Ο λύκος που χαίρεται στην αναμπουμπούλα

Μια παλιά παροιμία λέει πως ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται. Μια κρίση, έστω και ελεγχόμενης, χρεοκοπίας, μοιάζει με αναμπουμπούλα…

Τι φοβάται η κοινή γνώμη στην Ελλάδα σήμερα;
Μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, την επιστροφή στη δραχμή, την αναβίωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας και την επιστροφή σε αυτή, τον Αρμαγεδδώνα ενόψει του 2012...
Όσο από τον τόπο θα απουσιάζει ηγεσία ικανή να εμπνεύσει εμπιστοσύνη και να σχεδιάσει ένα χάρτη με την πορεία της εξόδου, οι καφετζούδες και οι απατεώνες έχουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να εκμεταλλευτούν τους αδαείς...
Από δεκάδες πλευρές τις τελευταίες μέρες φτάνει ένα e-mail που αφορά μια επιστολή ενός δήθεν υψηλόβαθμου τραπεζικού που ανωνύμως μας μεταφέρει με λεπτομέρειες πως έχει υποπέσει στην αντίληψή του ένα σχέδιο εξόδου της χώρας από το ευρώ με όλα τα τραγικά συμπαρομαρτούντα...

Είναι προφανές πως προέρχεται από τους ίδιους κύκλους που ένα χρόνο πριν είχαν ασφαλείς πληροφορίες εκ των ένδων, πως στο Χολαργό είχε αρχίσει η εκτύπωση της νέας δραχμής...

Τι υποστηρίζει το περίφημο μήνυμα "εκ των ένδων"... 

«Είμαι υψηλόβαθμο στέλεχος σε έναν από τους μεγαλύτερους τραπεζικούς οργανισμούς της χώρας μας και θέλω να σας ενημερώσω ότι από την προηγούμενη εβδομάδα επικρατεί πανικός στις μεταφορές κεφαλαίων προς το εξωτερικό.

Συγκεκριμένα σχεδόν όλες οι μεγάλες εταιρείες ελληνικών και ξένων συμφερόντων μεταφέρουν τα κεφαλαία τους σε... τράπεζες του εξωτερικού και έχει δοθεί σαφής εντολή να σταματήσει κάθε είδους πληρωμή.

Έχουν μεταφέρει ακόμα και τα αποθεματικά των μισθοδοσιών αυτού του μήνα. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με τα ιδιωτικά κεφάλαια επιχειρηματιών, στελεχών σε εταιρείες, πολιτικών, δημοσιογράφων και τραπεζικών. Καθημερινά γίνονται μεταφορές αυτών σε τράπεζες του εξωτερικού.

Από την τράπεζα στην οποία εργάζομαι έχει δοθεί οδηγία να μην αναφέρουμε πουθενά αυτό που συμβαίνει.

Σε επαφές και συναντήσεις που είχα με συναδέλφους αλλά και με άτομα του υπουργείου οικονομικών, όλοι έχουν την ίδια άποψη.

Ετοιμάζεται χρεοκοπία ή επιστροφή στη δραχμή σε λίγες ημέρες και δεν το ανακοινώνουν για να δεσμεύσουν τις καταθέσεις των ιδιωτών και να αποφύγουν τον πανικό και το bank run.

Από άτομα του υπουργείου εσωτερικών πληροφορήθηκα ότι στο γενικό λογιστήριο του κράτους έχει τεθεί σε λειτουργία ο μηχανισμός παύσης πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις. Ο κρατικός μηχανισμός έχει ήδη επεξεργαστεί τα στοιχεία και το μόνο που απομένει είναι μόνο η εντολή.

Μετά την συνάντηση του πρωθυπουργού με τους πολιτικούς αρχηγούς πραγματοποιήθηκε άτυπη σύσκεψη με τους κυριότερους τραπεζικούς παράγοντες της χώρας μας, εκπροσώπους του υπουργείου οικονομικών εσωτερικών δημόσιας τάξης και αμύνης. Το περιεχόμενο της συνάντησης δεν το γνωρίζω.

Από χθες το απόγευμα σε τηλεφωνικές επικοινωνίες που είχα με άτομα του υπουργείου οικονομικών, συναδέλφους του τραπεζικού κλάδου αλλά και δημοσιογράφους όλοι είχαν ακριβώς την ίδια πεποίθηση. Πάμε για χρεωκοπία.

Ο λόγος που γράφω τώρα αυτά είναι η συζήτηση που είχα με συντάκτη κεντρικού δελτίου ειδήσεων μεγάλου καναλιού σήμερα το πρωί..

Σας παραθέτω αυτά που μου είπε.

"Η πτώχευση είναι πλέον θέμα ημερών και έχει προγραμματιστεί για τις 25 του μηνός. Θα αναγγελθεί αργά το βράδυ της παρασκευής και θα παρουσιαστεί σαν αναγκαστικό αποτέλεσμα από την συνδιάσκεψη της 25ης Μαρτίου. Το σαββατοκύριακο που ακολουθεί είναι ιδανικό για να αποφύγει η κυβέρνηση τις αντιδράσεις. Δημόσιες υπηρεσίες δεν θα λειτουργούν και ο κόσμος θα περάσει το πρώτο σοκ σπίτι του.

Ο πρωθυπουργός θα κάνει διάγγελμα και θα προσπαθήσει να παραληρήσει την κατάσταση με την εθνική μας επέτειο.

Το κλίμα του διαγγέλματος θα είναι κάπως έτσι.

Θα αναφέρει ότι για ακόμα μία φορά η χώρα μας δέχεται επίθεση από κάποιους που θέλουν να την καταστρέψουν και εμείς πρέπει να αγωνιστούμε και να κάνουμε θυσίες για να αποτρέψουμε αυτό το γεγονός. Μάλιστα θα αναφέρει ότι όπως αγωνιστήκαμε τότε και δώσαμε την ψυχή μας για την εδαφική ελευθερία και ανεξαρτησία, έτσι πρέπει να αγωνιστούμε και τώρα για την οικονομική μας ελευθερία και ανεξαρτησία. Η Ελλάδα το 1821 έκανε μόνο την αρχή και τώρα εξαρτάται από εμάς αν θα ολοκληρώσουμε το έργο των προγόνων μας. Αν τότε πολεμήσαμε για την εδαφική μας ανεξαρτησία σήμερα θα πολεμήσουμε για την οικονομική μας ανεξαρτησία. Μόνο που αυτός ο πόλεμος δεν θα έχει μάχες και στρατηγούς θα είναι διαφορετικός. Ήρωας θα είναι ο κάθε Έλληνας που δεν θα το βάλει κάτω και θα κάνει τις απαραίτητες θυσίες για να αποκτήσει για πρώτη φορά στην ιστορία του νέου Ελληνικού έθνους εδαφική και οικονομική ανεξαρτησία ταυτόχρονα."

Πιστεύω ότι καταλάβατε το νόημα.

Εγώ έκανα αυτό που υπαγόρευε η συνείδηση μου και γι αυτό δημοσιοποίησα όλα τα παραπάνω.

Ελπίζω να πράξετε κι εσείς το ίδιο και να τα γνωστοποιήσετε στον Ελληνικό λαό….

Με εκτίμηση Γ.Β.

»

Τι δεν μας λέει ο «τραπεζίτης»...

Ο ίδιος μόλις διάβασα το παραπάνω κείμενο δεν είχα καμιά αμφιβολία. Έχουμε να κάνουμε με κάποιο βλάκα που ακούει και διαβάζει αυτά που θέλει, ή με κάποιο απατεώνα που προσπαθεί να κερδίσει κάτι από τον πανικό…


Υπάρχει περίπτωση ο ανώνυμος «τρομοκράτης» να λέει την αλήθεια;


Και αν ναι ή όχι πως θα το μάθουμε αυτό; Σίγουρα όχι ρωτώντας δεξιά και αριστερά τον μπατζανάκη, του κουμπάρου, της αδερφής, της κομμώτριας κάποιου που γνωρίζει το γιο συντάκτη του κεντρικού δελτίου...

Συνήθως δεν χρειάζεται να έχει ειδικές και αποκλειστικές πληροφορίες κάποιος, αλλά να κάνει τις σωστές σκέψεις... Όπως δηλ. συμβαίνει και στο χρηματιστήριο κατά τη γνώμη αυτής της χρηματιστηριακής στήλης που σε δύσκολους δημοσιονομικούς καιρούς ασχολείται με τα της μεταρρυθμιστικής προσαρμογής, τις καταθέσεις και την μακροοικονομική λογιστική...


Ας υποθέσουμε πως η Ελλάδα θέλει να αποχωρήσει από το ευρώ και να επιστρέψει στη δραχμή. Κατά τα ειωθότα του φτωχού αλλά άρτια λειτουργούντος κοινοβουλευτικού μας συστήματος ποιος και με ποιο τρόπο θα έπρεπε να πάρει αυτή την απόφαση;


Σίγουρα όχι ούτε ένας πρωθυπουργός μόνος του, ούτε κάποιοι υπουργοί σε μια άτυπη και μυστική σύσκεψη...

