Σκληρές αλήθειες

By John Sfakianakis*

Τα δραματικά γεγονότα των τελευταίων μηνών, καταδεικνύουν τις μεγάλες οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Στην πραγματικότητα όμως, η χώρα αντιμετωπίζει μια ακόμη βαθύτερη πολιτική και κοινωνική κρίση. Δεδομένου ότι αυτή την κρίση την δημιούργησαν οι περισσότεροι Έλληνες, πολιτικοί και κοινωνία ομοίως, θα χρειαστεί παραπάνω από μια αναδιάρθρωση για να διορθωθεί. 

Το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας είναι συνυφασμένο με διαπλεκόμενα συμφέροντα, κλεπτοκρατία και δωροδοκία. Από τις ημέρες του Ανδρέα Παπανδρέου, οικονομολόγου και πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού, η πολιτική μας περιπλέκεται γύρω από την επέκταση του δημοσίου τομέα, το πατρονάρισμα και τον δανεισμό. Ενώ όμως απέτυχε ως οικονομολόγος, ως πολιτικός ο πατέρας Παπανδρέου επέτυχε την μετατροπή του κινήματός του στον πιο ανταγωνιστικό πολιτικό παίχτη, με την άνευ όρων υποστήριξη των εργατικών συνδικάτων σε αντάλλαγμα για ρουσφέτια. 

Ως εκ τούτου, ήταν σχεδόν αδύνατο να ανατραπεί το ελληνικό σύστημα λαϊκιστικής υποστήριξης και αναθέσεων. Το δημόσιο χρέος ως ποσοστό επί του ΑΕΠ τριπλασιάστηκε από 28% το 1980 σε 89% το 1990. Οι συντηρητικοί εφάρμοσαν τις ίδιες πολιτικές που είναι αφιερωμένες στα διαπλεκόμενα συμφέροντα και την διαφθορά, οπότε σήμερα υποφέρουν και αυτοί από την ιστορία τους, ιστορία κουκουλώματος ελλειμμάτων και διαιώνισης της κουλτούρας των «κολλητών» και της κακοδιαχείρισης.

ο αποτέλεσμα είναι έλλειψη αρχηγών με ακεραιότητα και ειδίκευση. Η ευρύτερη αριστερά, η κομμουνιστές και η ακραία δεξιά, είναι διανοητικά χρεοκοπημένοι. Οι προοπτικές της Ελλάδας να αναδυθεί από την κρίση με την σημερινή πολιτική ελίτ είναι περιορισμένες, παρά τις διεθνείς εκκλήσεις για νέα πολιτική συναίνεση. Εν τω μεταξύ τα μήντια, παραδοσιακά διαπλεκόμενα με τους πολιτικούς, δεν μπορούν να θέσουν αυτή την ελίτ προ των ευθυνών της. 

Αυτή η έλλειψη ηγεσίας εξηγεί σε ένα βαθμό τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας. Έχουμε γίνει καθαρός εισαγωγέας ως κράτος και χάσαμε την διεθνή μας ανταγωνιστικότητα. Στην δεκαετία από το 2000 η Ελλάδα είχε εμπορικό έλλειμμα 10% του ΑΕΠ, με τις εξαγωγές να μειώνονται 12%. Εκεί που ήμασταν καθαρός εξαγωγέας αγροτικών προϊόντων το 1981, γίναμε καθαρός εισαγωγέας τροφίμων. Η βιομηχανία επίσης συρρικνώθηκε, εξαιτίας κακής ανταγωνιστικότητας και προσανατολισμού. 

Ακόμη και ο τουρισμός αναπτύχθηκε λιγότερο απ’όσο θα έπρεπε, ενώ το εργατικό κόστος αυξήθηκε 40% στην δεκαετία του 2000. Η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, για την οποία η κυβέρνηση πάσχισε πολύ και για πολύ, δημιούργησε παράλογες αυξήσεις τιμών, με τον πληθωρισμό να αυξάνεται 15% και πλέον σε σχέση με τον μέσο όρο της ευρωζώνης μεταξύ 2000 και 2010. 

Την ίδια ώρα, οι υψηλότεροι φόροι οδήγησαν σε μείωση της παραγωγής, καθώς οι μικρές επιχειρήσεις έκλειναν με τον ταχύτερο ρυθμό στην σύγχρονη ιστορία. Η πολιτική των εσόδων, που θεωρητικά στηρίζεται στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, απέτυχε. Και αντί να μειωθούν οι υψηλότερες συντάξεις, μειώθηκαν οι συντάξεις σε όλο το φάσμα, δημιουργώντας κοινωνική δυσαρέσκεια και διεύρυνση της ψαλίδας της εισοδηματικής ανισότητας. 

Αν τα βάλουμε όλ’ αυτά μαζί, γίνεται βέβαιο ότι τα χρέη που έχουν μαζέψει οι Έλληνες δεν πρόκειται να πληρωθούν ποτέ στο ακέραιο. Για να γίνει κάτι τέτοιο, η Ελλάδα θα πρέπει να αναπτύσσεται 12% τον χρόνο σε πραγματικούς όρους, επί 30 χρόνια και πλέον. Όμως το 2001-08, ο μέσος όρος ανάπτυξης ήταν μόλις 3,9% (εκ των οποίων το 90% προερχόταν από τα ην κατανάλωση, συν το «μπόνους» των Ολυμπιακών Αγώνων 2004). 

Το «κούρεμα» και η αναδιάρθρωση του χρέους είναι, λοιπόν, αναπόφευκτα. Τα πράγματα θα ήταν ευκολότερα αν είχαν γίνει αναδιαρθρώσεις παλαιότερων χρεών πριν τις πρόσφατες επιχειρήσεις διάσωσης. Όμως εν τω μεταξύ χρειάζονται κι άλλες αλλαγές. 

Αναπόφευκτες είναι και οι περαιτέρω ιδιωτικοποιήσεις –και αυτές επίσης θα έπρεπε να έχουν γίνει στην αρχή της κρίσης. Τα έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις δεν θα φτάσουν στο αναμενόμενο ποσό, στην καταπονημένη από την ύφεση σημερινή οικονομία. Η Ελλάδα χρειάζεται μικρότερο δημόσιο τομέα, με λιγότερους εργαζόμενους. Τα μέτρα για την βελτίωση της ωριαίας παραγωγικότητας, που κινήθηκαν 44% χαμηλότερα από τον μέσο όρο της ευρωζώνης το 2009, πρέπει επίσης να είναι προτεραιότητα. Κατά τα λοιπα, το ελληνικό κρατος –ο μεγαλυτερος ιδιοκτήτης γης στο έθνος- θα πρέπει να αξιοποιήσει και να ιδιωτικοποιήσει τα περιουσιακά του στοιχεία. 

Η Ελλάδα χαράμισε δύο χρόνια. Μπορεί τώρα να αντιμετωπίσει μια τραπεζική κρίση, καθώς η εμπιστοσύνη των νοικοκυριών στις τράπεζες φθίνει, ενώ η ανεργία θα κινηθεί πάνω από το 20% φέτος. Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι η Ευρώπη σταδιακά θα χάσει την υπομονή της. Όταν οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες απομακρυνθούν από το πρόβλημα και η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία κινδυνεύουν λιγότερο από την κρίση, οι νεοέλληνες μπορεί κάλλιστα να αφεθούν στην τραγωδία τους. 

Για να αποφευχθεί αυτό, θα πρέπει να ξεκινήσει μια οικονομική αναγέννηση, στην οποία οι Έλληνες θα πρέπει να επανεφεύρουν και να πειθαρχήσουν εαυτούς. Και αυτό πρέπει να αρχίσει με αλλαγή γενεάς –ηθικά, δεοντολογικά και πολιτικά. 

*Ο αρθρογράφος είναι chief economist της Banque Saudi Fransi 

Πανεπιστημιακές business και γεωπολιτική στην Αφρική

Το Χάρβαρντ και άλλα µεγάλα αµερικανικά πανεπιστήµια χρησιµοποιούν ιδιωτικά επενδυτικά κερδοσκοπικά κεφάλαια (hedge funds) από τη Βρετανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες προκειµένου να αγοράσουν ή να ενοικιάσουν τεράστιες περιοχές εύφορης αφρικανικής γης. Ορισµένες από τις συµφωνίες αυτές καταλήγουν στο να εκδιώκονται πολλές χιλιάδες άνθρωποι από τα µέρη όπου ζουν, σύµφωνα µε νέα έρευνα.

Οι ερευνητές του Ινστιτούτου του Οκλαντ κατέληξαν στο συµπέρασµα ότι οι επενδυτές επωφελούνται από «αρπαγές εδαφών» και συχνά δεν υλοποιούν τις υποσχέσεις τους για δηµιουργία θέσεων εργασίας και οικονοµική ανάπτυξη, ενώ δεν αποκλείεται να προκαλούν περιβαλλοντικά και κοινωνικά προβλήµατα σε µερικές από τις πιο φτωχές χώρες του κόσµου. Οπως γράφει η εφηµερίδα «Guardian», η νέα έρευνα για απόκτηση γαιών σε επτά αφρικανικές χώρες δείχνει ότι το Χάρβαρντ, το Βάντερµπιλντ και πολλά άλλα αµερικανικά πανεπιστήµια που δέχονται πολύ µεγάλες δωρεές, έχουν επενδύσει σηµαντικά ποσά σε αφρικανική γη τα τελευταία χρόνια. Πολλά από τα χρήµατα λέγεται ότι διακινούνται µέσω της επενδυτικής εταιρείας Emergent , που έχει έδρα το Λονδίνο και χειρίζεται ένα από τα µεγαλύτερα επενδυτικά κεφάλαια για απόκτηση γης στην Αφρική, µε επικεφαλής πρώην στελέχη της JP Morgan και της Goldman Sachs.

