Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)

Παρασκευή 20 Μαΐου 2011

Neoplatonism and Islam : An unknown Greek contribution to Islamic religion

Islamic Neoplatonism developed in a milieu already saturated with the thought of Plotinus and Aristotle. The former studied in Alexandria, and the Alexandrine philosophical syllabus included such figures as Porphyry of Tyre and Proclus. Associated with these scholars were two major channels of Islamic Neoplatonism, the so-called Theology of Aristotle and the Liber de Causis (Book of Causes). Other cities beloved of the philosophers at the time of the rise of Islam in the first century ah (seventh century ad) included Gondeshapur and Harran.

Islamic Neoplatonism stressed one aspect of the Qur'anic God, the transcendent, and ignored another, the creative. For the Neoplatonists, all things emanated from the deity. Islamic philosophers were imbued to a greater or lesser degree with either Aristotelianism or Neoplatonism or, as was often the case, with both. Al-Kindi, the father of Islamic philosophy, has a Neoplatonic aspect, but the doctrine reaches its intellectual fruition in the complex emanationist hierarchies developed by al-Farabi and Ibn Sina. Their views are later developed (or metamorphosed) by later thinkers into an emanative hierarchy of lights, as with Shihab al-Din al-Suhrawardi, or the doctrine of the Unity of Being espoused by Ibn al-'Arabi. While al-Ghazali and Ibn Rushd both vigorously opposed Neoplatonic views, the latter attacked the former for his general opposition to the philosophers.

Neoplatonism itself had a major impact on that sectarian grouping of Muslims known as the Isma'ilis, and became the substratum for its theology. Historically, Neoplatonism in Islam achieved its climax with the Fatimid Isma'ili conquest of Egypt towards the end of the fourth century ah (tenth century ad). While Neoplatonism later declined in philosophical importance in the face of rampant Aristotelianism and Hanbalism, it may be said to have bequeathed an important religious, historical and cultural legacy to the Islamic world, which in the Isma'ili movement endures to this day.

Milieu and sources
The God of Islamic Neoplatonism
Reaction and counter-reaction
The influence and legacy of Islamic Neoplatonism
1. Milieu and sources
Islamic Neoplatonism developed in a milieu which was familiar with the doctrines and teachings of Plotinus. The city of Alexandria, into which the Arab armies of Islam marched in ad 642, had down the centuries been home to many philosophies and philosophers: Plotinus himself, the founding father of Neoplatonism, studied in Alexandria for eleven years under the scholar Ammonius Hierocles. The Alexandrian philosophical syllabus was imbued with Neoplatonism and coated with Aristotelianism. The works of important Neoplatonists such as Porphyry and Proclus were studied there. Two works, whose exact authorship is unclear but which became associated with Porphyry and Proclus respectively, were the famous Theology of Aristotle and the work which became Latinized as the Liber de causis (see Liber de causis). Both these works, regardless of their actual authorship, were major channels of Islamic Neoplatonism. The Theology of Aristotle, despite its name, had nothing to do with Aristotle but summarized, with some additions, Books IV-VI of Plotinus' Enneads. The Liber de causis (Book of Causes) had its basis in the Elements of Theology by Proclus. The Neoplatonic themes in both the Theologia and the Liber are not difficult to identify, ranging from the key doctrine of emanation through references to the hypostases such as the Universal Intellect and Universal Soul (Theology of Aristotle) or the Procline hypostases of the One, Existence, Intellect and Soul (Liber de causis), to the sublime attributes of the One (see Neoplatonism).

However, Alexandria was not the only major city in the Middle East to foster the rise of Neoplatonism before the rise of Islam. Another was Gondeshapur, a great centre of Greek Byzantine learning, especially in the fields of philosophy and medicine, where Aramaic rather than Persian appears to have been the dominant language. This city, built by Shapur I in the mid-third century ad, acted as a magnet to many Middle Eastern intellectuals in both the pre-Islamic and Islamic periods. The great father of the Arabic translation movement, Hunayn ibn Ishaq, studied there; earlier, Nestorian scholars had fled to that city after the Council of Ephesus in ad 431. These scholars knew the work of Aristotle, but they had also studied Porphyry and so were familiar with the teachings of Neoplatonism. The closeness of Gondeshapur to what became Baghdad meant that the former city was able to infiltrate the latter, when it became an Islamic seat, with a variety of Greek elements.

Then there was Harran in northern Syria, a city which was home to the star-loving Sabaeans, a pagan sect whose transcendent theology was imbued with Neoplatonic elements. In the third century ah (ninth century ad) Harran was visited by refugee scholars from the schools of Alexandria; in the following century these scholars moved from Harran to Baghdad, bringing to that last city elements, both Aristotelian and Neoplatonic, from the rich philosophical heritage of both Alexandria and Harran. Of course, cities such as Alexandria, Gondeshapur and Harran were not the only sources of Neoplatonic thought, but their examples serve to illustrate the ease with which the expanding Arab-Islamic Empire came into contact with Greek thought, especially in its Aristotelian and Neoplatonic incarnations. And it was between the latter that the pendulum of Islamic philosophy frequently swung in the writings of the individual Islamic philosophers, when they were not actually mixing the two in a glorious intellectual syncretism as happened with the thought of the Ikhwan al-Safa' (see Ikhwan al-Safa').

2. The God of Islamic Neoplatonism
The description of God in the Qur'an is by and large fairly clear, though it did give rise to complexities of interpretation in Islamic theology centring on such matters as anthropomorphism, God's omnipotence and man's free will, and the attributes of God. The Qur'anic God, however, is both transcendent and immanent. There is none like him but he is also closer to man than man's jugular vein. He intervenes in human history to reveal himself to man, for example in the revelations of the Qur'an, and sends angels to fight for his prophet Muhammad, as at the Battle of Badr in ad 624. Here he is often like the God beloved of today's process theologians (see Process theism). Above all, however, the Qur'anic God is one who creates ex nihilo. There is no concept of Neoplatonic emanation in the Qur'an. In contrast, for Aristotle, God is the Unmoved First Mover. The emphasis in Aristotelian theology is much more on God's movement rather than on his creation, which is limited in any case to his production of form in prime matter which has existed eternally. With the Neoplatonists, the emphasis moves from the concept of creation to that of eternal emanation: God or the One or the Good - however he is to be characterized - does not create ex nihilo but 'engages' in eternal emanation of all that is below him.

Thus in the Middle East at the time of the rise and spread of Islam there were at least three different 'theologies' vying for space, emphasising different qualities of their deity. There is the Qur'anic God as creator ex nihilo; there is the Aristotelian God as first Mover; and there is the Neoplatonic God as eternal emanator. The debate which was engendered about the relationship between God and the rest of observable and intangible reality and phenomena became a fundamental characteristic of the writings of the Islamic philosophers. The Qur'anic God was linked to his creation by the sheer power of creativity, the Aristotelian God was linked - much less feelingly - with that which moved, while the Neoplatonic God bridged, or attempted to bridge, the huge gulf between transcendence and corporeal reality by the device of emanation. A brief survey of the thought of some individual Islamic philosophers will serve to illustrate how the debate featured in their writings, and thus in the general development of Islamic philosophy.

Abu Yusuf ibn Ishaq al-Kindi is universally acknowledged by scholars of Islamic philosophy as the 'Father of Islamic Philosophy'. Al-Kindi's God has four faces or aspects. Doctrinally, he is classically rooted in and derived from the Qur'an, and bears such epithets as 'creator' and 'active'. God has an essential unity which does not derive from anything else. He also has Aristotelian aspects - he is, for example, unmoved - but of course al-Kindi's deity is much more than a mere Mover. God's attributes are also discussed by al-Kindi in Mu'tazilite terms and al-Kindi espouses a Mu'tazilite antipathy towards anthropomorphism (see Ash'ariyya and Mu'tazila §4). Finally, we can detect a Neoplatonic influence on al-Kindi's thought. He was the first major Islamic philosopher to reflect significant aspects of the Neoplatonic tradition, and is a bridge to the thought of philosophers such as al-Farabi and Ibn Sina.

It is with these latter two philosophers that Islamic Neoplatonism reaches its apotheosis, where such fundamental Neoplatonic concepts as hierarchy and emanation are fully developed and integrated into a metaphysics of being. Al-Farabi is rightly regarded as the father and founder of Islamic Neoplatonism, while Ibn Sina, though less original, is often considered to be Islam's greatest Neoplatonic philosopher. While the deity that he portrays certainly has other aspects, it is the Neoplatonic aspects which draw our attention. Like al-Farabi, Ibn Sina has a complex scheme of emanation with ten intellects emanating from the Necessary Being. Again as with al-Farabi, emanation constitutes a bridge between the unknowable God of Neoplatonism and earthbound humanity. However, the theological terminology deployed in Ibn Sina's thought is perhaps less negative than that of al-Farabi; this is particularly true of the mystical dimension of Ibn Sina's thinking.

Neoplatonism in Islam may be said to have reached its furthest limits of development in the thought of Isma'ili theologians such as Hamid al-Din al-Kirmani on the one hand, and that of Shihab al-Din Yahya al-Suhrawardi and Muhyi al-Din Ibn al-'Arabi on the other. Al-Kirmani espouses a Farabian elaboration of God and ten intellects in his Neoplatonic emanationist hierarchy. Al-Suhrawardi, 'the Master of Illumination' (shaykh al-ishraq), as he became known, established an extraordinary complex Neoplatonic hierarchy of lights in which the divine and quasi-divine are seen all in terms of light. God is the Light of Lights (nur al-anwar), and from him emanates the First Light from which emanates the Second Light and so on; but bound into the whole system is a complex three-tier system of Angelic Lights. Because of the doctrine of emanation, the lights (or intellects) have an ontological or noetic precedence, the one over the other, but not a temporal precedence. By contrast, Ibn al-'Arabi employs Neoplatonic terminology to bolster his doctrine of the Unity of Being (wahdat al-wujud). The circularity of his thought, however, precludes the elaboration of a classical system of emanation following Plotinian, or even Farabian, lines. It may be argued that the terms 'theophanies' or 'manifestations' (tajalliyat) of the divinity, rather than 'emanations', are a more accurate rendering of his thought.

