Το ΝΑΤΟ θα συζητήσει τον ρόλο του στις επιχειρήσεις στη Λιβύη μετά την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που επιτρέπει την ανάληψη στρατιωτικής δράσης στη Λιβύη, ανακοίνωσε την Παρασκευή ο εκπρόσωπος της Ατλαντικής Συμμαχίας.
Το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο, στο οποίο συμμετέχουν οι πρεσβευτές των 28 χωρών μελών του ΝΑΤΟ, συνέρχεται σήμερα στις 11.30 (ώρα Ελλάδος) για να συζητήσει τις συνέπειες της απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και το επίπεδο προόδου του σχεδιασμού των επιχειρήσεων, για την αντιμετώπιση κάθε ενδεχομένου.
"Για κάθε επιχείρηση του ΝΑΤΟ, πρέπει να καταδειχθεί η ανάγκη να αναλάβει δράση η Συμμαχία ώστε να υπάρξει σθεναρή περιφερειακή υποστήριξη και μία σαφής νομική βάση, όπως αποφάσισαν την περασμένη εβδομάδα στις Βρυξέλλες οι υπουργοί Άμυνας της Συμμαχίας", δήλωσε η εκπρόσωπος.
"Υπό αυτούς τους τρεις όρους, το ΝΑΤΟ είναι έτοιμο να αναλάβει δράση συμμετέχοντας στην ευρύτερη διεθνή προσπάθεια και αυτό θα είναι το αντικείμενο των συνομιλιών", πρόσθεσε επισημαίνοντας ότι η Συμμαχία ενεργεί βάσει συναίνεσης.
Μία από τις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ, η Γερμανία, απέσχε της ψηφοφορίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας της απόφασης 1973 για την ανάληψη διεθνούς στρατιωτικής δράσης στη Λιβύη.
Αντίθετη με την ανάληψη στρατιωτικής δράσης έχει κατ΄επανάληψιν ταχθεί και η Τουρκία.
Σε νέα σημερινή της ανακοίνωση που εκδόθηκε από το πρωθυπουργικό γραφείο, η Τουρκία, η μόνη μουσουλμανική χώρα μέλος της Ατλαντικής Συμμαχίας, απευθύνει έκκληση για "κατάπαυση του πυρός" στη Λιβύη, τονίζει ότι η απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας δεν είναι δεσμευτική για όλες τις χώρες και προσθέτει ότι πρέπει να βρεθεί "ειρηνική λύση στην κρίση".
Πηγή:ΗΜΕΡΗΣΙΑ
Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)
Παρασκευή 18 Μαρτίου 2011
Η πρώτη επίσημη " εχθροπραξία" για την ΑΟΖ
Η Τουρκία πραγματοποίησε την πρώτη επίσημη «εχθροπραξία» κατά της χώρας μας στο πεδίο μάχης της ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) επιλέγοντας για μια ακόμη φορά τη χρήση στρατιωτικών μέσων.
Του Γιάννη Θεοδωράτου
Με τη χρήση πολεμικού πλοίου, εφάρμοσε για μία ακόμη φορά τη γνωστή της στρατηγική προκειμένου να αμφισβητήσει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην περιοχή του Καστελόριζου, προκαλώντας παράλληλα και την ισραηλινή αντίδραση.
Το ελληνικό Υπουργείο των Εξωτερικών, με καθυστέρηση δύο τουλάχιστον ημερών, έδωσε στη δημοσιότητα όλα τα στοιχεία αναφορικά με την παρενόχληση του ιταλικού ερευνητικού σκάφους OGS-Explora, το οποίο είχε μισθωθεί από την ισραηλινή κυβέρνηση με σκοπό την εκτέλεση βυθομέτρησης εντός της ελληνικής και της κυπριακής ΑΟΖ.
Η Τουρκία αντέδρασε δυναμικά αποστέλλοντας την κορβέτα «Bandirma» (F502), η οποία το Σάββατο 12 Μαρτίου προσέγγισε το ιταλικό σκάφος προειδοποιώντας το να διακόψει τις μετρήσεις και να εγκαταλείψει την περιοχή, ενημερώνοντας ότι βρίσκεται παράνομα (χωρίς άδεια) εντός της τουρκικής ΑΟΖ! Το ιταλικό σκάφος που εκτελούσε τις υποθαλάσσιες έρευνες – μετά το πέρας των οποίων θα ποντιζόταν καλώδιο οπτικών ινών που θα συνέδεε το Ισραήλ με την Ιταλία – είχε ζητήσει και λάβει σχετική άδεια από την Υδρογραφική Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού (ΠΝ).
Ο κυβερνήτης του πλοίου ενημέρωσε την αρμόδια εταιρεία με την οποία συνεργαζόταν, καθότι το πλοίο (που δεν είναι πολεμικό) δεν είχε καμία απολύτως σχέση / αρμοδιότητα να επικοινωνήσει με τις ελληνικές αρχές. Η εταιρεία στη συνέχεια ενημέρωσε για το συμβάν την Υδρογραφική Υπηρεσία του ΠΝ, οπότε το θέμα έφθασε στο ΓΕΕΘΑ, πλην όμως τον χειρισμό του ανέλαβε το Υπουργείο των Εξωτερικών.
Το ιταλικό πλοίο διέκοψε τις έρευνες και στη συνέχεια κινήθηκε με τη συνοδεία της τουρκικής κορβέτας εκτός της ελληνικής ΑΟΖ. Όταν εισήλθε στην κυπριακή, η «Bandirma» απομακρύνθηκε, έχοντας ολοκληρώσει την πρώτη καταγεγραμμένη εχθροπραξία, η οποία έληξε με την καταγραφή των τουρκικών διεκδικήσεων. Το ελληνικό ΥΠΕΞ απέκρυψε το γεγονός, προκειμένου να κρατηθούν κατά την πάγια τακτική χαμηλοί τόνοι, μέχρις ότου (άγνωστο πως) υπήρξε διαρροή στην εφημερίδα «Αυγή». Η μη ανακήρυξη ΑΟΖ εκ μέρους της Αθήνας δημιουργεί ένα «ύποπτο κενό» στην περιοχή του Καστελορίζου (βλ. τις αποκαλύψεις Ρολάνδη στο τρέχον τεύχος Μαρτίου του περιοδικού ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ τ.13 που κυκλοφορεί πανελλαδικά), που έρχεται να καλύψει η Άγκυρα!
Η τουρκική ενέργεια προκάλεσε την ισραηλινή αντίδραση, η οποία σύντομα αναμένεται να λάβει πιο σαφή μορφή, διότι παρεμποδίστηκε ένα έργο που αφορά τα συμφέροντα του εβραϊκού κράτους και διέρχεται μέσω της ελληνικής ΑΟΖ. Ωστόσο πρέπει να επισημανθούν τρία σημεία:
Α. Η τουρκική αντίδραση δεν πραγματοποιήθηκε μέσω της αποστολής σκάφους της Ακτοφυλακής αλλά του Τουρκικού Ναυτικού, το οποίο μάλιστα φαίνεται ότι περιπολεί βάσει σχεδίου στην περιοχή της ελληνικής ΑΟΖ με αποστολή να αποτρέψει οποιαδήποτε ενέργεια ξένης δύναμης / εταιρείας, η οποία δεν θα έχει λάβει την άδεια από την Άγκυρα. Συνεπώς η Τουρκία προετοιμάζεται για όλα τα ενδεχόμενα και έχει προσδιορίσει κανόνες εμπλοκής.
Β. Η ελληνική πλευρά υπέστη την πρώτη της ήττα στον πόλεμο της ΑΟΖ καθότι η τουρκική κορβέτα όχι μόνο προσδιόρισε το εύρος της τουρκικής διεκδίκησης δίνοντας το στίγμα (!) γεωγραφικού μήκους 32ο 16΄18’’ δυτικά του οποίου (ανοικτά των κυπριακών ακτών) η Τουρκία έχει νόμιμα δικαιώματα, αλλά κατέστησε άμεσα σαφές προς την Ελλάδα, την Κύπρο και ειδικά το Ισραήλ, ότι δεν υφίσταται συνέχεια των μεταξύ του ΑΟΖ, «εξουδετερώνοντας το φρούριο» του Καστελόριζου.
Γ. Αποτελεί παράδοξο το γεγονός της αναφοράς – σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες – των τουρκικών στρατιωτικών αρχών σε ύπαρξη τουρκικής ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ είναι γνωστό ότι η Άγκυρα δεν έχει υπογράψει τη Συνθήκη του Μοντέγκο Μπέι (1982, ενεργοποιήθηκε μετά τη συλλογή των προβλεπόμενων κυρώσεων στις αρχές της δεκαετίας του 1990) και συνεπώς δεν αναγνωρίζει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτή (εξαίρεση αποτελεί ο καθορισμός ΑΟΖ στην κλειστή Μαύρη Θάλασσα).
Η εμπλοκή συνιστά επιβεβαίωση του «κρυφού casus belli» που έχει γνωστοποιηθεί στη χώρα μας και είναι συνέχεια της δήλωσης Νταβούτογλου περί τοποθέτησης του Καστελορίζου στην Μεσόγειο. Η επιθετική αυτή ενέργεια έρχεται να απαντήσει σε ισραηλινές δηλώσεις περί ελληνικής ΑΟΖ, η οποία εσφαλμένα δεν ανακηρύσσεται. Πιθανόν η Άγκυρα να σκέφτεται σοβαρά να προχωρήσει και σε ανακήρυξη ΑΟΖ, σταθμίζοντας τα υπέρ και τα κατά που θα προκύψουν από μια τέτοια απόφαση.
