Η θεωρία του χάους και ο όψιμος φιλελληνισμός των Ευρωπαίων

Η θεωρία του χάους δεν είναι εύκολα εφαρμόσιμο πράγμα. Αυτό φαίνεται και από το δυσνόητο της βασικής της θέσης, που λέει ότι πολύπλοκα, μη γραμμικά δυναμικά συστήματα είναι ευαίσθητα έναντι ανεπαίσθητων αλλαγών στις αρχικές τους προϋποθέσεις.

Στην πολιτική ωστόσο τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η δήλωση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε την περασμένη Κυριακή στη Σιγκαπούρη ότι η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει είχε αποδεδειγμένα ανατρεπτικές συνέπειες. Λίγες ανεπαίσθητες κινήσεις της γλώσσας και των χειλιών του γερμανού υπουργού Οικονομικών προκάλεσαν αυτοστιγμεί σεισμό στην πολιτική και οικονομική Ευρώπη. Από τότε η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ έχει γίνει βεβαιότητα, ενώ οι φανατικοί αντίπαλοί της αναζητούν μέρος να κρυφτούν.

 

Αυτό φάνηκε ανάγλυφα στη συνεδρίαση της γερμανικής Βουλής την περασμένη Πέμπτη, κατά τη συζήτηση της κυβερνητικής δήλωσης εν όψει της επικείμενης συνόδου κορυφής στις Βρυξέλλες. Ενώ τα ηγετικά στελέχη των κυβερνητικών κομμάτων - αρχίζοντας με την Ανγκελα Μέρκελ - επαινούσαν θερμά τη «μεταρρυθμιστική θέληση» της κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά για να δικαιολογήσουν έτσι τη στροφή τους, ο γενικός γραμματέας της Χριστιανοκοινωνικής Ενωσης της Βαυαρίας Αλεξάντερ Ντομπρίντ, που επέμενε στην έξοδο, χαμογελούσε αμήχανα σαν κακομαθημένος μαθητής που πιάστηκε ξαφνικά στα πράσα.

Η εξέλιξη αυτή δεν έπεσε από τον ουρανό. Και αυτό για τρεις λόγους:

Πρώτον, η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ δεν ήταν ποτέ στρατηγική επιλογή των γερμανικών οικονομικών ελίτ. «Δεν ξέρω κανέναν σοβαρό τραπεζίτη που θα ήθελε να πετάξει τη χώρα από την ευρωζώνη» έλεγε τις προάλλες στο «Βήμα» ο επικεφαλής της UniCredit Bank Τέοντορ Βίμερ. «Το αντίθετο μάλιστα, φοβόμασταν ότι η Ελλάδα θα αποφάσιζε από μόνη της την έξοδο».

Δεύτερον, ανάλογη ήταν και η επιλογή της γερμανικής κυβέρνησης. Οι απειλές της για έξωση αποσκοπούσαν προφανώς στην άσκηση πίεσης προς την Αθήνα να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της. Οχι παράξενο έτσι ότι είχαν περιοδικό χαρακτήρα - άρχιζαν πάντα πριν από την καταβολή μιας δόσης και τελείωναν, αφού είχαν επιτύχει πλήρως τον σκοπό τους, αμέσως μετά.

Και, τρίτον, η πίεση αυτή ήταν επιθυμητή και από την ελληνική κυβέρνηση. «Είχα ρωτήσει τους υπουργούς Οικονομικών, τον Παπακωνσταντίνου και τον Βενιζέλο, αν τέτοια πίεση δεν τους προξενεί άλυτα προβλήματα και αν θα ήθελαν να τη χαλαρώσουμε» είχε πει παλιότερα στο «Βήμα» ο κ. Σόιμπλε. «Οχι, ήταν η απάντησή τους. Αν η εξωτερική πίεση μειωθεί, θα παραλύσουν και οι μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα». Για την ωραία αυτή συνεργία, κατά τα άλλα, ο κ. Βενιζέλος είχε απονείμει το εύσημο του «μεγάλου φιλέλληνα» στον κ. Σόιμπλε.

Υπάρχουν βέβαια και άλλοι λόγοι που εξηγούν τη νέα γραμμή της κυρίας Μέρκελ, όπως η ανησυχία για τη στροφή μέρους της ελληνικής κοινωνίας προς τον φασισμό, η κινητοποίηση ενός ακόμα μεγαλύτερου εναντίον της πολιτικής της λιτότητας, ή, όπως αποκάλυψε την Πέμπτη στη γερμανική Βουλή ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος Αριστερά (Die Linke) Γκρέγκορ Γκίζι, η απειλή της Κίνας ότι θα πουλήσει αμέσως όλα τα ευρωπαϊκά της χρεόγραφα, αν η ευρωζώνη δεν κρατήσει την Ελλάδα στις γραμμές της. Ομως οι λόγοι αυτοί απλώς επιτάχυναν τα γεγονότα - η απόφαση ήταν προφανώς από καιρό ειλημμένη.

["Μια ωραία πεταλούδα" του Νίκου Χειλά από ΤΟ ΒΗΜΑ]

Source : defencenet.gr

Ένα παράδειγμα αξιοποίησης της Ομογένειας

Η Σκοπιανή Ομογένεια βρίσκει πρακτικούς τρόπους ενίσχυσης της οικονομίας της " μητέρας - πατρίδας" της, χωρίς διαμεσολαβητές και  καλοθελητές. Η Ελληνική Ομογένεια ποιούς τρόπους θα βρεί ώστε να βοηθήσει την Ελλάδα χωρίς τον κίνδυνο να καταλήξει η βοήθεια σε " λάθος χέρια" ;

 Τη δημιουργία επενδυτικού κεφαλαίου των ομογενών της ΠΓΔΜ αποφασίστηκε και ανακοινώθηκε στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Επενδυτικού Φόρουμ που διεξήχθη στην Οχρίδα, από τα μέλη του «Macedonia 2025» που αποτελείται από επιτυχημένους επιχειρηματίες της αυτοαποκαλούμενης ως «μακεδονικής» διασποράς, με τα μέλη να προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, ευρωπαϊκές χώρες και την Αυστραλία.

Στόχος του επενδυτικού κεφαλαίου είναι να βοηθήσει στην ανάπτυξη των επιχειρήσεων της ΠΓΔΜ αλλά και η δημιουργία άλλων, ώστε να υποβοηθηθεί η οικονομία της χώρας. Επίσης, θα παρέχονται συμβουλευτικές υπηρεσίες σε επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στη χώρα. Η απόφαση θεωρείται σημαντική, αφού εκφράστηκαν και έμμεσα παράπονα ότι η διασπορά που είναι αρκούντως ισχυρή δεν είχε την ανάλογη επενδυτική παρουσία στην ΠΓΔΜ, κάτι λογικό βέβαια δεδομένης της αστάθειας…

Source: defence-point.gr

Αίγυπτος : Η de facto αναγνώριση της ελληνικής ΑΟΖ;

Η Αίγυπτος αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα στο παίγνιο για την ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της Ελλάδας με βάση το διεθνές δίκαιο και τις αρχές της μέσης γραμμής.

Ο Νίκος Λυγερός σε μία σύντομη αλλά ουσιαστική ανάλυσή του με τίτλο «Η σημασία των επαφών με την Αίγυπτο», επισημαίνει πως το Κάιρο, μπορεί να μην έχει – για την ώρα – υπογράψει κάποια συμφωνία με την Ελλάδα – πως θα μπορούσε άλλωστε, αφού μόνο ως «έμποροι ελπίδας» μπορούν να χαρακτηριστούν αυτοί που υπόσχονται αλλά δεν πράττουν στην ουσία τίποτα – αλλά από μόνο τους τα θαλάσσια οικόπεδα που έχει ανακηρύξει, στην ουσία εφάπτονται του δυνητικού συνόρου. Κατά συνέπεια η Αίγυπτος de facto αποδέχεται την οριογραμμή με την Ελλάδα, πριν ακόμα αυτή θεσμοθετηθεί και κατά συνέπεια δείχνει να μην απορρίπτει τις τουρκικές αιτιάσεις επί του θέματος. Έχοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, ο παράγοντας Αίγυπτος αποτελεί και τον καταλύτη στις εξελίξεις νοτίως του συμπλέγματος του Καστελόριζου.

