονίες, εθνοκαθάρσεις, και γενοκτονίες. ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ: ——————————————————– Οι Στρατιωτικοί μπορεί να επανέλθουν ισχυροί στην εξουσία. Ανάλυση για το μέλλον των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων παρουσίασε το Stratfor που θεωρείται από τα πλέον σοβαρά Αμερικανικά Think Tanks. Παρόλα αυτά η ανάλυση ξεκινά με ένα μάλλον περίεργο επιχείρημα, σύμφωνα με το οποίο η Τουρκία έχει καταφέρει, «η απειλή από την Ελλάδα να μειωθεί». Αμέσως μετά από αυτό το «φάουλ», εκθειάζει τη στρατιωτική ισχύ της Άγκυρας. Αλλά και προειδοποιεί ότι η στρατιωτική εξουσία μπορεί να «επανέλθει, εάν αντέξει αυτή τη περίοδο αβεβαιότητας». Οι αναλυτές του Stratfor αναφέρονται στον εκσυγχρονισμό και τις αναβαθμίσεις των οπλικών συστημάτων της Τουρκίας, ο οποίος «της δίνει στρατιωτική ευελιξία για την επίτευξη πολιτικών στόχων». Παρόλα αυτά επισημαίνεται ότι η Άγκυρα στρατιωτικά δεν μπόρεσε να κάνει αισθητή τη παρουσία της, ούτε στη Συρία, ούτε στην Ανατολική Μεσόγειο, αφού δεν έχει ναυτική παράδοση, μη ξεχνάμε το περίφημο «Μάλτα Γιόκ». Ούτε καν ενάντια στους Κούρδους. Αυτό αποδίδεται περισσότερο στην εξουσία Ερντογάν και λιγότερο στους στρατιωτικούς οι οποίοι όπως υποστηρίζει η ανάλυση «μπορεί η δική τους εξουσία να αναδυθεί ισχυρότερη απ’ ότι ήταν πριν». Η ανάλυση του Stratfor για τη Τουρκία αναφέρει μεταξύ άλλων: Οι Τουρκικές Ε.Δ. είναι ισχυρές. Με 14 συμβατικά υποβρύχια και 17 φρεγάτες, ο Τουρκικός στόλος είναι ο πιο ισχυρός στόλος στη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική. Η Τουρκική πολεμική αεροπορία εκπαιδεύεται εντατικά με Αμερικανούς εκπαιδευτές και το ΝΑΤΟ, εκτελώντας εικονικές πολεμικές ασκήσεις (παραβιάσεις τις λένε), επάνω από το Αιγαίο, εις βάρος της Ελλάδος. Η Τουρκία διαθέτει επίσης το δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, ο οποίος είναι εξοπλισμένος με σύγχρονα σχετικά άρματα μάχης, αυτοκινούμενα πυροβόλα και ελικόπτερα. Ενίσχυση όλων αυτών των δυνατοτήτων παρέχει η τουρκική πολεμική βιομηχανία. Παρά τις όποιες αποτυχίες, αυτή η βιομηχανία είναι σε φάση ανάπτυξης και παραγωγής συστημάτων συμπεριλαμβανομένων κορβετών και μη επανδρωμένων πολεμικών αεροπλάνων. Το Τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό μπορεί να είναι «ποσοτικά» το μεγαλύτερο της Ανατολικής Μεσογείου. Ποιοτικά απέχει ακόμη από το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό. Η σύγκριση δεν γίνεται μόνο με το πόσα πλοία διαθέτει ο καθένας, αλλά με τις τακτικές που έχει αναπτύξει. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στην ιστορία, αλλά το Τουρκικό Ναυτικό δεν έχει παράδοση ιστορικών αγόνων, και η δική μας Ελληνική εκπαίδευση και κατάρτιση πλοίων και στελεχών-πληρωμάτων, είναι ακόμη καλύτερη. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε το Στόλο στη τύχη του, όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια με τους προδότες και δοσίλογους πολιτικούς μας. Για τη Πολεμική Αεροπορία των Τούρκων, κανείς δεν αρνείται ότι έχει υπάρξει βελτίωση των χειριστών της η οποία όμως δεν νομίζουμε ότι οφείλεται μόνο στην εκπαίδευση από τους Αμερικανούς, οι οποίοι εκπαιδεύουν τους Τούρκους εναντίον Ελλήνων και Κούρδων, αλλά από τη καθημερινή εναέρια μάχη που γίνεται με Ελληνικά μαχητικά στο Αιγαίο. Όσο για το Τουρκικό μεγαλύτερο στρατό;; Ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει;; Ωστόσο, όπως το ίδιο το Stratfor σημειώνει, αυτός ο στρατός δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει το παρατεταμένο αγώνα που έχουν επιβάλει οι Κούρδοι αντάρτες. Ακόμη το Stratfor επισημαίνει: Τη συστηματική προσπάθεια του Ερντογάν, «να εξαφανίσει την αυτονομία των ενόπλων δυνάμεων, και να τους θέσει υπό πολιτικό έλεγχο.» Τονίζει ότι οι συνεχείς δικαστικές διώξεις υψηλόβαθμων αξιωματικών έχει πλήξει το ηθικό των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Το Stratfor «εκθέτει» τον σημερινό αρχηγό των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, καθώς τον συμπεριλαμβάνει στους αξιωματικούς που προήχθησαν όχι με βάση την αξία τους, αλλά τη πίστη τους στο καθεστώς των Ισλαμιστών του Ερντογάν. Προσθέτει ότι αν συνεχιστεί αυτή η τακτική, τότε «η συνοχή και αποτελεσματικότητα του τουρκικού στρατού θα πληγούν». Το Stratfor καταλήγει λέγοντας, «ο Τουρκικός στρατός βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι, και η συνεχιζόμενη δικαστική διαμάχη θα καθορίσει αν ο στρατός θα γίνει ισχυρότερος ή ασθενέστερος. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, η πορεία του στρατού θα έχει διαμορφωθεί περισσότερο από τη πολιτική και όχι από τη δική του ανικανότητα.» Αυτό το άρθρο αφιερώνεται στους «Έλληνες» δοσίλογους και εφιάλτες πολιτικούς του δικομματισμού που κατάστρεψαν την Ελλάδα, και όχι μόνο…. ΑΝΤΩΝΗΣ Ι. ΓΡΥΠΑΙΟΣ Διεθνολόγος E-mail: ant.grypaios@gmail.com

Ο απόλυτος έλεγχος των μαζών

Αιτία εξέγερσης αποτελεί η υπουργική απόφαση, που βάζει τις βάσεις για την πλήρη εφαρμογή του διατροφικού κώδικα στην ελλάδα - δηλαδή το σχέδιο για τον απόλυτο έλεγχο και την ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης του νερού και της τροφής και υπεγράφη στις 11 Απριλίου. Πρόκειται για την τροποποίηση της Κοινής Υπουργικής Απόφασης 150559/10-6-2011,που αφορά τις διαδικασίες, τους όρους και τις προϋποθέσεις για τη χορήγηση αδειών για υφιστάμενα δικαιώματα χρήσης νερού H καταληκτική ημερομηνία υποβολής δικαιολογητικών για την έκδοση άδειας χρήσης νερού είναι η 16η Ιουνίου 2012. Διαβάστε εδώ για το ποιά νερά μπαίνουν σε έλεγχο Πρόκειται για το πρώτο βήμα, για τον έλεγχο του υδατικού δυναμικού από την τρόικα που περνάει εντέχνως με την προφαση της ορθολογικής διαχείρισης του υδάτινου δυναμικού και της δημόσιας υγείας. Στόχος είναι η καταγραφή όλων των ιδιωτικών και δημόσιων πηγών προκειμένου να ενταχθούν στα διαχειριστικά σχέδια που εκπονούνται σε επίπεδο περιφερειών, με σκοπό να πουληθούν τα νερά σε ιδιώτες που στη συνέχεια θα μεταπωλούν το νερό στους αγρότες. Δηλαδή το αγαθό που η γη προσφέρει στους αγρότες, μέσα στα ίδια τους τα χωράφια, θα πληρώνουν για να το χρησιμοποιούν. Στις ΗΠΑ, όπου έχουν αγοράσει εταιρείες τα νερά έχουν επιβάλλει νόμους με τους οποίους ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Η ΣΥΛΛΟΓΗ ΒΡΟΧΙΝΟΥ ΝΕΡΟΥ, ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΒΑΡΕΙΩΝ ΠΡΟΣΤΙΜΩΝ. O διατροφικός κώδικας (codex alimentarius) εφαρμόζεται ως οδηγία στη χώρα μας ήδη από το 2005 υπό την αιγίδα του Ενιαίου Φορέα Ελέγχου Τροφίμων που είναι ΝΠΔΔ του Υπουργείου Υγείας. http://www.efet.gr/portal/page/portal/efetnew/efet/codex# Η υπόθεση φαίνεται να αφορά κυρίως τους αγρότες. Στην πραγματικότητα,αφορά την προσπάθεια από τα παγκόσμια κέντρα εξουσίας, για τον έλεγχο όλων των παραμέτρων που θα βοηθούσαν κάποιον-ους να διεκδικήσουν μια ανεξάρτητη ζωή. Προϋπόθεση οποιασδήποτε διεκδίκησης, είναι η δυνατότητα να έχει διάρκεια. Στο διάστημα αυτό, πρέπει να έχεις καλύψει, τουλάχιστον τα βασικά για να ζεις. Αν δεν έχεις καλύψει τα βασικά, τότε, όλη σου η έννοια δεν είναι να διεκδικήσεις ένα καλύτερο επίπεδο ζωής. Είναι να φας, για να μην πεθάνεις. Σ’ αυτό το επίπεδο, δεν υπάρχει πια καμιά απαίτηση, κανένα αίτημα, καμιά διεκδίκηση.