Η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας για ΗΠΑ και Ρωσία

H Ελλάδα έχει αρχίσει να έχει νέα γεωπολιτική σημασία καθώς ο «ενεργειακός πόλεμος» - ή «ο πόλεμος των αγωγών» - μεταξύ των ΗΠΑ και των Ρωσικων συμφερόντων έχει πάρει μια νέα μορφή. Ενώ, από πολλές απόψεις, η Μόσχα κυριαρχεί, οι ΗΠΑ έχουν αρχίσει μια εκστρατεία κατά της Ρωσίας για την εξασφάλιση συμφερόντων στην παροχή πετρελαίου και φυσικού αερίου στις ευρωπαικές αγορές. Στο πλαίσιο αυτό, η προοπτική μεγάλης ροής αερίου από τους υπεράκτιους χώρους της Ανατολικής Μεσογείου στην Ευρώπη, μέσω Ελλάδας, δίνουν στην Αθήνα μια καλύτερη θέση στις ευρωπαϊκές υποθέσεις - και στον τρόπο σκέψεως της Ουάσιγκτον - που έρχεται σε αντίθεση με την οικονομική και πολιτική δυσφορία που οδήγησε στις εκλογές της 17ης Ιουνίου.Οι ανακαλύψεις στον τομέα της ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω του Ισραήλ, της Κύπρου, των ελληνικών χωρικών ύδατων, και νότια στα αιγυπτιακά νερά, θα μπορούσε να αποτελέσουν το στρατηγικό σημείο καμπής για την Ελλάδα. Επίσης, η Τουρκία έχει κάνει κινήσεις που δείχνουν ότι θα απαιτήσει μερίδιο. Αλλά αν στο παρελθόν η Ουάσιγκτον είχε υποτιμηθεί από τη Ρωσία για τον αγωγό Nabucco, τώρα έχει ξεκίνησει να εφαρμόζει, μια ισχυρή αλλά διακριτική πίεση προς την Ελλάδα και τη Σερβία για την εκμετάλλευση και τη διαμετακόμιση του φυσικού αερίου της Μεσογείου, σε μια κίνηση για την καταπολέμηση της κυριαρχίας αγωγών της Μόσχας. Αποθέματα στην Ελλάδα Η ελληνική εταιρεία ενέργειας, Energean Oil & Gas, παλαιότερα γνωστή ως η "Εταιρεία Ενεργειακής Αιγαίου", ανέφερε τον Ιούνιο του 2012 ότι θα αυξήσει τις επενδύσεις της σε έργα εξερεύνησης πετρελαίου στα αναπτυσσόμενα Ελληνικα υπεράκτια πεδία. Η απόφαση αυτή βασίζεται στο γεγονός ότι το ελληνικό εθνικό συμβούλιο για την ενεργειακή πολιτική, σε μια επίσημη έκθεση που δημοσιεύθηκε στις 25 Μαΐου 2008, δήλωσε ότι "η παραγωγή από τις πετρελαιοπηγές στο Βόρειο Αιγαίο θα μπορούσε να φθάσει τα 200.000 βαρέλια την ημέρα ..." Το 2009, η Energean ολοκλήρωσε με επιτυχία δύο υπεράκτιες γεωτρήσεις στον Κόλπο της Καβάλας (στην Ανατολική Ελλάδα), φέρνοντας σε λειτουργία την περιοχή κοιτασμάτων στο απακαλούμενο πεδίο Έψιλον και στον Βόρειο Πρίνο. Αυτό οδήγησε σε σημαντική αύξηση των ποσοστών παραγωγής, απο 1,000 βαρελια την ημέρα σε σε 5.000 βαρέλια πετρελαίου την ημέρα. Η εκτίμηση τόσο από την εταιρεία όσο και από τους έλληνες αναλυτές ενέργειας ήταν ότι το πεδίο Πρίνος /"Έψιλον" είχε περίπου 50-εκατομμύρια βαρέλια που σημαίνει οτι μπορούν να παραχθούν 17.000 με 20.000 βαρέλια την ημέρα τα επόμενα δύο χρόνια. Μια πιο ενδιαφέρουσα πτυχή ήταν το συνολικό δυναμικό όλων των γνωστών υπεράκτιων χώρων στην Ελλάδα. Πρόσφατες επιστημονικές και οικονομικές διασκέψεις παρουσίασαν στοιχεία ότι στο Ιόνιο Πέλαγος υπάρχουν περίπου 22 δισεκατομμύρια βαρέλια και στο Βορειο Αιγαίο περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια βαρέλια. Από αυτά, 10% θα μπορούσε να αξιοποιηθούν και να είναι οικονομικά βιώσιμα. Η επιθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να προχωρήσει στην εκμετάλλευση αυτών των αποθεμάτων πετρελαίου, διαπιστώθηκε απο την δημιουργία ενός οργανισμού που θα διαχειρίζεται την έρευνα. Ο οργανισμός αυτος θα είναι επίσης υπεύθυνος για την προσέλκυση υποψήφιων επενδυτών. Η περιοχή που εμπλέκεται - σύμφωνα με αποφάσεις στα τέλη του 2007 - έχει συνολική επιφάνεια περίπου 62.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. (32.447 τ.χλμ. Γης, και 28.250 τ.χλμ.θάλασσας). Τι σημαίνει αυτο για την γεωπολιτική της περιοχής Μια ανακάλυψη πετρελαιου και φυσικού αερίου θα άλλαζε την γεωπολιτική της περιοχής δραματικά. Κατ 'αρχάς, θα μετάτρεπε την οικονομική και στρατηγική τύχη του Ισραήλ, όσον αφορά δηλαδή την ενεργειακή ανεξαρτησία και ασφάλεια. Ωστόσο, ο Λίβανος θεωρεί ότι μέρος του τομέα του φυσικού αερίου βρίσκεται εντός των δικών του χωρικών υδάτων, και η Ουάσιγκτον είναι σύμφωνη μ' αυτό. Πρόσφατες ανακαλύψεις όχι μόνο σημαντικών, αλλά τεράστιων αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Μεσόγειο, δηλαδή στην Ελλάδα, στην Τουρκία, στην Κύπρο, στο Ισραήλ, στη Συρία και στον Λίβανο δείχνουν ότι η περιοχή θα μπορούσε να γίνει κυριολεκτικά ένας «νέος Περσικός Κόλπος» όσον αφορά το πετρέλαιο και τα πλούτη του φυσικού αερίου. Μακροχρόνιες συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή σύντομα θα μπορούσε να σκεπαστούν απο νέες μάχες για τα δικαιώματα του πετρελαίου και των πόρων φυσικού αερίου κάτω από την ανατολική Μεσόγειο στην Ανατολική λεκάνη και το Αιγαίο Πέλαγος. Εδώ αξίζει να διερευνήσουμε τις συνέπειες μιας γιγαντιαίας ανακάλυψης φυσικού αερίου και πετρελαίου στις ακτές του Ισραήλ. Δεν είναι απίθανο οι προοπτικές ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου να έχουν ένα σημαντικό αντίκτυπο στην πολιτική παρέμβαση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Συρία. Ένα σημαντικό γεγονός είναι η διακυβερνητική συμφωνία συνεργασίας για την κατασκευή και λειτουργία του ελληνικού τμήματος του αγωγού φυσικού αερίου South Stream που υπέγραψαν η Ρωσία και η Ελλάδα το 2008. Ρώσοι αξιωματούχοι έπεισαν τους Έλληνες ομολόγους τους ότι θα υπάρχει πλήρη υποστήριξη από τη Ρωσία, και τόνισαν το θέμα της Ορθόδοξης Χριστιανικής αλληλεγγύης. Παράλληλα, η Ελλάδα αγνόησε τις προειδοποιήσεις των ΗΠΑ ότι μια συμφωνία με τη Ρωσία θα επηρεάσει αρνητικά τις σχέσεις ΗΠΑ- Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι πλέον σε δύσκολη θέση. Η αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον και ο Ειδικός Απεσταλμένος για την Ευρασιατική Ενέργεια, Ρίτσαρντ Μόρνινγκσταρ, συναντήθηκαν με Έλληνες ομολόγους τους για μια αναλυτική συζήτηση γύρω απο την Αμερικανική στάση. Αυτο που τα τελευταία χρόνια ήταν κλειδί σε όλες τις διαπραγματεύσεις και στην πολιτική των ΗΠΑ στην Κεντρική Ασία, τον Καύκασο, την Τουρκία, την Ελλάδα, την Κύπρο ήταν η στάση του 'φιλο-Τουρκου' πρώην Πρέσβη των ΗΠΑ Μάθιου Μπράιζα, ο οποίος - ευτυχώς για την Ελλάδα - παραιτήθηκε το Μάρτιο του 2012. Οι ΗΠΑ δεν έχουν αφήσει πολλές επιλογές ανοικτές για την Ελλάδα. Η Ουάσινγκτον έκανε σαφές ότι κάποιο τυχόν απροσδόκητο ενεργειακό εύρημα απαιτεί πρωταρχικα την διασφαλιση του εθνικου χρέους. Ωστόσο οι φυσικοί πόροι της Ελλάδας, επιμένουν οι ΗΠΑ, πρέπει να τίθενται στη διάθεση των ξένων επενδυτών. Πράγματι, οι ΗΠΑ έχουν πει ότι το 60 τοις εκατό των ενεργειακών εσόδων πάνε στις ΗΠΑ και στις Αμερικάνικες εταιρίες, 20 τοις εκατό στην Τουρκία, και 20 τοις εκατό στην Ελλάδα. Είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ θέλουν να κρατήσουν την Ελλάδα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, αλλά είναι επίσης σαφές ότι οι ΗΠΑ θέλουν να μειώσουν ή να τερματίσουν εξ ολοκλήρου την τουρκική εξάρτηση στον ρωσικο εφοδιασμό φυσικού αερίου. Ο ρόλος της Τουρκίας στο παιχνιδι φυσικού αερίου Παρά τις τουρκικές ενεργειες που δείχνουν να είναι αντίθετες προς τα συμφέροντα των ΗΠΑ η Τουρκία εξακολουθεί να θεωρείται από την Ουάσιγκτον ως μια χώρα κλείδι στην Μεσόγειο. Η στρατηγική πρόταση που προωθεί η Ουάσιγκτον, σύμφωνα με την οποία η Τουρκία θα λάβει το 20 τοις εκατό των υπεράκτιων πηγών ενέργειας στην Ελλάδα όχι μόνο θα κρατήσει την Τουρκία ικανοποιημένη για τις δικές της ανάγκες - ως αντάλλαγμα δηλαδη – αλλα αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία δεν θα εμποδίσει και την περαιτέρω εξερεύνηση φυσικού αερίου στο Αιγαίο. Ταυτόχρονα, η Τουρκία ως μέλος του ΝΑΤΟ, άρχισε να παίζει σημαντικό ρόλο στο Αφγανιστάν και την Κεντρική Ασία υπό την καθοδήγηση και την υποστήριξη των ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης μεταξύ των ΗΠΑ και της Ελλάδας οι ΗΠΑ τόνισαν τα εξής: 1. Οι ΗΠΑ, η Ελλάδα και η Τουρκία είναι σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ, οπότε όλες οι διαφορές απαιτείται να επιλυθούν ειρηνικά στο πνεύμα της καλής συνεργασίας. Υπό το πρίσμα αυτό, η Ελλάδα και η Τουρκία χρειάζεται να συμφωνήσουν σε ορισμένα βασικά ζητήματα, όπως η από κοινού διερεύνηση και συγκέντρωση του πετρελαίου στο Αιγαίο και η αμοιβαία βιομηχανική ανταλλαγή, συμπεριλαμβανομένων την εξαγωγή και εισαγωγή αγαθών. 2. Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να παγώσει τη συνεργασία με τη Μόσχα σχετικά με το θέμα του αγωγού South Stream. Η Ελλάδα και η Τουρκία ενθαρρύνονται να συνεργαστουν στον αγωγό TGI [Τουρκία, Ελλάδα, Ιταλία]. Το TGI είναι ένα πρόγραμμα μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας που θα παραδώσει φυσικό αέριο απο το Αζερμπαϊτζάν στις αγορές της ΕΕ. Θεωρώντας τεράστια την ανάγκη της Ευρώπης για τον ενεργειακό εφοδιασμό (ειδικά του φυσικού αερίου), και υπό το φως του εκφοβισμού που ασκεί η Ρωσία έναντι της ΕΕ μέσω της ενεργειακής πολιτικής της (όπως οι ΗΠΑ αντιλαμβάνεται τη στάση της Μόσχας), η πρόσβαση σε μια εναλλακτική πηγή αερίου είναι εξαιρετικά σημαντική. Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι υποστήριζουν οτι το TGI, ήδη δείχνει πρόοδο, και μέχρι το τέλος του 2012 το Αζερμπαϊτζάν θα αρχίσει να στέλνει μικρές ποσότητες φυσικού αερίου προς την Ελλάδα μέσω του TGI. Σε εννέα χρόνια, το Αζερμπαϊτζάν θα μπορεί να εξάγει το ένα τρίτο της ποσότητας που στέλνει σήμερα η Ρωσία στην Ευρώπη. Αυτό θα απελευθερωνε την ΕΕ απο τα γρανάζια της Μόσχας και θα ήταν το όχι μόνο ένα τέλειο σεναριο για τις ΗΠΑ και την ΕΕ αλλα και το επιθυμητό σεναριο. Το πρόγραμμα TGI, ωστόσο, παραμένει μόνο ένα όνειρο. Δεν υπάρχει αρκετό φυσικό αεριο απο το Αζερμπαϊτζάν-οπότε το μεγαλύτερο μέρος του φυσικού αερίου που θα μεταφέρει στο αρχικό στάδιο θα πρέπει να προέλθει από τη Ρωσία μέσω του επιχειρησιακού αγωγό Blue Stream στην Μαύρη Θάλασσα, και του προβλεπόμενου αναβαθμισμένου Blue Stream 2. Ακόμα και αν η παραγωγή φυσικού αερίου στο Αζερμπαϊτζάν έχει υλοποιηθεί πλήρως την επόμενη δεκαετία, οι υπάρχοντες αγωγοί μέσω της Γεωργίας, που υποτίθεται ότι θα τροφοδοτήσουν τη γραμμή TGI δεν είναι σε θέση να μεταφέρουν αυτές τις ποσότητες φυσικού αερίου. Επιπλέον, ο τουρκικος αγωγός φυσικού αερίου βασίζεται στο ότι μεγάλες ποσότητες ιρανικού φυσικού αερίου (επιδοτούμενες ειδικά για την τουρκική αγορά) θα καταστούν διαθέσιμες, λόγω της ακύρωσης των κυρώσεων. Υπό αυτές τις συνθήκες, μια αυξανόμενη ποσότητα φυσικού αερίου απο το Αζερμπαϊτζάν θα περάσει μέσω της Ρωσίας χρησιμοποιώντας τον βόρειο αγωγό Ρωσσίας - Αζερμπαιτζαν. Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να μεταφέρθει φυσικό αέριο - με κέρδος για την Τουρκια - απο το Αζερμπαϊτζάν είναι αν ένας νέος αγωγός κατασκευαστεί κατά μήκος των ιρανικών συνόρων, αλλά ένας τέτοιος αγωγός θα μπορούσε να κατασκευαστεί μόνο μετά την επίλυση της σύγκρουσης στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ . Η Ρωσία θα ήθελε ένα τέτοιο αγωγό, επειδή θα μειώσει σημαντικά τη στρατηγική σημασία της Γεωργίας. Οι ΗΠΑ, ωστόσο, λόγω εγχώριων πολιτικών σκοπιμοτήτων υπέρ των Αρμενιων καθιστούν την κατασκευή του αγωγού ανέφικτη, τουλάχιστον για τώρα . Και πάλι το χρεος! Η αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, στην τελευταία επίσκεψή της στην Ελλάδα, τον Ιούλιο του 2011, δήλωσε ότι όλα τα έσοδα που απορροφούνται από την εξερεύνησης πετρελαίου θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για την αποπληρωμή του διεθνούς χρέους της Ελλάδας. Ενα μέρος των Αμερικανικών απαιτήσεων ήταν επίσης η δημιουργία ένος νόμου ιδιωτικοποίησης πολλών δημόσιων ελληνικών θεσμών. Πράγματι, ο νόμος για την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας που ψηφίστηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση πρόσφατα άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο ρευστοποίησης περιουσιακών στοιχείων του σύνολου του ορυκτού πλούτου στην Ελλάδα στους πιστωτές της, συμπεριλαμβανομένων και των αποδεδειγμένων αποθεμάτων της, καθώς και εκείνων που θα μπορούσαν να ανακαλυφθούν στο μέλλον με τα συνολικά πιθανά τους έσοδα. Το αποτέλεσμα; Η αμερικανική κυβέρνηση Ομπάμα προσπαθεί να βοηθήσει την Άγκυρα με κάθε δυνατό τρόπο, προκειμένου να την ενθαρρύνει στην υποστήριξη της προς τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και προς άλλα ισλαμικά κινήματα στον αραβικό κόσμο: από τη Λιβύη και την Αίγυπτο μέχρι και τον πόλεμο στη Συρία. Source : http://www.onalert.gr/

Τα ανεκμετάλλευτα ελληνικά στρατηγικά ορυκτά

Εκτός από τους υδρογονάνθρακες η Ελλάδα φαίνεται ότι αποτελεί γενικά "Ελ Ντοράντο" σπάνιων στρατηγικών ορυκτών και αυτό ίσως είναι και μία από τις αιτίες της κακοδαιμονίας της: Έκθεση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, που δημοσιεύεται στη γαλλική εφημερίδα Le Figaro, αποκαλύπτει ότι "βάσει ερευνών και εξορύξεων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, η χώρα κάθεται επάνω σε μία πλάκα με δεκάδες εξαιρετικά σπάνια ορυκτά με εφαρμογή στην βαριά βιομηχανία, αεροναυπηγική κλπ. τα οποία τα διαθέτει και σε μεγάλες ποσότητες". Στην έκθεση αποκαλύπτεται η ύπαρξη χουντίτη (μοναδική παγκοσμίως η ύπαρξη του εν λόγω υλικού που χρησιμοποιείται για την κατάσβεση πυρκαγιών και ως αντιπυρικό υλικό στις οικοδομές), πρώτη στην προμήθεια βωξίτη, νικελίου, περλίτη και στην εξαγωγή ακατέργαστου μαγνησίου στην Ευρώπη και παράλληλα δεύτερη στην Ευρώπη και πέμπτη σε όλο τον κόσμο στην παραγωγή λιγνίτη. "Αυτός είναι μόνο ένας από τους άσσους που κρύβει η Ελλάδα στο… μανίκι της και που μπορεί να είναι η λύση εξόδου από την οικονομική κρίση", σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα που σοχλιάζει την έκθεση του ΟΗΕ. Ωστόσο επισημαίνει ότι ακριβώς αυτή η αφθονία σπάνιων ορικτών εχει δημιουργήσει μεγάλο διεθνή ανταγωνισμό για τον έλεγχο των κοιτασμάτων αυτών από ξένους διεθνείς παράγοντες. Όπως αναφέρεται στην έκθεση του ΟΗΕ, ο τομέας των εξορύξεων στην Ελλάδα αποτελεί σημαντικό κομμάτι της οικονομικής δραστηριότητας καθώς αντιπροσωπεύει το 3% – 5% του ΑΕΠ, ενώ απασχολεί επισήμως 20.000 άτομα και ανεπισήμως 60.000 εργαζομένους. Ειδικότερα, ο λιγνίτης προμηθεύει 21 σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, δηλαδή το 50% της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται στην Ελλάδα. Είναι χαρακτηριστικό, σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, ότι το 2009 η συνολική παραγωγή του ορυκτού πλούτου ήταν περίπου 63 εκατομμύρια τόνοι, ενώ σύμφωνα με εκτιμήσεις υπολογίζεται ότι συνολικά οι πωλήσεις σε ορυκτά και μέταλλα ανέρχονται ετησίως στα 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Βέβαια, η παραγωγή το 2009 σημείωσε σημαντική πτώση, που αποδίδεται στην ύφεση. Τη στιγμή που η παραγωγή βωξίτη, για παράδειγμα, το 2008 ανήλθε στους 2,1 εκατομμύρια τόνους, το 2009 έπεσε στους 1,9. Από την έκθεση του ΟΗΕ προκύπτει ότι στην Ελλάδα υπάρχουν σημαντικά αποθέματα σε ορυκτά, τα οποία η χώρα έχει πάψει να εκμεταλλεύεται ή δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με αυτά. Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για τον πηλό, τον ασβεστόλιθο, το σχιστόλιθο, την καολίνη και το γύψο. Στη «Figaro» αναφέρεται ότι οι προοπτικές στον τομέα των ορυκτών και των μετάλλων διαφαίνονται καλές. Επικαλούμενη Αμερικανούς αναλυτές, αναφέρει ότι η μεταλλευτική βιομηχανία θα πρέπει να ανακτήσει τη δύναμή της κατά τη διάρκεια του δεύτερου εξαμήνου του 2013, ενώ σύμφωνα με άλλη εκτίμηση η ελληνική βιομηχανία έχει ήδη αρχίσει να «ανεβαίνει» εξαιτίας της μεγάλης διεθνούς ζήτησης των ελληνικών μετάλλων και ορυκτών και εν όψει των αποκρατικοποιήσεων που επίκειτναι. Αναφέρονται οι περιπτώσεις της ΛΑΡΚΟ που παρά το γεγονός ότι είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός νικελίου στην Ευρώπη, η εταιρεία οδεύει προς κλείσιμο ενώ η απαίτηση των αεροναυπηγικών βιομηχανιών για το υλικό είναι τεράστια, όπως επίσης και η περίπτωση της ΔΕΗ που εκμεταλλεύεται τεράστια ορυχεία λιγνίτη και παρ'όλα αυτά είναι ζημιογόνος! Source : defencenet.gr

