Εξελίξεις με επίκεντρο το Ιράν

Του Σάββα Καλεντερίδη
Σε λίγες μέρες, στις 23 Μαΐου, λαμβάνει χώρα τη Βαγδάτη ο δεύτερος γύρος των συνομιλιών της ομάδος Ρ5+1, στην οποία συμμετέχουν ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία, Ρωσία και Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, με αντικείμενο το πυρηνικό πρόγραμμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και τα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν από πλευράς της διεθνούς κοινότητας σε σχέση με αυτό.
Στο υπουργείο εξωτερικών και οι λοιπές υπηρεσίες του Ισραήλ έχει σημάνει συναγερμός και καταβάλλεται κάθε προσπάθεια για να διασαφηνιστεί και να επηρεαστεί όσο είναι δυνατόν η θέση της κάθε χώρας μέλους της ομάδας και η στρατηγική που ακολουθήσει τελικά η Ρ5+1 για το εξαιρετικά κρίσιμο όχι μόνο για την ασφάλεια του Ισραήλ και για τις ισορροπίες στην περιοχή, αλλά και για την παγκόσμια ειρήνη θέμα.
Στα πλαίσια των προσπαθειών που καταβάλλονται από πλευράς του Ισραήλ, ο σύμβουλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ισραήλ Γιακώβ Αμιρντόρ από τις αρχές Μαΐου επισκέφθηκε τις Βρυξέλες και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου συναντήθηκε με ευρωπαίους αξιωματούχους και συζήτησε το θέμα της σύσκεψης της Βαγδάτης και της θέσης που θα τηρηθεί εκεί. Συγκεκριμένα, ο Ισραηλινός αξιωματούχος συναντήθηκε και συνομίλησε με την Χέγκα Σμίτ, βοηθό της υπεύθυνη εξωτερικής πολιτικής της Ε.Ε., Βρετανίδα Κάθριν Άστον, με τον Γερμανό ομόλογό του, Κριστώφ Χέουσγκεν και τον εκπρόσωπο της Γερμανίας στο Ρ5+1, Χάνς Λούκας.
Σύμφωνα με αξιωματούχους του Ισραήλ, οι συναντήσεις και οι συνομιλίες που πραγματοποίησε ο Αμιρντόρ ήταν «εξαιρετικά ευαίσθητες», ενώ είναι προφανές ότι το Ισραήλ προσπάθησε να διασαφηνίσει τις θέσεις και της στρατηγική της Ε.Ε. για το θέμα. Να σημειωθεί ότι της επίσκεψης Αμιρντόρ στις Βρυξέλες προηγήθηκε επίσκεψή του στη Μόσχα, όπου ο Ισραηλινός αξιωματούχος προσπάθησε να διαπιστώσει τα περιθώρια αλλαγής της στρατηγικής της Ρωσίας στο θέμα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, η οποία στρατηγική βρίσκεται πολύ μακριά από τις θέσεις του Ισραήλ. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η στάση της Ρωσίας δεν ενδέχεται να αλλάξει στη Βαγδάτη και το πιο πιθανό είναι να έχει θετικές πτυχές για το Ιράν.
Ο παράγοντας που δεν αφήνει να διαρρεύσει τίποτε για τη στάση που θα κρατήσει στη Βαγδάτη, είναι οι ΗΠΑ, οι οποίες δηλώνουν ότι δεν περιμένουν λόγια, αλλά έργα από το Ιράν. Όσον αφορά τη γενικότερη στάση των ΗΠΑ στο θέμα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, αν και οι δημόσιες δηλώσεις δείχνουν ότι μια στρατιωτική επιχείρηση δεν είναι μέσα στις πρώτες επιλογές της Ουάσιγκτον, η συγκέντρωση στρατευμάτων και προηγμένων οπλικών συστημάτων στην περιοχή μας επιτρέπουν να πούμε ότι αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου για δημιουργία ενός ασφυκτικού κλοιού σε πολιτικοδιπλωματικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο γύρω από το Ιράν.
Σε πολιτικό επίπεδο ο κλοιός σφίγγει μέσω δημιουργίας στενών σχέσεων του Ισραήλ και των ΗΠΑ με τις χώρες που γειτνιάζουν με το Ιράν και μέσω κινήσεων που αποσκοπούν στην αποδυνάμωση της επιρροής που ασκεί το Ιράν στην ευρύτερη περιοχή. Η πρόσφατη επίσκεψη του προέδρου του αυτόνομου Κουρδιστάν Μεσούτ Μπαρζανί στην Ουάσιγκτον και η σκληρή στάση που τηρεί απέναντι στον σιίτη και φιλοϊρανό πρωθυπουργό του Ιράκ, Νουρί Αλ Μαλίκι, είναι μια από τις κινήσεις αυτές. Επίσης, η επίσκεψη στην Ουάσιγκτον αμέσως μετά της ηγετικής ομάδας του Κόμματος Δημοκρατίας και Ειρήνης, που εκφράζει τους Κούρδους της Τουρκίας, καθώς και η προχθεσινή επίσκεψη των Κούρδων της Συρίας στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ, αποτελούν μέρος του σχεδίου απομόνωσης και αποδυνάμωσης της επιρροής του Ιράν στην περιοχή.
Αυτά από πλευράς ΗΠΑ, γιατί και το Ισραήλ βάζει το «χεράκι» του στη δημιουργία του κλοιού γύρω από το Ιράν, με τη σύσφιξη των σχέσεων που επιχειρεί με τη Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν, κινήσεις που εκτός από πολιτικό έχουν και στρατιωτικό περιεχόμενο, ειδικά για στο Αζερμπαϊτζάν, στους ουρανούς του οποίου πετούν ήδη αρκετά υπερσύγχρονα μη επανδρωμένα αεροσκάφη τύπου HERON, τα οποία μερικές φορές χάνουν το δρόμο τους και περιπλανώνται -σίγουρα όχι ασκόπως- στους αιθέρες της ιρανικής επικράτειας, που ήταν εντελώς απροσπέλαστοι για τους Ισραηλινούς αξιωματικούς πριν την ιδιότυπη συμμαχία Ισραήλ-Αζερμπαϊτζάν.
Άλλη μια κίνηση που εντάσσεται στις κινήσεις εσωτερικής αποσταθεροποίησης του Ιράν και δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να τη χρεώσει στις ΗΠΑ ή το Ισραήλ ή και στους δυο μαζί, είναι η ίδρυση Εθνικού Συμβουλίου που προχώρησαν οι Τούρκοι (!!!) του Νότιου Αζερμπαϊτζάν (International South Azerbaijani Turks' National Council), στην οποία προχώρησαν άτομα που φέρονται να εκπροσωπούν τα 35 εκατομμύρια Αζέρους που κατοικούν στο ΒΔ Ιράν.
Τις αρχές της εβδομάδος ο Τζεμάλ Μεχματάνογλου, εκπρόσωπος τύπου του Συμβουλίου, που συνήλθε στο Πολιτιστικό Κέντρο Αζέρων, στην Άγκυρα, δήλωσε τα εξής για το εγχείρημά τους: «Απώτερος σκοπός μας είναι η ανεξαρτητοποίηση των Τούρκων που ζουν στο 'Νότιο Αζερμπαϊτζάν'. Όμως, επιζητούμε την ανεξαρτησία με δημοκρατικά, ειρηνικά μέσα και όχι με τη δύναμη των όπλων».
Όσον αφορά τα μέτρα που λαμβάνονται σε οικονομικό επίπεδο, από τις 1 Ιουλίου τίθεται σε ισχύ η απαγόρευση εισαγωγής ιρανικού πετρελαίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ τίθενται σε εφαρμογή και αυστηρά μέτρα εναντίον της κεντρικής τράπεζας του Ιράν.
Τέλος, όσον αφορά στα στρατιωτικής φύσεως μέτρα, πέραν των προετοιμασιών που κάνει το Ισραήλ από καιρό, εντύπωση προκαλεί η κινητικότητα από πλευράς των ΗΠΑ στον τομέα αυτό.
Πρώτα απ’ όλα στη σύνοδο του ΝΑΤΟ που γίνεται σήμερα, 20 Μαΐου, στο Σικάγο, αναμένεται να ανακοινωθεί από αμερικανικής πλευράς ότι ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση του Συστήματος Αντιπυραυλικής Ασπίδας της Ευρώπης, δίνοντας ένα ισχυρό μήνυμα στο Ιράν, που ποντάρει στην πυραυλική του ισχύ.
Επίσης, άξιες προσοχής είναι οι μετακινήσεις και μετασταθμεύσεις στρατηγικών όπλων των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ σε βάσεις γύρω από το Ιράν. Σύμφωνα με δήλωση του εκπροσώπου της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, Φίλ Βεντούρα, 22 αεροσκάφη F-22 Raptor, έχουν μετασταθμεύσει σε βάση της ΝΑ Ασίας, η οποία κατά πάσα πιθανότητα είναι η βάση Έλ Ντάφρα των ΗΑΕ, στην οποία εδώ και αρκετό καιρό φιλοξενούνται ήδη αεροσκάφη ανεφοδιασμού στον αέρα LC-10, και κατασκοπευτικά αεροσκάφη U-2. Επί πλέον έγινε γνωστό ότι μια μοίρα πολεμικών αεροσκαφών F-15 έχει μετασταθμεύσει στη βάση Αλ Ουντεγίντ, στη Ντόχα του Κατάρ, κινήσεις που δείχνουν ότι οι συγκεκριμένες αεροπορικές δυνάμεις, μαζί με άλλα 150 αεροσκάφη που σταθμεύουν στα αεροπλανοφόρα Abraham Linkoln και Enterprise, που πλέουν στην περιοχή, θα συμμετέχουν σε ενδεχόμενη επιχείρηση εναντίον του Ιράν, με σκοπό την προσβολή στόχων της ιρανικής αεράμυνας.
Ο κλοιός σε στρατιωτικό επίπεδο συμπληρώνεται με τη συγκέντρωση πολλών μονάδων του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού, για τον έλεγχο της θαλάσσιας περιοχής που περιβάλλει το Ιράν.
Εμείς προσπαθήσαμε να συμπληρώσουμε την εικόνα, στηριζόμενοι σε αξιόπιστα στοιχεία. Οι αναγνώστες ας παρακολουθούν τις εξελίξεις σε επίπεδο στρατηγικών αποφάσεων, οι οποίες θα δείξουν αν πρόκειται για επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου ή για προετοιμασία του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου...