Υπάρχει μόνο, η αδήριτη αναγκαιότητα να χορτάσεις την πείνα σου. Τίποτα άλλο. Πώς θα μπορούσαμε να φέρουμε τους ανθρώπους, ειδικά τους Ευρωπαίους, σ αυτό το επίπεδο; Η απάντηση, είναι απλή. Με τον έλεγχο, όλων των ουσιωδών στοιχείων που θα μπορούσαν να συνθέσουν μια ανεξάρτητη ζωή. π.χ. η ενέργεια. Δεν είναι τυχαίο, που η ενέργεια, ελέγχεται κεντρικά. Με την παρούσα ΚΥΑ, προχωράει ένα βήμα περισσότερο, ο έλεγχος του νερού. Το κράτος, θεωρεί το νερό δικό του αγαθό. Η δικαιολογία είναι πως ‘πρέπει να προστατευθεί το περιβάλλον και η δημόσια υγεία’[1]. Η πραγματικότητα είναι πως θέλουν να ελέγχουν το πόσοι και ποιοι από μας, θα έχουν νερό (άρα θα μπορούν να ζουν). Αν πάμε στην αίτηση- δήλωση που προτείνει η ΚΥΑ, βλέπουμε πως στην προέλευση του νερού, αναφέρεται ‘μεταβατικά ύδατα, παράκτια ύδατα, άλλο’. Το νερό της βροχής, άνετα μπορεί να θεωρηθεί ότι ‘μεταβαίνει’ από τις ψηλότερες στις χαμηλότερες περιοχές. Αν λοιπόν φτιάξουμε μια δεξαμενή[2] και το μαζεύουμε, θα πρέπει να το δηλώσουμε και να πάρουμε άδεια χρήσης, αφού ανήκει στα ‘μεταβατικά’. Και ρωτάμε. Είναι προστασία της δημόσιας υγείας, το να δοθεί άδεια χρήσης για το νερό της βροχής από μια κρατική υπηρεσία; Ή είναι έλεγχος και τίποτα άλλο; Στην ουσία προσπαθούν να ‘ελέγξουν’ ακόμα και το νερό της βροχής. Τα κριτήρια για το ‘μοίρασμα’ του νερού θα είναι οικονομικά και .. πολιτικά. Για να έχεις νερό, πρέπει να πληρώσεις. Αν δεν έχεις χρήματα, δεν σου δίνει την δυνατότητα να έχεις νερό. Από την άλλη, οι ‘αρμόδιες υπηρεσίες’, θα κρίνουν αν ‘έχεις ανάγκη’ για να χρησιμοποιείς το νερό. Μένει σε οποιονδήποτε από εμάς, καμιά αμφιβολία, πως η παγκόσμια εξουσία και οι ντόπιοι εντολοδόχοι της, θα χρησιμοποιήσουν και αυτή την δυνατότητα, για να ‘κόψουν’ το νερό, σε όποιον είναι αντίθετος με τις επιδιώξεις τους; Δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση να μην ‘επηρεαστεί’ η διοίκηση[3] από τη δράση ατόμων αντίθετων στην εκάστοτε εξουσία. Ποιο όμως είναι το αποτέλεσμα; Η εκμηδένιση των δυνατοτήτων για αυτόνομη διαβίωση. Ας υποθέσουμε ότι οι φόροι, δεν σας έχουν τσακίσει. Έχετε ένα στρέμμα χωράφι, και θέλετε την ‘ελευθερία’ σας, ή είστε άνεργοι (πολύ πιθανό σενάριο). Σκέφτεστε να το καλλιεργήσετε και να καλύψετε βασικές ανάγκες διατροφής. Μπορείτε να το κάνετε χωρίς νερό; Ασφαλώς όχι. Τα φυτά, χρειάζονται νερό για να μεγαλώσουν. Άρα δεν έ χετε καμία δυνατότητα να καλύψετε, κάποιες βασικές διατροφικές ανάγκες. Σας κάνουν με τον έλεγχο του νερού, να ‘τους έχετε ανάγκη’, επομένως υποκύπτετε στις όποιες επιθυμίες τους. Η ανάγκη να έχετε δικό σας νερό, προκύπτει ακόμα και στις περιπτώσεις εκείνες που υπάρχει τοπικό αρδευτικό δίκτυο. Οι γεωργοί, γνωρίζουν καλά, πως λόγω χρεών των ΤΟΕΒ στην ΔΕΗ, το ρεύμα από την τελευταία, δίνεται πολύ συχνά τέλος Μαΐου με αρχές Ιουνίου: εκείνη την εποχή, αρχίζουν να λειτουργούν τα αντλιοστάσια, άρα τότε θα έχετε νερό. Είναι πολύ αργά για πολλές καλλιέργειες και σίγουρα επηρεάζει και τις υπόλοιπες[4]. Αν είστε επομένως ‘εντός’ δικτύου αρδευτικού, έχετε νερό τέσσερις με πέντε το πολύ μήνες και τους υπόλοιπους παρακαλείτε το Θεό να βρέξει. Αν είστε εκτός, (το πιο πιθανό), κάθε φορά η δυνατότητα