Μια απόφαση αυτού του βεληνεκούς θα αποφασιζόταν μετά από μήνες δημόσιου  διαλόγου και αντεγκλήσεων τουλάχιστον με τις ψήφους των 2/3 της Βουλής... Δεν βρισκόμαστε ακόμη στην τζαμαχιρία του Καντάφι όπου τέτοια θέματα τα αποφασίζει η οικογένεια μεταξύ της...


Όπως και πέρυσι που κάποιοι κυκλοφορούσαν πως τυπώνονται οι δραχμές... Κανείς δεν έχει το δικαίωμα και ούτε και τη διάθεση να αποφασίσει μυστικά για ένα τέτοιο θέμα. Είναι απλά τα πράγματα, απλούστερα δεν γίνονται. Ιστορίες σαν την παραπάνω συνιστούν είτε πλάκες, είτε παπαγαλισμούς κάποιων πλανόδιων ντίλερς ξένων τραπεζών. Έστω να αποτελούν σατανικό νετσαγιεφικό σχέδιο αποσταθεροποίησης ακροαριστερών ή ακροδεξιών εξτρεμιστών...


Νομίζω πως δεν κινδυνεύουμε από την κακοήθεια των άλλων περισσότερο απ’ ό,τι κινδυνεύουμε από τη δική μας βλακεία όταν δίνουμε βάση σε τέτοιες ιστορίες από τις οποίες βρίθει το διαδίκτυο...

Το σενάριο της δραχμής...

Κατά τη γνώμη μου το σενάριο της δραχμής δεν παίζει καθόλου τώρα. Το σενάριο της δραχμής θα είχε κάποια μικρή πιθανότητα μετά από χρόνια, αν οι μεταρρυθμίσεις δεν προχωρήσουν, έχει διαλυθεί ο κοινωνικός, οικονομικός και πολιτικός ιστός της χώρας και αφού μας έχουν «αποστειρώσει» οι ευρωπαίοι, μας οδηγήσουν στην έξοδο...


Μια απόφαση αυτού του βεληνεκούς προϋποθέτει ευρεία πλειοψηφία και δεν νομίζω πως σήμερα καμιά σοβαρή πολιτική δύναμη ή ρεύμα στη χώρα μας προωθεί αυτή την άποψη...


Λαμβάνοντας υπόψη τις αρνητικές συνέπειες που συνεπάγεται αυτό, οι οποίες είναι πολύ περισσότερες από τις θετικές, δεν νομίζω πως είναι δόκιμο σενάριο με τα δεδομένα που υπάρχουν.


Η άποψή μου παραμένει πως και η ευρωζώνη θα ανταπεξέλθει με επιτυχία της κρίσης αλλά και η Ελλάδα θα παραμείνει εντός αυτής και στα τέλη της δεκαετίας που διανύουμε θα είναι αγνώριστη οικονομικά. Τόσο αγνώριστη, που το πιο επιτυχημένο μοντέλο μεταρρύθμισης του ΔΝΤ η γειτονική Τουρκία, θα είναι «χλωμό»...


Στις ανάποδες περιόδους οι άνθρωποι βγάζουν τις αρνητικές πλευρές τους, αλλά μετά το πρώτο σοκ, η λογική επιστρέφει και μαζί με αυτή και οι περισσότερο λογικές συμπεριφορές μέχρι που ο τροχός της κοινωνικής συμπεριφορικής αλλάζει και ξεκινά μια περίοδος που οι άνθρωποι συναγωνίζονται με θετικό πρόσημο...

Υ.Γ. Για άλλη μια  σχετική επιστολή από τραπεζικό φίλο της στήλης,  βλέπε:Κινδυνεύουμε μόνο από τη βλακεία μας...

Source : capital

Μάχη για τον έλεγχο των 50 δίς των Καντάφι

The New York Times
Καθώς εντείνονται επικίνδυνα οι συγκρούσεις στη Λιβύη μεταξύ των στρατιωτικών δυνάμεων του καθεστώτος Καντάφι και των επαναστατών, δίνεται μια παράλληλη μάχη για τον έλεγχο του Libyan Investment Authority, του επενδυτικού κρατικού κεφαλαίου της χώρας, με περιουσιακά στοιχεία 70 δισ. δολαρίων. Με μια δεξαμενή «ετοιμοπαράδοτης ρευστότητας» και κατοχή μεριδίων σε μερικούς ηγετικούς επιχειρηματικούς ομίλους -συμπεριλαμβανομένου του βρετανικού εκδοτικού οίκου Pearson και της ιταλικής ποδοσφαιρικής ομάδας Juventus- το συγκεκριμένο επενδυτικό ταμείο δημιουργήθηκε από τον Σέιφ αλ-Ισλάμ ελ-Καντάφι, ενός από τους υιούς του Λίβυου ηγέτη που κάποτε θεωρούνταν δύναμη εκσυγχρονισμού. Το επενδυτικό κεφάλαιο ιδρύθηκε το 2006, με στόχο να αποδείξει ο κ. Καντάφι ότι η χώρα ήταν έτοιμη να ανοιχτεί στη Δύση. Προσέλκυσε προσωπικότητες με επιρροή, όπως η οικογένεια Ρότσλιντ, ο πρίγκιπας Αντριου της Βρετανίας, ο πρώην επίτροπος εμπορίου της Ε. Ε., Πίτερ Μάντελσον, η αφρόκρεμα της κοινότητας των επιχειρηματιών στην Ιταλία, μεγάλους παίκτες του κλάδου των ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων (private equity), όπως ο Στέφεν Σβάτζμαν της Blackstone και ο Ντέβιντ Ρούμπενσταϊν της Carlyle Group.
Πλέον, στις ΗΠΑ, ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε πως προτίθεται να παγώσει κάθε επένδυση ή περιουσιακό στοιχείο της Libyan Investment Authority, αν και δεν έχει κατονομαστεί κάποια τράπεζα ή άλλης φύσεως τοποθέτηση. Στη Βρετανία, κυβερνητικοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι θα αποτρέψουν κάθε απόπειρα επαναπατρισμού ή πώλησης κεφαλαίων από το επενδυτικό ταμείο, συμπεριλαμβανομένου του μεριδίου στον οίκο Pearson και ένα μικρό χαρτοφυλάκιο ακινήτων στο Λονδίνο. Αυτό που απομένει να απαντηθεί είναι σε ποιο βαθμό τα 50 δισ. δολάρια, περίπου, σε ρευστό και άμεσα ρευστοποιήσιμους τίτλους του ταμείου είναι προσβάσιμα από τον πατέρα του κ. Καντάφι, τον συνταγματάρχη Μουαμάρ ελ-Καντάφι.
Θα ήταν δύσκολο, όμως, όλη αυτή η ρευστότητα να διοχετευθεί στην αγορά όπλων ή μισθοφόρων κάτω από τις τρέχουσες συνθήκες. Ανθρωποι που ήρθαν σε επαφή με το ταμείο μαρτυρούν ότι ο εσωτερικός μηχανισμός λειτουργίας παρέμενε μυστήριο λόγω της γραφειοκρατίας και της έλλειψης επενδυτικών ικανοτήτων. Αυτό πραγματοποίησε, για πρώτη φορά, επενδύσεις εκτός των συνόρων της χώρας το 2008. Κατά πάσα πιθανότητα, τα περισσότερα κεφάλαια βρίσκονται σε τράπεζες της χώρας ή της Μέσης Ανατολής, όπου οι κυρώσεις των διεθνών οργανισμών δεν έχουν καμία επιρροή. Πέραν του ταμείου, η κεντρική τράπεζα της Λιβύης διαθέτει αποθέματα σε ρευστό της τάξεως των 110 δισ. δολαρίων, ένα ποσό που αντιστοιχεί σε καθαρή θέση ρευστότητας της τάξεως του 160% του ΑΕΠ, σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ.
Πλέον ο κύκλος των ισχυρών γνωριμιών του κ. Καντάφι έχει συρρικνωθεί δραματικά. Στη Βρετανία, η φιλία έχει μετατραπεί σε απέχθεια. Η Μάρτζορι Σκαρντίνο, διευθύνουσα σύμβουλος στον εκδοτικό οίκο Pearson, ο οποίος περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τη βρετανική εφημερίδα Financial Times και The Economist, δήλωσε ότι αισθάνεται άβολα με το 3% που κατέχει στο μετοχικό κεφάλαιο η Λιβύη. Στο βρετανικό κοινοβούλιο, οι Εργατικοί από τη θέση του κόμματος της αντιπολίτευσης ζήτησαν από τον πρωθυπουργό να απομακρυνθεί ο πρίγκιπας Αντριου από τη θέση του πρεσβευτή των επιχειρηματικών συμφερόντων της Βρετανίας.
Στην Ιταλία, όπου το ταμείο έχει επενδύσει περισσότερο, εν μέρει λόγω των μακροχρόνιων δεσμών από την εποχή της ιταλικής αποικιοκρατίας στη Λιβύη, η απάντηση είναι πιο μετριοπαθής. Ο Αντρέα Ανιέλι, πρόεδρος της Juventus, έχει πει ότι δεν ανησυχεί για το μερίδιο 7% που συνδέεται με έναν από τους αδελφούς του Καντάφι, τον Αλ-Σααντί, πρώην ποδοσφαιριστή στη Λιβύη. Η Unicredit, η ιταλική τράπεζα το 7% της οποίας ελέγχεται από το ταμείο και την Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης, έχει δηλώσει μόνο ότι παρακολουθεί την κατάσταση.
Στις αρχές του 2010, το ταμείο είχε 50 δισ. δολάρια σε μετρητά και μετοχές, σύμφωνα με τον κ. Μοχάμεντ Λαγιάς, ο οποίος είναι ο επικεφαλής του ταμείου και ίσως ο πιο πεπειραμένος διεθνής τραπεζίτης της χώρας. Σε μία συνέντευξη στο γραφείο του στην Τρίπολη πριν από περίπου ένα χρόνο, ο κ. Λαγιάς είχε πει ότι δεν είχε ποτέ αισθανθεί την πρόκληση να επενδύσει περισσότερο στο εξωτερικό, όπως το αντίστοιχο ταμείο του Αμπου Ντάμπι. Μάλιστα, σημείωσε ότι οι πληγές από κυρώσεις προηγούμενων δεκαετιών πονούσαν ακόμη: «Οι κυρώσεις μας έχουν κάνει πολύ συντηρητικούς. Και αποτελεί γνώμη του ηγέτη μας καθώς χτίζουμε τα αποθέματά μας, να κρατάμε τα περισσότερα από αυτά στην κεντρική τράπεζα».
Source : kathimerini