Source : Κυριακάτικη Δημοκρατία

Μια συνταγή ανάκαμψης

Η ανάκαμψη δεν θα προκύψει διά μαγείας αλλά με γνωστή στο σύστημα συνταγή που αποσιωπείται από όλους τους πολιτικούς όλων των χρωμάτων.

Έχει ξαναγίνει το 1929 από τους κύκλους της οικογένειας rotshchild.

Πρώτο βήμα της είναι η δημιουργία τοπικών κεντρικών τραπεζών.

Το σύστημα δουλεύει στο πρότυπο του federal reserve των ΗΠΑ.

Η κάθε τοπική τράπεζα χρηματοδοτείται με κάποιο ποσό και μετά αναχρηματοδοτεί τις υπόλοιπες τράπεζες τοπικά.

Το εγχείρημα λόγω έλλειψης κανονιστικού πλαισίου στην Ευρώπη γίνεται μέσω του ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας.

Για να δικαιολογηθεί το εγχείρημα στις κοινωνίες εμφανίζεται αρχικά μια ανυπέρβλητη κρίση χρέους.

Μετά με την βοήθεια του άχρηστου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος και με αλόγιστο κρατικό δανεισμό μικρής διάρκειας περνάμε σε κρίση ρευστότητας. 

Αυτό είναι φυσικό και σχεδιασμένο και όχι ατυχής επιλογή αφού δανειστήκαμε στα χαρτιά 110 δις ευρώ με το πρώτο μνημόνιο με αποπληρωμή σε 3 χρόνια αρχικά (πήραμε όμως μόνο 87 δις).

Επειδή τα τοκοχρεολύσια δεν βγαίνουν με τίποτα εμφανίζεται διά μαγείας η διαπίστωση του μη βιώσιμου χρέους.

Ακολουθεί αναδιάρθρωση χρέους (psi+) που έντεχνα φτάνει κοντά στο 50% (47,5%) και γίνεται περιέργως δεκτή από τις αγορές χωρίς αντιδράσεις.

Στη συνέχεια προκύπτει πρόβλημα ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών λόγω έλλειψης εποπτικών κεφαλαίων από πραγματοποίηση ζημιών μεγάλου ύψους σχετικών με τα κατεχόμενα ομόλογα δημοσίου που παίρνουν μέρος στην αναρδιαρθρωση.

Αυτή αντιμετωπίζεται με παροχή εγγυήσεων από το ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας που δεν διαθέτει κεφάλαια αλλά στο οποίο μεταβιβάζονται περιουσιακά κεφάλαια του δημοσίου προς πώληση πολλαπλάσιας αξίας από τις απώλειες κεφαλαίων.

Όταν τα περιουσιακά στοιχεία πουληθούν εξοφλείται το σύνολο του χρέους που έχει απομείνει στους δανειστές.

Σε τρία χρόνια ζητούνται τα κεφάλαια από τις τράπεζες και επειδή είναι αδύνατο να επιστραφούν περνάει ο έλεγχος μέσω των μετοχών τους με μια γενναία αποκρατικοποίηση στους ίδιους δανειστές.

Μαγικό ? Όχι...


Μια παρατήρηση: 

το σχέδιο μπορεί να χαλάσει αν γίνουν εκλογές και εκλέγει κατά λάθος ένας φωτισμένος «illuminati» ηγέτης που μπορεί να αποδείξει ότι η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μπορεί να γίνει με ένα πιο έξυπνο τρόπο.

Με την μεσολάβηση νέας κεντρικής τράπεζας που θα επανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες με ενέχυρο τους υπόλοιπους κρατικούς τίτλους που παρέμειναν μετά το psi+ χωρίς ουσιαστικά την έκδοση νέων μετοχών αλλά με την έκδοση μετατρέψιμων ομολόγων σε ευρώ έκδοσης της και εγγύησης του ελληνικού δημοσίου.

Αυτά θα εκδοθούν εντός Ελλάδος με εσωτερικό δίκαιο και χωρίς καμία έγκριση των δανειστών αφού δεν θα εκδοθούν από το ελληνικό κράτος που δεσμεύεται με άχρηστα μνημόνια με ενέχυρο την μελλοντική μεταβίβαση κρατικής ιδιοκτησίας.
Τότε υλοποιούμε στην ουσία το ίδιο σχέδιο αλλά οι δανειστές μας μένουν με μόνη περιουσία τα περικομμένα ομόλογα του psi + διάρκειας 30 χρόνων.

Αποτέλεσμα : Ρουά Ματ.

Ποιος από τους έλληνες πολιτικούς όμως θα φωτισθεί άραγε από την παρούσα έτοιμη υπόδειξη ?
 Source : http://networkedblogs.com

Προτάσεις διαπραγμάτευσης με το Ευρωσύστημα

Αλέξανδρου Μωραϊτάκη, Προέδρου NUNTIUS ΑΧΕΠΕΥ, τέως Προέδρου ΣΜΕΧΑ, πιστοποιημένου Αναλυτή Αγορών