Συμπερασματικά, θα πρέπει να αναμένονται τις επόμενες εβδομάδες νέες κινήσεις στο μέτωπο της ΑΟΖ, όπου η ισραηλινή εμπλοκή αναμένεται να είναι πολύ πιο συγκεκριμένη διότι επηρεάζονται πλέον ανοικτά και ισραηλινά συμφέροντα. Σε Αθήνα, Λευκωσία, Τελ Αβίβ και φυσικά στην Ουάσιγκτον γνωρίζουν ότι η τουρκική ενέργεια αποτελεί προοίμιο πρόκλησης προσχεδιασμένη κρίσης στην ανατολική Μεσόγειο, με σκοπό να διαπιστωθεί η «αντοχή» του πιο αδύναμου κρίκου της αλυσίδας, που είναι χωρίς αμφιβολία η Ελλάδα…
ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΟΖ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΥΠΡΟΥ - ΙΣΡΑΗΛ Η ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ.
http://www.defencepoint.gr
Του Γιάννη Θεοδωράτου
Με τη χρήση πολεμικού πλοίου, εφάρμοσε για μία ακόμη φορά τη γνωστή της στρατηγική προκειμένου να αμφισβητήσει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην περιοχή του Καστελόριζου, προκαλώντας παράλληλα και την ισραηλινή αντίδραση.
Το ελληνικό Υπουργείο των Εξωτερικών, με καθυστέρηση δύο τουλάχιστον ημερών, έδωσε στη δημοσιότητα όλα τα στοιχεία αναφορικά με την παρενόχληση του ιταλικού ερευνητικού σκάφους OGS-Explora, το οποίο είχε μισθωθεί από την ισραηλινή κυβέρνηση με σκοπό την εκτέλεση βυθομέτρησης εντός της ελληνικής και της κυπριακής ΑΟΖ.
Η Τουρκία αντέδρασε δυναμικά αποστέλλοντας την κορβέτα «Bandirma» (F502), η οποία το Σάββατο 12 Μαρτίου προσέγγισε το ιταλικό σκάφος προειδοποιώντας το να διακόψει τις μετρήσεις και να εγκαταλείψει την περιοχή, ενημερώνοντας ότι βρίσκεται παράνομα (χωρίς άδεια) εντός της τουρκικής ΑΟΖ! Το ιταλικό σκάφος που εκτελούσε τις υποθαλάσσιες έρευνες – μετά το πέρας των οποίων θα ποντιζόταν καλώδιο οπτικών ινών που θα συνέδεε το Ισραήλ με την Ιταλία – είχε ζητήσει και λάβει σχετική άδεια από την Υδρογραφική Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού (ΠΝ).
Ο κυβερνήτης του πλοίου ενημέρωσε την αρμόδια εταιρεία με την οποία συνεργαζόταν, καθότι το πλοίο (που δεν είναι πολεμικό) δεν είχε καμία απολύτως σχέση / αρμοδιότητα να επικοινωνήσει με τις ελληνικές αρχές. Η εταιρεία στη συνέχεια ενημέρωσε για το συμβάν την Υδρογραφική Υπηρεσία του ΠΝ, οπότε το θέμα έφθασε στο ΓΕΕΘΑ, πλην όμως τον χειρισμό του ανέλαβε το Υπουργείο των Εξωτερικών.
Το ιταλικό πλοίο διέκοψε τις έρευνες και στη συνέχεια κινήθηκε με τη συνοδεία της τουρκικής κορβέτας εκτός της ελληνικής ΑΟΖ. Όταν εισήλθε στην κυπριακή, η «Bandirma» απομακρύνθηκε, έχοντας ολοκληρώσει την πρώτη καταγεγραμμένη εχθροπραξία, η οποία έληξε με την καταγραφή των τουρκικών διεκδικήσεων. Το ελληνικό ΥΠΕΞ απέκρυψε το γεγονός, προκειμένου να κρατηθούν κατά την πάγια τακτική χαμηλοί τόνοι, μέχρις ότου (άγνωστο πως) υπήρξε διαρροή στην εφημερίδα «Αυγή». Η μη ανακήρυξη ΑΟΖ εκ μέρους της Αθήνας δημιουργεί ένα «ύποπτο κενό» στην περιοχή του Καστελορίζου (βλ. τις αποκαλύψεις Ρολάνδη στο τρέχον τεύχος Μαρτίου του περιοδικού ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ τ.13 που κυκλοφορεί πανελλαδικά), που έρχεται να καλύψει η Άγκυρα!
Η τουρκική ενέργεια προκάλεσε την ισραηλινή αντίδραση, η οποία σύντομα αναμένεται να λάβει πιο σαφή μορφή, διότι παρεμποδίστηκε ένα έργο που αφορά τα συμφέροντα του εβραϊκού κράτους και διέρχεται μέσω της ελληνικής ΑΟΖ. Ωστόσο πρέπει να επισημανθούν τρία σημεία:
Α. Η τουρκική αντίδραση δεν πραγματοποιήθηκε μέσω της αποστολής σκάφους της Ακτοφυλακής αλλά του Τουρκικού Ναυτικού, το οποίο μάλιστα φαίνεται ότι περιπολεί βάσει σχεδίου στην περιοχή της ελληνικής ΑΟΖ με αποστολή να αποτρέψει οποιαδήποτε ενέργεια ξένης δύναμης / εταιρείας, η οποία δεν θα έχει λάβει την άδεια από την Άγκυρα. Συνεπώς η Τουρκία προετοιμάζεται για όλα τα ενδεχόμενα και έχει προσδιορίσει κανόνες εμπλοκής.
Β. Η ελληνική πλευρά υπέστη την πρώτη της ήττα στον πόλεμο της ΑΟΖ καθότι η τουρκική κορβέτα όχι μόνο προσδιόρισε το εύρος της τουρκικής διεκδίκησης δίνοντας το στίγμα (!) γεωγραφικού μήκους 32ο 16΄18’’ δυτικά του οποίου (ανοικτά των κυπριακών ακτών) η Τουρκία έχει νόμιμα δικαιώματα, αλλά κατέστησε άμεσα σαφές προς την Ελλάδα, την Κύπρο και ειδικά το Ισραήλ, ότι δεν υφίσταται συνέχεια των μεταξύ του ΑΟΖ, «εξουδετερώνοντας το φρούριο» του Καστελόριζου.
Γ. Αποτελεί παράδοξο το γεγονός της αναφοράς – σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες – των τουρκικών στρατιωτικών αρχών σε ύπαρξη τουρκικής ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ είναι γνωστό ότι η Άγκυρα δεν έχει υπογράψει τη Συνθήκη του Μοντέγκο Μπέι (1982, ενεργοποιήθηκε μετά τη συλλογή των προβλεπόμενων κυρώσεων στις αρχές της δεκαετίας του 1990) και συνεπώς δεν αναγνωρίζει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτή (εξαίρεση αποτελεί ο καθορισμός ΑΟΖ στην κλειστή Μαύρη Θάλασσα).
Η εμπλοκή συνιστά επιβεβαίωση του «κρυφού casus belli» που έχει γνωστοποιηθεί στη χώρα μας και είναι συνέχεια της δήλωσης Νταβούτογλου περί τοποθέτησης του Καστελορίζου στην Μεσόγειο. Η επιθετική αυτή ενέργεια έρχεται να απαντήσει σε ισραηλινές δηλώσεις περί ελληνικής ΑΟΖ, η οποία εσφαλμένα δεν ανακηρύσσεται. Πιθανόν η Άγκυρα να σκέφτεται σοβαρά να προχωρήσει και σε ανακήρυξη ΑΟΖ, σταθμίζοντας τα υπέρ και τα κατά που θα προκύψουν από μια τέτοια απόφαση.
Συμπερασματικά, θα πρέπει να αναμένονται τις επόμενες εβδομάδες νέες κινήσεις στο μέτωπο της ΑΟΖ, όπου η ισραηλινή εμπλοκή αναμένεται να είναι πολύ πιο συγκεκριμένη διότι επηρεάζονται πλέον ανοικτά και ισραηλινά συμφέροντα. Σε Αθήνα, Λευκωσία, Τελ Αβίβ και φυσικά στην Ουάσιγκτον γνωρίζουν ότι η τουρκική ενέργεια αποτελεί προοίμιο πρόκλησης προσχεδιασμένη κρίσης στην ανατολική Μεσόγειο, με σκοπό να διαπιστωθεί η «αντοχή» του πιο αδύναμου κρίκου της αλυσίδας, που είναι χωρίς αμφιβολία η Ελλάδα…
ΣΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΟΖ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΥΠΡΟΥ - ΙΣΡΑΗΛ Η ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ.
http://www.defencepoint.gr
The B.R.I.C.s and the China model : A forecast for the future
Back in 2001, Jim O'Neill, a senior economist working for the London office of Goldman Sachs coined the term BRIC to designate a group of large developing economies- Brazil, Russia, India and China- that he believed could have a combined GDP as big as the G7 by the year 2041- later revised to 2039, then 2032 (1). To make that prediction, Mr. O'Neill used econometric forecasting methods (in essence compounding expected GDP growth rates) similar to those used by US futurologists Herman Kahn and Anthony J. Wiener in their seminal 1967 article The Year 2000: A Framework for Speculation on the Next Thirty-Five Years (2). O'Neill also used a similar timeframe (approximately 35 years) and, just like Kahn and Wiener, thought it important to consider less developed countries with large populations such as China, Russia, and India
This is where the similarity stops, however: unlike Kahn and Wiener, who thought that Asian countries couldn't grow as fast as the US, Canada and the European countries, be they capitalist or communist, O'Neill believed that the time was ripe for China and India to enter a sustainably high growth cycle, and that Russia and Brazil could be lumped into the same category. It might be too early to judge, but, as of today, O'Neill's predictions have materialized as far as China, India and Brazil are concerned- if anything, his numbers proved to be too conservative as Beijing, Delhi and Sao Paulo surpassed all the predictions that were made by Western economists a decade ago, even the most optimistic ones- Jim O'Neill had to revise upward his economic forecasts several times for these nations.