Εκπρόσωπος της Emergent δήλωσε ότι όλες οι συµφωνίες γίνονται µε υπευθυνότητα. «Τα κεφάλαια που επενδύονται ώστε να έχουν έσοδα τα πανεπιστήµια αποτελούν µακροπρόθεσµες επενδύσεις. Επενδύουµε στην αφρικανική γεωργία, δηµιουργούµε επιχειρήσεις και απασχολούµε εργαζόµενους. ∆εν αρπάζουµε εδάφη. Θέλουµε να κάνουµε αυτή τη γη να πάρει αξία». Σύµφωνα όµως µε το Ινστιτούτο του Οκλαντ, δυτικά επενδυτικά κεφάλαια βρίσκονται πίσω από τις πιο µεγάλες συµφωνίες. Η έρευνα αναφέρει πως οι επενδυτές υπερ βάλλουν για τα οφέλη προς τις τοπικές κοινότητες. «Οι εταιρείες δηµιουργούν πολύπλοκα στρώµατα εταιρειών και θυγατρικών τους προκειµένου να ξεγελάσουν τις αδύναµες Αρχές. Η ανάλυση των συµβολαίων όµως αποκαλύπτει ότι πολλές από αυτές τις συµφωνίες θα δηµιουργήσουν ελάχιστες θέσεις εργασίας και θα αναγκάζουν πολλές χιλιάδες ανθρώπους να εγκαταλείψουν τη γη τους», λέει η διευθύντρια του Ινστιτούτου Ανουράντα Μιτάλ.

ΣΤΗΝ ΤΑΝΖΑΝΙΑ το µνηµόνιο προθέσεων µεταξύ της τοπικής κυβέρνησης και της αµερικανικής εταιρείας AgriSol Energy, η οποία συνεργάζεται µε το Πανεπιστήµιο της Αϊόβα, αναφέρει ότι οι δύο βασικές περιοχές – Κατούµπα και Μισάµο – για το σχέδιο είναι καταυλισµοί προσφύγων, όπου φιλοξενούνται 162.000 άνθρωποι. Οι καταυλισµοί αυτοί πρέπει να κλείσουν πριν αρχίσει να εφαρµόζεται το σχέδιο αξίας 700 εκατ. δολαρίων. Στην Αιθιοπία, µια διαδικασία αστυφιλίας από την κυβέρνηση έχει ως αποτέλεσµα να µετακινούνται δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι από παραδοσιακές περιοχές σε νέες πόλεις και χωριά, ενώ µεγάλες αγροτικές περιοχές παραχωρούνται σε ξένες πολυεθνικές.

«Κανείς δεν πρέπει να πιστεύει ότι αυτοί οι επενδυτές βρίσκονται εκεί προκειµένου να ταΐσουν λιµοκτονούντες Αφρικανούς, να δηµιουργήσουν δουλειές ή να βελτιώσουν την κατάσταση», λέει ο Οµπάντ Μέτο από το Κίνηµα Αλληλεγγύης στη Νέα Αιθιοπία. «Αυτές οι συµφωνίες φέρνουν µόνο δολάρια στις τσέπες διεφθαρµένων ηγετών και ξένων επενδυτών».

Εταιρεία που συνεργάζεται µε το Πανεπιστήµιο της Αϊόβα κάνει έξωση σε 162.000 πρόσφυγες

Ελντοράντο

Περισσότερα από 500 εκατοµµύρια δολάρια στις πλέον εύφορες περιοχές της Αφρικής έχουν επενδύσει οι πελάτες της εταιρείας Emergent στις ΗΠΑ – µεταξύ των οποίων τα µεγαλύτερα πανεπιστήµια – υπολογίζοντας να έχουν κέρδη ύψους 25%

Εκανε επιστήµη το... real estate

Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ Harvard Management διαχειρίζεται κεφάλαια ύψους 27,6 δισ. δολαρίων πουέχουν προέλθει κυρίως από δωρεές. Αλλα πανεπιστήµια χρησιµοποιούν εξωτερικούς µάνατζερ, όµως το Χάρβαρντ προτιµά στελέχη του τα οποία σπανίως αποκαλύπτουν τη στρατηγική τους. Οι επενδυτές υπό την πρόεδρο Τζέιν Μεντίλο εξερευνούν τις διεθνείς αγορές µε δεδηλωµένο στόχο να εντοπίσουν αναντιστοιχίες τιµής και αξίας, «διευρύνονταςτα όρια του παραδοσιακού µάνατζµεντ κεφαλαίων και προσθέτοντας νέες επενδύσεις σε φυσικές πηγές, γεωργία και ακίνητα». Από το 2005 έως το 2010 διπλασιάστηκαν οι επενδύσεις σε αναπτυσσόµενες αγορές σε ποσά που ξεπερνούν το 10% τουχαρτοφυλακίου. Οταν ανέλαβε η Μεντίλο, η εταιρεία βρισκόταν σε κρίση. Πέρσι η αξία της αυξήθηκε κατά 11% – προκλήθηκε όµως σάλος για την αγορά 17.600 στρεµµάτων στη Νέα Ζηλανδία έναντι 34 εκατ. δολαρίων και για τον σκανδαλώδη µισθό του Στίβεν Μπλάιθ, διευθυντή της Harvard Management:

8,4 εκατοµµύρια δολάρια.

