Ψυχολογική βία και κοινωνική απορύθμιση

Ενα από τα μεγάλα διαχρονικά κατορθώματα του πολιτικού κόσμου είναι η διασπορά του αισθήματος αόριστης ή και συγκεκριμένης ενοχής στον κάθε πολίτη. Είναι, φαίνεται, ένα τέχνασμα κυβερνητικής ή μακιαβελικού μηχανισμού κάθε εξουσίας. Και ενώ η πολιτική ηγεσία ευθύνεται για όλες τις εξελίξεις, έχει την ικανότητα να αγκαλιάζει μόνο τις πρόσκαιρες επιτυχίες, έστω και αν τις αποφάσισαν κάποιοι άλλοι. Για τα πάντα φταίνε οι ομάδες πολιτών: οι δικαστικοί, οι εργαζόμενοι στον τάδε κλάδο, οι αντιπαραγωγικοί συνταξιούχοι. Η απόλυτη εφαρμογή τού «διαίρει και βασίλευε». Ομάδες πολιτών ενάντια άλλων ομάδων. Και η εξάπλωση της ψευδαίσθησης ότι ο λαός κυβερνάει καλά κρατεί. Και το σπουδαιότερο σύμπτωμα: άνεργοι εναντίον εργαζομένων. Αδικημένοι από το πολιτικό σύστημα και τις διαχρονικές σαπίλες του εναντίον των λιγότερο αδικημένων.

Εντεχνη δημιουργία σύγχυσης: αντί να μας κατηγορούν, ας επιτεθούν ο ένας εναντίον του άλλου. Μεγάλος σύμμαχος τα ΜΜΕ και ιδιαίτερα η φιλολαϊκή τηλεόραση που προκειμένου να γεμίσει τις ώρες που της περισσεύουν από τα οθωμανικά σίριαλ οργανώνει συζητήσεις και περισπούδαστες αναλύσεις για το τι έφταιξε και τι πρέπει να γίνει, ξεχνώντας ότι αν είχε την ικανότητα να βελτιώσει τις καταστάσεις τόσα χρόνια με τόση «ελευθερία του Τύπου» και τόσες τηλεοπτικές αναμετρήσεις, σίγουρα θα το είχε επιτύχει και με το παραπάνω. Με δεδομένο ότι οι ανάγκες και οι απόψεις με το να είναι συγκρουόμενες και αντιφατικές το μόνο που επιτυγχάνουν είναι η δημιουργία αμφιβολίας. Διαιρούν τους πολίτες σε κατηγορίες αντί να τους ενώνουν. Μεγάλοι υπεύθυνοι και οι κομματικοί μηχανισμοί με τον φανατισμό τους και τη θρησκευτική προσήλωσή τους σε πεποιθήσεις που δεν εξυπηρετούν τίποτε άλλο από τον αποπροσανατολισμό και τον διχασμό της κοινωνίας.

Φταίμε όλοι μας εκτός από τους αρχηγούς, είμαστε όλοι καταστροφείς της χώρας μας, γιατί αν και εκτός εξουσίας κάποιος πρέπει να έχει την ευθύνη, οι ανεύθυνοι άρχοντες ποτέ. Τι μας θυμίζει αυτό; Ποιος ήταν συνταγματικά ανεύθυνος; Ετσι, φτάσαμε στο απίστευτο σύμπλεγμα: φταίνε οι δικαστές, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι αγρότες, οι απεργοί, οι διαδηλωτές, οι επιχειρηματίες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, όλοι βαπτίζονται προνομιούχοι, αλλά πάνω απ’ όλα ο κυρίαρχος λαός. Χαϊδεύουν αφτιά με αυτή την αοριστία. Και κανείς δεν σκέφθηκε το απλό: λαός είναι το σύνολο όλων αυτών ως κάθε άλλος πολίτης. Λαός είναι και οι καταδιωκόμενοι συνταξιούχοι με τις «υψηλές» συντάξεις και τα ακόμη υψηλότερα ασφάλιστρα που πλήρωναν αδιάκοπα.

Σπουδαίο το επίτευγμά τους αν το δημιούργησαν επίτηδες, αν είχαν αυτή την ικανότητα ή την πανουργία: καλλιέργησαν κλίμα ώστε να προκληθούν συμπλέγματα ενοχής στις λιγότερο αδικημένες ομάδες, καθώς και σε συγκεκριμένους ανθρώπους που, παρά την κρίση και τα όσα δεινά υπέστησαν, εξακολουθούν να έχουν ακόμη κάποια εργασία, άσχετα αν κινδυνεύουν από μέρα σε μέρα. Εργαζόμενοι και επιχειρηματίες που εξακολουθούν έστω με μεγάλες δυσκολίες να υπάρχουν σε ένα περιβάλλον με αβέβαιες προοπτικές αντιμετωπίζονται με κάθε μορφής αρνητικό συναίσθημα, επειδή είτε δεν έγιναν σαν την πλειονότητα είτε αδικήθηκαν λιγότερο είτε αντέχουν ακόμα.
 

Ολες οι ομάδες των ανθρώπων ζημιώθηκαν από την κρίση και τις αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας του εξωτερικού και των εκτελεστών του εσωτερικού. Η ψυχολογική βία που ασκεί η προπαγάνδα της κυρίαρχης τάξης του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος εξώθησε τους πολίτες να αισθάνονται αντίπαλοι με τους άλλους που αδικήθηκαν λιγότερο, κατά τη γνώμη τους, μετά την πλύση εγκεφάλου: τους αποδιοπομπαίους τράγους που σε πείσμα κάθε μέτρου εξακολουθούν να έχουν συναλλακτική δραστηριότητα. Χωρίζουν τους Ελληνες σε δύο κατηγορίες: στους «βολεμένους», δηλαδή αυτούς που έχουν εργασία και ζουν έστω με στερήσεις, και τους αβόλευτους, που είναι άνεργοι και απελπισμένοι. Στοχοποιούνται οι «κατέχοντες»: άνεργος ή ένοχος.

Το κλίμα αυτό συντελεί και στον περιορισμό της κατανάλωσης, με φυσική συνέπεια την πτώση των τιμών και τον πολύ χαμηλό τιμάριθμο. Καταναλώνουν λιγότερα όχι μόνο αυτοί που δεν μπορούν αλλά ακόμη και όσοι έχουν τη δυνατότητα, γιατί το σύστημα έχει δημιουργήσει ενοχές σε κάθε πολίτη. Πώς μπορείς να ζεις με τους παλιούς ρυθμούς όταν ο διπλανός σου έχει οικονομικά προβλήματα; Με τι ψυχολογία θα συνεχίσεις να είσαι καταναλωτής ή αγοραστής προϊόντων των οποίων η τιμή είναι απαγορευτική για τον φίλο σου που είναι άνεργος; Μεγάλο το τέχνασμα της κάστας που δημιούργησε την ύφεση για να προστατέψει το τραπεζικό σύστημα! Περιόρισε την κατανάλωση όχι μόνο με την αύξηση της ανεργίας αλλά και με την επιβολή αρνητικής ψυχολογίας στους εργαζομένους.

Ανεργοι εναντίον εργαζομένων! Μια διχασμένη κοινωνία όπου όσοι ζημιώθηκαν μέχρι εξαθλίωσης ζηλεύουν όσους έχασαν ίσως περισσότερα αλλά αντέχουν ακόμα, εξακολουθούν να υπάρχουν στην προβληματική οικονομία. Το μόνο που μας μένει είναι να ελπίζουμε να μη φτάσουμε σε μια κοινωνική επανάσταση του μέλλοντος, όπου οι επαναστατημένοι θα κατηγορούν τους καταδικασμένους σε μια σύγχρονη παραλλαγή αυτού που αναφέρει ο Κάρολος Ντίκενς στο κλασικό μυθιστόρημα «Ιστορία δύο πόλεων», περιγράφοντας ένα επεισόδιο από τα χρόνια της τρομοκρατίας στη Γαλλική Επανάσταση. «Ποια είναι η κατηγορία; Εμείς φερθήκαμε καλά και σας βοηθήσαμε!», απορούσαν μερικοί που καταδικάστηκαν στοχοποιημένοι αθώοι. Και η απάντηση των εξαγριωμένων: «Τρώγατε όταν εμείς πεινούσαμε».

[Του Γ.Ι. Πατσόπουλου από protothema.gr]

Τίποτα δεν γίνεται τυχαία

Τίποτα δεν γίνεται πια στην τύχη όσο τυχαίο και αν φαίνεται. Όλα είναι υπολογισμένα να οδηγήσουν κάπου και γι' αυτό προετοιμάζονται τα πράγματα για χρόνια, και οι συνθήκες. Και βέβαια εμείς, μέσα από θεωρίες, εκπαίδευση και ΜΜΕ. Πρέπει να όμως και εμείς να προετοιμαστούμε για όλα, για το χειρότερο. Και για την επίθεση που μας κάνουν και την βία που μας ασκούν, και για την δική μας λαϊκή αντίδραση, αντίσταση. Για να πετύχουμε πραγματική ανατροπή.

Λέμε πολλές φορές ότι είναι ανίκανοι, είναι βλάκες, είναι άχρηστοι. ΛΑΘΟΣ.
Δεν είναι τίποτα από αυτά. Το ότι ο Παπανδρέου δεν μιλά Ελληνικά δεν σημαίνει ότι δεν σκέφτεται. Το ότι δεν επιτυγχάνουν να βελτιώσουν τη ζωή μας και τη θέση της χώρας δεν σημαίνει ότι αυτό επιδίωκαν.

Μην αναρωτιέστε αν είναι παράλογοι με όσα κάνουν. Δεν είναι. Γνωρίζουν ότι δεν θα μπορούμε σε λίγο να πληρώσουμε τίποτα από αυτά που εφαρμόζουν. Δεν ενδιαφέρονται αν θα πληρώσουμε ή όχι.
Πρέπει να προσέχουμε λέξεις που ξεφεύγουν και δεν κολλάνε ή πράγματα που φαίνονται αδύνατα να εκπληρωθούν από αυτά που ζητάνε.

