Π. Ήφαιστος
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικών Σπουδών, www.ifestosedu.gr
Η «Στρατηγική βάθους» του Νταβούτογλου βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη και οι ελιγμοί της Τουρκίας στις Μεσανατολικές κρίσεις είναι αποκαλυπτικοί για την
αποφασιστικότητα της Άγκυρας να καταστεί ηγεμονικός άξονας. Την «επιτήδεια ουδετερότητα», η Άγκυρα καταφέρνει να την καθιστά «επιδέξια ουδετερότητα» με απώτερο σκοπό ένα ακραία ιδιοτελή νέο-Οθωμανικό πρωταγωνιστικό ρόλο.
Άγνοια περί την τουρκική διπλωματία είναι πλέον αδικαιολόγητη. Η πρόσφατη κυκλοφορία των βιβλίων του Αχμέτ Νταβούτογλου Στρατηγικό βάθος η Διεθνής θέση της Τουρκίας (Ποιότητα 2010) και Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες (Ποιότητα 2011) φώτισε πλήρως τους τουρκικούς σκοπούς: Κατάκτηση μιας ηγεμονικής θέσης που προϋποθέτει εκμηδένιση της Ελλάδας και της Κύπρου για να διευκολυνθεί γεωπολιτικά η πρόσβαση στην πλούσια σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους της Μέσης Ανατολής.
Χαρακτηριστικά, εν μέσω κρίσεως και τουρκικών στρατιωτικών δραστηριοτήτων κοντά στο Καστελλόριζο που υποδηλώνουν τον τουρκικό αναθεωρητισμό ως προς τον ΑΟΖ, οι τούρκοι έθεσαν ως όρο συναίνεσης εμπλοκής του ΝΑΤΟ στην Λιβύη ένα πρωταγωνιστικό τουρκικό ρόλο στην διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας, τον έλεγχο του αεροδρομίου της Βεγγάζης και τον ναυτικό έλεγχο μεταξύ Βεγγάζης και Κρήτης. Οι τούρκοι, επιπλέον, λειτουργώντας καιροσκοπικά κατηγορούν τους άλλους για … οπορτουνισμό. Όπως γράφτηκε πρόσφατα, «αν καταλάβεις ποιος είναι ο ψεύτης αντιλαμβάνεσαι ποιος είναι ο κλέφτης».
Κτίζοντας πάνω στην κατά Νταβούτογλου ύπαρξη μιας κοινής ισλαμικής κοσμοθεωρίας και ενός κοινού Οθωμανικού παρελθόντος, οι τούρκοι ηγέτες διακρίνουν μεταξύ των δυτικόστροφων εξουσιαστικών ελίτ και των μουσουλμανικών πληθυσμών στους οποίους διεισδύουν μεθοδικά και υποχθόνια. Βέβαια, πιστεύουν στον σκοπό τους: Η ισλαμική κοσμοθεωρία, λέει ο Νταβούτογλου, είναι βαθιά ριζωμένη στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς των οποίων η ζωή μέσα στην πολιτική σφαίρα δεν μπορεί παρά να είναι «εξαρτημένη από την θεοκεντρική δομή πίστης προκειμένου να δικαιολογήσει το κοινωνικοπολιτικό τους σύστημα» (Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες, σ. 415).
Τα αιτιώδη κίνητρα των ισλαμιστών νεότουρκων είναι κάτι περισσότερο από σαφή. Ο «Δάσκαλος Νταβούτογλου», όπως τον αποκαλεί ο Ερτογάν, μεταξύ πολλών άλλων, ανατρέχει στα «λάθη» της παρελθούσης οθωμανοτουρκικής «εγκατάλειψης της πλούσιας σε φυσικές πηγές πλούτου Μέσης Ανατολής» και της παρελθούσης άνευ όρων, όπως γράφει, λανθασμένης «σύμπραξης με τους αποικιοκράτες στην Τρίπολη και στην Αλγερία». Η Τουρκία, υποστηρίζει, «δεν μπορεί να παραμείνει και δεν θα παραμείνει αδιάφορη στις κρί σεις που λαμβάνουν χώρα στη Βοσνία, στον Καύκασο και στη Μέση Ανατολή». Δεν πρέπει να επαναληφτούν τα λάθη, συνεχίζει, όταν η Τουρκία «απέτυχε να χρησιμοποιήσει τα πλεονεκτήματα που πηγάζουν από την κυριαρχία της στα εδάφη αυτά, η οποία διήρκησε επί 500 χρόνια». Απώτερος σκοπός η συμμετοχή «στη διαδικασία διαμοιρασμού των φυσικών πηγών πλούτου, ικανών να καθορίσουν τις σχέσεις σε παγκόσμια κλίμακα» (Στρατηγικό βάθος σελ. 34,102,107).
Κάποια μη κυβερνητικά διεθνικά «ιδρύματα» εδώ και καιρό φρόντισαν να τυφλώσουν διπλωματικά την Ελλάδα. Καλλιέργησαν την λανθασμένη θέση πως επίκεινται δήθεν χαρούμενα γλέντια μέσα σε έναν ανθόσπαρτο παγκοσμιοποιημένο πλανήτη και μέσα σε μια μυρωδάτη ενωμένη Ευρώπη όπου θα συμβιώνουμε αγκαλιασμένοι με μια ευρωεξημερωμένη Τουρκία. Έτσι, εν μέσω κοσμογονίας στην διεθνή πολιτική και επιτήδειων δόλιων τουρκικών διπλωματικών πρωτοβουλιών, η Ελλάδα αποκοιμήθηκε. Ύπνος από τον οποίο κινδυνεύει να μην ξυπνήσει.Φαντάζει ως περίπου απόφαση ευθανασίας.
Π. Ήφαιστος - P. Ifestos
www.ifestosedu.gr - info@ifestosedu.gr
«Έθνος της Κυριακής» 26-27.3.2011
αναρτημένο επίσης στην διεύθυνση http://www.ifestosedu
Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)
Σάββατο 26 Μαρτίου 2011
Μαχμούτ Τζιμπρίλ : Η διάδοχος κατάσταση στην Λιβύη ;
Την συγκεκριμένη επιλογή των Ηλυσίων Πεδίων φαίνεται πώς στηρίζει και η Μεγάλη Βρετανία ενώ αναμφίβολα οι πετρελαϊκές εταιρείες της Δύσης δεν θα είχαν αντίρρηση να πριμοδοτήσουν μία τέτοια επιλογή.
Στα χέρια του Αλί Ταρκούνι, πρώην καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, εναποτίθεται ο οικονομικός τομέας της κυβέρνησης των αντικαθεστωτικών, αφού αναλαμβάνει καθήκοντα Υπουργού επί των Οικονομικών της σπαρασσόμενης χώρας. Αμερικανοσπουδαγμένος και προφανώς με σαφή αρνητική θέση έναντι της Τζαμαχιρία του Μουαμάρ Καντάφι, ο Αλί Ταρκούνι αποτελεί και αυτός εγγύηση για την δυτικόστροφη και κυρίως μη ισλαμιστικού τύπου στροφή της Λιβύης των εξεγερμένων.
Αν και η κυβέρνηση που σχηματίστηκε στην Βεγγάζη θα έπρεπε λογικά να απηχεί τις απόψεις τουλάχιστον των δύο από τις τρεις αντιπολιτευόμενες φράξιες δηλαδή τους δυτικόστροφους αντικανταφικούς, τους ριζοσπάστες ισλαμιστές και τέλος τους καθοδηγούμενος από την Αλ Κάϊντα του Μπαχρέμπ, εν τούτοις τα δύο πρώτα ονόματα του κυβερνητικού σχηματισμού έχουν οσμή... απόλυτα δυτική.
Τον Μαχμούντ Τζιμπρίλ επέλεξε ο ίδιος ο Νικολά Σαρκοζί και τον παρουσίασε ως οικοδεσπότης στους καλεσμένους του στη Σύνοδο των Παρισίων το Σάββατο που πέρασε. Κανείς δεν γνωρίζει αν οι εναπομείνασες συνιστώσες του «Θρόνου της Λιβύης», οι κληρονόμοι δηλαδή του βασιλιά Ιντρίς ο οποίος αποκαθηλώθηκε από τον Μουαμάρ Καντάφι με πραξικόπημα πριν από 41 χρόνια, είναι σε θέση να διαδραματίσουν κάποιον πολιτικό ρόλο σε αυτήν την περίπτωση.
Παραμένουν στο Λονδίνο και σύμφωνα με πληροφορίες αναμένουν κάποιο σήμα για να ενεργοποιηθούν.
Ωστόσο η επίσημη θέση των Άγγλων προς στιγμήν περιορίζεται στο να στηρίξουν τις επιλογές του προέδρου της Γαλλίας. Προφανώς αναμένοντας κάποια καλύτερη και κυρίως αποτελεσματικότερη υποψηφιότητα.
Ποιος είναι ο Μαχμούντ Τζιμπρίλ
Το αντίπαλο δέος του Muammar Gaddafi γεννήθηκε το 1952 στη Λιβύη. Το 1975 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Καΐρου και συγκεκριμένα από τη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών.
Ένθερμος υποστηρικτής του νεοφιλελευθερισμού, αποφάσισε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 να διευρύνει τον κύκλο σπουδών του, κάνοντας μεταπτυχιακό στις πολιτικές επιστήμες, ενώ το 1984 ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στο αντικείμενο του στρατηγικού σχεδιασμού στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ στις Η.Π.Α..
Την περίοδο 1987-1988 ήταν εκείνος που διοργάνωσε τις πρώτες δύο Συνόδους Κορυφής των αραβικών χωρών, ενώ φαίνεται ότι διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο από τη θέση του συμβούλου σε θέματα διοίκησης και διακυβέρνησης, ένα αξίωμα που τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό σε αρκετούς από τους ηγέτες τους αραβικού κόσμου, οι οποίοι τον εμπιστεύθηκαν.
Άνθρωπος βαθιά μορφωμένος, ο Τζιμπρίλ βρήκε θέση στο στρατοκρατικό καθεστώς της Λιβύης, όταν το
Aλί Ταρχούνι
2007 ο ίδιος ο συνταγματάρχης Καντάφι τον έχρισε πρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου Οικονομικής Ανάπτυξης, θέση-κλειδί από την οποία, ωστόσο, βοήθησε τόσο τις Η.Π.Α. όσο και τη Βρετανία να διεισδύσουν οικονομικά, μέσω επενδύσεων, στη χώρα.
Με το ξέσπασμα της πολιτική κρίσης στη Λιβύη, στις αρχές του 2011, έθεσε εαυτόν στην υπηρεσία των αντικαθεστωτικών δυνάμεων, οι οποίες τον ανέδειξαν πρόεδρο του Μεταβατικού Επαναστατικού Συμβουλίου και ταυτόχρονο πρόεδρο της Λιβυκής Δημοκρατίας.
Θέση κλειδί αναλαμβάνει και ο λέκτορας Οικονομικών του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, Αλί Ταρχούνι, καθώς αναμένεται να διοριστεί ως ο υπουργός οικονομικών. Να σημειωθεί ότι ο Ταρχούνι ήταν πολιτικός συντονιστής για το εθνικό συνέδριο της Λιβυκής αντιπολίτευσης.
Source : http://www.sigmalive.com
Στα χέρια του Αλί Ταρκούνι, πρώην καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, εναποτίθεται ο οικονομικός τομέας της κυβέρνησης των αντικαθεστωτικών, αφού αναλαμβάνει καθήκοντα Υπουργού επί των Οικονομικών της σπαρασσόμενης χώρας. Αμερικανοσπουδαγμένος και προφανώς με σαφή αρνητική θέση έναντι της Τζαμαχιρία του Μουαμάρ Καντάφι, ο Αλί Ταρκούνι αποτελεί και αυτός εγγύηση για την δυτικόστροφη και κυρίως μη ισλαμιστικού τύπου στροφή της Λιβύης των εξεγερμένων.
Αν και η κυβέρνηση που σχηματίστηκε στην Βεγγάζη θα έπρεπε λογικά να απηχεί τις απόψεις τουλάχιστον των δύο από τις τρεις αντιπολιτευόμενες φράξιες δηλαδή τους δυτικόστροφους αντικανταφικούς, τους ριζοσπάστες ισλαμιστές και τέλος τους καθοδηγούμενος από την Αλ Κάϊντα του Μπαχρέμπ, εν τούτοις τα δύο πρώτα ονόματα του κυβερνητικού σχηματισμού έχουν οσμή... απόλυτα δυτική.
Τον Μαχμούντ Τζιμπρίλ επέλεξε ο ίδιος ο Νικολά Σαρκοζί και τον παρουσίασε ως οικοδεσπότης στους καλεσμένους του στη Σύνοδο των Παρισίων το Σάββατο που πέρασε. Κανείς δεν γνωρίζει αν οι εναπομείνασες συνιστώσες του «Θρόνου της Λιβύης», οι κληρονόμοι δηλαδή του βασιλιά Ιντρίς ο οποίος αποκαθηλώθηκε από τον Μουαμάρ Καντάφι με πραξικόπημα πριν από 41 χρόνια, είναι σε θέση να διαδραματίσουν κάποιον πολιτικό ρόλο σε αυτήν την περίπτωση.
Παραμένουν στο Λονδίνο και σύμφωνα με πληροφορίες αναμένουν κάποιο σήμα για να ενεργοποιηθούν.
Ωστόσο η επίσημη θέση των Άγγλων προς στιγμήν περιορίζεται στο να στηρίξουν τις επιλογές του προέδρου της Γαλλίας. Προφανώς αναμένοντας κάποια καλύτερη και κυρίως αποτελεσματικότερη υποψηφιότητα.
Ποιος είναι ο Μαχμούντ Τζιμπρίλ
Το αντίπαλο δέος του Muammar Gaddafi γεννήθηκε το 1952 στη Λιβύη. Το 1975 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Καΐρου και συγκεκριμένα από τη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών.
Ένθερμος υποστηρικτής του νεοφιλελευθερισμού, αποφάσισε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 να διευρύνει τον κύκλο σπουδών του, κάνοντας μεταπτυχιακό στις πολιτικές επιστήμες, ενώ το 1984 ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στο αντικείμενο του στρατηγικού σχεδιασμού στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ στις Η.Π.Α..
Την περίοδο 1987-1988 ήταν εκείνος που διοργάνωσε τις πρώτες δύο Συνόδους Κορυφής των αραβικών χωρών, ενώ φαίνεται ότι διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο από τη θέση του συμβούλου σε θέματα διοίκησης και διακυβέρνησης, ένα αξίωμα που τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό σε αρκετούς από τους ηγέτες τους αραβικού κόσμου, οι οποίοι τον εμπιστεύθηκαν.
Άνθρωπος βαθιά μορφωμένος, ο Τζιμπρίλ βρήκε θέση στο στρατοκρατικό καθεστώς της Λιβύης, όταν το
Aλί Ταρχούνι
2007 ο ίδιος ο συνταγματάρχης Καντάφι τον έχρισε πρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου Οικονομικής Ανάπτυξης, θέση-κλειδί από την οποία, ωστόσο, βοήθησε τόσο τις Η.Π.Α. όσο και τη Βρετανία να διεισδύσουν οικονομικά, μέσω επενδύσεων, στη χώρα.
Με το ξέσπασμα της πολιτική κρίσης στη Λιβύη, στις αρχές του 2011, έθεσε εαυτόν στην υπηρεσία των αντικαθεστωτικών δυνάμεων, οι οποίες τον ανέδειξαν πρόεδρο του Μεταβατικού Επαναστατικού Συμβουλίου και ταυτόχρονο πρόεδρο της Λιβυκής Δημοκρατίας.
Θέση κλειδί αναλαμβάνει και ο λέκτορας Οικονομικών του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, Αλί Ταρχούνι, καθώς αναμένεται να διοριστεί ως ο υπουργός οικονομικών. Να σημειωθεί ότι ο Ταρχούνι ήταν πολιτικός συντονιστής για το εθνικό συνέδριο της Λιβυκής αντιπολίτευσης.
Source : http://www.sigmalive.com
Παρασκευή 25 Μαρτίου 2011
Η " Αυγή της Οδύσσειας" και η ανατολή του νέου γεωπολιτικού χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου
Του Σταύρου Λυγερού
Επισήμως, η επιχείρηση «Αυγή της Οδύσσειας» δεν έχει ως επίσημο στόχο την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι. Είναι σαφές, όμως, ότι πιθανότητες ενός συμβιβασμού, που θα περιλαμβάνει τη παραμονή του στην εξουσία, καθίστανται αμελητέες. Όπως ήταν αναμενόμενο, η δυναμική της εμπλοκής οδηγεί τις δυτικές δυνάμεις να υπερβούν την εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Το γεγονός αυτό μειώνει τις πιθανότητες η Λιβύη να διχοτομηθεί de facto, αν και η περίπτωση αυτή δεν μπορεί να αποκλεισθεί. Η δυτική επέμβαση απομακρύνει το ενδεχόμενο οι καθεστωτικές δυνάμεις να καταπνίξουν την επανάσταση. Από την άλλη, μένει να αποδειχτεί στην πράξη εάν οι επαναστατικές δυνάμεις είναι ικανές να καταλάβουν τη Τρίπολη.
Προς το παρόν, στο έδαφος το στρατιωτικό πλεονέκτημα παραμένει στα χέρια του Καντάφι. Εάν δεν είχε μεσολαβήσει η δυτική επέμβαση, το πιθανότερο είναι ότι η επανάσταση θα είχε καταπνιγεί στο αίμα. Με τη βοήθεια μισθοφόρων από τη Μαύρη Αφρική και χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα οπλικά συστήματα, το καθεστώς κατάφερε όχι μόνο να αναχαιτίσει την προέλαση των αντίπαλων του, αλλά και να περάσει στην αντεπίθεση. Καθοριστικό ρόλο έπαιζε το γεγονός ότι με διάφορα μέτρα ο Καντάφι απέτρεψε την αποσκίρτηση πρόσθετων στρατιωτικών μονάδων. Από τη στιγμή που κατάφερε να ελέγξει τον κορμό των ενόπλων δυνάμεων, η εξέλιξη ήταν προδιαγεγραμμένη. Οι επαναστάτες διακρίνονται για τον ενθουσιασμό και την αυτοθυσία τους, αλλά από επιχειρησιακής απόψεως είναι αδύναμοι.
Νέα Δυναμική.
Προφανώς, το κίνητρο της Δύσης δεν ήταν μόνο η αποτροπή μιας ανθρωπιστικής καταστροφής. Είναι δεδομένο ότι υπάρχει και η σκοπιμότητα ελέγχου του εξαιρετικής ποιότητας λιβυκού πετρελαίου. Υπάρχουν, όμως, και γεωπολιτικοί λόγοι. Από την έκβαση των συγκρούσεων δεν θα κριθεί μόνο το μέλλον της Λιβύης, θα κριθούν και οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή. Εάν ο Καντάφι κατέπνιγε την επανάσταση, το εξεγερσιακό κύμα θα παλινδρομούσε και θα εκτονωνόταν. Αντιθέτως, η ανατροπή του καθεστώτος θα προσδώσει μια νέα δυναμική στο εξεγερσιακό κύμα, το οποίο έχει δείξει ότι δεν κάνει εξαιρέσεις. Με τον ίδιο τρόπο που απειλεί αντιαμερικανικά καθεστώτα, απειλεί και φιλοαμερικανικά, όπως το Μπαχρέιν. Όλα δείχνουν, όμως, ότι η κυβέρνηση Ομπάμα έχει επιλέξει να διευκολύνει το κύμα αλλαγής που σαρώνει τον αραβικό κόσμο. Οι Αμερικανοί έχουν υιοθετήσει χαμηλούς τόνους, αλλά έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στο διπλωματικό επίπεδο και βεβαίως πρωταγωνιστούν στο στρατιωτικό. Η Ουάσινγκτον εργάσθηκε παρασκηνιακά για να πείσει τον Αραβικό Σύνδεσμο να ταχθεί υπέρ του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά και για να εξασφαλίσει τη συμμετοχή δυνάμεων από αραβικές χώρες.
Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι θα προσδώσει πρόσθετη δυναμική στο εξεγερσιακό κύμα. Κατά πάσα πιθανότητα, η πυρκαγιά θα φουντώσει στις χώρες του Κόλπου, με απρόβλεπτες συνέπειες όχι μόνο για τις γεωπολιτικές ισορροπίες, αλλά και για τη διεθνή οικονομία, λόγω πετρελαίου. Οι Αμερικανοί το γνωρίζουν, αλλά ξεπέρασαν τις επιφυλάξεις τους, ελπίζοντας ότι θα ελέγξουν τις εξελίξεις και στο τέλος θα εξέλθουν με αυξημένη επιρροή.
Η αποσταθεροποίηση της περιοχής, που καταλαμβάνει ο αραβικός κόσμος, υποχρεώνει όχι μόνο τις μεγάλες, αλλά και τις τοπικές δυνάμεις να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους. Αυτά αφορά πρωτίστως την Τουρκία του Ερντογάν, η οποία δεν έχει κρύψει τη φιλοδοξία της να καταστεί σημείο αναφοράς και ηγεμονική δύναμη στον μεταοθωμανικό χώρο. Για τον σκοπό αυτό εξώθησε σε ρήξη τις σχέσεις της με το Ισραήλ, με σκοπό να κερδίσει την καρδιά των απανταχού μουσουλμάνων.
Παραλλήλως, πραγματοποίησε εντυπωσιακά ανοίγματα προς αντιδυτικές χώρες, όπως το Ιράν και η Συρία. Τα ανοίγματα αυτά, βεβαίως, υπαγορεύθηκαν κυρίως από την επιδίωξη της Άγκυρας να συντονίσει τη δράση της μ’ αυτές τις χώρες, ώστε να καταστεί αποτελεσματικότερη η αντιμετώπιση του κουρδικού αλυτρωτισμού.
Η κυβέρνηση Ερντογάν ήταν εξαρχής αντίθετη με τη δυτική επέμβαση στη Λιβύη όχι μόνο λόγω της προσέγγισης της με το καθεστώς Καντάφι και των μεγάλων τουρκικών οικονομικών συμφερόντων στη Λιβύη. Ήταν και λόγω της δικαιολογημένης εκτίμησης ότι, εάν πέσει το καθεστώς Καντάφι, η τύχη του καθεστώτος Ασαντ θα έχει κριθεί. Στη Συρία έχουν ήδη πραγματοποιηθεί μαχητικές διαδηλώσεις, στις οποίες το καθεστώς απάντησε με σκληρή καταστολή. Είναι μάλλον απίθανο, όμως, ο Άσαντ να συνεχίσει την ίδια σκληρή γραμμή εάν ο Καντάφι έχει κακό τέλος.
Κουρδικό… πορτοκάλι.
Εάν πέσει το καθεστώς Άσαντ, η δυτική επιρροή θα αυξηθεί σημαντικά στη Συρία, προκαλώντας αντίστοιχη μείωση της επιρροής που σήμερα ασκεί η Άγκυρα. Σημαντικό πλεονέκτημα θα αποκτήσουν συνολικά οι Κούρδοι. Το κουρδικό κρατίδιο στο Βόρειο Ιράκ θα εξασφαλίσει πρόσβαση στη θάλασσα και ως εκ τούτου δεν θα εξαρτάται, όπως σήμερα, από την Άγκυρα. Το ίδιο θα ισχύσει και συνολικά για το Ιράκ, γεγονός που θα περιορίσει τη σημασία της Τουρκίας για τις ΗΠΑ. Παραλλήλως, θα ευνοηθεί και το κουρδικό κίνημα στην Τουρκία, αφού στα νώτα του (στη Συρία και στο Ιράκ) θα έχει όχι μόνο κουρδικούς πληθυσμός, αλλά και φιλικές συνθήκες. Το γεγονός αυτό αναπόφευκτα θα κλιμακώσει περαιτέρω και τις πιέσεις που ήδη ασκούν οι Κούρδοι της Τουρκίας για πολιτική αυτονομία.
Όπως φάνηκε από τη σπουδή του Τούρκου προέδρου Γκιουλ να επισκεφθεί το Κάιρο λίγο μετά την ανατροπή του Μουμπάρακ, η Άγκυρα είναι αποφασισμένη να ρίξει γέφυρες και να αποκτήσει ερείσματα στα μεταλλαγμένα από τις εξεγέρσεις καθεστώτα. Η κυβέρνηση Ερντογάν «πουλάει» στους Δυτικούς τη θεωρία ότι το τουρκικό μοντέλο είναι η λύση στο πρόβλημα μετάβασης που έχει προκύψει στον αραβικό κόσμο. Προσπαθεί να τους πείσει να της αναθέσουν την «εργολαβία», με το επιχείρημα ότι η νεοοθωμανική Τουρκία και ταιριάζει στους Άραβες και βολεύει τη λύση.
Το διπλωματικό αυτό εγχείρημα δεν προσκρούει μόνο στην αντίθεση του Ισραήλ. Προσκρούει και στις επιφυλάξεις τόσο των Αμερικανών όσο και των Ευρωπαίων. Η επιτυχία της τουρκικής διπλωματίας θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό και από τον χώρο που θα της αφήσει η Ουάσινγκτον. Υπάρχει, όμως, και μία πτυχή που αφορά άμεσα την Ελλάδα.
Υπενθυμίζουμε ότι επί Μουμπάρακ η Αίγυπτος διαπραγματευόταν με την Τουρκία την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, παρ’ ότι η ύπαρξη του Καστελόριζου αποκόπτει την τουρκική από την αιγυπτιακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Πριν αρχίσει διαπραγματεύσεις με την Άγκυρα, το Κάιρο όφειλε να περιμένει ή μία ελληνοτουρκική συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών ή μία απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για την επήρεια του Καστελόριζου στην οριοθέτηση. Μένει να φανεί ποια θα είναι η στάση της νέας αιγυπτιακής κυβέρνησης.
Ο Κόλπος της Σύρτης.
Η τουρκική διπλωματία έχει επηρεάσει και τη στάση του καθεστώτος Καντάφι στις ελληνολιβυκές συνομιλίες για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Ενώ καταχρηστικά έκλεινε τον γιγαντιαίο κόλπο της Σύρτης με γραμμή βάσης και άρχιζε τη μέτρηση των θαλασσίων ζωνών από εκεί και πέρα, δεν αναγνώριζε ότι η Γαύδος πρέπει να συνυπολογισθεί στην οριοθέτηση!
Οι αλλαγές που έχει επιφέρει σε αραβικά καθεστώτα του Μαγκρέμπ το εξεγερσιακό κύμα, εκτός των άλλων, χαλάνε το κλίμα περικύκλωσης της Ελλάδας, που η τουρκική διπλωματία είχε δημιουργήσει για το ζήτημα των θαλασσίων ζωνών. Αυτός είναι από μόνος του λόγος για τον οποίο η Αθήνα δεν έπρεπε να απουσιάζει από τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στη γειτονιά μας.
Ένας πρόσθετος λόγος είναι ότι οι Τούρκοι επιχειρούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις και να εγγράψουν υποθήκες σε βάρος ελληνικών συμφερόντων. Όπως είναι γνωστό, αρχικά τήρησαν αρνητική στάση, παρεμποδίζοντας και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων στο NATO, Όταν διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να αποτρέψουν τη δυτική επέμβαση, αποφάσισαν να συμμετάσχουν, ζητώντας να αναλάβουν τον έλεγχο της θαλάσσιας περιοχής μεταξύ Κρήτης και Βεγγάζης.
Η κίνηση των Τούρκων συνδέεται με τις σοβαρές ενδείξεις ότι η θαλάσσια αυτή περιοχή κρύβει στον βυθό της μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου. Η Άγκυρα δεν έχει κανένα έρεισμα να διεκδικήσει μια περιοχή που θα χωρισθεί μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης, αλλά είναι σαφές ότι με την έντονη ναυτική παρουσία τους επιδιώκουν ένα ρόλο.
Source : Εφημερίδα " ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ "
Επισήμως, η επιχείρηση «Αυγή της Οδύσσειας» δεν έχει ως επίσημο στόχο την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι. Είναι σαφές, όμως, ότι πιθανότητες ενός συμβιβασμού, που θα περιλαμβάνει τη παραμονή του στην εξουσία, καθίστανται αμελητέες. Όπως ήταν αναμενόμενο, η δυναμική της εμπλοκής οδηγεί τις δυτικές δυνάμεις να υπερβούν την εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Το γεγονός αυτό μειώνει τις πιθανότητες η Λιβύη να διχοτομηθεί de facto, αν και η περίπτωση αυτή δεν μπορεί να αποκλεισθεί. Η δυτική επέμβαση απομακρύνει το ενδεχόμενο οι καθεστωτικές δυνάμεις να καταπνίξουν την επανάσταση. Από την άλλη, μένει να αποδειχτεί στην πράξη εάν οι επαναστατικές δυνάμεις είναι ικανές να καταλάβουν τη Τρίπολη.
Προς το παρόν, στο έδαφος το στρατιωτικό πλεονέκτημα παραμένει στα χέρια του Καντάφι. Εάν δεν είχε μεσολαβήσει η δυτική επέμβαση, το πιθανότερο είναι ότι η επανάσταση θα είχε καταπνιγεί στο αίμα. Με τη βοήθεια μισθοφόρων από τη Μαύρη Αφρική και χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα οπλικά συστήματα, το καθεστώς κατάφερε όχι μόνο να αναχαιτίσει την προέλαση των αντίπαλων του, αλλά και να περάσει στην αντεπίθεση. Καθοριστικό ρόλο έπαιζε το γεγονός ότι με διάφορα μέτρα ο Καντάφι απέτρεψε την αποσκίρτηση πρόσθετων στρατιωτικών μονάδων. Από τη στιγμή που κατάφερε να ελέγξει τον κορμό των ενόπλων δυνάμεων, η εξέλιξη ήταν προδιαγεγραμμένη. Οι επαναστάτες διακρίνονται για τον ενθουσιασμό και την αυτοθυσία τους, αλλά από επιχειρησιακής απόψεως είναι αδύναμοι.
Νέα Δυναμική.
Προφανώς, το κίνητρο της Δύσης δεν ήταν μόνο η αποτροπή μιας ανθρωπιστικής καταστροφής. Είναι δεδομένο ότι υπάρχει και η σκοπιμότητα ελέγχου του εξαιρετικής ποιότητας λιβυκού πετρελαίου. Υπάρχουν, όμως, και γεωπολιτικοί λόγοι. Από την έκβαση των συγκρούσεων δεν θα κριθεί μόνο το μέλλον της Λιβύης, θα κριθούν και οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή. Εάν ο Καντάφι κατέπνιγε την επανάσταση, το εξεγερσιακό κύμα θα παλινδρομούσε και θα εκτονωνόταν. Αντιθέτως, η ανατροπή του καθεστώτος θα προσδώσει μια νέα δυναμική στο εξεγερσιακό κύμα, το οποίο έχει δείξει ότι δεν κάνει εξαιρέσεις. Με τον ίδιο τρόπο που απειλεί αντιαμερικανικά καθεστώτα, απειλεί και φιλοαμερικανικά, όπως το Μπαχρέιν. Όλα δείχνουν, όμως, ότι η κυβέρνηση Ομπάμα έχει επιλέξει να διευκολύνει το κύμα αλλαγής που σαρώνει τον αραβικό κόσμο. Οι Αμερικανοί έχουν υιοθετήσει χαμηλούς τόνους, αλλά έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στο διπλωματικό επίπεδο και βεβαίως πρωταγωνιστούν στο στρατιωτικό. Η Ουάσινγκτον εργάσθηκε παρασκηνιακά για να πείσει τον Αραβικό Σύνδεσμο να ταχθεί υπέρ του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά και για να εξασφαλίσει τη συμμετοχή δυνάμεων από αραβικές χώρες.
Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι θα προσδώσει πρόσθετη δυναμική στο εξεγερσιακό κύμα. Κατά πάσα πιθανότητα, η πυρκαγιά θα φουντώσει στις χώρες του Κόλπου, με απρόβλεπτες συνέπειες όχι μόνο για τις γεωπολιτικές ισορροπίες, αλλά και για τη διεθνή οικονομία, λόγω πετρελαίου. Οι Αμερικανοί το γνωρίζουν, αλλά ξεπέρασαν τις επιφυλάξεις τους, ελπίζοντας ότι θα ελέγξουν τις εξελίξεις και στο τέλος θα εξέλθουν με αυξημένη επιρροή.
Η αποσταθεροποίηση της περιοχής, που καταλαμβάνει ο αραβικός κόσμος, υποχρεώνει όχι μόνο τις μεγάλες, αλλά και τις τοπικές δυνάμεις να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους. Αυτά αφορά πρωτίστως την Τουρκία του Ερντογάν, η οποία δεν έχει κρύψει τη φιλοδοξία της να καταστεί σημείο αναφοράς και ηγεμονική δύναμη στον μεταοθωμανικό χώρο. Για τον σκοπό αυτό εξώθησε σε ρήξη τις σχέσεις της με το Ισραήλ, με σκοπό να κερδίσει την καρδιά των απανταχού μουσουλμάνων.
Παραλλήλως, πραγματοποίησε εντυπωσιακά ανοίγματα προς αντιδυτικές χώρες, όπως το Ιράν και η Συρία. Τα ανοίγματα αυτά, βεβαίως, υπαγορεύθηκαν κυρίως από την επιδίωξη της Άγκυρας να συντονίσει τη δράση της μ’ αυτές τις χώρες, ώστε να καταστεί αποτελεσματικότερη η αντιμετώπιση του κουρδικού αλυτρωτισμού.
Η κυβέρνηση Ερντογάν ήταν εξαρχής αντίθετη με τη δυτική επέμβαση στη Λιβύη όχι μόνο λόγω της προσέγγισης της με το καθεστώς Καντάφι και των μεγάλων τουρκικών οικονομικών συμφερόντων στη Λιβύη. Ήταν και λόγω της δικαιολογημένης εκτίμησης ότι, εάν πέσει το καθεστώς Καντάφι, η τύχη του καθεστώτος Ασαντ θα έχει κριθεί. Στη Συρία έχουν ήδη πραγματοποιηθεί μαχητικές διαδηλώσεις, στις οποίες το καθεστώς απάντησε με σκληρή καταστολή. Είναι μάλλον απίθανο, όμως, ο Άσαντ να συνεχίσει την ίδια σκληρή γραμμή εάν ο Καντάφι έχει κακό τέλος.
Κουρδικό… πορτοκάλι.
Εάν πέσει το καθεστώς Άσαντ, η δυτική επιρροή θα αυξηθεί σημαντικά στη Συρία, προκαλώντας αντίστοιχη μείωση της επιρροής που σήμερα ασκεί η Άγκυρα. Σημαντικό πλεονέκτημα θα αποκτήσουν συνολικά οι Κούρδοι. Το κουρδικό κρατίδιο στο Βόρειο Ιράκ θα εξασφαλίσει πρόσβαση στη θάλασσα και ως εκ τούτου δεν θα εξαρτάται, όπως σήμερα, από την Άγκυρα. Το ίδιο θα ισχύσει και συνολικά για το Ιράκ, γεγονός που θα περιορίσει τη σημασία της Τουρκίας για τις ΗΠΑ. Παραλλήλως, θα ευνοηθεί και το κουρδικό κίνημα στην Τουρκία, αφού στα νώτα του (στη Συρία και στο Ιράκ) θα έχει όχι μόνο κουρδικούς πληθυσμός, αλλά και φιλικές συνθήκες. Το γεγονός αυτό αναπόφευκτα θα κλιμακώσει περαιτέρω και τις πιέσεις που ήδη ασκούν οι Κούρδοι της Τουρκίας για πολιτική αυτονομία.
Όπως φάνηκε από τη σπουδή του Τούρκου προέδρου Γκιουλ να επισκεφθεί το Κάιρο λίγο μετά την ανατροπή του Μουμπάρακ, η Άγκυρα είναι αποφασισμένη να ρίξει γέφυρες και να αποκτήσει ερείσματα στα μεταλλαγμένα από τις εξεγέρσεις καθεστώτα. Η κυβέρνηση Ερντογάν «πουλάει» στους Δυτικούς τη θεωρία ότι το τουρκικό μοντέλο είναι η λύση στο πρόβλημα μετάβασης που έχει προκύψει στον αραβικό κόσμο. Προσπαθεί να τους πείσει να της αναθέσουν την «εργολαβία», με το επιχείρημα ότι η νεοοθωμανική Τουρκία και ταιριάζει στους Άραβες και βολεύει τη λύση.
Το διπλωματικό αυτό εγχείρημα δεν προσκρούει μόνο στην αντίθεση του Ισραήλ. Προσκρούει και στις επιφυλάξεις τόσο των Αμερικανών όσο και των Ευρωπαίων. Η επιτυχία της τουρκικής διπλωματίας θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό και από τον χώρο που θα της αφήσει η Ουάσινγκτον. Υπάρχει, όμως, και μία πτυχή που αφορά άμεσα την Ελλάδα.
Υπενθυμίζουμε ότι επί Μουμπάρακ η Αίγυπτος διαπραγματευόταν με την Τουρκία την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, παρ’ ότι η ύπαρξη του Καστελόριζου αποκόπτει την τουρκική από την αιγυπτιακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Πριν αρχίσει διαπραγματεύσεις με την Άγκυρα, το Κάιρο όφειλε να περιμένει ή μία ελληνοτουρκική συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών ή μία απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για την επήρεια του Καστελόριζου στην οριοθέτηση. Μένει να φανεί ποια θα είναι η στάση της νέας αιγυπτιακής κυβέρνησης.
Ο Κόλπος της Σύρτης.
Η τουρκική διπλωματία έχει επηρεάσει και τη στάση του καθεστώτος Καντάφι στις ελληνολιβυκές συνομιλίες για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Ενώ καταχρηστικά έκλεινε τον γιγαντιαίο κόλπο της Σύρτης με γραμμή βάσης και άρχιζε τη μέτρηση των θαλασσίων ζωνών από εκεί και πέρα, δεν αναγνώριζε ότι η Γαύδος πρέπει να συνυπολογισθεί στην οριοθέτηση!
Οι αλλαγές που έχει επιφέρει σε αραβικά καθεστώτα του Μαγκρέμπ το εξεγερσιακό κύμα, εκτός των άλλων, χαλάνε το κλίμα περικύκλωσης της Ελλάδας, που η τουρκική διπλωματία είχε δημιουργήσει για το ζήτημα των θαλασσίων ζωνών. Αυτός είναι από μόνος του λόγος για τον οποίο η Αθήνα δεν έπρεπε να απουσιάζει από τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στη γειτονιά μας.
Ένας πρόσθετος λόγος είναι ότι οι Τούρκοι επιχειρούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις και να εγγράψουν υποθήκες σε βάρος ελληνικών συμφερόντων. Όπως είναι γνωστό, αρχικά τήρησαν αρνητική στάση, παρεμποδίζοντας και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων στο NATO, Όταν διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να αποτρέψουν τη δυτική επέμβαση, αποφάσισαν να συμμετάσχουν, ζητώντας να αναλάβουν τον έλεγχο της θαλάσσιας περιοχής μεταξύ Κρήτης και Βεγγάζης.