Source : TA NEA

Γράμμα από τη Γαλλία

Επιστολή μιας φίλης της Ελλάδος και των Ελλήνων

Αγαπητοί μου φίλοι,
Θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το γράμμα στον Ρήγα Βελεστινλή ο οποίος πέθανε στο Βελιγράδι τον Ιούνιο 1798. Με την φιλική και διακριτική υποστήριξη μερικών Γάλλων επαναστατών, έτρεφε την ελπίδα να βοηθήσει τον ελληνικό λαό να απελευθερωθεί από τους Τούρκους. Θυσίασε τη ζωή του στο βωμό του ιδανικού του. Σήμερα ο ελληνικός λαός βρίσκεται πάλι υπό κατοχή. Αυτή τη φορά όμως η απειλή δεν έρχεται από την Ανατολή, αλλά από την ίδια την Γαλλία η οποία δημιούργησε την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα με την Γερμανία το 1950, δηλαδή τον πρόδρομο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του συστήματος της κομματοκρατίας. Όταν μπήκε η Ελλάδα στον Ευρωπαϊκό χορό το 1981, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν σας είπε:
«Ξέρετε κάτι παιδιά; θα μπούμε στην ΕΟΚ που είναι απλώς και μόνο ένας νόμιμος τρόπος για τις πλούσιες χώρες να εκμεταλλευτούν τις φτωχιές, για να γίνουμε εμείς, μια χούφτα πολιτικών, πλούσιοι και εσείς να ψοφήσετε στην πείνα μέσα σε 15 χρόνια». Σας είπε: «Αγαπητοί μου συμπατριώτες, η χούντα μας έχει γονατίσει, μας έχει υποβαθμίσει στο περιθώριο της Ευρώπης. Είμαστε οπισθοδρομικός λαός, αν μπούμε στην μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, θα είμαστε κι εμείς μοντέρνοι». Και γίνατε μοντέρνοι...
Το 1974, δεν έγινα χίπισσα για να αποφύγω την καταναλωτική κοινωνία, ήρθα κοντά σας. Μέχρι το 1980 νόμιζα πως είχα βρει τον παράδεισο. Έκανα λάθος, ήταν το καθαρτήριο πριν από την κόλαση. Από το 1989 μέχρι το 1992, έκανα άλλη μια προσπάθεια, μαζί με τον γιο μου αυτή τη φορά. Αλλά... άλλοι μετανάστες με πρόλαβαν. Έφυγα πάλι, δούλεψα στην Ιταλία, την Ελβετία κι επέστρεψα στην Γαλλία δίχως να μπορέσω να προσανατολιστώ. Και τελικά, πήρα την εξής απόφαση: θα ήμουν πολίτις της ελευθερίας, η πατρίδα μου θα ήταν η ελευθερία. Πέρασαν τα χρόνια, μεγάλωσα μαζί με το παιδί μου και κατάλαβα ότι οι ρίζες της ελευθερίας μου βρίσκονται στην Ελληνική Οικουμένη, συνεπώς και ότι η μοναδική πατρίδα μου είναι η Ελληνική Οικουμένη. Και σαν τον Ρήγα, είμαι έτοιμη να θυσιαστώ για αυτή την πατρίδα.
Η παγκοσμιοποίηση, το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Ενοχή... Ξέχασα τίποτε;; Ήμασταν όλοι έτοιμοι να βουλιάξουμε, πρώτα οι Γάλλοι και οι Γερμανοί - ύστερα σας ήρθε το τσουνάμι - ευτυχώς μας έσωσαν οι ήρωες του συστήματος. Η ζωή μας κυλούσε μες την καλή χαρά, στις ταβέρνες και με τραγούδια, μας τιμώρησαν διότι απαγορεύεται η χαρά σε αυτό το κόσμο. Μας θύμισαν ότι βρισκόμαστε πλέον στην κόλαση. Στον παράδεισο διασκεδάζουν... Ωστόσο, είχαν ξεχάσει ότι υπάρχει εκείνος ο λαός, ούτε Δύση, ούτε Ανατολή, μόνο Ελλάδα, μια γλώσσα, μια φωνή, μια ψυχή, αυτός ο λαός που χίλιες φορές σαν τον φοίνικα ξαναγεννήθηκε. Αυτός ο λαός που άκουσε τη φωνή του Ευριπίδη ερχόμενη από τα βάθη των αιώνων να λέει: «Εἶναι ἀνόητος αὐτός πού περιφρονεῖ τίς συνθῆκες ζωῆς τῆς πατρίδας του ... καί εὐχαριστιέται μέ τό νά μιμεῖται ξένους τρόπους ζωῆς». Λες και ήξερε για την κατοχή του εικοστού πρώτου αιώνα ο άνθρωπος... Το σύστημα ήθελε να εξατομικεύσει τους πολίτες, να εκμηδενίσει την αίσθηση του έθνους, και να μας φυλακίσει σαν μεγάλο χταπόδι ανάμεσα στα πλοκάμια του. Και όμως, οι Έλληνες του ξεφεύγουν... Πού να τους συγκεντρώσει όλους το τέρας, 10 εκατομμύρια απ' εδώ, άλλα 10 απ' εκεί σκορπισμένα σε όλο τον πλανήτη; Η αράχνη της ελληνικής διασποράς υφαίνει τον διεθνή ιστό της, και το τέρας αυτό δεν το προσέχει κανένας... Και στο κάτω κάτω, τι είναι 20 εκατομμύρια μέσα σε 7 δισεκατομμύρια; Οι ανυπότακτοι όμως δεν υποτάσσονται για πολύ. Η μεγαλύτερη ελευθερία, σας το λέω εγώ, είναι να μην υποτασσόμαστε ποτέ. Όλοι μιλάνε για τους Έλληνες, για την κρίση στην Ελλάδα. Μιλάει κανείς για την Γαλλία, την πέμπτη οικονομική δύναμη στον κόσμο, με εκατομμύρια φτωχούς; για την κρίση που ξεκίνησε ένα χρόνο μετά το πετρελαϊκό σοκ του 1973; Όχι! Γιατί η Γαλλία είναι από τις πρώτες ευρωπαϊκές χώρες που πουλήθηκε στους Αμερικάνους και το σύστημα τους! Γιατί στην Γαλλία συγκεκριμένα φάνηκε για πρώτη φορά η έννοια της κομματοκρατίας.
Ακριβώς λοιπόν όπως ξεκίνησε η ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, η ιστορία της κομματοκρατίας ξεκίνησε στο Παρίσι, στις 28 Αυγούστου του 1789, όταν οι βουλευτές χωρίστηκαν σε δυο ομάδες για να μπορέσουν να μετρήσουν πιο εύκολα τις ψήφους: εκείνοι που ήθελαν να αφήσουν στον βασιλιά απόλυτο δικαίωμα αρνησικυρίας πήγαν δεξιά του προέδρου της βουλής, εκείνοι που ήθελαν συνταγματικό πολίτευμα με συμβολικό ρόλο για τον βασιλιά πήγαν αριστερά. Επρόκειτο ακόμα όμως για βασιλεία, δηλαδή καμία σχέση με την δημοκρατία. Η πρώτη γαλλική δημοκρατία γεννήθηκε το 1792 και κράτησε μέχρι το 1804. Το επόμενο στάδιο υπήρχε τον εικοστό αιώνα όταν ονόμασαν τους οπαδούς του καπιταλισμού δεξιούς, και τους σοσιαλιστές «αντικαπιταλιστές» αριστερούς. Τον περασμένο Μάρτιο, ανέφερα τον σοσιαλιστή εκατομμυριούχο Στρος Καν στο ιστολόγιό μου - και μάλιστα έκανα υπαινιγμό για το «πρόβλημα» του με τις γυναίκες - και φανέρωσα την στενή φιλική του σχέση με τον Βίνσεντ Μπολλορέ, αδελφικό φίλο του Σαρκοζύ, που δάνεισε στον νέο πρόεδρο της Γαλλίας το τζετ του και το κότερο του στη Μάλτα, το 2007 μετά τις εκλογές. Έπιασα δηλαδή την γαλλική κομματοκρατία επ' αυτοφώρω!
Δυστυχώς η ελληνική κομματοκρατία αποδεικνύεται πιο περίπλοκη διότι είναι δυναστική. Όταν εφευρίσκατε την δημοκρατία και τον οστρακισμό, ο στόχος σας ήταν η κατάργηση των τυραννικών δυναστειών. Αλλά... αυτή τη στιγμή σας κυβερνάνε τύραννοι... με γαλλικό μοναρχικό σύστημα κιόλας! Άντε να βρεις άκρη! Επειδή μου αρέσει να κρατώ μια πορεία, σαν ένα φωτάκι μακριά που φωτίζει το δρόμο μου για να μην παρεκκλίνω από αυτήν την πορεία, διαβάζω τον καθηγητή Γιώργο Κοντογιώργη που με διαφωτίζει. Καταγγέλλει την κομματοκρατία εδώ και πολλά χρόνια - όπως κι εγώ στην Γαλλία, αλλά ποιός με ακούει δεδομένου ότι για τους Γάλλους η «Πολιτική» δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά αριστερά και δεξιά. Το 2006 ο Γιώργος Κοντογιώργης δημοσίευσε τον πρώτο τόμο του μεγάλου του έργου «Το Ελληνικό Κοσμοσύστημα» και το συνεχίζει. Δείτε τώρα πως βλέπει τα πράγματα: «Για να κατανοήσουμε το 'Ελληνικό πρόβλημα' πρέπει να ορίσουμε τον χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος. Το Ελληνικό πολιτικό σύστημα εγκαλείται για τη βαθιά ριζωμένη ιδιοποίησή του και τον εκφαυλισμό του κρατικού μηχανισμού από το πολιτικό προσωπικό και τις δυνάμεις της διαμεσολάβησης ή της διαπλοκής. Εγκαλείται επίσης για την εγκατάσταση μιας σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής που διέρχεται από την «απο-συλλογικοποίηση» του κοινωνικού ιστού και, συγκεκριμένα, από την προσωπική εξάρτηση του πολίτη από τον πολιτικό. Το νεοελληνικό κράτος, έχει αγκιστρωθεί επί της ελληνικής κοινωνίας εν είδει παρασίτου που κατέχει και απομυζά το παραγωγικό, πολιτισμικό και ιστορικό της υπόβαθρο».
Σας λένε ότι είσαστε μια δημοκρατία αφού ισχύει η καθολική ψηφοφορία. Νομίζουν ότι είσαστε τόσο ανόητοι που δεν καταλάβατε πως η ελληνική πραγματικότητα σήμερα μοιάζει με την ακόλουθη κατάσταση: Πας στο μανάβικο να αγοράσεις φρούτα. Σου λέει ο μανάβης: «θα έχουμε από εδώ και πέρα μόνο αχλάδια σάπια και μήλα σάπια, παντού, σε όλα τα καταστήματα. Διάλεξε τι σ' αρέσει πιο πολύ.» Τι να πεις εσύ; Τα θέλεις τα σάπια φρούτα; Όχι βέβαια! Οπότε να του απαντήσεις: «Κύριε μανάβη, ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ μας έλεγε να μην ξεχάσουμε ποτέ ότι η γη δεν ανήκει σε κανέναν και ότι οι καρποί ανήκουν σε όλους. Πάω να τα μαζέψω λοιπόν κατευθείαν από τα δένδρα!» Το δένδρο της δημοκρατίας βρίσκεται στην Πνύκα, αρκεί να την μαζέψετε. Σε αυτό το μέρος ακριβώς δεν υπήρξε η πρώτη σας εκκλησία; Εκκλησίες έχετε πληθώρα, και δεν είναι για τους κυβερνήτες, είναι για το λαό. Και αφού επιμένουν να σας λένε ότι είσαστε μια δημοκρατία με καθολική ψηφοφορία, στις επόμενες εκλογές να κερδίσει το «κόμμα» της αποχής με 100%! Χειρότερη θα είναι η κατάσταση; Δεν το πιστεύω τη στιγμή που σας κυβερνάνε φαντάσματα.
Άλλωστε σας άφησαν ελεύθερο το πεδίο: βάλανε φυλακή το ΔΝΤ πρώτα και τώρα το έχουν δέσει με ένα ωραίο βραχιόλι - η ιστορία δεν λέει τί μάρκα.... Διότι το θεωρώ συμβολικό αυτό το γεγονός. Το τι ακριβώς έκανε ο Στρος Καν με την καμαριέρα, μόνο οι δυο τους το ξέρουν. Ο καλύτερος και μοναδικός δικαστής του Στρος Καν, ως άνδρα, είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Ως άνθρωπος όμως, αν επιμένει να ισχυρίζεται ότι είναι αθώος, σημαίνει ότι δεν έχει καταλάβει ότι αυτό το τέρας βιάζει εμάς, δισεκατομμύρια ανθρώπους, κάθε μέρα. Ότι είναι ο αρχηγός των παγκόσμιων βιαστών. Δίπλα στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, φυλάκισαν το σύστημα 10 χρόνια μετά την καταστροφή του! Η στιγμή είναι κατάλληλη. Είσαστε οι φύλακες του ναού της Δημοκρατίας. Η ελπίδα δεν είναι πιο δύσκολη από την απελπισία, αλλά η ελπίδα ανοίγει δρόμους ενώ η απελπισία τους κλείνει. Ένα έθνος χωρίς κράτος μπορεί να επιβιώσει. Ένα κράτος δίχως έθνος δεν υπάρχει.
Για το πρώτο μου γράμμα έλαβα χιλιάδες σχόλια και μηνύματα. Διάλεξα να δημοσιεύσω αυτό που μου έγραψε ένας από εσάς με τη καρδιά του, και την απάντηση μου με τον ίδιο τρόπο:
« Μελέτησα την επιστολή σας που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και το μόνο που έχω να σάς πω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για τον δημόσιο και ένθερμο λόγο σας υπέρ όλων των συμπατριωτών μου που δοκιμάζονται πάρα πολύ αυτόν τον καιρό, λόγω της οικονομικής κρίσης.
Δεν σας γνωρίζω ούτε εξ όψεως.... Γνωρίζω όμως πολύ καλά το ύφος και τον τρόπο σκέψης σας αλλά και την μέθοδο με την οποίο εκφράζετε τον λόγο σας. Μου είναι πάρα πολύ οικείος αφού και εγώ έχω διαβάσει μεγάλους Γάλλους διανοητές της Ελευθερίας Είναι ασφαλώς ο ίδιος των μεγάλων εκείνων προτύπων της ελεύθερης σκέψης του 18ου αιώνα αλλά και της Γαλλικής Επανάστασης που διακήρυξαν στην Οικουμένη την Ελευθερία την Ισότητα και την Αδελφοσύνη... Νόημα βαθυστόχαστο που έγινε γνωστό τουλάχιστον 2500 χρόνια νωρίτερα εδώ στην πατρίδα μου όπου τέθηκαν οι βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος Είμαι σίγουρος ότι σε όσα διάβασα αναγνωρίζω απόλυτα το πάθος και την φλόγα εκείνων των Ευρωπαίων διανοητών πολλοί από τους οποίους κατάγονταν από την πατρίδα σας και οι οποίοι εγκατέλειψαν τα πάντα στην πατρίδα τους και ήρθαν σε ένα τόπο που γνώριζαν μέχρι τότε μόνο από τα βιβλία της ιστορίας για να αντιπαρατεθούν μαζί με τους συμπατριώτες μου εναντίον ενός αντιπάλου που διέθετε τα πάντα... Οικονομική δύναμη, στρατό και επιρροή στην Ευρώπη την εποχή της Ιεράς συμμαχίας.... Ήταν τότε λίγο μετά την δική σας Επανάσταση εναντίον της απόλυτης μοναρχίας όταν άρχιζε το δικός μας αγώνας .... το 1821. Σας παρακαλώ δεχθείτε τις πλέον θερμές μου ευχαριστίες για την πηγή ζωής και ελπίδας που μάς δίνετε στις δύσκολες αυτές στιγμές μας..... Είμαι σίγουρος ότι η Πατρίδα μου δεν θα ξεχάσει την αγνή αυτή προσφορά σας»
Η απάντηση μου: «Τι να απαντήσω παρά μόνο ότι με περιγράφετε σαν να με γνωρίζετε πολύ καλά. Το πνεύμα μου είναι όντως ακριβώς το ίδιο με εκείνο του συμπατριώτη μου από την Βρετάνη, τον Σατομπριάν, ο οποίος είχε γράψει ένα γράμμα στον ελληνικό λαό το 1826. Θα έχει βέβαια συνέχεια η συμβολή μου και αυτός είναι ο σκοπός μου. Ποιος όμως ο λόγος της συμβολής μου αυτής; Για να με γνωρίζουν οι Έλληνες; Για να βρίσκεται το όνομα μου στο διαδίκτυο; Για να με κολακεύουν; Στη σημερινή εποχή που τα υλικά αγαθά και το χρήμα αποτελούν προτεραιότητα για τους περισσότερους, ήθελα να αποδείξω ότι, χάρη στις αρχές που διδάχτηκα από τον ελληνικό λαό, μπόρεσα να επιβιώσω μόνη μου με τον γιο μου, με πολύ λίγα χρήματα, δίχως οικογένεια, δίχως φίλους.
Πέρυσι το καλοκαίρι ο Πασκάλ (ο γιος μου, 30 ετών) παντρεύτηκε εδώ, στην Γαλλία, με μια εξαιρετική Γαλλίδα ιταλικής καταγωγής, τη Σάντρα. Ένα μήνα πριν από το γάμο, με σύστησε στα πεθερικά του με τα ακόλουθα λόγια: «η μάνα μου θυσιάστηκε 29 χρόνια για εμένα. Θα μπορούσε να είχε ξαναφτιάξει τη ζωή της με έναν άντρα αφού είναι και πολύ ωραία (για ένα παλικάρι που βλέπει τη μάνα του ωραία, αυτό δεν αφορά στην εμφάνισή της αλλά στην ωραιότητα της ψυχής της, και αυτό σημαίνει ότι η μητέρα πέτυχε στο καθήκον της, το καθήκον όλων των μητέρων που μεγαλώνουν την ανθρωπότητα), όμως προτίμησε να με συνοδεύσει εμένα ως που να παντρευτώ. Καιρός είναι πια να αρχίσει να σκέφτεται τον εαυτό της και να ξανά πάει εκεί που είναι η θέση της, στην Ελλάδα.»
Μια εβδομάδα πριν το γάμο μου είπε: «Μάνα, θέλω μια τελευταία φορά να φάμε οι δυο μας στο σπίτι. Θα τα πληρώσω όλα εγώ, θέλω να μου μαγειρέψεις ένα ελληνικό φαγητό, μοσχάρι κοκκινιστό, όπως μου έκανες τόσες φορές όταν ήμουν μικρός (είναι Σεφ σε ιταλικό εστιατόριο, και γι' αυτό έπαψε να τρώει στο σπίτι μαζί μου)». Συγκινημένη δεν του απάντησα αλλά σκέφτηκα μέσα μου: αγοράκι μου γλυκό, καλά έκανα επί 29 χρόνια και δεν άκουσα ποτέ αυτούς που ήθελαν να με απελπίσουν, να γράψουν εκείνοι την ιστορία της οικογένειας μας. Σε μεγάλωσα με τις ελληνικές αρχές, σου μετέδωσα την ελληνική κληρονομιά, το θησαυρό του Ελληνισμού: Να αγαπάς τον εαυτό σου, να σέβεσαι τον εαυτό σου, να εμπιστεύεσαι στον εαυτό σου. Θυμάσαι τις σπάνιες φορές που μπόρεσα να σου αγοράσω κρέας, και ξέχασες ότι στην πραγματικότητα, είχαμε μόνο αγάπη να βάλουμε στο τραπέζι μας...
Αυτό το απλό μάθημα που θέλω να ξαναμάθουν και οι Έλληνες, είναι μάθημα ελληνικής ιστορίας, θέλω να μάθουν οι καταναλωτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι οποίοι δεν ακούνε πια τα πουλιά να κελαηδούν, το αντιμάμαλο τον κυμάτων πάνω στα βράχια, τη μουσική της φύσης, να μάθουν εκείνοι που δεν βλέπουν, το ουράνιο τόξο μετά από μια ανοιξιάτικη καταιγίδα και τα δένδρα να αλλάζουν χρώμα το φθινόπωρο, όσοι πλέον δεν αισθάνονται την ομορφιά της φύσης, τις ευωδιές μιας καλοκαιρινής βραδιάς στην εξοχή. Η θάλασσα, ο ουρανός, τα πουλιά και τα δέντρα υπάρχουν από την εποχή του Ομήρου, και θα υπάρχουν ακόμα και όταν εμείς θα έχουμε φύγει... Εμείς θέλουμε να περάσουμε όμορφα αυτή τη ζωή με τους δικούς μας ανθρώπους, με αγάπη και φιλία. Τίποτε άλλο δεν χρειαζόμαστε.
Ανέκαθεν προσπαθούσαν να σας κλέψουν χωρίς να καταλάβουν ότι ο Ελληνικός θησαυρός δεν είναι οι αρχαίες πέτρες αλλά είσαστε εσείς, ο Ελληνικός λαός. Σας εμπιστεύομαι, και ξέρω ότι θα τα καταφέρουμε διότι η ιστορία της κομματοκρατίας δεν είναι ελληνική, αλλά η ιστορία της δημοκρατίας είναι μόνο ελληνική. Μαζί σας γύρισα τη σελίδα της δικτατορίας, μαζί σας θα γυρίσω και τη σελίδα της κομματοκρατίας.»
Τέλος, ένας γείτονας μου είπε χτες: «καλά, εσύ θες να πας να μείνεις στην Ελλάδα τώρα που έχει κρίση; Και ξέρω ότι δεν σου αρέσουν τα αρχαία, τα μουσεία, ότι έκανες το πρώτο σου μπάνιο στη θάλασσα πέρυσι, το καλοκαίρι. Τι πας να κάνεις εκεί;» - «Η κρίση; πια κρίση; τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ δοκὸν οὐ κατανοεῖς; Και τί κάνω στην Ελλάδα; Συζητάω με τους Έλληνες! Πρωί, μεσημέρι, βράδυ, νύχτα. Κουβεντιάζουμε. Τα λέμε. Κουτσομπολεύουμε. Ο καθένας έχει από δυο κινητά έτσι αν μιλάει στο ένα, τον καλούν στο άλλο, και δεν του ξεφεύγει κανένα νέο. Μας αρέσει. Δεν χρειάζεται όμως να μας το πείτε εσείς οι ξένοι ότι είμαστε έτσι, το ξέρουμε. A προπό, έχουμε αφήσει μια συζήτηση στη μέση και θέλω να πάω να την συνεχίσω, ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!