3. Reaction and counter-reaction
The reaction and counter-reaction to the infiltration of Neoplatonism into Islamic thought and philosophy may usefully be studied in the writings of the great Abu Hamid al-Ghazali, Sunni theologian and mystic, on the one hand and those of Islam's most notable Aristotelian, Abu'l Walid Muhammad ibn Rushd, also known as Averroes, on the other. In his Tahafut al-falasifa (Incoherence of the Philosophers), al-Ghazali (§3) attacked both the Neoplatonists and Aristotle. He rebutted, for example, the idea that the world was eternal, and tried to show mathematically that the thesis of the Neoplatonists was illogical. He believed that the Neoplatonists had failed to prove that God was One, and attacked their beliefs about a variety of other fundamental and crucial points such as divine knowledge and the question of the immutability of God. The two principal philosophers whose views al-Ghazali attacked were al-Farabi and Ibn Sina. As al-Ghazali himself put it:

However, the most faithful - as Aristotle's translators - and the most original - as his commentators - among the philosophizing Muslims are al-Farabi Abu Nasr, and Ibn Sina. Therefore, we will confine our attention to what these two have taken to be the authentic expression of the views of their mis-leaders.... Therefore, let it be known that we propose to concentrate on the refutation of philosophical thought as it emerges from the writings of these two persons.

(Tahafut al-falasifa: 5)
In all, al-Ghazali itemized twenty particular problems 'in whose discussion in this book we will expose the contradiction involved in the philosopher's theories'.

If al-Ghazali represents Islamic theology's most biting attack on philosophy and severest reaction to Neoplatonism in Islam, Ibn Rushd represents the counter-reaction. This is not to say that the latter wholeheartedly espoused the views of the Neoplatonists: indeed, very far from it. In his Tahafut al-tahafut (Incoherence of the Incoherence), referring to the incoherence of al-Ghazali's Tahafut al-falasifa, Ibn Rushd wrote a work which Fakhry has described as 'the product of Ibn Rushd's maturest thought [which] constitutes a systematic rebuttal of al-Ghazali's critique of Greco-Arab philosophy' (Fakhry 1983: 276). Al-Ghazali is accused of misunderstanding, and it is clear that Ibn Rushd is concerned to defend the merits of philosophy as a mode of non-heretical thought while at the same time not accepting the theses of the Neoplatonist philosophers. Despite his intention in the Tahafut al-tahafut of defending the philosophical targets of al-Ghazali's wrath, Ibn Rushd, as Bello points out, 'more often than not...does not, in fact, defend al-Farabi and Ibn Sina.... Instead, he shows to what extent they have departed from the authentic Aristotelian philosophical doctrines, and sometimes joins his voice with that of Ghazali in convicting them of heresy' (Bello 1989: 15). Thus Ibn Rushd, despite his defence of philosophy and philosophers, is more than happy to declare open war on Neoplatonism.

4. The influence and legacy of Islamic Neoplatonism
While it is certainly untrue to say that Islamic philosophy came to a sudden end with the death of Ibn Rushd, we can say that his death in ah 595/ad 1198 marks the approaching end of the great debates about Neoplatonism in Islamic thought. By then the kind of peripateticism espoused by Ibn Rushd may be said to have at least revived, if not definitely triumphed over, other forms of philosophy. The death of Ibn al-'Arabi in ah 638/ad 1240 marks that triumph, for the latter's doctrine of wahdat al-wujud was perpetuated by only a few faithful disciples. Furthermore, other movements had arisen in competition with Neoplatonism and Aristotelianism, such as the literalism of the Spanish Muslim Ibn Hazm, and the Hanbalism of Ibn Taymiyya. Neoplatonism as a radical system of philosophical thought with a controversial theological agenda was enshrined in the writings of such thinkers as the Ikhwan al-Safa', but generally speaking its greatest surviving influence was, and is, on the theology of the Isma'ili sect in Islam, one of the three great divisions of Shi'ism. This sect achieved its political apotheosis with the coming to power of the Fatimid Isma'ili dynasty in North Africa and Egypt in the fourth and fifth centuries ah (tenth and eleventh centuries ad). The Mosque-University of al-Azhar was a beacon of Isma'ili (and thus Neoplatonic) thought before the Ayyubids took possession of Egypt and returned it to the Sunni fold. Today, Neoplatonism in Islam survives principally as the philosophical substratum which underpins the theology of the Isma'ilis, a group which, though itself split over issues of leadership, nonetheless holds many theological and philosophical points in common.

If we examine the impact of Neoplatonism on Islamic thought generally, it is clear that this philosophy served to emphasize that transcendent aspect of God which is to be found clearly in the Qur'an, sometimes at the expense of the immanent. The impact of Neoplatonism on the course of Islamic history itself has been considerable in some regions. Among many examples we may note that the Fatimid dynasty came to power in Egypt and ruled there from ah 297-567 (ad 969-1171); the Isma'ili Assassins flourished at the Castle of Alamut from ah 483-654 (ad 1090-1256); and a Nizari Isma'ili imamate later moved from Persia to India. Theologically then, it is clear that a body of doctrines, so many of which seemed at odds with mainstream Islamic teaching, served at times to highlight the Qur'anic emphasis on transcendence and was actually absorbed by one, albeit heterodox, sect to become the foundation for that sect; while historically, Neoplatonism from its mainly theoretical Middle Eastern origins in Alexandria, Harran, Gondeshapur and elsewhere became sufficiently powerful to 'hijack' an entire dynasty, the Fatimid.

We may extrapolate from all this, then, the paradigm of an 'alien' cult which becomes 'Middle-Easternized' and 'Islamicized' and which acts on occasion as theological stimulus, irritant, gadfly or foundation, and in so doing ultimately inserts itself from a variety of perspectives into the broad and multivalent fabric of Islam. Alternatively, we may choose to examine the phenomenon of Neoplatonism rather more closely, assess its emphasis on order, structure, emanation, hierarchy, transcendence, intellect and soul, and extrapolate a rather different paradigm, perhaps more akin to that preferred by the Isma'ilis. According to this view, Neoplatonism would not be regarded as a foreign or invasive growth within the body politic of Islam but rather as something which, despite its emphasis on emanation rather than creatio ex nihilo and other real differences from mainstream Islamic theology, addressed an aspect or aspects of Islam which had been neglected or overlaid by other matters in the development of that faith. It is useful perhaps to ponder Lenn and Madeleine Goodman's observation: 'Emanation was perfected by the neo-Platonists, quite consciously as an alternative to creation because the learned neo-Platonic philosophers did not choose to redescend into the anthropomorphic cosmogenies from which Aristotle had rescued them with great difficulty only a few centuries earlier' (Goodman and Goodman 1983: 31).

See also: Aristotelianism in Islamic philosophy; al-Farabi; al-Ghazali; Greek philosophy: impact on Islamic philosophy; Ibn Rushd; Ibn Sina; Illuminationist philosophy; Neoplatonism

IAN RICHARD NETTON
Copyright © 1998, Routledge.

--------------------------------------------------------------------------------

References and further reading
* Bello, I.A. (1989) The Medieval Islamic Controversy Between Philosophy and Orthodoxy, Islamic Philosophy and Theology Texts and Studies vol. III, Leiden: Brill. (Deals with the conflict between al-Ghazali and Ibn Rushd with special reference to ijma' and ta'wil.)

* Fakhry, M. (1983) A History of Islamic Philosophy, 2nd edn, London: Longmans; New York: Columbia University Press. (A superb introduction to the whole field.)

* al-Ghazali (1058-1111) Tahafut al-falasifa (Incoherence of the Philosophers), English trans. S.A. Kamali, Lahore: Pakistan Philosophical Congress, 1963. (A translation of al-Ghazali's attack on the philosophers.)

* Goodman, L.E. and Goodman, M.J. (1983) 'Creation and Evolution: Another Round in an Ancient Struggle', Zygon 18 (1): 3-43. (A fascinating and thought-provoking article.)

Henry, P. and Schwyzer, H.R. (eds) (1959) Plotini Opera, vol. 2, Paris: Desclιe de Brouwer; Brussels: L'Ιdition Universelle. (Contains G. Lewis' English translation of the Theology of Aristotle.)

* Ibn Rushd (c.1180) Tahafut al-tahafut (Incoherence of the Incoherence), trans. and intro. S. Van Den Bergh, Averroes' Tahafut al-Tahafut (The Incoherence of the Incoherence), 'E.J.W. Gibb Memorial' new series XIX, London: Luzac, 1978. (Ibn Rushd's famous response to al-Ghazali.)

Leaman, O. (1988) Averroes and his Philosophy, Oxford: Clarendon Press; 2nd edn, Richmond: Curzon, 1997. (An introduction to the philosophy of Ibn Rushd arranged according to metaphysics, practical philosophy, and reason, religion and language.)

Nanji, A. (1996) 'Isma'ili Philosophy', in S.H. Nasr and O. Leaman (eds) History of Islamic Philosophy, London: Routledge, ch. 9, 144-54. (Examination of Isma'ili philosophy including the influence of Neoplatonism.)