Η κίνηση των Τούρκων συνδέεται με τις σοβαρές ενδείξεις ότι η θαλάσσια αυτή περιοχή κρύβει στον βυθό της μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου. Η Άγκυρα δεν έχει κανένα έρεισμα να διεκδικήσει μια περιοχή που θα χωρισθεί μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης, αλλά είναι σαφές ότι με την έντονη ναυτική παρουσία τους επιδιώκουν ένα ρόλο.
Source : Εφημερίδα " ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ "
The nuclear plants issue in Turkey
The only national issue as old as Turkey’s bid to become a full member of EU is Turkey’s efforts to build a nuclear plant.
Turkey has been trying to do build a plant since the 1960s. Attempts by the government in 1960, 1968, 1974 and 1998 in various provinces such as Sinop and Akkuyu have all failed. Despite lengthy research, detailed preparation efforts and tender processes for such projects, all of them have failed for different reasons. None of these reasons, however, were based on a lack of technology or resources.
In fact, Turkey has rich uranium reserves and has had nuclear experts since the mid-1960s. The country even has the Turkish Atomic Energy Authority, which has never been of much use because Turkey doesn’t have nuclear power. (The General Secretariat of the Atomic Energy Commission was established in Ankara in 1956 by Law No. 6821 as an organization affiliated to the Prime Ministry. In 1982, the commission became the Turkish Atomic Energy Authority under Law No. 2690.)
Just like Turkey’s bid for EU membership, talk about constructing an atomic power plant has been dragging over the years for no apparent reason, given that all governments have been very keen on the idea. It is as if there is an invisible hand that hasn’t allowed Turkey to build a nuclear plant. There are fierce protests over the issue and much of the Turkish public is surprisingly heavily against nuclear power, although that has not stopped past governments from acting against Turkish public opinion, such as in the inundation of the ancient city of Allianoi in western Turkey to make way for a dam.
The Justice and Development Party, or AKP, government is also very determined to finally build a plant in Akkuyu. The government declared that Turkey and Russia will be partners. Russia and Turkey signed a contract in May to build Turkey's first nuclear power plant with four reactors, at a cost of about $20 billion after more than a year of negotiations. Russia's Rosatom Corp. will operate the plant in Akkuyu for 60 years, Russian Deputy Prime Minister Igor Sechin said Dec. 15, 2010.
Even Russian Prime Minister Vladimir Putin himself made it public that Russia would build at least two plants in Turkey. The talks took a year to conclude because Turkey wants the nuclear plants to be built by foreigners without costing the government a dime. The AKP government wants the builders to run the plant and win back the costs over the years from the bills paid by the public. Of course, it wasn’t very feasible for the Russians because a plant costs more than 20 billion dollars to build.
After the Russians the government started talks with South Korea for the second plant in Sinop, but those discussions failed. That’s where the Japanese came in to the picture. Just as they financed the construction of the bridge over the Bosphorus, the Japanese agreed to finance the project for the Turkish government as long as a Japanese firm would build it. Turkey aims to conclude a deal with Japan in three months, Energy Minister Taner Yıldız said.
Now, however, after the earthquake and tsunami that hit Japan last week, both of the nuclear plants might be in danger once more. Yıldız said the plant to be built by the Russians was meant to withstand a magnitude-8.0 earthquake and could be increased if necessary.
“We can’t ignore what is happening at the Japanese nuclear plant,” Yıldız said in the interview with the Bloomberg news agency. Earlier Yıldız had said that Turkey wanted to launch an atomic power industry to diversify its energy mix and boost supply to keep up with soaring demand for electricity amid rapid economic growth. It wants to have 20 percent of its electricity come from nuclear power by 2030.
Right now Yıldız doesn’t even want to consider the possibility of not building a nuclear plant, but he might be forced to do so very soon. In Japan 140,000 people have been quarantined for being exposed to radiation. Germany and Switzerland have postponed their decisions to build new nuclear plants and many other countries are deciding to close down all their nuclear plants built before the 1980s.
It seems that Turkey will not be building its first nuclear plant any time soon.
Source : Hurriyet Daily News
Turkey has been trying to do build a plant since the 1960s. Attempts by the government in 1960, 1968, 1974 and 1998 in various provinces such as Sinop and Akkuyu have all failed. Despite lengthy research, detailed preparation efforts and tender processes for such projects, all of them have failed for different reasons. None of these reasons, however, were based on a lack of technology or resources.
In fact, Turkey has rich uranium reserves and has had nuclear experts since the mid-1960s. The country even has the Turkish Atomic Energy Authority, which has never been of much use because Turkey doesn’t have nuclear power. (The General Secretariat of the Atomic Energy Commission was established in Ankara in 1956 by Law No. 6821 as an organization affiliated to the Prime Ministry. In 1982, the commission became the Turkish Atomic Energy Authority under Law No. 2690.)
Just like Turkey’s bid for EU membership, talk about constructing an atomic power plant has been dragging over the years for no apparent reason, given that all governments have been very keen on the idea. It is as if there is an invisible hand that hasn’t allowed Turkey to build a nuclear plant. There are fierce protests over the issue and much of the Turkish public is surprisingly heavily against nuclear power, although that has not stopped past governments from acting against Turkish public opinion, such as in the inundation of the ancient city of Allianoi in western Turkey to make way for a dam.
The Justice and Development Party, or AKP, government is also very determined to finally build a plant in Akkuyu. The government declared that Turkey and Russia will be partners. Russia and Turkey signed a contract in May to build Turkey's first nuclear power plant with four reactors, at a cost of about $20 billion after more than a year of negotiations. Russia's Rosatom Corp. will operate the plant in Akkuyu for 60 years, Russian Deputy Prime Minister Igor Sechin said Dec. 15, 2010.
Even Russian Prime Minister Vladimir Putin himself made it public that Russia would build at least two plants in Turkey. The talks took a year to conclude because Turkey wants the nuclear plants to be built by foreigners without costing the government a dime. The AKP government wants the builders to run the plant and win back the costs over the years from the bills paid by the public. Of course, it wasn’t very feasible for the Russians because a plant costs more than 20 billion dollars to build.
After the Russians the government started talks with South Korea for the second plant in Sinop, but those discussions failed. That’s where the Japanese came in to the picture. Just as they financed the construction of the bridge over the Bosphorus, the Japanese agreed to finance the project for the Turkish government as long as a Japanese firm would build it. Turkey aims to conclude a deal with Japan in three months, Energy Minister Taner Yıldız said.
Now, however, after the earthquake and tsunami that hit Japan last week, both of the nuclear plants might be in danger once more. Yıldız said the plant to be built by the Russians was meant to withstand a magnitude-8.0 earthquake and could be increased if necessary.
“We can’t ignore what is happening at the Japanese nuclear plant,” Yıldız said in the interview with the Bloomberg news agency. Earlier Yıldız had said that Turkey wanted to launch an atomic power industry to diversify its energy mix and boost supply to keep up with soaring demand for electricity amid rapid economic growth. It wants to have 20 percent of its electricity come from nuclear power by 2030.
Right now Yıldız doesn’t even want to consider the possibility of not building a nuclear plant, but he might be forced to do so very soon. In Japan 140,000 people have been quarantined for being exposed to radiation. Germany and Switzerland have postponed their decisions to build new nuclear plants and many other countries are deciding to close down all their nuclear plants built before the 1980s.
It seems that Turkey will not be building its first nuclear plant any time soon.
Source : Hurriyet Daily News
Τετάρτη 23 Μαρτίου 2011
Γεωπολιτικές προτεραιότητες
Νικόλαος Ι. Μέρτζος,
Πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών
Εθνικά θέματα είναι όσα ενδιαφέρουν το Έθνος. Εν προκειμένω εξετάζονται όσα πλέγματα εθνικών θεμάτων κρίνονται σε ανοικτά επισφαλή μέτωπα. Τα τρία σημαντικότερα ιεραρχούνται ως εξής:
1ον Η βαθειά κρίση της χώρας
2ον Η τουρκική απειλή και
3ον Η θέση της Ελλάδος στα Βαλκάνια
Τα τρία αυτά πλέγματα εθνικών θεμάτων εξελίσσονται σε απόλυτη αλληλεξάρτηση μεταξύ τους. Καθένα ενιαίο πλέγμα, από τα τρία, υφαίνουν, σαν τον ιστό της αράχνης, πολλά άλλα επί μέρους εθνικά θέματα κεφαλαιώδους σημασίας τα οποία τελούν σε απόλυτη αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Θα μνημονευθούν ορισμένα αλλά ούτε ο χρόνος ούτε ο χώρος επιτρέπει, φυσικά, να αναλυθούν.
Βεβαίως, υπάρχουν και πρέπει να συνεκτιμηθούν, αλλά δεν είναι του παρόντος, πολλά άλλα θέματα όπως η θέση της Ελλάδος στους ευρω-ατλαντικούς θεσμούς και στη Μέση Ανατολή, η νέα οπτική και η αμφισβήτηση της εθνικής ταυτότητας, η σύνθεση και οι δυνάμεις αιχμής της Ελληνικής Διασποράς, η Ελληνική Ναυτιλία στην παγκόσμια πρωτοπορία και οι ελληνικές ευκαιρίες στις αναδυόμενες παγκόσμιες δυνάμεις Κίνα, Ρωσία και Ινδία.
Περιορίζοντας, λοιπόν, τον ορίζοντά μας στα πρώτα τρία θέματα πρώτης προτεραιότητος, θα αποπειραθούμε να εκτιμήσουμε καθένα από αυτά στο επιχειρησιακό πεδίο στρατηγικού βάθους όπου αυτά διαδραματίζονται. Θα επιχειρήσουμε, δηλαδή, να εξετάσουμε το δάσος υπό την στρατηγική του προοπτική. Διότι, αν εστιάσουμε στα δέντρα του, θα μας καταπιεί το δάσος. Οφείλουμε, όμως, να μη λησμονούμε ποτέ ότι δεν υπάρχει δάσος χωρίς δέντρα και, επομένως, ο στρατηγικός αναλυτής υποχρεούται να γνωρίζει προηγουμένως ένα προς ένα τα δέντρα, δηλαδή τα επί μέρους εθνικά δέματα, ώστε να κατανοεί πλήρως την εξέλιξη, την συνοχή και την αντοχή του δάσους. Ελπίζω να μη ομιλώ μεταφυσικά.
1ο εθνικό θέμα
Η βαθειά κρίση της χώρας είναι το υπ’ αριθμόν 1 δάσος. Και στο δάσος αυτό έχει χαθεί η Ελλάδα. Σε κάθε βήμα του μέσα σε τούτο το δάσος ο ελληνικός Λαός κινδυνεύει ανά πάσαν στιγμή να πέσει και να τον πλακώσει ένα από τα πελώρια δέντρα όπου, όμως, επί δεκαετίες είχαν καταφύγει μυριάδες Έλληνες στη σκιά του και στην κουφάλα του, ζούσαν από τους καρπούς του, θερμαίνονταν πελεκώντας τα μεγάλα κλαριά του και εμπορεύονταν την ξυλεία του. Τέτοιο δέντρο επί παραδείγματι ήταν ξεχωριστά μια θέση στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ, τα Ασφαλιστικά Ταμεία, οι επιδοτήσεις των αγροτών, οι συντεχνίες στις Δημόσιες Επιχειρήσεις, η συστηματική κλοπή φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, η παραοικονομία, η λεηλασία των οικονομικών πόρων στο Δημόσιο και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ένα χαρτί Πανεπιστημίου κ.ο.κ. Ξαφνικά διαπιστώνουμε ότι το δικό μας δέντρο, μα και κάθε δέντρο όλων των άλλων είναι σάπιο, μας απειλεί θανάσιμα και πρέπει να το εγκαταλείψουμε αμέσως. Αλλά πού να πάμε και πώς; Κανείς δεν μας εξηγεί ούτε μας οδηγεί. Εξακριβώνουμε ότι πιο σάπιο από όλα τα δέντρα του δάσους είναι η Ηγεσία. Και, ακόμη χειρότερα: το μοναδικό δέντρο που αντέχει ακόμη, παρ’ ότι το πιο σάπιο, είναι η κυρίαρχη Ολιγαρχία στα Μ.Μ.Ε. η οποία, μέσω αυτών, εξασφαλίζει την μονοπωλιακή ανάθεση των μεγάλων έργων, την χειραγώγηση της κοινής γνώμης με την εικονική πραγματικότητα και, δι’ αυτής, την ομηρεία των πολιτικών και την διαπλοκή αυτών με τους Νονούς της Ολιγαρχίας.
Η τρομερή οικονομική κρίση, λοιπόν, δεν είναι απλώς οικονομική. Η δημοσιονομική κρίση χρέους αποδεικνύεται απλώς η κορυφή του παγόβουνου που αποκαλύπτει την ολόπλευρη εθνική κρίση και την πολλαπλασιάζει με γεωμετρική ταχύτητα. Η κρίση χρέους μας εξανάγκασε να διαπιστώσουμε ετεροχρονισμένα ότι στην πραγματικότητα είχαν καταρρεύσει προηγουμένως όλα τα στρατηγικά μεγέθη του ελληνισμού: το Κράτος, οι διαχειριστές και επικαρπωτές του πολιτικού συστήματος, η κοινωνική ασφάλιση, οι δημόσιες επιχειρήσεις, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, το εκπαιδευτικό σύστημα, η παραγωγική βάση και η διεθνής ανταγωνιστικότητα της εθνικής οικονομίας, το αίσθημα της τιμής και του πατριωτικού καθήκοντος. Αυτή η γενική κατάρρευση δημιούργησε το γιγαντιαίο δημόσιο χρέος: περισσότερα από 350 δισεκατομμύρια ευρώ χρωστάει το Δημόσιο στο εξωτερικό και εκατοντάδες δισεκατομμύρια, άγνωστον πόσα, χρωστάει το Δημόσιο στο εσωτερικό αλλά και παράλληλα η ιδιωτική οικονομία τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Το δημόσιο χρέος δημιούργησαν αποκλειστικά οι Έλληνες πολιτικοί. Με δημόσιο χρήμα εξαγόραζαν προσωπικούς και κομματικούς πελάτες καθώς επίσης δυναμικά ερείσματα της εξουσίας που διαχειρίζεται, εξ αιτίας των συναλλασσομένων πολιτικών, η οικονομική Ολιγαρχία. Και, επειδή ούτε το δημόσιο χρήμα ούτε οι κολοσσιαίες δωρεάν ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις επαρκούσαν πια για την εξαγορά, οι πολιτικοί νομείς του Κράτους δανείζονταν εν ονόματι του Λαού από το εξωτερικό. Επί πλέον πολυεθνικές λάδωναν κόμματα και υπουργοί έκλεβαν τον Λαό που είχαν ορκισθεί να προστατεύουν και να υπηρετούν. Κακουργήματα ατιμώρητα, φυσικά. Τέλος, έχοντας οδηγήσει την Ελλάδα στην κόψη του ξυραφιού σήμερα, αρνούνται να συνεργασθούν ώστε έτσι να επιτελέσουν, επί τέλους, την πολιτική αποστολή τους που είναι η σωτηρία της χώρας και του Λαού της.
Με δεδομένη αυτήν την κατάσταση ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει από θέση προφανούς αδυναμίας και υπό δεινή εξωτερική εξάρτηση τα δύο επόμενα εθνικά θέματα: τουρκική απειλή και Βαλκάνια.
2ο εθνικό θέμα
Η Τουρκία διεκδικεί τουλάχιστον συγκυριαρχία στο Αιγαίο, στη Θράκη και στην Κύπρο. Συνομιλεί για το καθεστώς του Αιγαίου σε ατέρμονες διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα, την οποία ταυτόχρονα απειλεί επίσημα με πόλεμο αν διανοηθεί να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα κυρίαρχη ζώνη της, συνεπώς και την υφαλοκρηπίδα της του Αιγαίου, στα δώδεκα ναυτικά μίλια, όπως δικαιούται βάσει Διεθνών Συνθηκών.
Η Τουρκία έχει αναδειχθεί σε ισχυρή Περιφερειακή Δύναμη. Η οικονομία της έχει εξυγιανθεί, αναπτύσσεται τελευταία με ρυθμούς υψηλότερους συγκριτικά και από την Γερμανία και σήμερα κατέχει την 16η θέση σε παγκόσμια κλίμακα. Συναποφασίζει κρίσιμα ζητήματα της διεθνούς οικονομίας ως μέλος της Ομάδας G20.
Ωστόσο, αρκετά σοβαρά προβλήματα κάθε άλλο παρά έχουν επιλυθεί. Το υψηλό ακαθάριστο εγχώριο προϊόν κατανεμόμενο σε 80 εκατομμύρια Τούρκους εξακολουθεί να αποδίδει πολύ χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα. Παραμένουν ισχυρές έως επικίνδυνες σε επίπεδο εξουσίας και κρατικής λειτουργίας οι εντάσεις μεταξύ του κοσμικού κεμαλικού στρατο/γραφειοκρατικού κατεστημένου και του ανερχομένου ραγδαίως πολιτικού Ισλάμ. Παρά τα θεαματικά επιτεύγματά της η χώρα, ιδίως στην Ανατολή της, στερείται ακόμη υποδομών. Την κοινωνική και κρατική συνοχή δοκιμάζουν συνεχώς χαμηλής εντάσεως διαχωρισμοί του πληθυσμού της σε γλωσσικές/πολιτιστικές μειονότητες, σε μουσουλμανικές αιρέσεις και, ολιγότερο, άλλες θρησκείες. Οι Κούρδοι, το 12% του συνολικού πληθυσμού, διεκδικούν με τα όπλα πλήρη αυτονομία και, αλλιώς, απειλούν με απόσχιση.
Τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα είναι η οικονομική ισχύς της, η αξιοποίηση της εξαιρετικής γεωπολιτικής θέσεώς της, ο όγκος αλλά και η νεαρότητα του πληθυσμού της, 80 περίπου εκατομμυρίων, η ισχύς των Ενόπλων Δυνάμεών της και ο προς το παρόν επιτυχής συνδυασμός του μετριοπαθούς Ισλάμ με ένα επιλεκτικά εκσυγχρονιζόμενο κοσμικό πολιτικό καθεστώς.
Αξιοποιώντας αυτά τα συγκριτικά πλεονεκτήματα η Άγκυρα μειώνει αισθητά την πολιτική εξάρτησή της από τη Δύση, συνεργάζεται στην ενέργεια παραγωγικά με τη Ρωσία και παράλληλα με τη Δύση, θεωρεί ότι τελούν υπό εν δυνάμει ομηρεία της οι στρατηγικοί ενεργειακοί αγωγοί αμφοτέρων στο τουρκικό έδαφος, προγραμματίζει πυρηνικό σταθμό με τη Ρωσία, αυξάνει σημαντικά την επιρροή της στις χώρες και ιδίως στους Λαούς του Ισλάμ και εφαρμόζει την διπλωματία του νέο-οθωμανισμού. Σύμφωνα με αυτήν την πολιτική η Τουρκία επιχειρεί με σύγχρονες μεθόδους να επαναφέρει στη σφαίρα ισχυρής επιρροής της, περίπου ως αυτόνομες υποτελείς επαρχίες της, όσα ανεξάρτητα Κράτη αποτελούσαν πριν εκατό χρόνια επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή.