Καλή αντάμωση

Simone LE BARON

Γλωσσολόγος - Καθηγήτρια της γαλλικής γλώσσας
Διπλωματούχος της Alliance Française de Paris
http://simone-le-baron.blogspot.com

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

του Γιώργου Καραμπελιά
Αναρίθμητες φορές έχουμε τονίσει πως, αν θέλουμε να ορίσουμε ένα όραμα και μια στρατηγική για τη σημερινή Ελλάδα, θα πρέπει κυριολεκτικώς να τετραγωνίσουμε τον κύκλο, δοκιμάζοντας να απαντήσουμε στις πολλαπλές προκλήσεις που αντιμετωπίζει μία χώρα και ένας λαός που βρίσκεται στη δυσκολότερη στιγμή της ιστορίας του. Γεωπολιτικές προκλήσεις, εθνικά προβλήματα, οικονομική κρίση, αθρόα μετανάστευση, δημογραφική καθίζηση, πολιτισμική και πνευματική παρακμή, αλλοίωση της ίδιας της ιδιοπροσωπίας μας.

Σε μια σειρά κειμένων θα επιχειρήσουμε να διερευνήσουμε έναν προς έναν αυτούς τους παράγοντες, αρχίζοντας από τον γεωπολιτικό.

Οι γεωπολιτικές προκλήσεις είναι προφανείς και τεράστιες. Η Δύση, στην οποία είχαμε προσδεθεί ως μια παρασιτική της απόφυση, υποχωρεί σε παγκόσμια κλίμακα. Η Ανατολή, σε όλες τις μορφές της, ενισχύεται. Από την Κίνα έως το Ισλάμ. Και αυτή η υποχώρηση της Δύσης προσλαμβάνει γεωπολιτικές και εδαφικές διαστάσεις. Η Δύση, με επί κεφαλής τους Γερμανούς και τους Αμερικανούς, αποσυνέθεσε τα Βαλκάνια, μεταβάλλοντάς τα σε ανίσχυρα προτεκτοράτα, για να τα παραδώσει -εν μέρει τουλάχιστον- στον τουρκικό νεο-οθωμανισμό. Και σήμερα ετοιμάζεται να ολοκληρώσει το έργο της, μέσα από την αποσύνθεση της Ελλάδας, με αφορμή την οικονομική κρίση. Ο αναβρασμός που επικρατεί στον αραβικό κόσμο, ως απάντηση στην πρόσκληση της Δύσης με τις εισβολές στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, και τον ρόλο του Ισραήλ, κινδυνεύει να προκαλέσει τεράστια παλιρροϊκά κύματα μεταναστών, που θα κατακλύσουν, πρώτη από όλους, την Ελλάδα. Το Ισραήλ, καταδικασμένο μεσοπρόθεσμα σε εξαφάνιση εάν συνεχίσει την ίδια πορεία, δεν θα μπορεί πλέον να αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο αλλά θα μεταβάλλεται σε παγίδα. Έχει αρχίσει η μεγάλη αμπώτιδα της Δύσης στον ισλαμικό και αραβικό κόσμο.

Αυτές οι γεωπολιτικές ανατροπές έχουν ήδη αρχίσει να επηρεάζουν τον ελληνισμό. Στην Κύπρο, ήδη, μέσω του εποικισμού της βόρειας κατεχόμενης Κύπρου, το συνολικό πληθυσμιακό ισοζύγιο καθίσταται όλο και πιο δυσμενές για τους Έλληνες στην Ελλάδα, το μεταναστευτικό κύμα των μουσουλμανικών πληθυσμών, στον βαθμό που θα «συναντηθεί» με τους μειονοτικούς μουσουλμανικούς πληθυσμούς, θα καταστεί τα επόμενα χρόνια ίσως το ισχυρότερο όπλο της νεο-οθωμανικής στρατηγικής.