χρήσης νερού εξαρτάται από τις διαθέσεις της εξουσίας. Το να παραμείνει το νερό στον έλεγχο της κοινωνίας και να μην περάσει στον ολοκληρωτικό έλεγχο του κράτους, είναι ουσιαστική προϋπόθεση για να μπορούμε στο μέλλον να θέσουμε τα θεμέλια μια ανεξάρτητης ζωής. Για αυτό η μάχη για την κατάργηση της κατάπτυστης ΚΥΑ, δεν αφορά τους αγρότες μόνο. Αφορά όλους τους ελεύθερους ανθρώπους ή εκείνους που θέλουν να έχουν τη δυνατότητα να παραμείνουν ελεύθεροι. Η ελευθερία μας προϋποθέτει και τον έλεγχο του νερού από την κοινωνία. Διαφορετικά οι όροι διαμορφώνονται δυσμενώς για τους πολίτες. [2] Είναι ακριβώς ό,τι ήδη έχει συμβεί στις ΗΠΑ. Εκεί, πολίτης, που έφτιαξε κτίριο έτσι ώστε να μαζεύει και το νερό της βροχής, έμαθε πως αυτό ‘απαγορεύεται’ γιατί, εμποδίζει το βρόχινο νερό να πέσει στη γη και να γίνει ‘επιφανειακό’. Το τελευταίο έχει ήδη πουληθεί σε επιχειρηματίες [3] Ενώ η τ. υπουργός κ. Μπατζελή, είχε προτείνει οι άδειες να δίνονται από τους Δήμους που γνωρίζουν καλύτερα την περιοχή τους, η σημερινή ηγεσία, επέλεξε την επιλογή να την κάνει η κεντρική εξουσία. [4] Π.χ. δεν μπορείτε να ρίξετε λίπασμα. Το τελευταίο πρέπει να συνοδεύεται από πότισμα Χωρίς ρεύμα, χωρίς σπίτι, χωρίς νερό, χωρίς ζωή, για να λεηλατούν τη γη μας, τον πλούτο μας! Source : http://www.erea.gr

Πάταξη φοροδιαφυγής και πολιτικός στρουθοκαμηλισμός

Χρειάζεται πολιτική βούληση για την πάταξη της φοροδιαφυγής αλλά, δυστυχώς, δεν υπάρχει στην Ελλάδα ισχυρίζεται ο διευθυντής ελέγχων του ΣΔΟΕ Νίκος Λέκκας σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Welt. Δηλώνει επίσης ότι εάν είχε αντιμετωπιστεί η φοροδιαφυγή θα είχαν σε μεγάλο βαθμό λυθεί τα ελληνικά προβλήματα. Ο ίδιος θεωρεί ότι η αδυναμία πάταξης του φαινομένου σχετίζεται με την έλλειψη πολιτικής βούλησης και συνεργασίας των τραπεζών. Καταγγέλλοντας την κατάσταση ο κ. Λέκκας λέει πως «συμφωνεί απολύτως με την Κριστίν Λαγκάρντ» στο ότι αν είχε αντιμετωπιστεί η φοροδιαφυγή η ελληνική κρίση θα είχε σε μεγάλο βαθμό λυθεί. «Το μέλλον της Ελλάδας εξαρτάται από την πάταξη της φοροδιαφυγής και της ασυλίας της ελίτ» υπογραμμίζει. Όπως επισημαίνει «η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα έχει φτάσει το 10 με 15% του ΑΕΠ. Είναι γύρω στα 40 με 45 δισ. το χρόνο. Εάν μπορούσαμε να εισπράξουμε το μισό αυτού του ποσού, τότε θα είχαν λυθεί τα προβλήματα της Ελλάδας. Απαιτεί βέβαια πολιτική βούληση». Το στέλεχος του ΣΔΟΕ προσθέτει βέβαια ότι «οι πολιτικοί μας αρχίζουν να το καταλαβαίνουν» ενώ παρατηρείται μια μεταστροφή εδώ κι ένα χρόνο, καθώς η φοροδιαφυγή δεν θεωρείται πλέον σπορ αλλά έγκλημα. Τουλάχιστον οργή προκαλεί, σε όσους έχουν υποστεί το τσουνάμι των νέων φορολογικών μέτρων προκειμένου να καλυφθούν οι στόχοι για τα έσοδα, η διαπίστωση ότι «τους κατάλληλους νόμους (για την πάταξη της φοροδιαφυγής) τους διαθέτουμε από το 1996, αλλά δεν έχουν εφαρμοστεί ποτέ». Η διαφθορά των εφοριών Το στέλεχος του ΣΔΟΕ επικρίνει όμως με σφοδρότητα και την ελλιπή συνδρομή των τραπεζικών ιδρυμάτων στον εντοπισμό φοροδιαφυγής. «Προς το παρόν, πρέπει δυστυχώς να πω ότι δεν υπάρχει καλή συνεργασία με τις τράπεζες» τονίζει. Όπως εξηγεί, «κάναμε αίτηση για να ανοιχτούν λογαριασμοί πάνω από 5000 υπόπτων και το πετύχαμε μόνο σε 214 περιπτώσεις. Τα πρόστιμα που επιβάλαμε ήταν της τάξης των 650 εκατ. ευρώ». Όπως γράφει η Welt, ειδικά σε 500 περιπτώσεις που αφορούσαν πολιτικούς διαφορετικών κομματικών προελεύσεων, η πρόοδος ήταν εξαιρετικά αργή. Σε ό,τι αφορά τη διαφθορά εντός των εφοριών, ο κ. Λέκκας τονίζει ότι «με το Elenxis θα μπορούμε να παρακολουθούμε τι κάνει ο εφοριακός. Μέχρι το Σεπτέμβριο θα το εγκαταστήσουμε και ελπίζουμε να σταματήσουν το 'λάδωμα' εφοριακών και οι βρώμικες συναλλαγές». Ωστόσο για τους πολιτικούς και τις πελατειακές σχέσεις τους δεν φαίνεται να έχει βρεθεί ανάλογο σύστημα. «Αξιωματούχοι, όπως οι βουλευτές, έχουν δυνατό ανοσοποιητικό σύστημα» λέει χαρακτηριστικά ο κ. Λέκκας. Source : TA NEA