Το κείμενο του Ν. Λυγερού έχει ως εξής: «Η σημασία των επαφών με την Αίγυπτο είναι καθοριστική. Η αλλαγή του καθεστώτος στην περιοχή επιτρέπει ένα διαπραγματευτικό άνοιγμα όσον αφορά στο θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Μια βασική αρχή είναι ότι η Αίγυπτος έχει κάνει μια συμφωνία οριοθέτησης με την Κύπρο το 2003, την οποία επιβεβαίωσε η Βουλή της. Επιπλέον, το 2012, η Αίγυπτος παραχώρησε οικόπεδα για έρευνα περί υδρογονανθράκων, τα οποία εφάπτονται δίχως να καταπατήσουν τη θεωρητική γραμμή της ελληνικής ΑΟΖ.

»Αυτή η λεπτομέρεια είναι ουσιαστική για τις επόμενες διαπραγματεύσεις. Διότι ξέρουμε ήδη ότι η Αίγυπτος ενδιαφέρεται να εκμεταλλευτεί τα δικά της κοιτάσματα σε ένα πλαίσιο, το οποίο είναι ξεκάθαρο και για τους στρατηγικούς επενδυτές στον τομέα του φυσικού αερίου και του πετρελαίου. Με άλλα λόγια, έχουμε πλέον μια κοινή πορεία και δημιουργείται ένα πεδίο δράσης με μια στρατηγική του τύπου win-win, για τις δύο χώρες χρησιμοποιώντας την ισορροπία Nash, που βρίσκεται λόγω διαγραμμάτων Voronoi, ακριβώς στη μέση γραμμή.

»Αυτό σημαίνει πρακτικά, ότι θα υπάρξει ένωση στο τριπλό σημείο επαφής με την Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Κύπρο, πράγμα το οποίο ενισχύει το πρόγραμμα EuroAsia Interconnector και τον μελλοντικό αγωγό φυσικού αερίου που θα τροφοδοτεί την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω των κοιτασμάτων που βρίσκονται στην Ανατολική Μεσόγειο. Για να παίξουμε δυναμικά αυτόν τον ρόλο πρέπει να δώσουμε την πρέπουσα σημασία στις επαφές μας με την Αίγυπτο».

Οι επισκέψεις του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας και του υπουργού Εθνικής Άμυνας στη χώρα, προφανώς κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Source : defence-point.gr

Ένα σημαντικό παράδειγμα οργάνωσης και λειτουργίας στρατιωτικού οικοδομήματος

Την περασμένη Δευτέρα, ανακοινώθηκαν από το Βρετανικό Υπουργείο Άμυνας πολύ σημαντικές αλλαγές για την εφεδρεία, οι οποίες παρουσιάζουν ελληνικό ενδιαφέρον. Το «defence-point.gr» θεωρεί ότι οι αλλαγές αυτές θα πρέπει να μελετηθούν σε βάθος από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, αφού όλο και μεγαλύτερη είναι η ανάγκη της πληρέστερης αξιοποίησης της εφεδρείας των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Ανάγκη που προκύπτει από τη διακοπή, λόγω της οικονομικής κρίσης, των προσλήψεων των Επαγγελματιών Οπλιτών (ΕΠΟΠ), και της περιορισμένης διάρκειας της θητείας, σε συνδυασμό φυσικά με το μόνιμο, τις τελευταίες δεκαετίες, «καρκίνωμα» της υπογεννητικότητας.

Μην ξεχνάμε ότι η Βρετανία αποτελεί σημαντικό παράδειγμα οργάνωσης και λειτουργίας στρατιωτικού οικοδομήματος, με πόρους (ανθρώπινους και οικονομικούς) σχετικά περιορισμένους (σε αναλογική βάση βέβαια) και σημαντικότατες επιχειρησιακές υποχρεώσεις. Για αυτό ακριβώς τον λόγο οι Βρετανικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν προωθήσει πάρα πολύ τη διακλαδικότητα ώστε να εκμεταλλευτούν πολλαπλασιαστικά στο έπακρο τις συνέργειες και να εξαλείψουν επικαλύψεις, και να επιτύχουν οικονομίες κλίμακας.

Στην πρώτη περίπτωση, δηλαδή τη διακοπή των προσλήψεων των ΕΠΟΠ, και σε συνδυασμό με τις αθρόες μονιμοποιήσεις τους, ας επισημανθεί ότι φέρνουν τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, και ειδικότερα τον Ελληνικό Στρατό, αντιμέτωπο με μία δημογραφική «βόμβα».

Ο μέσος ηλικιακός όρος του προσωπικού συνεχώς αυξάνει και υφίσταται συνεχή καταπόνηση από τη μεγάλης διάρκειας παραμονή σε σχηματισμούς και μονάδες εκστρατείας αφού δεν υπάρχει ανανέωση του. Απ’ ότι φαίνεται όμως δυσκολίες παρουσιάζονται και στην «εσωτερική ανακύκλωση» του μόνιμου προσωπικού, που μπορεί να ανακουφίσει κάπως το πρόβλημα. Αντί δηλαδή μετά από κάποια χρόνια οι ΕΠΟΠ των σχηματισμών και μονάδων εκστρατείας να μετακινούνται σε επιτελεία – υπηρεσίες γραφείου (συμβαίνει σε κάποιο βαθμό), οι Διευθύνσεις Όπλων (κυρίως) λόγω των κενών είναι πολύ «σφικτές» στο να εγκρίνουν αποδεσμεύσεις καθώς χάνουν έμπειρο προσωπικό.

Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα λανθασμένης διαχείρισης του προσωπικού από την περίπτωση του διαγωνισμού της πρόσληψης 200 ΕΠΟΠ για το Στρατολογικό Σώμα τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας δεν υπάρχει. Αντί οι θέσεις να καλυφθούν από ΕΠΟΠ που είχαν ήδη υπηρετήσει σε σχηματισμούς και μονάδες εκστρατείας και έχουν συμπληρώσει εκεί πολλά χρόνια υπηρεσίας, επιλέχθηκε να προσληφθούν νεαροί άνδρες και γυναίκες χωρίς καμία εμπειρία από τον «πραγματικό» Στρατό. Προφανώς οι ένοπλες δυνάμεις άλλων χωρών που επιλέγουν στελέχη με μακρά προϋπηρεσία και αν είναι δυνατόν πολεμική εμπειρία για τη στρατολόγηση βρίσκονται σε «άλλο» μήκος κύματος.

Όσον αφορά τη θητεία, η κατάσταση πλέον είναι σε όλους γνωστή. Η διάρκεια των εννέα μηνών δεν είναι επαρκής για πλήρη στρατιωτική εκπαίδευση και ειδικότερα στις αποκαλούμενες κρίσιμες ειδικότητες. Η αύξηση της, σε συνδυασμό με τη διακοπή των προσλήψεων των ΕΠΟΠ είναι ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ. Το defence-point.gr θεωρεί ότι η αύξηση κατά τρεις μήνες δεν είναι αρκετή (φυσικά είναι καλύτερη από το «τίποτα»), και ότι απαιτείται αύξηση κατά έξι μήνες. Έτσι αφαιρουμένης της βασικής εκπαίδευσης και των αδειών, ο κάθε κληρωτός θα υπηρετεί δύο πλήρεις εξαμηνιαίους κύκλους στη μονάδα εκστρατείας.

Σε κάθε περίπτωση, το ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ της χώρας, η ΣΥΝΕΧΩΣ ΠΟΙΟΤΙΚΑ και ΠΟΣΟΤΙΚΑ ΑΝΑΒΑΘΜΙΖΟΜΕΝΗ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ, η επέκταση των ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΖΩΤΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ στην ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ και η μη πλήρης επαγγελματικοποίηση των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, που είναι ΑΝΕΦΙΚΤΗ τόσο για οικονομικούς όσο και δημογραφικούς λόγους, επιβάλλουν στη χώρα τη διατήρηση ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗΣ ΕΛΑΧΙΣΤΗΣ ΟΡΟΦΗΣ ενόπλων δυνάμεων, την ΥΠΑΡΞΗ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΘΗΤΕΙΑΣ και κατ’ επέκταση στη διατήρηση ΙΣΧΥΡΗΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΜΑΧΗΣ ΕΦΕΔΡΕΙΑΣ.