Στο βιβλίο του Στρατηγικό βάθος ο καθηγητής Αχμέτ Νταβούτογλου, υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας και αρχιτέκτων του νεο-οθωμανισμού, γράφει: Οι τουρκικές και μουσουλμανικές μειονότητες σε Βουλγαρία, Ελλάδα, Μακεδονία, Σαντζάκ, Κοσσυφοπέδιο, Βοσνία και Ρουμανία αποτελούν σημαντικά στοιχεία της βαλκανικής πολιτικής της Τουρκίας (σελ. 200). Η ζώνη που εξικνείται από Μπίχατς, Βοσνία, Σαντζάκ, Κοσσυφοπέδιο, Αλβανία, Μακεδονία, Κίτρτζαλι Βουλγαρίας, Δυτική Θράκη καταλήγει στην Ανατολική Θράκη και έχει τον χαρακτήρα ζωτικής αρτηρίας για τη γεωπολιτική της Τουρκίας (σελ477.) Στις 9 Μαρτίου εφέτος επισκεπτόμενος, μετά την Αθήνα, τη Δυτική Θράκη και απευθυνόμενος σε συγκέντρωση Μουσουλμάνων πολιτών της Ελλάδος στα Αρριανά ο Νταβούτογλου διακηρύσσει: Εσείς είστε η πύλη της καρδιάς μας στην Ευρώπη. Όταν βρίσκομαι στη Δυτική Θράκη, αισθάνομαι ότι βρίσκομαι στο Ικόνιο.
Τον περασμένο Σεπτέμβριο 70 οθωμανολόγοι από 30 περίπου κράτη συγκροτούν διεθνές συμπόσιο του Πανεπιστημίου της τουρκικής πόλης Μπίλετσικ και όλοι συμμερίζονται την άποψη ότι οι δυτικοί ιστορικοί υπήρξαν μεροληπτικοί και παρερμήνευσαν την οθωμανική ιστορία Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου δηλώνει: Φέρνοντας σε επαφή επιστήμονες από πολλές χώρες, θέλουμε να κάνουμε τα πρώτα βήματα για να ξαναγραφεί η Οθωμανική Ιστορία. Στο πρώτο τεύχος του 2011 το αυστριακό περιοδικό Der Standard γράφει: Εβδομήντα τουρκικές σαπουνόπερες κατακτούν τα Βαλκάνια και αλλάζουν την αρνητική εικόνα που τα βαλκανικά έθνη είχαν για τους Τούρκους. Η τουρκική κινηματογραφική βιομηχανία είναι πλέον εργαλείο της γεωπολιτικής του νέο-οθωμανιστή Αχμέτ Νταβούτογλου.
Με αυτά τα δεδομένα και υπό το ραγδαίως διευρυνόμενο ανισοζύγιο στρατιωτικών δυνάμεων Ελλάδος-Τουρκίας πρέπει να κριθεί η τουρκική απειλή στο επιχειρησιακό πεδίο στρατηγικού βάθους. Εισερχόμεθα, έτσι, στο υπ’ αριθμόν 3 εθνικό θέμα: τη θέση της Ελλάδος στα Βαλκάνια.
3ο εθνικό θέμα
Τα ζωτικά συμφέροντα και το στρατηγικό διακύβευμα της Ελλάδος στην Χερσόνησο του Αίμου είναι προφανή. Από το 1990 επί 15 συνεχή χρόνια η Ελλάδα μονοπωλούσε όλα τα στρατηγικά πλεονεκτήματα στα Βαλκάνια. Το έτος 2008 το κατά κεφαλήν εισόδημά της ανερχόταν σε 25.611 ευρώ και ήταν υψηλότερο από το άθροισμα του κατά κεφαλήν εισοδήματος όλων των έξι βαλκανικών χωρών που αθροίζονταν σε 20.523 ευρώ. Δυστυχώς, σήμερα, εξ αιτίας των πολιτικών της η Ελλάδα έχασε τις ιστορικές ευκαιρίες της και από δυνατός κρίκος των Βαλκανίων έγινε εξίσου αδύναμος κρίκος. Παρ’ όλα αυτά, το έτος 2009 η περιοχή παρουσίαζε κατά κεφαλήν εισόδημα σε ευρώ ως εξής: Ελλάδα 21.790, Αλβανία 2.813, Βοσνία 3.146, Βουλγαρία 4.576, Κοσσυφοπέδιο 8.535, Μαυροβούνιο 4.359 και Σκόπια 3.296. Το 2010 το ελληνικό ΑΕΠ υπέστη δραματική μείωση που συνεχίζεται το 2011. Ωστόσο, υπερβαίνει ελαφρά το άθροισμα όλων των προαναφερομένων χωρών.
Στην ανέκαθεν ασταθή αυτή γειτονιά της Ελλάδος είναι δεδομένη και θεσμικά νομιμοποιημένη η επικυριαρχία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, της Ατλαντικής Συμμαχίας και, πρωτίστως, των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι έξη αυτές βαλκανικές χώρες αποτελούν προτεκτοράτα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως κα ιδίως των Ηνωμένων Πολιτειών: de jure προτεκτοράτα η Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Κοσσυφοπέδιο, de facto προτεκτοράτα τα λιλιπούτεια τεχνητά Κράτη Σκοπίων και Μαυροβουνίου, η Αλβανία και η Βουλγαρία. Όλες μαζί συνθέτουν γεωγραφικά τον συντομότερο και υπό πλήρη έλεγχο γεωπολιτικό διάδρομο, ο οποίος από τις αμερικανικές βάσεις της Ιταλίας οδηγεί κατ’ ευθείαν στην ενεργειακή δεξαμενή της Κασπίας παρακάμπτοντας, μέσω Ευξείνου, την επισφαλή Τουρκία.
Αμερικανικές αεροναυτικές βάσεις έχουν εγκατασταθεί τις αδριατικές ακτές της Αλβανίας και στις παρευξείνιες ακτές της Βουλγαρίας αλλά και της Ρουμανίας που είναι μέλη του ΝΑΤΟ και οι δύο τελευταίες και της Ε.Ε. Εν προκειμένω δεν εξετάζονται η Ρουμανία και η Σερβία παρ’ ότι ανήκουν στα Βαλκάνια.
Η αμερικανική στρατιωτική βάση Bond Steel στα νότια σύνορα του Κοσσυφοπεδίου με τα Σκόπια είναι η μεγαλύτερη σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Η τεθωρακισμένη αμερικανική πρεσβεία στα Σκόπια, με βάθος και τριών υπογείων ορόφων και διπλωματικό τάχα προσωπικό 3.000 ατόμων, είναι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη κέντρο ηλεκτρονικού πολέμου.
Την κρίσιμη αυτή γεωπολιτική Μεσοβαλκανική Ζώνη υποβαστάζει και τροφοδοτεί η ελληνική Μακεδονία και εν μέρει η Ήπειρος και η Δυτική Θράκη.
Στα Βαλκάνια, όμως, παράλληλα με τη Δύση αυξάνει αποφασιστικά την επιρροή της η Τουρκία χρησιμοποιώντας και το Ισλάμ· ανέρχεται η Κίνα και υπεισέρχεται το Ισραήλ, ενώ η Ρωσία, ανταγωνιζομένη ευθέως τους Αμερικανούς, επενδύει στρατηγικά στους αγωγούς ρωσικού φυσικού αερίου και πετρελαίου με κατεύθυνση την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το Μαυροβούνιο έχει πωλήσει στους Ρώσους όλες σχεδόν τις τουριστικές περιοχές και επιχειρήσεις-κλειδιά πριν το διεφθαρμένο καθεστώς Τζουγκάνοβιτς εξαναγκασθεί πρόσφατα να αποχωρήσει. Στα Σκόπια το Ισραήλ εγκαθιστά πρότυπο εκπαιδευτικό κέντρο αεροπόρων με την κρατική αμυντική της βιομηχανία Elbit Systems, μια από τις ισχυρότερες στον Κόσμο εταιρείες αμυντικών ηλεκτρονικών συστημάτων, ενώ η Κίνα δώρισε στον Στρατό δίκτυα ηλεκτρονικών υπολογιστών και το Ιράν των μολάδων συμφώνησε να εγκαταστήσει την εταιρεία του «Πετροχημική-Εμπορική», που έχει την ευχέρεια να χρηματοδοτήσει ισλαμιστές.
Η Τουρκία πρωταγωνιστεί στην περιοχή. Έχει συνάψει διμερείς συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας με την Αλβανία, τα Σκόπια και τη Βουλγαρία. Η διπλωματία του νεο-οθωμανισμού προχωρεί, βάσει στοιχείων, ως εξής διαδοχικά:
Στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στο Σαντζάκ του Μαυροβουνίου, στην κοιλάδα Πρέσεβο της Σερβίας, στους Γκέγκηδες της Βορείου Αλβανίας και στο Κοσσυφοπέδιο ενεργεί ως Προστάτιδα Δύναμη του Ισλάμ και συχνά ταυτίζει τους Μουσουλμάνους με τους Τούρκους ή με επιτόπια υπολείμματα των Οθωμανών.
Στα Σκόπια έχει αναλάβει την ανάπτυξη των δύο μοναδικών αεροδρομίων στην πρωτεύουσα και στην Αχρίδα καθώς επίσης την κατασκευή εμπορευματικού αεροπορικού σταθμού στο Στιπ με δικαίωμα εκμετάλλευσης και διαχείρισης επί 20 χρόνια. Παράλληλα χρησιμοποιεί το μικρό επιχώριο τουρκικό κόμμα και χρηματοδοτεί την αναστήλωση των οθωμανικών και των μουσουλμανικών θρησκευτικών μνημείων. Τέλη Οκτωβρίου 2010 διμερές επιχειρηματικό Συνέδριο Τουρκίας-Σκοπίων αποφασίζει να εντείνει την οικονομική συνεργασία των δύο χωρών και Τούρκοι επιχειρηματίες ζητούν να χτίσουν Φοιτητική Εστία στο Πανεπιστήμιο του Στιπ, όπου φοιτούν ήδη 100 φοιτητές από την Τουρκία αλλά ενδιαφέρονται να εγγραφούν άλλοι 3.000.
Η Βουλγαρία θεωρείται στρατηγικής σημασίας επειδή αποτελεί την κεντρική πύλη του νεο-οθωμανικού στρατηγικού διαδρόμου προς τα Βαλκάνια, γειτονεύει με την τουρκική Ανατολική Θράκη και την ελληνική Δυτική Θράκη και τουλάχιστον το 10% του πληθυσμού της είναι Τούρκοι. Το Κέντρο Δημογραφικής Πολιτικής στη Σόφια ανακοίνωσε ότι έως το 2050 οι Βούλγαροι θα καταστούν μειονότητα στην ίδια τους τη χώρα. Σύμφωνα με διεθνή στοιχεία, στη Βουλγαρία ζουν 7.928.900 άτομα: Βούλγαροι 6.655.210 83,9%, Τούρκοι 746.664 9,4%, Τσιγγάνοι-Ρομ 370.908 4,7% και εννέα ακόμη μικρές εθνικές ομάδες και αδιευκρίνιστοι 86.000. Ορθόδοξοι 82,6% και Μουσουλμάνοι 12,2%. Οι Τούρκοι και οι Ρομ έχουν τριπλάσιο δείκτη γεννήσεων. Το τουρκικό κόμμα ήταν έως πρόσφατα ο αναγκαίος εταίρος όλων των μετακομμουνιστικών κυβερνήσεων της Βουλγαρίας, ενώ στην Κωνσταντινούπολη και αλλού αναπτύσσουν δραστηριότητα Τούρκοι φυγάδες της κομμουνιστικής Βουλγαρίας. Οι Πομάκοι της ελληνικής Θράκης γειτονεύουν άμεσα με συμπαγείς Τούρκους στην άλλη πλευρά της Ροδόπης.
Εντωμεταξύ στην Ελλάδα και ασυγκρίτως χειρότερα στις άλλες έξι αυτές βαλκανικές χώρες ενδημούν και επενεργούν σωρευτικά η πολιτική διαφθορά σε διαπλοκή με το οργανωμένο έγκλημα, η αμφισβήτηση της εξουσίας και των πολιτειακών θεσμών από όλους εναντίον όλων των άλλων, οι αμοιβαίες εθνικές διεκδικήσεις μεταξύ ομόρων χωρών με όργανο τις εθνικές μειονότητες, η οικονομική καχεξία των πολιτών και η ζωντανή ακόμη κληρονομιά των κομμουνιστικών καθεστώτων.
Το γεωπολιτικό πεδίο εισήλθε σε βαθύ βαρομετρικό. Και, πράγμα περίεργο φαινομενικά, φέρνει τα πρώτα καλά νέα στη χειμαζομένη Ελλάδα.
Μπορεί να μη έγινε αντιληπτό στους πλαφλάζοντες Έλληνες αναλυτές και διαμορφωτές της κοινής γνώμης, αλλά από τον Φεβρουάριο 2011 η επικυρίαρχη Αμερικανική Υπερδύναμη ανέστρεψε ολικά την πολιτική της έναντι των Σκοπίων στο Μακεδονικό. Καλεί τον Γκρούεφσκι στην Ουάσιγκτον όπου ο μεγαλοπράγμων «μακεδονιστής» συναντάται στις 16 Φεβρουαρίου με τον Αντιπρόεδρο Τζο Μπάϊντεν και την υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον. Εξερχόμενος επιδίδεται αυτάρεσκα σε γενικόλογες δηλώσεις: «όλα καλά». Αλλά δεν είναι. Η Χίλαρι δηλώνει δημόσια: Ανησυχούμε για την ανάμειξη της κυβέρνησης στη Δικαιοσύνη, για την ελευθερία του Τύπου και τις ενδοεθνοτικές σχέσεις.
Βάσιμες, ωστόσο, δημοσιευμένες πληροφορίες, που ούτε στην Ουάσιγκτον ούτε καν στα Σκόπια έχουν ποτέ διαψευσθεί, αναφέρουν ότι ο Πρωθυπουργός των Σκοπίων άκουσε, πίσω από τις κλειστές πόρτες, τα εξής κατά λέξη:
Το πρόβλημα της ονομασίας είναι δικό σας πρόβλημα και σεις πρέπει να το λύσετε με την Ελλάδα. Τα προβλήματά σας είναι πολύ σοβαρότερα από την ονομασία. Απειλείται η σταθερότητα του Κράτους σας και της περιοχής σας ενώ δεν λειτουργεί Κράτος Δικαίου. Για να αντιμετωπίσετε το υπαρξιακό πρόβλημά σας, πρέπει να προσαρμοσθείτε και να ενταχθείτε στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. Αλλά προϋπόθεση τούτου είναι ο συμβιβασμός σας με την Ελλάδα.
Ανάλογες δημόσιες δηλώσεις της ευρωπαϊκής διπλωματίας επαναλαμβανόμενες με χαρακτηριστική πυκνότητα, με αποκαλυπτική ταυτότητα θέσεων και με ασυνήθη -αλλά αναγκαία- ωμότητα επιβεβαιώνουν την ολική αναστροφή της αμερικανικής και της συνακόλουθης ευρωπαϊκής πολιτικής στο Μακεδονικό.
Πράγματι, τον Ιανουάριο 2011 δημοσιεύθηκαν στα Σκόπια οι εξής δηλώσεις:
Τόμας Κάντριμαν, υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ αρμόδιος για την Ευρώπη: Είναι άμεση ανάγκη να λάβετε επείγοντα μέτρα για την ελευθερία του Τύπου, την πάταξη της διαφθοράς και την ειρήνη μεταξύ των εθνοτήτων σας. Η συμφωνία με την Ελλάδα είναι προϋπόθεση για να ενταχθείτε στο ΝΑΤΟ.
Κρίστοφερ Άϊβον, πρεσβευτής της Μεγάλης Βρετανίας στα Σκόπια, alter ego των Αμερικανών: Η Βρετανία επιθυμεί να δει τη Μακεδονία στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. αλλά ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο ούτε καμιά άλλη χώρα δεν μπορεί να σας λύσει τη διαφορά σας με την Ελλάδα για το όνομα.
Ο πρεσβευτής της Ουγγαρίας στα Σκόπια: Είναι μάταιες οι ελπίδες του υπουργού Μιλόσοφσκι. Χωρίς συμφωνία με την Ελλάδα δεν υπάρχει ένταξη.
Η Ντράγκολιουμπ Μπεντσίνα, υπουργός Εξωτερικών της Σλοβενίας, κατά πρόσωπο στον Μιλόσοφσκι: Αν θέλετε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. δεν υπάρχει άλλος τρόπος εκτός από τον συμβιβασμό σας με την Ελλάδα.
Κατόπιν τούτων, την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος αρχές Μαρτίου ο Γκρούεφσκι ανέστρεψε ολικά και την δική του πολιτική έναντι της Ελλάδος. Δήλωσε ότι συζητεί μια ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό Σκόπια ή Βόρεια ή Βαρντάρσκα. Αλλά σε παρένθεση! Όλα τάχε η Μαριορή, ο φερετζές της έλειπε.
Ταυτόχρονα ο διεθνής διαμεσολαβητής Μάθιου Νίμιτς, το μακρύ χέρι των Αμερικανών, δήλωνε σε αντιπροσωπεία Ελληνοαμερικανών: Φυσικά οι κάτοικοι της Fyrom είναι Σλάβοι. Ο μεγαλομανής εξαρχαϊσμός της Ιστορίας τους με τον Μέγα Αλέξανδρο και με αναγωγή της καταγωγής τους στους Αρχαίους Μακεδόνες βλάπτει τα συμφέροντα της χώρας τους και ερεθίζει τους Έλληνες.
Στην πραγματικότητα οι συγκρούσεις Σλάβων-Αλβανών, η αποχώρηση σύσσωμης της Αντιπολίτευσης από τη Βουλή και οι ωμές αυθαιρεσίες του καθεστώτος Γκρούεφσκι εναντίον θεσμών, δημοσιογράφων και πολιτών απειλούν άμεσα με κατάρρευση αυτό το μικρό πολυεθνικό Κράτος και, με δεδομένη την άκρα ρευστότητα όλων των άλλων βαλκανικών Κρατών, καθιστούν ορατό ένα κατακλυσμικό βαλκανικό ντόμινο, όταν ταυτόχρονα αναδιατάσσεται με άδηλο μέλλον ο γεωπολιτικός χάρτης των ενεργειακών πηγών και του αραβικού Ισλάμ στη Βόρειο Αφρική και στη Μέση Ανατολή.
Το υπ’ αριθμόν 1 ζητούμενο της αμερικανικής και της συνοδευτικής ευρωπαϊκής πολιτικής στα Βαλκάνια είναι η σταθερότητα. Κατανοεί, συνεπώς, ο καθείς ποια κεντρική βαλκανική θέση ανήκε εξ ορισμού στην Ελλάδα αλλά η εσωτερική της κατάρρευση κατέστρεψε, με αποκλειστική επιλογή των πολιτικών της και των λοιπών ποικιλωνύμων ηγεσιών της.
Source : http://www.diktyo21.
Πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών
Εθνικά θέματα είναι όσα ενδιαφέρουν το Έθνος. Εν προκειμένω εξετάζονται όσα πλέγματα εθνικών θεμάτων κρίνονται σε ανοικτά επισφαλή μέτωπα. Τα τρία σημαντικότερα ιεραρχούνται ως εξής:
1ον Η βαθειά κρίση της χώρας
2ον Η τουρκική απειλή και
3ον Η θέση της Ελλάδος στα Βαλκάνια
Τα τρία αυτά πλέγματα εθνικών θεμάτων εξελίσσονται σε απόλυτη αλληλεξάρτηση μεταξύ τους. Καθένα ενιαίο πλέγμα, από τα τρία, υφαίνουν, σαν τον ιστό της αράχνης, πολλά άλλα επί μέρους εθνικά θέματα κεφαλαιώδους σημασίας τα οποία τελούν σε απόλυτη αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Θα μνημονευθούν ορισμένα αλλά ούτε ο χρόνος ούτε ο χώρος επιτρέπει, φυσικά, να αναλυθούν.
Βεβαίως, υπάρχουν και πρέπει να συνεκτιμηθούν, αλλά δεν είναι του παρόντος, πολλά άλλα θέματα όπως η θέση της Ελλάδος στους ευρω-ατλαντικούς θεσμούς και στη Μέση Ανατολή, η νέα οπτική και η αμφισβήτηση της εθνικής ταυτότητας, η σύνθεση και οι δυνάμεις αιχμής της Ελληνικής Διασποράς, η Ελληνική Ναυτιλία στην παγκόσμια πρωτοπορία και οι ελληνικές ευκαιρίες στις αναδυόμενες παγκόσμιες δυνάμεις Κίνα, Ρωσία και Ινδία.