As far as Russia (the only White country in the BRIC category) is concerned, O'Neill's economic predictions proved to be too rosy, the gap between his excessively optimistic predictions and the real world having been limited so far by the rise in price of oil and other commodities of which Russia is one of the largest exporters. Futurologists seem to have no luck with Moscow: Kahn and Wiener were also way off the mark on that front, believing that (Soviet) Russia could catch up easily with the US by the year 2000- a macroeconomic argument that was then used by Herman Kahn to justify massive increases in defense spending under various Republican administrations (Nixon, Ford and Reagan).
Tellingly, China alone accounts for more than 70% of the combined GDP growth generated by the BRIC countries in the past 12 years: if there is a BRIC miracle it's first and foremost a Chinese one. Equally tellingly, government economists working for the State Council Research Center and the Central Politburo of the Chinese Communist party have been more apt at predicting long-term growth patterns than Jim O'Neill and his Goldman Sachs colleagues: back in the early 1990s when China wasn't among the world's six largest economies, experts in the entourage of Chairman Deng Xiaoping thought it possible for China to overtake Japan as the world's second-largest economy by 2010, a prediction which proved to be spot-on (3). The Chinese way combining structured central planning and free market forces has emerged as a powerful role model emulated successfully by many emerging countries across Asia (India, Vietnam ), Latin America (Brazil, Bolivia) and the MENA area (4) (most notably Turkey and Syria).
*This article is published simultaneously in the Journal of Turkish Weekly (Ankara) and An-Nahar (Beirut).
*M. Nicolas J. Firzli is Director of the World Pensions Council (WPC), a Paris-based think-tank dedicated to pension research, and a member of the International Commission of the French Society of Financial Analysts (SFAF)
This is where the similarity stops, however: unlike Kahn and Wiener, who thought that Asian countries couldn't grow as fast as the US, Canada and the European countries, be they capitalist or communist, O'Neill believed that the time was ripe for China and India to enter a sustainably high growth cycle, and that Russia and Brazil could be lumped into the same category. It might be too early to judge, but, as of today, O'Neill's predictions have materialized as far as China, India and Brazil are concerned- if anything, his numbers proved to be too conservative as Beijing, Delhi and Sao Paulo surpassed all the predictions that were made by Western economists a decade ago, even the most optimistic ones- Jim O'Neill had to revise upward his economic forecasts several times for these nations.
As far as Russia (the only White country in the BRIC category) is concerned, O'Neill's economic predictions proved to be too rosy, the gap between his excessively optimistic predictions and the real world having been limited so far by the rise in price of oil and other commodities of which Russia is one of the largest exporters. Futurologists seem to have no luck with Moscow: Kahn and Wiener were also way off the mark on that front, believing that (Soviet) Russia could catch up easily with the US by the year 2000- a macroeconomic argument that was then used by Herman Kahn to justify massive increases in defense spending under various Republican administrations (Nixon, Ford and Reagan).
Tellingly, China alone accounts for more than 70% of the combined GDP growth generated by the BRIC countries in the past 12 years: if there is a BRIC miracle it's first and foremost a Chinese one. Equally tellingly, government economists working for the State Council Research Center and the Central Politburo of the Chinese Communist party have been more apt at predicting long-term growth patterns than Jim O'Neill and his Goldman Sachs colleagues: back in the early 1990s when China wasn't among the world's six largest economies, experts in the entourage of Chairman Deng Xiaoping thought it possible for China to overtake Japan as the world's second-largest economy by 2010, a prediction which proved to be spot-on (3). The Chinese way combining structured central planning and free market forces has emerged as a powerful role model emulated successfully by many emerging countries across Asia (India, Vietnam ), Latin America (Brazil, Bolivia) and the MENA area (4) (most notably Turkey and Syria).
*This article is published simultaneously in the Journal of Turkish Weekly (Ankara) and An-Nahar (Beirut).
*M. Nicolas J. Firzli is Director of the World Pensions Council (WPC), a Paris-based think-tank dedicated to pension research, and a member of the International Commission of the French Society of Financial Analysts (SFAF)
Πέμπτη 17 Μαρτίου 2011
Ανεβαίνει ο υδράργυρος στην Ανατολική Μεσόγειο
Του Μιχάλη Παπαδόπουλου
Σαν το παλιό… κακό κρασί. Ο Ραούφ Ντενκτάς όσο γερνά, τόσο μεστώνει σε… προκλητικότητα και θρασύτητα.
Ο πρώην Τουρκοκύπριος ηγέτης, μιλώντας σε τηλεοπτικό σταθμό, εξέφρασε την εκτίμηση ότι η Τουρκία θα πρέπει να παρεμποδίσει τις μονομερείς έρευνες των Ελληνοκυπρίων για πετρέλαιο και, σε περίπτωση που δεν συμμορφωθούν, να επέμβει ο τουρκικός στόλος.
Σύμφωνα με την τ/κ εφημερίδα «Κίπρις», ο Ρ. Ντενκτάς υποστήριξε ότι οι Ε/κ, εκμεταλλευόμενοι δήθεν την ένταση μεταξύ Τουρκίας-Ισραήλ, επιδόθηκαν στην αναζήτηση πετρελαίου και προσπαθούν να διαμηνύσουν στη διεθνή κοινότητα ότι είναι κυρίαρχοι όλης της Κύπρου.
Υπενθύμισε, παράλληλα, ότι κατά το παρελθόν η Τουρκία ενήργησε αυστηρά σε παρόμοιες περιπτώσεις, και κάλεσε την Άγκυρα να προχωρήσει σε συμφωνίες με το ψευδοκράτος, όπως αυτές των Ε/κ με το Ισραήλ.
Ο κ. Ντενκτάς επανέλαβε τους τουρκικούς ισχυρισμούς, ότι η ε/κ πλευρά δεν επιθυμεί την επίλυση του Κυπριακού, ότι οι Ε/κ έφθασαν στη σημερινή πολιτική συγκυρία ροκανίζοντας το χρόνο και διαδίδοντας ότι η τουρκική πλευρά είναι αδιάλλακτη, και διερωτήθηκε γιατί η Ε.Ε. μοιράζει χρήματα σε ένα κράτος, όπως το ψευδοκράτος, που δεν αναγνωρίζει.
Κάλεσε, μάλιστα, αυτούς που κάνουν τον «μάγκα», σύμφωνα με την έκφρασή του, κατά της Τουρκίας, να δείξουν τη μαγκιά τους απέναντι στους Ε/κ, το Ισραήλ και την Ε.Ε.
Όσον αφορά το Βαρώσι, ισχυρίστηκε ότι πρόκειται για περιοχή στην οποία «σφετερίστηκαν τα δικαιώματα του ΕΒΚΑΦ».
Τέλος, για το άνοιγμα των λιμανιών, τόνισε ότι η Τουρκία θα πρέπει να επιμένει όπως, για να ανοίξει τα λιμάνια της στους Ε/κ, η ΕΕ θα πρέπει να αναγνωρίσει το ψευδοκράτος.
Στο θέμα των συμφωνιών Κύπρου - Ισραήλ για το φυσικό αέριο αναφέρθηκε και ο λεγόμενος υπουργός εξωτερικών των κατεχομένων Χουσεΐν Οζγκιουργκιούν. Ο κ. Οζγκιουργκιούν ισχυρίστηκε ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους Ελληνοκυπρίους αναφορικά με το θέμα των φυσικών πόρων, προσθέτοντας ότι το κατοχικό καθεστώς έχει συγκεκριμένη πολιτική για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).
Τόνισε, επίσης, ότι είναι απαράδεκτο η ε/κ διοίκηση, όπως αποκάλεσε την Κυπριακή Δημοκρατία, να συνεργάζεται με το Ισραήλ σε θέματα που αφορούν την ΑΟΖ, εκμεταλλευόμενη τις τεταμένες σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ, ενώ κάλεσε τον Πρόεδρο Χριστόφια να λογικευτεί.
Ισραηλινή βάση στην Κύπρο!
Εν τω μεταξύ, ο τ/κ Τύπος αναφέρεται εκτενώς στην επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια στο Ισραήλ.
Η εθνικιστική «Βολκάν», με άρθρο του αρθρογράφου της Μπιρόλ Ερτάν, ισχυρίζεται ότι εκτός από το θέμα της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης, ο Πρόεδρος Χριστόφιας ζήτησε από το Ισραήλ να ιδρύσει στρατιωτική βάση στην Κύπρο και να μεταφέρει στρατό.
Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Ερτάν, η πληροφορία αυτή έθεσε σε συναγερμό την Αγγλία, η οποία διατηρεί βάσεις στο νησί, και του λοιπού θα ψυχρανθούν οι σχέσεις της με τους Ε/κ και την Ελλάδα, με αποτέλεσμα στους κόλπους της ΕΕ να υποστηρίζει την Τουρκία και τους Τ/κ.
Εξάλλου, ο αρχισυντάκτης της «Κίπρις» Ρεσάτ Ακάτ γράφει στο άρθρο του ότι, αν οι Ε/κ αρχίσουν τις εργασίες για το πετρέλαιο, η Τουρκία δεν πρόκειται να επιχειρήσει νέα στρατιωτική επιχείρηση, αλλά θα στείλει σκάφος του πολεμικού της ναυτικού δίπλα στο σκάφος που θα κάνει έρευνες για λογαριασμό των Ε/κ, το οποίο θα παρακολουθεί τις εργασίες επιτόπου.
Κατά τον Ακάρ, σε μια τέτοια περίπτωση όχι μόνο δεν θα σημειωθεί πρόοδος στις συνομιλίες, αλλά θα τεντώσει κι άλλο το σχοινί και θα αυξηθεί η έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο πλευρών. Ο αρθρογράφος εισηγείται όπως, μέχρι επίτευξης λύσης, «αποφεύγονται παιγνίδια με τη φωτιά», κατά την έκφρασή του.
Έρογλου: Ώρα για χρονοδιαγράμματα
Την ανάγκη τοποθέτησης χρονοδιαγραμμάτων στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό επισήμανε με δηλώσεις του ο Τ/κ ηγέτης Ντ. Έρογλου, καθώς, όπως ισχυρίστηκε, δεν υπήρξε σημαντική πρόοδος στις συνομιλίες και, γι’ αυτό, «ήλθε πλέον η ώρα για να τεθεί ένα χρονοδιάγραμμα».