Η Ελλάδα αποτελεί το σύνορο των δύο κόσμων, της Δύσης και του Ισλάμ. Όσο τα σύνορα παρέμεναν σταθερά, όπως συνέβαινε για πενήντα χρόνια, από το 1922 έως το 1974, οι γεωπολιτικές προκλήσεις είχαν διαφορετική κατεύθυνση, από τον Βορρά προς τον Νότο. Είτε αφορούσαν τη μάχη για την κατάκτηση της Ευρώπης και της Ελλάδας, από την πλευρά του 3ου Ράιχ και των Ιταλο-βουλγάρων συμμάχων τους, είτε εντάχθηκαν στην ιδεολογική σύγκρουση δυτικού καπιταλισμού και «σοσιαλιστικού στρατοπέδου», από το τέλος του πολέμου έως το 1974.

Ο άξονας της αντιπαράθεσης μετατοπίζεται

Σήμερα, η κύρια αντίθεση μετατοπίζεται στον μεγάλο άξονα Ανατολή-Δύση, παρόλο που εξακολουθεί να λειτουργεί και η σύγκρουση στον άξονα Βορρά-Νότου, με τα Σκόπια, π.χ, αλλά σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Και πάντα έτσι συνέβαινε. Ο μεγάλος άξονας  της αντιπαράθεσης ήταν ο άξονας Ανατολή-Δύση, Πέρσες και Ρωμαίοι, Άραβες και Σταυροφόροι, Τούρκοι και δυτική αποικιοκρατία. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, και ιδιαίτερα μετά την 11 Σεπτεμβρίου 2001, αυτός ο άξονας καθίσταται και πάλι ο αποφασιστικός

Κατά την πρώιμη μεταπολίτευση, στα πλαίσια της κυρίαρχης αντίθεσης μεταξύ σοσιαλιστικής Ανατολής και καπιταλιστικής Δύσης, καθώς και εξ αιτίας της ενίσχυσης του τουρκικού επεκτατισμού από τους Αμερικανούς, η Αριστερά, αλλά και ένα μεγάλο μέρος του ΠΑΣΟΚ, υποτιμούσαν συστηματικά την αντίθεση με τον τουρκικό επεκτατισμό και πρόβαλλαν ως αποκλειστική σχεδόν αντίθεση της Ελλάδας την αντίθεση με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος που το ΚΚΕ, ακόμα και σήμερα, εξακολουθεί να αναφέρεται στον τουρκικό επεκτατισμό, ως παρακολούθημα και  παράγωγο της  αμερικανικής στρατηγικής έτσι, υπεύθυνοι για τις παραβιάσεις στο Αιγαίο δεν είναι οι... Τούρκοι αλλά κατ' εξοχήν το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί !

Σήμερα όμως τα πράγματα έχουν μεταβληθεί άρδην. Η Τουρκία δεν είναι  ένας απλός πελάτης των ΗΠΑ, αλλά τείνει να μεταβληθεί σε αυτόνομο περιφερειακό πόλο ισχύος και δυνητικό ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου. Επομένως, αυτό που χωρίστηκε στα 1923-1924, με την κατάργηση του καλιφάτου, επιχειρείται σήμερα να επανενωθεί. Οι μουσουλμανικές χώρες, και πρώτη απ' όλες η Τουρκία, μεταβάλλονται,  λιγότερο ή περισσότερο, σε ισλαμικές. Το ισλάμ μεταβάλλεται και πάλι σε μια ενοποιητική πολιτικοκοινωνική και θρησκευτική ιδεολογία. Από τον Χομεϊνί και τον Μπιν Λάντεν, στον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου, το γεωπολιτικό κέντρο βάρους του πολιτικού ισλάμ τείνει, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, να μετατεθεί προς την Τουρκία.

Η τελευταία, στη νεο-οθωμανική στρατηγική της, χρησιμοποιεί, παράλληλα με τον κεμαλισμό, και το όπλο του ισλάμ. Έτσι όμως αλλάζουν δραματικά τα γεωπολιτικά δεδομένα για την Ελλάδα. Στο παρελθόν, οι Ιρανοί και οι Άραβες βρίσκονταν σε αντιπαράθεση με την Τουρκία, που αποτελούσε τον χωροφύλακα του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην περιοχή. Η Συρία και το Ιράκ ήταν ορκισμένοι εχθροί της Τουρκίας. Από τη στιγμή όμως που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, έμειναν χωρίς κάποια μεγάλη δύναμη που να τους προστατεύει, ενώ η στροφή της Τουρκίας, ιδιαίτερα μετά τον τελευταίο πόλεμο του Ιράκ, τους επέτρεψε να στραφούν προς αυτή. Και το ίδιο σε ένα βαθμό συνέβη με το Ιράν. Επί πλέον, το επεισόδιο του στολίσκου της Γάζας οδήγησε σε επιδείνωση των σχέσεων της Τουρκίας με το Ισραήλ και σε σύσφιγξη των σχέσεων με  τους Παλαιστινίους.

Εάν σε αυτά προστεθεί η ανεξέλεγκτη μετανάστευση μουσουλμάνων ασιατικής και αφρικανικής καταγωγής στην Ελλάδα, το τοπίο τείνει να μεταβληθεί δραματικά. Δηλαδή, τη στιγμή που οι σχέσεις μας με τη Δύση βρίσκονται στο ναδίρ, εξ αιτίας της οικονομικής επίθεσης των δυτικών τραπεζιτών ενάντια στη χώρα μας, κινδυνεύουν να επιδεινωθούν και οι σχέσεις μας με το ισλάμ, στον βαθμό που αυτό μεταβάλλεται -έστω εν μέρει- σε όπλο στα χέρια της Τουρκίας.

Με άλλα λόγια, βρισκόμαστε μπροστά στον κίνδυνο μιας εχθρικής ή οιονεί εχθρικής Ανατολικής Μεσογείου, κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί στην πρόσφατη ιστορία μας. Κινδυνεύουμε, δηλαδή, στη σύγκρουση Ανατολής και Δύσης, να καταχωρισθούμε ως ένα προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης, το οποίο όμως οι Δυτικοί δεν είναι διατεθειμένοι να υπερασπίσουν αντίθετα, μπορεί να το προσφέρουν ως αντάλλαγμα για να κατευνάσουν τον νεο-οθωμανικό επεκτατισμό.

Ένα ιστορικό προηγούμενο

Η κατάσταση, από πολλές απόψεις, θυμίζει την περίοδο 1204-1453 από κάποιες πλευρές, επί τα χείρω -διότι, σήμερα, οι συνολικές δυνάμεις μας είναι πολύ μικρότερες- και από κάποιες άλλες επί τα βελτίω, διότι οι αντίπαλοί μας δεν είναι τόσο ισχυροί.

Ο φίλος Νίκος Μπινιάρης, στο βιβλίο του Το Κάλεσμα της Ερήμου, παραλληλίζει τη σημερινή εποχή με εκείνη του Βυζαντίου, την εποχή του αυτοκράτορα Ηρακλείου, όταν οι δυνάμεις των Αράβων κατέλαβαν, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη και τη Συρία και ανάγκασαν το Βυζάντιο να συμπτυχθεί στη Μικρά Ασία. Κατ' αναλογίαν βλέπει, σήμερα, την αντίστοιχη αυτοκρατορία της Αμερικής να αντιμετωπίζει μια νέα έφοδο της ερήμου, δηλαδή του ισλάμ. Τότε, ο Ηράκλειος εγκατέλειψε τη Συρία και την Παλαιστίνη στην τύχη τους και, σήμερα, το ίδιο κινδυνεύει να συμβεί με την Ελλάδα και την Κύπρο. Θα μπορούσε άραγε μια  ταύτιση της Ελλάδας με τη Δύση και τις ΗΠΑ να της επιτρέψει να αποφύγει τον κίνδυνο;

Ο συγγραφέας φαίνεται να το πιστεύει προς στιγμήν, αλλά ταυτόχρονα είναι μάλλον απαισιόδοξος για την έκβαση της σύγκρουσης. Όπως το 1453, η Δύση δεν έσπευσε να σώσει το Βυζάντιο, έτσι και σήμερα, το πιθανότερο είναι πως θα αδιαφορήσει μάλλον για την τύχη της Ελλάδας, αν το αντίτιμο είναι ο εξευμενισμός της Τουρκίας και του ισλάμ. Εξ άλλου, τι άλλο ήταν το σχέδιο Ανάν; Δύο είναι οι  σημαντικές διαφορές που περιπλέκουν εν μέρει το ζήτημα: η ύπαρξη του Ισραήλ, που όχι απλώς αποτελεί οργανικό στοιχείο της Δύσης μέσα στην Ανατολή αλλά ένα κομμάτι της συνδεδεμένο με τους βασικούς μηχανισμούς αποφάσεων της Δύσης, και βέβαια, πάντα, η ύπαρξη του πετρελαίου.

Στην περίοδο πριν το 1453, και για την ακρίβεια στα χρόνια 1330-1453, στο ελληνικό Βυζάντιο, δηλαδή το δεσποτάτο του Μορέως, τη Μακεδονία την περικυκλωμένη Κωνσταντινούπολη και την Τραπεζούντα, διεξήχθη μια έντονη ιδεολογική διαμάχη για την κατεύθυνση που όφειλε να πάρει ο ελληνισμός ώστε να διασωθεί. Ο πολεμιστής, αυτοκράτορας και μοναχός, Ιωάννης Καντακουζηνός εκπροσωπεί μια μεταιχμιακή μορφή αυτής της σύγκρουσης. Για πάνω από τριάντα χρόνια, πολέμησε ενάντια στους Φράγκους, τους Βούλγαρους, τους Σέρβους και εν τέλει τους Τούρκους. Όταν, το 1354, αυτοί πέρασαν την Καλλίπολη και βρέθηκαν στην Ευρώπη, πείστηκε εν τέλει πως δεν υπάρχει σωτηρία για την κρατική υπόσταση του ελληνισμού και έγινε μοναχός, προσχωρώντας στον ησυχασμό. Ακολουθώντας τον Γρηγόριο Παλαμά και τον Ιωάννη Καβάσιλα, επέλεξε την κατάδυση στον σκληρό πυρήνα της ορθόδοξης ταυτότητας, έτσι ώστε ο ελληνισμός, ως ορθοδοξία, ν' αντέξει τις μαύρες μέρες της μακραίωνης Κατοχής που επρόκειτο να ακολουθήσει. Άλλοι, ανάμεσά τους οι περισσότεροι αυτοκράτορες της τελευταίας περιόδου, όπως ο Ιωάννης Παλαιολόγος, ακόμα και ο Κωνσταντίνος, προσέφυγαν στις δυτικές δυνάμεις και τον Πάπα, ασπαζόμενοι ακόμα και τον καθολικισμό, για να επιτύχουν την επέμβασή τους εναντίον των Τούρκων, και απατήθηκαν οικτρά, διότι οι Δυτικοί, τουλάχιστον εκείνη την περίοδο, μισούσαν και φοβόντουσαν περισσότερο τους Έλληνες παρά τους Τούρκους. Να τι γράφει ο πολύς Μοντεσκιέ, γύρω στα 1720:

Έτσι, τα σχέδια κατά του Τούρκου, όπως αυτά που μπήκαν σε εφαρμογή από τον Πάπα Λέοντα Χ΄, σύμφωνα με τα οποία ο Αυτοκράτορας θα εξεστράτευε μέσω της Βοσνίας στην Κωνσταντινούπολη, ο βασιλιάς της Γαλλίας, μέσω της Αλβανίας και της Ελλάδας, και άλλοι ηγεμόνες θα ξεκινούσαν από τα λιμάνια τους, αυτά τα σχέδια, το επαναλαμβάνω, δεν ήταν σοβαρά, ή έγιναν από ανθρώπους που δεν έβλεπαν το συμφέρον της Ευρώπης .