Εδώ και μήνες ο φόβος, οι λάθος αποφάσεις, η ατολμία και η απουσία ικανοτήτων και τεχνογνωσίας βουλιάζει τη χώρα όλο και πιο βαθιά. Τα προεκλογικά ψέματα μη ειδικών στα
χρηματοπιστωτικά καθηγητών νομικής συγκεκριμένου ανεύθυνου κόμματος ότι ακόμη και αν καταγγείλουμε το μνημόνιο, οι καταθέσεις σε κάθε περίπτωση είναι εγγυημένες από την Ελληνική Κυβέρνηση με νόμο του 2008 μέχρι 100.000 € δεν γίνονται πιστευτά γιατί δεν είναι αλήθεια. Έχουν διαβάσει και κατανοήσει τον νόμο περί ΤΕΚΕ; Από ποιον θα είναι εγγυημένες οι καταθέσεις; Από το Ελληνικό Κράτος που δεν θα έχει καθόλου χρήματα εάν φύγουμε από το ευρώ; Από τις άλλες Τράπεζες που συμμετέχουν στο ΤΕΚΕ (Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων) αφού θα χρεωκοπήσουν όλες και θα χαθούν όλες οι καταθέσεις εάν φύγουμε από το ευρώ, χωρίς συναινετικό διαζύγιο; Από την ΕΚΤ που θα την «φεσώσουμε» εάν φύγουμε από το ευρώ χωρίςσυμφωνία και έχει μέχρι τώρα δώσει δάνεια προς τις Ελληνικές Τράπεζες ίσα με το μισό ελληνικό ΑΕΠ; Βέβαια για να μη θεωρηθεί ότι θέλω να εκφέρω μόνο επικριτικό λόγο υποστηρίζω όπως θα δείτε και στο τέλος ότι πρέπει να γίνει σοβαρή, υπεύθυνη και με επιχειρήματα διαπραγμάτευση με
τους εταίρους μας. Είναι η καλύτερη λύση. Να τονισθούν οι αστικές ευθύνες των «ειδικών» της τρόϊκα που οδήγησαν στο λάθος. Είναι δικοί τους υπάλληλοι και «προστιθέντες». Να επισημανθεί που έκαναν λάθος οι «τροϊκανοί» και που οι Κυβέρνηση; Να βρεθούν κοινές λύσεις για τους λαούς όλης της Ευρώπης και περισσότερο για τον Ελληνικό λαό που πλήττεται από τα λάθη της τρόϊκας και την έλλειψη τεχνογνωσίας και την ατολμία μεταρρυθμίσεων του πολιτικού προσωπικού της. Να ληφθούν μέτρα ανάπτυξης χωρίς δημοσιονομικό κόστος που υποστηρίζω από χρόνια ενάντια στην αδράνεια υπουργών όλων των κομμάτων (που άσκησαν ανεξέλεγκτη εξουσία), όπως θα δείτε στο
site μου www.alexandrosmoraitakis.gr
Εδώ και μήνες προσπαθώ να πείσω όσους κρατούν την τύχη της χώρας στα χέρια τους, επιπλέον των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων (μείωσης σπατάλης, εξάλειψης διαφθοράς, αξιοποίησης ανθρώπινου δυναμικού του δημοσίου κλπ) που αναφέρονται στο site μου, να απομακρύνουν τον συναλλαγματικό κίνδυνο, αν θέλουν αυτά που υπόσχονται να μπορέσουν να υλοποιηθούν. Γιατί με το φόβο της δραχμής να πλανάται πάνω από τη χώρα, κανείς δεν πρόκειται να έρθει να επενδύσει, κανείς δεν πρόκειται να επαναπατρίσει τα κεφάλαιά του.Γιατί Για φθηνότερα στην περίπτωση που πάμε στη δραχμή; Κάποιοι περιμένουν αυτήν την εξέλιξη για να έρθουν και να αγοράσουν φθηνά Ελλάδα. Επίσης, κανείς δεν πρόκειται να φέρει πίσω τα χρήματά του όταν αυτά κινδυνεύουν να γίνουν ένα άλλο νόμισμα, σημαντικά πιο αδύναμο. Θα κάνει ό,τι μπορεί για να προστατευτεί. Και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να κατηγορήσουμε εκείνους που προσπαθούν να προστατεύσουν τις περιουσίες τους. Πρέπει να κατηγορήσουμε αυτούς που καθυστερούν την ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών, που κάνουν δηλώσεις για φορολόγηση καταθέσεων (ενώ οι ίδιοι δεν χρειάζονται αναλήψεις από καταθέσεις, επειδή έχουν τακτοποιηθεί με κρατικές θέσεις ή/και βουλευτικές, ή/και τραπεζικές, ή/και καθηγητικές συντάξεις, δηλαδή στηρίζονται στην φοροδοτική ικανότητα του Δημοσίου), για επιστροφή στη δραχμή, που βουλιάζουν περισσότερο τις τράπεζες, οι οποίες θέλουν δε θέλουν κάποιοι αποτελούν το μοναδικό μέσο που διαθέτει η χώρα για στήριξη της οικονομίας. Όλοι όσοι έχουν τα χρήματά τους στις ελληνικές τράπεζες έχουν πανικοβληθεί. Ακόμα και οι τελευταίοι με όσα άκουσαν εσχάτως τρέχουν να σώσουν τα ευρώ τους. Καθημερινά γίνομαι δέκτης ερωτημάτων (όπως και όλοι όσοι ασχολούνται με τις αγορές) για το τι πρέπει να κάνει κάποιος τα χρήματά του. Αρχικά πρέπει να πω πως αν τα μισά χρήματα από αυτά που έφυγαν από τις τράπεζες
(για διάφορους λόγους) να μην είχαν φύγει ίσως σήμερα η κρίση να ήταν ηπιότερη. Από την άλλη,η έξοδος των κεφαλαίων στο εξωτερικό για παράδειγμα ενδέχεται να προστατεύσειτα χρήματα, αλλά και αυτό δεν είναι 100% σίγουρο. Όπως γνωρίζουν όλοι όσοι ασχολούνται με τις  αγορές, τα χρήματα αφήνουν “τραπεζικό αποτύπωμα”. Η Τράπεζα της Ελλάδος ενημερώνεται για τις συναλλαγές. Θα μπορούσε λοιπόν μία Κυβέρνηση, αν ήθελε, να φορολογήσει την υπεραξία ισοτιμίας ευρώ με δραχμή. Θα μπορούσε να δει πόσα χρήματα έβγαλε κάποιος στο εξωτερικό, πόσο υποχώρησε το νέο νόμισμα (πχ. Δραχμή) έναντι του ευρώ και να σου φορολογήσει την υπεραξία. Κάποιοι θα θεωρήσουν την παραπάνω υπόθεση ακραία, ωστόσο έχει πιθανότητες, αν μία «απροετοίμαστη» κυβέρνηση εκλεγεί και θέλει να προχωρήσει σε μία υποτιθέμενη αναδιανομή πλούτου ή μεγάλη φορολόγηση των καταθέσεων ή για βραχυπρόθεσμη επικοινωνιακή εκτόνωση του λαού που παραπλανεί και κολακεύει τις αδυναμίες του όπως στην αρχαιότητα έπρατταν οι δημαγωγοί. Το πιο σημαντικό κατά την άποψή μου είναι πως βγάζοντας κάποιοι τα χρήματά τους,υποβαθμίζουν την αξία των άλλων περιουσιακών τους στοιχείων. Για παράδειγμα “αδυνατίζοντας” τις τράπεζες, αυτές δεν μπορούν να χορηγήσουν δάνεια, άρα δεν μπορεί κάποιος να αγοράσει σπίτι με αποτέλεσμα να πιέζονται οι αξίες των ακινήτων. Το ίδιο μπορεί κάποιος να υποθέσει και για τα αυτοκίνητα. Σήμερα υπάρχει κόσμος που θα ήθελε να αγοράσει ακίνητο, γη, αυτοκίνητο, αλλά δεν έχει δυνατότητα δανεισμού. Αν δεν είχαν φύγει όλα αυτά τα χρήματα από τις τράπεζες η σχέση δάνεια/καταθέσεις δεν θα ήταν τόσο άσχημη και θα δίνονταν κάποια δάνεια (όχι με τους παλιούς ρυθμούς) . Άρα δεν θα είχαμε αυτήν την ανυπαρξία συναλλαγών στην αγορά. Δεν θέλω να αναλύσω την απόφαση κάποιων να κρύβουν τα χρήματα στο σπίτι. Αυτή η κίνηση ενέχει σημαντικούς κινδύνους όχι μόνο για τα χρήματα, αλλά και για την ίδια τη ζωή όσων βρίσκονται στον ίδιο χώρο, αφού οι κακοποιοί σκοτώνουν για λίγα ευρώ. Η λύση είναι: Τώρα ή έστω μετά τις εκλογές να συνεννοηθούν όλα τα κόμματα και να πάρουν εκείνα τα μέτρα που οδηγούν σε πρωτογενές πλεόνασμα και μέχρι τότε να μην αμφισβητηθεί ξανά από εμάς τους ίδιους η παραμονή μας στο ευρώ. Να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις. Ας αποκτήσουμε ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί, που είναι το πρωτογενές πλεόνασμα. Ας εξετάσουμε ταυτόχρονα επίσης όλες τις εναλλακτικές δυνατότητες. Ας αναθέσουμε σε ομάδα ειδικών, που γνωρίζουν, να βρει τα θετικά και τα αρνητικά. Η απόφαση για έξοδο από το ευρώ πρέπει να είναι η τελευταία, αλλά αν χρειαστεί να γίνει, θα πρέπει να γίνει με μια Ελλάδα πιο ισχυρή από αυτήν που είναι σήμερα και με δική μας απόφαση που θα είναι αποτέλεσμα ώριμης σκέψης και εξέτασης όλων των συνεπειών, ΑΟΖ, οικονομικών και γεωπολιτικών, των μειονεκτημάτων και των ωφελειών. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να γίνουμε Αφρική (πολιτικά, οικονομικά, συγκρουσιακά), χάνοντας τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό μας. Σε καμιά περίπτωση η απευκταία έσχατη λύση της επιστροφής στη δραχμή δεν πρέπει να γίνει υπό συνθήκες πανικού και ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Αν η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία και ο πανικός συμβεί οι υπεύθυνοι θα πρέπει να οδηγηθούν στο «Γουδί» ως προδότες διότι είχαν έγκαιρα προειδοποιηθεί και δείχνουν ανευθυνότητα για τις συνέπειες. Πρέπει για λόγους προνοίας και καλύτερης διαπραγμάτευσης να οργανώσουμε ένα PLAN B. Ακόμη και αν αποφασίσουμε να αποχωρήσουμε από το Ευρωσύστημα, πρέπει αυτό να γίνει σε συνεννόηση με τους εταίρους μας ώστε να υπάρξουν οι εκατέρωθεν ολιγότερο αρνητικές συνέπειες. Να επιχειρήσουμε σε αυτήν την περίπτωση να εξασφαλίσουμε μια ειδική χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και συνέχιση της χρηματοδότησης από την ΕΚΤ για 3-5 χρόνια προς τις ελληνικές τράπεζες για εξασφάλιση ρευστότητας και καταθέσεων. Να διαπραγματευθούμε επίσης την παραμονή μας στην Ε.Ε. έστω και με άλλο νόμισμα παρά τους αναγκαίους περιορισμούς στη κίνηση κεφαλαίων. Μέχρι τότε να υποστηριχθεί από όλα τα κόμματα και να ψηφισθεί στην επόμενη Βουλή ότι οι καταθέσεις σε ευρώ να θεωρηθούν καταθέσεις σε συνάλλαγμα σε περίπτωση μετατροπής των ευρώ σε δραχμές. Έτσι θα απομακρυνθεί ο συναλλαγματικός κίνδυνος υποτίμησης για τους καταθέτες. Η άποψη των υπευθύνων ότι αυτό θα θέσει θέμα συναλλαγματικής αμφισβήτησης είναι μυωπική. Θυμίζει το «ο κόσμος το έχει τούμπανο και εγώ κρυφό καμάρι;» Εάν τυχόν συμβεί το υποθετικά μοιραίο η τότε Ελληνική Κυβέρνηση της δραχμής θα τυπώσει και θα δώσει στους καταθέτες τα χρήματα που λόγω της υποτίμησης, της δημαγωγίας, του λάθους των πολιτών καθώς και της βλακείας και της έλλειψης τεχνογνωσίας του πολιτικού προσωπικού θα έχουν χάσει πολλαπλά. Οι καταθέτες θα διατηρήσουν από τις καταθέσεις τουλάχιστον την ίδια αγοραστική δύναμη αλλά σε δραχμές. Δεν θα χρειάζεται μετά από αυτόν τον νόμο οι Έλληνες πολίτες να βγάζουν έξω τα κεφάλαια τους από φόβο ή επειδή αποβλέπουν σε υπεραξία. Οι μια ολόκληρη ζωή κρατικοδίαιτοι ανευθυνοϋπεύθυνοι πρέπει να γνωρίζουν ότι πολλές κατηγορίες Ελλήνων έχουν τις καταθέσεις για να συμπληρώνουν την πενιχρή τους σύνταξη ή το πενιχρό τους εισόδημα ή για ασφάλεια. Ας κοιτάξουν τις συντάξεις και τις υποχρεώσεις των μη προνομιούχων Ελλήνων, όπως τις συντάξεις του ΟΑΕΕ, κλπ. Δεν στηρίζονται όλοι στη φοροδοτική ικανότητα του παμφάγου Δημοσίου.