Οικονομία - Kοινή λογική : Τα αποτελέσματα ενός διαζυγίου

Οταν θέλεις να εξηγήσεις μια περίπλοκη και οδυνηρή κατάσταση, όπως αυτή της Ελληνικής οικονομίας σήμερα, πρέπει να ξεκινήσεις πρώτα ψάχνοντας απλές αλήθειες. Αν αυτές δεν σε καλύπτουν, τότε μόνον ανατρέχεις σε περίπλοκα σενάρια, θεωρίες συνομωσίας και άλλα ευφάνταστα. Στη χώρα μας δυστυχώς οι απλές αλήθειες δεν αρέσουν και ξεκινάμε πάντα, ανάποδα, από τα περίπλοκα. Αυτά μας οδηγούν τελικά στην απόλυτη σύγχυση για το τι συμβαίνει. Μας εγκλωβίζουν σε αδιέξοδα, μας δυσκολεύουν να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας και, το κυριότερο, μας δυσχεραίνουν να επιλέξουμε ρεαλιστικές και αποτελεσματικές λύσεις εξόδου από την κρίση. Ο συνεχής και καταιγιστικός βομβαρδισμός μας με πανσπερμία από συνήθως κατακερματισμένες, ελλειπείς και χαμηλής διανοητικής επεξεργασίας πληροφορίες και γνώμες από την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το διαδίκτυο, που αποτελούν για πολλούς από εμάς και τις μόνες πηγές πληροφόρησης, όχι μόνο δεν φωτίζουν τα πράγματα αντίθετα, εντείνουν τη σύγχυση. Ισοπεδώνουν τον διαχωρισμό μεταξύ γνώσης και άγνοιας, ποιοτικής πληροφορίας και σκουπιδιών, έντιμης σκέψης και προπαγάνδας, αλήθειας και απόλυτου παραλογισμού, οδηγώντας μας έτσι στην απόλυτη σχιζοφρένεια. Κατά συνέπεια, είναι απόλυτα φυσικό να αντιδρούμε παράλογα, μηχανιστικά, φανατικά, και πάντως καθόλου αποτελεσματικά για την υπέρβαση της δύσκολης κρίσης που αντιμετωπίζουμε. Το άρθρο αυτό αποσκοπεί να βάλει στη θέση τους κάποια πράγματα με βάση τις όποιες οικονομικές γνώσεις του γράφοντος και την κοινή λογική, ευελπιστώντας έτσι ότι θα συμβάλλει στην μείωση της σύγχυσης πάνω σε ένα θέμα που αφορά όλους μας τόσο καίρια. Απευθύνεται σε καλόπιστους ανθρώπους που ψάχνουν να προσεγγίσουν την αλήθεια, τουλάχιστον με ψυχική και πνευματική εντιμότητα, χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις και προκαταλήψεις. Δεν απευθύνεται σε αυτούς που πρώτα αποφασίζουν ποιά αλήθεια θέλουν να υπηρετήσουν και κατόπιν μελετούν ή ακούν μόνο τις γνώμες που την ενισχύουν και συμφωνούν μαζί της. Η οικονομία δεν είναι, όπως απλοϊκά την βλέπουν πολλοί, σαν κάτι στατικό. Δηλαδή μία σταθερή πίτα που μπορεί να μοιρασθεί κατά βούληση σύμφωνα με τις ανάγκες ή τις επιθυμίες των πολλών. Η οικονομία και η οικονομική ευμάρεια, είναι κάτι απόλυτα δυναμικό και εύθραυστο που μοιάζει με κινούμενο στόχο. Βασίζεται σε πολλές και λεπτές ισορροπίες μέσα και έξω από μία χώρα. Δεν είναι δεδομένη ούτε μπορεί να καθοριστεί από συμβάσεις και νομοθετικές ρυθμίσεις. Συνήθως μια οικονομία ή αναπτύσσεται ή συρικνώνεται. Δεν μένει για πολύ σταθερή. Στο 99% του πλανήτη σήμερα λειτουργεί ένα βασικό οικονομικό σύστημα: το καπιταλιστικό ή της ελεύθερης οικονομίας. Αυτό επιτρέπει σε ιδιώτες που είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν ρίσκο, με αντάλλαγμα το κέρδος, να επενδύουν και να λειτουργούν επιχειρήσεις που παράγουν πλούτο και έτσι προσφέρουν θέσεις εργασίας. Το σύστημα αυτό δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό. Είναι απλά ένα εργαλείο παραγωγής οικονομικής ανάπτυξης. Η ποιότητα του εξαρτάται από το πλαίσιο και τους κανόνες που τίθενται για την λειτουργία του από την εκάστοτε κοινωνία (νομοθετικό και φορολογικό πλαίσιο). Γενικά, η προσπάθεια ρύθμισης της ελεύθερης οικονομίας με κρατικές παρεμβάσεις είναι λεπτό ζήτημα, καθώς η υπερπαρέμβαση μπορεί να σταματήσει ή να επιβραδύνει επικίνδυνα την μηχανή παραγωγής πλούτου με ανεπιθύμητα αποτελέσματα στο βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού, ενώ η υποπαρέμβαση μπορεί να οδηγήσει σε οικονομικές, κοινωνικές και οικολογικές κρίσεις. Το σύστημα λοιπόν έχει πολλές ατέλειες. Παράγει όμως πολύ πλούτο, έστω και με πολύ άνιση κατανομή. Είναι επιρρεπές σε υπερβολές και κατά συνέπεια σε κρίσεις και βασίζεται σε λιγώτερο ευγενή ενστικτα του ανθρώπου, όπως η επιδίωξη του κέρδους και ο πλουτισμός. Εχει κάνει όμως, σε συνδυασμό και με το ελεύθερο εμπόριο, δραστικά καλύτερη από υλικής πλευράς, τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο και έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα ανθεκτικό στην πάροδο του χρόνου διότι είναι ευέλικτο και πολύ επιδεκτικό σε βελτιώσεις. Γι αυτό και έχει επικρατήσει, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, παντού. Σε αντίθεση με το ισχύον παγκόσμιο οικονομικό στερέωμα, η Ελλάδα, μόνο καπιταλιστικό κράτος με σύστημα ελεύθερης οικονομίας δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί. Ο Δημόσιος τομέας συνδυάζει μεγάλο μέγεθος και ακόμα μεγαλύτερη έλλειψη οργάνωσης και παραγωγικότητας στη λειτουργία του. Δημόσιος και ευρύτερος Δημόσιος τομέας μαζί με τις εταιρείες που έχουν το Δημόσιο σαν κύριο πελάτη τους αντιπροσωπεύουν δυσανάλογα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού και του ΑΕΠ. Στον αντίποδα ο μη κρατικοδίαιτος ιδιωτικός τομέας λειτουργεί μέσα στο εξής ευρύτερο πλαίσιο: Νόμοι δαιδαλώδεις που δεν τηρούνται. Δικαστικό σύστημα λαβυρινθώδες, αργό και αναποτελεσματικό. Φορολογικό σύστημα απρόβλεπτο, που αλλάζει συχνά ακόμα και με την εναλλαγή υπουργών του ιδίου κόμματος. Προστατευμένα επαγγέλματα που εισπράττουν μονοπωλιακές υπεραξίες. Οργανωμένες ομάδες κάθε είδους που αποσκοπούν στην προώθηση των συμφερόντων τους πολλές φορές σε βάρος του κοινωνικού συνόλου και της ομαλής οικονομικής δραστηριότητας. Εκπαιδευτικό σύστημα από τα πλέον αναποτελεσματικά στον ανεπτυγμένο κόσμο. Και πανάκριβο όταν υπολογίσει κανείς την παραπαιδεία. Η διαδικασία και ο παραλογισμός των πανελληνίων εξετάσεων κάθε χρόνο δυστυχώς θα μπορούσε να συνοψισθεί στην εξής φράση: «ουδέποτε τόσοι πολλοί ταλαιπωρήθηκαν τόσο πολύ για να πετύχουν τόσο λίγα». Για την κατάσταση του Δημοσίου δεν φταίνε βέβαια οι δημόσιοι υπάλληλοι. Φταίει ο άναρχος και αναποτελεσματικός τρόπος με τον οποίο όλες αυτές οι υπηρεσίες και οργανισμοί σχεδιάστηκαν. Και για να ακριβολογούμε η παντελής έλλειψη σχεδιασμού. Οι δημόσιες υπηρεσίες απλά «προέκυψαν» σαν αποτέλεσμα κάποιων κοινωνικών αναγκών και στελεχώθηκαν κυρίως στο πλαίσιο του ισχύοντος πελατειακού συστήματος διακυβέρνησης με βάση κομματικές εξαρτήσεις. Σαν αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης σχεδιασμού η τελευταία 30ετία παρήγαγε ένα μεγάλο, δύσκαμπτο πολύπλοκο, αναχρονιστικό, αναξιοκρατικό και εντέλει παντελώς αναποτελεσματικό σύστημα δημόσιας διοίκησης, ανίκανο να παράσχει ποιοτικές υπηρεσίες στους πολίτες. Η δυσκαμψία, πολυπλοκότητα και αναποτελεσματικότητα με τη σειρά της παρείχε την κατάλληλη υποδομή για την ανάπτυξη γενικευμένης διαφθοράς για λόγους κατ’ αρχήν «διευκολυντικούς». Εν συνεχεία έγινε αυτοσκοπός γενικεύθηκε και μετέτρεψε μεγάλο μέρος του Δημοσίου σε εστία λυσσαλέων αντιστάσεων ενάντια σε κάθε είδους εξορθολογισμό ή εκσυγχρονισμό. Η κύρια προσοχή του δημοσίου υπαλλήλου ήταν φυσικό μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον που προσέφερε ανύπαρκτη επαγγελματική ικανοποίηση να στραφεί τελικά αποκλειστικά στη μεγιστοποίηση των αποδοχών του με κάθε τρόπο, νόμιμο ή παράνομο. Συμπερασματικά, η Ελλάδα όντως αποτελεί ειδική περίπτωση στο διεθνές οικονομικό σκηνικό. Και διαφέρει ως προς το εξής. Τα προβλήματά της δεν είναι κυρίως οικονομικά. Τα σοβαρά οικονομικά της προβλήματα είναι απόρροια των δομικών και οργανωτικών προβλημάτων που έχει σαν κράτος και σαν κοινωνία, με την ανοχή δυστυχώς των πολιτών, οι οποίοι και αυτοί εθίστηκαν στο στρεβλό και άναρχο αυτό σύστημα και δεν επιζήτησαν ποτέ την πραγματική «αλλαγή» με την έννοια της εξυγίανσης. Αντ’ αυτής επέλεγαν συστηματικά λαϊκίστικες, μαξιμαλιστικές και τελικά βραχυπρόθεσμες λύσεις. Επιλέγοντας τον εύκολο δρόμο και αντιδρώντας ακόμα και στις λιγότερο επώδυνες προσαρμογές στο παραπέντε, βίωναν κατόπιν τα πολύ πιο επώδυνα αλλά αναγκαία μέτρα στο και πέντε. Έτσι πλέχτηκε και ο φαύλος κύκλος αναξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος μεταξύ πολιτών και πολιτικών. Έτσι μετατράπηκαν και οι πολίτες άθελά τους στην πιο σοβαρή τροχοπέδη εξυγίανσης που μπορεί να υπάρξει σε μια δημοκρατική κοινωνία, τους ίδιους τους πολίτες. Ο πακτωλός χρημάτων που έρεε αφειδώς επί πολλές δεκαετίες από την ΕΕ, συνεπικουρούμενος και από αθρόο εξωτερικό δανεισμό, δυστυχώς χρηματοδότησε και βοήθησε να παγιωθεί και να μεγαλώσει αυτό το στρεβλό, αντιπαραγωγικό και ανέφικτο όπως αποδείχτηκε τελικά μοντέλο της Ελληνικής οικονομίας. Ο εξωτερικός δανεισμός παρέτεινε την ζωή ενός από την πρώτη στιγμή θνησιγενούς οικονομικού μοντέλου που όσο φυσικά εξακολουθούσε και ανέπνεε χάρις στα δανεικά τόσο ενισχυόταν η πίστη του ότι μπορεί να διαιωνίζεται. Ωσπου επήλθε το μοιραίο, η χρεοκοπία, δηλαδή ο οικονομικός θάνατος. Για να ακριβολογούμε, την τελευταία στιγμή πριν επέλθει το μοιραίο βρέθηκε μια μεγάλη δανειακή ενίσχυση υπό μορφή εντατικής, δηλαδή το μνημόνιο. Αυτή απέτρεψε τον θάνατο, αλλά δεν εξασφάλισε ακριβώς και τη ζωή. Μας άφησε απλά να υπάρχουμε κάπου ενδιάμεσα. Τα φάρμακα, αυτά που δεχθήκαμε να δοκιμάσουμε μέχρι τώρα τουλάχιστον, δεν αποδίδουν. Περικοπές μισθών, συντάξεων, αυξήσεις ΦΠΑ και άλλα αποτελούν θανατηφόρα μέτρα για μια ετοιμοθάνατη οικονομία. Η συνταγή (το μνημόνιο) όμως περιείχε και πολλά άλλα φάρμακα πολύ πιο χρήσιμα με τη μορφή διαρθρωτικών αλλαγών απαραίτητα για την οικονομία τα οποία όμως δεν χρησιμοποιήθηκαν καθόλου. Εξακολουθούμε έτσι να χαροπαλεύουμε στην εντατική. Το παλαιό κρατικοδίαιτο σύστημα θέλει να τραβήξουμε εδώ και τώρα τα σωληνάκια με το σκεπτικό ότι φταίει το γιατρικό και όχι η χρόνια και βαριά αρρώστια μας. Ίσως και με το απώτερο αλλά και τελείως ουτοπικό σκεπτικό ότι, έστω και ετοιμοθάνατοι, αν δραπετεύσουμε από το νοσοκομείο μπορεί ως εκ θαύματος να επιστρέψουμε στην προτεραία κατάσταση. Η μόνη προφανής και λογική λύση στο πρόβλημά μας φαίνεται να είναι η βελτίωση της αγωγής. Εκεί πρέπει να συγκεντρωθούμε και να συμφωνήσουμε σαν κοινωνία. Είναι δύσκολο. Αλλά πρέπει να γίνει. Αν θέλουμε να αποφύγουμε τον άμεσα επικείμενο θάνατο. Μόνο έτσι θα έχουμε κάποιες ελπίδες ανάρρωσης και ευημερίας στο απώτερο μέλλον. Για να γίνει αυτό όμως πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε και να αποδεχτούμε δύσκολες αλήθειες και να τροποποιήσουμε νοοτροπίες και συμπεριφορές. Όταν βρίσκεσαι κοντά στο θάνατο δεν υπάρχουν ούτε μαγικές ούτε ανώδυνες λύσεις για να τον αποφύγεις. Το ίδιο ισχύει και για τον οικονομικό θάνατο (χρεοκοπία). Η χρεοκοπία αλλά και τα επώδυνα οικονομικά μέτρα για να την αποφύγεις, πλήττουν μεν όλους αλλά βλάπτουν κυρίως τους οικονομικά αδυνάτους. Δυστυχώς αυτή είναι μια μεγάλη αδικία αλλά και μια μεγάλη αλήθεια . Γι’ αυτό είναι και ηθικά επιτακτική η ανάγκη σωστής διαχείρισης των Δημόσιων Οικονομικών από τους εκάστοτε κυβερνώντες, πολύ πριν φτάσει η οικονομία σε αυτό το σημείο. Οι λύσεις για να βγούμε από την κρίση πρέπει να επιλεγούν με βάση την αποτελεσματικότητά τους πέρα και πάνω από κάθε άλλο κριτήριο. Διότι λάθος στην εκτίμηση αυτή θα οδηγήσει αυτόματα στο μοιραίο. Ας σκεφθούμε καλά και σε βάθος τα αίτια που μας οδήγησαν εδώ. Χωρίς υπεραπλουστεύσεις και εξαγωγές επιπόλαιων συμπερασμάτων. Η σωστή διάγνωση οδηγεί και στη σωστή θεραπεία. Ας είμαστε έτοιμοι να αποδεχθούμε αλλαγές συμπεριφορών σε ατομικό επίπεδο και αλλαγές δομών σε κοινωνικό επίπεδο. Ας αποδεχθούμε επί τέλους ότι όλοι (σε διαφορετικό ίσως βαθμό) ευθυνόμαστε για το ότι φθάσαμε εδώ. Καθρέπτης της κοινωνίας είναι το άτομο και αντίστροφα. Ας μην ψάχνουμε συνέχεια για αποδιοπομπαίους τράγους και φταίχτες έξω από μας. Όπως όλοι μοιραζόμαστε τις κοινωνικές επιτυχίες έτσι πρέπει να μοιραζόμαστε και τις αποτυχίες. Ας τις χρησιμοποιούμε για να γινόμαστε καλύτεροι αντί να εφευρίσκουμε νέους διχασμούς που οδηγούν στην αλληλοεξόντωση. Η Ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα λανθασμένων επιλογών και των δεινών που επακολούθησαν. Ας τη μελετήσουμε για να μην χρειαστεί τα την ξαναζήσουμε. Συμπερασματικά ένα κράτος, μία χώρα, ένας λαός που βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας (οικονομικού θανάτου δηλαδή) θα πρέπει τουλάχιστον να ξέρει (και το κυριότερο να επιζητά να μάθει) σε ποιο σημείο ακριβώς βρίσκεται, πώς έφθασε εδώ και πού θέλει να πάει από εδώ και πέρα. Ως προς το πρώτο, θα πρέπει να ξέρει ότι ο μόνος λόγος που δεν έχουμε ακόμα χρεοκοπήσει είναι η λήψη έκτακτων δανειακών διευκολύνσεων που λαμβάνουμε από άλλες χώρες, μερικές από τις οποίες έχουν και χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο από μας και πληρώνουν πολύ μεγαλύτερα επιτόκια (από το 2% που πληρώνουμε τώρα) για τον δανεισμό τους. Επίσης πρέπει να ξέρει ότι εναλλακτικές πηγές δανεισμού από τις αγορές δεν υπάρχουν. Δυστυχώς μόνο «ειδικά» προγράμματα υπάρχουν για χρεοκοπημένους, με περιοριστικούς φυσικά όρους ώστε να εξασφαλίζονται οι «παράτολμοι» υπό αυτές τις συνθήκες δανειστές. Για το πώς φθάσαμε ως εδώ. Απλά το κράτος ξόδευε πολύ περισσότερα (αλόγιστα θα έλεγε κάποιος που γνωρίζει) από αυτά που εισέπραττε, κατά συνέπεια έπρεπε να αυξάνει συνέχεια τον δανεισμό για να καλύψει τη διαφορά. Όταν αυτό το κάνεις 30 χρόνια συνέχεια η κατάληξη δεν είναι καθόλου παράξενη. Αν συνεχίζαμε έτσι, ακόμα και στην περίπτωση που βρισκόταν ένας από μηχανής θεός που ως δια μαγείας θα διέγραφε όλο το χρέος μας θα ήταν πάλι θέμα μερικών ετών να παρουσιάσουμε το ίδιο πρόβλημα. Σε αυτό ακριβώς το πρόβλημα απευθύνεται το μνημόνιο και κάθε μνημόνιο. Τι ακριβώς είναι το μνημόνιο? Ένα σχέδιο δράσης είναι ώστε κάποιος που έχει ήδη χρεοκοπήσει και έχει πάρει δανεικά για να μείνει ζωντανός, να μην το επαναλάβει. Αυτό δεν θα έπρεπε να γίνει με πρωτοβουλία των δανειστών αλλά αποκλειστικά με δική μας πρωτοβουλία. Σε μια υγιώς σκεπτόμενη χώρα που σχεδόν χρεοκόπησε αυτό το «σχέδιο δράσης» θα έπρεπε να είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της οικονομικής της πολιτικής και όχι να παρουσιάζεται σαν το παράρτημα μιας δανειακής σύμβασης που απλά επιβλήθηκε και αποσκοπεί αποκλειστικά στην ικανοποίηση των ξένων δανειστών. Εάν είχαμε να παρουσιάσουμε ένα τέτοιο σχέδιο για το μέλλον της χώρας μας αυτό θα γινόταν αποδεκτό από οιονδήποτε καλόπιστο δανειστή. Όταν εμφανιζόμαστε ανίκανοι να παρουσιάσουμε κάτι τέτοιο που αφορά το ίδιο μας το μέλλον και την οικονομική μας εξυγίανση είναι φυσικό να γινόμαστε αναξιόπιστοι σε παγκόσμιο επίπεδο. Όταν αντί να εκπονήσουμε και να παρουσιάσουμε το απαραίτητο αυτό «εθνικό σχέδιο οικονομικής εξυγίανσης και