Netton, I.R. (1989) Allah Transcendent: Studies in the Structure and Semiotics of Islamic Philosophy, Theology and Cosmology, London and New York: Routledge. (Contains major chapters on al-Farabi and Ibn Sina.)

Shayegan, Y. (1996) 'The Transmission of Greek Philosophy into the Islamic World', in S.H. Nasr and O. Leaman (eds) History of Islamic Philosophy, London: Routledge, ch. 6, 98-104. (Detailed account of how the transmission took place, paying particular attention to the Persian background.)


--------------------------------------------------------------------------------

Πέμπτη 19 Μαΐου 2011

Mήνυμα "ευρωπαίου πολίτη" από άλλη δημοκρατική χώρα της Ευρώπης.

Κείμενο ενός αναγνώστη μας

Όταν ήρθα στην Ισπανία ( σοσιαλιστική και αυτή ) πήγα στο Δημαρχείο να
δηλωθώ (νόμος!) για να πάρω άδεια παραμονής και άδεια εργασίας (και ας είμαι
πολίτης χώρας της E.E).
Εκεί μου ζήτησαν:
1) Αντίγραφο ποινικού μητρώου από την χώρα από την οποία κατάγομαι
(Ελλάδα).
2) Αντίγραφο ποινικού μητρώου από την χώρα από την οποία ήρθα στην Ισπανία
(Γερμανία).
Τα δυο παραπάνω για να βεβαιωθούν ότι δεν πήγα "κυνηγημένος" στην Ισπανία να
ζήσω.
Κατόπιν ήλεγξαν επιτόπου εάν έχω διεθνές ένταλμα σύλληψης από Europol η
Ιντερπόλ.

3) Με έστειλαν στο ΙΚΑ της Καταλονίας όπου έπρεπε να κάνω εξετάσεις για
Ηπατίτιδα, Σύφιλη, AIDS, φυματίωση και λοιπές κολλητικές αρρώστιες.

4) Έπρεπε να κάνω ένορκη δήλωση ότι εκείνη τη στιγμή δεν διώκομαι σε καμία
χώρα για ποινικό αδίκημα και ούτε γίνεται αστυνομική / δικαστική ερευνά εις
βάρος μου (και ας μην έχει γίνει ακόμη το δικαστήριο).
Εφόσον προσκόμισα όλα τα παραπάνω έπρεπε να βρω σπίτι να μείνω. Στο
μεσοδιάστημα εμένα σε Ξενοδοχείο, καθότι στην Ισπανία απαγορεύεται
ιδιοκτήτης να νοικιάσει σπίτι σε αλλοδαπό, εφόσον δεν έχει άδεια παραμονής
και εφόσον δεν πάει με τον υποψήφιο νοικάρη στο τοπικό αστυνομικό τμήμα όπου
πρέπει να ελέγξει τον νοικάρη η αστυνομία και να δώσει συγκατάθεση!!!
Η τιμωρία είναι κατάσχεση του διαμερίσματος.

Μου βγήκε η άδεια παραμονής (για έξι μήνες αρχικά) και άρχισα να ψάχνω
σπίτι.
Βρήκα σπίτι και πήγα με τον ενοικιαστή στο πλησιέστερο τμήμα όπου η
αστυνομία έλεγξε και εμένα και την άδεια παραμονής μου και έδωσε τη
συγκατάθεση της.
Με αυτό το χαρτί πήγα ξανά στο δημαρχείο και κατόπιν πήρα άδεια εργασίας και
πήρα και από την Εφορία ΑΦΜ.
Έως ότου βρω δουλειά έπρεπε να πληρώνω το ΙΚΑ από την τσέπη μου (90 Euro το
μήνα) ώστε να είμαι ασφαλισμένος.
Κατόπιν αυτών μου συνέστησαν να διαβάσω μερικά χωρία του ισπανικού δικαίου
(όσον αφορά τι είναι ποινικά αδικήματα, τι πλημμελήματα κτλ.) και με
ενημέρωσαν ότι εάν αρχικά τον πρώτο χρόνο υποπέσω σε σοβαρό αδίκημα τότε θα
απελαθώ σούμπιτος (sic) προς την χώρα από την οποία κατάγομαι (όχι σε αυτήν
από την οποία πήγα εκεί) και θα παρακρατηθεί η τυχόν περιουσία μου
(λογαριασμοί σε ισπανικές τράπεζες) από το ισπανικό κράτος!
Σημειωτέον ότι εγώ ήρθα Μετανάστης στην Ισπανία και όχι Λαθρομετανάστης
(όπου οι διαδικασίες είναι πολύ πιο δύσκολες για να πάρεις άδεια παραμονής,
σχεδόν αδύνατο).

Ρωτώ λοιπόν τους βαθιά δημοκρατικούς (... ) συνέλληνες:
Στην Ελλάδα, ποιός από τους λαθρομετανάστες θα πέρναγε επιτυχώς την παραπάνω
διαδικασία; Το σχέδιο του Κίσσινγκερ είναι σε πλήρη εφαρμογή και οι προδότες
πολιτικοί μας βάζουν εκατοντάδες λαθρομετανάστες σε αυτή την χώρα
εκτελώντας κατά γράμμα το σχέδιο αυτό.
ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΕΣ!!!!!!! ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ!!!!!!
δείτε πόσο ύπουλα ο Λαζόπουλος μετά από 'μεγάλες αποκαλύψεις' γελοιοποιεί
αυτούς που ασχολούνται με το πρόβλημα Ας ξυπνήσουμε επιτέλους, αν και είναι
ήδη πάνω από 2.000.000

Ξυπνήστε

Κατάλαβες τώρα...
Για να ξεστραβωθούμε όσοι από εμάς τους ψηφίζουμε.

Ενδιαφέρουσες απόψεις για θεώρηση από διάφορες οπτικές γωνιές,
προβληματισμό και συζήτηση ! !

Κατάλαβες τώρα ... γιατί σε λέγανε «εθνικιστή» όταν έλεγες πως αγαπάς την
Πατρίδα σου; Για να την πουλήσουν πιο εύκολα. Γι' αυτούς κάθε λέξη που
αρχίζει από -εθν και -ελλ ήταν και είναι εμπόδιο όταν ακούγεται μέσα στο
μαντρί τού "εκσυγχρονισμού" που μας μπουζούριασαν.

Κατάλαβες τώρα... γιατί σε λέγανε «ρατσιστή»; Γιατί σε πολύ λίγο δεν θα
είσαι ιδιοκτήτης της πατρίδας σου· θα είσαι ένας κάτοικος μιας χώρας που θα
ανήκει στους παγκόσμιους τραπεζίτες και στους υπαλλήλους τους, οι οποίοι θα
παριστάνουν την... κυβέρνηση.

Κατάλαβες τώρα ... γιατί πριονίσαμε την παιδεία και την υποβάθμισαν σε
"εκπαίδευση"; Για να σε κάνουν υπαλληλάκο των 3,60. Να σε βάλουν πίσω από
τον πάγκο των μπακάλικών τους που απλώσαμε στη χώρα σου, να σερβίρεις
καφέδες και να πηγαίνεις με το παπί πίτσες στα πάρτι του Χριστοφοράκου.

Κατάλαβες τώρα ... γιατί κατέστρεψαν μεγάλες υγιείς ελληνικές βιομηχανίες
(ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΙΚΗ, AIΓΑΙΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ ) και
έκαψαν σε διάστημα 2 μηνών μεγάλα ελληνικά πολυκαταστήματα (ΜΙΝΙΟΝ,
ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ); Για να βρουν άνετα χώρο, χωρίς
προσπάθεια, τα δικά τους μπακάλικα που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να μπουν
στην ελληνική αγορά...

Κατάλαβες τώρα ... γιατί έκαψαν τα δάση σου, μαζί και την ΑΡΧΑΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ ;
Για να ξεπουλήσουν πιο εύκολα την Πατρίδα σου και να καταστρέψουν τον
πολιτισμό σου.

Κατάλαβες τώρα ... γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες; Για να σου
πάρουν το πατρικό σου. Δεκάρα δεν δίνανε για τις δόσεις σου.
Με χαρτιά τυπωμένα, σου πήραν και σου παίρνουνε το σπίτι, το χωράφι, το
μαγαζί.

Κατάλαβες τώρα .... γιατί σε χώσανε στο χρηματιστήριο; Όταν ένας πρωθυπουργός
της χώρας μαζί με μερικούς υπουργούς προέτρεπαν τον απλό κοσμάκη να βάλει το
κομπόδεμά του στο στημένο παιγνίδι του χρηματιστηρίου, δεν εννοούσε ακριβώς
τις παραγωγικές επενδύσεις, αλλά τον τζόγο.

Κατάλαβες τώρα ... ότι κάποιοι γίνανε πάμπλουτοι σε μια νύχτα ανταλλάσσοντας
τον πλούτο σου, τον ιδρώτα σου, με αέρα;

Κατάλαβες τώρα ... γιατί γουστάρουν τόσο την... "ελεύθερη αγορά"; Για να
κλείσει ο μπακάλης της γειτονιάς και να στέλνεις τον κόπο σου στα
μεγαλομπακάλικα της Γερμανίας. Σε βγάλανε ψαράκι μου από τη γυάλα σου και
στη συνέχεια σε πέταξαν στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα, που έχουν τους δικούς
τους κανόνες... διατροφής.