Source : Real.gr

Το γεωπολιτικό παιχνίδι της Γερμανίας

Μέρες που είναι… Πάλι με τους Γερμανούς θα ασχοληθώ! Τους αξίζει όμως, μετά την προχθεσινή απαξιωτική αφήγηση του Der Spiegel.

Με προτροπή του φίλου του ιστολογίου μας «Styl Styl»,   -Δείτε τις αποκαλύψεις του άλλοτε αρχηγού του γαλλικού ΓΕΕΘΑ, σεβαστού στρατηγού Γκαλουά που παρέχουν την κλείδα ερμηνείας της τρέχουσας δικής μας εμπειρίας-   ο οποίος μας έδωσε την πληροφορία και τους συνδέσμους,  αναρτούμε την σχετικά άγνωστη άλλα πολύ αποκαλυπτική   -για τις προθέσεις των «φίλων και συνεταίρων» Γερμανών-  αφήγηση του Γάλλου Στρατηγού Πιερ Μαρί Γκαλουά (1911-2010) στη επέτειο για τα 10 χρόνια των βομβαρδισμών της πρώην Γιουγκοσλαβίας στο Βελιγράδι στις 23 και 24 Μαρτίου 2009.

Παραθέτουμε παρακάτω την ομιλία του, σε δύο βίντεο, στα γαλλικά με αγγλικούς υπότιτλους και την ελληνική μετάφραση ώστε να μη στερηθεί κανείς του αποκαλυπτικού κειμένου.

Ο Στρατηγός Γκαλουά έζησε τα γεγονότα της Γιουγκοσλαβίας από μέσα, ως Γάλλος αποσταλμένος της γαλλικής κυβέρνησης, και για αυτό το λόγο αποτελεί ο ίδιος μια εγκυρότατη πηγή πληροφοριών.

Η παρέμβαση του Στρατηγού Γκαλουά

Στόχοι και συνέπειες της επίθεσης της Σερβίας από το ΝΑΤΟ, 10 χρόνια μετά. Βελιγράδι, στις 23 και 24 Μαρτίου 2009.

Λοιπόν, συναντιόμαστε σήμερα για να γιορτάσουμε, η λέξη δεν είναι η καταλληλότερη, μια πολύ θλιβερή επέτειο … Πριν από 10 χρόνια, το 1999, οι δυτικές δημοκρατίες, με επικεφαλής τη Γερμανία, τη Βρετανία και τις ΗΠΑ, τις οποίες ακολούθησε και η Γαλλία, βομβάρδισαν ό, τι απέμενε από την πρώην Γιουγκοσλαβία, με απόλυτη περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου, των συμφωνιών του Ελσίνκι σχετικά με το απαραβίαστο των εθνικών συνόρων πρώτα, και έπειτα για το γεγονός ότι αρνήθηκαν την συμμετοχή των Ηνωμένων Εθνών, ήτοι του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, και τελικά, προχώρησαν σε πόλεμο χωρίς καν να ζητήσουν τη γνώμη των εθνικών κοινοβουλίων τους. Εν ολίγοις, μια σειρά από βιασμούς του διεθνούς δικαίου που αφήνει έναν πραγματικά μαύρο λεκέ για την ηθική των δυτικών δυνάμεων που συμπεριφέρθηκαν όπως συμπεριφέρονται οι απολυταρχίες και ακόμα, σε αυτή τη περίπτωση, τις ξεπέρασαν σε μέγεθος.

Γι 'αυτό πρέπει να σημειωθεί ότι η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ήταν μια προγραμματισμένη επιχείρηση της Γερμανίας πριν από πολύ καιρό. Δεν επρόκειτο μόνο να περιμένουν το θάνατο του προέδρου Τίτο το 1980, αλλά να προετοιμάσουν τη διαδοχή του, εκμεταλλευόμενοι την αναχώρησή του, να εξαρθρώσουν αυτό το έδαφος το οποίο οι Γερμανοί πίστευαν ότι δεν ήταν έθνος επειδή αποτελούταν από εθνότητες και διαφορετικές θρησκείες. Και εκτός αυτού, όπως το είπα προηγουμένως, η Γερμανία είχε προφανώς το πλεονέκτημα αυτής της εξάρθρωσης.

Έτυχε  να είχα έμμεση σχέση με αυτά τα γεγονότα κατά τα έτη 1976 και 1977, καθώς πήγαινα τακτικά στη Γερμανία μετά από προσκλήσεις του Φραντς Γιόζεφ Στράους (ο οποίος ήταν  εκείνη την εποχή ο Γερμανός υπουργός  Άμυνας , και έπειτα  υπουργός Οικονομικών), σε ένα μικρό αγρόκτημα που είχε κοντά στο Μόναχο, όπου συναντιόμασταν, δέκα φίλοι, για να συζητήσουμε τις παγκόσμιες υποθέσεις, για δύο τρεις ημέρες.

Υπήρξε εκπρόσωπος της Μεγάλης Βρετανίας, ένας εκπρόσωπος της Ισπανίας, (της Opus Dei), ένας εκπρόσωπος του Βατικανού και εγώ ήμουν ο Γάλλος της ομάδας. Μιλάγαμε για τα πάντα και τίποτα για δύο τρεις μέρες. Και κράτησα την ανάμνηση από συζητήσεις μεταξύ μας όπου οι Γερμανοί γείτονές μου πίστευαν ότι η Γιουγκοσλαβία δεν είναι βιώσιμη και ότι έπρεπε να ετοιμαστούμε, κατά τη στιγμή του θανάτου του Τίτο, να την αντικαταστήσουμε με μια άλλη εδαφική οργάνωση.

Έτσι οι Γερμανοί, οι οποίοι είναι πολύ καλοί γεωπολιτικοί, ήταν πολύ ευαίσθητοι για αυτή την υπόθεση για τους ακόλουθους λόγους:

1.   Από τη γερμανική πλευρά, η επιθυμία να πάρουν εκδίκηση από τους Σέρβους οι οποίοι δύο φορές, το 1914-1918, και 1939-1945, ενωθήκαν με τους Συμμάχους εναντίον τους, ακόμη και την σερβική αντίσταση, η οποία από τον Απρίλιο του 1941 πήρε τον δρόμο των βουνών με τον Μιχαήλοβιτς  και μετά με τον Τίτο και κράτησε αρκετές γερμανικές μεραρχίες, που θα χρησιμεύονταν στη Ρωσία, της Μόσχα και στη συνέχεια στο μέτωπο του Στάλινγκραντ. Και, όχι χωρίς λόγο, η Βόννη εκτιμούσε ότι ήταν η σερβική αντίσταση, σε κάποιο βαθμό, που ώθησε τη Γερμανία στην ήττα του δευτέρου παγκόσμιου πολέμου. Έπρεπε λοιπόν να τιμωρηθεί αυτός ο θαρραλέος λαός.

2.   Δεύτερη. Έπρεπε να ανταμειφθούν οι Κροάτες και Βόσνιοι μουσουλμάνοι που είχαν ενταχθεί στη ναζιστική Γερμανία, στον στρατό VERMARCHT οι οποίοι κατέλαβαν ορισμένες θέσεις στη Γαλλία, για να τους ευχαριστήσουν για την σύνδεση τους με τη δράση της Γερμανίας, και επομένως να προωθήσουν τους Κροάτες και Βόσνιους μουσουλμάνους.