Περί Ψυχολογικού Πολέμου

“Ψυχολογικός Πόλεμος, είναι το προοίμιον και η συνέχεια, δηλαδή η ολοκλήρωσις του Υλικού Πολέμου δι΄ άλλων μέσων”. CLAUSEWITZ

Ι) ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Ψυχολογικός πόλεμος, είναι τόσο παλαιός όσο και ο κόσμος.
Αλλά σπουδαίο ρόλο άρχισε να παίζει στη ζωή των Εθνών και της παγκόσμιας κοινωνίας κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Και όσο, υπήρχε πολλαπλασιασμός των επιστημονικών και τεχνικών μεθόδων, ο πόλεμος άλλαξε ριζικά μορφή.
Τόσο στη Στρατιωτική Στρατηγική, όσο και στην Πολιτική Στρατηγική, ο ψυχολογικός πόλεμος απέκτησε καθοριστική διάσταση και επηρέασε ουσιωδώς τις στρατιωτικοπολιτικές εξελίξεις σε όλα τα έθνη. Ο ψυχολογικός πόλεμος, αποβλέπει στο να μεταβάλλει - με μια καθορισμένη έννοια - τη συμπεριφορά των ατόμων - αντιπάλων ή συμμάχων - διά της επιδράσεως επί της νοημοσύνης των, του ψυχισμού τους, του πνεύματός τους και της συνειδήσεως, χωρίς να προσφεύγει στην υλική βία.
Αντιπροσωπεύει την πλέον ύπουλη μορφή του πολιτικού πολέμου, διότι χρησιμοποιεί όλα τα μέσα με τα οποία φτάνει στον εσώτερο ψυχισμό του ατόμου και επιδρά έτσι στη νοημοσύνη και την ευαισθησία του. Αποτελεί μόνιμη απειλή, διότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να πλήξει τον κάθε άνθρωπο και να του επηρεάσει τη σκέψη και τα συναισθήματά του. Σκοπός του, η ηθική συντριβή του αντιπάλου επί του οποίου ασκείται. Η εξάσκηση του ψυχολογικού πολέμου λαμβάνει χώρα σε καιρό ειρήνης και η απόκτηση Στρατηγικών θέσεων συντελείται διά της διπλωματικής οδού. Ο ψυχολογικός πόλεμος αποτελεί πλέον τη μόνιμη εμπροσθοφυλακή όλων των πολέμων. Η Στρατιωτική στρατηγική, αποτελεί πλέον ένα πιόνι στη σκακιέρα που λέγεται Γενική Στρατηγική.
Η Στρατηγική του ψυχολογικού πολέμου προσαρμόζεται κατ΄ανάγκη, σε ορισμένες ιδιομορφίες. Οι πλέον χαρακτηριστικές είναι οι εξής :
α) Ο ψυχολογικός πόλεμος διεξάγεται αναιμάκτως.
β) Δεν υφίσταται η μοιραία για τις υλικές δυνάμεις φθορά.

II) ΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Μέσα του ψυχολογικού πολέμου, είναι τα μέσα της Δημοσιολογίας. Αντικείμενο της Δημοσιολογίας, είναι η διανθρώπινη επικοινωνία, με τη βοήθεια των γνωστών συμβόλων. Σύμβολα είναι ο Λόγος. Προφορικός διά ζώσης ή με μηχανικά μέσα. Ο γραπτός και έντυπος. Η εικόνα, μέσω τηλεοράσεως, video και κινηματογράφου. Οι κυριότερες μορφές της χρησιμοποιήσεως των μέσων του ψυχολογικού πολέμου είναι οι εξής : Η ΔΙΑΦΩΤΙΣΗ, η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ, η ΖΥΜΩΣΗ και τα ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ.
α) Η ΔΙΑΦΩΤΙΣΗ αποτελεί τον συντονισμό της εν γένει δραστηριότητάς του λαού και την κινητοποίηση των πνευματικών δυνάμεων προς την κατεύθυνση της πολιτικής, της οποίας απόρροια είναι ο πόλεμος. Χρησιμοποιεί την παιδεία, την τέχνη και γενικά όλα τα μέσα.
β) Η ΖΥΜΩΣΗ αποτελεί το προπαρασκευαστικό στάδιο μιας επικείμενης δραστηριότητας και προετοιμάζει την κοινή γνώμη και ταυτοχρόνως βολιδοσκοπεί τις αντιδράσεις.
γ) Το ΣΥΝΘΗΜΑ αποτελεί είδος σύντομης επιταγής και γνώμονα δράσεως.
Η Διοργάνωση του ψυχολογικού πολέμου σε ένα κράτος, είτε ως οργάνου αμύνης, είτε ως οργάνου επιθέσεως, αποτελεί αντικείμενο σοβαρότατης μελέτης σε κρατικό επίπεδο. Πρέπει καταρχήν να υπάρχει η ανώτατη Διεύθυνση ψυχολογικού πολέμου, από την οποία θα σχεδιάζονται, θα συντονίζονται και θα κατευθύνονται οι ψυχολογικές επιχειρήσεις στα ιεραρχικώς κατώτερα κλιμάκια, για όλους τους τομείς και κλάδους του ψυχολογικού πολέμου. Ήτοι: τον πολιτικό - οικονομικό - ιδεολογικό - κοινωνικό, καθώς και για όλες τις δραστηριότητες, όπως των υπηρεσιών πληροφοριών, της διαφωτίσεως και της προπαγάνδας. Κατά συνέπεια η χρησιμοποίηση του ψυχολογικού πολέμου αποτελεί ουσιαστική ευθύνη του Κράτους.
Ο ψυχολογικός πόλεμος αποτελεί μια συνιστώσα, που μαζί με τις υπόλοιπες τρεις, δηλαδή τον Οικονομικό, τον Κοινωνικό και το Μυστικό Πόλεμο συνθέτουν και συγκροτούν τον λεγόμενο «Πολιτικό Πόλεμο». Στον πολιτικό πόλεμο γίνεται χρήση όλων των μέσων.
Διπλωματία φανερή και μυστική, Διείσδυση, Κατασκοπεία, οικονομική και κοινωνική Υπονόμευση, απειλές για δήθεν ένοπλες επεμβάσεις, διάβρωση και φυσικά επιστημονική Προπαγάνδα. Ο Ψυχολογικός πόλεμος έχει σκοπό την κατάληψη του νου και της καρδιάς των ανθρώπων με συνέπεια στην ουσία την κατάληψη της ανθρώπινης οντότητας και υπόστασης. Τα καθεστώτα καταρρέουν και τα εδάφη κατακτώνται «εκ των ένδον». Μέσα του ψυχολογικού πολέμου, είναι οι ιδέες και τα συναισθήματα. Βασικό όργανo του η προπαγάνδα.
Source : pyravlos.blogspot