Οι αλλαγές στη Βρετανία

Ας αναφερθούμε όμως περιληπτικά στις προωθούμενες αλλαγές στην εφεδρεία στη Βρετανία, που αποφάσισε να υιοθετήσει η κυβέρνηση της χώρας. Συγκεκριμένα, ο υπουργός Άμυνας Φίλιπ Χάμοντ, ανακοίνωσε στο BBC ότι με την πρώτη ευκαιρία θα ψηφιστεί νόμος βάσει του οποίου ο Territorial Army (Εθνοφυλακή) θα μετονομαστεί σε Εφεδρικός Στρατός. Αυτό θα γίνει γιατί σημειώνεται όλο και μεγαλύτερη ταύτιση μεταξύ των ενεργών και των εφεδρικών δυνάμεων τόσο στην εκπαίδευση όσο και το επιχειρησιακό έργο που επιτελούν.

Σημειώνεται ότι ο Βρετανικός Στρατός βρίσκεται σε φάση αναδιοργάνωσης, λόγω των περικοπών στον προϋπολογισμό. Ένα δε από τα μέτρα που προωθούνται είναι η μείωση της ενεργού δύναμης των Ενόπλων Δυνάμεων. Μόνο η ενεργός δύναμη του Βρετανικού Στρατού θα μειωθεί από 102.000 άτομα σε 82.000, μέχρι το 2020. Βάσει του νέου σχεδιασμού, κάθε τάγμα της Εθνοφυλακής θα είναι άμεσα «συνδεδεμένο» με ένα τάγμα του ενεργού στρατού, οπότε και θα συνεργάζονται στενότερα. Οι έφεδροι θα εκτελούν κατά πάσα πιθανότητα αποστολές διοικητικής μέριμνας.

Όπως τόνισε στις δηλώσεις του ο υπουργός, η αναδιοργάνωση γίνεται με απώτερο στόχο την ενίσχυση της μαχητικής ικανότητας των Βρετανικών Ενόπλων Δυνάμεων, που ενώ τα τελευταία χρόνια υπόκεινται σε συνεχείς και σημαντικές μειώσεις πόρων (ανθρώπινο δυναμικό και πιστώσεις) εν τούτοις συνεχίζουν να καλούνται να εκτελέσουν σχεδόν αμείωτο αριθμό αποστολών. Η νέα οροφή κρίθηκε από τους σχεδιαστές του Βρετανικού υπουργείου Άμυνας ως ικανοποιητική για την ειρηνική περίοδο, αλλά στην περίπτωση κρίσης και ανάγκης διεξαγωγής επιχειρήσεων ότι χρήζει ενίσχυσης. Σωστά λοιπόν θεωρήθηκε ότι αυτή η περίπτωση αποτελεί ιδανικό πεδίο για την εμπλοκή των εφεδρικών δυνάμεων.

Ήδη η Εθνοφυλακή, όπως ονομάζεται ακόμα, παραλαμβάνει και χρησιμοποιεί τα ίδια υλικά με τις ενεργές μονάδες, όπως στολές, οπλισμό, μέσα τηλεπικοινωνιών, υλικά ατομικής προστασίας και οχήματα. Εξάλλου, όπως ανέφερε ο Χάμοντ, οι έφεδροι που είναι καλά εκπαιδευμένοι δεν αποτελούν «δεύτερης κατηγορίας» προσωπικό αλλά είναι το ίδιο αξιόμαχοι με το προσωπικό των ενεργών μονάδων. Φυσικά, θα δοθεί προτεραιότητα σε όσους εφέδρους ενδιαφέρονται πραγματικά να επιτελέσουν αυτού του είδους τα καθήκοντα και όχι σε όσους απλά το θεωρούν «αγγαρεία».

Όσο για το πως θα γίνει οι έφεδροι να εγκαταλείπουν τις εργασίες τους, για να ενεργοποιηθούν και συμμετάσχουν σε αποστολές, λήφθηκε ειδική πρόνοια. Οι επιχειρήσεις θα ωθούνται στο να προσλαμβάνουν εφέδρους, μέσω συστήματος φοροαπαλλαγών.

Source : defence-point.gr

Μεταναστευτικό πρόβλημα και ρατσισμός

Του Φαήλου Κρανιδιώτη

Πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι και κυκλοφορήσει το προηγούμενο άρθρο μου στη "δημοκρατία" για τη λαθρομετανάστευση και τον εγκληματικό ρόλο της Τουρκίας, άρχισαν τα όργανα. Οι ιέρειες της "πολιτικής ορθότητας", οι "αριστεροί" με τις δεξιές τσέπες και οι ντεμί σεζόν τρόφιμοι των πολιτικών ιδρυμάτων εξανέστησαν στα ερτζιανά και σπάσανε τα μολύβια τους από κολωνακιώτικο μένος στα περιτυλίγματα των cd, που υποδύονται τις εφημερίδες του Μνημονίου.

Οι γνωστές γιάφκες της βαριάς κι ασήκωτης προόδου στο Ντα Κάπο και το Τζάκσον ανταριάστηκαν. Φρεσκοαναμμένα κοχίμπα τσακίστηκαν από θυμό στα κρινοδάχτυλα των μπιστικών της καθεστωτικής παραπληροφόρησης. Αυτοί που θέλουν οι Πακιστανοί κι οι Αφγανοί να μένουν στις γειτονιές των άλλων θύμωσαν. Γι' αυτό λοιπόν θα θέσω μερικά απλά ερωτήματα...
Τι σχέση έχει με τα ανθρώπινα δικαιώματα η παράνομη είσοδος κι η ασύδοτη δράση των Σομαλών και Νιγηριανών νταβατζήδων και ναρκέμπορων; Πόσο αριστερή ή 'εστω προοδευτική είναι η κακουργηματική δράση των δουλεμπορικών συμμοριών που απαρτίζονται από τούρκους μαφιόζους, στρατιωτικούς, στρατοχωροφύλακες, λιμενικούς και τους Αφγανούς ή Πακιστανούς συνεργούς τους, που εκμεταλεύονται, διακινούν κι ενίοτε βασανίζουν ή σκοτώνουν για τα "ναύλα" κοπάδια εξαθλιωμένων συμπατριωτών τους;
Ποιός καταστατικός χάρτης περιλαμβάνει τα "μπάτε σκύλοι, αλέστε" δικαιώματα των δουλεμπόρων, των προαγωγών, των ντίλερ της ηρωίνης;
Ποιό προοδευτιλίκι περιλαμβάνει τους Κοσοβάρους, που εξαπατούν, εγκλέιουν και "σπάνε" με ομαδικούς βιασμούς δύστυχα κορίτσια από την Αν. Ευρώπη, τα οποία μετά εξάγονται για πορνεία από τη ληστρική "δημοκρατία" του εμπόρου ανθρωπίνων οργάνων, Χασίμ Θάτσι, και στην Ελλάδα, πωλούμενες στους προαγωγούς με το κεφάλι, σαν μοσχάρια;
Οι μαύροι πωλητές cd και "μαϊμούδων" με τα απλωμένα πανιά μπροστά στα νόμιμα μαγαζιά που ξεσχίζει κι οδηγεί στο λουκέτο η κρίση, δεν είναι παρά η λιανική της ιταλικής μαφίας. Διαβάστε τα συγκλοσνιστικά "Γόμμορα" του Ρομπέρτο Σαβιάνο ή δείτε τη βραβευμένη στις Κάννες ομώνυμη ταινία του Ματέο Γκαρόνε, βασισμένη στο βιβλίο. Θα μάθετε ότι ο χαλαρός μαυρούλης με τους τρεις τσιλιαδόρους στην Ερμού όχι μόνο δεν πληρώνει φόρους, ΦΠΑ, ΤΕΒΕ και άλλα μπανάλ, όχι μόνο βοηθάει στο κλείσιμο νόμιμων επιχειρήσεων, αλλά μπήκε παράνομα στη χώρα, επικαλείται "μαϊμού" διώξεις για να ζητήσει πολιτικό άσυλο και σου πουλάει "μαϊμούδες", με τα κολλαριστά ευρώπουλά σου να καταλήγουν εν μέρει, κατευθείαν στ' αφεντικά της ναπολιτάνικης Καμόρα και των άλλων εγκληματικών οργανώσεων.