Π.Χ.Ο Παπαδήμος τις προάλλες εκεί που μίλαγε για την δημόσια περιουσία πέταξε μέσα την ιδιωτική (διεκόπει και άλλαξε θέμα. Βλαστήμησα γιατί αγωνιούσα να δω τι θα πει αλλά δεν συνέχισε).

Ο Ράιχενμπαχ είπε ότι υπάρχουν 60 δις βεβαιωμένοι φόροι ή φοροδιαφυγή. Μα είναι δυνατόν; Πολλά από αυτά είναι ανείσπρακτα, είτε γιατί δεν θα πειράξουν ποτέ τους δικούς τους διαπλεκόμενους, είτε γιατί όντως έπεσε έξω η επιχείρηση και με τα πανωτόκια της εφορίας έφτασε ύψη που έτσι και αλλιώς δεν θα πληρώσει κανείς (έχω περίπτωση γυναίκας επιχειρηματία που έπεσε έξω, βρέθηκε να χρωστά καμιά 200.000 ευρώ, έκανε φυλακή και τώρα δουλεύει αποκλειστική και δεν έχει μία. Το χρέος παραμένει. Είναι πολλές αυτές οι περιπτώσεις), είτε γιατί τα έβγαλαν έξω νόμιμα. Είτε είτε είτε. Μα τότε τι τα υπολογίζουν;
Επιπλέον τι φορτώνουν με νέα βάρη;

Γνωρίζουν πολύ καλά ότι εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα που ανατρέπει τις φοροαπαλλαγές, επιβάλλει νέα μέτρα 12 δισ. ευρώ, διπλασιάζει τα τεκμήρια διαβίωσης και εκβιάζει για την είσπραξη απάνθρωπων χαρατσιών, δεν υπάρχει περίπτωση να αντεπεξέλθει κανένας λαός. Και βέβαια όχι ένας λαός που θα έχει ανεργία 30-40%, μισθούς των 300-400 ευρώ το μήνα, εργασιακό μεσαίωνα, συνεχή-επιδεινούμενη ύφεση και εξαθλίωση νομοθετημένη. Είναι παράλογο να το κάνεις. Ξέρεις ότι δεν θα εισπράξεις τίποτα από κάποια στιγμή και μετά. Και όμως συνεχίζεις απαρέγκλιτα την ίδια πολιτική. Γιατί; Είναι στόχος σου να εισπράξεις ή όχι;

Όλοι γνωρίζουμε ότι θέλουν να βάλουν την δημόσια Ελληνική περιουσία σε μια ανώνυμη εταιρία στις Βρυξέλλες και να την ξεπουλήσουν μισοτιμής. Αυτή είναι η λεία για τα εγχώρια και ξένα όρνια. Ο Σόιμπλε, που το σχεδιάζει, γνωρίζει την διαδικασία καλλίτερα από όλους*. Το ύψος της περιουσίας θα φτάνει τα 125 δις ευρώ περίπου. Τι ωραία που θα ήταν να έβαζαν χέρι και στην ιδιωτική ταυτόχρονα, ε; Άλλωστε μας βομβαρδίζουν όλα τα τσακάλια με το πόσο καλά περνάγαμε. Πόσο δεν το αξίζαμε. Πόσο μεγάλο ποσοστό ιδιοκτησίας έχουμε (οι δικοί μας πρωτίστως, αλλά και όσοι από μας μπορέσαμε, φτύσαμε αίμα για να πάρουμε ένα σπίτι, δεν είμαστε κλέφτες σαν του λόγου τους). Πόσο μεγάλο ποσοστό ελεύθερων επαγγελματιών έχουμε. Όλα αυτά σε σχέση με την Ευρώπη. Και έτσι βάλθηκαν να μας κάνουν Ευρωπαίους.

Θα μου πεις πως θα μπορέσουν να βάλουν και την ιδιωτική περιουσία στο παιχνίδι για να την διαμοιράσουν. Απλά, θα σου απαντήσω. Αρκεί να υπολογίσουν τα βεβαιωμένα χρέη προς τις εφορίες ως περιουσία του κράτους και να τη βάλουν μαζί με την υπόλοιπη δημόσια περιουσία για πώληση.
Με την πολιτική που ακολουθούν, ο εξαθλιωμένος μέσος Έλληνας θα αρχίσει να βεβαιώνει χρέη και ανείσπρακτους φόρους προς την εφορία με ραγδαίους ρυθμούς. Έτσι όταν θα βάλουν την δημόσια περιουσία σε μια ανώνυμη εταιρία για να την ξεπουλήσουν(δες *), θα βάλουν και τα βεβαιωμένα χρέη προς το δημόσιο μαζί. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι θα διεκδικεί τα χρέη κάποιος διεθνής μεγαλοάρπαγας. Τότε θα κατασχεθεί μαζί και μεγάλο μέρος της ιδιωτικής περιουσίας έναντι των χρεών.

Έτσι θα λυθεί και το πρόβλημα του μεγάλου ποσοστού ιδιοκτησίας στην Ελλάδα. Όπως λύνεται και το πρόβλημα πολλών ελεύθερων επαγγελματιών άλλωστε. Ήδη οι άστεγοι αυξάνονται με ρυθμούς γεωμετρικούς. Στην Αγγλία αυτή την περίοδο όλο και περισσότεροι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους και χάνουν τα σπίτια τους. Θα έρθει και η σειρά των χωραφιών και της γης.

Αυτό είναι το απλό σχέδιο της κατακρεούργησης της χώρας, της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας της. Και οι νταβατζήδες είναι πιο πονηροί, πιο ανήθικοι και πιο ικανοί από ότι νομίζουμε. Εκεί που δεν υπήρχε χρέος, σε όσους είχαν ξεχρεώσει ένα σπίτι, αλλά είχαν τις τρομερές δυσκολίες του καθημερινού βιοπορισμού, τους δημιουργεί χρέος με το νόμο. Από το πουθενά. "Ασφάλιστρο κινδύνου" το είπε ο Bennyζελος, νταβατζιλίκι στην πραγματικότητα. Πραγματική προστασία από υπόκοσμο. Και τώρα που χρωστάς, αν δεν αντέχεις, που θα κανονίσουν με νέα μέτρα να μην αντέχεις, θα σου το βεβαιώσουν το χρέος. Και μετά θα το ξεπουλήσουν στο αφεντικό. Και συ θα το νοικιάσεις, αν μπορείς, μετά.

Βέβαια αναρωτιόμαστε αν σε μια δημοκρατία είναι δυνατόν να συμβούν αυτά. Ακόμη και σε μια κουτσή αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, που έγινε ένα πολίτευμα για όσους μπορούν να ασχοληθούν με τα κοινά (res public). Για κείνους που έχουν δυνατότητες -από τζάκια-οικογένειες, διαπλοκή με ΜΜΕ, πλούσιους- να προβληθούν και να εκλεγούν. Όχι, γι'αυτό θα αλλάξει η μορφή της Δημοκρατίας. Πολλοί λένε άλλωστε ότι η ο Καπιταλισμός δεν χρειάζεται πια τη Δημοκρατία και παίρνει διαζύγιο από αυτή. Άλλωστε όπως έκανα σε μαθήματα στη σχολή μου, η Αγορά δεν χρειάζεται τη Δημοκρατία. Άσε που είναι πιο αμεσοδημοκρατική από τη Δημοκρατία. Το προϊόν το διαλέγεις αυτοστιγμή και είναι άμεση ψήφος προς αυτό, την εταιρία που το παράγει και το σύστημα εν γένη. Όπως το λέω το διδάσκει η σχολή του Σικάγο. Η δυνατότητα επιλογής απορυπαντικού και αποφρακτικού χέστρας είναι πιο σημαντικό από την συμμετοχή στα κοινά. Από την δημιουργία σχέσεων και κανόνων κοινωνείν. Από την διαχείριση του βίου της κοινωνίας από την κοινωνία την ίδια. Από ιδέες, ηθική και αξίες.

Η έννοια του πολίτη όπως την γνωρίζαμε - έστω ιδεατά - τελειώνει. Κάθε έννοια Δημοκρατίας ξεψυχά στα χειροκροτήματα των λειτουργών της που τη σκοτώνουν σε κάθε χώρα, μέσα στα κοινοβούλια, χωρίς καμιά τύψη και ντροπή. Παραδίδουν την λαϊκή εντολή που τους δόθηκε - όπως τους δόθηκε - σε μια θολή εξουσία που μέχρι τώρα ήταν πίσω από τις κουρτίνες και εργαζόταν σαν υποβολέας. Άλλωστε διαβεβαιώνει ο Σόιμπλε ότι θέλουμε άλλου είδους πολιτική ένωση. Επικρίνει ο Κινέζος πρόεδρος του China Investment Corporation ότι η κρίση χρέους στην Ευρώπη είναι αποτέλεσμα των παρωχημένων πολιτικών κοινωνικών παροχών. Και ανακοινώνει το 2005 η Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη στον νέο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Παπούλια, ότι θα έχει μια θητεία όπου η Δημοκρατία θα αλλάξει και τα ατομικά δικαιώματα θα συρρικνωθούν.