Κατάλαβες τώρα ... γιατί αγαπάνε τους "μη νόμιμους μετανάστες" τόσο πολύ οι
εκλεγμένοι μας; Για να κάνουν με τη δυστυχία εκείνων κι' εμάς
δυστυχισμένους.

Κατάλαβες τώρα ... ψαράκι μου, πόσο αξίζει η γυάλα σου; Γιατί αυτή είναι η
καλύτερη γωνιά στον κόσμο - το καλύτερο οικόπεδο - και την κοστολογούν μόλις
300 δις συμπεριλαμβανομένων και των... αρχαιοτήτων.

Κατάλαβες τώρα ... γιατί κάνανε βιλαέτι τους την Εθνική σου Οδό; Θέλεις 20 ?
και πλέον διόδια για να πας από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας
την Εθνική σου Οδό, ενώ ήταν υποχρέωση τού κράτους να την κατασκευάσει και
όχι να την ξεπουλήσουν στον κάθε "όμορφο" που παριστάνει τον... εργολάβο.

Κατάλαβες τώρα ... γιατί σου πουλάνε φθηνά τα... χαζοκούτια; Για να σε
κάνουν να τρως κουτόχορτο στα λιβάδια των... σήριαλς.
Για να σε πετάνε μπαλάκι από τους πρωινούς πουλημένους στις μεσημεριανές
χαζοβιόλες και στους απογευματινούς πληρωμένους τελάληδες της προπαγάνδας
τους. Από το πρωί μέχρι το βράδυ και κάθε μέρα, μια θλιβερή παρέλαση
υπερεκτιμημένων "τίποτα", με καμιά ειδικότητα, στον αέρα.

Κατάλαβες τώρα ... γιατί σ' έδιωξαν από το χωριό και από τη γη σου, δίνοντάς
σου μια θέση στο... "δημόσιο"; Για να τα δώσουν δωρεάν στους νέους...
"εποίκους".

Κατάλαβες τώρα ... γιατί πρέπει το ζευγάρι να δουλεύει σε δυο δουλειές,
ενώ ο παππούς θα πρέπει να δουλεύει ακόμα και στα... 70 του; Για να
μεγαλώνουν τα παιδιά μόνα τους χωρίς κανένα προσανατολισμό και αρχές.
Για να χαθεί η «καταραμένη» φυλή σου. Τούτο το ξέρουν πολύ καλά και γι' αυτό
προωθούν την... υπογεννητικότητα.

Κατάλαβες τώρα ... γιατί στη Βουλή δεν μπαίνει κανένας σοβαρός άνθρωπος;
Επειδή αυτός δεν θέλει ν' ανήκει στον θίασο των 300 που προδιαγράφουν οι
κομματικές λίστες, τις οποίες συντάσσουν κυρίαρχα οι ντόπιοι τοποτηρητές
της παγκοσμιοποίησης μαζί με τις "άγιες οικογένειες" τού τόπου σου. Έτσι,
στο θέατρο που λέγεται... Βουλή, δεν θα βρείτε σήμερα σχεδόν κανέναν από
τους λαμπρούς Έλληνες διανοητές και επιστήμονες, επειδή δεν είναι...
θεατρίνοι.

Κατάλαβες τώρα ... γιατί τα κάνουν όλ' αυτά; Επειδή είναι υπεύθυνοι για τον
κάθε ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ...ΓΕΝΝΗΘΕΙ, για την κάθε ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ
ΘΑ...ΓΕΝΝΗΘΕΙ. Γιατί δεν θέλουν άλλους Έλληνες σ' αυτόν τον τόπο.
Ούτε στο γένος, ούτε στη σκέψη. ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΟ! Οι κύριοι αυτοί και τα όργανά
τους συντελούν μια νέα μορφή γενοκτονίας στην πατρίδα σου και το ξέρουν πάρα
πολύ καλά, επειδή αυτοί είναι εκείνοι που τη σχεδίασαν και την εκτελούν!

ΕΥΡΩΠΑΙΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

Στρατηγική γκρίζων ζωνών

MANΩΛΗΣ ΚΩΣΤΙΔΗΣ

Δεν έχουν τέλος οι προκλήσεις των Τούρκων σχετικά με το Φαρμακονήσι και το Αγαθονήσι. Τώρα υποψήφιοι βουλευτές του Δημοκρατικού Κόμματος της Τουρκίας προσπάθησαν να αποβιβαστούν στο Αγαθονήσι, ευτυχώς τους εμπόδισαν οι Έλληνες φαντάροι.

Ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος Ναμίκ Κεμάλ Ζειμπέκ την προηγούμενη εβδομάδα είχε ισχυριστεί οτι το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι στην πραγματικότητα ανήκουν στην Τουρκία και οτι το 2004 τα νησιά αυτά καταλήφθηκαν παράνομα απο την Ελλάδα!!

Σύμφωνα με την εφημερίδα Milliyet o υποψήφιος βουλευτής του Δημοκρατικού Κόμματος Ουμίτ ΓΙαλίμ και ο τομεάρχης της περιοχής Αιδινίου του Κόμματος Γκιουναϊ Τικκίν επιβιβάστηκαν σε ενα σκάφος για να κατευθυνθού προς τα δυο αυτά νησιά. Τραγική ειρωνία, το σκάφος είχε την ονομασία "Ποσειδών"!

Η τουρκική εφημερίδα γράφει στο ρεπορτάζ οτι " οι δυο άνδρες ξεκίνησαν το ταξίδι τους στο Bulamac ( Φαρμακονήσι) που απέχει απο την Τουρκία 5.9 μίλια και στο Αγαθονήσι (Eşşek adası)που απέχει 9 μίλια".

Η βάρκα των Τούρκων κατευθύνθηκε στο Αγαθονήσι. Πλησίασε στο νησί σε απόσταση 5 μέτρων. Οι ίδιοι θέλησαν να αποβιβαστούν ελέυθερα καθώς το νησί το θεωρούν ΄και οι Ελληνες φαντάροι απο το φυλάκιο ζήτησαν απο τους τούρκους να απομακρυνθούν. Σύμφωνα με τοπ ρεπορτάζ των Τούρκων δημοσιογράφων οι Έλληνες στρατιώτες ζήτησαν με ευγενικό τρόπο απο τους τούρκους να απομακρυνθούν και αν θέλουν να επισκεφθούν το Αγαθονήσι θα πρέπει να πάνε στη Σάμο για να περάσουν απο τον έλεγχο διαβατηρίου και να έρθουν μετα στο νησί.Οι τούρκοι πολιτικοί απομακρύθηκαν και επέσρεψαν στην Τουρκία.

Το γεγονός δείχνει οτι κάποιοι κύκλοι στην Τουρκία προσπαθούν να δημιουργήσουν κλίμα παρόμοιο με τα Ιμια. Το θετικό γεγονός είναι οτι και στην Τουρκία και στην Ελλάδα επικρατεί ψυχραιμία στην αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων. Αλλά μέχρι πότε.
Source : http://www.onalert.gr

Τετάρτη 18 Μαΐου 2011

Περί ενυπόθηκου χρέους και εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας

Η Αθήνα ενδεχομένως πιέζεται να προχωρήσει στην μετατροπή του συνόλου του χρέους σε ενυπόθηκο, να πουλήσουμε δηλαδή όχι μόνο ό,τι έχουμε και δεν έχουμε, αλλά και κάθε μέλλον αυτής της χώρας.
Όσο η Ευρώπη δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα του χρέους με μερική διαγραφή του, τόσο θα μεταβάλλεται σταδιακά σε «Τρίτο Κόσμο», συμμετέχοντας στη μαζική «φτωχοποίηση» των Ευρωπαίων σε καιρό ειρήνης.
Η συζήτηση περί εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, μπορεί να τροφοδοτείται από κερδοσκοπικές επιδιώξεις, από μειοψηφικούς γερμανικούς κύκλους που θα ήθελαν να «ξεφορτωθούν» την αδύναμη περιφέρεια.
TOΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
konstantakopoulos.blogspot.com
Το ζήτημα της εξόδου –ή της «αποβολής»– της Ελλάδας από το ευρώ επανήλθε για πολλοστή φορά στο προσκήνιο, ενδεχομένως για λόγους άσκησης πίεσης στο κυβερνών κόμμα.
Που καλείται τώρα να πάρει και να εφαρμόσει νέα μέτρα «ακρωτηριασμού» του ελληνικού κράτους, της οικονομίας και της κοινωνίας, που επιθυμεί η τρόικα, περιλαμβανομένης της εκποίησης ή υποθήκευσης σημαντικών τμημάτων της δημόσιας περιουσίας. Η οποία εκποίηση εμφανίζεται τώρα ως «μαγική» λύση, όπως και το Μνημόνιο πέρσι, του οποίου ήδη ομολογείται από όλους η παταγώδης αποτυχία και η επιδείνωση, αντί βελτίωσης, του προβλήματος χρέους της χώρας.
Φυσικά πρόκειται περί ιδιοτελών και υστερόβουλων ανοησιών, διαχεόμενων στο εσωτερικό της χώρας από το ευρύτερο νεοφιλελεύθερο «Κόμμα του Μνημονίου». Η εκποίηση θα ήταν όντως λύση υπό δύο προϋποθέσεις: Να ξαναφέρναμε μέσω αυτής το χρέος σε ικανοποιητικό επίπεδο, να έμενε μια βιώσιμη Ελλάδα στο τέλος της διαδικασίας. Καμία από τις δύο δεν συντρέχει. Οι προτεινόμενες ιδιωτικοποιήσεις θα αυξήσουν χρέος και έλλειμμα, στερώντας το κράτος από πολύτιμα έσοδα έναντι ασήμαντου ανταλλάγματος. Θα στερήσουν, επίσης, την Ελλάδα από τις τελευταίες υποδομές και τις βασικές επιχειρήσεις της που παραμένουν υπό εθνικό έλεγχο. Δεν θα εξυπηρετήσουν παρά τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που έχουν δανείσει την Ελλάδα και τις ξένες δυνάμεις που θέλουν να την ελέγξουν, χρησιμοποιώντας την οικονομική αποικιοποίηση ή/και καταστροφή της.
Το ΠΑΣΟΚ δυσκολεύεται, ολοένα και περισσότερο, να υιοθετήσει μέτρα που πλέον δεν μπορεί να «χωνέψει» το ίδιο, συνειδητοποιώντας ότι συνιστούν αυτοχειριασμό. Όσο κι αν διάφοροι λόγοι εξηγούν την αξιοσημείωτη πειθαρχία με την οποία το κυβερνών κόμμα βαδίζει κατευθείαν στον γκρεμό, αυξάνονται όσοι στις τάξεις του συνειδητοποιούν ότι οι ίδιοι και το κόμμα τους δεν έχουν απολύτως κανένα μέλλον. Το κύμα λαϊκών αποδοκιμασιών που ξεσπά, κάθε φορά που εμφανίζονται δημοσίως ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και οι βουλευτές, δεν έχει ιστορικό προηγούμενο μετά την αποστασία του 1965. Αλλά δεν θα είναι τίποτα συγκρινόμενο με όσα θα συμβούν σε αυτή τη χώρα όταν ο ελληνικός λαός συνειδητοποιήσει πλήρως την έκταση των ερειπίων που θα του κληροδοτήσει η παρούσα κυβέρνηση. Όσο μεγαλύτερο χρόνο παραμείνει η παρούσα κυβέρνηση στην εξουσία, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η τελική καταστροφή και τόσο μεγαλύτερο και το τίμημα που θα καταβάλουν όσοι συνήργησαν σε αυτή.