3.   Τρίτη ιδέα της γερμανικής πλευράς, ήταν επίσης τον ενδιαφέρον της Γερμανίας να εισέρθουν η Κροατία και η Σλοβενία ​​στη τροχιά της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας στην οποία ηγούταν η Δυτική Γερμανία, ως το ισχυρότερο μέλος της, και να αποκτήσει με αυτό τον τρόπο οικονομική επιρροή  στην δαλματική ακτή μέσω αυτής να πλησιάσει τη Μεσόγειο, παλιό γερμανικό όνειρο με τον παραδοσιακό τροπισμό, η «Αγία Γερμανική Αυτοκρατορία» με βλέψεις προς τις δύο Σικελίες και τη Κεντρική Μεσογείου. Επιπλέον πρέπει να προστεθεί το γεγονός ότι η Γερμανία πίστευε ότι τελικά θα παρέμβαιναν οι ΗΠΑ και αφού κατείχαν τις σημαντικότερες θέσεις στη διοίκηση του ΝΑΤΟ, θα ήταν για εκείνη μια καλή συμφωνία που ετοιμαζόταν, μιλώντας στρατιωτικά.

Αυτοί οι λόγοι, κατά τη γνώμη μου, που ώθησαν τη Γερμανία να παίξει αυτό το ρόλο. 

Έπρεπε επίσης να σύρει τη Γαλλία και τις ΗΠΑ σε αυτή την περιπέτεια. 

Στη Γαλλία, ο κ. Κολ άσκησε αποφασιστική επιρροή στον πρόεδρο Μιτεράν, ο οποίος ήταν άρρωστος και αδύναμος, δεν είχε εξάλλου άλλη πολιτική παρά να μαζέψει τις αναγκαίες  ψήφους για την επανεκλογή του, σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα.  Αυτός είναι ο λόγος που ο Μιτεράν, ακολουθούμενος εξάλλου από τον Υπουργό Εξωτερικών του, τον κ. Αλαίν Ζιπέ, ήδη από τον Φεβρουάριο 1994, είχε προσχωρήσει στο συνασπισμό που οι Γερμανοί ήθελαν να συναρμολογήσουν, ενεργώντας υπέρ μιας μουσουλμανο-κροατικής ομοσπονδίας με σκοπό να εκδιώξει τους Σέρβους από τη γη τους, που κατείχαν για αιώνες (περίπου 64% των εδαφών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης), να πάρουν το 40% για να το δώσει στους μουσουλμάνους, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο αυτή τη τερατώδη ομοσπονδία, και στη συνέχεια, οργανώνοντας και συμμετέχοντας στη πρωτοφανή παραπλανητική εκστρατεία ψεμάτων για την οποία θα μιλήσω σε λίγο. Η γαλλική προσέγγιση ακολούθησε τη γερμανική προσέγγιση.

Στη συνέχεια, παρενέβησαν οι ΗΠΑ. Ήταν αρχικά απρόθυμες, επειδή φοβόντουσαν την μόρφωση του εδάφους, φοβόνταν την ανδρεία της σερβικής αντίστασης κατά της γερμανικής κατοχής 1940-1945, για την οποία ήταν οι ίδιες μάρτυρες κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Φοβόντουσαν  να συρθούν σε μια λεπτή και δύσκολη στρατιωτική περιπέτεια, ειδικότερα από τότε που στοιχειώνονταν από το πετρέλαιο της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράκ, περισσότερο από ό, τι την πορεία του πετρελαίου που θα πέρναγε μια μέρα κατά μήκος του Δούναβη από το Βελιγράδι ή που θα έφτανε μέσω του διάδρομου αριθ. 8 της Κασπίας Θάλασσας μέχρι την ακτή της Αλβανίας, στο Δυρράχιο, από όπου θα ξεκινούσε ένας νέος αγωγός. Αλλά όλα αυτά ήταν μακριά και δεν ήθελαν να δεσμευτούν. Τελικά, υπό τη συνεχή γερμανική πίεση, οι ΗΠΑ άλλαξαν γνώμη και πειστήκαν ότι υπήρχε συμφέρον να συμμετέχουν, και αυτό για τους ακόλουθους λόγους.

Καταρχήν  ήθελαν να αποδείξουν στους Ευρωπαίους ότι είναι ανίκανοι να αυτοδιαχειριστούν και ότι μόλις αποχωρούν οι Αμερικανοί, ακολουθεί το χάος, την αταξία και τον πόλεμο, γεγονότα που τους αναγκάσουν (τους Αμερικανούς) να επιστρέψουν στην Ευρώπη. Αυτό αποδείχνει επίσης… ότι το ΝΑΤΟ είναι απαραίτητο!

Δεύτερον, οι ΗΠΑ πίστευαν ότι θα ταπείνωναν περισσότερο τη Ρωσία, η οποία εκείνη τη εποχή βρισκόταν στα χέρια του Γέλτσιν και των συμβούλων του Χάρβαρντ («τα αυγά του Χάρβαρντ»), που ήθελαν να γενικεύσουν την οικονομία της αγοράς στη Ρωσία, ενώ η ίδια η Ρωσία δεν ήξερε καλά καλά για το τι επρόκειτο, συνηθισμένη με το σύστημα της σχεδιασμένης οικονομίας. 

Για τις ΗΠΑ, ήταν, επίσης, να επιβάλουν την ηγεσία τους  εκεί (στα Βαλκάνια), όπου ο σλαβικός κόσμος έπρεπε να φανερώσει την ενότητα του και την αλληλεγγύη του.

Εξάλλου, (τρίτος λόγος), οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούνταν ότι η Γερμανία είχε ενηλικιωθεί και ότι κατά βάθος θα ήταν ενδιαφέρον να έχουν στην Βαλκάνια μια στρατιωτικά κατεχόμενη ζώνη, κατά προτίμηση στην Αλβανία, γεγονός που αποδεικνύεται από την εγκατάσταση του  διάσημου στρατοπέδου του Bondsteel (στο Κόσοβο) με τέτοιο τρόπο ώστε να βρίσκεται στη πορεία του μελλοντικού διαδρόμου αριθ. 8, που θα έφερνε το πετρέλαιο από την Κασπία Θάλασσα στην Αδριατική.

Και έτσι, για αυτούς τους διαφόρους λόγους, οι ΗΠΑ παρενέβησαν αναλαμβάνοντας την διοίκηση του συνόλου των επιχειρήσεων,  προκειμένου να περιθωριοποιηθεί η διοίκηση των Γερμανών, Γάλλων, Άγγλων, Ιταλών, έτσι ώστε να πάρουν το όλο θέμα στα χέρια τους .

Εξάλλου, αυτή η επιχείρηση ήταν πολύ σημαντική για αυτούς, επειδή κατά βάθος ήταν γι 'αυτούς ένα προηγούμενο σχετικά με τον τρόπο διεξαγωγής των μελλοντικών επιχειρήσεων στο Ιράκ.

Οι επιχειρήσεις στα Βαλκάνια έγιναν ως εξής:

Πρώτον, οργάνωσαν μια τεράστια εκστρατεία παραπληροφόρησης, διηγώντας τα χειρότερα ψέματα, έτσι ώστε τα μελλοντικά θύματα να οδηγηθούν στη δημόσια ετυμηγορία και να μπορέσουν να τα ξυλοκοπήσουν με καθολική συναίνεση. Έπρεπε για αυτό να εφευρίσκουν κάθε είδος αδικημάτων. Ένα πρώτο αδίκημα, το πιο γνωστό, ήταν ο βιασμός 40.000 μουσουλμάνων γυναικών. Τελικά, ο Αμερικανός εμπειρογνώμονας ο οποίος επιθεώρησε τα Βαλκάνια έλεγε ότι δεν ήταν 40.000 αλλά 4.000, μετά μόνο 40 γυναίκες και στο τέλος της έρευνας , δεν είχαν μείνει παρά μόνο τέσσερις γυναίκες...

Οι εφευρέσεις ήταν πολλές, υπάρχει η ιστορία της έκρηξης στην οδό Miskina μπροστά από τον φούρνο, η περίπτωση της αγοράς του Markale (επίθεση), στην οποία κατηγόρησαν ψευδώς τους Σέρβους, ενώ στην πραγματικότητα οι μουσουλμάνους του Σεράγεβο πυροβολούσαν το ίδιο τον εαυτό τους,   για τους εαυτούς τους (και μάλιστα ένα μικτό πληθυσμό Σερβο-μουσουλμανικό) για να κατηγορήσουν τους Σέρβους για αυτό το έγκλημα.

Δημιούργησαν επίσης τον μύθο της «κατάληψης» του Σεράγεβο από το σερβικό στρατό και η «ανθρωπιστική»  Δύση έλεγε ότι έπρεπε οπωσδήποτε να κάνει κάτι εναντίον αυτής της κατάληψης. Η πόλη του Σεράγεβο ήταν σαφώς, κατά τη γνώμη τους, μια πόλη που δεν πολιορκούταν από τους Σέρβους, που ήταν τελείως λάθος. Μπορώ να καταθέσω. Πήγα εκεί. Έγινα δεκτός από τον Δήμαρχο του σερβικού τμήματος της Σεράγεβο από το της πόλης που μου πρόσφερε ένα γεύμα, επειδή η πόλη ήταν χωρισμένη σε δύο μέρη. Ένα μέρος είχε καταληφθεί από τους μουσουλμάνους της Βοσνίας και το άλλο μέρος από τους Σέρβους. Υπήρξε ανταλλαγή πυρών και στις δύο πλευρές. Δεν υπήρξε, συνεπώς, περικύκλωση της πόλης από τους Σέρβους, ήταν μια εφεύρεση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Όταν πετάς λάσπη, κάτι θαμείνει για πάντα.