Ανυποχώρητος εμφανίστηκε και στο θέμα της λεγόμενης ιθαγένειας, ισχυριζόμενος ότι το ψευδοκράτος έχει «κυβέρνηση και βουλή», και ότι όλοι οι υπήκοοι του «κράτους» αυτού προστατεύονται από το λεγόμενο σύνταγμά του.
Πρόσθεσε, δε, ότι δεν υπάρχει και ούτε είναι δυνατόν να υπάρξει σκέψη εκδίωξης των «πολιτών» του ψευδοκράτους, υπονοώντας τους εποίκους.
Source: ΣΗΜΕΡΙΝΗ
Σαν το παλιό… κακό κρασί. Ο Ραούφ Ντενκτάς όσο γερνά, τόσο μεστώνει σε… προκλητικότητα και θρασύτητα.
Ο πρώην Τουρκοκύπριος ηγέτης, μιλώντας σε τηλεοπτικό σταθμό, εξέφρασε την εκτίμηση ότι η Τουρκία θα πρέπει να παρεμποδίσει τις μονομερείς έρευνες των Ελληνοκυπρίων για πετρέλαιο και, σε περίπτωση που δεν συμμορφωθούν, να επέμβει ο τουρκικός στόλος.
Σύμφωνα με την τ/κ εφημερίδα «Κίπρις», ο Ρ. Ντενκτάς υποστήριξε ότι οι Ε/κ, εκμεταλλευόμενοι δήθεν την ένταση μεταξύ Τουρκίας-Ισραήλ, επιδόθηκαν στην αναζήτηση πετρελαίου και προσπαθούν να διαμηνύσουν στη διεθνή κοινότητα ότι είναι κυρίαρχοι όλης της Κύπρου.
Υπενθύμισε, παράλληλα, ότι κατά το παρελθόν η Τουρκία ενήργησε αυστηρά σε παρόμοιες περιπτώσεις, και κάλεσε την Άγκυρα να προχωρήσει σε συμφωνίες με το ψευδοκράτος, όπως αυτές των Ε/κ με το Ισραήλ.
Ο κ. Ντενκτάς επανέλαβε τους τουρκικούς ισχυρισμούς, ότι η ε/κ πλευρά δεν επιθυμεί την επίλυση του Κυπριακού, ότι οι Ε/κ έφθασαν στη σημερινή πολιτική συγκυρία ροκανίζοντας το χρόνο και διαδίδοντας ότι η τουρκική πλευρά είναι αδιάλλακτη, και διερωτήθηκε γιατί η Ε.Ε. μοιράζει χρήματα σε ένα κράτος, όπως το ψευδοκράτος, που δεν αναγνωρίζει.
Κάλεσε, μάλιστα, αυτούς που κάνουν τον «μάγκα», σύμφωνα με την έκφρασή του, κατά της Τουρκίας, να δείξουν τη μαγκιά τους απέναντι στους Ε/κ, το Ισραήλ και την Ε.Ε.
Όσον αφορά το Βαρώσι, ισχυρίστηκε ότι πρόκειται για περιοχή στην οποία «σφετερίστηκαν τα δικαιώματα του ΕΒΚΑΦ».
Τέλος, για το άνοιγμα των λιμανιών, τόνισε ότι η Τουρκία θα πρέπει να επιμένει όπως, για να ανοίξει τα λιμάνια της στους Ε/κ, η ΕΕ θα πρέπει να αναγνωρίσει το ψευδοκράτος.
Στο θέμα των συμφωνιών Κύπρου - Ισραήλ για το φυσικό αέριο αναφέρθηκε και ο λεγόμενος υπουργός εξωτερικών των κατεχομένων Χουσεΐν Οζγκιουργκιούν. Ο κ. Οζγκιουργκιούν ισχυρίστηκε ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους Ελληνοκυπρίους αναφορικά με το θέμα των φυσικών πόρων, προσθέτοντας ότι το κατοχικό καθεστώς έχει συγκεκριμένη πολιτική για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).
Τόνισε, επίσης, ότι είναι απαράδεκτο η ε/κ διοίκηση, όπως αποκάλεσε την Κυπριακή Δημοκρατία, να συνεργάζεται με το Ισραήλ σε θέματα που αφορούν την ΑΟΖ, εκμεταλλευόμενη τις τεταμένες σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ, ενώ κάλεσε τον Πρόεδρο Χριστόφια να λογικευτεί.
Ισραηλινή βάση στην Κύπρο!
Εν τω μεταξύ, ο τ/κ Τύπος αναφέρεται εκτενώς στην επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια στο Ισραήλ.
Η εθνικιστική «Βολκάν», με άρθρο του αρθρογράφου της Μπιρόλ Ερτάν, ισχυρίζεται ότι εκτός από το θέμα της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης, ο Πρόεδρος Χριστόφιας ζήτησε από το Ισραήλ να ιδρύσει στρατιωτική βάση στην Κύπρο και να μεταφέρει στρατό.
Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Ερτάν, η πληροφορία αυτή έθεσε σε συναγερμό την Αγγλία, η οποία διατηρεί βάσεις στο νησί, και του λοιπού θα ψυχρανθούν οι σχέσεις της με τους Ε/κ και την Ελλάδα, με αποτέλεσμα στους κόλπους της ΕΕ να υποστηρίζει την Τουρκία και τους Τ/κ.
Εξάλλου, ο αρχισυντάκτης της «Κίπρις» Ρεσάτ Ακάτ γράφει στο άρθρο του ότι, αν οι Ε/κ αρχίσουν τις εργασίες για το πετρέλαιο, η Τουρκία δεν πρόκειται να επιχειρήσει νέα στρατιωτική επιχείρηση, αλλά θα στείλει σκάφος του πολεμικού της ναυτικού δίπλα στο σκάφος που θα κάνει έρευνες για λογαριασμό των Ε/κ, το οποίο θα παρακολουθεί τις εργασίες επιτόπου.
Κατά τον Ακάρ, σε μια τέτοια περίπτωση όχι μόνο δεν θα σημειωθεί πρόοδος στις συνομιλίες, αλλά θα τεντώσει κι άλλο το σχοινί και θα αυξηθεί η έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο πλευρών. Ο αρθρογράφος εισηγείται όπως, μέχρι επίτευξης λύσης, «αποφεύγονται παιγνίδια με τη φωτιά», κατά την έκφρασή του.
Έρογλου: Ώρα για χρονοδιαγράμματα
Την ανάγκη τοποθέτησης χρονοδιαγραμμάτων στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό επισήμανε με δηλώσεις του ο Τ/κ ηγέτης Ντ. Έρογλου, καθώς, όπως ισχυρίστηκε, δεν υπήρξε σημαντική πρόοδος στις συνομιλίες και, γι’ αυτό, «ήλθε πλέον η ώρα για να τεθεί ένα χρονοδιάγραμμα».
Ανυποχώρητος εμφανίστηκε και στο θέμα της λεγόμενης ιθαγένειας, ισχυριζόμενος ότι το ψευδοκράτος έχει «κυβέρνηση και βουλή», και ότι όλοι οι υπήκοοι του «κράτους» αυτού προστατεύονται από το λεγόμενο σύνταγμά του.
Πρόσθεσε, δε, ότι δεν υπάρχει και ούτε είναι δυνατόν να υπάρξει σκέψη εκδίωξης των «πολιτών» του ψευδοκράτους, υπονοώντας τους εποίκους.
Source: ΣΗΜΕΡΙΝΗ
Τετάρτη 16 Μαρτίου 2011
Κλιμάκωση των τουρκικών πιέσεων προς την Αθήνα
Ραγδαία διπλωματική και στρατιωτική κλιμάκωση των πιέσεων που ασκεί η Τουρκία στην Ελλάδα με στόχο την πλήρη αδρανοποίηση της χώρας μας βρίσκεται σε εξέλιξη και στο προσκήνιο και κυρίως στο παρασκήνιο με ενέργειες που επιβεβαιώνουν την εκτίμηση ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε διπλωματική και πολιτική παραλυσία δεδομένου ότι δεν μπορεί να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά της στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο.
Η πίεση αυτή κορυφώθηκε σχεδόν ταυτόχρονα και στο στρατιωτικό και στο διπλωματικό επίπεδο με την επίσκεψη Νταβούτογλου την περασμένη εβδομάδα στην Αθήνα και με την εκδίωξη ιταλικού ερευνητικού σκάφους από την ελληνική υφαλοκρηπίδα(νοτίως του Καστελλόριζου) το βράδυ του περασμένου Σαββάτου 12 Μαρτίου. Στην εξέλιξη του επεισοδίου καταγράφηκε μιά νέα και οξύτατη ενέργεια, καθώς η Τουρκία δεν αρκέστηκε στην εκδίωξη του σκάφους, αλλά παρέδωσε και τις συντεταγμένες της, κατά την άποψη της, τουρκικής ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας δημιουργώντας νέα δεδομένα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Στην πράξη, η Ελλάδα είναι πλέον απολύτως εγκλωβισμένη στην τουρκική πίεση, με συνέπεια να μην είναι σε θέση να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα ούτε στο Αιγαίο ούτε στην ανατολική Μεσόγειο ούτε στο Ιόνιο, όπου η ελληνοαλβανική συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες έχει ακυρωθεί από το Συνταγματικό Δικαστήριο, χωρίς αντίδραση από την Αθήνα. Παρ' όλα αυτά η κυβέρνηση, αντί να διεθνοποιήσει την τουρκική απειλή, επιμένει όχι μόνο στη μυστική διπλωματία, όπου η τουρκική πίεση είναι πολλαπλάσια, αλλά και αποκρύπτει σημαντικά επεισόδια όπως αυτό που συνέβη το βράδυ του περασμένου Σαββάτου.