Οι παράνομοι, αδέρφια, δεν έχουν περισσότερα δικαιώματα από τους νόμιμους. Όποιος είναι υπέρ της ελεύθερης κι ασύδοτης εισόδου λαθρομεταναστών ή υπηρετεί ξένα συμφέροντα ή είναι ηλίθιος. Σίγουρα πάντως είναι υπέρ της μαύρης εργασίας. Εξυπηρετεί τα συμφέροντα αυτών που θέλουν μεροκάματα πείνας.
Η ασφάλεια στα σύνορα, στους δρόμους, στα σπίτια είναι συνταγματική επιταγή κι αναφαίρετο δικαίωμα του Έλληνα πολίτη. Όχι, δεν είμαστε ο περιούσιος λαός, δεν είμαστε οι εκλεκτοί κι οι λαθρομετανάστες δεν είναι υπάνθρωποι ούτε ανθρώπινα σκουπίδια. Αυτοί που τους εκμεταλεύονται και τους απομυζούν, οι δουλέμποροι και οι επικοινωνιακοί "συνήγοροί" τους είναι.
Η Πατρίδα όμως είναι το σπίτι μας. Στο σπίτι του ο καθένας από εσάς ζει με την οικογένειά του και μπορεί να φιλοξενήσει και άλλους τέσσερις, πέντε, άντε δέκα σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης κι αυτό όχι για πάντα. Δεν μπορείς να φιλοξενήσεις 40 ή 50. Δεν μπορεί κανείς να σας απαιτήσει να είναι η πόρτα ορθάνοιχτη και να μπιανοβγαίνει όποιος του καπνίσει. Δεν θα ανεχόστασαν ποτέ κάποιος γείτονας να πλουτίζει πουλώντας σε ξένους είσοδο και διαμονή στο δικό ΣΑΣ σπίτι, όπως κάνει το κράτος - δουλέμπορος, η Τουρκία.
Δεν θα δεχόστασαν ποτέ οι παράνομοι "φιλοξενούμενοι" σας να σας επιβάλλουν τον τρόπο ζωής τους, να κάνουν με το ζόρι ναμάζι στο σαλόνι σας.
Ο Αντώνης Σαμαράς είπε πέρυσι ότι "είμαστε χώρα, δεν είμαστε χώρος, είμαστε λαός, δεν είμαστε πληθυσμός". Έχουμε κοινή γλώσσα, καταγωγή, θρησκεία. Είμαστε η Πατρίδα. Εμείς όλοι.

Η προστασία των συνόρων, η διαφύλαξη της εθνικής, θρησκευτικής και κοινωνικής συνοχής είναι πατριωτικό καθήκον και συνταγματική επιταγή. Η ανοχή στην παρανομία, η δικαιολόγηση αυτής, είναι εγκλήματα. Μια άνευ προηγουμένου ισλαμική εισβολή βρίσκεται σε εξέλιξη με τη σύμπραξη της Τουρκίας, του κράτους - δουλεμπόρου.

Η απειλή δεν είναι απειλή, είναι πράξη, ανοιχτός καθημερινός πόλεμος.
Η κυβέρνηση, αφού με τις εντολές της, λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, άφησε ασύδοτες τις δουλεμπορικές συμμορίες να σπρώχνουν στρατιές μέσα στα σύνορά μας, τώρα ανακοινώνει .... μέτρα. Το 23% της άκρας Δεξιάς σε γειτονιές όπως ο Άγιος Παντελεήμονας αλλά και η οργή των πολιτών που ζούν σε συνοικίες που έχουν μεταβληθεί σε χωματερές ψυχών φαίνεται πως τράβηξαν το μανίκι της χαρωπής ΜΚΟ, που υποδύεται την κυβέρνηση.
Για τον λόγο αυτό ή γιατί διαβάζει "δημοκρατία" ο υπουργός Προ. Πο., Χρήστος Παπουτσής, μετά από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, κυρίως μουσουλμάνους, εξαγγέλλει τείχος στο Εβρο και "σκούπα" στην εκπορθημένη Πάτρα. Θυμόμαστε πέρυσι όταν συνεπλάκησαν με λοστούς και μαχαίρια Αφγανοί με Σομαλούς και κυνηγώντας οι μεν τους δε μπήκαν σε εκκλησία, όπου γινόταν γάμος; Το πατρινό ζευγάρι θα έχει αξέχαστες φωτογραφίες από το μυστήριο!

Οι πραγματικοί φασίστες καθυβρίζουν τους απλούς ανθρώπους θεωρώντας τους "ρατσιστές". Πάνε στις εξαθλιωμένες γειτονιές και κάνουν πολιτικό και δημοσιογραφικό τουρισμό. Πόρνες, νταβατζήδες, ναρκέμποροι, παράνομοι λιανοπωλητές της Μαφίας, επαίτες και κοπάδια ξέμπαρκων δύστυχων που ψάχνουν τρόπο να φύγουν στη Δυτική Ευρώπη είναι η ατραξιόν.
Μετά, μόλις σκοτεινιάσει, τα «αντιρατσιστικά» κοχίμπα, οι παχιές ΜΚΟ και τα «προοδευτικά» montblanc της παραπληροφόρησης θα αποσυρθούν στην ασφάλεια των σπιτιών τους στο Κολωνάκι, στο Ψυχικό και στην Εκάλη, ενώ οι μικρονοικοκυραίοι θα μείνουν αμανάτι με τους μουσαφίρηδες, που ποτέ δεν προσκάλεσαν, με την υποβάθμιση, την εξαθλίωση και την εγκληματικότητα.

Η τήρηση του νόμου δεν είναι δα καμιά φοβερή επανάσταση, όμως μπορεί, σχεδόν τζάμπα, να αλλάξει την ποιότητα ζωής των απλών ανθρώπων προς το καλύτερο.
Όποιοι δικαιούνται πραγματικά πολιτικό άσυλο, όποιοι έχουν αληθινούς ανθρωπιστικούς λόγους, θα μπορούν κατ' εξαίρεση να μείνουν. Όσοι χρειάζονται για την οικονομική παραγωγή θα προσκαλούνται και θα έρχονται νόμιμα. Όσους πραγματικά χρειαζόμαστε. Με μηχανισμούς υποδοχής και αφομοίωσης, μετα πλήρη δικαιώματα των Ελλήνων εργαζομένων, εαν θα υπάρχουν σε λίγο τέτοια.

Μην ακούτε τους «προοδευτικούς», αληθινούς φασίστες. Ψεύδονται ενσυνείδητα. Οι Έλληνες πουθενά δεν πήγαμε σαν ακρίδες. Παντού πήγαμε οργανωμένα, στη σειρά, μετά από ιατρικές εξετάσεις κι αφού μας περίμενε η δουλειά στη Γερμανία, στο Βέλγιο, στην Αυστραλίας, στις ΗΠΑ.

Ήμασταν λαός μεταναστών, όχι λαθρομεταναστών. Είμαστε ανθρωπιστές, αλλά δεν είμαστε αυτόχειρες.

Source : Εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Θρησκευτικές συγκρούσεις : Το τελευταίο στάδιο πριν από την γεωπολιτική ανακατάταξη

Το έκτο και τελευταίο στάδιο της κρίσης, θα είναι πιθανότατα οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις με θρησκευτικό φόντο - όπου, κατά την άποψη μας, πρόκειται για το πλέον επώδυνο και το πιο καταστροφικό σενάριο που μπορούμε σήμερα να φανταστούμε

Το Φεβρουάριο του 2009, αναφερόμενοι στα τότε προβλεπόμενα έξι στάδια της  μεγαλύτερης ίσως κρίσης χρέους της Δύσης μετά το 1929 (Παγκοσμιοποιημένη Κρίση), τα περιγράφαμε ως εξής:

(α)  Το πρώτο στάδιο της κρίσης κορυφώθηκε με την αγορά ακινήτων στις Η.Π.Α., χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν η μοναδική αιτία. Συνοδεύτηκε ή ακόμη και προήλθε από την ευρύτερη κρίση υπερκατανάλωσης μέσω δανεισμού, η οποία συντηρήθηκε από την αντίστοιχη βιομηχανική υπερπαραγωγή εκτός Η.Π.Α. - κυρίως στην Ασία (Κίνα, Ταιβάν, Ιαπωνία κ.α.).