Το νέο πολίτευμα έχει όνομα. Διαμεσολαβητική Δημοκρατία. Τη λέξη Δημοκρατία την έχει μέσα για επικοινωνιακούς λόγους. Σε αυτή τη διαμεσολαβητική Δημοκρατία η εξουσία κάθε χώρας θα διαμεσολαβεί, θα είναι ο μεσάζων από το χρηματοπιστωτικό σύστημα προς το λαό και την περιουσία της χώρας. Θα υπάρχει για να εφαρμόζει τους νόμους που θα θέτει το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Όχι ο λαός, ούτε για το καλό του λαού. Δεν θα υπάρχει λαϊκή γνώμη, ανθρωπιστικά κριτήρια ή δημοκρατικές ευαισθησίες. Παράδειγμα τρανταχτό της νέας αυτής "δημοκρατίας" είναι ο νόμος στην Ελλάδα για το χαράτσι στο ρεύμα. Δεν πληρώνεις στο κόβουμε. Δεν πληρώνεις, σου παίρνουμε το σπίτι. Θα το νοικιάσεις μετά, ή όχι. Όμως λόγος δεν σου πέφτει πληβείε. Αποφασίσανε και διατάξαμε.


Έτσι βέβαια χρειάζεσαι τους ειδικούς. Εκεί που απέτυχαν οι ειδικοί της πολιτικής θα αναλάβουν οι ειδικοί των τραπεζών ή οικονομικών. Και θα παρουσιαστούν ως σωτήρες για να εφαρμόσουν τα "σκληρά αλλά αναγκαία" μέτρα. Σκέτος εκβιασμός και κανονικός βιασμός. Κάποιος που δεν επέλεξες θα κάνει κάτι που δεν θέλεις προς όφελος κάποιου που δεν ξέρεις. Υπέροχα, για κάποιους τύπους στο City ή στη Wall Street και για τα αφεντικά τους που βλέπουν τα ψηφιακά χρήματά τους, που μέχρι τώρα ήταν μηδενικά σε TFT οθόνες να γίνονται "εμπράγματες αξίες", εταιρίες όπως η ΔΕΗ, Γη, ενέργεια κλπ.

Πρώτα θύματα οι λαοί της Ελλάδας και της Ιταλίας. Πρωθυπουργοί που δεν έχουν καμιά λαϊκή εντολή εφαρμόζουν αντιλαϊκά μέτρα που τα επιβάλει η Γερμανία, ο υποβολέας του συστήματος στην Ευρώπη.

Είναι σίγουρο πια ότι δεν έτυχε αυτό που γίνεται. Πέτυχε και πέτυχε μετά από πολύ μελέτη σε μέρη όπως η τριμερής που απεργάζεται τέτοια σχέδια από το 1973. Μέλη της ο Έλληνας τραπεζο-διοικητής της Ελλάδας Παπαδήμος, ο Ιταλός τραπεζο-διοικητής της Ιταλίας Μόντι και ο νέος πρόεδρος, διάδοχος του Τρισέ, στην ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα Μάριο Ντράγκι. Τυχαίο; Δεν νομίζω.Να δούμε ποιοί θα ακολουθήσουν.

Το ίδιο συμβαίνει και στα μέσα προπαγάνδας. Στη ναυαρχίδα προπαγάνδας του νεοφιλευθερισμού στην Ελλάδα, όμιλος ΣΚΑΪ, στην τηλεόραση διευθυντής είναι ο Βουρλούμης και στην εφημερίδα Καθημερινή ο Παπαχελάς. Ο πρώτος σε θητεία στον ΟΤΕ που ξεπουλήθηκε στους Γερμανούς και ο δεύτερος υποβολέας της αμερικάνικης πολιτικής στην Ελλάδα, εμ, λάθος, ανταποκριτής του ισάξιου προπαγανδιστικού μέσου MEGA στις ΗΠΑ. Πολλές συμπτώσεις μαζί παύουν να είναι συμπτώσεις πάντως.

Οι λαοί πρέπει να αντισταθούν. Μόνο η μαζική αντίσταση μπορεί να σταθεί απέναντι στην οργάνωση που έχουν και τα μέσα. Τίποτα άλλο δεν σώζει την κατάσταση, τις ζωές μας, το μέλλον μας.
Ανυπακοή, Αφοβία, Ανατροπή και Αναρχία απέναντι στους στρατούς κατοχής και τα ξένα αφεντικά τους.  (Η αριστερά πότε θα δείξει τον αλτρουισμό που οφείλει απέναντι στην κοινωνία και θα ενωθεί μαζί του; Πότε θα αποφασίσει ένα κοινό μέτωπο για την ανακούφισή όλων;)

*Ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας Φολβανγκ  Σόιμπλε είναι γνωστός πια και στην Ελλάδα. Είναι ο άνθρωπος που προτείνει να μπει όλη η Ελληνική περιουσία σε μια ανώνυμη εταιρία και να ξεπουληθεί διεθνώς. Αν δεν φτάσουν τα λεφτά που θα μαζέψει το χρέος θα μεταβιβαστεί στον Ελληνικό λαό. Τα στελέχη της εταιρίας αυτής θα έχουν πλήρη και καθολική ασυλία από το Ελληνικό δίκαιο. Όπως είχε και ο Σόιμπλε όταν το 1990 ήταν ο διευθυντής της εταιρίας "Εμπιστοσύνη" (πάντα βρίσκουν ονόματα ωραία για να καλύψουν τις βρωμοδουλειές τους) που αποκρατικοποίησε την περιουσία της Ανατολικής Γερμανίας.

Όταν λοιπόν εκποιήθηκε η περιουσία, αντί για κέρδη 900 δις δολαρίων περίπου βρέθηκε χρεωμένη κάπου 170 δις δολάρια. Και αυτό από παθητικό ΜΗΔΕΝ.
Στην ανατολική Γερμανία βρέθηκαν ξαφνικά στο δρόμο μερικά εκατομμύρια άνθρωποι, στην φτώχεια και στην εξαθλίωση. Ακόμη και σήμερα 4.000.000 άνθρωποι εργάζονται και προσπαθούν να ζήσουν με 400 ευρώ και κάτω μισθό. Και αν ο Σόιμπλε είχε ασυλία από το δίκαιο δεν είχε από το δίκιο. Ο Dieter Kaufmann, ανατολικογερμανός οικογενειάρχης πυροβόλησε τον νυν Γερμανό υπουργό τρεις φορές πετυχαίνοντάς τον στο πρόσωπο και στη σπονδυλική στήλη. Αυτό άφησε τον Σόιμπλε ανάπηρο αλλά ζωντανό και iκανό να περιφέρει τις επιτυχημένες πολιτικές του πλέον μέσα στην ευρωζώνη.

Read more: http://kopria.blogspot.com/2011/11/blog-post_19.html#ixzz2DpOliSm8

Η ήπια ισχύς μπορεί να γίνει ξανά το στρατηγικό όπλο του Ελληνισμού

Εδώ και μερικά χρόνια, ο Joseph Nye, εισήγαγε μια νέα διάκριση στην έννοια της ισχύος. Δίνοντας έμφαση στο εμπόριο και την οικονομία, ως τους δύο πυλώνες της αλληλεξάρτησης και της ισχύος, χρησιμοποίησε, στο βιβλίο του Bound to Lead: The Changing Nature of American Power, τον όρο «ήπια ισχύς» (soft power), σε αντιδιαστολή προς τη «σκληρή ισχύ» (hard power) η οποία βασίζεται στη χρησιμοποίηση του πειθαναγκασμού, με χρήση κυρίως της στρατιωτικής και της οικονομικής ισχύος. Εστίασε στην ήπια ισχύ, θεωρώντας ότι τα στρατιωτικά μέσα είχαν αναλυθεί σε πολύ μεγάλη έκταση στο πλαίσιο των διεθνών σχέσεων και ότι σήμερα, σημαντικότερα είναι τα χαρακτηριστικά της ελκυστικότητας και του παραδείγματος που προβάλλει μια χώρα προς τα έξω. O Nye ορίζει ως ήπια ισχύ την ικανότητα επίτευξης του επιθυμητού, μέσω του γοήτρου και της έλξης, παρά μέσω του εξαναγκασμού και της δωροδοκίας. 

Γράφει, χαρακτηριστικά, ο Nye: «Η σκληρή ισχύς βασίζεται σε κίνητρα (καρότο) ή σε απειλές (μαστίγιο). Υπάρχει όμως και ένας έμμεσος τρόπος άσκησης εξουσίας. Μια χώρα μπορεί να επιτύχει τα αποτελέσματα που επιθυμεί στην παγκόσμια πολιτική, επειδή άλλες χώρες θέλουν να την ακολουθήσουν, θαυμάζοντας τις αξίες της, μιμούμενοι το παράδειγμά της, φιλοδοξώντας να φθάσουν στο επίπεδό της σε ευημερία και ελευθερία.» 



Αποκλείει η ήπια ισχύς τη χρήση σκληρής ισχύος; Ασφαλώς όχι. Αλλοίμονο αν ένα κράτος ακύρωνε τη στρατιωτική του ισχύ και τη δυνατότητά του να την προβάλλει ή και να τη χρησιμοποιεί, αν απαιτηθεί. Ο Nye είναι σαφής: «Η σκληρή και η ήπια ισχύς συνδέονται και μπορούν να ενισχύσουν η μία την άλλη. Και οι δύο αποτελούν όψεις της ικανότητας να επιτυγχάνουμε τους σκοπούς μας, επηρεάζοντας τη συμπεριφορά των άλλων. Μερικές φορές, οι ίδιες πηγές ισχύος μπορούν να επηρεάσουν ολόκληρο το φάσμα της συμπεριφοράς, από τον εξαναγκασμό μέχρι τη σαγήνη.»  Είναι προφανές ότι τέτοιες μπορεί να είναι η οικονομία, η στρατιωτική δυνατότητα, η τεχνολογία, η βιομηχανική παραγωγή, κ.ά. Κάθε μια μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την προβολή είτε σκληρής είτε ήπιας ισχύος και να σαγηνεύσει τους άλλους δρώντες στην παγκόσμια σκηνή. Σημασία, κατά συνέπεια, έχει ο τρόπος χρήσης κάθε μορφής ισχύος. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ήπια ισχύς αποτελεί μορφή έμμεσης στρατηγικής. 