Τα γεγονότα διαδραματίστηκαν ως εξής: Αργά το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου, ιταλικό ερευνητικό σκάφος πραγματοποιούσε, για λογαριασμό του Ισραήλ και με ελληνική άδεια, έρευνες νοτίως του Καστελλόριζου και εντός των ορίων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας με στόχο την πόντιση καλωδίου. Η έρευνα αποσκοπούσε στην εξαγωγή κάποιων συμπερασμάτων σχετικά με τη μορφολογική σύσταση του βυθού και εντάσσονταν στο πλαίσιο των μελετών για την πιθανή οδό διέλευσης αγωγού που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από το Ισραήλ στην Κύπρο και από την Κύπρο στην Ευρώπη.
Σύμφωνα με την επίσημη καταγραφή των γεγονότων, στις 19.50 το βράδυ του Σαββάτου, τουρκική φρεγάτα, αφού πρώτα παρενόχλησε το ιταλικό σκάφος , απαίτησε, στη συνέχεια, την απομάκρυνσή του γιατί βρισκόταν "εντός της τουρκικής ΑΟΖ". Από το ερευνητικό σκάφος ζητήθηκαν τα όρια της ΑΟΖ και η τουρκική φρεγάτα έδωσε στους Ιταλούς τις συντεταγμένες, που συμπεριελάμβαναν και το σημείο που βρισκόταν το σκάφος. Αμέσως μετά η τουρκική φρεγάτα ανάγκασε το ιταλικό σκάφος να απομακρυνθεί και όταν αυτό έφθασε εντός της Κυπριακής ΑΟΖ απομακρύνθηκε.
Αντίστοιχο περιστατικό είχε καταγραφεί πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν νορβηγικό σκάφος διενεργούσε έρευνες για λογαριασμό της Ελλάδας εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Η Τουρκία, πάλι με παρέμβαση φρεγάτας απαίτησε τη διακοπή των ερευνών, ζήτησε μάλιστα χάρτη με τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, όπως και έγινε. Το περασμένο Σάββατο ήταν η Τουρκία που εμφάνισε τους δικούς της ισχυρισμούς για την ΑΟΖ.
Η ελληνική κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να απαντήσει και ή να αποδεχθεί ή να απορρίψει τους τουρκικούς ισχυρισμούς για την ΑΟΖ και να υπερασπιστεί την πάγια ελληνική θέση ότι το Καστελλόριζο διαθέτει δική του υφαλοκρηπίδα και η Ελλάδα έχει κάθε δικαίωμα να ορίσει τη δική της ΑΟΖ. Εκ των πραγμάτων οι διαπραγματεύσεις γίνονται και πιο περίπλοκες και πλέον θα συνεχιστούν υπό το καθεστώς της μόνιμης πλεον στρατιωτικής πίεσης. Η τυπική ελληνική διαφωνία με την τουρκική πολιτική δεν αντιμετωπίζει τον τουρκικό στρατηγικό σχεδιασμό και στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών επικρατεί απαισιοδοξία για τους πολιτικούς χειρισμούς.
Source : Β.Χ.-http://www.avgi.gr/
Η πίεση αυτή κορυφώθηκε σχεδόν ταυτόχρονα και στο στρατιωτικό και στο διπλωματικό επίπεδο με την επίσκεψη Νταβούτογλου την περασμένη εβδομάδα στην Αθήνα και με την εκδίωξη ιταλικού ερευνητικού σκάφους από την ελληνική υφαλοκρηπίδα(νοτίως του Καστελλόριζου) το βράδυ του περασμένου Σαββάτου 12 Μαρτίου. Στην εξέλιξη του επεισοδίου καταγράφηκε μιά νέα και οξύτατη ενέργεια, καθώς η Τουρκία δεν αρκέστηκε στην εκδίωξη του σκάφους, αλλά παρέδωσε και τις συντεταγμένες της, κατά την άποψη της, τουρκικής ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας δημιουργώντας νέα δεδομένα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Στην πράξη, η Ελλάδα είναι πλέον απολύτως εγκλωβισμένη στην τουρκική πίεση, με συνέπεια να μην είναι σε θέση να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα ούτε στο Αιγαίο ούτε στην ανατολική Μεσόγειο ούτε στο Ιόνιο, όπου η ελληνοαλβανική συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες έχει ακυρωθεί από το Συνταγματικό Δικαστήριο, χωρίς αντίδραση από την Αθήνα. Παρ' όλα αυτά η κυβέρνηση, αντί να διεθνοποιήσει την τουρκική απειλή, επιμένει όχι μόνο στη μυστική διπλωματία, όπου η τουρκική πίεση είναι πολλαπλάσια, αλλά και αποκρύπτει σημαντικά επεισόδια όπως αυτό που συνέβη το βράδυ του περασμένου Σαββάτου.
Τα γεγονότα διαδραματίστηκαν ως εξής: Αργά το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου, ιταλικό ερευνητικό σκάφος πραγματοποιούσε, για λογαριασμό του Ισραήλ και με ελληνική άδεια, έρευνες νοτίως του Καστελλόριζου και εντός των ορίων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας με στόχο την πόντιση καλωδίου. Η έρευνα αποσκοπούσε στην εξαγωγή κάποιων συμπερασμάτων σχετικά με τη μορφολογική σύσταση του βυθού και εντάσσονταν στο πλαίσιο των μελετών για την πιθανή οδό διέλευσης αγωγού που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από το Ισραήλ στην Κύπρο και από την Κύπρο στην Ευρώπη.
Σύμφωνα με την επίσημη καταγραφή των γεγονότων, στις 19.50 το βράδυ του Σαββάτου, τουρκική φρεγάτα, αφού πρώτα παρενόχλησε το ιταλικό σκάφος , απαίτησε, στη συνέχεια, την απομάκρυνσή του γιατί βρισκόταν "εντός της τουρκικής ΑΟΖ". Από το ερευνητικό σκάφος ζητήθηκαν τα όρια της ΑΟΖ και η τουρκική φρεγάτα έδωσε στους Ιταλούς τις συντεταγμένες, που συμπεριελάμβαναν και το σημείο που βρισκόταν το σκάφος. Αμέσως μετά η τουρκική φρεγάτα ανάγκασε το ιταλικό σκάφος να απομακρυνθεί και όταν αυτό έφθασε εντός της Κυπριακής ΑΟΖ απομακρύνθηκε.
Αντίστοιχο περιστατικό είχε καταγραφεί πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν νορβηγικό σκάφος διενεργούσε έρευνες για λογαριασμό της Ελλάδας εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Η Τουρκία, πάλι με παρέμβαση φρεγάτας απαίτησε τη διακοπή των ερευνών, ζήτησε μάλιστα χάρτη με τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, όπως και έγινε. Το περασμένο Σάββατο ήταν η Τουρκία που εμφάνισε τους δικούς της ισχυρισμούς για την ΑΟΖ.
Η ελληνική κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να απαντήσει και ή να αποδεχθεί ή να απορρίψει τους τουρκικούς ισχυρισμούς για την ΑΟΖ και να υπερασπιστεί την πάγια ελληνική θέση ότι το Καστελλόριζο διαθέτει δική του υφαλοκρηπίδα και η Ελλάδα έχει κάθε δικαίωμα να ορίσει τη δική της ΑΟΖ. Εκ των πραγμάτων οι διαπραγματεύσεις γίνονται και πιο περίπλοκες και πλέον θα συνεχιστούν υπό το καθεστώς της μόνιμης πλεον στρατιωτικής πίεσης. Η τυπική ελληνική διαφωνία με την τουρκική πολιτική δεν αντιμετωπίζει τον τουρκικό στρατηγικό σχεδιασμό και στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών επικρατεί απαισιοδοξία για τους πολιτικούς χειρισμούς.
Source : Β.Χ.-http://www.avgi.gr/
Τρίτη 15 Μαρτίου 2011
Turkish Nationalism and perception of Civilization
We are proceeding on searching for the differences of Turkey. Last week we mentioned the ‘Turkish Islam’, plurality in the Turkish economy and the unique self- confidence of Turkey in her relations with the West. We will conclude this series with Turkish perception of Civilization and Turkish Nationalism:
By Sedat Laciner
Turkish Civilization Understanding
Turks spread out from the Central Asia to the whole world. They were nomadic. Being nomads, besides its many disadvantages, let the Turks be open to other lands and cultures. Turks, whose discontentment of their lands could be understood from the many military expeditions they held to many countries, continued to their contacts, which started with China, with north, Persia and Mediterranean coasts. Where they reached, they fought yet they contributed with their culture to where they went and added to their culture the culture of the invaded lands.
The restless Turks were like ‘running water’. From everywhere they passed through, they took something. They never culturally withdrew, and isolated themselves from other civilizations. They never poisoned themselves by searching pure Turkishness. Thus their culture enriched and race fed on other races.
It was a miracle that they transformed as much yet stayed the same ‘nation’ (millet). Arrival in Anatolia was the zenith of the process. Ancient Anatolian and Roman (Byzantine) civilizations were added up on the Chinese, Indian, Iranian and Arab. Both races and civilizations entangled together. Turks, who had been climbing up towards the leadership of Islam peoples, took the values indentified with the Romans and made them theirs. For example they obtained ‘Roman bath’ and presented it to Europe as the ‘Turkish bath’ making the very Roman very Turkish. Turkish identity fed on new cultures and values as they gained on in Europe continuing to brew as well.
An Inclusive Nationalism
All tribes founding great civilizations have to be inclusive and in some degree have to combine with other tribes. However it is difficult to find another tribe which carried this combination thus far. You can easily notice certain characteristics of their race when you look at most of the Russian, English or German people although they have established great empires in history. On the other hand when you look at the faces of the Turkish people you see the Turkish versions of faces from Uzbek to Kyrgyz, Persian to Armenian, Greek to Chinese. This situation cannot simply be regarded as a combination of bloods and genes. In this complicated process Turkish Nationalism has flourished not as a blood-and-gene-centered understanding but a civilization-based one. In this sense Turkish Nationalism, in contrast to common beliefs, has developed not after but before the nationalisms of Europe (French, German etc.) and, with its properties as such, it should be considered as an alternative to the western type of exclusionist and otherness-based nationalisms .