(β)  Το δεύτερο στάδιο, η χρηματοπιστωτική κρίση, κορυφώθηκε πιθανότατα το 2008 - αν και ακόμη δεν γνωρίζουμε την έκταση του. Τα διάφορα πιστωτικά ιδρύματα (τράπεζες κ.α.) βρίσκονται πλέον σε πραγματικά άθλια κατάσταση, με τα κράτη να προσπαθούν να τα διασώσουν - συμμετέχοντας στο Κεφάλαιο τους, μέσω των χρημάτων (φορολογικών, πληθωριστικών) των χρεωμένων πολιτών τους

(γ)  Το τρίτο στάδιο, η κρίση στην πραγματική αγορά, βρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη και θα διαρκέσει αρκετό χρονικό διάστημα ακόμη, αφού οι διάφορες Οικονομίες του πλανήτη είναι σε ανόμοια επίπεδαεξέλιξης μεταξύ τους. Εδώ θα υπάρξει αναμφίβολα κρίση συναλλαγματικών ισοτιμιών (δολάριο, ευρώ, γεν, γουάν, ρούβλι κ.α.), ιδιαίτερα στις χώρες του Ευρώ, οι οποίες παρουσιάζουν πάρα πολλές οικονομικές ανομοιότητες. Εξ αυτού θα κινδυνεύσει πιθανότατα η συνοχή της Ε.Ε. (αν όχι η ύπαρξη της), με το μέλλον της να διαγράφεται όχι και τόσο καθαρό. 

(δ)  Το τέταρτο στάδιο, οι κοινωνικές εξεγέρσεις (το είδαμε στο παρελθόν με τη γαλλική και όχι μόνο επανάσταση, η οποία ακολούθησε τη χρεοκοπία του κράτους), είναι ακόμη σε εμβρυακή κατάσταση και θα παραμείνει εν πρώτοις - τουλάχιστον για όσο χρονικό διάστημα η ανεργία είναι κάτω από το 10% του ενεργού πληθυσμού και όσο δεν υπάρχει ακόμη πληθωριστική έκρηξη (η οποία θα ακολουθήσει, όταν φτάσουν τα νέα τυπωμένα και χωρίς αντίκρισμα χρήματα στις αγορές της Δύσης, αφού καταργήθηκε προ πολλού ο κανόνας του χρυσού και μάλλον δεν πρόκειται να υπάρξει νέο σύστημα σταθερών ισοτιμιών τύπουBretton Woods / 1944 – 1971).

(ε)  Το πέμπτο στάδιο προβλέπεται να είναι οι πολιτικές ανακατατάξεις (επίσης το είδαμε στο παρελθόν, με την κατάρρευση της  φεουδαρχίας, της βασιλείας κλπ), όπως αυτή που διαπιστώσαμε πρόσφατα να συμβαίνει στην χρεοκοπημένη Ισλανδία. Οι σημερινές «πολιτικές» έχουν προ πολλού φθαρεί και προφανώς θα υπάρξουν προσπάθειες επαναφοράς παλαιοτέρων οικονομικών μεθόδων ή συστημάτων (Keynes, Marx).

Ο κόσμος θα αναρωτηθεί εάν πράγματι αυτοί που τον κυβερνούν έχουν τις απαιτούμενες γνώσεις, ικανότητες και δεξιότητες ή είναι τελικά «τελείως ανίδεοι των βασικών αρχών της φυσικής επιστήμης και της πολιτικής οικονομίας που καθορίζουν τη σημερινή μας μορφή κοινωνίας - επομένως οι λιγότερο κατάλληλοι να χειριστούν τα πολύπλοκα προβλήματα από κάθε άλλη τάξη». Όλα θα κριθούν τελικά από την απόφαση-απάντηση των μαζών, σε σχέση με το παραπάνω ερώτημα και την πειθαρχία ή μη στη συμβατική λογική που θα δείξουν. 

(στ) Το έκτο και τελευταίο στάδιο της αλυσιδωτής αντίδρασης θα είναι πιθανότατα οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Κατά την άποψη μας, πρόκειται (εφ’ όσον βέβαια συμβεί) για το πλέον επώδυνο και το πιο καταστροφικό σενάριο που μπορούμε σήμερα να φανταστούμε. Εάν πράγματι η ιστορία επαναλαμβάνεται, τότε είναι πιθανόν να έχει το χαρακτήρα ευρύτερων φυλετικών ανακατατάξεων, με βαθύτερο (υποσυνείδητο) θρησκευτικό «φόντο». Ίσως κάτι τέτοιο να διαφαίνεται αμυδρά από τις πρόσφατες εξελίξεις στις Η.Π.Α., με την αλλαγή από τον Πρόεδρο G. Bush στον Πρόεδρο B. Obama.

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Σε σχέση με τα παραπάνω η γειτονική μας Τουρκία, η οποία ευρίσκεται σήμερα σε μία εύφλεκτη γεωπολιτική ζώνη, αντιμετωπίζει ξανά μία μεγάλη οικονομική κρίση - αφού το ΔΝΤ, όπως συνηθίζει, κατέστρεψε το σύνολο σχεδόν των υγιών στοιχείων της οικονομίας της (άρθρο μας).

Η τεράστια φούσκα ακινήτων που έχει δημιουργηθεί στη χώρα η οποία, αργά ή γρήγορα, θα εκβάλλει σε μία μεγάλη κρίση των τραπεζών της, σε συνδυασμό με τα μεγάλα ελλείμματα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών της (άνω των 80 δις), καθώς επίσης με τη θανατηφόρα μη ισορροπημένη κατανομή των εισοδημάτων των Πολιτών της, αποτελούν αναμφίβολα ένα εξαιρετικά εκρηκτικό μείγμα.

Ήδη αναφέρεται ότι, το δημοσιονομικό έλλειμμα της Τουρκίας (προϋπολογισμός), θα αυξηθεί στα 33,5 δις λίρες - με την επιδείνωσή του να οφείλεται στην επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης (2,9% το δεύτερο τρίμηνο του 2012, έναντι 8,5% του περασμένου έτους), σύμφωνα με τον υπουργό οικονομικών της.

Η επίσημη πρόβλεψη δε για το έλλειμμα του 2012 αυξήθηκε στο 2,3% του ΑΕΠ (από 1,5% προηγουμένως) -με πολλούς αναλυτές όμως να το τοποθετούν άνω του 3% (ένα πολύ μεγάλο ποσοστό για μία φτωχή, αναπτυσσόμενη οικονομία, με μηδαμινή δημόσια περιουσία, με ελάχιστες υποδομές, με χαμηλό κατά κεφαλήν ΑΕΠ, με σχετικά μεγάλο εξωτερικό χρέος και με τεράστιο εμπορικό έλλειμμα).    

Στα πλαίσια αυτά, οι προσπάθειες της ("φυγή προς τα εμπρός") είναι μάλλον εύλογες - αφού προφανώςεπιδιώκει να στρέψει την προσοχή του πληθυσμού της σε άλλες κατευθύνσεις. Εν τούτοις, η παραγωγή τηλεοπτικών και κινηματογραφικών έργων, με θέμα το "ένδοξο" παρελθόν της, σε συνδυασμό με τα "μουσουλμανικά ιδεώδη", είναι μάλλον προς τη λάθος κατεύθυνση - ενώ μπορούν να οδηγήσουν στο διαμελισμό και στην καταστροφή της.    

Ίσως οφείλει να σημειωθεί κλείνοντας ότι, η οικονομία της Τουρκίας είναι πιθανότατα αδύνατον να αντέξει το κόστος ενός πολέμου με τη Συρία, ο οποίος γίνεται όλο και πιο πιθανός - πόσο μάλλον μίας ευρύτερης "πυρκαγιάς" στην περιοχή.     

ΤΟ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΦΟΝΤΟ

"Η ομοσπονδιακή καγκελάριος εξέτασε πρόσφατα το θέμα της απαγόρευσης στη Γερμανία της προβολής μίας, κριτικής απέναντι στο Ισλάμ, κινηματογραφικής ταινίας (Αθωότητα των μουσουλμάνων). Ανεξάρτητα από αυτό, η Τουρκία γύρισε έναντι του ποσού των 13 εκ. € ένα φιλμ, το οποίο έχει, πριν από κάθε τι άλλο, τον εξής σκοπό: να ταπεινώσει και να προσβάλλει τους Χριστιανούς. Το έργο αυτό έχει πικράνει ανεπανόρθωτα εκείνους τους Χριστιανούς, οι οποίοι ζουν σε μουσουλμανικές χώρες", γράφουν χαρακτηριστικά ορισμένα γερμανικά ΜΜΕ.

Περαιτέρω, όλοι θυμόμαστε το κύμα της βίας που ακολούθησε την προβολή του έργου με τον προφήτη του Ισλάμ - όπως επίσης τον φόβο των πολιτικών της Δύσης, απέναντι στις εξεγέρσεις των μουσουλμάνων. Παραδόξως όμως, παράλληλα με το συγκεκριμένο φιλμ προβαλλόταν στους κινηματογράφους και ένα άλλο - το οποίο προσέβαλλε ανεπανόρθωτα τους Χριστιανούς, ενώ τραυμάτιζε ταυτόχρονα τα θρησκευτικά τους συναισθήματα.