Τέλος, ένα τρίτο «κόμμα», το μικρότερο, εκείνο του Πλήθωνα-Γεμιστού, προσπάθησε να χαράξει έναν τρίτο αυτόνομο δρόμο. Εκείνον της πολιτειακής Αναγέννησης του ελληνισμού μέσω μιας ριζικής κοινωνικής και ιδεολογικής μεταρρύθμισης, έτσι ώστε οι .Έλληνες να αποφύγουν και τη δυτική τιάρα και το τουρκικό σαρίκι. Γι' αυτό πρότεινε την επιστροφή της γης στους καλλιεργητές της, τη δημιουργία ενός νέου στρατεύματος και εν τέλει την εγκατάλειψη της φθαρμένης εκκλησίας και την επιστροφή στην αρχαία θρησκεία. Ενώ η πρόταση του, για στήριξη του ελληνισμού στις δικές του δυνάμεις, ήταν θεωρητικά ορθή, δεν διέθετε τις κοινωνικές βάσεις για να γίνει πράξη. Οι δεσπότες του Μορέως και οι αυτοκράτορες, στους οποίους υπέβαλε τα σχέδιά του, τον αγνόησαν, ενώ η εγκατάλειψη της ορθοδοξίας τον αποξένωσε από τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Έτσι, ο δρόμος των ησυχαστών, της πνευματικής επιβίωσης, απεδείχθη εν τέλει ο προσφορότερος.

Υπάρχει διέξοδος;

Σήμερα, οι αναλογίες είναι οφθαλμοφανείς, μια και πάλι βρισκόμαστε σε μια φάση επανεπιβεβαίωσης του ισλάμ, μετά την πρόκληση της Δύσης εναντίον του, που κρατάει ήδη σχεδόν εκατό χρόνια, όπως είχε συμβεί τότε με τους Σταυροφόρους. Αλλά και οι διαφορές στο εσωτερικό ιδεολογικό τοπίο είναι σημαντικές. Οι οπαδοί της με κάθε τρόπο υποταγής στη Δύση μάς οδήγησαν και στη χρεοκοπία και ταυτόχρονα στην υποταγή στην Τουρκία. Πρόκειται για το ίδιο «κόμμα» -σε αντίθεση με τον βαθύ διχασμό της βυζαντινής περιόδου- το οποίο, έτσι, απονομιμοποιεί ταυτόχρονα και τις δύο αυτές επιλογές στα μάτια του ελληνικού λαού, που απεχθάνεται εξ ίσου τη Μέρκελ και τον Ερντογάν. Η άκριτη υπαγωγή στη Δύση σήμανε εν τέλει και την υποταγή στην Τουρκία, μια και η Τουρκία ήταν, ή και είναι ακόμα, το αγαπημένο παιδί της Δύσης, όπως ακριβώς συνέβαινε για τα διακόσια χρόνια του «Ανατολικού Ζητήματος».

Είναι χαρακτηριστικό πως όσοι επιθυμούν να επαναλάβουν δήθεν την επιλογή του «ησυχασμού», μέσα από τη διαστροφή της νεο-ορθοδοξίας και μέσα από μια δήθεν ορθόδοξη οικουμενικότητα, δεν προτείνουν τίποτε περισσότερο από την επιλογή της υποταγής μας στον νεο-οθωμανισμό, με το έωλο, σήμερα, επιχείρημα πως, μια και χάνουμε τον ελληνισμό, ας επιβιώσει η ορθοδοξία ξεχνούν, όμως, πως, σε μια εποχή εκκοσμίκευσης και παγκοσμιοποίησης, η ορθοδοξία, χωρίς στήριγμα σε κάποια κρατική υπόσταση, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πολιτική ανεξαρτησία, όπως έκανε μετά το 1453. Γι' αυτό, αναπόφευκτα, μια νεο-ορθοδοξία που μισεί το ελληνικό κράτος όχι μόνο θα καταλήξει υποχρεωτικά στην αγκαλιά του νεο-οθωμανισμού αλλά και θα συμβάλει στην υποχώρηση και της ορθόδοξης ταυτότητας. Η ορθοδοξία, ως πνευματικότητα και παράδοση, μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει, στον τόπο μας, μόνο συνδεδεμένη σφικτά με τα απειλούμενα ελληνικά κράτη, την Ελλάδα και την Κύπρο.

 - του Γιώργου Καραμπελιά
Κατά συνέπεια, δεν μας μένει παρά η επιλογή του Πλήθωνα, η οποία δεν είναι τόσο ανέφικτη και εξωπραγματική όπως στο δύον Βυζάντιο. Έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να αποπειραθούμε μια καθολική μεταρρύθμιση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής. Ίσως όχι για πολύ ακόμα, πάντως αξίζει να προσπαθήσουμε. Και η ιδεολογική μας αναφορά δεν χρειάζεται να ταξιδέψει σε ανέφικτες κατευθύνσεις, όπως είχε κάνει ο Πλήθωνας. Όπως λέει και ο ποιητής, στο πνευματικό μας οπλοστάσιο, διαθέτουμε και τις αρχαιότητες και την ορθοδοξία και τις κοινότητες των Ελλήνων. Αρκεί να καταπολεμήσουμε τον κυρίαρχο εθνομηδενισμό.

Βεβαίως, μπορούμε και πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τις διεθνείς αντιθέσεις και συγκυρίες, δηλαδή τη διάρρηξη της συμμαχίας Ισραήλ-Τουρκίας, ή την ανάδειξη του κουρδικού ως του μεγάλου εσωτερικού ζητήματος της Τουρκίας, ή, τέλος, την αρχόμενη μετατόπιση της Τουρκίας στον άξονα του ισλάμ, που δημιουργεί περιπλοκές στη σχέση της με τη Δύση. Όμως όλα αυτά δεν πρόκειται να μας σώσουν, ούτε είναι σωστό μια χώρα των συνόρων να ταχθεί αυτοκτονικά με το ένα από τα δύο στρατόπεδα, όσο δεν απειλούνται τα ζωτικά της συμφέροντα. Η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει να  αποτελεί μια γέφυρα πολιτισμών, και να επιχειρεί μία ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης Δύσης-Ισλάμ, με μία προϋπόθεση όμως, ότι το ισλάμ δεν θα ενισχύεται στο ίδιο το εσωτερικό μας. Μόνο έτσι θα μπορούμε να παίζουμε έναν ρόλο γέφυρας, διαφορετικά μεταβαλλόμαστε σε μέρος του παιγνιδιού. Μια επίλυση αυτής της σύγκρουσης και, επομένως, η υποχρέωση του Ισραήλ σε μια συνδιαλλαγή με τους Παλαιστινίους και τους Άραβες, είναι προς το συμφέρον μας διότι παύει να τροφοδοτεί τον πόλεμο των πολιτισμών και δεν επιτρέπει στην Τουρκία, που υπήρξε ο ολετήρας των Αράβων, να εμφανίζεται ως ο προστάτης τους και, επομένως, θα οδηγήσει και σε αποτυχία την προσπάθειά της να εμφανιστεί ως το «ξίφος του Ισλάμ».

Όλα αυτά όμως έχουν μία προϋπόθεση, ότι ενισχύεται το εσωτερικό μέτωπο, ότι, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, κοιτάζουμε μέσα στη χώρα μας και μέσα μας -στην ιστορία μας και την πνευματική μας παράδοση- για λύσεις. Όλα αυτά έχουν ως προϋπόθεση μιαν αυτόκεντρη πορεία, ότι η Ελλάδα και η Κύπρος μεταβάλλονται σε ακρόπολη του ελληνισμού, ότι  παύουμε πλέον να αρδεύουμε ξένους τόπους, ξένες ιδέες, ξένες βιομηχανίες, ξένες ιδεολογίες. Ενσωματώνουμε δημιουργικά το ξένο και το κάνουμε δικό μας.
Source : Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών

Η Ελλάδα ως ρυθμιστής των σχέσεων ισλαμικού κόσμου και Δύσης

Η παρακάτω ανάλυση μπορεί να θεωρηθεί ως συμπληρωματικό μέσο που ίσως βοηθήσει στην προκαταρκτική εξέταση και στην εξαγωγή βασικών συμπερασμάτων όσον αφορά τον ρόλο που θα μπορούσε να αναλάβει η Ελλάδα ως γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ Ισλαμικού κόσμου και Δύσης.  Μέχρι σήμερα επικρατεί η άποψη ότι  η Τουρκία αποτελεί το προγεφύρωμα της Δύσης στον ισλαμικό κόσμο, συνδυάζοντας τον παράγοντα μουσουλμανική θρησκεία με τις κρατικές δομές ενός σύγχρονου Δυτικού κράτους προσηλωμένου στις Ευρώ-ατλαντικές αξίες και συμμαχίες. Το γεγονός ότι η Τουρκία είναι μια ραγδαία αναπτυσσόμενη δύναμη , απρόβλεπτη όμως στις στρατηγικές επιλογές της, προβληματίζει συχνά τους ΝΑΤΟικούς συμμάχους της .

Για τους λόγους που θ’ αναλύσουμε παρακάτω  πιστεύουμε ότι η Ελλάδα μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην ρύθμιση των σχέσεων Ισλάμ – Δύσης, προς όφελος της διεθνούς σταθερότητας  και του περιορισμού της επιρροής των μουσουλμάνων φονταμενταλιστών στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς.