Η διαμάχη στους κόλπους της τουρκοκυπριακής κοινωνίας

Του Νίκου Στέλγια

Tην προηγούμενη περίoδο είχα την ευκαιρία να συζητήσω με Τουρκοκύπριους και Τούρκους συναδέλφους κάποιες βασικές αδυναμίες της δημοσιογραφίας στον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου. Παρά τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας και κοινωνίας, οι «κοινές αδυναμίες» προκαλούν ερωτηματικά επί της ουσίας του «δημοσίου λειτουργήματος» που ονομάζεται δημοσιογραφία. Ποια η μεγαλύτερη μας αδυναμία; Το γεγονός ότι απλά δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την σφαιρική εικόνα των εκάστοτε γεγονότων. Συζητώντας με συναδέλφους τις εξελίξεις στην άλλη πλευρά της πράσινης γραμμής, καταλήξαμε στο ότι τα Μέσα Ενημέρωσης σε Κύπρο και Τουρκία αδυνατούν να εστιάσουν και να αναλύσουν το γενικό πλαίσιο του πολιτικού τους συστήματος. Συγκεκριμένα, τη στιγμή που οι δημοσιογράφοι μελετούν σε καθημερινή βάση τις μικρές εστίες έντασης, τις «επιθέσεις» της Άγκυρας και την οργή των Τουρκοκυπρίων, τα ΜΜΕ αδυνατούν να δουν τη «μεγάλη εικόνα» και την επίδραση της στις κοινωνίες της Κύπρου και της Τουρκίας.   Τι εννοούμε με τον όρο «μεγάλη εικόνα»; Η ριζική αναθεώρηση του λόγου και των Μέσων που ενισχύουν την παρουσία των τουρκικών συμφερόντων στην Κύπρο και η επίδραση αυτής της εξέλιξης στις πολιτικές και κοινωνικές ισορροπίες της Κύπρου και της Τουρκίας, αλλά και στην εξέλιξη του Κυπριακού, φαίνεται να διαφεύγουν της προσοχής των Μέσων Ενημέρωσης.   Η διαμάχη στους κόλπους της τουρκοκυπριακής κοινωνίας Η πολιτική διαμάχη στους κόλπους της τουρκοκυπριακής κοινωνίας είναι γεγονός εδώ και έναν αιώνα. Πριν εκατό χρόνια είχαμε την σύγκρουση των υποστηρικτών του Κινήματος των Νεότουρκων με τους ντόπιους εκπρόσωπους του κύκλου του οθωμανικού παλατιού. Στα μέσα του 20΄ αιώνα η δεξιά συγκρούστηκε με την αριστερά για τη διαχείριση των κοινοτικών πόρων και υποθέσεων. Γύρω στα τέλη της δεκαετίες 60΄, στους κόλπους της δεξιάς ο Ραούφ Ντενκτάς συγκρούστηκε με τον Φαζίλ Κιουτσούκ για την ηγεσία της κοινότητας. Από τα μέσα της δεκαετίας 90΄, η ηγεσία του κ. Ντενκτάς αμφισβητήθηκε από παράγοντες της δεξιάς και την αριστερά.   Σήμερα η πολιτική διαμάχη στους κόλπους της κοινότητας έχει αρχίσει να εμφανίζει σημάδια διαφοροποίησης από το ιστορικό πλαίσιο αναφοράς. Σε μια περίοδο που σε επίπεδο κοινωνικών και οικονομικών πολιτικών γραμμών, έχουν χαθεί τα ιδεολογικά «σύνορα» μεταξύ αριστεράς και δεξιάς, η διαμάχη δεν έχει καθαρά πολιτικό χαρακτήρα. Για να το θέσουμε με απλά λόγια, δεν πρόκειται για την σύγκρουση του «δεξιού» UBP (Κόμμα Εθνικής Ενότητας) και του «αριστερού» CTP (Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα)  στα πλαίσια της διεκδίκησης της εξουσίας.   Εννέα χρόνια μετά την άνοδο του AKP στην εξουσία της «μητέρας πατρίδας» και επτά χρόνια μετά την μεγάλη απογοήτευση των Τουρκοκυπρίων από το αδιέξοδο δημοψήφισμα του 2004, οι παραδοσιακοί πολιτικοί παράγοντες του τόπου δίνουν άνιση μάχη με τον χρόνο για να εξασφαλίσουν την συνέχεια της παρουσίας τους στο πολιτικό προσκήνιο. Στους κόλπους της δεξιάς και της αριστεράς οι δυναμικές κοινωνικής αμφισβήτησης έχουν διογκωθεί, λόγω της δυσλειτουργίας του πελατειακού συστήματος, ως αποτέλεσμα της γενικότερης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.   Στο στρατόπεδο της δεξιάς, οι διαμαρτυρόμενες φωνές δυναμώνουν μέρα με την μέρα. Το τελευταίο διάστημα οι τοπικές οργανώσεις του UBP βρίσκονται σε κατάσταση «ψυχρού πολέμου» με τη λεγόμενη κυβέρνηση του κ. Κιουτσούκ. Διάφοροι τοπικοί παράγοντες έχουν πλέον συνειδητοποιήσει ότι το μεγαλύτερο κόμμα της δεξιάς δεν μπορεί να συνεχίσει να ακολουθεί την παραδοσιακή γραμμή της εξαγοράς πολιτικής υποστήριξης με αντάλλαγμα τις λίρες της Τουρκίας και τα «γραφειοκρατικά πόστα». Ενδιαφέρον είναι και το γεγονός η βάση της «ΤΜΤ», η οποία μόλις πριν από μερικού μήνες πανηγύριζε την ανάδειξη του Ντερβίς Έρογλου στην ηγεσία της κοινότητας, συμφωνεί απόλυτα με τις φωνές αμφισβήτησης. Ενώ ταυτόχρονα ο κύκλος της οικογένειας Ντενκτάς έχει φτάσει στο σημείο της ανοιχτής σύγκρουσης με την ηγεσία του UBP.   Από την πλευρά της, η τουρκοκυπριακή αριστερά εξακολουθεί να μετρά τις «πληγές» που άφησε πίσω της η «διακυβέρνηση» του CTP και η ηγεσία του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. Υπό την ηγεσία του Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ, το CTP έχει μετατραπεί σε ένα μόρφωμα, τα μέλη του οποίου αδυνατούν να το προσδιορίσουν ιδεολογικά. Φυσικά, σε αυτό συμβάλλει και το γεγονός ότι στην τ/κ κοινότητα η μαρξιστική θεώρηση του κόσμου έχει αντικατασταθεί από την φιλελεύθερη ανάγνωση της σοσιαλδημοκρατικής θεωρίας.  Σήμερα, με βάση αυτή την «ευρωπαϊκή» - φιλελεύθερη ανάγνωση παραδοσιακοί υποστηρικτές της αριστεράς και της εθνικιστικής δεξιάς, Τουρκοκύπριοι και έποικοι δεύτερης και τρίτης γενιάς, επιχειρούν να ενώσουν τις δυνάμεις τους γύρω από μια σύγχρονη ιδεολογική γραμμή: Θέτουν το αίτημα της αυτοδιάθεσης της Τουρκοκυπριακής κοινότητας και της ενσωμάτωσης της στην Ε.Ε. Αν και τονίζουν τη σημασία της ομαλοποίησης των σχέσεων τους με την ελληνοκυπριακή κοινότητα, κατανοούν ότι διάφοροι παράγοντες δυσχεραίνουν την επίτευξη αυτού του στόχου. Έτσι, υπογραμμίζουν την σημασία της αυτονομίας της κοινότητας τους (από την Τουρκία και την ε/κ κοινότητα).   Οι τελευταίες ενδείξεις από την Τουρκία δείχνουν ότι το ΑKP δεν είναι έτοιμο να συμβιβαστεί με το αίτημα της αυτονομίας των τουρκοκυπρίων, αυτή άλλωστε είναι η γενικότερη στάση της Άγκυρας και στο Κουρδικό ζήτημα. Ταυτόχρονα όμως η Άγκυρα ανταποκρινόμενη στις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις για την ανάπτυξη της ακτίνας δράσης του τουρκικού κεφαλαίου στο βόρειο κομμάτι της νήσου, έχει φροντίσει να ανοίξει τον δρόμο για την αντικατάσταση των παραδοσιακών παραγόντων της δεξιάς με παράγοντες που βρίσκονται στην σφαίρα επιρροής της.  Γνωρίζουμε ότι ο Ταχσίν Ερτουγρούλογλου και οι συνεργάτες του, καθώς και μια ομάδα επιχειρηματιών, ακαδημαϊκών και δημοσιογράφων αναμένουν το «πράσινο φως» της Άγκυρας για να διεκδικήσουν την ηγεσία της κοινότητας και να καταπνίξουν το αναδυόμενο «αυτονομιστικό κίνημα» των Tουρκοκυπρίων.  Οι νέες κινητοποιήσεις των Τουρκοκυπρίων θα κρίνουν την αναμέτρηση των υποστηρικτών του αιτήματος της «αυτονομίας» και των υποστηρικτών της πολιτικής γραμμής της Άγκυρας. Το αποτέλεσμα του αγώνα για την «αυτονομία» θα κρίνει τον εκσυγχρονισμό και εκδυτικισμό της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Source : kathimerini.cy