Αργότερα, ήρθε η ιστορία της ψευδούς σφαγής στο Ρατσάκ (Κοσσυφοπέδιο), ισχυριζόμενοι ψευδώς ότι ήταν οι Σέρβοι που έκαναν τη σφαγή, ενώ δεν ήταν αλήθεια, αλλά έδωσε αφορμή για να ξεκινήσουν τους βομβαρδισμούς, να αναλάβουν δράση, να βομβαρδίσουν από τον αέρα αυτή την άτυχη χώρα, συμπεριλαμβανομένου του άμαχου πληθυσμού της Σερβίας (κυρίως) με τη χρήση όπλων με «απεμπλουτισμένο» ουράνιο, χωρίς να λάβουν υπόψη τις μετέπειτα συνέπειες αυτής της επιχείρησης...  Εν ολίγοις, να μετατρέψουν αυτό τον λαό σε μαρτυρικό λαό.

Και όλα αυτά έγιναν με τους δέοντες κανόνες. Πρώτον, μεταχειρίζεσαι πολύ σκληρά, κατηγορώντας τον λαό για όλα τα αδικήματα.

Δεύτερον, του δημιουργείς έναν οικονομικό αποκλεισμό για να αποδυναμώσεις τη θέλησή του να αντισταθεί, ό,τι έγινε (για τη Σερβία).

Τρίτον, τους βομβαρδίζεις, έτσι ώστε να μην μπορούν να ανακάμψουν οικονομικά, καταστρέφοντας σχεδόν όλη την οικονομική υποδομή τους, και τέταρτο, τους καταλαμβάνεις, όπως προβλεπόταν από τις συμφωνίες του Ραμπουγιέ. Μόλις εκεί επί τόπου, εκμεταλλευόμενος τη δυστυχία και την απόγνωση στην οποία βυθίστηκε αυτός ο άτυχος λαός, οι κατακτητές θα απαιτήσουν να ορίσει ο λαός πολιτικούς ηγέτες που υποστηρίζουν το σχέδιο του επιτιθέμενου.

Το σύστημα περιλαμβάνει, ως εκ τούτου, τέσσερα μέρη, καθώς σχεδιασμένα και εκτελεσμένα εν γνώσει, με έξυπνο τρόπο, το ένα μετά το άλλο, και του οποίου ένα μέρος χρησιμοποιήθηκε αργότερα στο Ιράκ.

Μπορεί κανείς επίσης να πει ότι η περίπτωση των Βαλκανίων, ήταν για τους Αμερικανούς ένα «μάθημα» στρατηγικής για τις μελλοντικές ιρακινές υποθέσεις. Αυτό τελείωσε με τις βομβιστικές επιθέσεις στο Ιράκ που γνωρίζετε, με τις υπερβάσεις που ξέρετε και τα βασανιστήρια, ιδίως στην απαίσια φυλακή του Αβ Γκράιμπ με τις φρικτές «θεραπείες» της, όλα αυτά είχαν δοκιμαστεί στα Βαλκάνια. 

Οι Δυτικοί φέρθηκαν και σε δύο περιπτώσεις όπως φέρθηκαν άλλοτε οι απολυταρχίες του Στάλιν από τη μια πλευρά και του Χίτλερ από την άλλη.

Πρόκειται για μια επιχείρηση που πραγματικά μου έκανε εντύπωση γιατί ήταν ένα είδος μοντέλου που τελικά επικυρώθηκε από την κοινή γνώμη στην οποία είπαν κάθε είδος ιστορίας, στην οποία έκαναν «πλύση εγκεφάλου» μέσω μιας ισχυρής παραπληροφόρησης που επέτρεψε τις υπερβολές κάθε φύσης.

Σήμερα λοιπόν, εξετάζουμε αυτή τη ζοφερή δεκαετία, κατά την οποία οι Ευρωπαίοι έδειξαν ότι είναι ικανοί να αλληλοσκοτωθούν, αν μπορώ να το πω, σε μεγάλο βαθμό από την πρωτοβουλία της Γερμανίας, εξάλλου, μόλις επανανωμένη, το 1990-1991, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, και η οποία δεν βρήκε καλύτερη λύση από το να οργανώσει αυτό το περίφημο πόλεμο.

Επιπλέον, το 1999, μετά τις συμφωνίες του Ντέιτον (Δεκέμβριος 1995), και προπαντός μετά την άρνηση του Μιλόσεβιτς να αποδεχθεί το παράρτημα Β (Ιανουάριος 1999), το οποίο προέβλεπε την κατοχή του εδάφους της Σερβίας, για αόριστο χρονικό διάστημα, από τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ... και ότι το σερβικό κράτος έπρεπε να παρέχει στις κατοχικές δυνάμεις όλες τις εγκαταστάσεις του, τα αεροδρόμια, τους σιδηρόδρομους, τους δρόμους και όλα αυτά δωρεάν, εν ολίγοις σαν να έχει καταπατηθεί η Σερβία... Τιμή στον Μιλόσεβιτς ο οποίος αρνήθηκε αυτές τις συμφωνίες, ακόμη και αν αυτή η κωμωδία του Ραμπουγιέ, οδήγησε στους περίφημους βομβαρδισμούς (από τις 24 Μαρτίου 1999).

Σε αυτή τη θλιβερή περίοδο επιστρέφουμε σήμερα με μεγάλη θλίψη. Ο Δυτικός κόσμος, ενώ δεν το περίμενε κανείς, απέδειξε  –και αυτός-  ότι ήταν ικανός να διαπράξει τις χειρότερες διεστραμμένες πράξεις, για να καλύψει την γερμανική εμμονή, η οποία είναι να αρθούν όλα τα επακόλουθα, ό, τι απέμενε  από τις Συνθήκες των Βερσαλλιών και του Τριανόν, ήτοι την  Γιουγκοσλαβία, πρώτα, και στη συνέχεια την Τσεχοσλοβακία. 

Αυτό συνέβη, για να μπορέσει η Γερμανία να διαγράψει από τον χάρτη τα πολιτικά και εδαφικά επιτεύγματα που σηματοδοτούσαν την νίκη των Συμμάχων, ώστε να μη μείνει τίποτα.

Η Γαλλία, ανόητα, συνεταιρίστηκε, πράγμα που επέτρεψε, εξάλλου, στον κ. Κολ να δηλώσει ότι το Ντέιτον και κυρίως την συνέχεια, ήταν μια «μεγάλη νίκη» για τη Γερμανία, δήλωση στην οποία θα μπορούσε ο κ. Μιτεράν να προσθέτει, αν την είχε καταλάβει, κάτι που δεν συνέβη, ότι ήταν μια μεγάλη ήττα για τη Γαλλία. 

Πρόκειται για υλική ήττα με την εξαφάνιση της Γιουγκοσλαβίας, την εξαφάνιση των σημείων μιας σκληρά κερδισμένης νίκης των Συμμάχων, την σφαγή και το μαρτύριο ενός φιλικού λαού ο οποίος ενώθηκε με μας δύο φορές, και όλα αυτά επιτεύχθηκαν με τη δημιουργία ψευδών επιχειρήσεων, έτσι ώστε να δικαιολογηθούν πράξεις που δεν έπρεπε να γίνουν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Οι Δυτικοί έδειξαν στη προκειμένη περίπτωση γεμάτοι υποκρισία, δεν το περίμενα,  ιδιαίτερα από μέρος των ιδρυτών των λεγόμενων «ανθρώπινων δικαιωμάτων», της Γαλλίας, της Αγγλίας και ακόμα και της Γερμανίας. 

Αλλά οι παλαιοί δαίμονες, ειδικά ο φιλοπόλεμος δαίμονας της Γερμανίας, επανήλθαν στο προσκήνιο και οδήγησαν στο χάος που υπάρχει τώρα σε αυτά τα εδάφη, είτε στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας είτε στο Κόσοβο, την καρδιά, την ίδια την προέλευση του πολιτισμού της Σερβίας, που περάσει πλέον στα χέρια των μουσουλμάνων, οι οποίοι κατάστρεψαν σε ελάχιστο χρόνο εκατοντάδες ιστορικά αριστουργήματα της σερβικής θρησκευτικής τέχνης της, και κατέσφαξαν την ίδια την ιστορική προέλευση του σερβικού λαού. Σαν να καταστρέψουν στη Γαλλία, τη κοιλάδα του Λίγηρα και τα κάστρα της, ή αν θέλετε, την Ile de France, που είναι η καρδιά του έθνους.

Είναι λοιπόν μια πολύ θλιβερή στιγμή που περνάμε και δεν ξέρω πώς θα βγούμε ηθικά από αυτή. Τέλος πάντων, δώσαμε την απόδειξη της υποκρισίας μας και δεν μας τιμά καθόλου.