Το έργο αυτό ονομάζεται "Κατάκτηση 1453" και αναφέρεται στην, κατ' εντολή του Μωάμεθ, άλωση της Κωνσταντινούπολης και υποταγή της στο Ισλάμ - από έναν αιμοχαρή ηγέτη, ο οποίος μισούσε όσο τίποτα άλλο τους Χριστιανούς. Σύμφωνα τώρα με τη γερμανική εφημερίδα "Die Welt" τα παρακάτω:

"Ο Σουλτάνος, μετά την άλωση του 1453, επέτρεψε στους άνδρες του μία τριήμερη λεηλασία της πόλης, κατά την ισλαμική παραδοσιακή διαδικασία(!). Η κόλαση ξέσπασε στην Κωνσταντινούπολη - ενώ το ίδιο μεσημέρι οι δρόμοι βάφτηκαν με αίμα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες ενός βενετσιάνου παρατηρητή. Τα σπίτια λεηλατήθηκαν - οι άνδρες, οι γυναίκες και τα παιδιά βιάστηκαν, καρατομήθηκαν ή θανατώθηκαν με άλλους τρόπους. Οι τελευταίοι κάτοικοι προσπάθησαν να κρυφτούν στην Αγία Σοφία - όπου όμως σύρθηκαν έξω μαζί με τους ιερείς τους, μαστιγώθηκαν και πουλήθηκαν σαν σκλάβοι.  

Μία ημέρα αργότερα δεν υπήρχε τίποτα να κλέψει ή να καταστρέψει κανείς. Ο Σουλτάνος περίμενε να τελειώσει η λεηλασία και η σφαγή, για να μπει μέσα στην κατακτημένη πόλη. Όταν έφτασε μπροστά στην Αγία Σοφία, ο μουσουλμάνος ιερέας του ανέβηκε στα σκαλοπάτια και ανακοίνωσε τη νίκη του Σουλτάνου, "στο όνομα του Αλλάχ" - με την ονομασία της Κωνσταντινούπολης να αλλάζει σε Istanbul".    

Για τους Χριστιανούς ολόκληρου του πλανήτη, το 1453 δεν είναι σε καμία περίπτωση ένα έτος χαράς - ενώ πονάει ακόμη όλους εκείνους, οι οποίοι ζουν σε μουσουλμανικές χώρες. Κατ' επακόλουθο το τούρκικο φιλμ "Κατάκτηση 1453", το οποίο προβάλλεται σε πολλούς κινηματογράφους στα ισλαμικά κράτη, είναι επώδυνο για αυτούς - πόσο μάλλον όταν δείχνει μία εικόνα των Χριστιανών, η οποία δεν είναι καθόλου όμορφη αφού, κατά το έργο, οι Χριστιανοί είναι απόγονοι του διαβόλου, ανήθικοι, διεφθαρμένοι και βάρβαροι.

Με απλούστερα λόγια, το φιλμ "Κατάκτηση 1453" προσβάλλει όλους τους Χριστιανούς τουλάχιστον όσο το αντίστοιχο με τον προφήτη του Ισλάμ, το οποίο προβάλλεται στη Δύση. Ας μην εκπλαγούμε λοιπόν καθόλου, εάν δούμε τους Χριστιανούς να ξεσηκώνονται και να επιτίθενται σε μουσουλμάνους ή να καταστρέφουν τουρκικές εγκαταστάσεις - αφού δείξαμε υπέρ του δέοντος κατανόηση, όταν συνέβαινε το αντίθετο, τονίζει ο Γερμανός συγγραφέας.  

"Το προσβλητικό για τους Χριστιανούς τουρκικό φιλμ δεν είναι μόνο ρατσιστικό και βάρβαρο - είναι μία βρωμερή προπαγάνδα ναζιστικού επιπέδου. Γιατί λοιπόν δεν ανακοινώνει η καγκελάριος την απαγόρευση του;", ολοκληρώνει το κείμενο του ο Γερμανός πολιτικός αναλυτής.   

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, αφού τα παραπάνω δεν ανήκουν στο γνωστικό μας πεδίο,θεωρούμε ότι πλησιάζουμε επικίνδυνα στα τελευταία στάδια της κρίσης - τα οποία ελπίζουμε να μην μας οδηγήσουν σε ανεπανόρθωτες καταστάσεις.

Εντός της Ευρώπης, οι κινήσεις "διαμελισμού" των κρατών, από τις εκάστοτε μειονότητες (Φλαμανδοί στο Βέλγιο, Σκωτσέζοι στη Μ. Βρετανία, Καταλωνοί στην Ισπανία κοκ), δεν είναι ότι καλύτερο για την ειρήνη και τη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση - η οποία, κατά την άποψη μας, είναι αδύνατον να συμβεί, εάν η Γερμανία δεν εξαιρεθεί από το κοινό νόμισμα.

Παράλληλα, οι συνεχείς εξεγέρσεις των λαών επαναφέρουν ενδυναμωμένη την "πάλη των τάξεων", καθώς επίσης τις ακραίες πολιτικές παρατάξεις  - με απρόβλεπτες συνέπειες για το μέλλον της Δημοκρατίας.

Τέλος, οι εντάσεις στο μουσουλμανικό χώρο, ενισχυμένες από την προβλεπόμενη επισιτιστική κρίση, θα κλιμακώνονται διαρκώς - με αποτέλεσμα τυχόν λάθος να πυροδοτήσει έναν καταστροφικό πόλεμο.

Ας ελπίσουμε λοιπόν πως η Δύση θα κατανοήσει έγκαιρα τη λανθασμένη πορεία που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια - επίσης ότι, η Ανατολή θα πάψει να προκαλεί ανόητα, αναζητώντας στην οργανωμένη ανάπτυξη και στην πρόοδο το μέλλον της. 

Βασίλης Βιλιάρδος  

                                          

 Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

Πηγή

Η στρατηγική της τρόϊκα έναντι της Ελλάδας

Προς τι αυτή η εμμονή του κ. Τόμσεν (του εκπροσώπου του ΔΝΤ ο οποίος ηγείται της αντιπροσωπείας της τρόικας στην Ελλάδα) να μειωθούν κι άλλο οι μισθοί; Γιατί απορρίπτει τις προτάσεις του υπουργείου οικονομικών για «ισοδύναμες» περικοπές, π.χ., στις αμυντικές δαπάνες, και επιμένει ότι οι μειώσεις δαπανών πρέπει να προέλθουν από μειώσεις στα εισοδήματα και επιδόματα των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των ανάπηρων ακόμα; Καλά στον δημόσιο τομέα (όπου οι μισθοί επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό). 
Στον ιδιωτικό όμως, τι τον νοιάζει τον κ. Τόμσεν το επίπεδο των κατώτατων μισθών, των οποίων την μείωση απαιτεί σε επίπεδα χαμηλότερα ακόμα και από εκείνα που θέλουν οι έλληνες εργοδότες (π.χ. ΣΕΒ, ΓΕΣΕΒΕ κλπ); Τόσο μισάνθρωπος είναι; Τόσο τον ενδιαφέρει να γίνουν οι ασθενείς ασθενέστεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι; Τόσο καλά εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εμπόρων όπλων που προτιμά να μειωθεί το πενιχρό εισόδημα της γηραιάς αγρότισσας από το να περικοπούν οι αγορές οβίδων και ερπηστριοφόρων;

Τον κ. Τόμσεν δεν τον γνωρίζω. Όμως είμαι έτοιμος να στοιχηματίσω ότι τα κίνητρά του δεν είναι μισανθρωπικά. Μπορεί το αποτέλεσμα των δράσεων και εμμονών του να συνθλίβουν έναν ολόκληρο λαό, όμως ο ίδιος δεν θεωρεί ότι αυτό είναι το ζητούμενο των απαιτήσεών του. Όπως όλοι μας, έτσι κι εκείνος, εκλογικεύει την στάση του πείθοντας τον εαυτό του ότι πασχίζει για το καλύτερο. Ότι οι απαιτήσεις του, εν τέλει, θα ωφελήσουν όχι μόνο τους δανειστές μας αλλά και τους ίδιους τους εργαζόμενους των οποίων τα εισοδήματα έχει βάλει στο στόχαστρό του. Δεν θα μου έκανε εντύπωση αν μάθαινα ότι λέει στα παιδιά του, πριν κοιμηθούν, πως ο πατέρας τους πασχίζει για το καλό όλων των Ελλήνων, ακόμα κι εκείνων που τον μισούν γιατί τους μειώνει τους ήδη πενιχρούς μισθούς.