Κίνδυνος και αδράνεια

Του Στεφανου Mανου*
Πριν από λίγο καιρό μου ζήτησαν να πω πώς εξηγώ την αδράνεια που επιδεικνύει ο πολιτικός κόσμος και η πολύ μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας απέναντι στον κίνδυνο της ολοκληρωτικής οικονομικής κατάρρευσης.
Για να απαντήσω κατέφυγα σε έναν παραλληλισμό. Αν κάποιος πέσει σε ένα ορμητικό ποτάμι και καταλάβει ότι το ρεύμα τον παρασύρει και τον οδηγεί σε πνιγμό, τι κάνει; Αδρανεί; Δεν νομίζω. Αγωνίζεται να πιαστεί κάπου, κολυμπάει με όλες τις δυνάμεις του προς κάποιο ασφαλές σημείο, φωνάζει βοήθεια, τέλος πάντων κάτι κάνει. Πότε αδρανεί; Οταν κουραστεί και όταν συμβιβαστεί με το γεγονός ότι έφθασε το τέλος του.
Πώς λοιπόν μπορώ να εξηγήσω την αδράνεια της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού; Και όχι μόνο του λαού, αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας της κυβέρνησης; Δεν πιστεύω ότι έχουν συμβιβαστεί, είτε ο λαός, είτε η κυβέρνηση, είτε τα άλλα κόμματα, με την ιδέα ότι έφθασε το τέλος μας, ότι θα πνιγούμε. Επειδή δεν το πιστεύω, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι αδρανούν επειδή δεν αντιλαμβάνονται ότι κινδυνεύουν. Πιστεύουν ακράδαντα ότι ο Θεός της Ελλάδας θα βάλει το χέρι του.
Πώς να εξηγήσω την απερίγραπτη βραδύτητα στην εφαρμογή στοιχειωδών διαρθρωτικών αλλαγών ή την αστεία (γελοία) δημόσια διαμάχη δύο υπουργών για τους μετανάστες της Υπατίας; Μια ολόκληρη σελίδα χρειάστηκε η «Καθημερινή» την Παρασκευή για να τεκμηριώσει γιατί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και οι αγορές αμφισβητούν την πολιτική βούληση της κυβέρνησης να εφαρμόσει το Μνημόνιο. Η δική μου εξήγηση για την έλλειψη πολιτικής βούλησης, τις κυβερνητικές κοκορομαχίες και την αδράνεια είναι, επαναλαμβάνω, η άγνοια του κινδύνου. Οπως ακριβώς αγνοούν τον κίνδυνο οι ανόητοι γονείς που βάζουν τα μικρά παιδιά τους, χωρίς ζώνη, στο μπρος κάθισμα του αυτοκινήτου τους.
Πώς να καταλάβουν λαός και κυβέρνηση ότι κινδυνεύουμε; Εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια γράφω και λέω ότι βρισκόμαστε σε αδιέξοδη πορεία. Οτι δεν μπορούμε να ζούμε συνέχεια με δανεικά. Ε, και λοιπόν! Ζήσαμε 20 χρόνια και μόλις πέρυσι φάνηκε ότι το πράγμα δεν πάει άλλο. Η κυβέρνηση, που μας είχε διαβεβαιώσει ότι υπάρχουν λεφτά και δεν χρειάζονται μέτρα, αναγκάστηκε να δεχθεί να τεθεί υπό τριμερή επιτροπεία για να μπορέσει να δανειστεί. Μας βεβαιώνει όμως ότι δεν πρέπει να πολυ-ανησυχούμε, διότι στο τέλος του 2011 ή το αργότερο στην αρχή του 2012 θα ξεφύγουμε από τον κίνδυνο. Ολοι οι άλλοι, δεξιά και αριστερά κόμματα και η τηλεόραση, μάς λένε κάτι καλύτερο: μην ακούτε την κυβέρνηση, υπάρχει άλλη λύση, εύκολη, ανώδυνη να ξεπεράσουμε την κρίση και μάλιστα πολύ γρήγορα.
Σήμερα η Ελλάδα χρωστάει 350 δισ. Στο τέλος του χρόνου -αν όλα πάνε καλά- θα χρωστάει 370 δισ. Πριν από ένα χρόνο, πριν από τα μέτρα και πριν από το Μνημόνιο, η Ελλάδα χρωστούσε 310 δισ. και τότε σταμάτησαν οι αγορές να μας δανείζουν. Τι λέτε λοιπόν, όταν στο τέλος του 2011 θα χρωστάμε 370 δισ. θα είναι πιο εύκολο να μας δανείσουν;
Πόσοι στην κυβέρνηση γνωρίζουν την ύπαρξη αυτών των τριών αριθμών και πόσοι κατανοούν τη σημασία τους; Αν την κατανοούσαν θα είχαν τολμήσει να πουν τη σαχλαμάρα ότι δεν θα επιτρέψουν να πουληθεί μη παραγωγική ακίνητη περιουσία του Δημοσίου προκειμένου να μειωθεί το χρέος;
Πολλές φορές έχω γράψει στην «Κ» -τελευταίως μας το θύμισαν οι κ. Κασιμάτης και Μανδραβέλης- ότι είμαστε μια κοινωνία που δεν μετράει, προτιμάει να αγνοεί την πραγματικότητα και τη σύγκριση. Είχε πει πριν από ένα αιώνα ένας μεγάλος Αγγλος φυσικός ότι για να βελτιώσεις οτιδήποτε πρέπει να το μετρήσεις. Ετσι είναι. Για να ξεπεράσουμε την αδράνεια, για να κατανοήσουμε τον κίνδυνο, πρέπει να μετρήσουμε και να συγκρίνουμε και να φροντίσουμε να γνωρίζουν όλοι το αποτέλεσμα του μετρήματος και της σύγκρισης. Στον κλασικό αθλητισμό όλα στηρίζονται στο μέτρημα. Γνωρίζουμε ποιος είναι καλός και ποιος εξαιρετικός, διότι μετράμε τις επιδόσεις. Ολοι γνωρίζουμε τα ρεκόρ και τις επιδόσεις. Τίποτε δεν είναι μυστικό. Κανένας φιλόδοξος αθλητής δεν είναι αδρανής. Γνωρίζει τις επιδόσεις του, γνωρίζει τις επιδόσεις των άλλων και προσπαθεί να γίνει καλύτερος.
Την επόμενη εβδομάδα ο πρωθυπουργός ζήτησε να συνομιλήσει με τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης πριν από τη σύνοδο κορυφής της 11ης Μαρτίου. Φοβάμαι ότι μοναδικός σκοπός των συναντήσεων είναι η επικοινωνιακή προετοιμασία προσφυγής σε εκλογές κατά το παράδειγμα της φυγής του κ. Καραμανλή. Η προσφυγή σε εκλογές αποτελεί την καλύτερη απόδειξη ότι ακόμα και ο πρωθυπουργός αγνοεί τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Οι εκλογές θα επιταχύνουν την κατάρρευση. Το πιθανότερο είναι να επισυμβεί κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, πριν προλάβουμε να ψηφίσουμε.
Η πραγματικότητα είναι ότι κινδυνεύουμε. Πολύ. Η συντριπτική πλειοψηφία ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν θα τα καταφέρουμε. Ετσι όπως πορευόμαστε, δεν έχουν άδικο. Είμαι εντούτοις βέβαιος ότι σε μόλις δύο χρόνια θα μπορούσαμε να τους πείσουμε ότι η Ελλάδα έχει εξαιρετικές προοπτικές. Οχι βέβαια με τις μαγικές λύσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης ούτε αδρανώντας, αλλά με σκληρή δουλειά, πολλές θυσίες και με την εκμετάλλευση όλων ανεξαιρέτως των δυνατοτήτων μας, ανθρωπίνων και υλικών.
Source : kathimerini

Το " Μεγάλο Στοίχημα" της Τουρκίας για Κυπριακό και Ε.Ε.

Του Γιάννου Χαραλαμπίδη*Oι Τουρκοκύπριοι ξεσηκώνονται εξ αφορμής της πενίας που επικρατεί στο ψευδοκράτος, η οποία είναι εκ των πραγμάτων συνδεδεμένη με πολιτικά ζητήματα, ακόμη και με την ίδια την κατοχή. Και επειδή το πρόβλημα είναι δυνατό να οξυνθεί, η Άγκυρα μελετά διάφορα σενάρια δράσης, μεταξύ των οποίων και η ενιαία οικονομική ζώνη με τα κατεχόμενα, καθώς και η πιθανότητα αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας στα υφιστάμενα γεωγραφικά όρια της διχοτόμησης και κάτω από προϋποθέσεις.

Κριτήρια της οργής
Αληθές είναι ότι η έκρηξη της αντίδρασης στα κατεχόμενα πυροδοτήθηκε από την αλαζονεία του Τούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος τους πρόσβαλε όταν είχαν διαδηλώσεις στις 28 Ιανουαρίου, ζητώντας μια καλύτερη ζωή. Βεβαίως, αυτή είναι η κορυφή του παγόβουνου. Υπάρχουν μια σειρά άλλων λόγων, όπως:

1. Οι έποικοι με τους οποίους οι Τουρκοκύπριοι έχουν πρόβλημα συμβίωσης και συμφερόντων. Οι έποικοι εξελίσσονται σε πλειοψηφία, απορροφούν την οικονομική βοήθεια από την Τουρκία και καθορίζουν τα αποτελέσματα των «εκλογών». Απειλούν και την πολιτική και την οικονομική και κοινωνική συνοχή του ψευδοκράτους. Είχαν, λοιπόν, δίκαιο οι Κουκού και Λάακσον όταν υποστήριζαν, στις επί του θέματος εκθέσεις τους, ότι οι έποικοι είναι ξένο σώμα στην κατεχόμενη Κύπρο και ότι: Αφενός θα χρησιμοποιηθούν μελλοντικά από την Τουρκία για πολιτικό έλεγχο και συνταγματικές αλλαγές και αφετέρου θα αποτελούν ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της λύσης.