Το έλλειμμα Παιδείας στην σημερινή Ελλάδα

ου Αντγου (ε.α.) Δημ. Μπάκα Κύριο χαρακτηριστικό της εποχής μας η απέραντη πολυπλοκότητα. Η κοινωνία μας έχει «μαζικό» χαραχτήρα. Η δημοκρατία από τη φύση της είναι πολύπλοκο πολίτευμα με σύνθετες σχέσεις και απαιτήσεις. Οι πηγές πληροφοριών άπειρες. Η διάδοσή τους ακαριαία. Η προσέγγιση της «αλήθειας» είναι σχεδόν αδύνατη. Και οι ειδικοί ακόμη, δεν μπορούν να περιγράψουν με σαφήνεια και ακρίβεια το όλο μιας κατάστασης. Νομίζουμε ότι αντιλαμβανόμαστε τα θέματα, αλλά αυτό συνήθως είναι μια πλάνη. Το άτομο, ονομαστικά «ελεύθερο», πρακτικά είναι δέσμιο των ανεξάντλητων επιλογών. Αισθάνεται απομονωμένο , παρά το ότι ζει σε μεγάλους ανθρώπινους σχηματισμούς. Η αίσθηση του χρόνου έχει αλλάξει, τα θέλουμε όλα «εδώ και τώρα». Η ωρίμανση άγνωστη. Η αβεβαιότητα είναι, ουσιαστικά η μόνη βεβαιότητα ! Πλήρης σύγχυση και ανημποριά. Οι «σωτήρες» που αναζητούμε, τη μια στιγμή, μετατρέπονται γρήγορα σε επάρατους «δαίμονες». Η ανασφάλεια και ο φόβος είναι σήμερα πολύ πιο έντονα από ποτέ και η ευτυχία των πολλών συνεχίζει να είναι «όνειρο απατηλό». Θεραπεία άμεση, μονομερής και λυσιτελής δεν αναμένεται από «εξωτερική», μεταφυσική, πηγή. Η όποια λύση πρέπει να δοθεί, μόνον, από τον Άνθρωπο, που είναι, ουσιαστικά, ο μόνος υπεύθυνος για τα προβλήματά του. Αν αντέξει στις τεράστιες προκλήσεις των καιρών έχει καλώς, ίσως υπάρξει μέλλον πιο φωτεινό, άλλως τα σύννεφα της απελπισίας και της δυστυχίας θα σκιάζουν τη ζωή όλων μας. Μοναδικές του «δυνάμεις» στον ανηλεή αγώνα επιβίωσης, είναι οι άλλοι συνάνθρωποι, με τους οποίους πρέπει να μάθει να ενεργεί αρμονικά και ο εαυτός του, που πρέπει να τον προετοιμάσει κατάλληλα. Ευτυχώς έχει το μεγάλο ευεργέτημα από τη φύση του. Είναι homo educandus ήτοι επιδεκτικός παιδείας, ήτοι: διδαχής, εκπαίδευσης, αγωγής και καλλιέργειας. Δρόμος σωτηρίας μοναδικός, αλλά ανηφορικός , δύσκολος και λίαν επίπονος. Η Παιδεία[καλλιέργεια και εκπαίδευση] μια επίδραση, που έχει την ίδια πηγή του ένστικτου της γονικής φροντίδας. Υπέρτατη ανάγκη να μπορέσει ο άνθρωπος να αντιμετωπίσει με αυτάρκεια τα προβλήματα, που προκύπτουν από το φυσικό και ανθρώπινο περιβάλλον. Τελικός σκοπός η επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Δεν είναι η απλή συσσώρευση πολλών γνώσεων η Παιδεία. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο και μονιμότερο. Οι πληροφορίες και οι γνώσεις, σχεδόν, σύντομα ξεχνιούνται. Ευτυχώς θα λέγαμε. Παιδεία είναι εκείνο που μένει, αφού «ξεχαστούν» οι γνώσεις! Είναι το καλά «ακονισμένο» μυαλό, η ισχυρή κριτική δύναμη της προσωπικότητας, ώστε να μπορεί να βρίσκει, πίσω από τα επιφαινόμενα την «αλήθεια». Είναι επίσης μια λεπτά καλλιεργημένη ευαισθησία, που ρυθμίζει το εσωτερικό μας «χάος», τα συναισθήματά μας. Τέλος είναι η ρωμαλέα εσωτερική δύναμη αξιών για ανάληψη της ευθύνης ηθικών πράξεων. Με την αγωγή «χαλυβδώνεται» η ανθρώπινη ύπαρξη και αντέχει στα ανηλεή χτυπήματα της ζωής, που