Ενυπόθηκο χρέος
Το ίδιο «σενάριο», πιθανής αναδιάρθρωσης του χρέους και εξόδου από το ευρώ, «παίχτηκε» κατά καιρούς και με τρόπο περίπου πανομοιότυπο, στη διάρκεια της όλης ελληνικής κρίσης. Από τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης Παπανδρέου, οι εγχώριες κυβερνητικές δηλώσεις –«Τιτανικοί», Εντατικές κ.λπ.–, οι καμπάνιες των διεθνών media κατά της Ελλάδας και των άλλων «γουρουνιών» της Ευρωζώνης και η δράση των «αγορών» στην αγορά CDS συνέκλιναν και συνδυάστηκαν με σκοπό –ή τουλάχιστον αποτέλεσμα– να δημιουργήσουν το απαραίτητο πολιτικο-ψυχολογικό κλίμα για να περάσουν αδιανόητα μέτρα αναπτυξιακού και κοινωνικού ακρωτηριασμού στην Ελλάδα πρώτα και αλλού στη συνέχεια, αλλά και να δικαιολογηθεί η, επίσης αδιανόητη μέχρι πρότινος, είσοδος του ΔΝΤ στην Ευρώπη.
Ακόμη χειρότερα, η Αθήνα ενδεχομένως πιέζεται ώστε να προχωρήσει, το ταχύτερο δυνατό, η κυβέρνηση Παπανδρέου στην εγκληματική πράξη –μερικοί θα την ονόμαζαν ίσως «προδοτική»– που συνιστά η μετατροπή του συνόλου του χρέους της χώρας σε ενυπόθηκο προς εξασφάλιση των δανειστών της. Δεν θα πουλούσαμε, δηλαδή, μόνο ό,τι έχουμε και δεν έχουμε, θα πουλούσαμε και κάθε μέλλον αυτής της χώρας. Έναν τέτοιο κίνδυνο επεσήμανε ήδη ο Βασίλειος Μαρκεζίνης σε συνέντευξή του στον Κόσμο του Επενδυτή, το περασμένο Σάββατο, ενώ στην ίδια κατεύθυνση συγκλίνουν και δηλώσεις Ιταλών αξιωματούχων. Δεν αποκλείεται να ξαναδούμε την Goldman Sachs, ή κάποια «συνάδελφό» της, να μας προτείνει πάλι τα περίτεχνα swaps που εισήγαγε ο Σημίτης και συνέχισε ο Καραμανλής, υπό την εποπτεία του βετεράνου της αμερικανοεβραϊκής τράπεζας κ. Χριστοδούλου, τον οποίο η κυβέρνηση Παπανδρέου συνεχίζει και σήμερα να έχει υπεύθυνο διαχείρισης του δημόσιου χρέους.

Σε ξένες τράπεζες οι ελληνικές καταθέσεις
Αυτό που δεν σκέφτηκαν –στην καλύτερη περίπτωση, που δεν είμαστε βέβαιοι ότι ισχύει– οι αρχιτέκτονες αυτής της μεθόδου είναι ότι, μαζί με τις αντιστάσεις της ελληνικής κοινωνίας, κατέστρεψαν και την ελληνική οικονομία. Η οικονομία είναι κατά το ήμισυ ψυχολογία. Πανικό στον πανικό, τρόμαξαν μεν οι Έλληνες, πήραν όμως μεγάλο μέρος των καταθέσεών τους έξω. Πολλοί ομολογιούχοι επεχείρησαν, επίσης, να ξεφορτωθούν τα ελληνικά ομόλογα, έστω και με ζημία, ασκώντας πίεση στα επιτόκια και τα CDS. Θα περάσουν πολλά χρόνια προτού οποιοσδήποτε ξένος επενδυτής, έχων σώας τας φρένας, αποφασίσει να επενδύσει στη χώρα. Το Βερολίνο, που πούλησε, όπως ο Φάουστ, την ψυχή του στο διάβολο των «αγορών» για να «πειθαρχήσει» την Ευρωζώνη, κινδυνεύει στο τέλος να βρεθεί με μια ανεξέλεγκτη κρίση, που θα ξεπεράσει την ικανότητα διαχείρισης που διαθέτει και θα του κοστίσει πολύ περισσότερο, πολιτικά, οικονομικά ίσως και στρατηγικά.
Το ερώτημα είναι πόσο καιρό ακόμα θα είναι δυνατό να παίζεται αυτό το «κυκλικό» παιχνίδι πανικού, κάμψης αντιστάσεων, υποτιθέμενης «σωτηρίας» και ανακούφισης γιατί «επιζήσαμε» άλλη μια φορά. Κάθε νέος «γύρος» εξαντλεί τόσο τα οικονομικά περιθώρια της χώρας, που απειλείται κάθε τόσο να γίνει «Lehman Brothers» για να βάλει μυαλό, όσο και τα πολιτικά περιθώρια διαχείρισης της ελληνικής κρίσης. Αυξάνεται ο κίνδυνος οι «κύκλοι» να σπάσουν κάποια στιγμή ανεξέλεγκτα.

Το σενάριο εξόδου από το ευρώ
Η συζήτηση περί εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, εκτός από άσκηση πίεσης στην Αθήνα, μπορεί επίσης να τροφοδοτείται από κερδοσκοπικές επιδιώξεις, από (μειοψηφικούς) γερμανικούς κύκλους που θα ήθελαν να «ξεφορτωθούν» την αδύναμη περιφέρεια, κύκλους που επιδιώκουν να ελέγξουν το γεωπολιτικό χώρο ή δυνάμεις που επιθυμούν την πλήρη αποκατάσταση του δολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού. (Η τεράστια παρασκηνιακή επιρροή του αμερικανικού κατεστημένου και, πρώτα από όλα, του ισραηλινού λόμπι των ΗΠΑ στην κυβέρνηση Παπανδρέου ενδέχεται, επίσης, να έχει βάλει το χεράκι της, αφού είναι σε θέση να χρησιμοποιούν έντεχνα την Αθήνα για δικές τους επιδιώξεις, χωρίς καν αυτή να αντιλαμβάνεται πως τη χρησιμοποιούν.)
Όσο καιρό η Ευρώπη δεν αντιμετωπίζει ριζικά το πρόβλημα του χρέους, με μορφή μερικής διαγραφής του συνόλου του, αλλά και της «επανίδρυσής» της, ώστε να πάει σε διαφορετικό οικονομικό μοντέλο –κεϋνσιανισμός, με πολιτική ανάπτυξης και συνοχής, συν προστατευτισμός, συν επανακοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού τομέα–, μοντέλου που να μην παράγει δομικά χρέος αλλά ανάπτυξη και συνοχή, θα τίθεται πρακτικά προ του εξής διλήμματος:
• είτε να μεταβάλλεται σταδιακά σε «Τρίτο Κόσμο», κατεδαφίζοντας το κοινωνικό της κράτος υπό τη δικτατορία της Γερμανίας και των «αγορών»
• είτε να αποσυντεθεί μέσα στο χάος, τροφοδοτώντας και ολοκληρωτικές τάσεις, απαραίτητες για την καταστροφή της ευρωπαϊκής δημοκρατίας, που μακροχρόνια είναι απαραίτητη για να περάσει, εντέλει, ένα πρωτοφανές πρόγραμμα μαζικής «φτωχοποίησης» των Ευρωπαίων σε καιρό ειρήνης
Δεν πρέπει να θεωρηθεί τυχαίο ότι οι (μετα)φασίστες της Μαρίν Λεπέν έχουν καταστήσει την έξοδο από το ευρώ κεντρικό τους σύνθημα. Η Ελλάδα, δυστυχώς, είναι η πρώτη υποψήφια για να εισάγει το χάος στην Ευρώπη. (Δεν πρέπει, επίσης, να ξεχνάμε ότι η χώρα μας, βρίσκεται και σε εξαιρετικά κρίσιμη γεωπολιτικά και γεωοικονομικά περιοχή, όπου διασταυρώνονται παγκόσμιες στρατηγικές και ισχυρές μεταναστευτικές ροές και εντάσεις.)
Αν δεν αναπτυχτεί, ταυτόχρονα και σύντομα, και ελληνική και ευρωπαϊκή απάντηση στην κρίση, η τελευταία κινδυνεύει να γίνει ανεξέλεγκτη και καταστροφική. Προς το παρόν όμως, οι πολιτικές ηγεσίες σε Ελλάδα και Ευρώπη αδυνατούν όχι μόνο να παράγουν ικανοποιητικές απαντήσεις, αλλά ακόμα και ορθή διάγνωση του προβλήματος. Αφήνουν έτσι την πρωτοβουλία στις δυνάμεις του Χάους και της Αποσύνθεσης, που δεν είναι άλλες από το «παγκόσμιο τέρας» του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, που παρήγαγαν τέσσερις δεκαετίες νεοφιλελευθερισμού, «απελευθερώσεων», «απορρυθμίσεων», «αποφορολόγησης», η κατάρρευση της ΕΣΣΔ, η εξαγορά και συνθηκολόγηση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Αυτό οργανώνει την κρίση, για να κατεδαφίσει τις κοινωνικές κατακτήσεις, τον πολιτισμό και τη δημοκρατία της Ευρώπης, μετακυλίοντας στους ευρωπαϊκούς λαούς όλο το βάρος του χρέους που δημιούργησε και εμπεδώνοντας την εξουσία μιας «Ολοκληρωτικής Αυτοκρατορίας της Παγκοσμιοποίησης».
Source : infognomonpolitics