In the Ottoman times it was always possible for a Bosnian, Kurd or Albanian to be Turkish: It was as simple as speaking Turkish and calling themselves Turkish. From that moment on it was not much possible for the other Turks to question their Turkish citizenship or claim to be better Turks than them. Because everybody came from a different tribe and because ‘Turk’ was a name for a nation and a civilization rather than a race or tribe. For this reason the Yoruks (Turkmen) who seem to resemble the Turkish origin the most, with slant-eyes like in Central Asia, have never been accounted as the only true Turks or the natural leaders of the Turkish nation.
First the introvert withdrawal of Turkish Empire and then the collapse has added one more dynamic on Turkish Nationalism: migration towards the center. The Muslim factors of the Ottoman country, who so far has experienced expansionist migrations, almost sought refuge in Anatolia and Turks to survive. Thus the name ‘Turk’ deepened its meaning beyond being a name for a race but as a name for a people.
Turkish Nationality which Atatürk so truly summarizes with the words ‘How happy is he who can say I am a Turk’ unfortunately could not find the place it deserved in the problematic first period of the Republic. The young Republic, instead of accepting the inherited Turkish nationalism, may be the healthiest nationalism any human can find, next to it, envied the French nationalism and sometimes German and Italian fascism.
Republic’s inner conflict lasted long. Yet with every passing day Turks came to notice the treasures in their hands. Just as the ‘Turkish Islam’ (or Turkish Secularism) starts to take ‘militant secularism’s place, race-based-nationalism is giving its seat to the civilization-based ‘Turkish Nationalism’. In this regard, the rightist and the leftist nationalism which are based on race and ideology instead of civilizations are losing blood day by day.
Just as we have stated in our previous article, Turkish Nationalism is the most valuable capital of this nation. And of many aspects, this unique nationalism should be improved and be a model to other nations of the world. Because the otherizing and selfish western styles of nationalisms drags the world towards disasters. Since the French Revolution, the western styles of nationalism were the main source of exploitations and world wars. The West has established its nationalism on such unhealthy grounds that no matter how high it climbs technologically and civilization wise, it will always be endangered by political disasters.
On the other hand, ‘little’ Middle Eastern tribes with their tendency to divide are dragging themselves to destruction. As an example, in spite of coming from the same religion, language, culture and history, they search for sect, clan or community differences upon looking at each other.
Under these circumstances, whether we look at Arabs, English or German, there is need for a nationalism that wishes to come closer even to combine. As can be seen in the Turkish example, nationalism can be defined as tribes’ forming a new nation by merging on the good and right one and compete in the goodness, and thus can be constructed a new world of nations.
***
As is seen, there are very basic differences separating Turkey from her region. Here are many other distinctive factors such as Turkish Pragmatism, Adaptability of the Turk, and Turkish Conservatism that we have not mentioned. We are now concluding this issue leaving these factors, each of which can be the issue of a week, to future.
Source : Turkish Weekly
By Sedat Laciner
Turkish Civilization Understanding
Turks spread out from the Central Asia to the whole world. They were nomadic. Being nomads, besides its many disadvantages, let the Turks be open to other lands and cultures. Turks, whose discontentment of their lands could be understood from the many military expeditions they held to many countries, continued to their contacts, which started with China, with north, Persia and Mediterranean coasts. Where they reached, they fought yet they contributed with their culture to where they went and added to their culture the culture of the invaded lands.
The restless Turks were like ‘running water’. From everywhere they passed through, they took something. They never culturally withdrew, and isolated themselves from other civilizations. They never poisoned themselves by searching pure Turkishness. Thus their culture enriched and race fed on other races.
It was a miracle that they transformed as much yet stayed the same ‘nation’ (millet). Arrival in Anatolia was the zenith of the process. Ancient Anatolian and Roman (Byzantine) civilizations were added up on the Chinese, Indian, Iranian and Arab. Both races and civilizations entangled together. Turks, who had been climbing up towards the leadership of Islam peoples, took the values indentified with the Romans and made them theirs. For example they obtained ‘Roman bath’ and presented it to Europe as the ‘Turkish bath’ making the very Roman very Turkish. Turkish identity fed on new cultures and values as they gained on in Europe continuing to brew as well.
An Inclusive Nationalism
All tribes founding great civilizations have to be inclusive and in some degree have to combine with other tribes. However it is difficult to find another tribe which carried this combination thus far. You can easily notice certain characteristics of their race when you look at most of the Russian, English or German people although they have established great empires in history. On the other hand when you look at the faces of the Turkish people you see the Turkish versions of faces from Uzbek to Kyrgyz, Persian to Armenian, Greek to Chinese. This situation cannot simply be regarded as a combination of bloods and genes. In this complicated process Turkish Nationalism has flourished not as a blood-and-gene-centered understanding but a civilization-based one. In this sense Turkish Nationalism, in contrast to common beliefs, has developed not after but before the nationalisms of Europe (French, German etc.) and, with its properties as such, it should be considered as an alternative to the western type of exclusionist and otherness-based nationalisms .
In the Ottoman times it was always possible for a Bosnian, Kurd or Albanian to be Turkish: It was as simple as speaking Turkish and calling themselves Turkish. From that moment on it was not much possible for the other Turks to question their Turkish citizenship or claim to be better Turks than them. Because everybody came from a different tribe and because ‘Turk’ was a name for a nation and a civilization rather than a race or tribe. For this reason the Yoruks (Turkmen) who seem to resemble the Turkish origin the most, with slant-eyes like in Central Asia, have never been accounted as the only true Turks or the natural leaders of the Turkish nation.
First the introvert withdrawal of Turkish Empire and then the collapse has added one more dynamic on Turkish Nationalism: migration towards the center. The Muslim factors of the Ottoman country, who so far has experienced expansionist migrations, almost sought refuge in Anatolia and Turks to survive. Thus the name ‘Turk’ deepened its meaning beyond being a name for a race but as a name for a people.
Turkish Nationality which Atatürk so truly summarizes with the words ‘How happy is he who can say I am a Turk’ unfortunately could not find the place it deserved in the problematic first period of the Republic. The young Republic, instead of accepting the inherited Turkish nationalism, may be the healthiest nationalism any human can find, next to it, envied the French nationalism and sometimes German and Italian fascism.
Republic’s inner conflict lasted long. Yet with every passing day Turks came to notice the treasures in their hands. Just as the ‘Turkish Islam’ (or Turkish Secularism) starts to take ‘militant secularism’s place, race-based-nationalism is giving its seat to the civilization-based ‘Turkish Nationalism’. In this regard, the rightist and the leftist nationalism which are based on race and ideology instead of civilizations are losing blood day by day.
Just as we have stated in our previous article, Turkish Nationalism is the most valuable capital of this nation. And of many aspects, this unique nationalism should be improved and be a model to other nations of the world. Because the otherizing and selfish western styles of nationalisms drags the world towards disasters. Since the French Revolution, the western styles of nationalism were the main source of exploitations and world wars. The West has established its nationalism on such unhealthy grounds that no matter how high it climbs technologically and civilization wise, it will always be endangered by political disasters.
On the other hand, ‘little’ Middle Eastern tribes with their tendency to divide are dragging themselves to destruction. As an example, in spite of coming from the same religion, language, culture and history, they search for sect, clan or community differences upon looking at each other.
Under these circumstances, whether we look at Arabs, English or German, there is need for a nationalism that wishes to come closer even to combine. As can be seen in the Turkish example, nationalism can be defined as tribes’ forming a new nation by merging on the good and right one and compete in the goodness, and thus can be constructed a new world of nations.
***
As is seen, there are very basic differences separating Turkey from her region. Here are many other distinctive factors such as Turkish Pragmatism, Adaptability of the Turk, and Turkish Conservatism that we have not mentioned. We are now concluding this issue leaving these factors, each of which can be the issue of a week, to future.
Source : Turkish Weekly
Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος αδιεξόδου
ΗΛΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ – ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ
ΔΙΔΑΚΤΩΡ (Dr. Phil) ΛΟΥΔΟΒΙΚΕΙΟΥ-ΜΑΞΙΜΙΛΙΑΝΕΙΟΥ
ΠΑΝΕΠ/ΜΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ
Απόσπασμα την μελέτη του Δρ. Ηλία Ηλιόπουλου (ΝΟΕ. 2005):
ΜΑΖΙΚΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ/ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ, ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΥ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑΣ
Η πολιτική ελίτ των Παρισίων αναζητεί εναγωνίως μία διέξοδο σε στρατηγικό-πολιτικό επίπεδο – πέραν της καταστολής, για την οποία, ευτυχώς, όλοι συνεφώνησαν ότι αποτελεί απαράβατη προϋπόθεση κάθε περαιτέρω στρατηγικής,i και η οποία κατά τα φαινόμενα επέτυχε και οδήγησε στην εκτόνωση της εθνοπολιτισμικής συγκρούσεως του 2005 (εν προκειμένω, οφείλει να σημειωθεί, για λόγους ηθικής τάξεως και ιστορικής δικαιοσύνης ότι οι άνδρες των Σωμάτων Ασφαλείας, αστυνομικοί και πυροσβέστες, επέδειξαν υψηλό επίπεδο επαγγελματισμού και εξαιρετική ψυχραιμία υπό λίαν αντίξοες, πραγματικές και ψυχολογικές, συνθήκες, υπερασπιζόμενοι την ασφάλεια των συμπολιτών τους και την Δημοκρατία).