2. Η διαφθορά και η αδυναμία της Τουρκίας να δώσει λύσεις στα προβλήματα των Τουρκοκυπρίων και λύση στο Κυπριακό, παρά τις περί του αντιθέτου υποσχέσεις.

3. Η δημιουργία αντικρουόμενων συμφερόντων μεταξύ διαφόρων κοινωνικών ομάδων και επαγγελμάτων, αλλά και των εκάστοτε κυβερνώντων και των ευνοούμενων της Άγκυρας, που καλλιεργούν συνθήκες αχαλίνωτης διαφθοράς, τις οποίες πληρώνει ο απλός Τουρκοκύπριος. Σε αυτά προστίθεται και διαφορά κουλτούρας μεταξύ εποίκων και Τουρκοκυπρίων, με τους τελευταίους να θεωρούν τους πρώτους ως ξένο σώμα και προνομιούχους.

4. Η σύγκριση που κάνουν οι Τουρκοκύπριοι με τους Ελληνοκύπριους και η προοπτική ένταξης στην Ε.Ε., η οποία γεννά την προσδοκία καλύτερων ημερών.

5. Η δημιουργία χωριστής «κρατικής συνείδησης». Εάν η Τουρκία ενσωμάτωνε τα κατεχόμενα επίσημα, τα πράγματα σήμερα θα ήταν διαφορετικά. Η εγκαθίδρυση του ψευδοκράτους, προκειμένου να αποσείσει από τους ώμους της τις ευθύνες και η επιθυμία για την ολοκλήρωση της ενσωμάτωσης των Τουρκοκυπρίων στη Ε.Ε. μετά την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και η αδυναμία της Άγκυρας να τηρήσει τις υποσχέσεις της για μια καλύτερη ζωή, πυροδοτεί με την πάροδο του χρόνου αντιδράσεις και ρήξη στις σχέσεις με τη μητέρα πατρίδα. Γιατί; Διότι, οι Τουρκοκύπριοι, εκτός του ότι αισθάνονται αδικημένοι, θεωρούν ότι, μόνο, στο δικό τους «κράτος» και στο πλαίσιο μιας λύσης συνεταιρισμού με τους Ελληνοκύπριους θα έχουν καλύτερη μοίρα από τη σημερινή. Οι ρήξεις και η διάλυση καθεστώτων, ειδικώς όταν είναι πνιγμένα στη διαφθορά και στα δημοκρατικά ελλείμματα, όπως για παράδειγμα συνέβη παλαιότερα με τις χώρες του ανατολικού μπλοκ και σήμερα με εκείνες του αραβικού κόσμου, ξεκινά από τα οικονομικά προβλήματα και την οργή του κόσμου που δυσπραγεί.

Το κράτος του «βορρά»
Το ζητούμενο είναι εάν και πώς μπορούν να αποδράσουν οι Τουρκοκύπριοι από την Άγκυρα, όταν στην Κύπρο βρίσκεται κατοχικός στρατός και όταν η πλειοψηφία του πληθυσμού ανήκει στους εποίκους. Από την άλλη, μπορεί μεν οι Τουρκοκύπριοι να είναι οργισμένοι με την Τουρκία και τον Ερντογάν, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι τερματίζουν να θεωρούν ότι έχουν δικό τους «κράτος» στο «βορρά» ή ότι δεν επιθυμούν την εφαρμογή του κανονισμού για το «απευθείας εμπόριο». Βεβαίως, από την άλλη, εάν η αντίδραση των Τουρκοκυπρίων ενταθεί, ειδικώς εάν δεν γίνουν κινήσεις από την Τουρκία μετά τις εκλογές του Ιουνίου, πώς θα τους ελέγξει η Άγκυρα; Με τη χρήση βίας; Μια τέτοια δράση θα ήταν μπούμερανγκ για την Τουρκία.

Η ρεβάνς του Ντενκτάς
Αληθές, πάντως, είναι ότι στο συλλαλητήριο υπήρχαν και έποικοι, των οποίων τα συμφέροντα θίγονται από τη στάση της Τουρκίας, καθώς και οι Ραούφ και Σερντάρ Ντενκτάς. Η οικογένεια Ντενκτάς θέλει να πάρει τη ρεβάνς από τον Ερντογάν, ο οποίος τους έθεσε στο περιθώριο. Ακόμη, υπήρχαν και Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι υποστηρίζουν λύση στη βάση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τελικώς, στο συλλαλητήριο, υπήρχαν όλες οι πολιτικές απόψεις και τάσεις. Εκείνο που τους ενώνει, είναι η άσχημη οικονομική κατάσταση και τα εσωτερικά προβλήματα του ψευδοκράτους, καθώς και η αντίδραση στην αλαζονεία του Ερντογάν.

Το πακέτο στήριξης
Μέχρι τις τουρκικές εθνικές εκλογές του προσεχούς Ιουνίου δεν προβλέπονται θεαματικές κινήσεις από την Άγκυρα. Ήδη, έχει αποφασιστεί ότι θα αυξηθεί η βοήθεια της Τουρκίας προς το ψευδοκράτος κατά 650 εκατομμύρια ευρώ. Το συνολικό ποσό θα ξεπερνά το ένα δισ. ευρώ. Όμως, επειδή η διαχείριση της βοήθειας από την Τουρκία δεν ευνοεί τους Τουρκοκύπριους, αλλά κυρίως το σύστημα κατοχής και τους εποίκους, δεν είναι τυχαίο το σύνθημα, που ακούστηκε την περασμένη Τετάρτη στο συλλαλητήριο: Πάρτε το πακέτο σας και ξεκουμπιστείτε!

Οικονομική ενσωμάτωση και... η μισή Κυπριακή Δημοκρατία
ΒΕΒΑΙΩΣ, η Τουρκία μελετά σε τεχνοκρατικό επίπεδο του Υπουργείου των Εξωτερικών δύο σενάρια: Το πρώτο αφορά στη δημιουργία ενιαίας οικονομικής ζώνης μεταξύ των κατεχομένων και της Τουρκίας με κατάργηση κάθε φορολογίας. Αυτή η κίνηση είναι πολύ περισσότερο επικοινωνιακού παρά ουσιαστικού χαρακτήρα. Οι Τούρκοι όμως θα μπορούν να την παρουσιάσουν ως απάντηση στην άρνηση της Ε.Ε. να προχωρήσει στην εφαρμογή του κανονισμού για το «απευθείας εμπόριο» και ως μορφή επιβολής νέων τετελεσμένων. Εάν, όμως, οι Τουρκοκύπριοι δεν δουν χειροπιαστά αποτελέσματα, είναι δυνατό να εξελιχθεί η κίνηση αυτή σε μπούμερανγκ.

Το δεύτερο είναι πολύ πιο τολμηρό. Έχει γίνει από τεχνοκρατικής πλευράς εισήγηση όπως η Τουρκία προχωρήσει σε αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας μόνο στα εδαφικά όρια που ελέγχει σήμερα και ταυτόχρονο άνοιγμα λιμανιών και αεροδρομίων στην ίδια την Τουρκία και στην κατεχόμενη Κύπρο. Εξέλιξη που σημαίνει άνοιγμα Αμμοχώστου και Τύμπου. Οι Τούρκοι τεχνοκράτες ισχυρίζονται ότι με τη φόρμουλα αυτή η τουρκική πλευρά θα παραμείνει εντός των παραμέτρων της λύσης των «δύο κρατών», ενώ, ταυτοχρόνως, θα υποστηρίζει εντός της Ε.Ε. την ετοιμότητά της για εξομάλυνση σχέσεων με αντάλλαγμα το «απευθείας εμπόριο» και σταδιακά ή άμεσα τις αμοιβαίες αναγνωρίσεις. Μερίδα της τουρκικής κυβέρνησης θεωρεί ότι ακόμη και αν τεχνοκρατικά η εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής φόρμουλας έχει βάση, εγκυμονεί τον κίνδυνο να προκαλέσει αντιδράσεις. Και να κατηγορηθεί η τουρκική κυβέρνηση για προδοσία, εφ' όσον αναγνωρίσει έστω και τη μισή Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς την ταυτόχρονη αναγνώριση των κατεχομένων ή, στην ελάχιστη των περιπτώσεων, τη δημιουργία καθεστώτος Ταϊβάν.