Η οικονομική ισχύς, για παράδειγμα, θεωρείται σε κάποιες περιπτώσεις ως «ήπια» ενώ σε άλλες ως «σκληρή» (όταν χρησιμοποιείται στον οικονομικό πόλεμο). Θα ήταν ωστόσο, λάθος να θεωρηθεί ότι η ήπια ισχύς εκπροσωπεί το «καλό» ενώ η σκληρή ισχύς το «κακό». Εξαρτάται από την πλευρά που το βλέπει κανείς. 

Έτσι, από την άποψη του ασκούντος την ισχύ, οι οικονομικοί περιορισμοί μπορεί να είναι «ηπιότεροι» από την στρατιωτική ισχύ, ενώ από την πλευρά του στόχου, οι περιορισμοί αυτοί μπορεί να θεωρούνται πολύ σκληροί. 

Πέρα όμως από τη διάκριση μεταξύ σκληρής και ήπιας ισχύος είναι ενδιαφέρον να δούμε την ισχύ ως μια αλληλουχία από τον εξαναγκασμό (coercion), στο ένα άκρο, μέχρι την πειθώ (persuasion) στο άλλο, με τη δωροδοκία (corruption) ή τα κίνητρα (motives) κάπου στο μέσο. Με βάση αυτό, μπορούμε να δούμε την ισχύ ενός κράτους ως τη δύναμη να εξαναγκάζει με χρήση απειλών, να πείθει με πληρωμή (δωροδοκία), ή να προσελκύει επιβάλλοντας τη θέλησή του. 

Οι απόψεις του Nye, για τη «διττή φύση» της ισχύος, δεν έμειναν χωρίς κριτική. Αυτή εντοπίζεται κυρίως στο ότι η «ήπια» ισχύς δεν θα πρέπει να θεωρείται ως ξεχωριστό είδος ισχύος. Αντίθετα, κάθε μέσο, συμπεριλαμβανομένων και των στρατιωτικών δυνατοτήτων, μπορεί να είναι ήπιο εφόσον η κοινωνία αποδέχεται τη χρήση του για κάποιους σκοπούς. Το παράδοξο, λένε οι επικριτές του Nye, είναι ότι το κράτος δεν ελέγχει τα περισσότερα από τα στοιχεία της «ήπιας» ισχύος δεδομένου ότι αυτά δημιουργούνται από την ελεύθερη αγορά και από την κοινωνία των πολιτών διά των μέσων ενημέρωσης, τις εταιρίες και τις μη-κυβερνητικές οργανώσεις, μεταξύ άλλων, παρά με τη στρατιωτική δύναμη, η οποία αποτελεί τον πυρήνα της «σκληρής» ισχύος. 

Στην πραγματικότητα, η αντίληψη της ήπιας ισχύος περιλαμβάνει δύο πολύ διακριτές δυνατότητες: τη δυνατότητα να ελκύει και να σαγηνεύει (πειθώ), και τη δυνατότητα να θέτει προτιμήσεις (ιδεολογία). Ο Nye θεωρεί ότι, σχετικά με την πρώτη από τις δυνατότητες αυτές,  οι κινηματογραφικές ταινίες και η τηλεόραση των ΗΠΑ συνιστούν ένα από τα κύρια στοιχεία ήπιας ισχύος, ενώ η δημοκρατία αποτελεί το κύριο στοιχείο της δεύτερης δυνατότητας. 

Σύμφωνα με το RAND Corporation, υπάρχουν κάποιες ενδείξεις της ήπιας ισχύος: το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού θαυμάζει το επιστημονικό και τεχνολογικό επίπεδο  των ΗΠΑ, το 60% αρέσει τον κινηματογράφο τους, τη μουσική τους, την τηλεόρασή τους, ενώ το 50% έχουν θετική εντύπωση για την αμερικανική δημοκρατία και την αμερικανική οικονομία. Από τα αμερικανικά πανεπιστήμια αποφοιτούν οι περισσότεροι ξένοι φοιτητές, οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας ταινιών και τηλεοπτικών προγραμμάτων, ενώ ελκύει τους περισσότερους μετανάστες από ότι οποιαδήποτε άλλη προοδευμένη χώρα. 

Σχετική αναφορά κάνει και ο Μπρεζίνσκι, σημειώνοντας: «Ό,τι και αν σκέπτεται κανείς για τις αισθητικές αξίες της, η μαζική κουλτούρα της Αμερικής ελκύει σαν μαγνήτης, ιδιαίτερα την παγκόσμια νεολαία. Η ελκτική δύναμή της μπορεί να προέρχεται από την ηδονιστική ποιότητα του τρόπου ζωής που προβάλλει, αλλά η παγκόσμια έλξη την οποία ασκεί είναι αδιαμφισβήτητη. Τα αμερικανικά τηλεοπτικά προγράμματα και οι αμερικανικές ταινίες αντιστοιχούν στα τρία τέταρτα περίπου της παγκόσμιας αγοράς. Η αμερικανική λαϊκή μουσική είναι εξίσου κυρίαρχη, ενώ οι αμερικανικές μανίες, συνήθειες διατροφής και ένδυσης ακόμη αποτελούν σε αυξανόμενο βαθμό αντικείμενο μίμησης σε παγκόσμια κλίμακα. Η γλώσσα του internet είναι η αγγλική και το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας φλυαρίας μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών προέρχεται επίσης από την Αμερική, επηρεάζοντας το περιεχόμενο των παγκόσμιων συνομιλιών. Τελευταία, η Αμερική έγινε η Μέκκα για εκείνους που αναζητούν προωθημένη εκπαίδευση, ενώ περίπου μισό εκατομμύριο ξένοι φοιτητές συγκεντρώνονται στις Ηνωμένες Πολιτείες και πολλοί από τους ικανότερους δεν επιστρέφουν ποτέ στην πατρίδα τους. Απόφοιτοι αμερικανικών πανεπιστημίων βρίσκονται σχεδόν σε κάθε κυβέρνηση σε όλες τις ηπείρους. Η συμπεριφορά πολλών ξένων δημοκρατών πολιτικών μιμείται όλο και πιο πολύ εκείνη των Αμερικανών πολιτικών» (Η Μεγάλη Σκακιέρα, 1998).  

Ανάλογες ήταν και οι επιλογές εξωτερικής πολιτικής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της οποίας η ανάπτυξη, ο πολιτισμός και η λάμψη δεν είχαν όμοιο τους, κυρίως στους αιώνες της μέγιστης ακμής της. Η πιο αποτελεσματική διείσδυση της βυζαντινής επιρροής, γράφει η Ελένη Αρβελέρ, στις χώρες όπου απειλούνταν τα αυτοκρατορικά συμφέροντα και σύνορα, ήταν η διάδοση του βυζαντινού τρόπου σκέψης και ζωής, που συνοπτικά εκφραζόταν με τη ένταξη στην ορθόδοξη εκκλησία της Κωνσταντινούπολης. Ο εκχριστιανισμός των λαών αυτών, ήταν το κύριο βήμα της ένταξής τους στην πολιτιστική κοινότητα της αυτοκρατορίας. 

Στην εφαρμογή μιας ήπιας ισχύος εκ μέρους της Κίνας, αναφέρεται άρθρο του SPIEGEL (29/6/2010) με τίτλο: «China's Soft Power: Is a Threat to the West?», υποστηρίζοντας ότι μπορεί μεν να μην έχει προθέσεις να χρησιμοποιήσει την αναπτυσσόμενη στρατιωτική ισχύ της, όμως αυτό θα πρέπει ελάχιστα να ανησυχεί τις Δυτικές χώρες. Από τον Διεθνή Οργανισμό Εμπορίου (WTO) μέχρι τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, το Πεκίνο κάνει χρήση της ήπιας ισχύος του.  Η αλήθεια είναι ότι οι Κινέζοι διεξάγουν ένα πόλεμο σε όλες τις ηπείρους, όχι με την κλασσική έννοια του πολέμου, αλλά υλοποιώντας μια επιθετική εμπορική πολιτική έναντι της Δύσης, χορηγώντας χαμηλότοκα δάνεια σε χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής, εφαρμόζοντας διπλωματικές πιέσεις στους εταίρους των χωρών αυτών, και διαθέτοντας τους περισσότερους στρατιώτες στον ΟΗΕ για ειρηνευτικές επιχειρήσεις από όλα τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Με άλλα λόγια ενεργούν επιθετικά μεν, αλλά χρησιμοποιώντας ήπια και όχι σκληρή ισχύ. 

Αναφορά στην έκφραση ήπιας ισχύος εκ μέρους της Κίνας κάνει και ο Nye στο πιο πρόσφατο βιβλίο του The Future of Power, σε σύγκριση με την σκληρή ισχύ που προβάλλει η Ρωσία. Όπως έχει επισημανθεί από διάφορους αναλυτές, γράφει, ενώ η Κίνα επιδιώκει να δελεάσει και να εντυπωσιάσει τον κόσμο με τον αριθμό των Ολυμπιακών μεταλλίων, η Ρωσία θέλει να εντυπωσιάσει προβάλλοντας την στρατιωτική της υπεροχή.  Όπως, μάλιστα, δήλωσε τον Οκτώβριο του 2007, ο Πρόεδρος Hu Jintao, η πρόθεση της Κίνας είναι να αυξήσει την ήπια ισχύ της, και οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν σημαντικό μέρος της στρατηγικής αυτής. 