Στο στρατηγικό-πολιτικό πεδίο, όμως, οι ιθύνοντες ασφαλώς γνωρίζουν ότι, εδώ που έφθασαν (ή άφησαν να φθάσουν) τα πράγματα, είναι εξαιρετικά δύσκολη η εξεύρεση της δεούσης στρατηγικής. Και αυτό, βεβαίως, αφορά εις το πολιτικό σύστημα, εν συνόλω (όπως επροσωποποιείτο στον γηρασμένο Πρόεδρο Chirac), καθώς και στην ιδεολογική γραφειοκρατία (ΜΜΕ, ΜΚΟ, ακαδημαϊκή διανόηση) και, βεβαίως, την άρχουσα οικονομική ελίτ: Όλοι ενέχονται στο διαρκές έγκλημα εις βάρος του Γαλλικού Λαού: η άρχουσα οικονομική ελίτ λόγω δόλου και αισχροκερδείας, η πολιτική ελίτ λόγω συνεργείας (είτε εκ προθέσεως είτε, τουλάχιστον, εξ αμελείας, και η κατ’ ευφημισμόν «πνευματική» ηγεσία λόγω ιδεοληψίας. Η απάντηση του θυμωμένου Λαού θα δοθεί κάποιαν στιγμή – και θα είναι συντριπτική. «Πολιτικό σεισμό» στην Γαλλία είχε προφητεύσει ο καλός συντάκτης της γερμανικής «Rheinischer Merkur», την επομένη της ενάρξεως ενταξιακών διαπραγματεύσεων Ε.Ε.- Τουρκίας (Οκτώβριος 2005), εξ αιτίας του τρόπου με τον οποίο οι ιθύνουσες ελίτ αντιμετώπισαν την εκπεφρασμένη απόλυτη και καθολική εναντίωσή του (κατ’ όνομα κυριάρχου) Λαού στο μείζον αυτό ζήτημα για την επιβίωση της Ευρώπης.
Μέχρι να εκδηλωθεί ο «σεισμός», οι πολιτικοί διαχειριστές θα αναζητούν την δέουσα λύση στο πρόβλημα που οι ίδιοι δημιούργησαν. Οι πεπατημένες οδοί απεδείχθησαν αδιέξοδες, και έτοιμες συνταγές δεν υπάρχουν. Φυσικά, δίδεται έμφαση, αμέσως μετά την καταστολή, στις συνήθεις «ενέσεις» (κοινωνικά επιδόματα κ.λ.π.) προς «εξαγορά της ενσωματώσεως»ii και της νομιμοφροσύνης της τεράστιας μάζας του (κατοικοεδρεύοντος πλέον εντός των πυλών) ξένου εθνοπολιτισμικού στοιχείου. Εν τούτοις, είναι διάχυτη στον ορίζοντα η αίσθηση ότι όλα αυτά ίσως επιβραδύνουν, αλλά δεν πρόκειται να αποσοβήσουν την επόμενη έκρηξη. Οπότε παραμένει έκδηλη η απορία, όπως την διατυπώνουν άπαντες, ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού (δοθέντος ότι το πρόβλημα δεν αφορά μόνον την Γαλλία) και την συνόψισε η «Le Journal du Dimanche»: «Πώς θα βγούμε;» (εννοεί: από την κρίση - ή το αδιέξοδο).iii
Οι ρεαλιστές αναλυτές, που λειτουργούν με γνώμονα την λογική κρίση και την εμπειρικοϊστορική γνώση και δεν ασπάζονται τα μεταφυσικά δόγματα της Πολιτικής Θεολογίας (Paul Gottfried) του «Πολυπολιτισμικού» Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού, γνωρίζουν ότι οι συνταγές του «κράτους-ψυχοθεραπευτού» θα αποδειχθούν, στην καλύτερη περίπτωση, ημίμετρα. Άλλωστε, με το γνώριμο βρεταννικό φλέγμα το έθεσε και ο Timothy Garton Ash: «Έξι χιλιάδες πυρπολημένα αυτοκίνητα δεν θα φαίνονται τίποτε περισσότερο παρά ορεκτικά» («hors-d’oeuvre»)iv εν όψει όσων επέρχονται, δεδομένου ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός θα βαίνει αυξανόμενος, προϊόντος του χρόνου, ένεκα του υψηλού δείκτου γεννήσεων, ενώ, καθ’ όλες τις ενδείξεις, θα συνεχισθεί και η τριτοκοσμική μετανάστευση προς την Ευρώπη.
Διαφαίνεται πλέον ορατό το ενδεχόμενο να δικαιώσουν οι εξελίξεις στην Ευρώπη τον Νέστορα της γερμανικής δημοσιογραφίας Peter Scholl-Latour. Ο παλαίμαχος δημοσιογράφος, διατελέσας επί σειράν δεκαετιών ανταποκριτής του Δευτέρου Κρατικού Τηλεοπτικού Διαύλου (ZDF) και Δ/ντής της Δυτικογερμανικής Κρατικής Ραδιοφωνίας (WDR), αλλά και συγγραφεύς και ανατολιστής, ευρέθη την τελευταία 15ετία λοιδορούμενος, από τους επαγγελματίες «αντιρατσιστές», λόγω της εναντιώσεώς του στην Μαζική Μετανάστευση μουσουλμανικών μαζών προς την γηραιά ήπειρο (είχε δε χαρακτηρίσει το ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητος ως «βλακώδη νεολογισμό του συρμού»). Ο Peter Scholl-Latour, λοιπόν, είχε προειδοποιήσει ότι το μείγμα της ακολουθούμενης μεταναστευτικής πολιτικής σε συνδυασμό με την δυναμική της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας θα οδηγήσει σε «bosnische Verhältnisse» (ήγουν: Συνθήκες Βοσνίας) και στην Δυτική Ευρώπη!v
Συναφώς, ο (υπεράνω πάσης υποψίας επί ρατσισμώ καθ’ ότι γνωστός φιλελεύθερος) Ολλανδός πολιτικός και διατελέσας Επίτροπος της ΕΕ Fritz Bolkestein το διατυπώνει με αξιοσημείωτο πολιτικό θάρρος: «Σε δέκα, δεκαπέντε χρόνια, θα υπάρχουν σε όλες τις μεγάλες πόλεις πλειονότητες ανθρώπων μη δυτικής καταγωγής». Συνέπεια τούτου: «Οι άλλοτε ξακουστές για την ευημερία τους πόλεις μας θα καταντήσουν ζώνες φτώχειας».vi
Ο εν λόγω πολιτικός, ο μόνος μεταξύ τριάντα επιτρόπων που είχε ταχθεί δημοσίως και ρητώς κατά της εντάξεως της Τουρκίας στην ΕΕ, καταγγέλλει την ευθύνη των Ευρωπαίων ιθυνόντων και των «λεγομένων πολιτικών ηγετών» στο ζήτημα της Τουρκίας, αλλά και τον ρόλο του «καρτέλλ διαμορφωτών της Κοινής Γνώμης», διότι παρεμπόδισε συστηματικώς την διεξαγωγή ενός δημοσίου διαλόγου για το μείζον ζήτημα της μεταναστεύσεως, και ειδικώτερα της μουσουλμανικής μεταναστεύσεως στην Ευρώπη.vii Θεωρεί ότι τα συμπεράσματα θα ήσαν τελείως διαφορετικά από ό,τι επιτάσσει η κρατούσα ιδεολογία της «political correctness», και για τον λόγο αυτό το καρτέλλ «διανοουμένων» και«διαμορφωτών Κοινής Γνώμης» απαγορεύει επί δεκαετίες τον ελεύθερο δημόσιο διάλογο. Βεβαίως, δι’ αυτού του τρόπου δεν επιλύεται το πρόβλημα, «το μεγαλύτερο ζήτημα για την Ευρώπη» κατά τον Ολλανδό πολιτικό. Το μόνο που επιτυγχάνει η ιδεοληψία των διανοουμένων και η δειλία των πολιτικών είναι να ενισχύει την ανάπτυξη, όπως γράφει, ενός «δεξιού λαϊκιστικού κινήματος αντιστάσεως του γηγενούς πληθυσμού», εξέλιξη την οποία ο ίδιος θεωρεί αναπόφευκτηviii
Το ζήτημα που εγείρεται, πλέον, αφορά στον εξισλαμισμό της γηραιάς ηπείρου! Και εννοούμε με αυτόν τον (εσκεμμένως προκλητικό) όρο την τεράστια εθνολογική, κοινωνική και πολιτισμική μεταβολή που συντελείται τα τελευταία 30-40 χρόνια στην Γηραιά Ήπειρο. Ήταν ο μέγας Γάλλος θεράπων της Μεσαιωνικής Ιστορίας (και της Ιστορίας του Ισλάμ), ο πολύς Charles- Emmanuel Dufourcq, ο οποίος, βραχύ διάστημα προ του θανάτου του (1982), είχε πει τα εξής συνταρακτικά, άμα δε και προφητικά: «Είναι πιθανόν να ζήσουμε και πάλι στην ήπειρό μας εκείνη την αναστάτωση την οποία ζήσαμε εξ αιτίας της Iσλαμικής διεισδύσεως, πριν από χίλια περίπου χρόνια, αυτήν την φορά με άλλες μεθόδους».ix
ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ – ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ
ΔΙΔΑΚΤΩΡ (Dr. Phil) ΛΟΥΔΟΒΙΚΕΙΟΥ-ΜΑΞΙΜΙΛΙΑΝΕΙΟΥ
ΠΑΝΕΠ/ΜΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ
Απόσπασμα την μελέτη του Δρ. Ηλία Ηλιόπουλου (ΝΟΕ. 2005):
ΜΑΖΙΚΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ/ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ, ΕΘΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΜΟΥ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑΣ
Η πολιτική ελίτ των Παρισίων αναζητεί εναγωνίως μία διέξοδο σε στρατηγικό-πολιτικό επίπεδο – πέραν της καταστολής, για την οποία, ευτυχώς, όλοι συνεφώνησαν ότι αποτελεί απαράβατη προϋπόθεση κάθε περαιτέρω στρατηγικής,i και η οποία κατά τα φαινόμενα επέτυχε και οδήγησε στην εκτόνωση της εθνοπολιτισμικής συγκρούσεως του 2005 (εν προκειμένω, οφείλει να σημειωθεί, για λόγους ηθικής τάξεως και ιστορικής δικαιοσύνης ότι οι άνδρες των Σωμάτων Ασφαλείας, αστυνομικοί και πυροσβέστες, επέδειξαν υψηλό επίπεδο επαγγελματισμού και εξαιρετική ψυχραιμία υπό λίαν αντίξοες, πραγματικές και ψυχολογικές, συνθήκες, υπερασπιζόμενοι την ασφάλεια των συμπολιτών τους και την Δημοκρατία).