δεν είναι «παιγνιώδες» παιχνίδι, αλλά γεμάτη από σοβαρότατα «παιχνίδια». Οι αντοχές αποκτιούνται με τη βάσανο και όχι με την καταβολή της ελάχιστης προσπάθειας. Με τον πόνο[ κόπο] της συνεχούς άσκησης στα δύσκολα παιδευτικά μονοπάτια. Είναι άλγημα η όλη παιδεία, όταν την «ερωτευθούμε», όμως, γίνεται ένα «παραγωγικό» παιχνίδι. Αξίζει. Ο άρτια παιδευμένος άνθρωπος αισθάνεται την πληρότητα. Έχει υψηλό βαθμό αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης. Γνωρίζει καλύτερα και δεν φοβάται την πραγματικότητα. Εξοικειώνεται με τις δυσκολίες. Απελευθερώνεται από δεισιδαιμονίες και προλήψεις. Ευχαριστιέται το πλάτεμα του εαυτού του προς τους συνανθρώπους του, τους οποίους αγαπά και τους εμπιστεύεται, γιατί νοιώθει, ότι και εκείνοι τον αγαπούν. Αισθάνεται αυτάρκης και αποτιμά τους κινδύνους στα μέτρα τους και όχι σε μεγέθυνση. Δεν άγχεται για «πιθανά» προβλήματα, αλλά μόνο για τα πραγματικά. Επιλέγει τις πραγματικές ανάγκες και όχι τις «πλασματικές», που του δημιουργούν, όσοι τον θεωρούν, καταναλωτικό ον, χωρίς νου και κρίση. Τα άλυτα προβλήματα της ζωής τα υπολογίζει στις σωστές διαστάσεις τους και δεν τα «ξορκίζει». Τα παλεύει με όση ενέργεια έχει αποκτήσει με την παιδεία του και δέχεται τα όριά του στις φυσικές τους διαστάσεις. Η ποιοτική παιδεία είναι, λοιπόν, βασική αξία, από την οποία αναδύονται και οι άλλες αξίες. «Η παιδεία παράγει όλα τα αγαθά» [Σωκράτης]. Αντίθετα η ελλιπής παιδεία προκαλεί οδυνηρές συνέπειες. Πειστικότατο παράδειγμα η κρίση που βιώνουμε. Στο βάθος της κρύβεται το μεγάλο έλλειμμα της Παιδείας. Τι πιο πειστικό κίνητρο προσωπικής δράσεως για μια γόνιμη καλλιέργεια! Μέχρι την τελική φάση της αυτοπραγμάτωσης διακρίνουμε δύο στάδια παιδείας: • Την Παιδαγωγία [ για την νεανική ηλικία]. Ουσιαστικά έχει απομείνει μόνο η εκπαίδευση για επαγγελματική εξασφάλιση. Η καλλιέργεια είναι ελλιπέστατη. • Το στάδιο της Ανδραγωγίας [andragogy], [. Άνδρας, με την ομηρική έννοια του ανθρώπου, «Δίας πατήρ ανδρών τε και Θεών»], το οποίο αρχίζει, όταν ο νέος αποκτήσει και προσωπικές εμπειρίες και μπορεί να συμβάλλει σταδιακά στην αγωγή του. Συνεχίζεται δια βίου.[Η έννοια είναι, μάλλον, άγνωστη στη χώρα μας. Σε πολλές χώρες υπάρχουν ειδικά ινστιτούτα ανδραγωγίας]. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος ενεργεί, ως σύνολο και έτσι αναδύεται η όλη πνευματική του λειτουργία. Για λόγους μεθοδολογικής προσέγγισης διαχωρίζουμε την ανθρώπινη συνείδηση σε ειδικούς χώρους. Για μια άρτια ανθρώπινη προσωπικότητα πρέπει να ικανοποιηθούν ολόπλευρα και αρμονικά όλες οι έμφυτες αξιολογικές τάσεις και προδιαθέσεις της ψυχής του με τη βίωση των αντίστοιχων αξιών. Είναι, όμως, ανθρωπίνως αδύνατο να επιτευχθεί ταυτόχρονα αυτή η αρμονική σύνθεση με τον άπειρο αριθμό των αξιών. Μια προσέγγιση ικανοποιητική, εκτιμάται, ότι επιτυγχάνεται με τη σύνθεση, σταδιακά και αναλογικά πάντοτε, των τριών ρυθμιστικών αξιών, της αλήθειας, του κάλλους και του αγαθού. Αυτή η σύνθεση προτείνεται, ειδικά για την ανδραγωγία, ως χρυσούς κανόνας. Επάνω στο βάθρο αυτών των ρυθμιστικών αξιών, εδράζονται οι λοιπές αξίες της ελευθερίας, του έρωτα, της αγάπης, του σεβασμού, της εμπιστοσύνης, της εκτίμησης, της ιερότητας. Η πραγμάτωση των αξιών σημαίνει και την αυτοπραγμάτωση και αυτοδιαμόρφωση της προσωπικότητας του ανθρώπου, ως ενιαία αρμονική ολότητα. Τότε μιλάμε για απόκτηση των αντίστοιχων αρετών ικανοποίησης των αξιών. Είναι οι αρετές τα χαρίσματα και ικανότητες, που