Περιορίζοντας, λοιπόν, τον ορίζοντά μας στα πρώτα τρία θέματα πρώτης προτεραιότητος, θα αποπειραθούμε να εκτιμήσουμε καθένα από αυτά στο επιχειρησιακό πεδίο στρατηγικού βάθους όπου αυτά διαδραματίζονται. Θα επιχειρήσουμε, δηλαδή, να εξετάσουμε το δάσος υπό την στρατηγική του προοπτική. Διότι, αν εστιάσουμε στα δέντρα του, θα μας καταπιεί το δάσος. Οφείλουμε, όμως, να μη λησμονούμε ποτέ ότι δεν υπάρχει δάσος χωρίς δέντρα και, επομένως, ο στρατηγικός αναλυτής υποχρεούται να γνωρίζει προηγουμένως ένα προς ένα τα δέντρα, δηλαδή τα επί μέρους εθνικά δέματα, ώστε να κατανοεί πλήρως την εξέλιξη, την συνοχή και την αντοχή του δάσους. Ελπίζω να μη ομιλώ μεταφυσικά.
1ο εθνικό θέμα
Η βαθειά κρίση της χώρας είναι το υπ’ αριθμόν 1 δάσος. Και στο δάσος αυτό έχει χαθεί η Ελλάδα. Σε κάθε βήμα του μέσα σε τούτο το δάσος ο ελληνικός Λαός κινδυνεύει ανά πάσαν στιγμή να πέσει και να τον πλακώσει ένα από τα πελώρια δέντρα όπου, όμως, επί δεκαετίες είχαν καταφύγει μυριάδες Έλληνες στη σκιά του και στην κουφάλα του, ζούσαν από τους καρπούς του, θερμαίνονταν πελεκώντας τα μεγάλα κλαριά του και εμπορεύονταν την ξυλεία του. Τέτοιο δέντρο επί παραδείγματι ήταν ξεχωριστά μια θέση στο Δημόσιο και στις ΔΕΚΟ, τα Ασφαλιστικά Ταμεία, οι επιδοτήσεις των αγροτών, οι συντεχνίες στις Δημόσιες Επιχειρήσεις, η συστηματική κλοπή φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, η παραοικονομία, η λεηλασία των οικονομικών πόρων στο Δημόσιο και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ένα χαρτί Πανεπιστημίου κ.ο.κ. Ξαφνικά διαπιστώνουμε ότι το δικό μας δέντρο, μα και κάθε δέντρο όλων των άλλων είναι σάπιο, μας απειλεί θανάσιμα και πρέπει να το εγκαταλείψουμε αμέσως. Αλλά πού να πάμε και πώς; Κανείς δεν μας εξηγεί ούτε μας οδηγεί. Εξακριβώνουμε ότι πιο σάπιο από όλα τα δέντρα του δάσους είναι η Ηγεσία. Και, ακόμη χειρότερα: το μοναδικό δέντρο που αντέχει ακόμη, παρ’ ότι το πιο σάπιο, είναι η κυρίαρχη Ολιγαρχία στα Μ.Μ.Ε. η οποία, μέσω αυτών, εξασφαλίζει την μονοπωλιακή ανάθεση των μεγάλων έργων, την χειραγώγηση της κοινής γνώμης με την εικονική πραγματικότητα και, δι’ αυτής, την ομηρεία των πολιτικών και την διαπλοκή αυτών με τους Νονούς της Ολιγαρχίας.
Η τρομερή οικονομική κρίση, λοιπόν, δεν είναι απλώς οικονομική. Η δημοσιονομική κρίση χρέους αποδεικνύεται απλώς η κορυφή του παγόβουνου που αποκαλύπτει την ολόπλευρη εθνική κρίση και την πολλαπλασιάζει με γεωμετρική ταχύτητα. Η κρίση χρέους μας εξανάγκασε να διαπιστώσουμε ετεροχρονισμένα ότι στην πραγματικότητα είχαν καταρρεύσει προηγουμένως όλα τα στρατηγικά μεγέθη του ελληνισμού: το Κράτος, οι διαχειριστές και επικαρπωτές του πολιτικού συστήματος, η κοινωνική ασφάλιση, οι δημόσιες επιχειρήσεις, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, το εκπαιδευτικό σύστημα, η παραγωγική βάση και η διεθνής ανταγωνιστικότητα της εθνικής οικονομίας, το αίσθημα της τιμής και του πατριωτικού καθήκοντος. Αυτή η γενική κατάρρευση δημιούργησε το γιγαντιαίο δημόσιο χρέος: περισσότερα από 350 δισεκατομμύρια ευρώ χρωστάει το Δημόσιο στο εξωτερικό και εκατοντάδες δισεκατομμύρια, άγνωστον πόσα, χρωστάει το Δημόσιο στο εσωτερικό αλλά και παράλληλα η ιδιωτική οικονομία τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Το δημόσιο χρέος δημιούργησαν αποκλειστικά οι Έλληνες πολιτικοί. Με δημόσιο χρήμα εξαγόραζαν προσωπικούς και κομματικούς πελάτες καθώς επίσης δυναμικά ερείσματα της εξουσίας που διαχειρίζεται, εξ αιτίας των συναλλασσομένων πολιτικών, η οικονομική Ολιγαρχία. Και, επειδή ούτε το δημόσιο χρήμα ούτε οι κολοσσιαίες δωρεάν ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις επαρκούσαν πια για την εξαγορά, οι πολιτικοί νομείς του Κράτους δανείζονταν εν ονόματι του Λαού από το εξωτερικό. Επί πλέον πολυεθνικές λάδωναν κόμματα και υπουργοί έκλεβαν τον Λαό που είχαν ορκισθεί να προστατεύουν και να υπηρετούν. Κακουργήματα ατιμώρητα, φυσικά. Τέλος, έχοντας οδηγήσει την Ελλάδα στην κόψη του ξυραφιού σήμερα, αρνούνται να συνεργασθούν ώστε έτσι να επιτελέσουν, επί τέλους, την πολιτική αποστολή τους που είναι η σωτηρία της χώρας και του Λαού της.
Με δεδομένη αυτήν την κατάσταση ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει από θέση προφανούς αδυναμίας και υπό δεινή εξωτερική εξάρτηση τα δύο επόμενα εθνικά θέματα: τουρκική απειλή και Βαλκάνια.
2ο εθνικό θέμα
Η Τουρκία διεκδικεί τουλάχιστον συγκυριαρχία στο Αιγαίο, στη Θράκη και στην Κύπρο. Συνομιλεί για το καθεστώς του Αιγαίου σε ατέρμονες διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα, την οποία ταυτόχρονα απειλεί επίσημα με πόλεμο αν διανοηθεί να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα κυρίαρχη ζώνη της, συνεπώς και την υφαλοκρηπίδα της του Αιγαίου, στα δώδεκα ναυτικά μίλια, όπως δικαιούται βάσει Διεθνών Συνθηκών.
Η Τουρκία έχει αναδειχθεί σε ισχυρή Περιφερειακή Δύναμη. Η οικονομία της έχει εξυγιανθεί, αναπτύσσεται τελευταία με ρυθμούς υψηλότερους συγκριτικά και από την Γερμανία και σήμερα κατέχει την 16η θέση σε παγκόσμια κλίμακα. Συναποφασίζει κρίσιμα ζητήματα της διεθνούς οικονομίας ως μέλος της Ομάδας G20.
Ωστόσο, αρκετά σοβαρά προβλήματα κάθε άλλο παρά έχουν επιλυθεί. Το υψηλό ακαθάριστο εγχώριο προϊόν κατανεμόμενο σε 80 εκατομμύρια Τούρκους εξακολουθεί να αποδίδει πολύ χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα. Παραμένουν ισχυρές έως επικίνδυνες σε επίπεδο εξουσίας και κρατικής λειτουργίας οι εντάσεις μεταξύ του κοσμικού κεμαλικού στρατο/γραφειοκρατικού κατεστημένου και του ανερχομένου ραγδαίως πολιτικού Ισλάμ. Παρά τα θεαματικά επιτεύγματά της η χώρα, ιδίως στην Ανατολή της, στερείται ακόμη υποδομών. Την κοινωνική και κρατική συνοχή δοκιμάζουν συνεχώς χαμηλής εντάσεως διαχωρισμοί του πληθυσμού της σε γλωσσικές/πολιτιστικές μειονότητες, σε μουσουλμανικές αιρέσεις και, ολιγότερο, άλλες θρησκείες. Οι Κούρδοι, το 12% του συνολικού πληθυσμού, διεκδικούν με τα όπλα πλήρη αυτονομία και, αλλιώς, απειλούν με απόσχιση.
Τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα είναι η οικονομική ισχύς της, η αξιοποίηση της εξαιρετικής γεωπολιτικής θέσεώς της, ο όγκος αλλά και η νεαρότητα του πληθυσμού της, 80 περίπου εκατομμυρίων, η ισχύς των Ενόπλων Δυνάμεών της και ο προς το παρόν επιτυχής συνδυασμός του μετριοπαθούς Ισλάμ με ένα επιλεκτικά εκσυγχρονιζόμενο κοσμικό πολιτικό καθεστώς.
Αξιοποιώντας αυτά τα συγκριτικά πλεονεκτήματα η Άγκυρα μειώνει αισθητά την πολιτική εξάρτησή της από τη Δύση, συνεργάζεται στην ενέργεια παραγωγικά με τη Ρωσία και παράλληλα με τη Δύση, θεωρεί ότι τελούν υπό εν δυνάμει ομηρεία της οι στρατηγικοί ενεργειακοί αγωγοί αμφοτέρων στο τουρκικό έδαφος, προγραμματίζει πυρηνικό σταθμό με τη Ρωσία, αυξάνει σημαντικά την επιρροή της στις χώρες και ιδίως στους Λαούς του Ισλάμ και εφαρμόζει την διπλωματία του νέο-οθωμανισμού. Σύμφωνα με αυτήν την πολιτική η Τουρκία επιχειρεί με σύγχρονες μεθόδους να επαναφέρει στη σφαίρα ισχυρής επιρροής της, περίπου ως αυτόνομες υποτελείς επαρχίες της, όσα ανεξάρτητα Κράτη αποτελούσαν πριν εκατό χρόνια επαρχίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή.
Στο βιβλίο του Στρατηγικό βάθος ο καθηγητής Αχμέτ Νταβούτογλου, υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας και αρχιτέκτων του νεο-οθωμανισμού, γράφει: Οι τουρκικές και μουσουλμανικές μειονότητες σε Βουλγαρία, Ελλάδα, Μακεδονία, Σαντζάκ, Κοσσυφοπέδιο, Βοσνία και Ρουμανία αποτελούν σημαντικά στοιχεία της βαλκανικής πολιτικής της Τουρκίας (σελ. 200). Η ζώνη που εξικνείται από Μπίχατς, Βοσνία, Σαντζάκ, Κοσσυφοπέδιο, Αλβανία, Μακεδονία, Κίτρτζαλι Βουλγαρίας, Δυτική Θράκη καταλήγει στην Ανατολική Θράκη και έχει τον χαρακτήρα ζωτικής αρτηρίας για τη γεωπολιτική της Τουρκίας (σελ477.) Στις 9 Μαρτίου εφέτος επισκεπτόμενος, μετά την Αθήνα, τη Δυτική Θράκη και απευθυνόμενος σε συγκέντρωση Μουσουλμάνων πολιτών της Ελλάδος στα Αρριανά ο Νταβούτογλου διακηρύσσει: Εσείς είστε η πύλη της καρδιάς μας στην Ευρώπη. Όταν βρίσκομαι στη Δυτική Θράκη, αισθάνομαι ότι βρίσκομαι στο Ικόνιο.
Τον περασμένο Σεπτέμβριο 70 οθωμανολόγοι από 30 περίπου κράτη συγκροτούν διεθνές συμπόσιο του Πανεπιστημίου της τουρκικής πόλης Μπίλετσικ και όλοι συμμερίζονται την άποψη ότι οι δυτικοί ιστορικοί υπήρξαν μεροληπτικοί και παρερμήνευσαν την οθωμανική ιστορία Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου δηλώνει: Φέρνοντας σε επαφή επιστήμονες από πολλές χώρες, θέλουμε να κάνουμε τα πρώτα βήματα για να ξαναγραφεί η Οθωμανική Ιστορία. Στο πρώτο τεύχος του 2011 το αυστριακό περιοδικό Der Standard γράφει: Εβδομήντα τουρκικές σαπουνόπερες κατακτούν τα Βαλκάνια και αλλάζουν την αρνητική εικόνα που τα βαλκανικά έθνη είχαν για τους Τούρκους. Η τουρκική κινηματογραφική βιομηχανία είναι πλέον εργαλείο της γεωπολιτικής του νέο-οθωμανιστή Αχμέτ Νταβούτογλου.
Με αυτά τα δεδομένα και υπό το ραγδαίως διευρυνόμενο ανισοζύγιο στρατιωτικών δυνάμεων Ελλάδος-Τουρκίας πρέπει να κριθεί η τουρκική απειλή στο επιχειρησιακό πεδίο στρατηγικού βάθους. Εισερχόμεθα, έτσι, στο υπ’ αριθμόν 3 εθνικό θέμα: τη θέση της Ελλάδος στα Βαλκάνια.
3ο εθνικό θέμα
Τα ζωτικά συμφέροντα και το στρατηγικό διακύβευμα της Ελλάδος στην Χερσόνησο του Αίμου είναι προφανή. Από το 1990 επί 15 συνεχή χρόνια η Ελλάδα μονοπωλούσε όλα τα στρατηγικά πλεονεκτήματα στα Βαλκάνια. Το έτος 2008 το κατά κεφαλήν εισόδημά της ανερχόταν σε 25.611 ευρώ και ήταν υψηλότερο από το άθροισμα του κατά κεφαλήν εισοδήματος όλων των έξι βαλκανικών χωρών που αθροίζονταν σε 20.523 ευρώ. Δυστυχώς, σήμερα, εξ αιτίας των πολιτικών της η Ελλάδα έχασε τις ιστορικές ευκαιρίες της και από δυνατός κρίκος των Βαλκανίων έγινε εξίσου αδύναμος κρίκος. Παρ’ όλα αυτά, το έτος 2009 η περιοχή παρουσίαζε κατά κεφαλήν εισόδημα σε ευρώ ως εξής: Ελλάδα 21.790, Αλβανία 2.813, Βοσνία 3.146, Βουλγαρία 4.576, Κοσσυφοπέδιο 8.535, Μαυροβούνιο 4.359 και Σκόπια 3.296. Το 2010 το ελληνικό ΑΕΠ υπέστη δραματική μείωση που συνεχίζεται το 2011. Ωστόσο, υπερβαίνει ελαφρά το άθροισμα όλων των προαναφερομένων χωρών.
Στην ανέκαθεν ασταθή αυτή γειτονιά της Ελλάδος είναι δεδομένη και θεσμικά νομιμοποιημένη η επικυριαρχία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, της Ατλαντικής Συμμαχίας και, πρωτίστως, των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι έξη αυτές βαλκανικές χώρες αποτελούν προτεκτοράτα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως κα ιδίως των Ηνωμένων Πολιτειών: de jure προτεκτοράτα η Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Κοσσυφοπέδιο, de facto προτεκτοράτα τα λιλιπούτεια τεχνητά Κράτη Σκοπίων και Μαυροβουνίου, η Αλβανία και η Βουλγαρία. Όλες μαζί συνθέτουν γεωγραφικά τον συντομότερο και υπό πλήρη έλεγχο γεωπολιτικό διάδρομο, ο οποίος από τις αμερικανικές βάσεις της Ιταλίας οδηγεί κατ’ ευθείαν στην ενεργειακή δεξαμενή της Κασπίας παρακάμπτοντας, μέσω Ευξείνου, την επισφαλή Τουρκία.
Αμερικανικές αεροναυτικές βάσεις έχουν εγκατασταθεί τις αδριατικές ακτές της Αλβανίας και στις παρευξείνιες ακτές της Βουλγαρίας αλλά και της Ρουμανίας που είναι μέλη του ΝΑΤΟ και οι δύο τελευταίες και της Ε.Ε. Εν προκειμένω δεν εξετάζονται η Ρουμανία και η Σερβία παρ’ ότι ανήκουν στα Βαλκάνια.
Η αμερικανική στρατιωτική βάση Bond Steel στα νότια σύνορα του Κοσσυφοπεδίου με τα Σκόπια είναι η μεγαλύτερη σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Η τεθωρακισμένη αμερικανική πρεσβεία στα Σκόπια, με βάθος και τριών υπογείων ορόφων και διπλωματικό τάχα προσωπικό 3.000 ατόμων, είναι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη κέντρο ηλεκτρονικού πολέμου.
Την κρίσιμη αυτή γεωπολιτική Μεσοβαλκανική Ζώνη υποβαστάζει και τροφοδοτεί η ελληνική Μακεδονία και εν μέρει η Ήπειρος και η Δυτική Θράκη.
Στα Βαλκάνια, όμως, παράλληλα με τη Δύση αυξάνει αποφασιστικά την επιρροή της η Τουρκία χρησιμοποιώντας και το Ισλάμ· ανέρχεται η Κίνα και υπεισέρχεται το Ισραήλ, ενώ η Ρωσία, ανταγωνιζομένη ευθέως τους Αμερικανούς, επενδύει στρατηγικά στους αγωγούς ρωσικού φυσικού αερίου και πετρελαίου με κατεύθυνση την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το Μαυροβούνιο έχει πωλήσει στους Ρώσους όλες σχεδόν τις τουριστικές περιοχές και επιχειρήσεις-κλειδιά πριν το διεφθαρμένο καθεστώς Τζουγκάνοβιτς εξαναγκασθεί πρόσφατα να αποχωρήσει. Στα Σκόπια το Ισραήλ εγκαθιστά πρότυπο εκπαιδευτικό κέντρο αεροπόρων με την κρατική αμυντική της βιομηχανία Elbit Systems, μια από τις ισχυρότερες στον Κόσμο εταιρείες αμυντικών ηλεκτρονικών συστημάτων, ενώ η Κίνα δώρισε στον Στρατό δίκτυα ηλεκτρονικών υπολογιστών και το Ιράν των μολάδων συμφώνησε να εγκαταστήσει την εταιρεία του «Πετροχημική-Εμπορική», που έχει την ευχέρεια να χρηματοδοτήσει ισλαμιστές.
Η Τουρκία πρωταγωνιστεί στην περιοχή. Έχει συνάψει διμερείς συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας με την Αλβανία, τα Σκόπια και τη Βουλγαρία. Η διπλωματία του νεο-οθωμανισμού προχωρεί, βάσει στοιχείων, ως εξής διαδοχικά:
Στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στο Σαντζάκ του Μαυροβουνίου, στην κοιλάδα Πρέσεβο της Σερβίας, στους Γκέγκηδες της Βορείου Αλβανίας και στο Κοσσυφοπέδιο ενεργεί ως Προστάτιδα Δύναμη του Ισλάμ και συχνά ταυτίζει τους Μουσουλμάνους με τους Τούρκους ή με επιτόπια υπολείμματα των Οθωμανών.