                                                    ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ

Δύο περίπου αιώνες πριν από την έλευση του Ισλάμ την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής  ήλεγχε εξ ολοκλήρου  η Βυζαντινή Αυτοκρατορία . Το 529 μ.Χ.  ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκλεισε τις φιλοσοφικές Σχολές της Αθήνας ( Πλατωνική, Περιπατητική, Στωική και Επικουρική). Οι διδάσκαλοι των Σχολών κατέφυγαν στην αυλή του Πέρση βασιλιά Χοσρόη και συνέχισαν τις διδασκαλίες τους. Η διάδοση της ελληνικής φιλοσοφίας σε όλο το Μεσανατολικό χώρο έγινε ταχύτατα λόγω και του προυπάρχοντος πολιτισμικού εδάφους από την Ελληνιστική περίοδο. Τον 6^ο και 7^ο αιώνα η Αλεξάνδρεια έγινε το μεγαλύτερο κέντρο Νεοπλατωνικών σπουδών.

Τον 7^ο αιώνα εμφανίζεται το Ισλάμ στην περιοχή. Ο χαλίφης Al- Mansur ( 754 – 775) υπήρξε ο πρώτος ελληνολάτρης ηγέτης τους. Αργότερα επί της Δυναστείας των Αββασιδών ( 750 – 1258) μεταφρασθήκαν στα αραβικά έργα του Πλάτωνος, Αριστοτέλους, Θεοφράστου Ευκλείδη, Ερμή Τρισμέγιστου, Ιπποκράτους, Γαληνού κ.α.

Οι στοχαστές του Ισλάμ , Αραβες και Πέρσες, όχι μόνο ακολουθούσαν την Αριστοτελική και Νεοπλατωνική σκέψη αλλά υποστήριζαν ότι το Κοράνι βρίσκεται σε πλήρη συμφωνία με την Νεοπλατωνική Φιλοσοφία και Θεολογία.

Σημείο καμπής στις σχέσεις του Ισλάμ με τον μη Ισλαμικό κόσμο υπήρξε η εποχή των Σταυροφοριών. Θεωρώντας τους Σταυροφόρους ως εισβολείς  και καταστροφείς του πολιτισμού τους οι σχέσεις με οτιδήποτε «Δυτικό» εγιναν από τότε καθαρά εχθρικές.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία  δεν ενσωμάτωσε τους αραβικούς πληθυσμούς στην κυρίαρχη οθωμανική κουλτούρα με αποτέλεσμα να βρούν πρόσφορο έδαφος οι Αγγλοι και Γάλλοι μετά τον 1^ο Παγκόσμιο Πόλεμο ώστε να ελέγξουν σχετικά εύκολα  την περιοχή.

Βέβαια οι σχέσεις του αραβικού κόσμου με τους νέους αποικιοκράτες δεν υπήρξαν ποτέ φιλικές. Η αντιπάθεια προς τους Δυτικούς δεν περιέλαβε σε καμμία περίπτωση τους Ελληνες της περιοχής.

Οι σχέσεις του αραβικού  κόσμου με τους Τούρκους δεν υπήρξαν ποτέ φιλικές. Η σχέση κατακτητή – κατακτημένου μεταξύ Τούρκων και Αράβων σε συνδυασμό με την πολιτισμική διαφορά των δύο λαών , παρ’ όλη την κοινή θρησκεία, δεν ευνοούσε την ανάπτυξη κοινής συνείδησης και γεωστρατηγικής ταύτισης.

Από το 1914 μέχρι σήμερα η Τουρκία ήταν αδιαλείπτως συνεργάτης των Δυτικών δυνάμεων και διώκτης του Ελληνισμού που ζούσε στα εδάφη της.  Στο αντίστοιχο χρονικό διάστημα τα αραβικά κράτη σπάνια συνεργάστηκαν χωρίς αντιδράσεις των λαών τους με τις Δυτικές δυνάμεις και ο Ελληνισμός της περιοχής ποτέ δεν υπέστη διώξεις. Στην περίπτωση της εκδίωξης των Ευρωπαίων από την Αίγυπτο επί Νάσερ, οι Ελληνες δεν γινόταν ν’ αποφύγουν την κοινή μοίρα των υπολοίπων Ευρωπαίων της περιοχής, όμως απεχώρησαν με τις περιουσίες τους και χωρίς να εκδηλωθούν εις βάρος τους βίαια επεισόδια. Επί προεδρίας Σαντάντ απεζημιώθησαν , εστω και συμβολικά, από το Αιγυπτιακό κράτος για τις ακίνητες περιουσίες τους που υπήρχαν στην Αίγυπτο.

                        Η ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΙΣΛΑΜΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΔΥΣΗΣ

                Για την προκαταρκτική εξέταση ακολουθήθηκε η  μέθοδος ανάλυση  SWOT .

1.       Strenghts ( Δυνατότητες) :  Βάσει της ανωτέρω ιστορικής ανασκόπησης φαίνεται ότι  η Δύση δεν έχει εκμεταλλευθεί την επιρροή  της Ελληνικής κληρονομιάς  στον  Ισλαμικό κόσμο ώστε να τον προσεγγίσει  αδρανοποιώντας συγχρόνως τις αιτίες αντιπαράθεσης Δύσης – Ισλάμ.  Τόσο οι Δυτικο-ευρωπαικές χώρες και οι ΗΠΑ, όσο και η Τουρκία έχουν το « στίγμα» του κατακτητή για τον μέσο Αραβα και Ιρανό.  Αυτό δεν ισχύει για την περίπτωση της Ελλάδας. Η Ορθοδοξία είναι ανεκτή στο Ισλάμ ( με εξαίρεση την Τουρκία), κάτι που δεν μπορεί να ειπωθεί για τον Καθολικισμό ( βλ. Σταυροφορίες) ή τον Προτεσταντισμό ( βλ. ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο). Η υπόδειξη προς τα Ισλαμικά κράτη να παραδειγματισθούν από το τουρκικό μοντέλο διακυβέρνησης, με απώτερο στόχο  να γίνουν φιλικότερα προς την Δύση δεν έχει την ίδια απήχηση όσο θα είχε η ανάδειξη των κοινών πολιτισμικών καταβολών φαινομενικά διαφορετικών θρησκειών και κοσμοθεωριών. Αξιόπιστος φορέας αυτής της στρατηγικής μπορεί να θεωρηθεί μόνο μια χώρα χωρίς ιστορικό κατάκτησης ή επιβουλής κατά του Ισλαμικού κόσμου.

2.       Weaknesses  ( Αδυναμίες) :  Η Ελλάδα ως αναπόσπαστο τμήμα των  Ευρω-ατλαντικών δομών θεωρείται από σύγχρονους Ισλαμικούς κύκλους ως ένα με τον « Δυτικό εχθρό». Ειδικά μετά την αναβάθμιση των Ελληνο-ισραηλινών σχέσεων και την εγκατάσταση στην Ελλάδα , μέσω της λαθρομετανάστευσης , χιλιάδων δυνητικά ενεργών ακραίων ισλαμιστών , η αντιμετώπιση της Ελλάδας ως εχθρικού στόχου από τον Ισλαμικό κόσμο είναι ενας υπαρκτός και άμεσος κίνδυνος.  Η οικονομική απαξίωση της Ελλάδας συσχετίζεται και με την γεωπολιτική της απαξίωση στον σύγχρονο κόσμο με όλες τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται για την θεώρησή της ως αξιόλογου συμμάχου για την Δύση.

3.       Opportunities ( Ευκαιρίες) :  Η άνοδος των φονταμενταλιστικών κινημάτων χρονικά συμπίπτει με την εντατικοποίηση των προσπαθειών της Δύσης να ελέγξει τις ηγετικές ομάδες και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές που βρίκονται εντός των γεωγραφικών ορίων του Ισλαμικού κόσμου. Οι κατά καιρούς επιτυχίες της Δύσης στον αγώνα ελέγχου σύντομα ανατρέπονται από την δημιουργία νέων , εντονότερων αντιδράσεων που θέτουν σε συνεχή κίνδυνο την ειρήνη και ασφάλεια σε ολόκληρο τον κόσμο (βλ. βομβιστικές επιθέσεις σε αστικά κέντρα της Ευρώπης, αναταραχές και συγκρούσεις από λαθρομετανάστες σε κάθε χώρα της Ευρώπης . Η αντικατάσταση της μέχρι τώρα προσέγγισης των Ισλαμικών πληθυσμών από ένα πολιτιστικό μοντέλο που είναι ταυτόσημο με την κοσμοθεωρία τους και συγχρόνως είναι και η βάση της Δυτικής σκέψης και πολιτισμού , σταδιακά θα αποφορτίσει τις υφιστάμενες αντιπαραθέσεις, θα οδηγήσει σε σύγκλιση απόψεων και στόχων με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση των ακραίων κινημάτων και την βελτίωση της συνεργασίας των δύο κόσμων σε όλα τα επίπεδα και τομείς δραστηριότητας.

4.       Threats ( απειλές) :  Η απαξίωση της Ελλάδας ως εταίρου της Δύσης λόγω διοικητικών και οικονομικών προβλημάτων της, απαξιώνει στην συνείδηση της Δύσης και του όποιου ρόλου θα μπορούσε να αναλάβει αυτή η χώρα ως γέφυρα επικοινωνίας, συνεννόησης και περιορισμού των ακραίων ισλαμικών στοιχείων. Η συχνά προκαλούμενες κρίσεις και ταραχές μεταξύ των λαθρομεταναστών και των Ελλήνων στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, θα δημιουργήσουν σταδιακά ένα έντονα ανθελληνικό κλίμα στον ισλαμικό κόσμο αν δεν ελεγχθούν τα αίτια αυτής της κατάστασης.

                                    

                                                    ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

                 Από αυτήν την σύντομη , προκαταρκτική εξέταση του πιθανού ρόλου της Ελλάδας ως   ρυθμιστή για την βελτίωση των σχέσεων Δύσης και

                 Ισλάμ, προκύπτει ότι  υπάρχει δυνατότητα βελτίωσης των σχέσεων αυτών, μέσω της προβολής ενός κοινά αποδεκτού πολιτιστικού

                μοντέλου. Η κοινή ελληνική κληρονομιά τόσο της Ισλαμικής όσο και της Δυτικής κοσμοθεωρίας μπορεί να συντελέσει στην προσέγγιση

                και συνεπακόλουθη βελτίωση των σχέσεων τους, περιορίζοντας σημαντικά τις αιτίες δημιουργίας ακραίων φονταμενταλιστικών     

               κινημάτων που θέτουν σε κίνδυνο την παγκόσμια ειρήνη.