αναπτύσσονται κυρίως με την άσκηση δια βίου. Οι βασικές αρετές της σύγχρονης προσωπικότητας του ατόμου είναι οι παρακάτω: • Η αυτοεκτίμηση, που προϋποθέτει την αυτογνωσία. • Η ενσυναίσθηση [empathy]:Το χάρισμα να διεισδύει πνευματικά, νοερά και αισθητικά, στο «είναι» των άλλων ανθρώπων και όντων. Είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη – οικοδόμηση ενός ηθικού κώδικα και συνιστά τον κύριο μοχλό για δημιουργία σχέσεων και δεσμών μεταξύ των ανθρώπων. • Η ικανότητα [τακτ] της κρίσεως. Είναι η ατομική ικανότητα για προσέγγιση της «αλήθειας». Δυστυχώς λόγω της πολυπλοκότητας των θεμάτων δεν είναι πάντοτε δυνατή η άμεση σύγκριση της «αλήθειας» με το «ψέμα». Συνήθως συγκρίνουμε μια «αλήθεια» με μια άλλη «αλήθεια» και έτσι προκαλείται σύγχυση. Είναι καθημερινό το φαινόμενο, ειδικά στα οικονομικά και πολιτικά θέματα, που είναι τόσο πολύπλοκα, αλλά όλοι μας θέλουμε να έχουμε γνώμη. Διαπιστώνεται ότι ο καθένας «ειδικός» έχει τη δική του «αλήθεια». Η ικανότητα «επιλογής» της «αλήθειας» είναι πραγματικό ταλέντο, αλλά και αρετή που αποχτιέται με διαρκή εξάσκηση. Ουσιαστικά αποτελέσματα έχουμε μόνον σε συνεργασία με πιο ειδικούς, αρκεί να « αλληλο-αντιλαμβανόμαστε». Και αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο κατόρθωμα. Η καλλιέργεια θυμικού και αναζήτηση του ωραίου. Ο χώρος των συναισθημάτων είναι η πηγή της κινητήριας δύναμης της συνείδησης. Για την ανθρώπινη προσωπικότητα , το συναίσθημα είναι, ό,τι το καύσιμο για τον καυστήρα. Κανένας άνθρωπος δεν έζησε ποτέ με φρόνηση, χωρίς να χρησιμοποιήσει τη διάνοια, αλλά και κανένας άνθρωπος δεν έζησε πραγματικά, χωρίς το συναίσθημα του «ωραίου». Οι αξίες της ζωής φυτρώνουν στο συναισθηματικό κόσμο μας. Η καλλιέργειά τους επίπονη. Η ευγένεια, ο αλληλοσεβασμός, η ανεκτικότητα, η ευπρέπεια και η αρχαιοελληνική «φιλανθρωπία» συνιστούν τεράστια δύναμη για τις ανθρώπινες σχέσεις. • Αρετή του συνυπάρχειν [amae]. Είναι η ικανότητα για αρμονική συμμετοχή, ώστε ένα απλό άθροισμα μεταστοιχειωθεί σε ενιαίο «όλο». Τότε το όλον λαμβάνει μορφή και νέο δικό του περιεχόμενο. Τότε το συνονθύλευμα μετουσιώνεται σε ομάδα, Οικογένεια, Κοινωνία, Έθνος και Πατρίδα. Τότε νοιώθουμε τον άλλο, ως εαυτό. Τότε στην αξιοπρέπεια του άλλου καθρεφτίζουμε τη δική μας αξιοπρέπεια και κάθε περιορισμός δικός μας είναι έκφανση και αποδέσμευση εσωτερικής μας ελευθερίας. Τότε αναδύεται η ειλικρινής αγάπη και τα προβλήματα γίνονται πιο ευεπίλυτα. Είναι τότε που νοιώθουμε το υπέροχο συναίσθημα, ότι ανήκουμε σε ένα σύνολο, στο οποίο επιθυμούμε να ανήκουμε αλλά και εκείνο μας αγκαλιάζει, ως μέλος του. [amae]. Τα βασικά βήματα ανδραγωγίας: • Αναζήτηση του μέτρου και των αρμονικών αναλογιών.[ Η αναλογία της χρυσής τομής , ίσως , συνιστά «πανάκεια»]. • Εξάσκηση στην προσέγγιση των αξιών: αλήθειας, κάλλους και αγαθού. • Αναλογική εφαρμογή του «χρυσού κανόνα»:[ αλήθεια , κάλλος, αγαθό]. • Καλλιέργεια της ενσυναίσθησης και του αρμονικού συνανήκειν. Πρακτικός χαρακτήρας της αγωγής: Χωρίς εφαρμογή και πράξη, που σημαίνει «πέρας», κάθε καλλιέργεια θεωρείται ημιτελής. Το παράδειγμα είναι ο μοναδικός πειστικός τρόπος μετάδοσης της αγωγής, γιατί μόνον η συνέπεια λόγων – πράξεων εμπνέει την εμπιστοσύνη μεταξύ διδάχου και διδασκομένων. Η ολιστική δόμηση του ατόμου, η ανδραγωγία, συνιστά, όθεν, την ύψιστη τέχνη της Ζωής. Είναι μια συνεχής δια βίου προσαρμογή. Ένα άλγημα ευγενών αξιών. Είναι η «βασιλική» Τέχνη, που «μορφοποιεί» το