Τρίτη 17 Μαΐου 2011

"Η αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης με διεθνείς συνθήκες"

του Κωνσταντίνου Αποστολόπουλου
Με την πρόσφατη ψήφιση - κύρωση από την Ελληνική Βουλή της «Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών κατά του Διεθνικού Οργανωμένου Εγκλήματος», προστέθηκε ένα «όπλο», διεθνούς εμβέλειας, στο οπλοστάσιο της αντιμετώπισης του φαινομένου της παράνομης μετανάστευσης. Με την υιοθέτηση της Σύμβασης, ενισχύεται το υπάρχον νομικό πλαίσιο στη χώρα μας καθώς και η διεθνής συνεργασία των αρχών.

Σύμφωνα με το πρωτόκολλο κατά της λαθραίας μεταφοράς μεταναστών, το οποίο συμπληρώνει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά του Διακρατικού οργανωμένου εγκλήματος, τα συμβαλλόμενα μέλη συμφώνησαν ότι η αποτελεσματική δράση για την πρόληψη και την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου μεταναστών απαιτεί συνολική διεθνή προσέγγιση, συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας, της ανταλλαγής πληροφοριών και άλλων κατάλληλων κοινωνικο-οικονομικών μέτρων, σε εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο. Επίσης συμφωνήθηκε η ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας στον τομέα της μετανάστευσης και της ανάπτυξης μεθόδων προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα βαθύτερα αίτια της, ιδίως εκείνων που σχετίζονται με τη φτώχεια.

Η συμφωνία περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα:

1. Σκοπός είναι η πρόληψη και καταπολέμηση του λαθρεμπορίου μεταναστών, καθώς και η προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των κρατών μερών, με ταυτόχρονη προστασία των δικαιωμάτων των μεταναστών.


2. Κάθε Κράτος Μέρος υιοθετεί νομοθετικά μέτρα για να καθιερώσει ως ποινικά αδικήματα, όταν τελούνται εκ προθέσεως και με σκοπό την απόκτηση, άμεσα ή έμμεσα, οικονομικού ή άλλου υλικού οφέλους: την μεταφορά μεταναστών, την παραγωγή, προμήθεια ή κατοχή παρανόμων ταξιδιωτικών εγγράφων, την συμμετοχή και την συνέργεια σε αδικήματα λαθραίας μεταφοράς μεταναστών.

3. Κάθε κράτος μέρος οφείλει να ανταποκρίνεται ταχέως σε ένα αίτημα
συμβαλλόμενης χώρας.

4. Κάθε κράτος μέρος ορίζει μια αρχή για να δέχεται και να απαντά στα αιτήματα παροχής συνδρομής.

5. Κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει τα μέτρα που είναι αναγκαία, προκειμένου να διασφαλίσει ότι τα ταξιδιωτικά έγγραφα ή ταυτότητες που εκδίδονται από αυτό είναι τέτοιας ποιότητας που δεν μπορούν εύκολα να εκδοθούν, αναπαραχθούν ή τροποποιηθούν παράνομα.

6. Τα κράτη μέρη παρέχουν ή ενισχύουν την εκπαίδευση για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης.

7. Τα κράτη μέρη συνεργάζονται μεταξύ τους και με τους αρμόδιους διεθνείς οργανισμούς, μη κυβερνητικές οργανώσεις, άλλους σχετικούς οργανισμούς ώστε να εξασφαλισθεί ότι υπάρχει επαρκής κατάρτιση για την πρόληψη, την καταπολέμηση και την εξάλειψη του φαινομένου καθώς και για την προστασία των δικαιωμάτων των μεταναστών.

8. Τα συμβαλλόμενα κράτη με σχετική εμπειρία πρέπει να παρέχουν τεχνική βοήθεια στα κράτη που την χρειάζονται.

9. Κάθε κράτος μέρος θα παρέχει προγράμματα ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του κοινού για το γεγονός ότι η λαθρομετανάστευση είναι μια εγκληματική δραστηριότητα που συχνά διαπράττεται από οργανωμένες εγκληματικές ομάδες με σκοπό το κέρδος και ότι θέτει σοβαρούς κινδύνους για τους εν λόγω μετανάστες.


10. Τα Κράτη Μέλη θα προωθήσουν την ανάπτυξη προγραμμάτων και συνεργασίας σε εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, λαμβάνοντας υπόψη την κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα της μετανάστευσης και δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στις οικονομικά και κοινωνικά υποβαθμισμένες περιοχές, έτσι ώστε να καταπολεμηθούν οι βαθύτερες κοινωνικο-οικονομικές αιτίες της λαθραίας διακίνησης μεταναστών, όπως η φτώχεια και η υπανάπτυξη.


11. Κάθε Κράτος Μέρος λαμβάνει τα κατάλληλα μέτρα που παρέχουν στους μετανάστες κατάλληλη προστασία κατά της βίας που μπορεί να ασκηθεί εναντίον τους, είτε από μεμονωμένα άτομα ή από ομάδες.

12 Κάθε κράτος μέρος συμφωνεί να διευκολύνει και αποδέχεται, χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση, την επιστροφή προσώπου το οποίο είναι υπήκοός του ή έχει το δικαίωμα μόνιμης διαμονής στο έδαφός του κατά τη στιγμή της επιστροφής. Προκειμένου να διευκολυνθεί η επιστροφή το κράτος μέρος του οποίου το πρόσωπο αυτό είναι υπήκοος ή στο οποίο αυτό έχει δικαίωμα μόνιμης διαμονής συμφωνούν να εκδίδονται ταξιδιωτικά έγγραφα ή άλλη άδεια που μπορεί να είναι αναγκαία για να μπορέσει το άτομο να ταξιδέψει στην επικράτειά του, λαμβάνοντας όλα τα κατάλληλα μέτρα για να πραγματοποιηθεί η επιστροφή με μεθοδευμένο τρόπο.

Η ως άνω σύμβαση έχει επικυρωθεί από την πλειοψηφία των χωρών μελών των Ηνωμένων εθνών και στα πλαίσια αυτής λειτουργούν συνεργασίες για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Καλό θα είναι τα προβλήματα λαθρομετανάστευσης να αντιμετωπίζονται στα πλαίσια των διεθνών συνθηκών, ιδίως αν αυτές έχουν ενσωματωθεί στο εθνικό δίκαιο και όχι μεμονωμένα σε τοπικό επίπεδο να εφευρίσκεται κάθε φορά ο τροχός.
Source : http://thebest.gr

Δευτέρα 16 Μαΐου 2011

Συμβουλές Αυτοάμυνας

Οπως λέμε και για τους γιατρούς...αχρείαστες να είναι!Ομως τα κρούσματα εγκληματικότητας που έχουν αυξηθεί τον τελευταίο καιρό προβληματίζουν όλους ανεξάρτητα από φύλο και ηλικία. Η αντιμετώπιση των απειλών κατά της ζωής και της περιουσίας των πολιτών σαφώς και είναι αρμοδιότητα της πολιτείας.Ομως η νόμιμη άμυνα μπροστά σε άμεσο κίνδυνο ίσως σώσει ζωές. Ακολουθεί μια στοιχειώδης ενημέρωση για τις νόμιμες δυνατότητες αντίδρασης σε μια επίθεση.


Ο νόμος για το δικαίωμα στην άμυνα


Άρθρο 22

Άμυνα

1.Δεν είναι άδικη η πράξη που τελείται σε περίπτωση άμυνας.

2.Άμυνα είναι η αναγκαία προσβολή του επιτιθέμενου, στην οποία προβαίνει το άτομο για να υπερασπισθεί τον εαυτό του ή άλλον από άδικη και παρούσα επίθεση που στρέφεται εναντίον τους.