Πρόσκληση ενδιαφέροντος σχετικά με τις έρευνες υδρογονανθράκων

Μέσα στις επόμενες ημέρες αναμένεται να ξεκινήσει η δημόσια διαβούλευσης για το κείμενο της πρόσκλησης ενδιαφέροντος σχετικά με τις έρευνες πετρελαίου.

Στόχος της κυβέρνησης είναι ως τον Οκτώβριο να έχουν προκηρυχθεί οι διαγωνισμοί για τις έρευνες, οι οποίες θα γίνουν με τη μέθοδο των μη αποκλειστικών δεδομένων και το 2012 να ακολουθήσουν οι διαγωνισμοί για την παραχώρηση των περιοχών στο Ιόνιο και την Κρήτη.

Σε Ιόνιο και Κρήτη, θα γίνουν οι ερευνητικές γεωτρήσεις για την ανακάλυψη και εκμετάλλευση κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που επικαλείται το ΑΠΕ-ΜΠΕ, το κείμενο που θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση έχει εγκριθεί κατ' αρχήν από την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ αλλά και από το υπουργείο Εξωτερικών, που έδωσε το πράσινο φως για τη συνέχιση της διαδικασίας.

Οι διαγωνισμοί που θα γίνουν με βάση την πρόσκληση αυτή θα αφορούν την πραγματοποίηση σεισμικών ερευνών από διεθνείς εταιρίες που εξειδικεύονται στο συγκεκριμένο τομέα και ενδιαφέρονται να επενδύσουν στην Ελλάδα.

Τα δεδομένα που θα προκύψουν από τις έρευνες αυτές θα πουληθούν στη συνέχεια στις πετρελαϊκές εταιρίες που θα ενδιαφερθούν στην επόμενη φάση να κάνουν ερευνητικές γεωτρήσεις για τον εντοπισμό και εκμετάλλευση των κοιτασμάτων, εφόσον διαπιστωθεί η ύπαρξή τους.

Το Ελληνικό Δημόσιο δεν θα συμμετάσχει στις δαπάνες για τις σεισμικές έρευνες, θα έχει όμως συμμετοχή στα έσοδα από την πώληση των δεδομένων σε πετρελαϊκές εταιρίες.

Το ΥΠΕΚΑ προτίθεται να «εμπλουτίσει» τον όγκο των δεδομένων για το ελληνικό υπέδαφος που θα διατεθούν στη διεθνή αγορά με τα αποτελέσματα των ερευνών που έχουν γίνει, σποραδικά, στο παρελθόν σε χερσαίες και θαλάσσιες περιοχές της επικράτειας.

Γνωστές επιχειρήσεις του κλάδου έχουν εκφράσει κατ αρχήν και ανεπίσημα ενδιαφέρον για συμμετοχή στους διαγωνισμούς. Όλοι περιμένουν ωστόσο την προκήρυξη για να δουν τους όρους και να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα.

Παράλληλα, αναμένεται η ψήφιση του νόμου για την ίδρυση του φορέα διαχείρισης των δικαιωμάτων του Δημοσίου στην έρευνα και παραγωγή υδρογονανθράκων καθώς και για το θεσμικό πλαίσιο των ερευνών που θα προβλέπει αυξημένα κίνητρα στους επενδυτές (μείωση φορολογίας, αύξηση της έκτασης των «οικοπέδων» που θα παραχωρηθούν για έρευνα, κ.ά.).
Source : TA NEA

Η είσοδος του νεο-οθωμανισμού στην Ελλάδα

Του Κώστα Πικραμένου*

Το άρθρο μου «οι Νεο-Oθωμανοί της Ελλάδος» προκάλεσε πολλές αντιδράσεις και δέχτηκα δεκάδες ηλεκτρονικά μηνύματα από «υποψιασμένους» αναγνώστες. Συνειδητοποιώ ότι τόσο η προοπτική της χρεωκοπίας και της φτώχειας όσο και η πρόκληση του Νεο-Οθωμανισμού απασχολούν στον ίδιο βαθμό το μέσο ενημερομένο πολίτη που προσπαθεί να σχηματίσει στο μυαλό του την εικόνα της μελλοντικής Ελλάδας του 2020 ή 2030.

Στο προηγούμενο άρθρο μου κατέγραψα τις πρωτοβουλίες/απόπειρες που κατέβαλαν κρατικοί και ιδιωτικοί φορείς προκειμένου να προωθήσουν τη νεο-oθωμανική τάση στην Ελλάδα από το 2002 και μετά. Τόνισα δε ότι δεν τίθεται θέμα συνωμοσίας ή σκιώδους κέντρου αποφάσεων το οποίο λειτουργεί πάνω και πέρα από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις. Αντιθέτως πρόκειται για μία πληθώρα αυτόνομων ενεργείων που οδηγούν σε κοινό αποτέλεσμα : την είσοδο του Νεο-oθωμανισμού στην Ελλάδα με διακριτικό τρόπο και ύφος.

Όσοι θεωρούν υπερβολικές τις ως άνω εκτιμήσεις στερούνται γνώσεων της σύγχρονης Τουρκίας και συγκεκριμένα της ιδεολογίας της Τουρκικής δεξιάς δηλαδή της παράταξης που συγκεντρώνει το ποσοστό του 70% του Τουρκικού εκλογικού σώματος. Πρόκειται για τα κοινωνικά στρώματα που ψηφίζουν Ερντογάν, Μπαχτσελί (Γκρίζοι Λύκοι), Ζεϊμπέκ (Δημοκρατικό Κόμμα) και  τους ισλαμιστές του  αείμνηστου Ερμπακάν. 

Η παράταξη αυτή κυριαρχεί σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις (από το 1950 μέχρι σήμερα) και η ιδεολογία της αποτελείται από ένα μείγμα ισλαμισμού, παντουρκισμού και ελεύθερης αγοράς. Ο Έρντογαν (αν δεν δολοφονηθεί) θα μείνει στη σύγχρονη Τουρκική πολιτική ιστορία ως ο μόνος ηγέτης της Δεξιάς που «έσπασε» το φράγμα των 10 ετών εξουσίας. Θυμίζουμε ότι τόσο ο Μεντερές (1950-1960) όσο και ο Οζάλ (1983-1993) «εξουδετερώθηκαν» από το Βαθύ Κράτος.

Τα εργαλεία του Νεοοθωμανισμού

Το όραμα του Οζαλ προέβλεπε μία ζώνη ελεύθερου εμπορίου από τα Ουράλια μέχρι την Αδριατική. Προκειμένου να κερδίσει «τις καρδιές» του Τουρκικού Κόσμου της Κεντρικής Ασίας, του Καυκάσου και των Βαλκανίων ίδρυσε το 1992 τον Οργανισμό Ανάπτυξης και Συνεργασίας ΤΙΚΑ. Την περίοδο 1992-2002 ο προυπολογισμός του ΤΙΚΑ αφορούσε μερικές δεκάδες εκατομμύρια δολλάρια με προτεραιότητα τις τουρκόφωνες χώρες της Ασίας. Μόλις ήλθε στην εξουσία το ΑΚΡ ο προυπολογισμός του ΤΙΚΑ εκτινάχθηκε από 85 εκ δολλάρια (το 2002) στα …967 εκ δολλάρια (2010) !!! (σ.σ Ο προυπολογισμός της ΕΥΠ είναι πολύ χαμηλότερος του ΤΙΚΑ)

Το ΤΙΚΑ δραστηριοποιείται όχι μόνο σε ανθρωπιστικές δράσεις εν καιρώ φυσικών καταστροφών αλλά και σε αναπτυξιακά έργα όπου την μερίδα του λέοντος των κατά τόπους εργολαβιών λαμβάνουν οι κατασκευαστικές επιχειρήσεις της MUSIAD. (Για τη σχέση ΑΚΡ- MUSIAD και το ισλαμικό κεφάλαιο μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο μου «Τα Διπλωματικά Έγγραφα για την Τουρκία» http://ekdotika.blogspot.com)

Πρόσφατα ιδρύθηκε υπό την αιγίδα του Γραφείου του Πρωθυπουργού της Τουρκίας, το Γραφείο Δημόσιας Διπλωματίας το οποίο διευθύνει μέγας θεωρητικός του Νεοθωμανισμού τον οποίο θα αποκαλύψω στο επόμενο άρθρο μου. Το συγκεκριμένο γραφείο χρηματοδοτείται από το Γραφείο της Πρωθυπουργίας και έχει ως στόχο την προστασία, αναπαλαίωση ή συντήρηση Οθωμανικών Μνημείων στα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και την Κεντρική Ασία. Όσον αφορά στη μικρή χώρα του Γιώργου Παπανδρέου, στόχος του γραφείου είναι το Fethiye τζαμί στην Αθήνα και η Καβάλα σε πρώτη φάση. Αυτός είναι και ο λόγος που έχει ολοκληρωθεί η καταγραφή των Οθωμανικών μνημείων της Ελλάδος από το Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας. Το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (στην Αθήνα) υποστηρίζει ακαδημαικά τις «οθωμανικές ανησυχίες» του  Γραφείου Δημόσιας Διπλωματίας.

Στα εργαλεία του Νεοοθωμανισμού περιλαμβάνονται εκτός των άνω κρατικών φορέων πολλοί ημιεπίσημοι και ιδιωτικοί φορείς οι οποίοι ανήκουν στην Τουρκική Δεξιά ή ειδικότερα στο ισλαμικό τάγμα του Φετουλάχ Γκιουλέν. Πέρα από το εκπαιδευτικό δίκτυο του Φετουλάχ Γκιουλέν (εκατοντάδες σχολεία στην Ασία αλλά και εντός των ΗΠΑ) έχουν «φυτρώσει τα τελευταία χρόνια» στα πρότυπα του Γερμανικού Goethe Institut και του Ισπανικού Ινστιτούτου Θερβάντες τα Κέντρα Τουρκικού Πολιτισμού και Γλώσσας Yunus Emre στα Βαλκάνια και στη Δυτική Ευρώπη (Βρυξέλλες).

Όπως τονίζει ο υπεύθυνος του Γραφείου Δημόσιας Διπλωματίας (του οποίου το όνομα θα αποκαλύψω προσεχώς) η soft power της Τουρκίας είναι το ιστορικό της βάθος. Ο 21^ος αιώνας απαιτεί ipad και φέσι...

Source : infognomonpolitics.blogspot