Για κάποιους επικριτές του Nye, η ήπια ισχύς είναι πολύ… ήπια για είναι ισχύς, αφού η ισχύς επιδιώκει πάντοτε να νομιμοποιήσει τη ρεαλιστική πρακτική της με αλτρουιστικές αξίες, αλλά δεν διστάζει να μεταπέσει σε σκληρή ισχύ προκειμένου να επιτύχει τους στόχους της. Όπως χαρακτηριστικά έχει γραφεί: «Η ήπια ισχύς είναι απλά το βελούδινο γάντι που καλύπτει τη σιδερένια γροθιά». Σ’ αυτό το πλαίσιο, κάποιοι συγγραφείς θεωρούν ότι, για παράδειγμα, ο πολιτισμικές αντιπαραθέσεις μπορούν μερικές φορές να καταστήσουν την ήπια ισχύ προέκταση της σκληρής ισχύος, αλλά πολύ συχνά οι αντιπαραθέσεις αυτές την κάνουν αντιπαραγωγική σε ότι αφορά τους στόχους της. Κατ’ αυτό τον τρόπο η ήπια ισχύς μπορεί να καταστεί «αντι-ισχύς». Τελικά μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η σκληρή και η ήπια ισχύς είναι συμπληρωματικές. 

Το 2004, στο βιβλίο του, Soft Power: The Means to Success in World Politics, ο Nye πρότεινε ένα συνδυασμό ήπιας και σκληρής ισχύος για τη δημιουργία αυτού που ονομάζει «έξυπνη» ισχύ (smart power). «Η έξυπνη ισχύς δεν είναι ούτε σκληρή ούτε ήπια. Είναι και τα δύο» γράφει, σημειώνοντας ότι αυτή συνθέτει τις δύο μορφές ισχύος, δίνοντας προτεραιότητα στη διπλωματία και κρατώντας τη στρατιωτική ισχύ σαν εφεδρικό μοχλό για την αποτροπή αναθεωρητικών πολιτικών δυνάμεων και την εξασφάλιση της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών. Αμφότερες αποτελούν δύο διαφορετικές όψεις της δυνατότητας επίτευξης των στόχων μας, επηρεάζοντας τη συμπεριφορά των άλλων, όπως σημειώνει ο Nye, υπογραμμίζοντας ότι: «Η έξυπνη ισχύς είναι η ικανότητα συνδυασμού σκληρής και ήπιας ισχύος σε μια νικηφόρα στρατηγική». 

Αναφερόμενος στον ισλαμικό φονταμενταλισμό, σε άρθρο του το καλοκαίρι του 2007, επισημαίνει την εσφαλμένη, κατά τη γνώμη του, πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στο πρόβλημα και δεν παραλείπει να αναφερθεί και στην ανάγκη χρήσης ήπιας ισχύος (“A Smarter Superpower” Foreign Policy, May/June 2007): «Το γεγονός αυτό οδηγεί στην άποψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να συνδυάσουν σκληρή και ήπια ισχύ σε μία «έξυπνη» ισχύ, όπως έκαναν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.» Ο Nye προχωρεί στην πρόταση της ανάπτυξης μιας στρατηγικής «έξυπνης» ισχύος με τη δημιουργία θέσης αναπληρωτή συμβούλου εθνικής ασφάλειας, υπευθύνου για την ανάπτυξη και υλοποίηση ενός σύγχρονου πρωτοποριακού σχεδίου δράσης, και καταλήγει: «Μέχρι οι Αμερικανοί να θέσουν ως προτεραιότητα μια τέτοια στρατηγική έξυπνης ισχύος, θα βουλιάζουμε για γενιές στον αγώνα κατά της εξτρεμιστικής ισλαμικής τρομοκρατίας.» 

Ο όρος «έξυπνη ισχύς» έχει μόλις μισή δεκαετία που χρησιμοποιείται, ωστόσο η αντίληψη που αυτός εκφράζει σε ότι αφορά στην «ισχύ», πηγαίνει χρονικά πολύ πίσω. Μεγάλοι στρατηγιστές τάσσονταν υπέρ ενός μίγματος «σκληρής» στρατιωτικής ισχύος και «ήπιας» ιδεολογικής μεθόδου, ως συνταγής για τη νίκη στον πόλεμο. Αυτό όμως το μίγμα το συναντά, επίσης, κανείς μελετώντας τον Θουκυδίδη, αλλά, επίσης, μελετώντας την υψηλή στρατηγική της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. 

Πολλές τρίτες χώρες εκτιμούν την λεγόμενη «ήπια ισχύ» που προβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην ευρωπαϊκή και στην αμερικανική αντίληψη αφορά στη χρήση της στρατιωτικής ισχύος. Ο λόγος ίσως είναι ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα στο σύνολό του, είναι αποτέλεσμα της επιθυμίας των Ευρωπαίων να εξαλείψουν τη λογική του πολέμου και της ένοπλης βίας μεταξύ τους. Στις ΗΠΑ ο ρόλος της στρατιωτικής ισχύος είναι σε πρώτη προτεραιότητα. «Η Ευρώπη» γράφει η Catherine Guisan, «υποχρεώθηκε να κερδίσει την ειρήνη στο εσωτερικό της, καθ’ όν χρόνο στις ΗΠΑ, οι άνθρωποι πηγαίνουν να κάνουν πόλεμο στο εσωτερικό άλλων λαών» (Un sens a l’ Europe. Gagner la paix (1950-2003), 2003). 

Θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι οι απόψεις του Nye περί ήπιας και σκληρής ισχύος δεν αποτελούν κάτι το νέο. Εύκολα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι στη διάρκεια της ιστορίας πολλοί ηγέτες εφάρμοσαν στο πλαίσιο της στρατηγικής τους, αμφότερες της μορφές ισχύος. Ίσως εκείνο που έκανε ο Nye είναι η διατύπωσή τους στη σύγχρονη εποχή κατά τρόπο μεθοδικό και ως πρόταση πολιτικής. 

Χαρακτηριστικά παραδείγματα ανάλογων πρακτικών παρουσιάζει η στρατηγική αντίληψη του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Όπως γράφει ο στρατηγός Fuller, ενώ ο σκοπός της στρατηγικής του ήταν να κερδίζει μεγάλες μάχες, ο σκοπός της πολιτικής του ήταν να ειρηνεύει και να μην εξοργίζει τον εχθρό του, ούτως ώστε να περιορίζει τον αριθμό των μαχών που έπρεπε να δώσει. Δεδομένου ότι ο στόχος του Αλεξάνδρου ήταν να πετύχει, στον βαθμό που αυτό ήταν δυνατό, μια αναίμακτη κατάκτηση, χάραξε μια σαφή γραμμή ανάμεσα στον περσικό στρατό και στους λαούς της περσικής αυτοκρατορίας. Η ήττα του στρατού ήταν ο στρατηγικός του στόχος, ενώ το να πάρει τους λαούς με το μέρος του ήταν ο πολιτικός του στόχος. Είναι προφανές ότι επρόκειτο για την εφαρμογή μιας «έξυπνης» ισχύος, όπως την περιγράφει σήμερα ο Nye. 


*Ο κ. Ι. Παρίσης είναι Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης


Το διαβάσαμε από το: Από την «σκληρή», διά της «ήπιας», στην «έξυπνη» ισχύ http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2011/11/blog-post_8725.html#ixzz2Dk08IH3F

Η "λογική " του εθνικού κατήφορου

Του Σάββα Καλεντερίδη

«Η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος», είπε ο Σταύρος Λυγερός σε πρόσφατη ομιλία του σε συνέδριο με θέμα την εξωτερική πολιτική. Δεν πέρασαν τέσσερις μέρες για να επαληθευθεί με τον καλύτερο τρόπο ο προσφάτως απολυθείς έγκριτος δημοσιογράφος.

Για να εξηγήσουμε το γιατί, θα πρέπει να κάνουμε μια αναφορά στο ζήτημα που προέκυψε με την παρουσίαση του βιβλίου «Η Ανατομία του Πολέμου στο Κουρδιστάν», του Μουράτ Καραγιλάν, που μετέφρασε ο γράφων και κυκλοφορήθηκε από τις εκδόσεις Ινφογνώμων.

Για την παρουσίαση του βιβλίου διαμαρτυρήθηκε έντονα το τουρκικό υπουργείο εξωτερικών στον Έλληνα πρέσβη στην Άγκυρα, ενώ ξεπέρασαν κάθε όριο αναίδειας και παραλογισμού οι παρεμβάσεις του πρέσβη της Τουρκίας στην Αθήνα στο ελληνικό υπουργείο εξωτερικών και στα κόμματα, ο οποίος μάλλον εζήλωσεν την δόξαν του προξένου της Κομοτηνής, που δρα ως γκαουλάιτερ ή πιο σωστά ως νεοοθωμανός βαλής στη Θράκη.

Η τουρκική πλευρά σε νομικό επίπεδο διατείνεται ότι η ίδια η έκδοση του βιβλίου είναι παράνομη και, απ’ ότι πληροφορούμεθα,  σκοπεύει να κινηθεί δικαστικά για να απαγορεύσει την περαιτέρω κυκλοφορία του βιβλίου στην Ελλάδα. Επίσης, σε πολιτικό επίπεδο διατείνεται ότι  με την παρουσίαση του βιβλίου στο Αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου, και με την παρουσία ανάμεσα στους ομιλητές δυο πρέσβεων, ο ένας εν ενεργεία, αποσπασμένος στο γραφείο του προέδρου του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και ο άλλος επί τιμή (συνταξιούχος), άτυπος και άμισθος σύμβουλος στον υπουργό εθνικής αμύνης, το ελληνικό κράτος εμπλέκεται σε δραστηριότητες που σχετίζονται με την τρομοκρατία, αφού το ΡΚΚ έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση από την Ε.Ε., άρα και από την Ελλάδα.

Τα επιχειρήματα της τουρκικής πλευράς είναι απολύτως γελοία και ανόητα και δεν θα έπρεπε καν η ελληνική πλευρά να δεχτεί τη διαμαρτυρία, την οποία μάλιστα θα έπρεπε να επιστρέψει ως απολύτως απαράδεκτη.