Στα Σκόπια έχει αναλάβει την ανάπτυξη των δύο μοναδικών αεροδρομίων στην πρωτεύουσα και στην Αχρίδα καθώς επίσης την κατασκευή εμπορευματικού αεροπορικού σταθμού στο Στιπ με δικαίωμα εκμετάλλευσης και διαχείρισης επί 20 χρόνια. Παράλληλα χρησιμοποιεί το μικρό επιχώριο τουρκικό κόμμα και χρηματοδοτεί την αναστήλωση των οθωμανικών και των μουσουλμανικών θρησκευτικών μνημείων. Τέλη Οκτωβρίου 2010 διμερές επιχειρηματικό Συνέδριο Τουρκίας-Σκοπίων αποφασίζει να εντείνει την οικονομική συνεργασία των δύο χωρών και Τούρκοι επιχειρηματίες ζητούν να χτίσουν Φοιτητική Εστία στο Πανεπιστήμιο του Στιπ, όπου φοιτούν ήδη 100 φοιτητές από την Τουρκία αλλά ενδιαφέρονται να εγγραφούν άλλοι 3.000.
Η Βουλγαρία θεωρείται στρατηγικής σημασίας επειδή αποτελεί την κεντρική πύλη του νεο-οθωμανικού στρατηγικού διαδρόμου προς τα Βαλκάνια, γειτονεύει με την τουρκική Ανατολική Θράκη και την ελληνική Δυτική Θράκη και τουλάχιστον το 10% του πληθυσμού της είναι Τούρκοι. Το Κέντρο Δημογραφικής Πολιτικής στη Σόφια ανακοίνωσε ότι έως το 2050 οι Βούλγαροι θα καταστούν μειονότητα στην ίδια τους τη χώρα. Σύμφωνα με διεθνή στοιχεία, στη Βουλγαρία ζουν 7.928.900 άτομα: Βούλγαροι 6.655.210 83,9%, Τούρκοι 746.664 9,4%, Τσιγγάνοι-Ρομ 370.908 4,7% και εννέα ακόμη μικρές εθνικές ομάδες και αδιευκρίνιστοι 86.000. Ορθόδοξοι 82,6% και Μουσουλμάνοι 12,2%. Οι Τούρκοι και οι Ρομ έχουν τριπλάσιο δείκτη γεννήσεων. Το τουρκικό κόμμα ήταν έως πρόσφατα ο αναγκαίος εταίρος όλων των μετακομμουνιστικών κυβερνήσεων της Βουλγαρίας, ενώ στην Κωνσταντινούπολη και αλλού αναπτύσσουν δραστηριότητα Τούρκοι φυγάδες της κομμουνιστικής Βουλγαρίας. Οι Πομάκοι της ελληνικής Θράκης γειτονεύουν άμεσα με συμπαγείς Τούρκους στην άλλη πλευρά της Ροδόπης.
Εντωμεταξύ στην Ελλάδα και ασυγκρίτως χειρότερα στις άλλες έξι αυτές βαλκανικές χώρες ενδημούν και επενεργούν σωρευτικά η πολιτική διαφθορά σε διαπλοκή με το οργανωμένο έγκλημα, η αμφισβήτηση της εξουσίας και των πολιτειακών θεσμών από όλους εναντίον όλων των άλλων, οι αμοιβαίες εθνικές διεκδικήσεις μεταξύ ομόρων χωρών με όργανο τις εθνικές μειονότητες, η οικονομική καχεξία των πολιτών και η ζωντανή ακόμη κληρονομιά των κομμουνιστικών καθεστώτων.
Το γεωπολιτικό πεδίο εισήλθε σε βαθύ βαρομετρικό. Και, πράγμα περίεργο φαινομενικά, φέρνει τα πρώτα καλά νέα στη χειμαζομένη Ελλάδα.
Μπορεί να μη έγινε αντιληπτό στους πλαφλάζοντες Έλληνες αναλυτές και διαμορφωτές της κοινής γνώμης, αλλά από τον Φεβρουάριο 2011 η επικυρίαρχη Αμερικανική Υπερδύναμη ανέστρεψε ολικά την πολιτική της έναντι των Σκοπίων στο Μακεδονικό. Καλεί τον Γκρούεφσκι στην Ουάσιγκτον όπου ο μεγαλοπράγμων «μακεδονιστής» συναντάται στις 16 Φεβρουαρίου με τον Αντιπρόεδρο Τζο Μπάϊντεν και την υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον. Εξερχόμενος επιδίδεται αυτάρεσκα σε γενικόλογες δηλώσεις: «όλα καλά». Αλλά δεν είναι. Η Χίλαρι δηλώνει δημόσια: Ανησυχούμε για την ανάμειξη της κυβέρνησης στη Δικαιοσύνη, για την ελευθερία του Τύπου και τις ενδοεθνοτικές σχέσεις.
Βάσιμες, ωστόσο, δημοσιευμένες πληροφορίες, που ούτε στην Ουάσιγκτον ούτε καν στα Σκόπια έχουν ποτέ διαψευσθεί, αναφέρουν ότι ο Πρωθυπουργός των Σκοπίων άκουσε, πίσω από τις κλειστές πόρτες, τα εξής κατά λέξη:
Το πρόβλημα της ονομασίας είναι δικό σας πρόβλημα και σεις πρέπει να το λύσετε με την Ελλάδα. Τα προβλήματά σας είναι πολύ σοβαρότερα από την ονομασία. Απειλείται η σταθερότητα του Κράτους σας και της περιοχής σας ενώ δεν λειτουργεί Κράτος Δικαίου. Για να αντιμετωπίσετε το υπαρξιακό πρόβλημά σας, πρέπει να προσαρμοσθείτε και να ενταχθείτε στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. Αλλά προϋπόθεση τούτου είναι ο συμβιβασμός σας με την Ελλάδα.
Ανάλογες δημόσιες δηλώσεις της ευρωπαϊκής διπλωματίας επαναλαμβανόμενες με χαρακτηριστική πυκνότητα, με αποκαλυπτική ταυτότητα θέσεων και με ασυνήθη -αλλά αναγκαία- ωμότητα επιβεβαιώνουν την ολική αναστροφή της αμερικανικής και της συνακόλουθης ευρωπαϊκής πολιτικής στο Μακεδονικό.
Πράγματι, τον Ιανουάριο 2011 δημοσιεύθηκαν στα Σκόπια οι εξής δηλώσεις:
Τόμας Κάντριμαν, υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ αρμόδιος για την Ευρώπη: Είναι άμεση ανάγκη να λάβετε επείγοντα μέτρα για την ελευθερία του Τύπου, την πάταξη της διαφθοράς και την ειρήνη μεταξύ των εθνοτήτων σας. Η συμφωνία με την Ελλάδα είναι προϋπόθεση για να ενταχθείτε στο ΝΑΤΟ.
Κρίστοφερ Άϊβον, πρεσβευτής της Μεγάλης Βρετανίας στα Σκόπια, alter ego των Αμερικανών: Η Βρετανία επιθυμεί να δει τη Μακεδονία στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. αλλά ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο ούτε καμιά άλλη χώρα δεν μπορεί να σας λύσει τη διαφορά σας με την Ελλάδα για το όνομα.
Ο πρεσβευτής της Ουγγαρίας στα Σκόπια: Είναι μάταιες οι ελπίδες του υπουργού Μιλόσοφσκι. Χωρίς συμφωνία με την Ελλάδα δεν υπάρχει ένταξη.
Η Ντράγκολιουμπ Μπεντσίνα, υπουργός Εξωτερικών της Σλοβενίας, κατά πρόσωπο στον Μιλόσοφσκι: Αν θέλετε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. δεν υπάρχει άλλος τρόπος εκτός από τον συμβιβασμό σας με την Ελλάδα.
Κατόπιν τούτων, την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος αρχές Μαρτίου ο Γκρούεφσκι ανέστρεψε ολικά και την δική του πολιτική έναντι της Ελλάδος. Δήλωσε ότι συζητεί μια ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό Σκόπια ή Βόρεια ή Βαρντάρσκα. Αλλά σε παρένθεση! Όλα τάχε η Μαριορή, ο φερετζές της έλειπε.
Ταυτόχρονα ο διεθνής διαμεσολαβητής Μάθιου Νίμιτς, το μακρύ χέρι των Αμερικανών, δήλωνε σε αντιπροσωπεία Ελληνοαμερικανών: Φυσικά οι κάτοικοι της Fyrom είναι Σλάβοι. Ο μεγαλομανής εξαρχαϊσμός της Ιστορίας τους με τον Μέγα Αλέξανδρο και με αναγωγή της καταγωγής τους στους Αρχαίους Μακεδόνες βλάπτει τα συμφέροντα της χώρας τους και ερεθίζει τους Έλληνες.
Στην πραγματικότητα οι συγκρούσεις Σλάβων-Αλβανών, η αποχώρηση σύσσωμης της Αντιπολίτευσης από τη Βουλή και οι ωμές αυθαιρεσίες του καθεστώτος Γκρούεφσκι εναντίον θεσμών, δημοσιογράφων και πολιτών απειλούν άμεσα με κατάρρευση αυτό το μικρό πολυεθνικό Κράτος και, με δεδομένη την άκρα ρευστότητα όλων των άλλων βαλκανικών Κρατών, καθιστούν ορατό ένα κατακλυσμικό βαλκανικό ντόμινο, όταν ταυτόχρονα αναδιατάσσεται με άδηλο μέλλον ο γεωπολιτικός χάρτης των ενεργειακών πηγών και του αραβικού Ισλάμ στη Βόρειο Αφρική και στη Μέση Ανατολή.
Το υπ’ αριθμόν 1 ζητούμενο της αμερικανικής και της συνοδευτικής ευρωπαϊκής πολιτικής στα Βαλκάνια είναι η σταθερότητα. Κατανοεί, συνεπώς, ο καθείς ποια κεντρική βαλκανική θέση ανήκε εξ ορισμού στην Ελλάδα αλλά η εσωτερική της κατάρρευση κατέστρεψε, με αποκλειστική επιλογή των πολιτικών της και των λοιπών ποικιλωνύμων ηγεσιών της.
Source : http://www.diktyo21.
Τρίτη 22 Μαρτίου 2011
Κέντρο Ισλαμικών ή Οθωμανικών σπουδών το I.M.A.R.E.T. ;
Τι προβλέπεται στο πλαίσιο της λειτουργίας του Κέντρου Οθωμανικών Σπουδών
Όταν το 2006 ξεκινούσε την λειτουργία του στην Καβάλα το Ινστιτούτο Μωχάμεντ Άλι (I.M.A.R.Ε.T.) ως προτεραιότητα είχε την ανάπτυξη της συνεργασίας με την Αίγυπτο και ευρύτερα με τον αραβικό κόσμο. Για το λόγο αυτό, στο ιδρυτικό καταστατικό αναφερόταν αρχικά:
«1. Η συστηματική μελέτη, καταγραφή, τεκμηρίωση και διάσωση της πολιτιστικής ποικιλομορφίας η οποία απαντάται στο σύγχρονο κόσμο και την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, με έμφαση στην Αίγυπτο».
Ήταν το πρώτο άρθρο και η πρώτη προτεραιότητα. Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν είχε τεθεί ως στόχος η δημιουργία ενός Κέντρου Ισλαμικών Σπουδών που με την λειτουργία του θα πρόσφερε διέξοδο στους μουσουλμανοπαίδες της Θράκης οι οποίοι αντί να σπουδάσουν θεολογία στην γείτονα Τουρκία θα μπορούσαν να πάνε στο πανεπιστήμιο του Καϊρου. Η υλοποίηση αυτής της φιλοδοξίας θα συνέβαλε στο να γυρίσει ο θρησκευτικός έλεγχος στο καθεστώς που ίσχυε πριν από την δεκαετία του ’50. Πιο συγκεκριμένα μέχρι την δεκαετία του ‘50 ο θρησκευτικός έλεγχος της μουσουλμανικής μειονότητας βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Αιγύπτου, ως κληρονομιά της λειτουργίας του Ιμαρέτ ως θεολογικής σχολής. Στο πλαίσιο όμως της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας το κέντρο βάρους έφυγε από την Αίγυπτο και μετατέθηκε στην «φίλη και σύμμαχο» Τουρκία με ό,τι αυτό έφερε τις επόμενες δεκαετίες στην Θράκη...
Μια κίνηση αυτού του χαρακτήρα, δηλαδή η ανάπτυξη στενών σχέσεων με μια χώρα που δεν είχαμε διαφορές, όπως είναι η Αίγυπτος, είχε προφανή οφέλη. Ωστόσο το σχέδιο δεν περπάτησε παρά τις προσπάθειες που έγιναν και οι οποίες δεν είναι επί του παρόντος χρήσιμο να αναφερθούν. Κάπου εκεί όμως όλα αυτά έμειναν στα λόγια και το σχέδιο «πάγωσε» ή αν θέλετε ναυάγησε οριστικά. Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν εξελίξεις…
Πριν από μερικούς μήνες και αφού προηγήθηκαν δυο «γενναίες» έξοδοι ιδρυτικών μελών, από τον αρχικό αριθμό των Οκτώ που ήταν, αυτά μειώθηκαν στα τρία. Αυτή η αλλαγή θα μπορούσε να μην έχει και κανένα νόημα, ωστόσο δεν συμβαίνει το ίδιο με το περιεχόμενο του καταστατικού και κύρια το πρώτο άρθρο των σκοπών όπου η φράση «με έμφαση στην Αίγυπτο» εξαφανίστηκε!!! Παρέμεινε απλά η αναφορά, η γενική και αόριστη «και την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου». Και αυτή η περικοπή θα μπορούσε να μην έχει κανένα νόημα αν πριν από λίγες ημέρες δεν «ξεφύτρωνε» ξαφνικά η εν κρυπτώ «κύηση» του Κέντρου Οθωμανικών Σπουδών. Μια εξέλιξη που δεν έγινε γνωστή από κάποια επίσημη δήλωση του Ινστιτούτου Μωχάμεντ Άλι αλλά μέσα από δημοσιεύματα του Τουρκικού Τύπου (εφημερίδα AKSAM).
Για το τι έγραψε η εν λόγω εφημερίδα παραθέσαμε στοιχεία στο ρεπορτάζ της περασμένης εβδομάδας όπου προβήκαμε και στην αποκάλυψη της είδησης. Ωστόσο η όλη υπόθεση δεν έμεινε μόνο στις εξαγγελίες αφού ήδη έχει προχωρήσει πάρα πολύ και επί της ουσίας έχει συγκροτηθεί και ήδη λειτουργεί.
Υπάρχει ήδη διαθέσιμη τόσο αφίσα όσο και ενημερωτικό έντυπο με όλες τις χρήσιμες πληροφορίες για το νεοϊδρυθέν Κέντρο Οθωμανικών Ιστορικών Σπουδών. Σε αυτό λοιπόν αναφέρεται ότι θα αναπτυχθούν μια σειρά από κοινές δράσεις υπό το γενικό τίτλο «ΜΟΙΡΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΜΟΙΡΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ»!!!!
Επικεφαλής είναι ο Enver Yucel από το πανεπιστήμιο του Bahcesehir και η Άννα Μισσιριάν Τζούμα από το Ινστιτούτο Μωχάμεν Άλι. Ακαδημαϊκά μέλη είναι ο επίτιμος καθηγητής John Alexander από το ΑΠΘ, o καθηγητής Khaled Fahmy από το American University of Cairo and New York University, ο καθηγητής Feridun Emecen από το Istanbul University, ο καθηγητής Ismail E. Erunsal από το Marmara University, ο καθηγητής Ellias Kolovas από το Πανεπιστήμιο της Κρήτης, ο καθηγητής Heath W. Lowry από το Bahcesehir University και Princeton University και η δρ. Ιστορίας από το Μουσείο Μπενάκη. Τέλος σε διαφορετική κατηγορία συμμετέχουν και οι Τούρκοι καθηγητές Rukiye Kyneralp, Dr. Muhamment Hanefi Kutluoglu και Dr. Feryal Tansug
Στις δράσεις περιλαμβάνονται:
1) Συντονισμένες δημοσιεύσεις
Α) Heath W.Lowry & Ismail E.Erunsel:
Ας θυμηθούμε της ρίζες τους. Επιγραφές και ντοκουμέντα του Μεχμετ Αλί Πασά , στο ίδρυμα (Κιλιγιέ) στην Καβάλα.
Το βιβλίο αυτό θα εκδοθεί ταυτόχρονα στα Αράβικα, στα Αγγλικά, στα Ελληνικά και στην Τούρκικη έκδοση. Τον ίδρυμα Μωχάμεντ Άλι θ΄αναλάβει την έκδοση της Αράβικης και της Ελληνικής μετάφρασης και το bahcesehir University την Αγγλική και την Τούρκικη. Το κόστος για τον σχεδιασμό και την εκτύπωση των 4 εκδόσεων θα μοιραστεί στο Ιντ.Μωχάμεντ Άλι και στο bahcesehir University. Οι 4 εκδόσεις θα εκτυπωθούν στην Κωνσταντινούπολη!!!
Β) Khaled Fahmy:
Η κληρονομιά του Μεχμέτ Αλί Πασά όπως διατηρείται στα Αιγυπτιακά εθνικά αρχεία.
C) Rukiye Kuneralp:
Οι οικογένεια του Μεχμετ Αλί Πασά και η πόλη της Κωνσταντινούπολης
D) Dr. Fani Maria Tsigkakou:
Το Μουσείο Μπενάκι θα παρουσιάσει τη συλλογή των σκίτσων του Thomas Hope’ s στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
2) Διαλέξεις και συμπόσια:
Α) Διεθνή συνδιάσκεψη με θέμα τον Εβλιγιά Τσελεμπή στην Βόρεια Ελλάδα και στο Αιγαίο.
Β) Συμπόσιο στο σχεδιασμό του Piri Reis στην θαλάσσια περιοχή του Αιγαίου
C) O κόσμος του Μεχμέτ Αλί: Καβάλα, Κάιρο & Κωνσταντινούπολη
D) Ο ρόλος του Ιμπραήμ Πασά & ο Μεχμέτ Αλί Πασάς στην ανάπτυξη της πόλης της Καβάλας
Ε) Καλοκαιρινά σεμινάρια για Έλληνες & Τούρκους
Τα σεμινάρια αυτά θα περιλαμβάνουν:
1) Μουσουλμανική ιστορία
2) Μουσουλμανική Τέχνη
3) Μουσουλμανική φιλοσοφία & φιλόσοφοι
4) Μεταφράσεις εργασιών από την Ελληνική κουλτούρα στην Αραβική
5) Μουσουλμανική επιστήμη
6) Σπουδές στην πολιτιστική κληρονομιά
7) Ανακαίνιση – αναπαλαίωση σε ιστορικά μνημεία
8) Σπουδές στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική
F) Καλοκαιρινά σεμινάρια για Έλληνες και Τούρκους Διπλωματικών Ακαδημιών (!!!!)
Αυτά τα σεμινάρια θα περιλαμβάνουν:
α) H Ελλάδα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
β) Η εξωτερική διπλωματία του Μεχμέτ Αλί
γ) Ο Μεχμέτ Αλί: Χτίζοντας ένα έθνος
3) Εκθέσεις και παρουσιάσεις:
-Κatib celebi – Piri Reis, η έκθεση του χάρτη θα γίνει στο Μουσείο Μοχάμεντ Άλι στην Καβάλα και στο Bahcesehir Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης
-Έλληνες αρχιτέκτονες στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο της εκδυτικοποίησης – έκθεση στο Μουσείο Μοχάμεντ Άλι στην Καβάλα και στο Bahcesehir Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης
-Οθωμανική καλλιγραφία και Βυζαντινή εικονογραφία – έκθεση στο Μουσείο Μοχάμεντ Άλι στην Καβάλα και στο Bahcesehir Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης
-Τomas Holt’s σκίτσα της Κωνσταντινούπολης - στο Μουσείο Μοχάμεντ Άλι στην Καβάλα και στο Bahcesehir Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης
4) Κονσέρτα και ρεσιτάλ
Θα πραγματοποιεί ανταλλαγή μουσικών προγραμμάτων από Έλληνες καλλιτέχνες στο Bahcesehir Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης και Τούρκους μουσικούς καλλιτέχνες που θα έρχονται στην Καβάλα και σε άλλες ελληνικές πόλεις.