ανάπτυξης» και να θέσουμε αυτό σαν παράρτημα της δανειακής σύμβασης που μας κρατάει εκτός χρεοκοπίας δεχόμαστε ένα «μνημόνιο» τυποποιημένο με πολλά καλά στοιχεία μεν, από τα οποία όμως δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε παρά μόνο τα πιο γρήγορα, εύκολα και επώδυνα και το εμφανίζουμε ως το κακό κείμενο που μας επέβαλαν οι ξένοι τοκογλύφοι (και αυτό παρότι πληρώνουμε αρκετά χαμηλότερο επιτόκιο για τον δανεισμό μας από πολλούς από αυτούς), τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Το μόνο που κατορθώσαμε τελικά είναι εκτός από την αξιοπιστία των ξένων να χάσουμε και την όποια αξιοπιστία των δοκιμαζόμενων πολιτών απέναντι στο κράτος που φάνηκαν να έδειχναν μέχρι κάποια στιγμή αξιοθαύμαστη στωικότητα και υπομονή. Με την τακτική αυτή κατορθώσαμε να μπερδέψουμε, να αποπροσανατολίσουμε, να διχάσουμε, και να εξοργίσουμε τον κόσμο και να του δημιουργήσουμε το αίσθημα της απόλυτης απελπισίας για το μέλλον. Και κάτι για το τι σημαίνει χρεοκοπία. Διότι μερικοί εσφαλμένα πιστεύουν ότι είναι αυτό που βιώνουμε τώρα μη λαμβάνοντας υπόψη τα δις που έρχονται κάθε τόσο από την δανειακή σύμβαση. Άλλοι πάλι προτείνουν τη λύση της αθέτησης των δανειακών μας συμφωνιών, κάτι που θα σημάνει την απόλυτη απομόνωση της χώρας για πολλά χρόνια και την αναγκαστική επιστροφή σε τοπικό νόμισμα, δηλαδή την άτακτη χρεοκοπία. Αυτή είναι μακράν και η χειρότερη λύση. Με μείωση του βιοτικού επιπέδου μεταξύ 50-80%, πέραν των άλλων εθνικών και κοινωνικών καταστροφών που θα φέρει η απόλυτη φτώχεια που θα προκύψει. Καθώς και με την υιοθέτηση ενός πολύ αδύναμου και διαρκώς υποτιμούμενου νομίσματος, διότι θα αντιπροσωπεύει μια ελάχιστα παραγωγική οικονομία, όπως είναι δυστυχώς η δική μας. Η αξία κάθε νομίσματος είναι απλά ένας καθρέφτης της παραγωγικότητας μιας χώρας. Αυτή τη στιγμή σαν καταναλωτές είμαστε τυχεροί που έχουμε στις τσέπες μας ένα νόμισμα, το ΕΥΡΩ, που έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από την παραγωγικότητα της χώρας μας. Είμαστε μεν χρεοκοπημένοι, αλλά έχουμε στην τσέπη μας ένα από τα δύο πιο δυνατά νομίσματα στον κόσμο. Αυτό είναι πλεονέκτημα στην περίπτωσή μας. Το αναγνωρίζει άλλωστε, έστω και διαισθητικά, πάνω από το 80% του Ελληνικού λαού. Μερικοί ισχυρίζονται ότι το τοπικό νόμισμα σε κάνει πιο ανταγωνιστικό με το σκεπτικό (και την επίγνωση φυσικά) ότι θα είναι πολύ αδύναμο. Αυτό, πέρα από το ότι δεν μας ευνοεί σαν καταναλωτές, δεν στέκει κιόλας για ανεπτυγμένες οικονομίες. Η φθήνια δεν είναι χαρακτηριστικό ανταγωνιστικότητας παρά μόνο για πολύ υποβαθμισμένες οικονομίες. Η Γερμανία για παράδειγμα είναι μια πολύ δυνατή εξαγωγική χώρα με πολύ ισχυρό νόμισμα. Δεν έχετε παρά να δείτε τις χώρες με δικά τους νομίσματα. Η μεγάλη πλειοψηφία ή είναι πολύ δυνατές οικονομίες σαν τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο ή πολύ αδύναμες χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Νοτίου Αμερικής που χαρακτηρίζονται κυρίως από φθηνά εργατικά και χαμηλό βιοτικό επίπεδο. Στον σημερινό παγκοσμιοποιημένο κόσμο όταν διαθέτεις ποιοτικά προϊόντα και υπηρεσίες πάντα θα βρίσκεις αγοραστές ακόμα και με δυνατό νόμισμα. Με τυχόν επιστροφή στη δραχμή «η γενιά των 700 Ευρώ» θα φαντάζει πολύ πλούσια. Αυτός ή αυτή που σήμερα παραπονιέται για τα 300 Ευρώ που παίρνει θα αναγκαστεί να συμβιβαστεί με το ισοδύναμο των 100 ή και των 50 αλλά σε δραχμές. Και όλα αυτά με καλπάζοντα πληθωρισμό λόγω της έλλειψης εισαγόμενων που θα προκύψει. Πέρα από τις εμπειρίες χωρών που χρεοκόπησαν και αξίζει να μελετήσουμε δεν έχουμε παρά να σκεφθούμε πώς θα ζούσαμε με 90% λιγότερα εισαγόμενα ο καθένας. Αυτό και μόνο θα μας δώσει μια αίσθηση για την πτώση του βιοτικού επιπέδου που θα επέλθει. Μην ξεχνάμε ότι ακόμα και έτσι όπως είμαστε τώρα ανήκουμε στις πρώτες 30 πλουσιότερες χώρες του ΟΟΣΑ. Υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες θέσεις να πέσουμε πιο κάτω. Για όσους νομίζουνε ότι πιάσαμε πάτο: Μη ξεγελιέστε, η διαδρομή για πιο κάτω είναι τεράστια. Έρχεται επίσης εύκολα και άκοπα μετά από μία και μόνο άστοχη απόφαση. Αντίθετα ο δρόμος προς τα πάνω θέλει κόπο. Αλλά με προαπαιτούμενα τον σχεδιασμό, τη σοβαρότητα και το μυαλό αξίζει να το προσπαθήσουμε. Έχουμε πολλά φόντα σαν χώρα, όχι μόνο να βγούμε από την κρίση, αλλά και να γίνουμε μία από τις πλουσιότερες της Ευρώπης. Αρκεί να νοικοκυρέψουμε το κράτος και να αξιοποιήσουμε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα. Αυτά δηλαδή που μπορούν να μας κάνουν ανταγωνιστικούς σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι τομείς είναι λίγοι αλλά πολύ καλοί: τουρισμός, πολιτισμός, ναυτιλία, γεωργία. Φτάνουν και περισσεύουν, αν γίνει σωστή δουλειά. Αφήστε τη βαριά βιομηχανία για λαούς που έχουν πολύ και φθηνό εργατικό δυναμικό ή σε χώρες που δεν φοβούνται να χαλάσουν την φυσική τους ομορφιά. Ακούγονται και κάτι για πετρέλαια και πρώτες ύλες που θα σώσουν την παρτίδα. Για δέστε τέτοιες χώρες, δέστε το βιοτικό τους επίπεδο: αφρικανικές, αραβικές, Νιγηρία, Βενεζουέλα κλπ. Για κάποιον που ζει στην Ελλάδα, αν το καλοσκεφτεί, δε νομίζω ότι θα τις ζήλευε και ιδιαίτερα. Και μια τελευταία αλλά απαραίτητη διευκρίνηση για την κρίση στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στην υπόλοιπη Ευρώπη το πρόβλημα το δημιούργησαν οι τράπεζες και όχι το κράτος. Οι τράπεζες μεγάλωσαν, γιγαντώθηκαν και λόγω ανεπαρκών ελεγκτικών μηχανισμών πήραν υπερβολικά ρίσκα και κατέρρευσαν παρασύροντας έτσι την υπόλοιπη οικονομία και το κράτος. Στην Ελλάδα συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Το κράτος κατέρρευσε και παρέσυρε το τραπεζικό σύστημα, αφού το υποχρέωνε να χρηματοδοτεί τον ατελείωτο δανεισμό του φορτώνοντας το με Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου. Το Ελληνικό πρόβλημα είναι αποκλειστικά δικό μας και πηγάζει αποκλειστικά από τις υπερβολικές ανάγκες δανεισμού του Ελληνικού κράτους και τις παθογένειές του. Δεν είναι συστημικό, δεν είναι συγκρίσιμο και αφορά μόνο έμμεσα τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να λύσουμε εμείς οι ίδιοι, άσχετα με το τι κάνουν ή τι θα κάνουν για τα δικά τους προβλήματα οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι. Ας βάλουμε λοιπόν στην άκρη ψευδαισθήσεις και ευχολόγια και ας αποτελέσει τουλάχιστον αυτή η πολύ δυσάρεστη οικονομική περιπέτεια που βιώνουμε εφαλτήριο ώστε με δουλειά, μυαλό και προ πάντων οργάνωση να καταφέρουμε να αξιοποιήσουμε τις πραγματικές μας δυνατότητες. Έτσι θα κερδίσουμε όχι μόνο τον σεβασμό των άλλων αλλά κυρίως τον αυτοσεβασμό μας και θα αποκτήσουμε πραγματική ανεξαρτησία, αφού η ανάπτυξη που θα πετύχουμε θα βασίζεται στην ποιότητα των υπηρεσιών και των προϊόντων μας και όχι όπως μέχρι τώρα στα δώρα και τα δανεικά. Γιώργος Μαντζαβίνος, Οικονομολόγος Source : tvxs

Αποτυχίες της τουρκικής διπλωματίας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή

Ίσως η καλύτερη και περιεκτικότερη ανάλυση για το θέμα της Συρίας που διαβάσαμε τον τελευταίο καιρό είναι αυτή του συναδέλφου Γιώργου Καπόπουλου, η οποία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΗΜΕΡΗΣΙΑ». Ο Καπόπουλος επί της ουσίας εξηγεί, το πως η μωροφιλοδοξίες και ο νεοθωμανισμός των Ερντογάν και Νταβούτογλου κινδυνεύει να εμπλέξει την Τουρκία σε μακροχρόνιες περιπέτειες, με απρόβλεπτες επιπτώσεις… Συριακή περιπλοκή – Του Γιώρου Καπόπουλου – ΗΜΕΡΗΣΙΑ Ποτέ άλλοτε εσωτερική καθεστωτική κρίση στη Μέση Ανατολή δεν συνδεόταν με ενδο-αραβικές και περιφερειακές ισορροπίες όσο η εξέγερση κατά του μπααθικού καθεστώτος Ασαντ στη Συρία. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο είναι δύσκολο να υπάρξει διεθνής συναίνεση για νομιμοποιημένη από τον ΟΗΕ διεθνή παρέμβαση. Σήμερα η αιχμή του δόρατος στην εξωτερική παρέμβαση υπέρ των αντικαθεστωτικών είναι η Τουρκία του Ερντογάν, που προσπαθεί να πείσει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ ότι μπορεί να στηρίξει μια μετριοπαθή σουνιτική ισλαμική κυβέρνηση στη Δαμασκό, η οποία θα ήταν πρόθυμη να διαπραγματευθεί με το Τελ Αβίβ. Η στόχευση των Ερντογάν-Νταβούτογλου είναι υπερφιλόδοξη, καθώς επιδιώκει ταυτόχρονα τουρκικό προτεκτοράτο στη Συρία και αποκατάσταση των σχέσεων με Ουάσιγκτον και Ισραήλ. Με τις κινήσεις της η Άγκυρα έρχεται σε αντιπαράθεση πρώτον με τη Μόσχα, η οποία έχει ως μοναδικό αγκυροβόλιο για το Πολεμικό Ναυτικό της στη Μεσόγειο το λιμάνι της Λατάκιας και δεν πρόκειται να δεχθεί να συνεργασθεί σε οποιαδήποτε φόρμουλα καθεστωτικής αλλαγής αν δεν διασφαλίσει την παραπάνω διευκόλυνση στη μετά-Ασαντ εποχή. Δεύτερον, η τουρκική πολιτική θίγει τα ζωτικά συμφέροντα της Τεχεράνης που αν χάσει τον πιστό της σύμμαχο στη Δαμασκό- χάνει την πρόσβαση στο Νότιο Λίβανο και στη Χεζμπολάχ και περιθωριοποιείται στο παιχνίδι των μεσανατολικών συσχετισμών. Τρίτον, η τουρκική υπερδραστηριοποίηση είναι σε δυναμική σύγκρουσης με τη Σαουδική Αραβία και τα κράτη Κόλπου αλλά και την Αίγυπτο, που θα ήθελαν να έχουν τον πρώτο λόγο σε μια σουνιτική Συρία. Τέταρτον, οι ΗΠΑ λίγο μετά την απεμπλοκή από το Ιράκ και σε πορεία αναδίπλωσης από το Αφγανιστάν, βλέπουν αρνητικά κάθε εξωτερική παρέμβαση στη Συρία, που θα εξελισσόταν σε σύγκρουση με απρόβλεπτες παρενέργειες. Πέμπτον, το Ισραήλ που γνώρισε τους Ασαντ πατέρα και υιό ως σκληρούς αντιπάλους, αλλά ταυτόχρονα προβλέψιμους και φερέγγυους γείτονες, καθώς μετά τη συμφωνία απεμπλοκής στις αρχές του 1974 τα σύνορα των δύο χωρών είναι τα πιο ήσυχα στην περιοχή, δεν έχει καμιά διάθεση να δει τη Συρία να γίνεται βάση και ορμητήριο κάθε λογής σουνιτών εξτρεμιστών. Έκτον, η υπερδραστηριοποίηση της Τουρκίας δυσχεραίνει την προσπάθεια της Γαλλίας -που διοίκησε τη Συρία και το Λίβανο από το 1918 μέχρι το 1941- να ηγηθεί μιας ευρωπαϊκής ή εθνικής παρεμβατικής πολιτικής, όπως είχε πράξει στη Λιβύη την Ανοιξη του 2011. Είναι κάτι παραπάνω από φανερό ότι οι νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες των Ερντογάν-Νταβούτογλου κινδυνεύουν να οδηγήσουν σε ένα ετερόκλητο αλλά ευρύτατο μέτωπο δυσαρεστημένων από τη Μόσχα και την Τεχεράνη μέχρι το Τελ Αβίβ και να αναδείξουν την Άγκυρα ως μέρος του προβλήματος και όχι ως συνιστώσα της επίλυσής του. Η Συρία υπήρξε παραδοσιακά το πεδίο όπου η Άγκυρα επιχειρούσε την ανατροπή της κατάρρευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1918: Από το 1936 μέχρι και το 1938-1939 ο Κεμάλ και στη συνέχεια ο Ινονού επεδίωξαν και πέτυχαν τη μοναδική συνοριακή διόρθωση, την υφαρπαγή από την υπό γαλλική διοίκηση Συρία της περιοχής της Αλεξανδρέτας, προκαλώντας μια πληγή που θα δηλητηρίαζε τις σχέσεις των δύο χωρών για δεκαετίες. Με δύο λόγια, όποια και αν είναι η τροπή των εξελίξεων στη Συρία, η διπλωματία υψηλού ρίσκου της Αγκύρας κινδυνεύει να γίνει μπούμερανγκ: Αντί να διευρύνει την τουρκική επιρροή στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή, να αποσαθρώσει τα όποια μέχρι τώρα κεκτημένα. Source : http://www.defence-point.gr/news/?p=51952

Λεπτές ισσοροπίες στο ζήτημα του Ιράν

Σύμφωνα με ανάλυση του WSWS η Ρωσία εδώ και μήνες προετοιμάζεται εντατικά για ενδεχόμενη στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν. Σύμφωνα με πρόσφατα Ρωσικά δημοσιεύματα το Ρωσικό Γενικό Επιτελείο Στρατού θεωρεί ότι η επίθεση στο Ιράν θα γίνει κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και θα έχει τεράστιες συνέπειες όχι μόνο στη Μέση Ανατολή αλλά και στην περιοχή του Καυκάσου. Η Ρωσία εδώ και καιρό αναβαθμίζει εξοπλιστικά τα στρατεύματά της που εδρεύουν στην περιοχή του Καυκάσου, ενώ έχει θέσει σε ετοιμότητα τη συστοιχία πυραύλων που βρίσκεται στην Κασπία Θάλασσα και είναι στις ακτές του Νταγκεστάν. Η μοναδική στρατιωτική βάση που υπάρχει στο Νότιο Καύκασο, βρίσκεται στην Αρμενία και έχει τεθεί επίσης σε ετοιμότητα. Το περασμένο Φθινόπωρο, η Ρωσία έστειλε το αεροπλανοφόρο Kuznetsov στο λιμάνι της Ταρτούς, στη Συρία. Πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι η Ρωσία θα έχει έμμεση εμπλοκή σε ενδεχόμενη επίθεση των ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν, παρέχοντας του (Ιράν) για αρχή τεχνογνωσία. Πριν ένα περίπου μήνα, ο Πρόεδρος της Γενικής Ακαδημίας Επιστημών και Γεωπολιτικής της Ρωσίας, Leonid Ivashov, δήλωσε ότι: «Ένας πόλεμος εναντίον του Ιράν, ουσιαστικά θα είναι ένας πόλεμος εναντίον της Ρωσίας», ενώ δεν δίστασε να καλέσει σε μια πολιτική και διπλωματική Συμμαχία την Κίνα και την Ινδία. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Leonid Ivashov, τα όσα έχουν σκοπό να ξεκινήσουν οι ΗΠΑ σε συνεργασία με το Ισραήλ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, έχουν ως απώτερο σκοπό να αποσταθεροποιήσουν την ευρύτερη περιοχή ώστε η κρίση αυτή αρχικώς να πλήξει και δευτερεύων μεταφερθεί στα σύνορα της Κίνας, της Ρωσίας και στο εσωτερικό της Ευρώπης. «Ένας πόλεμος εναντίον του Ιράν εκτός τις ανεξέλεγκτες διαστάσεις που θα πάρει στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, θα επεκταθεί στον Καύκασο με στόχο να αποδυναμώσει τη θέση της Ρωσίας στην Κασπία Θάλασσα», επισημαίνει ο Leonid Ivashov. Η μεγάλη ανησυχία της Μόσχας για ένα πόλεμο στο Ιράν είναι οι συνέπειες που θα υπάρξουν για εκείνη στην περιοχή κυρίως του Νοτίου Καυκάσου. Μια περιοχή που ο μοναδικός σύμμαχος της Ρωσίας είναι η Αρμενία η οποία έχει καλές οικονομικές σχέσεις με το Ιράν, σε αντίθεση με τη Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν που διατηρούν πολύ καλές οικονομικές και στρατιωτικές σχέσεις με ΗΠΑ και Ισραήλ. Στην περίπτωση που το Αζερμπαϊτζάν συμμαχήσει με τις ΗΠΑ και Ισραήλ στο θέμα του Ιράν θα ήταν πλήγμα για τα Ρωσικά συμφέροντα στην περιοχή του νοτίου Καυκάσου. Το Αζερμπαϊτζάν συνορεύει με Ιράν, Ρωσία, Αρμενία ενώ έχει «έξοδο» στην Κασπία Θάλασσα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 το Αζερμπαϊτζάν φιλοξενεί Αμερικανικές βάσεις και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή του νοτίου Καυκάσου. Οι σχέσεις μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Ιράν είναι ήδη πολύ τεταμένες. Η Τεχεράνη πολλές φορές μέχρι σήμερα κατηγόρησε το Μπακού ότι επανειλημμένως συμμετέχει σε «τρομοκρατικές» επιθέσεις και διάφορες άλλες επιχειρήσεις στο εσωτερικό του. Εμμέσως το Ιράν εννοεί ότι οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και Ισραήλ επιτίθενται στο Ιράν από το εσωτερικό του Αζερμπαϊτζάν και σε συνεργασία με αυτό. Τα τελευταία χρόνια, το Αζερμπαϊτζάν έχει διπλασιάσει τις στρατιωτικές του δαπάνες, ενώ το Φεβρουάριο ολοκληρώθηκε συμφωνία με το Ισραήλ αξίας 1,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων που αφορούσε την προμήθεια drones (μη επανδρωμένα αεροσκάφη) καθώς και συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας. Το Αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy στα τέλη Μαρτίου δημοσίευσε ότι το Μπακού έχει δώσει το «πράσινο» φως στο Ισραήλ να χρησιμοποιήσει τις αεροπορικές βάσεις του σε ενδεχόμενη αεροπορική επίθεση στο Ιράν. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Mark Perry που έκανε την αποκάλυψη για λογαριασμό του περιοδικού FP έγραψε ότι ανώτατος Αμερικανός αξιωματούχος προειδοποίησε ότι τα σχέδια θέλουν ένα σενάριο πολέμου στον Περσικό Κόλπο να μην τελειώνει εκεί αλλά να μεταφέρεται στην περιοχή του Καυκάσου. Μετά τις πιο πάνω αποκαλύψεις το Αζερμπαϊτζάν και επίσημα διέψευσε την όποια εμπλοκή του και προειδοποίησε ότι τέτοια δημοσιεύματα είναι επικίνδυνο να προκαλέσουν πολεμική σύρραξη μεταξύ Αζερμπαϊτζάν – Ιράν. Ακόμη και έτσι να είναι, το Αζερμπαϊτζάν σίγουρα δεν μπορεί να διαψεύσει την κλιμάκωση της αντιπαράθεσής του με την Αρμενία για το Ναγκόρνο – Καραμπάχ. Τα τελευταία δύο χρόνια έχουν γίνει επανειλημμένως στρατιωτικές συγκρούσεις στα σύνορα των δύο χωρών ενώ δεν είναι και λίγοι αυτοί που προειδοποιούν ότι η κόντρα Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν εμμέσως εμπλέκει σε περιπέτειες τις ΗΠΑ και τη Ρωσία Source : GEOPOLITICS & DAILY NEWS