Να εξηγήσουμε γιατί, αφού, αν κρίνουμε από τη δήλωση του εκπροσώπου του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών, όχι μόνο η τουρκική αλλά ούτε η ελληνική πλευρά έχει αντιληφθεί την ουσία του γεγονότος και της όλης υπόθεσης. Είπαμε, η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος!

Πρώτον, το βιβλίο εκδόθηκε στην τουρκική γλώσσα από τις Εκδόσεις Μεσοποταμία, που έχουν έδρα τη Γερμανία, και κυκλοφορείται από διετίας σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, όπου έχουν γίνει παρουσιάσεις από στελέχη και υποστηρικτές του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος του Κουρδιστάν που ζουν νόμιμα στη Γερμανία και σε άλλες χώρες της Ε.Ε. , χωρίς η Τουρκία να προβεί σε κανένα διάβημα  προς τη Γερμανία.

Δεύτερον, η έκδοση, η κυκλοφορία και η παρουσίαση ενός βιβλίου από έναν εκδοτικό οίκο, ασχέτως περιεχομένου και συγγραφέως, δεν είναι τίποτε παραπάνω από αυτό που λεν οι ίδιες οι λέξεις. Είναι μια αλυσίδα διαδικασιών καθαρά ακαδημαϊκού χαρακτήρα.

Τρίτον, η εκδήλωση, την οποία επιχείρησε να απαγορεύσει η τουρκική πρεσβεία και με την εμπλοκή άλλων εξωγενών παραγόντων, ήταν εκδήλωση του εκδοτικού οίκου και όχι οποιασδήποτε οργάνωσης.

Τέταρτον, στην εκδήλωση δεν συμμετείχε κανένας εκπρόσωπος του κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος.

Πέμπτον, ο εν ενεργεία διπλωμάτης (ο πρέσβης επί τιμή τελικά δεν παρέστη), συμμετείχε στην εκδήλωση ως πρόσωπο και εξέφρασε προσωπικές απόψεις, μιλώντας απολύτως ακαδημαϊκά για τις διπλωματικές πτυχές των αναφερομένων στο βιβλίο και όχι ως υπηρεσιακός παράγοντας, και

Έκτον, το Πολεμικό Μουσείο δεν διοργάνωσε την εκδήλωση ούτε παραχώρησε την αίθουσα, αλλά την ενοικίασε έναντι υψηλού τιμήματος στον εκδοτικό οίκο, ο οποίος δήλωσε σε σχετικό έντυπο τον τίτλο και τον συγγραφέα του βιβλίου όταν υπέβαλε το αίτημα για την αίθουσα.

Μετά από όλα αυτά, αναρωτιέται κανείς πού βρήκε το θράσος ή καλύτερα ποιος έδωσε το δικαίωμα στην Τουρκία και τους αγενέστατους εκπροσώπους της να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν θέμα κυριολεκτικά εκεί που δεν υπάρχει;

Όσον αφορά τις δηλώσεις του εκπροσώπου του υπουργείου εξωτερικών κ. Δελαβέκουρα που έκανε την Τετάρτη το βράδυ σε συντάκτη της «δημοκρατίας» και την Πέμπτη, απαντώντας σε ερώτημα δημοσιογράφου του ΑΠΕ, με τις οποίες επαναλαμβάνει το «ποίημα» ότι το ΡΚΚ έχει αναγνωριστεί από την Ε.Ε. και από την Ελλάδα ως «τρομοκρατική οργάνωση», θα λέγαμε από τούδε και στο εξής να μην παραλείπει να επαναλαμβάνει κάθε μέρα αυτή τη δήλωση τουλάχιστον μια φορά, για να διατηρήσουμε ως χώρα τον τίτλο του "καλού και υπάκουου παιδιού" και να ...καταξιωθούμε στα μάτια της Άγκυρας.

Εμείς απλά να σημειώσουμε ότι πίσω από τη λύσσα και τον τρόμο των μηχανισμών του τουρκικού κράτους, που ασκούν κρατική τρομοκρατία σε υπαλλήλους και σε παράγοντες του ελληνικού  υπουργείου εξωτερικών, βρίσκεται η αγωνία της Άγκυρας να μην αποκαλυφθούν τα αποτρόπαια εγκλήματα που διέπραξε και συνεχίζει να διαπράττει το τουρκικό κράτος εναντίον του κουρδικού λαού, εγκλήματα που αποκαλύπτει το βιβλίο, και να μην γίνουν γνωστές οι θέσεις και τα δίκαια του αγωνιζόμενου κουρδικού λαού.
Για να μη μιλά κανείς στην Ελλάδα για τα 34 παιδιά που σκοτώθηκαν από στοχευμένο βομβαρδισμό τουρκικών F-16 στο χωριό Ρομπόσκι, στα σύνορα με το Ιράκ, έγκλημα για το οποίο δεν λογοδότησε κανείς, αφού οι δολοφόνοι καλύπτονται από τον ίδιο τον Ερντογάν.
Για να μην μιλά κανείς στην Ελλάδα, υπό το φόβο της στάμπας της τρομοκρατίας, για τους δέκα χιλιάδες φυλακισμένους Κούρδους πολιτικούς από την κυβέρνηση Ερντογάν, πολιτικοί που δεν συμμετείχαν σε ένοπλη δράση.
Για να μη μιλά και να μη γράφει κανείς -και δυστυχώς έτσι γίνεται- για την κρατική τρομοκρατία που ασκείται σε δημοσιογράφους που τολμούν να γράψουν για τα δίκαια του αγωνιζόμενου κουρδικού λαού, τρομοκατία που φέρνει την Τουρκία στην πρώτη θέση των χωρών σε αριθμό φυλακισμένων δημοσιογράφων.
Επίσης, επειδή η Άγκυρα γνωρίζει πολύ καλά ότι το μόνο φρένο στα επεκτατικά της σχέδια εναντίον της Ελλάδος μπορούν να αποτελέσουν οι Κούρδοι, μέσω της διεκδίκησης των νόμιμων δικαιωμάτων τους, θέλουν την Ελλάδα στο "καναβάτσο", για να συνεχίσει να είναι μια χώρα του χεριού της.
Με άλλα λόγια, η Άγκυρα θέλει να τον ελληνικό λαό τυφλό, βουβό και κουφό σε ό,τι αποτελεί εμπόδιο στα επεκτατικά της σχέδια και αποχαυνωμένο στην νεοοθωμανική ευωχία του καναπέ και των δεκάδων τουρκικών τηλεοπτικών σειρών και σε καμία περίπτωση δεν τον θέλει σκεπτόμενο, ούτε ενημερωμένο για τον τιτάνιο αγώνα ενός λαού που, που παρότι μάχεται κόντρα σε γιγαντιαίες δυνάμεις, κατορθώνει να στέκεται όρθιος και να νικά. Και δεν το θέλουν αυτό, την ενημέρωση μέσω του συγκεκριμένου βιβλίου, για να μην παραδειγματιστούμε. Οπότε, άσε τους Έλληνες στους καναπέδες και την νεοοθωμανική αποχαύνωση.

Τώρα, αν αναρωτηθούμε γιατί σε αυτόν τον αγώνα της Άγκυρας, που δίνεται αδιάκοπα με νεοοθωμανική λύσσα από την τουρκική κυβέρνηση και από τους Τούρκους διπλωμάτες, για άλλη μια φορά υποχωρεί η Αθήνα (και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών), που υφίσταται την βάρβαρη τουρκική επιθετικότητα στη γραμμή Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη, αλλά και την εχθρότητα στη γραμμή Σκόπια-Αλβανία και τον υπό δημιουργία άξονα Λιβύη-Αίγυπτος-Γάζα-Συρία (μετά Άσαντ), που στην πρώτη περίπτωση έχει στόχο την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος και της Κύπρου και στη δεύτερη τον περιορισμό των δικαιωμάτων της χώρας μας στην ΑΟΖ της Αδριατικής και της Ανατολικής Μεσογείου,  την απάντηση θα τη βρούμε στην αρχή του άρθρου μας.

Όμως είπαμε, η λογική του κατήφορου είναι ο …πάτος!!!

ΠΗΓΗ http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2012/11/casus-belli.html#more