Ακόμη και όλα αυτά ίσως να μην είχαν καμία συνεπεία και να καθιστούσαν άχρηστο αυτό το ρεπορτάζ αν δεν υπήρχε ένα πρόσωπο κλειδί και αυτός είναι καθηγητής Heath W. Lowry του Πανεπιστημίου του Bahcesehir και του Princeton (από το δεύτερο σύμφωνα με τις πληροφορίες αποχωρεί λόγω συνταξιοδότησης το 2013), για τον οποίο θα διαβάσετε σχετικά παραπλεύρως.
Τα συμπεράσματα δικά σας, δεν θέλουμε να σχολιάσουμε τίποτα επί των γεγονότων που παραθέσαμε. Ωστόσο επειδή πολλές φορές τα γεγονότα επιδέχονται πολλαπλών ερμηνειών θα ήταν χρήσιμο για την αλήθεια, αν σε όλα αυτά είχαμε και την άποψη των εκπροσώπων του Ινστιτούτου καθώς και του Υπουργείου Εξωτερικών, σχετικά με το τι ακριβώς συμβαίνει, που αποσκοπούν και τι προσδοκούν από την «αναβίωση του οθωμανικού παρελθόντος» της Καβάλας. Το μόνο που μπορούμε να σημειώσουμε ως συμπέρασμα είναι ότι ανησυχούμε, και μαζί μας και πολλοί καβαλιώτες. Ας αναλάβει λοιπόν κάποιος να ξεκαθαρίσει το τι ακριβώς συμβαίνει!!!
Ποιος είναι ο Heath W. Lowry
Όμως ποιος είναι ο καθηγητής Heath W. Lowry του Πανεπιστημίου του Bahcesehir που αν και κάτοικος Κωνσταντινούπολης περνά μεγάλο μέρος από το χρόνο του στην πόλη της Καβάλας; Ο εν λόγω 68χρονος Αμερικανός ακαδημαϊκός είχε ηγηθεί κίνησης για να αποτρέψει την αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας από την Αμερικανική Γερουσία και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους αρνητές της. Σχετικό ρεπορτάζ για το ποιος είναι δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα στο site http://www.defencenet.gr, το οποίο ασχολείται με θέματα στρατηγικής καθώς και τα εθνικά μας ζητήματα, ως συνέχεια του σχετικού άρθρου του «Χ».
Σημειώνεται λοιπόν ότι «Επιπλέον ο Heath W. Lowry κατέβαλε συστηματική προσπάθεια για να απαξιώσει τα στοιχεία που παρέδωσε στην Ιστορία και το σύνολο της ανθρωπότητας ο αμερικανός πρέσβης στην Οθωμανική αυτοκρατορία Ε. Μορκεντάου τα οποία αποτελούν μια σημαντική πηγή πληροφοριών για τα εγκλήματα που διέπραξε το κεμαλικό καθεστώς σε βάρος των Αρμενίων και Ελλήνων της Μικράς Ασίας (http://en.wikipedia.org/wiki/Heath_W._Lowry).
Φυσικά ο Αμερικανός ακαδημαϊκός δεν έκανε ότι έκανε χωρίς λόγο, αφού ο Lowry Heath κατέχει κατά σύμπτωση την έδρα «ΚΕMΑΛ ΑΤΑΤΟΥΡΚ» στο πανεπιστήμιο του Princeton από το 1993, ενώ την περίοδο 1973-1980 ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του Τμήματος Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Βοσπόρου (http://www.princeton.edu/~nes/faculty_lowry.html). Ακολούθως το 1983 με την βοήθεια και άλλων ακαδημαϊκών και την γενναία χρηματοδότηση της τουρκικής κυβέρνησης ίδρυσε το Ινστιτούτο Τουρκικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Georgetown University. Στην συνέχεια κατέλαβε μια ακόμη έδρα αυτή την φορά στο τουρκικό πανεπιστήμιο Bahcesehir (http://www.bahcesehir.edu.tr/fakultesayfa/akademikkadro/act/fenedebiyat/program/genelegitim/id/0109), ενώ για πολλά χρόνια εργάστηκε στην Τουρκία για διάφορες έρευνες που αφορούν το Οθωμανικό της παρελθόν.
Θοδωρής Σπανέλης
Εφημερίδα Χρονόμετρο Καβάλας
Όταν το 2006 ξεκινούσε την λειτουργία του στην Καβάλα το Ινστιτούτο Μωχάμεντ Άλι (I.M.A.R.Ε.T.) ως προτεραιότητα είχε την ανάπτυξη της συνεργασίας με την Αίγυπτο και ευρύτερα με τον αραβικό κόσμο. Για το λόγο αυτό, στο ιδρυτικό καταστατικό αναφερόταν αρχικά:
«1. Η συστηματική μελέτη, καταγραφή, τεκμηρίωση και διάσωση της πολιτιστικής ποικιλομορφίας η οποία απαντάται στο σύγχρονο κόσμο και την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, με έμφαση στην Αίγυπτο».
Ήταν το πρώτο άρθρο και η πρώτη προτεραιότητα. Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν είχε τεθεί ως στόχος η δημιουργία ενός Κέντρου Ισλαμικών Σπουδών που με την λειτουργία του θα πρόσφερε διέξοδο στους μουσουλμανοπαίδες της Θράκης οι οποίοι αντί να σπουδάσουν θεολογία στην γείτονα Τουρκία θα μπορούσαν να πάνε στο πανεπιστήμιο του Καϊρου. Η υλοποίηση αυτής της φιλοδοξίας θα συνέβαλε στο να γυρίσει ο θρησκευτικός έλεγχος στο καθεστώς που ίσχυε πριν από την δεκαετία του ’50. Πιο συγκεκριμένα μέχρι την δεκαετία του ‘50 ο θρησκευτικός έλεγχος της μουσουλμανικής μειονότητας βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Αιγύπτου, ως κληρονομιά της λειτουργίας του Ιμαρέτ ως θεολογικής σχολής. Στο πλαίσιο όμως της ΝΑΤΟϊκής συμμαχίας το κέντρο βάρους έφυγε από την Αίγυπτο και μετατέθηκε στην «φίλη και σύμμαχο» Τουρκία με ό,τι αυτό έφερε τις επόμενες δεκαετίες στην Θράκη...
Μια κίνηση αυτού του χαρακτήρα, δηλαδή η ανάπτυξη στενών σχέσεων με μια χώρα που δεν είχαμε διαφορές, όπως είναι η Αίγυπτος, είχε προφανή οφέλη. Ωστόσο το σχέδιο δεν περπάτησε παρά τις προσπάθειες που έγιναν και οι οποίες δεν είναι επί του παρόντος χρήσιμο να αναφερθούν. Κάπου εκεί όμως όλα αυτά έμειναν στα λόγια και το σχέδιο «πάγωσε» ή αν θέλετε ναυάγησε οριστικά. Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν εξελίξεις…
Πριν από μερικούς μήνες και αφού προηγήθηκαν δυο «γενναίες» έξοδοι ιδρυτικών μελών, από τον αρχικό αριθμό των Οκτώ που ήταν, αυτά μειώθηκαν στα τρία. Αυτή η αλλαγή θα μπορούσε να μην έχει και κανένα νόημα, ωστόσο δεν συμβαίνει το ίδιο με το περιεχόμενο του καταστατικού και κύρια το πρώτο άρθρο των σκοπών όπου η φράση «με έμφαση στην Αίγυπτο» εξαφανίστηκε!!! Παρέμεινε απλά η αναφορά, η γενική και αόριστη «και την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου». Και αυτή η περικοπή θα μπορούσε να μην έχει κανένα νόημα αν πριν από λίγες ημέρες δεν «ξεφύτρωνε» ξαφνικά η εν κρυπτώ «κύηση» του Κέντρου Οθωμανικών Σπουδών. Μια εξέλιξη που δεν έγινε γνωστή από κάποια επίσημη δήλωση του Ινστιτούτου Μωχάμεντ Άλι αλλά μέσα από δημοσιεύματα του Τουρκικού Τύπου (εφημερίδα AKSAM).
Για το τι έγραψε η εν λόγω εφημερίδα παραθέσαμε στοιχεία στο ρεπορτάζ της περασμένης εβδομάδας όπου προβήκαμε και στην αποκάλυψη της είδησης. Ωστόσο η όλη υπόθεση δεν έμεινε μόνο στις εξαγγελίες αφού ήδη έχει προχωρήσει πάρα πολύ και επί της ουσίας έχει συγκροτηθεί και ήδη λειτουργεί.
Υπάρχει ήδη διαθέσιμη τόσο αφίσα όσο και ενημερωτικό έντυπο με όλες τις χρήσιμες πληροφορίες για το νεοϊδρυθέν Κέντρο Οθωμανικών Ιστορικών Σπουδών. Σε αυτό λοιπόν αναφέρεται ότι θα αναπτυχθούν μια σειρά από κοινές δράσεις υπό το γενικό τίτλο «ΜΟΙΡΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΜΟΙΡΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ»!!!!
Επικεφαλής είναι ο Enver Yucel από το πανεπιστήμιο του Bahcesehir και η Άννα Μισσιριάν Τζούμα από το Ινστιτούτο Μωχάμεν Άλι. Ακαδημαϊκά μέλη είναι ο επίτιμος καθηγητής John Alexander από το ΑΠΘ, o καθηγητής Khaled Fahmy από το American University of Cairo and New York University, ο καθηγητής Feridun Emecen από το Istanbul University, ο καθηγητής Ismail E. Erunsal από το Marmara University, ο καθηγητής Ellias Kolovas από το Πανεπιστήμιο της Κρήτης, ο καθηγητής Heath W. Lowry από το Bahcesehir University και Princeton University και η δρ. Ιστορίας από το Μουσείο Μπενάκη. Τέλος σε διαφορετική κατηγορία συμμετέχουν και οι Τούρκοι καθηγητές Rukiye Kyneralp, Dr. Muhamment Hanefi Kutluoglu και Dr. Feryal Tansug
Στις δράσεις περιλαμβάνονται:
1) Συντονισμένες δημοσιεύσεις
Α) Heath W.Lowry & Ismail E.Erunsel:
Ας θυμηθούμε της ρίζες τους. Επιγραφές και ντοκουμέντα του Μεχμετ Αλί Πασά , στο ίδρυμα (Κιλιγιέ) στην Καβάλα.
Το βιβλίο αυτό θα εκδοθεί ταυτόχρονα στα Αράβικα, στα Αγγλικά, στα Ελληνικά και στην Τούρκικη έκδοση. Τον ίδρυμα Μωχάμεντ Άλι θ΄αναλάβει την έκδοση της Αράβικης και της Ελληνικής μετάφρασης και το bahcesehir University την Αγγλική και την Τούρκικη. Το κόστος για τον σχεδιασμό και την εκτύπωση των 4 εκδόσεων θα μοιραστεί στο Ιντ.Μωχάμεντ Άλι και στο bahcesehir University. Οι 4 εκδόσεις θα εκτυπωθούν στην Κωνσταντινούπολη!!!
Β) Khaled Fahmy:
Η κληρονομιά του Μεχμέτ Αλί Πασά όπως διατηρείται στα Αιγυπτιακά εθνικά αρχεία.
C) Rukiye Kuneralp:
Οι οικογένεια του Μεχμετ Αλί Πασά και η πόλη της Κωνσταντινούπολης
D) Dr. Fani Maria Tsigkakou:
Το Μουσείο Μπενάκι θα παρουσιάσει τη συλλογή των σκίτσων του Thomas Hope’ s στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
2) Διαλέξεις και συμπόσια:
Α) Διεθνή συνδιάσκεψη με θέμα τον Εβλιγιά Τσελεμπή στην Βόρεια Ελλάδα και στο Αιγαίο.
Β) Συμπόσιο στο σχεδιασμό του Piri Reis στην θαλάσσια περιοχή του Αιγαίου
C) O κόσμος του Μεχμέτ Αλί: Καβάλα, Κάιρο & Κωνσταντινούπολη
D) Ο ρόλος του Ιμπραήμ Πασά & ο Μεχμέτ Αλί Πασάς στην ανάπτυξη της πόλης της Καβάλας
Ε) Καλοκαιρινά σεμινάρια για Έλληνες & Τούρκους
Τα σεμινάρια αυτά θα περιλαμβάνουν:
1) Μουσουλμανική ιστορία
2) Μουσουλμανική Τέχνη
3) Μουσουλμανική φιλοσοφία & φιλόσοφοι
4) Μεταφράσεις εργασιών από την Ελληνική κουλτούρα στην Αραβική
5) Μουσουλμανική επιστήμη
6) Σπουδές στην πολιτιστική κληρονομιά
7) Ανακαίνιση – αναπαλαίωση σε ιστορικά μνημεία
8) Σπουδές στην παραδοσιακή αρχιτεκτονική
F) Καλοκαιρινά σεμινάρια για Έλληνες και Τούρκους Διπλωματικών Ακαδημιών (!!!!)
Αυτά τα σεμινάρια θα περιλαμβάνουν:
α) H Ελλάδα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
β) Η εξωτερική διπλωματία του Μεχμέτ Αλί
γ) Ο Μεχμέτ Αλί: Χτίζοντας ένα έθνος
3) Εκθέσεις και παρουσιάσεις:
-Κatib celebi – Piri Reis, η έκθεση του χάρτη θα γίνει στο Μουσείο Μοχάμεντ Άλι στην Καβάλα και στο Bahcesehir Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης
-Έλληνες αρχιτέκτονες στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο της εκδυτικοποίησης – έκθεση στο Μουσείο Μοχάμεντ Άλι στην Καβάλα και στο Bahcesehir Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης
-Οθωμανική καλλιγραφία και Βυζαντινή εικονογραφία – έκθεση στο Μουσείο Μοχάμεντ Άλι στην Καβάλα και στο Bahcesehir Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης
-Τomas Holt’s σκίτσα της Κωνσταντινούπολης - στο Μουσείο Μοχάμεντ Άλι στην Καβάλα και στο Bahcesehir Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης
4) Κονσέρτα και ρεσιτάλ
Θα πραγματοποιεί ανταλλαγή μουσικών προγραμμάτων από Έλληνες καλλιτέχνες στο Bahcesehir Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης και Τούρκους μουσικούς καλλιτέχνες που θα έρχονται στην Καβάλα και σε άλλες ελληνικές πόλεις.
Ακόμη και όλα αυτά ίσως να μην είχαν καμία συνεπεία και να καθιστούσαν άχρηστο αυτό το ρεπορτάζ αν δεν υπήρχε ένα πρόσωπο κλειδί και αυτός είναι καθηγητής Heath W. Lowry του Πανεπιστημίου του Bahcesehir και του Princeton (από το δεύτερο σύμφωνα με τις πληροφορίες αποχωρεί λόγω συνταξιοδότησης το 2013), για τον οποίο θα διαβάσετε σχετικά παραπλεύρως.
Τα συμπεράσματα δικά σας, δεν θέλουμε να σχολιάσουμε τίποτα επί των γεγονότων που παραθέσαμε. Ωστόσο επειδή πολλές φορές τα γεγονότα επιδέχονται πολλαπλών ερμηνειών θα ήταν χρήσιμο για την αλήθεια, αν σε όλα αυτά είχαμε και την άποψη των εκπροσώπων του Ινστιτούτου καθώς και του Υπουργείου Εξωτερικών, σχετικά με το τι ακριβώς συμβαίνει, που αποσκοπούν και τι προσδοκούν από την «αναβίωση του οθωμανικού παρελθόντος» της Καβάλας. Το μόνο που μπορούμε να σημειώσουμε ως συμπέρασμα είναι ότι ανησυχούμε, και μαζί μας και πολλοί καβαλιώτες. Ας αναλάβει λοιπόν κάποιος να ξεκαθαρίσει το τι ακριβώς συμβαίνει!!!
Ποιος είναι ο Heath W. Lowry
Όμως ποιος είναι ο καθηγητής Heath W. Lowry του Πανεπιστημίου του Bahcesehir που αν και κάτοικος Κωνσταντινούπολης περνά μεγάλο μέρος από το χρόνο του στην πόλη της Καβάλας; Ο εν λόγω 68χρονος Αμερικανός ακαδημαϊκός είχε ηγηθεί κίνησης για να αποτρέψει την αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας από την Αμερικανική Γερουσία και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους αρνητές της. Σχετικό ρεπορτάζ για το ποιος είναι δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα στο site http://www.defencenet.gr, το οποίο ασχολείται με θέματα στρατηγικής καθώς και τα εθνικά μας ζητήματα, ως συνέχεια του σχετικού άρθρου του «Χ».
Σημειώνεται λοιπόν ότι «Επιπλέον ο Heath W. Lowry κατέβαλε συστηματική προσπάθεια για να απαξιώσει τα στοιχεία που παρέδωσε στην Ιστορία και το σύνολο της ανθρωπότητας ο αμερικανός πρέσβης στην Οθωμανική αυτοκρατορία Ε. Μορκεντάου τα οποία αποτελούν μια σημαντική πηγή πληροφοριών για τα εγκλήματα που διέπραξε το κεμαλικό καθεστώς σε βάρος των Αρμενίων και Ελλήνων της Μικράς Ασίας (http://en.wikipedia.org/wiki/Heath_W._Lowry).
Φυσικά ο Αμερικανός ακαδημαϊκός δεν έκανε ότι έκανε χωρίς λόγο, αφού ο Lowry Heath κατέχει κατά σύμπτωση την έδρα «ΚΕMΑΛ ΑΤΑΤΟΥΡΚ» στο πανεπιστήμιο του Princeton από το 1993, ενώ την περίοδο 1973-1980 ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του Τμήματος Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Βοσπόρου (http://www.princeton.edu/~nes/faculty_lowry.html). Ακολούθως το 1983 με την βοήθεια και άλλων ακαδημαϊκών και την γενναία χρηματοδότηση της τουρκικής κυβέρνησης ίδρυσε το Ινστιτούτο Τουρκικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Georgetown University. Στην συνέχεια κατέλαβε μια ακόμη έδρα αυτή την φορά στο τουρκικό πανεπιστήμιο Bahcesehir (http://www.bahcesehir.edu.tr/fakultesayfa/akademikkadro/act/fenedebiyat/program/genelegitim/id/0109), ενώ για πολλά χρόνια εργάστηκε στην Τουρκία για διάφορες έρευνες που αφορούν το Οθωμανικό της παρελθόν.
Θοδωρής Σπανέλης
Εφημερίδα Χρονόμετρο Καβάλας
Δευτέρα 21 Μαρτίου 2011
Μεθοδολογία συγγραφής μιάς γεωπολιτικής ανάλυσης
Δομή, έννοιες και Όροι.
[Ιωάννης Θ. Μάζης, Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας-Γεωπολιτικής , Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών], [31-10-2007]
Α. Ο Τίτλος του θέματος και η ερμηνεία του.
Ο τίτλος ενός θέματος μιας μελέτης γεωπολιτικής αναλύσεως (πρέπει να) ορίζει τα δεδομένα και τα ζητούμενα του προβλήματός μας. Δηλαδή ορίζει:
1) Τα όρια του Γεωγραφικού Συμπλόκου το οποίο και αποτελεί το γεωγραφικό πεδίο που αφορά την ανάλυσή μας.
2) Τον προς μελέτη χώρο (εσωτερικό ή εξωτερικό) του Συμπλόκου ο οποίος μας ενδιαφέρει ως πεδίο κατανομής ή ανακατανομής ισχύος λόγω της δράσεως ενός συγκεκριμένου γεωπολιτικού παράγοντος.