Μια επίκαιρη πολιτική ανάλυση από τον Αριστοτέλη

"Σοβαρότατο θέμα για κάθε πολίτευμα γενικά είναι με τους νόμους και τα υπόλοιπα μέτρα να μην είναι δυνατόν να πλουτίσουν οι άρχοντες." Και τούτο πρέπει να τηρείται κυρίως στα ολιγαρχικά πολιτεύματα" γιατί ο κόσμος ο πολύς δεν αγανακτεί τόσο επειδή δεν παίρνει αξιώματα, αντίθετα ευχαριστιέται όταν είναι ελεύθερος να ασχολείται με τις δικές του υποθέσεις, αγανακτεί όταν νομίζει ότι οι άρχοντες κλέβουν το δημόσιο χρήμα, γιατί τότε ο λαός λυπάται και για τα δυο, δηλαδή τόσο για το ότι δεν συμμετέχει στην εξουσία, όσο και για το ότι δεν συμμετέχει στα κέρδη." [1] "Μπορούμε να ισχυριστούμε πως οι περισσότεροι τύραννοι προήλθαν από τους δημαγωγούς, αφού κέρδισαν την εμπιστοσύνη του λαού, κατηγορώντας τους προνομιούχους. Έτσι ορισμένες τυραννίδες επικράτησαν όταν οι πόλεις έγιναν πιο πολυάνθρωπες, ενώ άλλες νωρίτερα, επειδή οι βασιλείς παρέβησαν τους παραδοσιακούς νόμους και επιδίωξαν μεγαλύτερη απολυταρχία. Αλλες δημιουργήθηκαν από άτομα που πήραν αξιώματα με εκλογή (αφού τα χρόνια τα παλιά τα δημοκρατικά πολιτεύματα έκαναν μακρόχρονες τις θητείες των θρησκευτικών και πολιτικών αρχόντων). Άλλες πάλι γεννήθηκαν μέσα από τα ολιγαρχικά πολιτεύματα, αφού τα τελευταία αναδείκνυαν ένα μόνο ανώτατο άρχοντα. Με όλες τούτες τις συνθήκες εύκολα γινόταν κάποιος τύραννος, φτάνει να το ήθελε, αφού η βασιλεία και τα αξιώματα του έδιναν τη δυνατότητα." [2] "Ο τύραννος επιδιώκει τις απολαύσεις, ενώ ο βασιλιάς να κάνει καλό. Γι' αυτό χαρακτηριστικό πλεονέκτημα του τυράννου είναι τα χρήματα, ενώ του βασιλιά οι τιμές. Αλλά και τη φρουρά του βασιλιά την αποτελούν πολίτες, ενώ του τυράννου μισθοφόροι. Είναι φανερό ότι η τυραννίδα περιέχει όλα τα κακά της δημοκρατίας και της ολιγαρχίας. Από την ολιγαρχία έχει την επιδίωξη του πλούτου (γιατί έτσι μόνο εξασφαλίζει τη διατήρηση και την τρυφηλότητα) και την έλλειψη εμπιστοσύνης προς τον λαό (γι' αυτό του παίρνει τα όπλα, φέρεται άσχημα στο πλήθος, βασανίζει τους πολίτες, εξαναγκάζοντάς τους να φεύγουν για άλλους τόπους). Τούτα είναι ελαττώματα τόσο της τυραννίδας όσο και της ολιγαρχίας. Κι από την ακραία όμως δημοκρατία η τυραννίδα έχει πάρει τη δίωξη των επιφανών και την κρυφή και φανερή εξόντωσή τους και την εξόριση τους, αφού τους θεωρεί αντιπάλους και εμπόδιο στην εξουσία. Γιατί σ' αυτούς οφείλονται συνήθως οι προσπάθειες ανατροπής, αφού υπάρχουν άλλοι που θέλουν να ανεβούν στην εξουσία κι άλλοι που δεν ανέχονται να είναι δούλοι." [3] "Οι τυραννίδες επιβιώνουν με δυο τελείως αντίθετους τρόπους- ο ένας είναι γνωστός από την παράδοση και μ' αυτόν κυβερνούν οι περισσότεροι τύραννοι' λέγεται ότι τα περισσότερα μέτρα τα θεσμοθέτησε ο Περίανδρος ο Κορίνθιος. Πολλά παρόμοια στοιχεία όμως υπάρχουν και στη βασιλεία των Περσών. Μερικά από εκείνα που χρησιμοποιεί η τυραννίδα για να διατηρηθεί όσο θέλει, τα έχουμε αναφέρει παλιότερα' δηλαδή τον περιορισμό των πολιτών που υπερεχουν , τον αφανισμό των γενναίων και μεγαλοφρόνων, την κατάργηση των συσσιτίων, των εταιριών, της παιδείας και όλων των σχετικών. Πρέπει ιδιαίτερα να προφυλάγονται από τη γενεσιουργό αιτία δυο παραγόντων" του αδέσμευτου φρονήματος και της αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Πρέπει ακόμα να μην τους αφήνουν να ιδρύουν φιλοσοφικές σχολές και κάθε άλλο είδος πνευματικού ομίλου. Γενικά οι τύραννοι πρέπει να κάνουν το παν ώστε ο ένας πολίτης να μην ξέρει τον άλλο (γιατί η γνωριμία μεταξύ των ανθρώπων καλλιεργεί την εμπιστοσύνη)" [4] "Εκτός από τα παραπάνω μπορούμε να αναφέρουμε και άλλα περσικά και βαρβαρικά μέτρα της τυραννίδας (όλα στοχεύουν σ' ένα σκοπό) να μην τους διαφεύγει τι λένε και τι κάνουν οι αρχόμενοι και να υπάρχουν κατάσκοποι' όπως στις Συρακούσες έχουν τις γυναίκες που λέγονται «ποταγωγίδες» και τους ωτακουστές, που έστελνε ο Ιέρων σε όλες τις φιλικές και πολιτικές συγκεντρώσεις (από φόβο για τους ανθρώπους εκείνους οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να εκφραστούν ελεύθερα' κι αν εκφραστούν ελεύθερα, περνούν λιγότερο απαρατήρητοι). Άλλη μέθοδος των τυράννων είναι να συκοφαντούν και να προκαλούν φιλονικία μεταξύ φίλων, μεταξύ του λαού και των επιφανών, και μεταξύ των πλουσίων. Μια μέθοδος των τυράννων είναι να φτωχαίνουν τους αρχόμενους επιβάλλοντας φόρους, ώστε οι φρουροί τους να συντηρούνται με δικά τους έξοδα, και για να μη διαθέτουν χρόνο για συνωμοσίες εναντίον τους, αφού για να συντηρήσουν την οικογένεια πρέπει να δουλέψουν. Παράδειγμα οι Πυραμίδες της Αιγύπτου, τα αφιερώματα των Κυψελιδών, ο ναός του Ολύμπιου Δία από τον Πεισίστρατο και τους γιους του στην Αθήνα και τα έργα του Πολυκράτη στη Σάμο (όλα στον ίδιο σκοπό αποβλέπουν, στην απασχόληση και τη φτώχεια των αρχομένων). Αλλο παράδειγμα είναι οι υψηλοί φόροι στις Συρακούσες (την εποχή του Διονυσίου οι πολίτες πλήρωναν σε πέντε χρόνια όλη την περιουσία τους για φόρο86). Ο τύραννος είναι και φιλοπόλεμος, για δυο λόγους· κρατά τους πολίτες απασχολημένους και χρειάζονται κι αρχηγό. Τη βασιλεία τη σώζουν οι πιστοί οπαδοί, ενώ χαρακτηριστικό της τυραννίδας είναι ότι δεν εμπιστεύεται τους φίλους, γιατί ενώ όλοι οι πολίτες επιθυμούν την κατάλυση μόνο αυτοί μπορούν να την πετύχουν." [5] ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑ - ΒΙΒΛΙΟ V [1] 1308b -30~35 [2] 1310b -15~20 [3] 1311a - 0~10 [4] 1311a -30~40 [5] 1313b - 0~25 Read more: http://ofis66.blogspot.com/2012/07/blog-post_02.html#ixzz1zUpwwv1w

Γεωπολιτικές ευκαιρίες μέσα στην γενική κρίση

Η Aρχή Eίναι το Hμισυ του Παντός, σύμφωνα με την ελληνική έκφραση. Μετά από τις εκλογές, λοιπόν, και μετά την δημιουργία κυβέρνησης εθνικής συνεργασίας, η Ελλάδα έχει την δυνατότητα να δηλώσει μιά καινούργια αρχή σε πολλά θέματα. Η πιό σπουδαία νέα αφετηρία για την Ελλάδα είναι η βαρύτητα που πρέπει να δώσει σε θέματα γεωπολιτικής αλλά και εσωτερικής πολιτικής που έχουν βάση στην Ανατολική Μεσόγειο. Εκεί ακριβώς είναι και το μέλλον της χώρας. Από οικονομικής, γεωπολιτικής και στρατηγικής σκοπιάς. Η Ελλάδα πρέπει να βλέπει αυτό το κομμάτι της Μεσογείου σά τον δρόμο που οδηγεί στην σωτηρία της. Εξάλλου, οι έλληνες γενικά αγαπούν την θάλασσα που αγκαλιάζει την χερσόνησό τους καθώς και τις 3.000 ελληνικά νησιά. Την ιδια άποψη είχαν και οι αρχαίοι που ίδρυσαν μυριάδες πόλεις σε παραθαλάσσιες τοποθεσίες όπου κιαν πήγαν. Ιδιαίτερα όμως σήμερα, το μέλλον της Ελλάδας είναι εξαιρετικά δεμένο από την λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου. Γιατί; Γιατί έχει τέτοια σπουδαιότητα; Επειδή η Ανατολική Μεσόγειος είναι αποδεδειγμένο κέντρο πλούσιας πηγής υδρογονανθράκων και άλλων προϊόντων. Τώρα πρέπει να αρχίσει η διαδικασία για την εκμετάλλευση του πλούτου που υπάρχει. Ακόμα και η σοβαρά σχεδιασμένη αναμονή για ρεαλιστικά μεγέθη κοιτασμάτων αποδίδει οικονομικά. Επειδή στην Ανατολική Μεσόγειο