3.Το αναγκαίο μέτρο της άμυνας κρίνεται από το βαθμό επικινδυνότητας της επίθεσης, από το είδος της βλάβης που απειλούσε, από τον τρόπο και την ένταση της επίθεσης και από τις λοιπές περιστάσεις.


Άρθρο 23

Υπέρβαση της άμυνας

Όποιος υπερβαίνει τα όρια της άμυνας τιμωρείται, αν η υπέρβαση έγινε με πρόθεση, με ποινή και, αν έγινε από αμέλεια, σύμφωνα με τις διατάξεις τις σχετικές με αυτήν. Μένει ατιμώρητος και δεν του καταλογίζεται η υπέρβαση, αν ενέργησε με αυτόν τον τρόπο εξαιτίας του φόβου ή της ταραχής που του προκάλεσε η επίθεση.
Τώρα την περίπτωση της αυτοδικία την έχουμε όταν εμείς προκαλέσουμε την συμπλοκή εκ των υστέρων ακόμη και όταν έχουμε δίκιο (π.χ κάποιος έκλεψε το πορτοφόλι του παππού μας, ξέρουμε ποιος είναι και πάμε και τον βρίσκουμε και χρησιμοποιούμε βία επάνω του. Προσοχή όμως, αν ήμαστε παρόντες την ώρα που το γεγονός συμβαίνει έχουμε δικαίωμα να υπερασπιστούμε τον παππού μας και να αποτρέψουμε την κλοπή). Επίσης έχουμε και την περίπτωση όπου προκαλούμε την επίθεση (γνωρίζοντας την ανωτερότητα μας στην μάχη), για την οποία ο νόμος πάλι είναι σαφής.


Άρθρο 24

Υπαίτια κατάσταση άμυνας

Δεν απαλλάσσεται από την ποινή που ορίζει ο νόμος όποιος με πρόθεση προκάλεσε την επίθεση άλλου για να διαπράξει εναντίον του αξιόποινη πράξη με το πρόσχημα της άμυνας.


10 Bασικές Συμβουλές


1. ΑΝΕΠΤΥΞΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΣΟΥ

Οι περισσότερες συγκρούσεις, λεκτικές ή σωματικές, συμβαίνουν επειδή οι άνθρωποι, λόγω έλλειψης αυτοπεποίθησης κυρίως, προσπαθούν να επιβεβαιωθούν μέσα από τις καθημερινές συγκρούσεις και τα παιχνίδια κυριαρχίας που παίζουν με τους γύρω τους. Η ανεπτυγμένη αυτοπεποίθηση θα σε βοηθήσει να κυριαρχήσεις σε επίπεδο προσωπικοτήτων και να κατορθώσεις να ελέγξεις καλύτερα την εξέλιξη του συμβάντος.


2. ΜΗ ΠΡΟΚΑΛΕΙΣ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΣΟΥ

Αξιολόγησε τί μπορεί να δημιουργήσει επικίνδυνες καταστάσεις στον δρόμο για σένα και απόφυγε το (π.χ ακριβά ρούχα και κοσμήματα, επίδειξη οικονομικής άνεσης, προκλητικό ντύσιμο και πέρασμα από σκοτεινά μέρη σε προχωρημένες ώρες χωρίς να συνοδεύεσαι ή φλερτ με αγνώστους σε ύποπτα και επικίνδυνα μέρη ή λεκτική αντιπαράθεση με κομπλεξικούς ανθρώπους μπροστά σε "κοινό" που παρακολουθεί κ.λ.π).


3. ΜΗ ΥΠΟΤΙΜΑΣ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Ακόμη και αν νοιώθεις σιγουριά σε σχέση με τον εαυτό σου ή με τον συνοδό σου ή με την παρέα σου προσπάθησε να ακολουθείς τις δύο πρώτες συμβουλές. Ακόμη και ένα οπλισμένο με μαχαίρι παιδί μπορεί να σου κάνει μεγάλη ζημιά.


4. ΜΑΘΕ ΝΑ ΨΥΧΟΛΟΓΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΧΕΙΡΙΖΕΣΑΙ ΣΩΣΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΤΟΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΟΤΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΒΑΛΕΙΣ

Αν τώρα συνειδητοποιήσεις πως η μάχη είναι αναπόφευκτη (βρίσκεσαι μπροστά σε έναν επίδοξο βιαστή ή κλέφτη) τότε σκέψου πως το καλύτερο επίπεδο πολεμικής τακτικής είναι να ματαιώσεις τα σχέδια του αντιπάλου και μετά να του επιτεθείς εσύ. "Ο προσεκτικός πολεμιστής παίρνει θέση τέτοια που να κάνει την ήττα αδύνατη και μετά δεν παραβλέπει την κατάλληλη στιγμή για να επιτεθεί." (ΣΟΥΝ ΤΖΟΥ: H τέχνη του πολέμου)


5. ΑΝΑΠΤΥΞΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟ ΣΟΥ

Μόνο τότε θα είσαι σε θέση να εφαρμόσεις την οποιαδήποτε συμβουλή και γνώση. Αν δεν έχεις αρμονία μέσα σου, τότε δεν μπορεί να ελπίζεις πως μπορείς να αποτελέσεις μια αξιόμαχη μονάδα ή να συνεργαστείς σωστά με αυτούς που σε συνοδεύουν.


6. ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙΣ

Μη παραμείνεις σε καμία περίπτωση σε θέση επικίνδυνη και απομονωμένη. Τρέξε και εφάρμοσε κάποιο κόλπο για να βρεθείς κοντά σε σημείο που μπορείς να έχεις βοήθεια. Και μόνο αυτό αν συμβεί, μια δυνατή φωνή που θα ζητάει βοήθεια θα αποτρέψει ίσως την συμπλοκή. Αν συνειδητοποιήσεις πως δεν μπορείς να ξεφύγεις πια και θα πρέπει να εμπλακείς οπωσδήποτε σε σωματική βία τότε:


7. ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΟΥ ΣΩΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ

Ο αντίπαλος σου μπορεί να αποδειχθεί πως τελικά ήταν ένα θρασύδειλο ανθρωπάκι ή ο "δράκος" για τον οποίο άκουγες εχθές στις ειδήσεις και εσύ το επόμενο θύμα του.


8. ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΩΣ ΟΠΛΟ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΜΠΟΡΕΙΣ

Ίσως τα κλειδιά του αυτοκινήτου κατάλληλα τοποθετημένα στο χέρι σου, ένα στυλό, μία πέτρα, ένα ξύλο. Ποτέ δεν ξέρεις αν ο αντίπαλος σου είναι οπλισμένος με μαχαίρι και τί προθέσεις έχει. Για ένα να είσαι σίγουρη, ότι στον δρόμο δεν υπάρχει το αθλητικό πνεύμα του "ευ αγωνίζεσθε".


9. ΑΝ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ ΑΥΞΑΝΕΙ ΤΙΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΜΙΑΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ, ΤΟΤΕ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΜΕ ΕΞΑΣΚΗΣΗ ΣΕ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑΣ ΚΟΝΤΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΕΜΠΕΙΡΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗ


10. ΕΦΑΡΜΟΣΕ ΜΟΝΟ ΑΠΛΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΑΥΤΟΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕΙ

Καταρχάς θα πούμε πως πρέπει να χρησιμοποιήσεις χτυπήματα ισχυρά σε ασθενή σημεία του αντιπάλου (όπως ο λαιμός, τα μάτια, τα αυτιά, ο διάφραγμα, τα γεννητικά όργανα). Αυτά τα χτυπήματα θα δοθούν με την χρήση απλών και αυτοματοποιημένων τεχνικών. Στην διαδικασία της μάθησης οιασδήποτε κινητικής δεξιότητας υπάρχουν τέσσερα στάδια: μαθαίνω, γνωρίζω, τελειοποιώ, αυτοματοποιώ. Για να φτάσει κανείς στο στάδιο της αυτοματοποίησης μιας τεχνικής χρειάζεται πάρα πολλές επαναλήψεις μιας τεχνικής που έχει τελειοποιήσει, όσο το δυνατόν πιο κοντά στις πραγματικές συνθήκες.



Μερικές βασικές οδηγίες:

• Περπατάμε με αυτοπεποίθηση

• Κοιτάμε τον αντίπαλο σταθερά στα μάτια

• Αντιδρούμε ψύχραιμα και δεν δείχνουμε το φόβο μας

• Δεν πετάμε αντικείμενα άσκοπα, παρά μόνο σκόνες ή σπρέι - αν υπάρχουν - στα μάτια

• Δεν φωνάζουμε υστερικά, αλλά βγάζουμε μια κραυγή από μέσα μας, με αποφασιστικότητα και θυμό ή φωνάζουμε φωτιά και όχι βοήθεια

• Αμυνόμαστε με σκοπό να ελευθερωθούμε και να φύγουμε

• Χτυπάμε γρήγορα και δυνατά και μόνο στα ευάλωτα σημεία

• Σε περίπτωση λεκτικής (χυδαίας) επίθεσης στο δρόμο ή οπουδήποτε αλλού, δεν βρίζουμε ποτέ αλλά απαντάμε με χιούμορ

• Δεν μπαίνουμε στο παιχνίδι των ερωτήσεων κι απαντήσεων σε περίπτωση πειράγματος, αλλά αν θέλουμε να τον σταματήσουμε, δηλώνουμε με κοφτές φράσεις ότι ενοχλεί και παραβιάζει τον προσωπικό μας χώρο, πάντοτε κοιτώντας τον άλλο σταθερά στα μάτια

• Σε περίπτωση επίθεσης μέσα στο σπίτι: α) Να είστε προς την πόρτα ή κοντά σε μπαλκόνι ή παράθυρο για να φωνάξετε για βοήθεια, β) Να έχετε πρόχειρο κάποιο μέσο άμυνας ώστε να χτυπήσετε και να φύγετε

• Σε περίπτωση σεξουαλικής παρενόχλησης στα μέσα μαζικής μεταφοράς, αν αντιληφθείτε έγκαιρα το δράστη, πατήστε τον δυνατά στο πόδι ή ρίξτε του κλωτσιά στο καλάμι, μη φωνάζετε υστερικά, αλλά γελοιοποιήστε τον.