3) Τον προαναφερθέντα γεωπολιτικό παράγοντα του οποίου η συμπεριφορά δύναται να επηρεάσει την κατανομή ισχύος στο εσωτερικό ή και στο εξωτερικό του δεδομένου Γεωγραφικού Συμπλόκου.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΘΕΜΑΤΟΣ:
«Η γεωπολιτική του ισλαμιστικού Κινήματος στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή».
ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΙΤΛΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ:
1) Τα όρια του Γεωγραφικού Συμπλόκου προσδιορίζονται στον όρο «Ευρύτερη Μέση Ανατολή».
2) Ο προς μελέτη Χώρος του Συμπλόκου είναι το «εσωτερικό» του γεωγραφικού Συμπλόκου της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής και φαίνεται από το «στην» δηλ. «Εις την…», «εντός των ορίων της…».
3) Ο οριζόμενος γεωπολιτικός παράγων είναι το «ισλαμιστικό Κίνημα».
Β. Η Ανάλυση.
Φάση 1η.
Στη φάση αυτή προσδιορίζουμε τα όρια των Γεωπολιτικών Συστημάτων εντός των οποίων θα επεξεργασθούμε τη δράση ή τις δράσεις του οριζόμενου στον τίτλο του θέματος, Γεωπολιτικού Παράγοντος.
Έχουμε τρεις κλίμακες Συστημάτων οριζόμενες ως προς το εύρος του γεωγραφικού χώρου αναφοράς των:
1) Τα Υποσυστήματα, τα οποία αποτελούν υποσύνολα των Συστημάτων.
2) Τα Συστήματα τα οποία αποτελούν το κύριο προς εξέταση Γεωγραφικό Σύμπλοκο.
3) Τα Υπερσυστήματα, τα οποία εμπεριέχουν –ως υποσύνολο- το κύριο εξεταζόμενο Σύστημα ή και άλλα τα οποία όμως δεν αφορούν την εξέτασή μας.
Για να ορίσουμε όμως με όρους γεωγραφικού εύρους τα ανωτέρω Συστήματα απαιτείται και ένα ποιοτικό χαρακτηριστικό το οποίο θα προσδιορίσει -με την ύπαρξή του, τις μορφές του, τη δράση του και το βαθμό επιρροών του- το εύρος των γεωγραφικών χώρων των προαναφερθέντων Συστημάτων. Χωρίς το ποιοτικό αυτό χαρακτηριστικό και τα επί μέρους χαρακτηριστικά του δεν είναι δυνατός, αλλά δεν έχει και νόημα, ο προσδιορισμός των τριών προαναφερθησεισών κλιμάκων Συστημάτων.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΟΡΙΣΜΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ:
Στο προαναφερθέν θέμα τα όρια των Συστημικών κλιμάκων ορίζονται ως εξής:
1) Σύστημα: Είναι το Γεωγραφικό Σύμπλοκο της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής,
όχι μόνο διότι αυτό δίδεται στον τίτλο, πράγμα που αποτελεί ήδη θεμελιώδες
κριτήριο, αλλά και από το γεγονός ότι ο «Γεωπολιτικός παράγων» που είναι
το «Ισλαμιστικό κίνημα» υπάρχει, δρα και επηρεάζει το σύνολο του γεωγραφικού χώρου του Συμπλόκου.
2) Υποσυστήματα:
i) Το «Ισλαμιστικό κίνημα του Μαγκρέμπ» αποτελεί ένα Υποσύστημα λόγω των ιδιαιτεροτήτων του οι οποίες ανάγονται στο πολιτισμικό, οικονομικό, πολιτικό και οργανωσιακό χαρακτήρα του Ισλάμ στη γεωγραφική αυτή περιοχή.
ii) To «Ισλαμιστικό κίνημα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής[1]» για τους ίδιους λόγους.
iii) Το «Αφγανοπακιστανικό και Ιρανικό Ισλαμιστικό κίνημα».
2) Υπερσύστημα:
Ως Υπερσύστημα μπορεί να ορισθεί ο Διεθνής Daar al-Islam (Οίκος του Ισλάμ) δηλ. το Γεωγραφικό Σύμπλοκο εκείνο που εμπεριέχει τις γαίες του Ισλάμ διεθνώς οι οποίες κατοικούνται από ισλαμικούς πληθυσμούς και ο
Daar al-Sulh (Οίκος της Συνύπαρξης) όπου κατοικεί ανενόχλητη –κατά το μάλλον ή ήτον- η ισλαμική διασπορά (Π.χ. Ευρώπη. Η.Π.Α. Αυστραλία).
Αφού ορίσουμε τις τρεις κλίμακες των Συστημάτων θα πρέπει να προσδιορίσουμε τα υπό εξέταση πεδία γεωπολιτικής επιρροής του «γεωπολιτικού παράγοντος» του τίτλου μας. Δηλαδή θα πρέπει να καθορίσουμε για ποιο συνδυασμό εκ των τεσσάρων πεδίων (γεωπολιτικών πυλώνων) θα εξετάσουμε τις επιρροές του «γεωπολιτικού παράγοντος» μας στο πλαίσιο πάντα της επιλεγμένης Συστημικής κλίμακος (π.χ. στο επίπεδο του «Συστήματος»).
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:
Θα εξετασθούν οι επιρροές του ισλαμιστικού κινήματος στα τρία προαναφερθέντα Υποσυστήματα και ειδικά στους «πυλώνες» της Άμυνας, της Οικονομίας και της Πολιτικής. Ή στους πυλώνες του Πολιτισμού και της Οικονομίας ή στους Πυλώνες του Πολιτισμού, της Πολιτικής και της Άμυνας ή ακόμη και στους τέσσερις πυλώνες[2] i) της Άμυνας, ii) της Οικονομίας, iii) της Πολιτικής και του iv) Πολιτισμού/Πληροφορίας.
Φάση 2η.
Στη φάση αυτή θα προσδιορίσουμε τις γεωπολιτικές τάσεις-δυναμικές για ένα έκαστο των εξετασθέντων υποσυστημάτων. Οι τάσεις αυτές προσδιορίζονται μόνο και αποκλειστικά με όρους «ισχύος». Απαντούν δε στα εξής ερωτήματα:
1ον) Σε ποιους πυλώνες κατισχύει ο «γεωπολιτικός παράγων» που εξετάζουμε (για το δικό μας παράδειγμα το «ισλαμιστικό κίνημα») και συνεπώς καθορίζει ήδη ή δύναται να καθορίσει τη συμπεριφορά τους στο πλαίσιο του εκάστοτε Υποσυστήματος. Αυτή η μορφή του συμπεράσματος ορίζεται ως «θετική υποσυστημική συνιστώσα τάση ισχύος» του «γεωπολιτικού παράγοντος» στο «Εσωτερικό του Συστήματος».
2ον) Σε ποιους πυλώνες απορροφάται η επιρροή του «γεωπολιτικού παράγοντος» και ως εκ τούτου δεν επηρεάζει τη συνολική συμπεριφορά του υποσυστήματος. Αυτή η μορφή του συμπεράσματος ορίζεται ως «μηδενική υποσυστημική συνιστώσα τάση ισχύος» του «γεωπολιτικού παράγοντος» στο «Εσωτερικό του Συστήματος».
Γ. Η Σύνθεση
Η Σύνθεση είναι η διαδικασία του αφορά την εύρεση της Συνισταμένης τάσεως ισχύος του δεδομένου Γεωπολιτικού παράγοντος σε τελική συστημική κλίμακα. Αν δηλαδή έχουμε εξεύρει και προσδιορίσει της επί μέρους συνιστώσες ισχύος (του γεωπολιτικού μας παράγοντος) σε επίπεδο Υποσυστήματος και το ζητούμενο είναι η Συνισταμένη σε συστημική κλίμακα επιπέδου Συστήματος τότε η φάση της Σύνθεσης θα αρχίσει στο επίπεδο του Συστήματος. Αν οι ζητούμενη συνισταμένη είναι σε επίπεδο Υπερσυστήματος, τότε η φάση της Σύνθεσης θα αρχίσει μετά το πέρας της Αναλύσεως των συνιστωσών του Συστήματος.
Δ. Συμπεράσματα
Το τελευταίο μέρος της μελέτης αποτελεί η φάση των Συμπερασμάτων. Εδώ καλούμεθα να περιγράψουμε τις γεωπολιτικές δυναμικές στις οποίες υποβάλλει η «Συνισταμένη της ισχύος», του υπό εξέταση «γεωπολιτικού παράγοντος», την συμπεριφορά του εξετασθέντος Συστήματος, στο περιβάλλον του Υπερσυστήματος.
Πρέπει να τονίσουμε το εξής: Στη φάση αυτή της μελέτης, όπως και σε οποιαδήποτε άλλη φάση της ως άνω γεωπολιτικής αναλύσεως δεν καταθέτουμε προτάσεις. Ανακαλύπτουμε δομές, δράσεις, λειτουργίες, επιρροές, μορφές, δυναμικές του γεωπολιτικού παράγοντος και τις περιγράφουμε. Όπως περιγράφουμε και τις εξ αυτών συμπεριφορές του Συστήματος. Οι προτάσεις, δεν αποτελούν αντικείμενο της Γεωπολιτικής Αναλύσεως. Αποτελούν αντικείμενο της Γεωστρατηγικής προσεγγίσεως η οποία μπορεί να γίνει, μόνον εφόσον μας ζητηθεί και εκμεταλλευόμενη τα αποτελέσματα της προηγηθείσας γεωπολιτικής αναλύσεως.
Πηγή: Περί Αλός http://perialos.blogspot.com/2011/03/blog-post_21.html
[Ιωάννης Θ. Μάζης, Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας-Γεωπολιτικής , Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών], [31-10-2007]
Α. Ο Τίτλος του θέματος και η ερμηνεία του.
Ο τίτλος ενός θέματος μιας μελέτης γεωπολιτικής αναλύσεως (πρέπει να) ορίζει τα δεδομένα και τα ζητούμενα του προβλήματός μας. Δηλαδή ορίζει:
1) Τα όρια του Γεωγραφικού Συμπλόκου το οποίο και αποτελεί το γεωγραφικό πεδίο που αφορά την ανάλυσή μας.
2) Τον προς μελέτη χώρο (εσωτερικό ή εξωτερικό) του Συμπλόκου ο οποίος μας ενδιαφέρει ως πεδίο κατανομής ή ανακατανομής ισχύος λόγω της δράσεως ενός συγκεκριμένου γεωπολιτικού παράγοντος.
3) Τον προαναφερθέντα γεωπολιτικό παράγοντα του οποίου η συμπεριφορά δύναται να επηρεάσει την κατανομή ισχύος στο εσωτερικό ή και στο εξωτερικό του δεδομένου Γεωγραφικού Συμπλόκου.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΘΕΜΑΤΟΣ:
«Η γεωπολιτική του ισλαμιστικού Κινήματος στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή».
ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΙΤΛΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ:
1) Τα όρια του Γεωγραφικού Συμπλόκου προσδιορίζονται στον όρο «Ευρύτερη Μέση Ανατολή».
2) Ο προς μελέτη Χώρος του Συμπλόκου είναι το «εσωτερικό» του γεωγραφικού Συμπλόκου της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής και φαίνεται από το «στην» δηλ. «Εις την…», «εντός των ορίων της…».
3) Ο οριζόμενος γεωπολιτικός παράγων είναι το «ισλαμιστικό Κίνημα».
Β. Η Ανάλυση.
Φάση 1η.
Στη φάση αυτή προσδιορίζουμε τα όρια των Γεωπολιτικών Συστημάτων εντός των οποίων θα επεξεργασθούμε τη δράση ή τις δράσεις του οριζόμενου στον τίτλο του θέματος, Γεωπολιτικού Παράγοντος.
Έχουμε τρεις κλίμακες Συστημάτων οριζόμενες ως προς το εύρος του γεωγραφικού χώρου αναφοράς των:
1) Τα Υποσυστήματα, τα οποία αποτελούν υποσύνολα των Συστημάτων.
2) Τα Συστήματα τα οποία αποτελούν το κύριο προς εξέταση Γεωγραφικό Σύμπλοκο.
3) Τα Υπερσυστήματα, τα οποία εμπεριέχουν –ως υποσύνολο- το κύριο εξεταζόμενο Σύστημα ή και άλλα τα οποία όμως δεν αφορούν την εξέτασή μας.
Για να ορίσουμε όμως με όρους γεωγραφικού εύρους τα ανωτέρω Συστήματα απαιτείται και ένα ποιοτικό χαρακτηριστικό το οποίο θα προσδιορίσει -με την ύπαρξή του, τις μορφές του, τη δράση του και το βαθμό επιρροών του- το εύρος των γεωγραφικών χώρων των προαναφερθέντων Συστημάτων. Χωρίς το ποιοτικό αυτό χαρακτηριστικό και τα επί μέρους χαρακτηριστικά του δεν είναι δυνατός, αλλά δεν έχει και νόημα, ο προσδιορισμός των τριών προαναφερθησεισών κλιμάκων Συστημάτων.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΟΡΙΣΜΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ:
Στο προαναφερθέν θέμα τα όρια των Συστημικών κλιμάκων ορίζονται ως εξής:
1) Σύστημα: Είναι το Γεωγραφικό Σύμπλοκο της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής,
όχι μόνο διότι αυτό δίδεται στον τίτλο, πράγμα που αποτελεί ήδη θεμελιώδες
κριτήριο, αλλά και από το γεγονός ότι ο «Γεωπολιτικός παράγων» που είναι
το «Ισλαμιστικό κίνημα» υπάρχει, δρα και επηρεάζει το σύνολο του γεωγραφικού χώρου του Συμπλόκου.
2) Υποσυστήματα:
i) Το «Ισλαμιστικό κίνημα του Μαγκρέμπ» αποτελεί ένα Υποσύστημα λόγω των ιδιαιτεροτήτων του οι οποίες ανάγονται στο πολιτισμικό, οικονομικό, πολιτικό και οργανωσιακό χαρακτήρα του Ισλάμ στη γεωγραφική αυτή περιοχή.
ii) To «Ισλαμιστικό κίνημα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής[1]» για τους ίδιους λόγους.
iii) Το «Αφγανοπακιστανικό και Ιρανικό Ισλαμιστικό κίνημα».
2) Υπερσύστημα:
Ως Υπερσύστημα μπορεί να ορισθεί ο Διεθνής Daar al-Islam (Οίκος του Ισλάμ) δηλ. το Γεωγραφικό Σύμπλοκο εκείνο που εμπεριέχει τις γαίες του Ισλάμ διεθνώς οι οποίες κατοικούνται από ισλαμικούς πληθυσμούς και ο
Daar al-Sulh (Οίκος της Συνύπαρξης) όπου κατοικεί ανενόχλητη –κατά το μάλλον ή ήτον- η ισλαμική διασπορά (Π.χ. Ευρώπη. Η.Π.Α. Αυστραλία).
Αφού ορίσουμε τις τρεις κλίμακες των Συστημάτων θα πρέπει να προσδιορίσουμε τα υπό εξέταση πεδία γεωπολιτικής επιρροής του «γεωπολιτικού παράγοντος» του τίτλου μας. Δηλαδή θα πρέπει να καθορίσουμε για ποιο συνδυασμό εκ των τεσσάρων πεδίων (γεωπολιτικών πυλώνων) θα εξετάσουμε τις επιρροές του «γεωπολιτικού παράγοντος» μας στο πλαίσιο πάντα της επιλεγμένης Συστημικής κλίμακος (π.χ. στο επίπεδο του «Συστήματος»).
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:
Θα εξετασθούν οι επιρροές του ισλαμιστικού κινήματος στα τρία προαναφερθέντα Υποσυστήματα και ειδικά στους «πυλώνες» της Άμυνας, της Οικονομίας και της Πολιτικής. Ή στους πυλώνες του Πολιτισμού και της Οικονομίας ή στους Πυλώνες του Πολιτισμού, της Πολιτικής και της Άμυνας ή ακόμη και στους τέσσερις πυλώνες[2] i) της Άμυνας, ii) της Οικονομίας, iii) της Πολιτικής και του iv) Πολιτισμού/Πληροφορίας.
Φάση 2η.
Στη φάση αυτή θα προσδιορίσουμε τις γεωπολιτικές τάσεις-δυναμικές για ένα έκαστο των εξετασθέντων υποσυστημάτων. Οι τάσεις αυτές προσδιορίζονται μόνο και αποκλειστικά με όρους «ισχύος». Απαντούν δε στα εξής ερωτήματα:
1ον) Σε ποιους πυλώνες κατισχύει ο «γεωπολιτικός παράγων» που εξετάζουμε (για το δικό μας παράδειγμα το «ισλαμιστικό κίνημα») και συνεπώς καθορίζει ήδη ή δύναται να καθορίσει τη συμπεριφορά τους στο πλαίσιο του εκάστοτε Υποσυστήματος. Αυτή η μορφή του συμπεράσματος ορίζεται ως «θετική υποσυστημική συνιστώσα τάση ισχύος» του «γεωπολιτικού παράγοντος» στο «Εσωτερικό του Συστήματος».
2ον) Σε ποιους πυλώνες απορροφάται η επιρροή του «γεωπολιτικού παράγοντος» και ως εκ τούτου δεν επηρεάζει τη συνολική συμπεριφορά του υποσυστήματος. Αυτή η μορφή του συμπεράσματος ορίζεται ως «μηδενική υποσυστημική συνιστώσα τάση ισχύος» του «γεωπολιτικού παράγοντος» στο «Εσωτερικό του Συστήματος».
Γ. Η Σύνθεση
Η Σύνθεση είναι η διαδικασία του αφορά την εύρεση της Συνισταμένης τάσεως ισχύος του δεδομένου Γεωπολιτικού παράγοντος σε τελική συστημική κλίμακα. Αν δηλαδή έχουμε εξεύρει και προσδιορίσει της επί μέρους συνιστώσες ισχύος (του γεωπολιτικού μας παράγοντος) σε επίπεδο Υποσυστήματος και το ζητούμενο είναι η Συνισταμένη σε συστημική κλίμακα επιπέδου Συστήματος τότε η φάση της Σύνθεσης θα αρχίσει στο επίπεδο του Συστήματος. Αν οι ζητούμενη συνισταμένη είναι σε επίπεδο Υπερσυστήματος, τότε η φάση της Σύνθεσης θα αρχίσει μετά το πέρας της Αναλύσεως των συνιστωσών του Συστήματος.
Δ. Συμπεράσματα
Το τελευταίο μέρος της μελέτης αποτελεί η φάση των Συμπερασμάτων. Εδώ καλούμεθα να περιγράψουμε τις γεωπολιτικές δυναμικές στις οποίες υποβάλλει η «Συνισταμένη της ισχύος», του υπό εξέταση «γεωπολιτικού παράγοντος», την συμπεριφορά του εξετασθέντος Συστήματος, στο περιβάλλον του Υπερσυστήματος.
Πρέπει να τονίσουμε το εξής: Στη φάση αυτή της μελέτης, όπως και σε οποιαδήποτε άλλη φάση της ως άνω γεωπολιτικής αναλύσεως δεν καταθέτουμε προτάσεις. Ανακαλύπτουμε δομές, δράσεις, λειτουργίες, επιρροές, μορφές, δυναμικές του γεωπολιτικού παράγοντος και τις περιγράφουμε. Όπως περιγράφουμε και τις εξ αυτών συμπεριφορές του Συστήματος. Οι προτάσεις, δεν αποτελούν αντικείμενο της Γεωπολιτικής Αναλύσεως. Αποτελούν αντικείμενο της Γεωστρατηγικής προσεγγίσεως η οποία μπορεί να γίνει, μόνον εφόσον μας ζητηθεί και εκμεταλλευόμενη τα αποτελέσματα της προηγηθείσας γεωπολιτικής αναλύσεως.
Πηγή: Περί Αλός http://perialos.blogspot.com/2011/03/blog-post_21.html
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)