Pierre Marie Gallois.

Source : infognomonpolitics.blogspot

Ο μύθος των " αγανακτισμένων"

"Ελληνική Φυλή τί φωνάζεις; Μπήκαν κλέφτες στο μαντρί; Άν τολμάς, έμπα και διώξτους"

Περικλής Γιαννόπουλος

Καθόλου "αγανακτισμένη" δεν πρέπει να είναι, κατά τη γνώμη μου, η πλειοψηφία του λαού μας.

Το έχω ξαναγράψει και, δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα να το επαναλάβω, ότι όποιοι εμπλέκονται, με οποιονδήποτε τρόπο με την πολιτική, θα πρέπει να μιλούν ΞΕΚΑΘΑΡΑ.

Τουλάχιστον για μένα, είναι απολύτως επιβεβλημένο να λέω τη γνώμη μου με θάρρος, χωρίς να υπολογίζω άν αυτό αρέσει ή όχι. Η επιβίωση του έθνους μου, δεν είναι "facebook" και δεν έχει ανάγκη από "like".

Και για να επιβιώσει το ελληνικό έθνος δεν έχει καθόλου ανάγκη από "Αγανάκτηση" αλλά από ΕΥΘΥΝΗ, ΠΕΡΙΣΚΕΨΗ, ΣΩΦΡΟΣΥΝΗ και ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ.

Δεν μπορώ να καταλάβω, από που αντλεί αυτός ο λαός το δικαίωμα να αγανακτεί, όταν επί 37 συναπτά έτη, στηρίζει με την ψήφο του αυτούς, που ευθύνονται για τον αφελληνισμό του. Γιατί στην ουσία, αυτό συνέβη κατά τη γνώμη μου, από το "μεταπολιτευτικό τσίρκο".

Ένα τσίρκο αποτελούμενο από δύο κόμματα και δύο οικογένειες. (και μια τρίτη, που δεν πρόκαμε).

Πού ήταν οι "αγανακτισμένοι" Έλληνες, όταν αυτό το ξεδιάντροπο "τσίρκο", εκτόξευε από τα πρώτα του χρόνια, τα ΜΗΔΕΝΙΚΑ χρέη που παρέλαβε από τη χούντα;

Που ήταν οι "αγανακτισμένοι" Έλληνες, όταν αυτό το "τσίρκο" ξεπουλούσε τα εθνικά μας συμφέροντα επειδή βρίσκονταν "μακρυά" ή χαριεντίζονταν με τους δυνάστες του Βορειοηπειρωτικού ελληνισμού;

Πού ήταν οι "αγανακτισμένοι" Έλληνες, όταν καταργήθηκε η διδασκαλία των Αρχαίων ελληνικών από τα σχολεία;

Πού ήταν οι "αγανακτισμένοι" Έλληνες, όταν τριανταεφτά (!!!) κατασκευαστές οχημάτων στην Ελλάδα, έκλειναν ο ένας μετά τον άλλον τις επιχειρήσεις τους;

Πού ήταν οι "αγανακτισμένοι" Έλληνες, όταν ο εθνικός μας πλούτος ΚΑΤΑΚΡΕΟΥΡΓΗΘΗΚΕ από τους δήθεν σωτήρες του;

Πού ήταν οι "αγανακτισμένοι" Έλληνες, όταν το δημόσιο διογκώθηκε σε επίπεδα Σοβιετικών Λαικών Δημοκρατιών και η ΠΡΟΚΟΠΗ αντικαταστάθηκε από το ΒΟΛΕΜΑ;

Πού ήταν οι "αγανακτισμένοι" Έλληνες, όταν μονοπωλούταν η πολιτική ζωή του τόπου από "Κοσκωτάδες", "Τόμπρες", εξοπλισμούς, χρηματιστήριο, Βατοπαίδι, υποκλοπές, SIEMENS κ.λ.π. κ.λ.π κ.λ.π.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά για αυτόν το λαό και τη συμπεριφορά του τα 37 αυτά χρόνια. Είναι πολύ εύκολο, άλλωστε...

Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι να καταλάβει αυτός ο λαός ότι αποτελεί ένα τμήμα και μάλιστα ΑΠΕΙΡΟΕΛΑΧΙΣΤΟ, ενός άλλου, κατά πολύ μεγαλύτερου οργανισμού, που λέγεται ΕΘΝΟΣ. Κι έχει την ευθύνη, στα λίγα χρόνια που ζεί, να φροντίσει το Έθνος του, το οποίο είναι διαχρονικό.

Όπως, τεράστια ευθύνη έχει, απέναντι στον εαυτό του και στις γενιές που έρχονται, να βρει λύσεις στα προβλήματά του. Τις λύσεις όμως δεν θα τις βρει στρουθοκαμηλίζοντας και αγανακτώντας. Θα τις βρει μόνο κάνοντας την ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ του. Και συνειδητοποιώντας ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΥ ΦΤΑΙΕΙ.

Κι αυτό που του φταίει είναι ΥΠΑΡΚΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, με ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΑ, τα οποία ψήφιζε και ξαναψήφιζε τόσα χρόνια, δίνοντάς τους το δικαίωμα να ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ την πατρίδα μας.

Από εκεί, λοιπόν, πρέπει να ξεκινήσει ο Ελληνικός λαός.

Να σταματήσει να κατηγορεί τους άλλους για την κατάντια του και να ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΕΙ, πρώτα και κύρια, με τον ΕΑΥΤΟ του, μήπως συνέλθει και δεν επαναλάβει στο μέλλον τα ίδια λάθη!

 

Source : http://www.lamiareport.gr/

Ο Ενιαίος Αμυντικός Χώρος Ελλάδας - Κύπρου

Νικόλα Στυλιανού*

Η μετάβαση στον 21ο αιώνα, η εμφάνιση απειλών ασύμμετρου χαρακτήρα και φύσης, η ανάδειξη ακραίων μη-κρατικών οργανώσεων και η ρευστή μέχρι και ασταθής κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και στη Μέση Ανατολή εγκαινίασαν μια εντελώς καινούρια εποχή σε ότι αφορά στους τρόπους που διεξάγονται οι πολεμικές επιχειρήσεις αλλά και τα ίδια τα θέατρα επιχειρήσεων. Έχουν αναδειχθεί μορφές πολέμου απείρως αποτελεσματικότερες και επιφέρουσες ισχυρότερα πλήγματα από τον ίδιο τον συμβατικό πόλεμο. Εντούτοις, στην εποχή που πολεμικές επιχειρήσεις διεξάγονται μέσω του κυβερνοχώρου και της οικονομίας, οφείλουμε να αντιληφθούμε και να εκτιμήσουμε το γεγονός ότι οι ένοπλες δυνάμεις παραμένουν κύριο συστατικό στοιχείο του σύγχρονου πολέμου. Ίσως σε ορίζοντα κάποιων δεκάδων χρόνων αποκλειστικά θέατρα επιχειρήσεων να αποτελούν ο κυβερνοχώρος και η οικονομική δραστηριότητα. Ωστόσο, οι ένοπλες δυνάμεις, η σκληρή ισχύς δηλαδή, παραμένει το κύριο συστατικό στοιχείο των στρατηγικών εθνικής ασφάλειας των κρατών. Σκοπός της παρούσας τοποθέτησης είναι να υπογραμμίσει την ανάγκη για στρατηγικό επανα-σχεδιασμό και συνεπώς ανασύσταση του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΔΕΑΧ) το οποίο θα συμβαδίζει στις ανάγκες της νέας εποχής, χωρίς να έχει όμως εγκαταλείψει την πεμπτουσία του, δηλαδή τη στήριξή του στην επιχειρησιακή ετοιμότητα και ικανότητα των ενόπλων δυνάμεων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αν και η στρατηγική σύλληψη του Δόγματος είχε λάβει χώρα αρκετά πιο πριν, η ανακήρυξη της σύζευξης των αμυντικών χώρων Ελλάδας-Κύπρου έγινε το 1993. Η θεωρητική σύλληψη αλλά και μετέπειτα υλοποίηση του Δόγματος αποτελεί έξοχο παράδειγμα παραγωγικής αλλά και ουσιαστικής συνεργασίας και επικοινωνίας της ακαδημαϊκής κοινότητας και της εκτελεστικής εξουσίας. Φυσικά, οι συνθήκες για μια τέτοια συνεργασία υπήρξαν ιδανικές. Με άλλα λόγια υπήρχε ανοικτός δίαυλος επικοινωνίας, συνεννόησης και συνεργασίας ακαδημαϊκών-στρατηγικών αναλυτών με συγκεκριμένα άτομα τα οποία υπήρξαν σε θέσεις που ασκούσαν έντονη επιρροή ή χάρασσαν τα ίδια πολιτική. Η περίοδος μεταξύ 1993 και 2000 υπήρξε ομολογουμένως η πιο παραγωγική και ουσιαστική περίοδος του Δόγματος. Διεξάγοντο κοινές ασκήσεις ελλαδικών και κυπριακών ενόπλων δυνάμεων, υπήρχε μόνιμη και ένοπλη ελληνική παρουσία στο Νησί. Σκοπός όμως δεν είναι να περιγραφούν τα τεχνικά χαρακτηριστικά του Δόγματος.