ωραιότερο έργο τέχνης της Πλάσης, τον Άνθρωπο. Ουσιαστικά είναι η ίδια του η Ζωή. Με αυτή γράφει την «ιστορία» του. Μόνο ο άνθρωπος συμβάλλει με τη θέλησή του στην αυτοπραγμάτωσή του. Απαιτείται η τεράστια εσωτερική του δύναμη για να αχθεί δια της αγωγής στη δυνατότητα να προσεγγίζει το αληθινό, το ωραίο και το αγαθό. Με τη δύναμη αυτή επιβιώνει τόσες χιλιάδες χρόνια και προσχεδιάζει και το μέλλον των παιδιών του. Αν καταναλώσει όλη την ενέργειά του για το ίδιο προσωπικό συμφέρον, τότε γίνεται ρίψασπις και επίορκος, ως φθηνός «συμφεροντολόγος». Είναι λοιπόν θέμα ηθικό η συμμετοχή μας στην ευθύνη της δημιουργίας παραγωγικού συνόλου. Είναι υπέρτατο καθήκον, απόλυτο και άκαμπτο, η συμμετοχή μας στο έργο της Κοινωνίας μας με απώτερο σκοπό μια υπέρτατη, ιδεατή ίσως, πραγματικότητα. Η συμμετοχή μας είναι το μερτικό ευθύνης μας, αλλά και το ηθικό εισόδημά μας. Υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να μας το αναγνωρίσουν οι συνάνθρωποί μας και να μας αγαπήσουν με την καρδιά τους, η οποία θα νοιώθει την ευγνωμοσύνη για την προσφορά μας. Και αν δεν συμβεί αυτό, υπάρχει η πιθανότητα μιας προσωπικής λύτρωσης, η οποία πάντοτε συνοδεύει την εκτέλεση του καθήκοντός μας. Οι ατομικές μας, όμως, δυνάμεις είναι πενιχρές, απέναντι στις φοβερές προκλήσεις του σύγχρονου περιβάλλοντός μας. Μόνον με τη σύμπραξη με τους συνανθρώπους μας θα έχουμε κάποια ελπίδα για θετικό αποτέλεσμα. Είναι χαλεποί οι καιροί μας και οι οδοί δύσβατοι και ναρκοθετημένοι. Χέρι-χέρι και με μια ανάσα, μπορούμε[*] Η Παιδεία, με το ιδανικό της, την [συν]ανθρωποποίηση των ατόμων, σε μια «μαζική» κοινωνία, που είναι πεδίο των «νάρκισσων», «αλαζόνων- μακιαβελικών τύπων» και όπου ισχύει το «όλοι εναντίον όλων» , είναι η μοναδική διέξοδος. Η Παιδεία, συμπερασματικά, με αυτή τη μορφή, είναι ένα αντίδοτο στη δυστυχία του ανθρώπου. Γιατί ρίχνει «φως» στην πραγματικότητα, βελτιώνει τις σχέσεις των συν-ανθρώπων και τελικά, όχι σπάνια, αμβλύνει την ένταση της δυστυχίας. Μας κάνει πιο δυνατούς και ικανούς, ώστε να βιώνουμε σχετικά πιο «ωραία» τη ζωή ,ακόμη και στις πάρα πολύ δύσκολες πτυχές της. Η παιδεία, που παράγει αυτά τα αγαθά είναι εκείνη, που οι αρχαίοι προγονοί μας εμπνεύσθηκαν. Πνευματική του αρχή είναι ο «ανθρωπισμός» και όχι η «ατομοκρατία». Πέραν από ένα αυτόνομο «εγώ» υπάρχει μια εικόνα , ως «ιδέα» του ανθρώπου . Μια εικόνα, που ισχύει και υποχρεώνει το «ανθρώπινο είδος», όπως την έπλασαν οι παιδαγωγοί, οι ποιητές, οι καλλιτέχνες, οι ερευνητές και οι φιλόσοφοι. Η κρίση , που μας κατατρύχει , που είναι ουσιαστικά παγκόσμια, ίσως, είναι και μοναδική ευκαιρία αφύπνισης όλων μας. Τα πρώτα σημάδια είναι ήδη ορατά στη μορφή του εθελοντισμού. Τα προβλήματα πια είναι πανανθρώπινα και δεν λύνονται με αλληλοσυγκρούσεις. Απαιτούν συναίρεση, διάλογο και συναινετικές λύσεις. Όχι με «αλληλοσφαγές». Οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζουν, συνέχεια, μέσα στο μίσος και την έχθρα, γιατί είναι γεννήματα έρωτα και αγάπης. Κατά βάση, απεχθάνονται τον ψεύτη, τον άσχημο και τον κακό εαυτό τους. Από τη φύση τους προτιμούν, ως αξίες, την αλήθεια, το ωραίο και το αγαθό. Μόνον που είναι δυσπρόσιτες αξίες. Φυτρώνουν μόνον σε «εδάφη» σχολαστικά και άρτια «καλλιεργημένα». Μόνον η Παιδαγωγία και η Ανδραγωγία αναπτύσσουν τις γόνιμες ανθρώπινες συνειδήσεις, που είναι το μεγάλο ζητούμενο όλων των εποχών. Και της δικής μας. Δύσκολη η οδός ,αλλά είμαστε υποχρεωμένοι να την ακολουθήσουμε.