• Σε περίπτωση που σας ακολουθεί κάποιος το βράδυ: α) Μην προχωράτε βιαστικά και φοβισμένα, β) Προσπαθήστε να κινείστε σε φωτεινά σημεία του δρόμου, γ) Βγάλτε τα κλειδιά του σπιτιού σας και βάλτε τα ανάμεσα στα δύο δάκτυλα σαν όπλο σε περίπτωση επίθεσης. Χρήσιμη σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί να είναι και μια ομπρέλα.
Source : whitewomenfront.blogspot.com

Τουρκική διεκδίκηση θαλάσσιας δικαιοδοσίας

Σφήνα στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κυπριακής Δημοκρατίας επιχειρεί να μπει η Τουρκία, εξαγγέλλοντας, σύμφωνα με πληροφορίες του «Φ», πρόθεση διεκδικήσεων στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου. Όπως είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, η Άγκυρα ήγειρε επισήμως, διά γραπτών θέσεων προς την ΕΕ, θέμα «νομίμων δικαιωμάτων και συμφερόντων στην ανατολική Μεσόγειο στα δυτικά του γεωγραφικού μήκους 32°16’18”Ε». Σύμφωνα με τις πληροφορίες του «Φ», η Άγκυρα υποστήριξε μάλιστα ότι έχει δήθεν «θαλάσσια δικαιοδοσία» στις περιοχές που βρίσκονται στα δυτικά της Κύπρου, δηλαδή στη θαλάσσια περιοχή Πάφου, ενώ κάλεσε όλους «να ενεργήσουν με κοινή λογική, αποφεύγοντας εντάσεις που προκαλούν μονομερείς ενέργειες…», τις οποίες απέδωσε στην Κυπριακή Δημοκρατία. Η Τουρκία ισχυρίστηκε μάλιστα ότι «προσδίδει σημασία στη διατήρηση της ειρήνης και σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο».

Είναι τουλάχιστον προφανές ότι η Άγκυρα επιχειρεί μέσω εξαγγελίας πρόθεσης διεκδικήσεων να αμφισβητήσει την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και να αποτρέψει την τροχοδρομούμενη εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, που έχουν εντοπισθεί στη θαλάσσια περιοχή Κύπρου. Επί του προκειμένου, η Τουρκία υποστηρίζει ότι «η υπεράκτια αναζήτηση και εκμετάλλευση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων θα ήταν καλύτερα να τίθετο προς απόφαση στο κοινό κοινοβούλιο της μελλοντικής συνεταιριστικής κυβέρνησης». Οι εν λόγω τουρκικές θέσεις φέρονται να έχουν γνωστοποιηθεί στις Βρυξέλλες πριν από ένα περίπου χρόνο, ενώ κατατέθηκαν εκ νέου γραπτώς προς την ΕΕ και τα κράτη-μέλη της, πριν από δύο περίπου μήνες, κίνηση που προφανώς συνδέεται με την πρόθεση της Κυπριακής Δημοκρατίας να προχωρήσει στην εκμετάλλευση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στη θαλάσσια περιοχή Κύπρου.

Παραθέτουμε λέξη προς λέξη τις τουρκικές θέσεις, όπως ακριβώς διαβιβάσθηκαν προς την Ευρωπαϊκή Ένωση:

«Από το 2003, η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση έχει επιδιώξει μια πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο, μέσω σύναψης διμερών συμφωνιών θαλάσσιας οριοθέτησης, διεξάγοντας έρευνες πετρελαίου/φυσικού αερίου και εκδίδοντας άδειες για τέτοιες δραστηριότητες γύρω από το νησί. Οι ηπειρωτικές υφαλοκρηπίδες και οι αποκλειστικές οικονομικές ζώνες στη Μεσόγειο δεν έχουν ακόμη καθοριστεί και οριοθετηθεί. Αυτό απορρέει κυρίως από το γεγονός ότι υπάρχει ένα πλήθος περιπλοκών και διασυνδεδεμένων θεμάτων, αναφορικά με τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας. Η Τουρκία έχει τη γνώμη ότι οι οριοθετήσεις της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας ή της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης σε μια ημίκλειστη θάλασσα, όπως η Μεσόγειος, θα πρέπει να πραγματοποιούνται με συμφωνία και με σεβασμό στα δικαιώματα και τα συμφέροντα των ενδιαφερομένων τρίτων χωρών, σύμφωνα με τις βασικές αρχές του Διεθνούς Δικαίου.

Η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση δεν αντιπροσωπεύει νομικά ή στην πράξη τους Τουρκοκύπριους και την Κύπρο στο σύνολό της. Η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση δεν έχει δικαίωμα να διαπραγματεύεται και να συνάπτει διεθνείς συμφωνίες, ούτε και να θεσπίζει νόμους σχετικά με την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων για λογαριασμό ολόκληρου του νησιού.

Ως εκ τούτου, αυτές οι ενέργειες της ελληνοκυπριακής πλευράςδεν μπορούν να θεωρηθούν κενές περιεχομένου, καθώς έχουν άμεση επίπτωση στα ευαίσθητα ζητήματα της κυριαρχίας και της διακυβέρνησης. Αυτές οι μονομερείς ενέργειες περιορίζουν και προδικάζουν τα υφιστάμενα και έμφυτα ίσα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων επί των θαλασσίων περιοχών του νησιού. Όντας ένα από τα ζητήματα που ρυθμίζονται από τις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις για συνολική διευθέτηση, η υπεράκτια αναζήτηση και εκμετάλλευση κοιτασμάτων υδρογονανθράκων θα ήταν καλύτερα να τίθετο προς απόφαση στο κοινό κοινοβούλιο της μελλοντικής συνεταιριστικής κυβέρνησης.

?Είμαστε αποφασισμένοι, μαζί με τους Τουρκοκύπριους, να συνεχίσουμε να προβάλλουμε ενστάσεις κατά των μονομερών αυτών ενεργειών, μέσω διπλωματικών και πολιτικών καναλιών. Είναι σοβαρά μας προσδοκία, όλοι να ενεργήσουν με κοινή λογική αποφεύγοντας ένταση που προκαλούν μονομερείς ενέργειες και να αγωνιστούν για να ενισχύουν την προοπτική για μια τελική και συνολική διευθέτηση του κυπριακού προβλήματος, ειδικά σε αυτή την κρίσιμη καμπή.

Οι ενέργειες των Ελληνοκυπρίωνδεν περιφρονούν απλώς τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων αλλά επίσης διεκδικούν τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, στα δυτικά του νησιού. Η Τουρκία έχει νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο, ειδικά στα δυτικά του γεωγραφικού μήκους 32°16’18”Ε. Η θέση αυτή είναι συνεπής με τους σχετικούς κανόνες του διεθνούς δικαίου και τις καθιερωμένες εθιμικές πρακτικές. Η Τουρκία προσδίδει σημασία στη διατήρηση της ειρήνης και σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο».


Η Άγκυρα στα όρια του θράσους

Η ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ της Άγκυρας δεν σταματά στην αμφισβήτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά περιλαμβάνει και αξιώσεις για άνοιγμα του κεφαλαίου «Ενέργεια» των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων, αγγίζοντας τα όρια του θράσους. Με άλλα λόγια, η Άγκυρα ζητά από τη Λευκωσία όχι μόνο να κλείσει τα μάτια στην εξαγγελία διεκδικήσεων στη θαλάσσια περιοχή Κύπρου, αλλά και να επιβραβεύσει την Τουρκία με το άνοιγμα του κεφαλαίου «Ενέργεια».

Αξιοποιώντας το ρόλο διαμετακόμισης φυσικού αερίου και τη συμμετοχή της στον αγωγό Ναμπούκο, η Τουρκία υπογραμμίζει προς τις Βρυξέλλες «ότι αναμένουμε να γίνουν τα απαραίτητα βήματα για το άνοιγμα του κεφαλαίου αυτού (σ.σ . Ενέργεια) των ενταξιακών διαπραγματεύσεων το συντομότερο δυνατόν». Δεν παραλείπει μάλιστα να αφήσει αιχμές, σημειώνοντας ότι «είναι απαράδεκτο ότι το άνοιγμα αυτού του κεφαλαίου εκκρεμεί για πολύ γνωστούς λόγους, οι οποίοι δεν είναι τεχνικής φύσεως», αιχμές οι οποίες στρέφονται εμφανώς κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στο πλαίσιο των τουρκικών θέσεων, διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι «η ενεργειακή ασφάλεια είναι πρώτη προτεραιότητα της Τουρκίας και λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να εγγυηθεί τη μέγιστη ασφάλεια», κάτι που προφανώς αφορά τις προθέσεις για εγκατάσταση του πυρηνικού σταθμού απέναντι από την Κύπρο, στην περιοχή Άκκουγιου.
Source : ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