Στο στρατηγικό-πολιτικό πεδίο, όμως, οι ιθύνοντες ασφαλώς γνωρίζουν ότι, εδώ που έφθασαν (ή άφησαν να φθάσουν) τα πράγματα, είναι εξαιρετικά δύσκολη η εξεύρεση της δεούσης στρατηγικής. Και αυτό, βεβαίως, αφορά εις το πολιτικό σύστημα, εν συνόλω (όπως επροσωποποιείτο στον γηρασμένο Πρόεδρο Chirac), καθώς και στην ιδεολογική γραφειοκρατία (ΜΜΕ, ΜΚΟ, ακαδημαϊκή διανόηση) και, βεβαίως, την άρχουσα οικονομική ελίτ: Όλοι ενέχονται στο διαρκές έγκλημα εις βάρος του Γαλλικού Λαού: η άρχουσα οικονομική ελίτ λόγω δόλου και αισχροκερδείας, η πολιτική ελίτ λόγω συνεργείας (είτε εκ προθέσεως είτε, τουλάχιστον, εξ αμελείας, και η κατ’ ευφημισμόν «πνευματική» ηγεσία λόγω ιδεοληψίας. Η απάντηση του θυμωμένου Λαού θα δοθεί κάποιαν στιγμή – και θα είναι συντριπτική. «Πολιτικό σεισμό» στην Γαλλία είχε προφητεύσει ο καλός συντάκτης της γερμανικής «Rheinischer Merkur», την επομένη της ενάρξεως ενταξιακών διαπραγματεύσεων Ε.Ε.- Τουρκίας (Οκτώβριος 2005), εξ αιτίας του τρόπου με τον οποίο οι ιθύνουσες ελίτ αντιμετώπισαν την εκπεφρασμένη απόλυτη και καθολική εναντίωσή του (κατ’ όνομα κυριάρχου) Λαού στο μείζον αυτό ζήτημα για την επιβίωση της Ευρώπης.
Μέχρι να εκδηλωθεί ο «σεισμός», οι πολιτικοί διαχειριστές θα αναζητούν την δέουσα λύση στο πρόβλημα που οι ίδιοι δημιούργησαν. Οι πεπατημένες οδοί απεδείχθησαν αδιέξοδες, και έτοιμες συνταγές δεν υπάρχουν. Φυσικά, δίδεται έμφαση, αμέσως μετά την καταστολή, στις συνήθεις «ενέσεις» (κοινωνικά επιδόματα κ.λ.π.) προς «εξαγορά της ενσωματώσεως»ii και της νομιμοφροσύνης της τεράστιας μάζας του (κατοικοεδρεύοντος πλέον εντός των πυλών) ξένου εθνοπολιτισμικού στοιχείου. Εν τούτοις, είναι διάχυτη στον ορίζοντα η αίσθηση ότι όλα αυτά ίσως επιβραδύνουν, αλλά δεν πρόκειται να αποσοβήσουν την επόμενη έκρηξη. Οπότε παραμένει έκδηλη η απορία, όπως την διατυπώνουν άπαντες, ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού (δοθέντος ότι το πρόβλημα δεν αφορά μόνον την Γαλλία) και την συνόψισε η «Le Journal du Dimanche»: «Πώς θα βγούμε;» (εννοεί: από την κρίση - ή το αδιέξοδο).iii
Οι ρεαλιστές αναλυτές, που λειτουργούν με γνώμονα την λογική κρίση και την εμπειρικοϊστορική γνώση και δεν ασπάζονται τα μεταφυσικά δόγματα της Πολιτικής Θεολογίας (Paul Gottfried) του «Πολυπολιτισμικού» Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού, γνωρίζουν ότι οι συνταγές του «κράτους-ψυχοθεραπευτού» θα αποδειχθούν, στην καλύτερη περίπτωση, ημίμετρα. Άλλωστε, με το γνώριμο βρεταννικό φλέγμα το έθεσε και ο Timothy Garton Ash: «Έξι χιλιάδες πυρπολημένα αυτοκίνητα δεν θα φαίνονται τίποτε περισσότερο παρά ορεκτικά» («hors-d’oeuvre»)iv εν όψει όσων επέρχονται, δεδομένου ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός θα βαίνει αυξανόμενος, προϊόντος του χρόνου, ένεκα του υψηλού δείκτου γεννήσεων, ενώ, καθ’ όλες τις ενδείξεις, θα συνεχισθεί και η τριτοκοσμική μετανάστευση προς την Ευρώπη.
Διαφαίνεται πλέον ορατό το ενδεχόμενο να δικαιώσουν οι εξελίξεις στην Ευρώπη τον Νέστορα της γερμανικής δημοσιογραφίας Peter Scholl-Latour. Ο παλαίμαχος δημοσιογράφος, διατελέσας επί σειράν δεκαετιών ανταποκριτής του Δευτέρου Κρατικού Τηλεοπτικού Διαύλου (ZDF) και Δ/ντής της Δυτικογερμανικής Κρατικής Ραδιοφωνίας (WDR), αλλά και συγγραφεύς και ανατολιστής, ευρέθη την τελευταία 15ετία λοιδορούμενος, από τους επαγγελματίες «αντιρατσιστές», λόγω της εναντιώσεώς του στην Μαζική Μετανάστευση μουσουλμανικών μαζών προς την γηραιά ήπειρο (είχε δε χαρακτηρίσει το ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητος ως «βλακώδη νεολογισμό του συρμού»). Ο Peter Scholl-Latour, λοιπόν, είχε προειδοποιήσει ότι το μείγμα της ακολουθούμενης μεταναστευτικής πολιτικής σε συνδυασμό με την δυναμική της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας θα οδηγήσει σε «bosnische Verhältnisse» (ήγουν: Συνθήκες Βοσνίας) και στην Δυτική Ευρώπη!v
Συναφώς, ο (υπεράνω πάσης υποψίας επί ρατσισμώ καθ’ ότι γνωστός φιλελεύθερος) Ολλανδός πολιτικός και διατελέσας Επίτροπος της ΕΕ Fritz Bolkestein το διατυπώνει με αξιοσημείωτο πολιτικό θάρρος: «Σε δέκα, δεκαπέντε χρόνια, θα υπάρχουν σε όλες τις μεγάλες πόλεις πλειονότητες ανθρώπων μη δυτικής καταγωγής». Συνέπεια τούτου: «Οι άλλοτε ξακουστές για την ευημερία τους πόλεις μας θα καταντήσουν ζώνες φτώχειας».vi
Ο εν λόγω πολιτικός, ο μόνος μεταξύ τριάντα επιτρόπων που είχε ταχθεί δημοσίως και ρητώς κατά της εντάξεως της Τουρκίας στην ΕΕ, καταγγέλλει την ευθύνη των Ευρωπαίων ιθυνόντων και των «λεγομένων πολιτικών ηγετών» στο ζήτημα της Τουρκίας, αλλά και τον ρόλο του «καρτέλλ διαμορφωτών της Κοινής Γνώμης», διότι παρεμπόδισε συστηματικώς την διεξαγωγή ενός δημοσίου διαλόγου για το μείζον ζήτημα της μεταναστεύσεως, και ειδικώτερα της μουσουλμανικής μεταναστεύσεως στην Ευρώπη.vii Θεωρεί ότι τα συμπεράσματα θα ήσαν τελείως διαφορετικά από ό,τι επιτάσσει η κρατούσα ιδεολογία της «political correctness», και για τον λόγο αυτό το καρτέλλ «διανοουμένων» και«διαμορφωτών Κοινής Γνώμης» απαγορεύει επί δεκαετίες τον ελεύθερο δημόσιο διάλογο. Βεβαίως, δι’ αυτού του τρόπου δεν επιλύεται το πρόβλημα, «το μεγαλύτερο ζήτημα για την Ευρώπη» κατά τον Ολλανδό πολιτικό. Το μόνο που επιτυγχάνει η ιδεοληψία των διανοουμένων και η δειλία των πολιτικών είναι να ενισχύει την ανάπτυξη, όπως γράφει, ενός «δεξιού λαϊκιστικού κινήματος αντιστάσεως του γηγενούς πληθυσμού», εξέλιξη την οποία ο ίδιος θεωρεί αναπόφευκτηviii
Το ζήτημα που εγείρεται, πλέον, αφορά στον εξισλαμισμό της γηραιάς ηπείρου! Και εννοούμε με αυτόν τον (εσκεμμένως προκλητικό) όρο την τεράστια εθνολογική, κοινωνική και πολιτισμική μεταβολή που συντελείται τα τελευταία 30-40 χρόνια στην Γηραιά Ήπειρο. Ήταν ο μέγας Γάλλος θεράπων της Μεσαιωνικής Ιστορίας (και της Ιστορίας του Ισλάμ), ο πολύς Charles- Emmanuel Dufourcq, ο οποίος, βραχύ διάστημα προ του θανάτου του (1982), είχε πει τα εξής συνταρακτικά, άμα δε και προφητικά: «Είναι πιθανόν να ζήσουμε και πάλι στην ήπειρό μας εκείνη την αναστάτωση την οποία ζήσαμε εξ αιτίας της Iσλαμικής διεισδύσεως, πριν από χίλια περίπου χρόνια, αυτήν την φορά με άλλες μεθόδους».ix
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)