Συνεπώς, τίθεται ζήτημα και ως προς τη μονομερή αναγνώριση με ανταλλάγματα τα λιμάνια και τα αεροδρόμια των κατεχομένων, παρότι υπάρχουν Τούρκοι τεχνοκράτες οι οποίοι τη θεωρούν ως κίνηση-ματ. Από την άλλη, το μοναδικό κόστος που επωμίζεται σήμερα η Άγκυρα από την κατοχή είναι οι διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων. Σε διεθνές επίπεδο και στην ΕΕ και στον ΟΗΕ έχει βγάλει την ουρά της έξω, αφού κατά γενική ομολογία την ευθύνη για τη λύση την έχουν οι ηγέτες των δύο Κοινοτήτων. Οπότε, γιατί να προβεί σε θεαματικές κινήσεις.

Αλλαγή σκηνικού, προσώπων και εμφύλιος...
ΕΑΝ, πάντως, ενταθούν οι αντιδράσεις στα κατεχόμενα, θα πρέπει να αναμένονται και άλλες τουρκικές κινήσεις όπως η εμφάνιση νέων πολιτικών ή ακόμη και κομμάτων που θα είναι εντολοδόχοι της Άγκυρας. Το πρόβλημα για την Τουρκία είναι ότι τυχόν αντιδράσεις των εποίκων για στήριξη της Άγκυρας σε βάρος των Τουρκοκυπρίων θα δημιουργήσουν συνθήκες εμφύλιας αντιπαράθεσης. Συνεπώς, το σενάριο αυτό ξεφεύγει των ορίων του ορθολογιστικού παιχνιδιού στο οποίο μας συνήθισε η Τουρκία. Πιθανό σενάριο είναι και το φάγωμα του Ντερβίς Έρογλου, προκειμένου να αλλάξει η κατάσταση και η ψυχολογία στα κατεχόμενα. Υπό αυτές τις συνθήκες πρέπει να επισημανθούν τα εξής: 1. Η υπόθεση αυτή ανήκει στους Τουρκοκύπριους και κανένας άλλος δεν μπορεί να τη διαχειριστεί καλύτερα. 2. Η κυπριακή Κυβέρνηση θα πρέπει να αναλύσει σε βάθος και όλες τις παραμέτρους, ακόμη και τις πιο απίθανες αντιδράσεις της Τουρκίας, προκειμένου να μην αιφνιδιαστεί και να μην καταστεί ουραγός των γεγονότων.

*Δρ Διεθνών Σχέσεων


The Big Bet (Το Μεγάλο Στοίχημα)
Will the Turkish Accession to the EU Threaten the European Cohesion?
Ο ΚΥΡΙΟΣ στόχος του βιβλίου το «Μεγάλο Στοίχημα» είναι να εξετάσει εάν η ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. θα απειλήσει ή όχι τη συνοχή της Ε.Ε.

Η αξιολόγηση αυτής της διαδικασίας οδήγησε στο σχηματισμό ενός συνόλου μεταβλητών επί των οποίων καθιερώθηκε ένα πρότυπο συνοχής της Ε.Ε. Μέσω των μεταβλητών αυτών και χρησιμοποιώντας τις θεωρίες των Διεθνών Σχέσεων ως θεωρητική βάση (ρεαλισμός, δομικός ρεαλισμός, λειτουργισμός, νεο-λειτουργισμός), διαμορφώθηκαν εννέα σενάρια αναφορικά με την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. και τη συνοχή της Ε.Ε. Τα σενάρια αυτά κυμαίνονται από αυτό της «καλύτερης» μέχρι εκείνο της «χειρότερης» περίπτωσης (κρίσης), συμπεριλαμβανομένης και της επιλογής μιας «ειδικής σχέσης». Το βιβλίο εξετάζει το ακόλουθο θεμελιώδες ερώτημα: Σε περίπτωση που η Τουρκία ενταχθεί στην Ε.Ε., θα έχουμε μια «ευρωπαϊκή Τουρκία» ή μια «τουρκική Ευρώπη»;*Παραγγελία στο Διαδίκτυο: www.peterlang.com , www.amazon.com, www.qbd.com.au
http://www.sigmalive.com

Καταλαβαίνοντας τον " Αλλο".

Παναγιώτης Ήφαιστος,

Kαθηγητής  Διεθνών Σχέσεων - Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς, www.ifestosedu.gr

Ολοκληρώνοντας το διάβασμα του νέου και ίσως πιο σημαντικού βιβλίου  του Αχμέτ Νταβούτογλου, Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες (Εκδόσεις Ποιότητα, Μάρτιος 2011), διερωτήθηκα γιατί κάποιοι αντί ανορθολογικής εχθρολαγνείας δεν προσπαθούν ορθολογιστικά να καταλάβουν τον «Άλλο». Δεν περιγράφει μόνο την θεοκεντρική Ισλαμική Κοσμοθεωρία. Την συγκρίνει και την υπερθέτει στην Δυτική Κοσμοθεωρία. Είναι μια γνήσια ανάλυση των νοηματικών θεμελίων του ύστερου νέο-Οθωμανισμού. Αν λοιπόν κανείς θέλει να ξέρει τον «Άλλο» ας διαβάσει το βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε συνδυαστικά με το Στρατηγικό βάθος, η διεθνής θέση της Τουρκίας (Εκδόσεις Ποιότητα, Ιούνιος 2010). Θα μάθει τον «Άλλο» σχεδόν απόλυτα. Πριν αγαπήσουμε, πριν παντρευτούμε ή και πριν υποταχθούμε στον φαντασιακά θεοποιημένο «Άλλο», καλό είναι να τον ξέρουμε.

Η τουρκολαγνεία των δύο τελευταίων δεκαετιών δεν  έχει λογική πολιτική βάση και οι προεκτάσεις για τα συμφέροντά μας, την ελευθερία μας και την ευημερία μας είναι βαθύτατες. Θα βλάψει και την ίδια την τουρκική κοινωνία αν οι συγκαιρινοί ισλαμιστές νεότουρκοι πάρουν λανθασμένα ελληνικά μηνύματα. Θα υποτιμήσουν την ελληνική κοινωνία και θα νομίσουν πως μπορούν ανέξοδα να βλάψουν τα ζωτικά συμφέροντα της Ελλάδας και άλλων κρατών. Και θα είναι μεγάλο λάθος, ενδεχομένως και η καταστροφή τους.

Δεν αποκλείω τα σύνδρομα εχθρολαγνείας μεμονωμένων ατόμων, σε συνδυασμό με την συντρέχουσα οικονομική και πολιτική κρίση, να τρέφουν μια κάποια κοινωνική τάση. Σύνδρομα εχθρολαγνείας, όμως, σε ατομικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να οφείλονται σε προσωπικά τραύματα. Μπορεί επίσης να οφείλονται σε στοχαστικά ελλείμματα ή και σε μια συνήθη ψυχική αδυναμία. Ως γνωστό, οι ασθενείς ψυχές στην ιστορία πάντα ήταν ευάλωτες. Και μηδίζουν. Γενικότερα, η ιστορική εμπειρία διδάσκει ότι η προσχώρηση στην λογική του εχθρού ενίοτε οφείλεται σε αδυναμίες κάθε άλλου είδους. Ενδέχεται να κρύβουν παιδικές πληγές και καταπιέσεις. Ψυχικές αδυναμίες κάνουν μια αξιοθρήνητη ύπαρξη, επιπλέον, να επιχειρεί ως φελλός να επιπλεύσει. Αντισταθμίζοντας τις αδυναμίες του μπορεί να γίνει θρασύς, επιθετικός και αυτιστικός. Γιατί αυτισμός είναι και η εχθρολαγνεία. Και στο πολιτικό πεδίο, ιδιαίτερα το διεθνές και διεθνικό, πολλοί είναι που παραμονεύουν να εκμεταλλευτούν ψυχικές αδυναμίες και αυτιστικά σύνδρομα.

Μια αδύναμη ψυχή, πάντως, αν αποκτήσει πολιτική και επικοινωνιακή ισχύ μπορεί να γίνει επικίνδυνη για τις ενδοκρατικές και διακρατικές σχέσεις. Είναι πηγή πολιτικού ανορθολογισμού. Το κοινωνικοπολιτικό σώμα, όμως, σε τίποτα δεν φταίει αν κάποιος ή κάποιοι δεν πιστεύουν στην δική τους ύπαρξη. Σε τίποτα δεν φταίνε οι πολλοί αν ο ένας ή ο άλλος τρέφει ενδεχομένως κάποια ψυχοτικομαζοχιστικά σύνδρομα και εάν για κάποιους ενδόμυχους, μυστήριους και ανεξιχνίαστους λόγους κρυμμένους μέσα στην άβυσσο της ατομικής ανθρώπινης ετερότητας κανείς είναι παθιασμένος με τον εχθρό του. Τι φταίνε όλοι οι υπόλοιποι που δεν θέλουν καταστολή της ετερότητάς τους, δηλαδή της ελευθερίας τους! Τι φταίνε αυτοί που θέλουν να έχουν τα αγαθά τους, τους πλουτοπαραγωγικούς τους πόρους, την ακεραιότητα της κυριαρχικής επικράτειάς τους και μια ελεύθερη πατρίδα για το μέλλον των παιδιών τους.