Το σκεπτικό που επιτρέπει στον κ. Τόμσεν να κοιμάται ήσυχος τα βράδια είναι η λογική της εσωτερικής υποτίμησης – η οποία αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της ιδεολογίας του ΔΝΤ. Όπως κάθε απλοϊκή ιδέα, είναι δελεαστικότατη. Τι πρεσβεύει η εσωτερική υποτίμηση; Φανταστείτε ότι έχω ένα μαγικό κουμπί που, αν το πατήσω, όλες οι τιμές και όλα τα εισοδήματα της επικράτειας θα μειωθούν ταυτόχρονα και αστραπιαία κατά 20%. Τι αλλάζει στην ζωή μας; Σε πρώτη φάση, τίποτα! Μπορει να έχουμε 20% λιγότερα χρήματα στην τσέπη μας, αλλά όταν πάμε στην ταβέρνα, στο σινεμά, στο σούπερμαρκετ, τα πάντα κοστίζουν 20% φθηνότερα. Οπότε η αγοραστική αξία των χρημάτων μας είναι ακριβώς όση ήταν και πριν πατήσω το μαγικό κουμπί. Όμως, πολύ σύντομα η χώρα, στο σύνολό της, θα έχει μεγάλα οφέλη. Π.χ. όταν θα έρθει ένας ξένος να μας επισκεφθεί, θα βρει τα πάντα 20% φθηνότερα, και μάλιστα σε ευρώ. Αμέσως η μεγαλύτερη εξαγωγική μας βιομηχανία, ο τουρισμός, θα μπει σε εποχή ανάπτυξης. Το ίδιο και οι άλλοι εξαγωγείς μας: στον βαθμό που τα εγχώρια κόστη τους θα έχουν μειωθεί κατά 20%, τα προϊόντα τους θα γίνουν, εν μία στιγμή, 20% ανταγωνιστικότερα! Πριν προλάβουμε να το καταλάβουμε, νέες επενδύσεις, νέα κεφάλαια θα εισρεύσουν στην χώρα, η Ύφεση θα ανακοπεί και λίγο-λίγο η ανάκαμψη θα είναι πραγματικότητα. Σε μερικά χρόνια, τα εισοδήματα θα αρχίσουν να ανεβαίνουν, γρηγορότερα από τις τιμές, και όλοι, ιδίως εκείνοι που σήμερα υποφέρουν από την πολιτική που επιβάλει η τρόικα, θα ανακουφιστούν.

Αυτό είναι το σκεπτικό του κ. Τόμσεν. Για αυτό τον λόγο, τουλάχιστον έτσι λέει στον εαυτό του, εμμένει στην μείωση όλων των μισθών, των συντάξεων, των επιδομάτων. Τι ωραία που θα ήταν αν ο ισχυρότερος άνδρας επί ελληνικού εδάφους είχε δίκιο. Φευ, το σκεπτικό του κ. Τόμσεν είναι απολύτως λάθος. Για τρεις λόγους.

Πρώτον, δεν υπάρχει το μαγικό κουμπί που θα μειώσει το κόστος παραγωγής και τις τιμές ταυτόχρονα. Πάρτε μια επιχείρηση η οποία προκατέβαλε τους μισθούς, το ενοίκιο, τις πρώτες ύλες τον Σεπτέμβριο και που θα φέρει τα προϊόντα της στην αγορά, προς πώληση, στα τέλη Νοεμβρίου. Αν οι τιμές πέσουν τον Οκτώβριο (αφού εκείνη έχει προ-καταβάλει τα κόστη της τον Σεπτέμβριο), τότε τον Νοέμβριο (που θα εισπράξει τα έσοδα από τις πωλήσεις των προϊόντων της) θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα ποσοστό κέρδους μειωμένο κατά 20%. Καθώς το αρχικό ποσοστό κέρδους, στο οποίο προσέβλεπε, μπορεί να ήταν κατά πολύ χαμηλότερο (π.χ. 8%), δεν είναι καθόλου απίθανο η επιχείρηση αυτή να βρεθεί αντιμέτωπη με μια καταστροφική ζημιά (π.χ. της τάξης του 12%). Να γιατί η λογική της εσωτερικής υποτίμησης έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα των επιχειρήσεων: Σε μια περίοδο που οι τιμές και οι μισθοί μειώνονται (ακόμα και αν μειώνονται στον ίδιο βαθμό), δεδομένου του ότι περνά ένα διάστημα μηνών μεταξύ της εκκίνησης της παραγωγικής διαδικασίας και της είσπραξης του τζίρου της επιχείρησης, οι επιχειρήσεις αναγκάζονται να προπληρώσουν εργασία, πρώτες ύλες, ενοίκια στις υψηλότερες τιμές του παρελθόντος αλλά να εισπράξουν τις χαμηλότερες τιμές που θα επικρατήσουν σε μερικούς μήνες. Για αυτόν τον απλό λόγο, η εσωτερική υποτίμηση (δηλαδή η σταδιακή υποχώρηση τιμών και μισθών) διώχνει τις επιχειρήσεις από την χώρα, συμπιέζει τις επενδύσεις και, γενικότερα, επιδεινώνει την υφιστάμενη Ύφεση.

Δεύτερον, δεν υπάρχει το μαγικό κουμπί που θα μειώσει τις τιμές και τους μισθούς ταυτόχρονα. Σε περίοδο ύφεσης, κάθε μέρα που περνά, επιχειρήσεις πτωχεύουν ή, τουλάχιστον, συρρικνώνουν την παραγωγή τους. Εκείνες που επιβιώνουν, γίνονται όλο και πιο... μόνες – καθώς οι ανταγωνιστές τους κατεβάζουν τα ρολά. Έτσι, μειώνεται ο ανταγωνισμός σε κάθε αγορά ή κλάδο. Στον τραπεζικό, στα γαλακτοκομικά, στις υπηρεσίες, στην βιομηχανία, στις εισαγωγές ακόμα. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι επιχειρήσεις που παραμένουν εν ζωή, παρά την μείωση της ζήτησης που αντιμετωπίζουν, αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη (μονοπωλιακή ή ολιγοπωλιακή) εξουσία επί της τιμής. Μπορεί η πίτα να μικραίνει στο σύνολό της, αλλά οι επιχειρήσεις που τα καταφέρνουν να επιβιώσουν αποσπούν όλο και μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της πίτας. Έτσι, ο ρυθμός μείωσης των τιμών είναι σημαντικά μικρότερος από τον ρυθμό μείωσης των μισθών. Σε ιδιωτικό επίπεδο, και πρόσκαιρα, οι επιχειρηματίες χαίρονται που το χάσμα τιμών και μισθών αυξάνεται υπέρ τους (καθώς σηματοδοτεί αύξηση του ποσοστού κέρδους τους). Όμως, πολύ γρήγορα αρχίζουν να θορυβούνται, καθώς αναρωτιούνται (σωστά): «Και τώρα ποιος θα αγοράζει τα προϊόντα μας στο μέλλον, όταν η αγοραστική αξία των μισθών μειώνεται συνεχώς, δεδομένου ότι οτι οι τιμές συνολικά πέφτουν πιο αργά από τους μισθούς);» Αυτή η ερώτηση δεν έχει «καλή» απάντηση. Η μόνη λογική απάντηση είναι ότι η ζήτηση για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους είναι καταδικασμένη να φθίνει. Λογικά, οι επιχειρηματίες, μπροστά σε αυτό το φάσμα, ακυρώνουν όλα τα επενδυτικά τους σχέδια, μειώνουν το προσωπικό και, το χειρότερο, στέλνουν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό.