Έκτοτε το Δόγμα παραμένει επιεικώς ανενεργό και η ευθύνη βαραίνει ανεξαιρέτως όλους τους κυβερνητικούς σχηματισμούς από το 2000 μέχρι και σήμερα. Σε μια περίοδο όπου οι απαιτήσεις για τη διασφάλιση της εθνικής μας ασφάλειας έχουν κυριολεκτικά εκτοξευτεί, η ανάγκη για ουσιαστική ανασύσταση του Δόγματος αλλά και στρατηγικού και τακτικού (επιχειρησιακού) του επανασχεδιασμού, είναι πολύ μεγάλη. Με άλλα λόγια, η ανασύσταση του Δόγματος με τις θεωρητικές και επιχειρησιακές προδιαγραφές των μέσων της δεκαετίας του ’90 είναι ανώφελη. Αυτό διότι η πάροδος δύο δεκαετιών έχει σηματοδοτήσει νέα εποχή και συνεπώς νέες τάσεις στην στρατιωτική επιστήμη. Ακόμα, όπως έχω υποστηρίξει και παλαιότερα, θεωρώ πως το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου υπήρξε η πιο ισχυρή στρατηγική αποτροπής (deterrence strategy) απέναντι στην τουρκική υπαρξιακή απειλή, από την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελλάδα. Οφείλουμε να καταλάβουμε το εξής: Ισχυρές ένοπλες δυνάμεις σημαίνει αυξημένη διαπραγματευτική ικανότητα από θέση σχετικής ισχύος. Βρισκόμενος στο εξωτερικό και συνομιλώντας με συναδέλφους σε διάφορα συνέδρια εισπράττω την έκπληξή τους όταν αντιλαμβάνονται ότι η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί ίσως το μοναδικό κράτος στον κόσμο το οποίο διαλύει οικειοθελώς τις ένοπλες δυνάμεις του, βασισμένο ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στους ευσεβείς πόθους για τη λύση του εθνικού του προβλήματος. Χωρίς να υποβαθμίζουμε τις όποιες πολιτικές ευθύνες, η επιτακτική ανάγκη για μια ολοκληρωμένη εθνική αποτρεπτική στρατηγική πρέπει να έχει αφετηρία την ισχυρή και επιχειρησιακά επαρκή Εθνική Φρουρά με τη συμπόρευση και από κοινού στρατηγικό σχεδιασμό με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις στα πλαίσια του Δόγματος του ΕνιαίουΑμυντικού Χώρου. Τέλος, θεωρώ πως προϋπόθεση για την ανάπτυξη ωφέλιμης και ουσιαστικής αποτελεί η υιοθέτηση και ανάπτυξη θεσμών που θα υποστηρίζουν θεωρητικά, πολιτικά και επιχειρησιακά το έργο των ενόπλων μας δυνάμεων όπως αυτούς που προτέθηκαν στο πρόσφατο παρελθόν από τον γράφοντα όπως αυτών του Κυπριακού Κέντρου Στρατηγικών και Αμυντικών Αναλύσεων και του Συμβουλίου Κοινού Στρατηγικού Σχεδιασμού Ελλάδας-Κύπρου.

Τέλος, το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου στον 21ο αιώνα πρέπει να προσαρμοστεί στο εντελώς καινούριο περιβάλλον ασφάλειας της Μέσης Ανατολής και Ανατολικής Μεσογείου εντάσσοντας στην οργανωτική και επιχειρησιακή του δομή στρατηγικές αντιτρομοκρατίας, καταπολέμησης της πειρατείας, μηχανισμούς Έρευνας και Διάσωσης (Search and Rescue), καταπολέμησης λαθρεμπορίου όπλων και διπλής χρήσης υλικών (dual-use material). Πιστεύω ακράδαντα πως ένα σύγχρονο Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου μπορεί να αναδειχθεί ως ο πλέον αξιόπιστος παράγοντας ασφάλειας και σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή του περιφερειακού συμπλέγματος ασφάλειας της Μέσης Ανατολής. Μοναδική προϋπόθεση και εν πολλοίς ερωτηματικό παραμένει η ύπαρξη ειλικρινούς πολιτικής βούλησης.

*Υποψ. Διδάκτορας Security-Strategic Studies

Source :  http://www.analystsforchange.org/ 

Περιμένοντας το ελληνικό " στραβοπάτημα"

Έτοιμοι για το πλήγμα το οποίο θα αλλάξει άρδην την γεωπολιτική, γεωοικονομική και ενεργειακή εικόνα στην Ανατολική Μεσόγειο φέρονται να είναι οι Τούρκοι σύμφωνα με πηγές που γνωρίζουν «από μέσα» τα τεκταινόμενα στην Τουρκία…

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του «www.defence-point.gr», οι οποίες προέρχονται από την Κωνσταντινούπολη από πηγές που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, βρισκόμενες σε θέσεις που τους επιτρέπουν να γνωρίζουν πολλά, η Άγκυρα «ακονίζει τα νύχια της» για να εκμεταλλευτεί την διαφαινόμενη ακυβερνησία στην χώρα μας η οποία μετά βεβαιότητας θα προκύψει μετά τις εκλογές του Ιουνίου (εκτός κι εάν μας προκύψει από σήμερα)…

Το γιατί η Τουρκία θεωρείται βέβαιο πως θα επιχειρήσει το απονενοημένο μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα δεν είναι αναγκαίο να αναλυθεί για ακόμα μία φορά. Σε κάθε περίπτωση, όπως άλλωστε έχουμε ήδη πολλάκις αναφέρει, το «παράθυρο ευκαιρίας» της Άγκυρας εκτιμάται πως θα είναι το επόμενο εξάμηνο και αυτό σχετίζεται τόσο με τα τεκταινόμενα στην Ανατολική Μεσόγειο, όσο και με τις εξελίξεις στην Ελλάδα, η οποία δυστυχώς, θα περιέλθει σε μία δεινή πολιτική και κοινωνική κατάσταση, ακυβερνησίας και αναβρασμού, όταν η «οικουμενική» κυβέρνηση του Ιουνίου πολύ απλά λόγω της φύσης και του ρόλου της θα είναι μόνο για τις φωτογραφίες. Με λίγα λόγια, μία κυβέρνηση η οποία δεν θα «άρχει» άρα στην ουσία δεν θα είναι κυβέρνηση.

Μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο, το «www.defence-point.gr» εκτιμά πως τώρα που οι δελτοί της ιστορίας είναι πλέον ανοιχτοί και γράφονται οι πρώτες σειρές ενός νέου κεφαλαίου για την μοίρα της χώρας και του έθνους, επιτέλους θα πρέπει, μετά από τη διαφαινόμενη καταστροφή στην οποία οδεύουμε σχεδόν νομοτελειακά (χωρίς κανείς να φαίνεται διατεθειμένος να πατήσει το φρόνο…), την μοίρα του έθνους να αναλάβουν Έλληνες και όχι… Ελληνόφωνοι…

Σαν έτοιμη από παλιά, η Πολεμική Αεροπορία απέδειξε εχθές για πολλοστή φορά πως είναι σε θέση, παρά την διαρκή κρίση και την οικονομική δυσπραγία να επιτελέσει το καθήκον της σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Αιγαίου. Εδώ και λίγες ημέρες, όπως ο αναγνώστης του νέου τεύχους του περιοδικού ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ & ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, θα διαπιστώσει, τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων σε αέρα, θάλασσα και στεριά, επιτελώντας απλά το καθήκον τους, έστειλαν το μήνυμα σε όλους τους ασκούμενους στην… τέχνη της ζεύξης υδάτινων κολλημάτων στην πανέμορφη περιοχή της Θράκης, πως αν το επιλέξουν εμείς «σας περιμένουμε».

Κάνουμε έκκληση να ακούσουν έστω και την ύστατη αυτή στιγμή οι πολιτικοί ταγοί αυτού του τόπου, οι οποίοι θα εξακολουθήσουν να παίζουν… με τα κουβαδάκια τους για τον επόμενο μήνα και ίσως παραπάνω, τις φωνές που έρχονται από τη Κωνσταντινούπολη, εάν βέβαια θα έχουν χρόνο για να ασχοληθούν με «δευτερεύοντα» ζητήματα πέραν του να πείσουν τον δυστυχή ελληνικό λαό πως είναι ικανοί να «τετραγωνίσουν τον κύκλο», δηλαδή και να κρατήσουν τη χώρα στο Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και να αποκηρύξουν (ή όπως το λέει ο καθένας τους) το Μνημόνιο και να δώσουν αυξήσεις και να προχωρήσουν σε προσλήψεις, ξεχνώντας τις 150.000 απολύσεις οι οποίες προβλέπονται μέχρι το 2015.

Οι μηχανισμοί της αποτροπής, δυστυχώς δεν είναι μόνο στρατιωτικοί. Κι αυτή είναι μια πραγματικότητα την οποία ουδείς δείχνει να αντιλαμβάνεται…

Source : defence-point.gr