Σωστό είναι να τονίσουμε και να ξεκαθαρίσουμε πως αφετηρία κάθε σοβαρής συζήτησης είναι πως για κάθε κοινωνική οντότητα, εξ αντικειμένου, ελευθερία σημαίνει Εθνική Ανεξαρτησία. Η Εθνική Ανεξαρτησία είναι η Υψηλή κοσμοθεωρητική παραδοχή για την οποία τα μέλη των κοινωνικών οντοτήτων που τους αξίζει να είναι ελεύθερα τρέφουν πίστη και νομιμοφροσύνη. Την στηρίζουν ασυμβίβαστα και αδιατάραχτα και αν χρειαστεί πεθαίνουν για αυτή. Ή μήπως υπάρχει αντίρρηση γι’ αυτό! Μήπως δηλαδή υπήρξε ποτέ στην ιστορία ή μήπως θα υπάρξει στο μέλλον στιγμή που η ελευθερία μιας κοινωνικής οντότητας δεν θα είναι συνάρτηση της ικανότητας και της ετοιμότητας των μελών να αντικρούσουν όσους την επιβουλεύονται!

Πολλοί συνάδελφοί μου θα συμφωνήσουν πως η ψυχιατρική ως κοινωνική «επιστήμη» (που δήθεν «αναγάγει» τις φροϋδικές αρχές στο κοινωνικό επίπεδο) μάλλον τσαρλατανιά είναι. Έρχεται μια στιγμή, όμως, μετά από την οποία μια κοινωνία διολισθαίνει στο τέλμα. Είναι εκείνη η νοερή στιγμή όταν πλέον η εχθρολαγνεία δεν είναι ατομικό σύνδρομο αλλά και κοινωνικό φαινόμενο. Οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν ότι μια εχθρολαγνεία όταν μολύνει πολλά μέλη μιας κοινωνικής οντότητας αυτό οφείλεται σε μαζικό αίσθημα αδυναμίας, κοινωνικοπολιτική παρακμή, πνευματική παρακμή, ηθική παρακμή και καλλιεργημένο φόβο. Ότι επίσης τέτοια φαινόμενα είναι εφήμερα και επικίνδυνα ακόμη και για τον αντίπαλο που θα υποτιμήσει το πώς αντιδρούν τα μέλη μιας κοινωνικής οντότητας όταν στο πεδίο των ζωτικών εθνικών συμφερόντων κόκκινες γραμμές παραβιάζονται.

Αυτό που λέω, βασικά, είναι ότι η εχθρολαγνεία όταν κατακυριεύει πολλά μέλη μιας κοινωνίας δεν  μπορεί να είναι ψυχιατρικό φαινόμενο αλλά μόνο πολιτικό. Μόνο πολιτικά μπορεί να είναι τα αίτια. Οφείλεται στην πνευματική, επιστημονική και ηθική παρακμή που κάνει πολλούς πολίτες να αισθάνονται αδύναμοι, ανυπεράσπιστοι και φοβισμένοι και να αναζητούν έτσι διέξοδο στον κατευνασμό. Αυτά όμως είναι επίπλαστα, εφήμερα και επικίνδυνα. Είναι κατηφόρισμα στο τέλμα για όλους.

Μια υγιής κοινωνία απέναντι σε κράτη που επιβουλεύονται τα συμφέροντά της ούτε λαγνεία τρέφει ούτε και έχθρα. Αμφότερες οι αντιλήψεις στις διεθνείς σχέσεις είναι ερασιτεχνικές. Ορθολογισμός σημαίνει να έχεις γνώση του απειλούντος, να καλλιεργείς τον ορθολογισμό του με αποτρεπτικές στάσεις και να του κάνεις σαφές ότι επιζητούμενο είναι ειρήνη και σταθερότητα. Κόκκινη γραμμή για κάτι τέτοιο, όμως, είναι ο απόλυτος σεβασμός της διεθνούς νομιμότητας. Ήδη, αποδείχθηκε ότι το «βιβλιογραφικό φαινόμενο Νταβούτογλου» είναι πολλαπλά ωφέλιμο. Ίσως μάλιστα βοηθήσει και την Τουρκία να μην κάνει λάθος: Εάν υποτιμήσει τις αντιδράσεις των μελών της ελληνικής κοινωνίας και δοκιμάσει να εκμεταλλευτεί τις αδυναμίες μας για να κάνει πλιάτσικο θα πάθει μεγάλες ζημιές. 

Στην  στρατηγική ανάλυση η ακριβής, πρωτογενής και αυθεντική γνώση των άλλων κρατών είναι προϋπόθεση ειρήνης και σταθερότητας. Στην προκείμενη περίπτωση των βιβλίων του Αχμέτ Νταβούτογλου, πέραν της περιγραφής της ισλαμικής κοσμοθεωρίας, η εκδίπλωση των τουρκικών θέσεων και των βαθύτερων σκέψεων της ισλαμικής ηγεσίας των νεοτούρκων συντείνει στον διακρατικό ορθολογισμό:

Πρώτον, όσοι θέλουν να γνωρίσουν τον «Άλλο» τους λύνει το πρόβλημα. Θα τον μάθουν όχι μέσα από ερωτικές τηλεοπτικές εκπομπές ή ανεκδοτολογικές ιστοριογραφικές αφηγήσεις ιδεολογικά προκατειλημμένες αλλά πρωτογενώς, αυθεντικά και με πολιτικά συναφή τρόπο.

Δεύτερον, η σκέψη ενός κατά τα άλλα αυθεντικού συγγραφέα αναιρεί ψεύδη, αμάθεια, παραπληροφόρηση και τον συνήθη επιστημονικοφανή χαβαλέ. Έτσι μόνο θα κατανοήσουμε τον «Άλλο»: Με όρους αληθείας και απαλλαγμένοι από προπαγάνδες, φαντασίες και παιδικά σύνδρομα εχθρολαγνείας.

Στο βιβλίο Εναλλακτικές κοσμοθεωρίες κανείς θα δει ότι ο Νταβούτογλου μπορεί να κάνει, κατά την εκτίμησή μου, μερικά επιστημονικά άλματα και σφάλματα –που υποθέτω θα ελεγχθούν από τους ακριβοπληρωμένους «πολιτικούς επιστήμονές» μας τους θεολόγους και τους φιλόσοφους– αλλά η πνευματική και κοσμοθεωρητική συγκρότησή του δεν αμφισβητείται: Είναι ρητά θεοκεντρική και αντί-δυτική. Αυτό το γεγονός θα πρέπει να το ξέρουμε καλά γιατί στην συνέχεια αποτέλεσε το όχημα της ύστερης εκδοχής του νέο-Οθωμανισμού.

Ξεκαθαρίζω ότι όταν μιλώ για θεοκεντρισμό δεν το λέω ως κατηγορία. Αυτό που ενδιαφέρει ένα αναλυτή της στρατηγικής είναι η ακριβής δομή σκέψης των ηγετών και της συμπεριφοράς των άλλων κρατών. Η σωστή, ακριβής και πρωτογενής γνώση είναι προϋπόθεση ορθολογιστικών διακρατικών σχέσεων. Η σωστή και ορθολογιστική γνώση του «Άλλου», επιπλέον, αποτελεί προϋπόθεση ορθολογιστικής εθνικής στρατηγικής. Για να είμαι τελείως σαφής, παρά τις επιστημονικές και ασφαλώς πολιτικές μου διαφωνίες με τον Νταβούτογλου, έμαθα πολλά από το Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες. Παίρνω πλέον πολύ πιο σοβαρά υπόψη την θεοκεντρική ισλαμική κοσμοθεωρία όπως με σαφήνεια την περιγράφει ο Νταβούτογλου στο Εναλλακτικές κοσμοθεωρίες.

Αν μη τι άλλο, γιατί αποτελεί εδώ και μια δεκαετία!! την πνευματικοπολιτική δομή των ισλαμιστών νεότουρκων. Κάποια ιδρύματα προπαγάνδιζαν πως είναι διαφορετική ενώ τώρα ξέρουμε την αλήθεια. Τέλος, ας πω με σαφήνεια ότι με εντυπωσίασε ο θεοκεντρισμός όπως τον αποτυπώνει ο Νταβούτογλου. Ούτως ή άλλως, σεβόμαστε την πίστη και τα δόγματα όλων των ανθρώπων και όλων των θρησκειών. Ερμηνευτικά, επιπλέον, σημαίνει πολλά: Περιγράφει και ερμηνεύει τις πνευματικές και κοσμοθεωρητικές ρίζες του νέο-Οθωμανισμού, ερμηνεύει πολλά από όσα συμβαίνουν αυτή την στιγμή στην Μέση Ανατολή, δείχνει τους κινδύνους που διατρέχει η ίδια η Τουρκία και φωτίζει την πίστη 1,5 δισεκατομμυρίων μουσουλμάνων. 

Source : http://www.ifestosedu.gr/109Νταβούτογλου Κοσμοθεωρίες.htm