Τρίτον, η θεωρία της εσωτερικής υποτίμησης αφήνει εκτός ανάλυσης την τραπεζική κρίση, η οποία φουντώνει όσο μισθοί και τιμές μειώνονται. Ας εξετάσουμε την περίπτωση της Άννας η οποία, πριν μερικά χρόνια, σύναψε δύο δάνεια με μια τράπεζα. Το ένα ήταν για την επιχείρησή της, με το οποίο αγόρασε το γραφείο της και τον σχετικό εξοπλισμό, ενώ το άλλο ήταν στεγαστικό δάνειο, με το οποίο αγόρασε διαμέρισμα. Έστω ότι το πρώτο δάνειο ήταν για 500 χιλιάδες και το δεύτερο, το στεγαστικό, ήταν για 200 χιλιάδες. Αυτά τα δάνεια ύψους 700 χιλιάδων είχαν υπολογιστεί, τόσο από την μεριά της Άννας όσο και από την πλευρά της τράπεζας, δεδομένων των τιμών που χρέωνε η επιχείρηση της Άννας στους πελάτες της (καθώς από αυτόν τον τζίρο θα κατέβαλε η Άννα να στην τράπεζα, μήνας έμπαινε μήνας έβγαινε, τις δόσεις της). Έστω ότι το σενάριο του κ. Τόμσεν εφαρμόζεται άψογα, πατώντας το μαγικό κουμπί που μειώνει όλες τις τιμές κατά 20%. Παρατηρείτε το πρόβλημα; Καθώς το μαγικό αυτό κουμπί δεν θα μειώσει, παράλληλα με τις τιμές και τους μισθούς, το ύψος των δύο δανείων της Άννας, η Άννα θα πρέπει τώρα να πληρώνει τις ίδιες δόσεις από τον κατά 20% χαμηλότερο τζίρο της επιχείρησής της. Πολλές Άννες απλά δεν θα μπορέσουν να το κάνουν. Έτσι, αυξάνεται το ποσοστό των τραπεζικών δανείων που δεν εξυπηρετούνται. Που «σκάνε» στα χέρια των τραπεζών. Ακόμα και να κατασχέσει  το σπίτι και το γραφείο της Άννας η τράπεζα, δεν μπορεί να το πουλήσει (παίρνοντας τα δανεικά πίσω) σε μια αγορά ακινήτων γεμάτη πωλητές και χωρίς σχεδόν κανέναν αγοραστή. Να λοιπόν γιατί η λογική του κ. Τόμσεν είναι καταστροφική για τις ήδη πτωχευμένες τράπεζες οι οποίες θα χρειάζονται όλο και περισσότερα κεφάλαια (στο πλαίσιο της ανακεφαλαιοποίησης που γιγαντώνει το δημόσιο χρέος) όσο περισσότερο προχωρά η εσωτερική υποτίμηση.

Περιληπτικά, παρ' όλο ότι, εκ πρώτης όψεως, η εμμονή του κ. Τόμσεν φαίνεται να έχει μια λογική βάση, μια προσεκτική ματιά στις επιπτώσεις της οδηγεί στο ασφαλέστατο συμπέρασμα πως αποτελεί το απεχθέστερο μέρος της Κρίσης και όχι την ελπίδα επίλυσής της. Γεννάται όμως, σε αυτό ακριβώς το σημείο, το εύλογο ερώτημα: Καλά, και ο κ. Τόμσεν, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η ΕΕ δεν το γνωρίζουν αυτό; Γιατί εμμένουν στην εσωτερική υποτίμηση; Επιτρέψτε μου να απαντήσω στην βάση τριών εξηγήσεων:

Πρώτος λόγος είναι ότι η ιδεολογία τυφλώνει ακόμα και τους «τεχνοκράτες». Όπως ακριβώς κάποιοι στο ΚΚΕ θα αρνούνται τα εγκλήματα του Στάλιν ακόμα κι αν τους μεταφέρουμε με μια χρονομηχανή στα γκούλαγκ και στα κρατητήρια της NKGB, έτσι και οι άνθρωποι του ΔΝΤ δύσκολα απαγκιστρώνονται από μια ιδεολογική τοποθέτηση. Σε πιο πολιτισμένο περιβάλλον, από την μυστική αστυνομία απολυταρχικών καθεστώτων και τους διαδρόμους του ΔΝΤ στην Ουάσινγκτον τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρώ εντός των πανεπιστημίων την αδυναμία συναδέλφων μου, οικονομολόγων, να έρθουν αντιμέτωποι με στοιχεία και επιχειρήματα που αντικρούουν τα μοντέλα στα οποόα έχουν επενδύσει μια ζωή. Το κατανοώ. Ανθρώπινο είναι. Χρειάζεται μια μορφή ηρωισμού και αυταπάρνησης για να παραδεχθεί ακόμα κι ένας τεχνοκράτης ότι η κοσμοθεωρία του ήταν λανθασμένη. Ιδίως όταν δεν έχει άλλη για να την αντικαταστήσει!

Δεύτερος λόγος είναι ότι δουλειά του ΔΝΤ είναι να πάρει το μέρος των δανειστών μετά την έκρηξη ενός μεγάλου δημόσιου χρέους. Να σπεύσει να δανείσει τους υπερχρεωμένους με σκοπό να μην κουρευτούν τα δάνεια των δανειστών τους (ή, τουλάχιστον, να πάρουν πίσω οι δανειστές το μέγιστο δυνατόν ποσοστό των ποσών που τους οφείλουν). Το ΔΝΤ, με άλλα λόγια, μπαίνει στον πόλεμο μεταξύ δανειστών και οφειλετών πάντα με το μέρος των δανειστών. Η ειρωνεία είναι ότι στην σκέψη των ανθρώπων του ΔΝΤ κυριαρχεί μια απλουστευμένη έκδοση της θεωρίας του... Μαρξ (συγκεκριμένα του πρώτου τόμου του Das Kapital), σύμφωνα με την οποία η μείωση των μισθών οδηγεί νομοτελειακά στην αύξηση της υπεραξίας των εργοδοτών. Και που καταλήγει, σύμφωνα με τον Μαρξ, αυτή η υπεραξία; Η υπεραξία, έλεγε ο Κάρολος, χρησιμοποιείται από τους καπιταλιστές για να αποπληρωθούν δάνεια και τόκοι, κι ότι μείνει να τους μείνει ως κέρδος. Να λοιπόν μια άλλη διάσταση της εμμονής του κ. Τόμσεν και του ΔΝΤ: στηριζόμενος σε μια υπεραπλουστευτική μαρξιστική θεώρηση, ελπίζει πως η μείωση των μισθών (εφόσον τελικά είναι μεγαλύτερη από την μείωση των τιμών) θα ωφελήσει τους... δανειστές γαι τους οποίους πασχίζει.

Τρίτος (και τελευταίος) λόγος είναι ότι η λογική του ΔΝΤ συνάδει με το μύθευμα που κυριαρχεί στην Γερμανία (ως προς το τι έφταιξε στην Ευρωζώνη και πως πρέπει να επιλυθεί το πρόβλημα σε χώρες όπως η Ελλάδα). Η γερμανική κοινή γνώμη ακούει για τρία χρόνια τώρα ότι η Κρίση του Ευρώ προκλήθηκε επειδή στις χώρες της Περιφέρειας οι εργαζόμενοι χαμηλής παραγωγικότητας εισέπρατταν μισθούς που δεν δικαιολογούσε η παραγωγικότητά τους. Το απλοϊκό (και πέρα για πέρα καταστροφικό) συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ένας νους που δεν ενδιαφέρεται να εντρυφήσει περισσότερο στο πρόβλημα (αλλά αρκείται στην καταδίκη του «ξένου», του μεσογειακού, του «άλλου») είναι ότι η λύση θα έρθει με την μείωση των μισθών. Καθώς λοιπόν το ΔΝΤ πασχίζει με όλες του τις δυνάμεις να παραμείνει εμπλεγμένο στις «διασώσεις» των πτωχευμένων κρατών-μελών της Ευρωζώνης, κάτι για το οποίο τον πρώτο και τελευταίο λόγο έχει η Γερμανία, η λογική του κ. Τόμσεν συνάδει πλήρως με τα συμφέροντα του οργανισμού που εκπροσωπεί.

Όταν λοιπόν βλέπουμε στην τηλεόραση την συνοφρυωμένη έκφραση του κ. Τόμσεν, την ώρα που εισέρχεται στο Υπουργείο Οικονομικών για να απαιτήσει άλλη μια φορά από τον κ. Στουρνάρα κι άλλες περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα, καλό είναι να θυμόμαστε τι κινεί τον άνδρα. Ούτε ο ανθελληνισμός, ούτε ο μισανθρωπισμός, ούτε καν η έλλειψη συμπάθειας προς τους δεινοπαθούντες. Όχι, τον κινεί ένας φρικτός συνδυασμός θεωρητικής υπερπλούστευσης και θεσμικών δεσμεύσεων ο οποίος, στον καιρό της Κρίσης, αντί να την επιβραδύνουν της δίνουν νέα πνοή.

Γιάννης Βαρουφάκης 

Source : infognomonpolitics.blogspot.gr