Στρατηγική στόχευση μέσω τηλεοπτικών σειρών

*του Χρήστου Ιακώβου  Στις 30 Οκτωβρίου η αμερικανική εφημερίδα «The New York Times» δημοσίευσε μία ενδιαφέρουσα έρευνα με θέμα την πολιτική και ιδεολογική εκμετάλλευση τηλεοπτικών σειρών εκ μέρους της Τουρκίας. Η έρευνα είχε τίτλο «Turks reclaim the Ottoman Empire» και έχει ιδιαίτερο ελληνικό ενδιαφέρον λόγω του ότι τα τελευταία χρόνια αυξάνεται η προβολή από ελλαδικά κανάλια τουρκικών τηλεοπτικών σειρών. Βεβαίως, προβολή τουρκικών τηλεοπτικών σειρών δεν παρατηρείται μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Σύμφωνα με τη New York Times, η Τουρκία σήμερα είναι η μεγαλύτερη εξαγωγέας τηλεοπτικών σειρών στην Ευρώπη, με τεράστια έσοδα από αυτή τη πτυχή της τηλεοπτικής βιομηχανίας. Ενδεικτικά η έρευνα αναφέρει ότι η σειρά «Σουλειμάν ο Μεγαλοπρεπής», των Γιαγμούρ και Ντουρούλ Ταϋλάν, προβάλλεται σε περισσότερες από 30 χώρες διεθνώς, οι περισσότερες εκ των οποίων στα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή, τη Βόρειο Αφρική και την Καύκασο. Το κοινωνικο-αισθηματικό περιεχόμενο της συγκεκριμένης σειράς μπορεί να θυμίζει μοτίβα λατινοαμερικανικής σαπουνόπερας, το ιστορικό όμως πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται, δηλαδή το απόγειο της οθωμανικής αυτοκρατορίας με εξωραϊσμένο τον πολιτειακό θεσμό του Σουλτανάτου, δημιουργούν ένα μείγμα το οποίο υπηρετεί την τουρκική διπλωματία μαλακής ισχύος (soft power). Η πολιτική αυτή έχει ένα πολύ βασικό και συγκεκριμένο στόχο: να αλλάξει την εικόνα της Τουρκίας διεθνώς, και πιο ειδικά στις προαναφερθείσες περιοχές, οι οποίες αποτελούν το πεδίο δράσης του «στρατηγικού βάθους» της τουρκικής κυβέρνησης και κατ' επέκταση να δημιουργήσει φιλικά συναισθήματα προς την Τουρκία και την τουρκική ιστορία. Το τελευταίο είναι απόλυτα αναγκαίο για την τουρκική αναθεωρητική εξωτερική πολιτική αφού η ιστορική εξέλιξη των δύο τελευταίων αιώνων, με τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα εναντίον Τούρκων, ταύτισε την εικόνα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της σύγχρονης Τουρκίας και του «Τούρκου» γενικώτερα, με τον «Ανατολικό Δεσποτισμό». Η σημερινή τουρκική κυβέρνηση των ισλαμιστών αναθεωρεί τα ιστορικά όρια της τουρκικής εθνικής ταυτότητας, πηγαίνοντάς τα χρονικά πολύ πιο πίσω από τις αρχές του 20ου αιώνα, σε αντίθεση με τους κεμαλικούς, επαναφέροντας το οθωμανικό παρελθόν στο επίκεντρο της αναζήτησης του νέου εθνικού εγώ. Έτσι, ο 15ος και ο 16ος αι. κατά τους οποίους έζησε ο Σουλειμάν ο Μεγαλοπρεπής, γίνονται το νέο θελκτικό ιστορικό πλαίσιο στο οποίο η νέα γενιά των Τούρκων θα πρέπει να βρει το χαμένο της εθνικό εαυτό, τον όποιο καταπίεσε ο κεμαλισμός για οκτώ δεκαετίες, καθώς επίσης το πεδίο μέσα στο οποίο ο έξω κόσμος, δηλαδή η Δύση και κυρίως οι κοινωνίες οι οποίες έχουν μία μακρά αντιπαλότητα με τους Τούρκους, θα πρέπει να εξοικειωθούν με τον τουρκικό πολιτισμό. Η επιλογή των δύο αυτών αιώνων δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για τους δύο πιο ένδοξους αιώνες της αυτοκρατορίας, όπου η εδαφική επέκταση και η αυτοκρατορική επιρροή των Οθωμανών φθάνει στο απόγειό της και, κατά συνέπεια, η προβολή και η επαναδιεκδίκηση του Οθωμανικού παρελθόντος αποκτά ιδιαίτερη σημασία για το παρόν και τους στόχους που υπηρετεί. Εκτός από την ταινία «Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής» άλλη μια, χαρακτηριστική του νέου τουρκικού αναθεωρητισμού είναι η «Φετίχ 1453» του Φαρούκ Ακσά. Μέσω αυτών των ταινιών είναι εμφανής η προσπάθεια να εξωραϊστεί εκείνο το παρελθόν το οποίο ο κεμαλισμός θεωρούσε ως παρακμή και να παρουσιαστεί λουστραρισμένο, χωρίς καμία κριτική διάθεση. Στην ουσία πρόκειται για μία επικοινωνιακή προσπάθεια επανεκπαίδευσης των Τούρκων στην έννοια του έθνους όπου με γνώμονα τον εκλαϊκευτικό του χαρακτήρα, διαμορφώνεται τηλεοπτικά στην αμφίδρομη σχέση μεταξύ ιστορικής εξέλιξης και πολιτισμού. Μέσα από τις τηλεοπτικές σειρές γίνεται εμφανής η διαδικασία κατά την οποία η επαναδιεκδίκηση του Οθωμανικού παρελθόντος κατασκευάζει μοντέλα και τρόπους με τους οποίους η τουρκική ισλαμιστική διανόηση χειρίζεται την ιστορία για να δομήσει τα επιχειρήματα επί των οποίων εδράζονται οι ιδεολογικές και πολιτικές της προσεγγίσεις. Θα έχει όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την κινηματογραφική διπλωματία αν τα επόμενα λίγα χρόνια, το Χόλλυγουντ απέδιδε σε μία υπεραπαραγωγή μία ταινία με θέμα την Αρμενική Γενοκτονία.

*Χρήστος Ιακώβου -Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ) ΠΗΓΗ http://e-afipnisi.gr

Το μεγάλο κόλπο της επαναγοράς ομολόγων

Μετά το χθεσινό δημοσίευμα περί "Προειδοποίησης-απειλής Σαμαρά στους Ευρωπαίους ότι αν δεν δώσουν την δόση θα πέσει η κυβέρνηση" η βρετανική εφημερίδα Guardian, επανέρχεται σήμερα με πρωτοσέλιδο δημοσίευμά της το οποίο αμφισβητεί ότι δόθηκε έστω μία βραχυπρόθεσμη λύση αποκαλύπτοντας σειρά λεπτομερειών της συμφωνίας (μείωση επιτοκίων, επιστροφή κερδών από τα ομόλογα, παράταση στην ωρίμανση των δανείων κοκ) και προβλέπει εξαιρετικά δυσάρεστες εξελίξεις στο άμεσο μέλλον.
Την ίδια στιγμή προβληματισμό προκαλεί η τιμή επαναγοράς των ελληνικών ομολόγων στην δευτερογενή αγορά που καθορίστηκε στα 35 λεπτά. Κάποιοι θα βγάλουν πολλά-πολλά δισεκατομμύρια ευρώ στην πλάτη της χώρας από την χθεσινη απόφαση του Eurogroup
"Μετά από 12ωρη συζήτηση για τρίτη φορά σε ένα δεκαπενθήμερο, οι υπουργοί, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η Κομισιόν αγωνίζονταν να καταλήξουν σε ομοφωνία, υποδηλώνοντας την έλλειψη εμπιστοσύνης ότι η προσπάθεια ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας θα αποδώσει ή ότι τα τρία χρόνια εφαρμογής των πολιτικών αυτών έφεραν πραγματικά αποτελέσματα. Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάφεραν τίποτα σπουδαίο. Το χρέος είναι εδώ και εξακολουθεί να μην είναι βιώσιμο".
Υπενθυμίζει μάλιστα την ανάλυση βιωσιμότητας του χρέους που είχε κάνει την περασμένη εβδομάδας στην οποία αποκάλυπτε ότι το επίπεδο του χρέους θα είναι 144% του ΑΕΠ το 2020 χωρίς να υπάρξει διαγραφή του
Φυσικά θα καταλάβατε ότι πρόκειται για άλλη μια "καλοστημένη" παράσταση από την οποία κάποιοι θα θησαυρίσουν (με την επαναγορά ομολόγων) ενώ ο ελληνικός λαός οδεύσει για άλλη μια φορά στο οικονομικό "ικρίωμα" για να απαγχονιστεί. Να θυμίσουμε ότι τα ελληνικά ομόλογα διαπραγαμτεύονταν στην δευτερογενή αγορά από την περασμένη άνοιξη μέχρι χθες μεταξύ 12 και 25 λεπτών και τώρα θα δανειστεί η Ελλάδα για να τα αγοράσει ... 35 λεπτά στο 1 ευρώ!. Φαντασθείτε αυτούς που αγόρασαν μεσοσταθμικά στα 18 λεπτά, ότι τώρα διπλασιάζουν τα λεφτά τους μέσα σε λίγους μήνες άκοπα, ενώ αυτοί που είχαν αγοράσει στα 11 και 12 λεπτά θα τα διπλασιάσουν!
Οι τιμές των ελληνικών ομολόγων στην δευτερογενή αγορά από τα 11 και 12 λεπτά ανά ευρώ αξίας, πήραν την ανιούσα όταν άρχισε να παίζεται το σενάριο της επαναγοράς χρέους. Ποιος είπε ότι κάποια fund με προσβάσεις στην τρόϊκα  δεν είχαν εσωτερική πληροφόρηση;
Οπως αποφάσισε το Eurogroup και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, για το σκοπό αυτό θα διατεθούν περίπου 10 δισεκατομμύρια ευρώ από. Τα χρήματα για την επαναγορά θα προέλθουν από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς.

Με το κεφάλαιο των 10 δισεκατομμυρίων θα επαναγοραστεί ελληνικό χρέος ονομαστικής αξίας περίπου 30 δισ.ευρώ. Τα κέρδη αυτών που γνώριζαν και αγόραζαν ελληνικά ομόλογα υπολογίζονται σε 5 δισ. ευρώ μεσοσταθμικά!
Στη νέα του ταινία "All You Need Is Kill" ο Τομ Κρουζ ζει κάθε μέρα το θάνατό του, σαν την ημέρα της Μαρμότας.
Παρομοίως κάθε τρεις μήνες ο Ελληνικός λαός ζει την δικιά του Μαρμότα με την οικονομική του εκτέλεση που παίζεται κατ'έπανάληψη ακριβώς ίδια, με τον ίδιο μονότονο τρόπο. Αναζητείται αυτός που θα μας βγάλει από αυτή την χωροχρονική ανωμαλία.
Source :  defencenet.gr

Το φαινόμενο " Έλληνας" και η ψυχολογία του θανάτου

Είναι βέβαιο ότι στις μεγάλες πανεπιστημιακές έδρες ψυχολογίας το φαινόμενο «Έλληνας» θα αποτελεί το πλέον περιζήτητο μεταπτυχιακό. Πιστός ο Έλληνας στην Ιστορία του καταρρίπτει έναν ακόμη μύθο: Αμφισβητώντας ευθέως τους παραδεκτούς κανόνες της επιστήμης της ψυχολογίας 
αναδεικνύει νέα επιστημονικά δεδομένα, άγνωστα μέχρι χθές… Ότι στη διαδικασία προς το θάνατο το υποκείμενο είναι δυνατόν να οδηγηθεί από την άρνηση κατευθείαν στην αποδοχή, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΕΙ το ενδιάμεσο στοιχείο του ΘΥΜΟΥ που χαρακτηρίζει την τυπική «ψυχολογία της πορείας προς το θάνατο». Κάτι τέτοιο ήταν μέχρι σήμερα άγνωστο…

Η Dr. Elisabeth Kubler- Ross που έγινε γνωστή για τη δουλειά της με ετοιμοθάνατους ασθενείς εντόπισε τα στάδια της «ψυχολογίας του θανάτου» στη διαδικασία του ανθρώπου προς το θάνατο. Αυτά, περιλαμβάνουν την άρνηση, το θυμό, την κατάθλιψη και τέλος την αποδοχή.