εδρεύει η πιό ισχυρή στρατιωτική δύναμη της μείζονας περιοχής, το Ισραήλ, που είναι και παγκόσμια ατομική δύναμη. Επίσης έχει προχωρημένη βιομηχανία υλικού πολέμου, άρτια εκπαιδευμένες αμυντικές δυνάμεις, παγκοσμίως την δεύτερη μεγαλύτερη SiliconValley υψηλής τεχνολογίας, και μεγάλες επιστημονικές δυνατότητες. Επιπλέον, η Ελλάδα και το Ισραήλ όχι μόνον δεν έχουν μεταξύ τους εθνικές αντιδικίες, αλλά είναι και σύμμαχικές χώρες. Επειδή, η Ανατολική Μεσόγειος έχει τώρα την δυνατότητα να ανακουφίσει την ΕΕ από τον αποκλειστικό της μεγάλο προμηθευτή ενέργειας, την Ρωσία. Αυτό είναι κάτι που συνεπάγεται άμεσα οικονομικά και πολιτικά οφέλη. Για να δώσει εκμεταλλεύσιμο πολιτικό και στρατηγικό κέντρο βάρους στην Α. Μεσόγειο, η Ελλάδα πρέπει να ακολουθήσει τρείς βασικούς προσανατολισμούς: Πρώτο- Ενδυνάμωση των ήδη αναπτυσσώμενων σχέσεων με το Ισραήλ– Σε αυτό συντελούν και οι υπάρχουσες πολιτισμικές και φιλοσοφικές παραδόσεις που ξεκίνησαν από τα χρόνια του Μακεδόνα Στρατηλάτη Μέγα Αλέξανδρου και επίσης από τις βάσεις των Ιουδο-Χριστιανικών αρχών. Η συντήρηση ισχυρών σχέσεων με το Ισραήλ σημαίνει—αμφίδρομα—τις ξεκάθαρα πολιτικές αποφάσεις υπέρ του εταίρου, όπως στην περίπτωση του στολίσκου προς την Γάζα. Εξάλλου, η Ελλάδα έχει την δυνατότητα να γίνει η εμπορική γέφυρα μεταξύ Ισραήλ και ορισμένων Αραβικών κρατών με τα οποία έχει παραδοσιακή φιλία. Οι ειρηνιστικές σχέσεις βοηθούν όλες τις γείτονες χώρες. Αναφορικά στο εσωτερικό, στην Ελληνική κοινωνία, ισχυροί δεσμοί σημαίνουν οτι οι Ελληνες θα αντιταχθούν στους εξτρεμιστιστές με τις κούφιες θεωρίες τους και από τα άκρα δεξιά και από τα άκρα αριστερά όσο αφορά το Ισραήλ. Είναι γεγονός οτι παρά τις εχθρικές θεωρίες τους, τα κόμματα της Ελλάδας δεν δημιούργησαν στις τελευταίες εκλογές ιδιαίτερο πολιτικό θέμα για την συμμαχία με το Ισραήλ. Οι αριστεροί ριζοσπάστες του ΣΥΡΙΖΑ εστίασαν την προσοχή τους στην ΕΕ. Οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής στους μετανάστες. Τώρα, οι Ελληνες πολιτικοί αρχηγοί μπορούν να αποδείξουν την ανωτερότητα τους. Μπορούν να προωθήσουν στα Βαλκάνια την ιστορία και ενημέρωση σχετικά με τον ναζισμό, τα απάνθρωπα εγκλήματα του και την οικονομική καταστροφή που επέφερε. Επίσης να μελετήσουν για την υπόλοιπη Ευρώπη πως να αντιμετωπίσει προβλήματα σχετικά με θέματα μετανάστευσης και εγκλήματα από το συναφές εμπόριο ναρκωτικών και την δουλεία γυναικών. Δεύτερο – Εξόρυξη-Εκμετάλλευσηυδρογονανθράκων και άλλωνπροϊόντων της Α. Μεσογείου ώστε να συμβάλουν στην τεχνολογική και οικονομική ανάπτυξη. Η ανεργεία στην Ελλάδα είναι στα 22%. Η ανεργεία στις μικρότερες ηλικίες στα 35%. Αυτά μαζί με τον αρνητικό συντελεστή ανάπτυξης – λόγω φόρων και αυστηρής λιτότητας – έγιναν η βάση κοινωνικής και πολιτικής αστάθειας. Για να αντιμετωπισθούν χρειάζεται το stimulusπου κυριολεκτικά μπορεί να πηγάσει από την Α. Μεσόγειο. Και αυτό μπορεί να εξασφαλιστεί σε συνεργασία με το Ισραήλ που έχει: Υψηλό συντελεστή ανάπτυξης, πρωτοποριακή ανάπτυξη στην υψηλή τεχνολογία, και ταχεία εκμετάλλευση θαλασσινών κοιτασμάτων με έμφαση στην ασφάλεια σε συνεργασία με Αμερικάνικες εταιρίες. Είναι ένα έθνος σχεδόν 7.5 εκατομμυρίων που ενώ τώρα αγοράζει την ενέργεια που χρησιμοποιεί από την Αίγυπτο, είναι έτοιμο να ανεξαρτοποιηθεί βάσει των εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων φυσικού αερίου που ανεκάλυψε. Μάλιστα προσφέρει στην Ελλάδα και την ευκαιρία συνεργασίας για την μεταφορά ενέργειας στην υπόλοιπη Ευρώπη με αγωγούς. Ηδη το Ισραήλ είναι συνέταιρος της Κύπρου και προσφέρει στρατιωτική ασφάλεια για την εξόρυξη φυσικού αερίου εντός της Κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (AOZ). Τρίτο- Ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ από την Ελλάδα-- Το Ισραήλ έχει ήδη κυκλοφορήσει έναν χάρτη που αναγνωρίζει και την Ελληνική και την Κυπριακή ΑΟΖ. Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, δήλωσε οτι η Ελληνική εξόρυξη υδραγοναθράκων στην Α. Μεσόγειο θα αποτελέσει βάση κήρυξης πολέμου. Η Τουρκία επίσης προωθεί σχέδιο της που αποκλείει κοινό σύνορο των ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου και οριοθετεί κοινό σύνορο Τουρκίας-Αιγύπτου (!). Αλλά εμπόδιο σε αυτή την προσπάθεια της Τουρκίας είναι η θέση της Ελληνικής νήσου Καστελόριζο την οποία δεν αναγνωρίζει η Τουρκία ως παράγοντα στην οριοθέτηση της ΑΟΖ. Οι ΗΠΑ, Ρωσία και ΕΕ έχουν τεθεί υπέρ του δικαιώματος της Ελλάδας να εκμεταλλευτεί τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές στην Α. Μεσόγειο. Παρά τις απειλές της, πώς μπορεί η Τουρκία να επιβάλλει τις παράνομες απαιτήσεις της ενόψι συνεργασίας εταίρων Ελλάδας-Ισραήλ-ΗΠΑ; Ακόμη και στην περίπτωση της Κύπρου, παρά τις έντονες απειλές της, η Τουρκία παρέμεινε αδρανής όταν η Κύπρος και το Ισραήλ εγκατέστησαν εξέδρα εξόρυξης. Πιθανώς για αυτό τον λόγο, πρόσφατα η Ελλάδα, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ έκανα για πρώτη φορά ασκήσεις αεροπορίας και ναυτικού στην Ανατολική Μεσόγειο με σκοπό, όπως δηλώθηκε, την προστασία εξέδρας στην ανοιχτή θάλασσα. Σταυροδρόμι Εθνικών Συμφερόντων-- Τώρα όμως, η Ελλάδα έχει μια μοναδική ευκαιρία να εκμεταλλευτεί ορισμένες πολιτικές κακοκαιρίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκια δεν γνωρίζει τι να κάνει λόγω του εμφύλιου πόλεμου στην Συρία και την πλημμύρα προσφύγων πολέμου στην Νότια Τουρκία. Την περασμένη εβδομάδα έγινε και η καταστρεπτική επίθεσητης Συρίας εναντίον στρατιωτικου σκάφους της Τουρκίας. Ενώ οι δύο χώρες ήταν σύμμαχοι στο πρόσφατο παρελθόν, ο Πρωθυπουρός Ερντογκάν απεκάλεσε τον πρώην φίλο του Ασσάντ ¨δικτάτορα¨ (τώρα το κατάλαβε;) και κάλεσε για την απομάκρυνσή του. Οι Κούρδοι, 14 εκατ. εντός Τουρκίας σύμφωνα με στατιστικές της CIA, συνεχίζουν διαμαρτυρίες και προστριβές στην Νοτιοανατολική Τουρκία. Αυτό και οι πλούσιες πετρελαιοπηγές οδήγησαν την Τουρκία να δηλώσει φιλία με τα 5 εκατ. Κούρδων στο Αυτόνομο Κουρδιστάν του Βορείου Ιράκ, παρόλο που τους βομβάρδιζε μέχρι τώρα.Τέλος η Τουρκία έχει δοκιμάσει αποτυχία και στην προσπάθεια της για την ανάσταση του Οθωμανισμού. Οι Μουσουλμάνοι των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής δεν έχουν καλές αναμνήσεις από την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν πολέμησαν εναντίον των Οθωμανών για την απελευθέρωση τους. Η Ρωσία παραμένει σοβαρός παίχτης με νέες κινήσεις στην Α. Μεσόγειο. Ο Πρόεδρος Πούτιν επισκέφθηκε το Ισραήλ την περασμένη εβδομάδα. Συνεχίζει προσπάθειες να αγοράσει μέρος της παραγωγής φυσικού αερίου μετά την ανακάλυψη των τεραστίων κοιτασμάτων Λεβιάθαν. Η Ρωσία κάνει και τα γλυκά μάτια στην Κύπρο. Μπορεί να χάσει ο Ρωσικός στόλος την μόνη βάση που έχει εκτός Ρωσίας, στο Ταρτούς της Συρίας, εάν καταρρεύσει ο Ασσάντ. Τραπεζίτες στην Μόσχα μιλάνε για ένα ειδικό δάνειο 5 δισεκατομμυρίων στην Κύπρο με αντάλλαγμα μιάς Ρωσικής ναυτικής βάσης στο νησί. Η Κύπρος έχει ζητήσει βοήθεια από την ΕΕ αλλά γνωρίζουμε το τίμημα που απαιτεί η ευρωζώνη.Τέτοια, λοιπόν, σύμπνοια καταστάσεων και εταίρων – φυσικό αέριο, ανάγκες της ΕΕ και της Ρωσίας, εμφύλιος πόλεμος, πρόσφυγες και γεωπολιτικές ανακατατάξεις – προσφέρουν ιδανικό περιβάλλον για αλλαγή. Είναι καιρός η Ελληνική κυβέρνηση να εστιάσει την προσοχή της στις δυνατότητες που προσφέρει η Α. Μεσόγειος. Ας μή γίνει, λοιπόν, η Ελλάδα ιστορικό παράδειγμα του αποτυχημένου τρόπου σκέψης που απέδωσε ο Ισραηλινός ρήτορας Abba Eban σε μιά άλλη ομάδα ανθρώπων όταν είπε οτι εκείνοι ¨Ποτέ δεν χάνουν την ευκαιρία να χάσουν μιά ευκαιρία. ¨Charles J. Mouratides Source : Social Bookmarks