Παρακάτω περιγράφονται τα διάφορα επί μέρους στοιχεία της τυπικής «ψυχολογίας του Έλληνα» στην πορεία του προς το θάνατο, όπως αυτή έχει παρατηρηθεί σε ανθρώπους που βρίσκονται σε προχωρημένα καρκινικά στάδια. Τα επί μέρους όμως στοιχεία που έχουν παρατηρηθεί σε ανθρώπους που πάσχουν από καρκίνο σε τελικό στάδιο, έχουν στην περίπτωση του Έλληνα μεταλλαχτεί, για λόγους που η επιστήμη πιθανόν να είναι σε θέση να εξηγήσει μετά από πολλά χρόνια… Το αποτέλεσμα είναι ότι ελλείπει από τον ετοιμοθάνατο σήμερα Έλληνα ο ΘΥΜΟΣ, που είναι το ενδιάμεσο στάδιο της άρνησης και της αποδοχής που ψυχολόγοι, ιστορικοί και κοινωνιολόγοι εντοπίζουν ανέκαθεν στους λαούς που οδηγηθήκαν σε βίαιη και βάναυση υποδούλωση.

Έλλειψη ελπίδας: Το Έλληνας θεωρεί ότι δεν θα υπάρξει τέλος σ’ αυτό το προσωπικό του μαρτύριο. Ελπίζει όμως και προσμένει στην κυκλοφορία του νέου iPhone5. 

Αίσθημα ανημποριάς: Το Έλληνας νοιώθει μόνος του στο να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση. Καμία βοήθεια δεν μπορεί να έρθει από πουθενά, καθώς οι άλλοι Έλληνες είτε δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, είτε δεν μπορούν είτε δεν ενδιαφέρονται να βοηθήσουν. Το νέο εδώ επιστημονικό δεδομένο σε αντίθεση με τις μελέτες που έχουν γίνει σε καρκινοπαθείς (όπου «οι άλλοι» είναι οι υγιείς), είναι ότι «οι άλλοι» είναι οι συνέλληνες που επίσης ακολουθούν την ίδια προς το θάνατο πορεία…

Ανήμπορος θυμός: Σαν αποτέλεσμα του να αισθάνεται ο Έλληνας θύμα αδικίας, υπάρχει μέσα του καταπιεσμένος σιωπηλός θυμός και οργή μαζί με μια αίσθηση απόλυτης ανημπόριας προκειμένου να αντιδράσει. Ο Έλληνας νοιώθει ότι ‘νικήθηκε’. Λίγο πριν εκπνεύσει έχει σιωπηλά αποδεχτεί ότι ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ.

Απουσία έκφρασης των αρνητικών συναισθημάτων: Είτε από φόβο, ενοχή, σύγχυση ή απλά από απελπισία, ο Έλληνας δεν βρίσκει διέξοδο να εκφράσει ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ τα πληγωμένα του συναισθήματα. Αντίθετα μάλιστα, τα ‘τοξικά’ αυτά αρνητικά συναισθήματα συσσωρεύονται μέσα του. Ο Έλληνας κυριολεκτικά «σηκώνει το σταυρό του» στα κοινωνικά δίκτυα όπου ο φόβος, εξαφανίζεται και βρίσκει διέξοδο να εκφράσει τα πληγωμένα του συναισθήματα.

Ο Έλληνας αισθάνεται ότι έχει παγιδευτεί : Σαν αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, ο Έλληνας νοιώθει ότι έχει εγκλωβιστεί σε μια τρομερή ψυχική φυλακή, από την οποία δεν υπάρχει διέξοδος αν του κοπεί το ρεύμα… Πληρώνει υποτελικά το χαράτσι της ΔΕΗ για να μπορεί να συμμετέχει στις εργασίες της χιλιοστής εκατοστής έκτης εθνοσυνέλευσης που συγκλήθηκε με πρωτοβουλία της επιτροπής για την αναθεώρηση του Συντάγματος στα πλαίσια της ομάδας εργασίας που δημιουργήθηκε στο facebook «Εδώ και τώρα εκλογές για Συντακτική Εθνοσυνέλευση [Η ΙΣΛΑΝΔΙΑ ΚΕΡΔΙΣΕ ΕΜΕΙΣ?]».

Εξάντληση: Η παρατεταμένη, βαριά ψυχική πίεση καταλήγει τελικά σε βαρύτατη εξάντληση, σωματική και ψυχική. Κάτω από το ειδικό αυτό στρες, ο Έλληνας κανονικά δεν θα μπορούσε να βρει καμία ανάπαυση, καμιά εσωτερική «λιακάδα», καθόλου «αέρα» για τον ψυχισμό να αναπνεύσει και να ανανεωθεί. Η ζωή θα γινόταν «ένα ασήκωτο βάρος» αν έλλειπε η εξωτερική «λιακάδα» του καυτού ελληνικού ήλιου με 2.000.000 χλμ ακτογραμμής και 2.000.000 απλωμένες ξαπλώστρες και τραπεζοκαθισματα που βοηθούν τον ψυχισμό 2.000.000 ανέργων να αναπνεύσουν και να ανανεωθούν.

Κατάθλιψη: Εξ αιτίας της συγκεκριμένης ψυχολογικής κατάστασης, το άτομο βαθιά μέσα του δεν μπορεί να βρει καμία χαρά, καμία γλυκύτητα στη ζωή, κανένα λόγο που πραγματικά θα τον ‘τραβούσε’ να ζήσει, πλην του φρέντο καπουτσίνο που δίνει μια νότα γλυκύτητας στη ζωή εκατομμυρίων ελλήνων, ειδικά για αυτούς που τον πίνουνε γλυκό. Πρόκειται για μια ιδιότυπη κατάσταση βαριάς κατάθλιψης που οι Έλληνες ασθενείς βαδίζουν από καφέ σε καφέ αργά, σέρνοντας τα βήματά τους, με τον κορμό κυρτό και κεφάλι σκυμμένο στην εφαρμογή facebook mobile για κινητά android και iOS (6 παρακαλώ).

Ελλείψει λοιπόν του ενδιάμεσου στοιχείου του ΘΥΜΟΥ, οι Έλληνες, σε αντίθεση με τους καρκινοπαθείς, οδηγούνται αμαχητί στην τελική ευθεία προς το απόλυτη υποδούλωση… Στο στάδιο αυτό κυριαρχεί η παραίτηση και η γλυκύτατα ήρεμη αποδοχή της απελπισίας που κατά το μέρος αυτό είναι η ίδια ακριβώς συμπεριφορά που παρατηρείται σε ανθρώπους που βρίσκονται σε τελικά καρκινικά στάδια…

Παραίτηση: Φαίνεται σαν να μη μπορεί να γίνει τίποτε. Αν και το άτομο μοιάζει να εξακολουθεί να προσπαθεί και να αγωνίζεται, βαθιά μέσα του παραιτείται και ‘υποκύπτει στη μοίρα του’. Ασυνείδητη επιθυμία του Έλληνα να υποταχτεί - να σκλαβωθεί: Παρά την συνειδητή διάθεση του Έλληνα να ζήσει ελεύθερα, την έγνοια του για τους ιστορικούς του Έθνους Αγώνες που τον ωθεί να παραμείνει ελεύθερος και να προασπίσει τα κεκτημένα με αίμα δικαιώματα, ο Έλληνας εβρισκόμενος ήδη σε προχωρημένο στάδιο υποδούλωσης βαθιά μέσα του θέλει να υποταχτεί. Να σκλαβωθεί βαριά. Εξ αιτίας αυτής της μη-συνειδητής επιθυμίας να μη συνεχίσει άλλο να ζει ελεύθερα, η υποδούλωση φαντάζει σαν «ένας εύκολος τρόπος διαφυγής για να υποταχτεί κάποιος»... Όπως ο καρκίνος που έχει χαρακτηριστεί από ορισμένους ερευνητές σαν ‘ένας ευγενικός τρόπος να αυτοκτονήσει κάποιος’.

Γλυκύτητα, ήρεμη αποδοχή της απελπισίας: Όπως και στα τελικά στάδια του καρκίνου, έτσι και ο Έλληνας σήμερα φαίνεται συνήθως πολύ ‘ήσυχος’ και παραιτημένος, με μια στωική αποδοχή της μοίρας και των βασάνων του, σαν να μη θέλει ή να μην έχει πια τη δύναμη να αγωνίζεται και να διεκδικεί να αλλάξει κάτι σ’ αυτά που τον βαραίνουν.

20 χρόνια μετά, ερευνώντας ο ιστορικός του μέλλοντος τα αίτια που οδήγησαν τον Έλληνα να σκλαβωθεί χωρίς να πέσει μια ντουφεκιά, η αρχαιολογική σκαπάνη πιθανόν να φωτίσει το σκελετό του Έλληνα, πάνω σ ένα φτηνό καναπεδάκι ΙΚΕΑ μπροστά σε μια σβηστή οθόνη…
Source : http://www.triklopodia.gr/2012/11/case-study.html