Το γεωπολιτικό παιχνίδι της Γερμανίας

Μέρες που είναι… Πάλι με τους Γερμανούς θα ασχοληθώ! Τους αξίζει όμως, μετά την προχθεσινή απαξιωτική αφήγηση του Der Spiegel.

Με προτροπή του φίλου του ιστολογίου μας «Styl Styl»,   -Δείτε τις αποκαλύψεις του άλλοτε αρχηγού του γαλλικού ΓΕΕΘΑ, σεβαστού στρατηγού Γκαλουά που παρέχουν την κλείδα ερμηνείας της τρέχουσας δικής μας εμπειρίας-   ο οποίος μας έδωσε την πληροφορία και τους συνδέσμους,  αναρτούμε την σχετικά άγνωστη άλλα πολύ αποκαλυπτική   -για τις προθέσεις των «φίλων και συνεταίρων» Γερμανών-  αφήγηση του Γάλλου Στρατηγού Πιερ Μαρί Γκαλουά (1911-2010) στη επέτειο για τα 10 χρόνια των βομβαρδισμών της πρώην Γιουγκοσλαβίας στο Βελιγράδι στις 23 και 24 Μαρτίου 2009.

Παραθέτουμε παρακάτω την ομιλία του, σε δύο βίντεο, στα γαλλικά με αγγλικούς υπότιτλους και την ελληνική μετάφραση ώστε να μη στερηθεί κανείς του αποκαλυπτικού κειμένου.

Ο Στρατηγός Γκαλουά έζησε τα γεγονότα της Γιουγκοσλαβίας από μέσα, ως Γάλλος αποσταλμένος της γαλλικής κυβέρνησης, και για αυτό το λόγο αποτελεί ο ίδιος μια εγκυρότατη πηγή πληροφοριών.

Η παρέμβαση του Στρατηγού Γκαλουά

Στόχοι και συνέπειες της επίθεσης της Σερβίας από το ΝΑΤΟ, 10 χρόνια μετά. Βελιγράδι, στις 23 και 24 Μαρτίου 2009.

Λοιπόν, συναντιόμαστε σήμερα για να γιορτάσουμε, η λέξη δεν είναι η καταλληλότερη, μια πολύ θλιβερή επέτειο … Πριν από 10 χρόνια, το 1999, οι δυτικές δημοκρατίες, με επικεφαλής τη Γερμανία, τη Βρετανία και τις ΗΠΑ, τις οποίες ακολούθησε και η Γαλλία, βομβάρδισαν ό, τι απέμενε από την πρώην Γιουγκοσλαβία, με απόλυτη περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου, των συμφωνιών του Ελσίνκι σχετικά με το απαραβίαστο των εθνικών συνόρων πρώτα, και έπειτα για το γεγονός ότι αρνήθηκαν την συμμετοχή των Ηνωμένων Εθνών, ήτοι του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, και τελικά, προχώρησαν σε πόλεμο χωρίς καν να ζητήσουν τη γνώμη των εθνικών κοινοβουλίων τους. Εν ολίγοις, μια σειρά από βιασμούς του διεθνούς δικαίου που αφήνει έναν πραγματικά μαύρο λεκέ για την ηθική των δυτικών δυνάμεων που συμπεριφέρθηκαν όπως συμπεριφέρονται οι απολυταρχίες και ακόμα, σε αυτή τη περίπτωση, τις ξεπέρασαν σε μέγεθος.

Γι 'αυτό πρέπει να σημειωθεί ότι η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ήταν μια προγραμματισμένη επιχείρηση της Γερμανίας πριν από πολύ καιρό. Δεν επρόκειτο μόνο να περιμένουν το θάνατο του προέδρου Τίτο το 1980, αλλά να προετοιμάσουν τη διαδοχή του, εκμεταλλευόμενοι την αναχώρησή του, να εξαρθρώσουν αυτό το έδαφος το οποίο οι Γερμανοί πίστευαν ότι δεν ήταν έθνος επειδή αποτελούταν από εθνότητες και διαφορετικές θρησκείες. Και εκτός αυτού, όπως το είπα προηγουμένως, η Γερμανία είχε προφανώς το πλεονέκτημα αυτής της εξάρθρωσης.

Έτυχε  να είχα έμμεση σχέση με αυτά τα γεγονότα κατά τα έτη 1976 και 1977, καθώς πήγαινα τακτικά στη Γερμανία μετά από προσκλήσεις του Φραντς Γιόζεφ Στράους (ο οποίος ήταν  εκείνη την εποχή ο Γερμανός υπουργός  Άμυνας , και έπειτα  υπουργός Οικονομικών), σε ένα μικρό αγρόκτημα που είχε κοντά στο Μόναχο, όπου συναντιόμασταν, δέκα φίλοι, για να συζητήσουμε τις παγκόσμιες υποθέσεις, για δύο τρεις ημέρες.

Υπήρξε εκπρόσωπος της Μεγάλης Βρετανίας, ένας εκπρόσωπος της Ισπανίας, (της Opus Dei), ένας εκπρόσωπος του Βατικανού και εγώ ήμουν ο Γάλλος της ομάδας. Μιλάγαμε για τα πάντα και τίποτα για δύο τρεις μέρες. Και κράτησα την ανάμνηση από συζητήσεις μεταξύ μας όπου οι Γερμανοί γείτονές μου πίστευαν ότι η Γιουγκοσλαβία δεν είναι βιώσιμη και ότι έπρεπε να ετοιμαστούμε, κατά τη στιγμή του θανάτου του Τίτο, να την αντικαταστήσουμε με μια άλλη εδαφική οργάνωση.

Έτσι οι Γερμανοί, οι οποίοι είναι πολύ καλοί γεωπολιτικοί, ήταν πολύ ευαίσθητοι για αυτή την υπόθεση για τους ακόλουθους λόγους:

1.   Από τη γερμανική πλευρά, η επιθυμία να πάρουν εκδίκηση από τους Σέρβους οι οποίοι δύο φορές, το 1914-1918, και 1939-1945, ενωθήκαν με τους Συμμάχους εναντίον τους, ακόμη και την σερβική αντίσταση, η οποία από τον Απρίλιο του 1941 πήρε τον δρόμο των βουνών με τον Μιχαήλοβιτς  και μετά με τον Τίτο και κράτησε αρκετές γερμανικές μεραρχίες, που θα χρησιμεύονταν στη Ρωσία, της Μόσχα και στη συνέχεια στο μέτωπο του Στάλινγκραντ. Και, όχι χωρίς λόγο, η Βόννη εκτιμούσε ότι ήταν η σερβική αντίσταση, σε κάποιο βαθμό, που ώθησε τη Γερμανία στην ήττα του δευτέρου παγκόσμιου πολέμου. Έπρεπε λοιπόν να τιμωρηθεί αυτός ο θαρραλέος λαός.

2.   Δεύτερη. Έπρεπε να ανταμειφθούν οι Κροάτες και Βόσνιοι μουσουλμάνοι που είχαν ενταχθεί στη ναζιστική Γερμανία, στον στρατό VERMARCHT οι οποίοι κατέλαβαν ορισμένες θέσεις στη Γαλλία, για να τους ευχαριστήσουν για την σύνδεση τους με τη δράση της Γερμανίας, και επομένως να προωθήσουν τους Κροάτες και Βόσνιους μουσουλμάνους.

3.   Τρίτη ιδέα της γερμανικής πλευράς, ήταν επίσης τον ενδιαφέρον της Γερμανίας να εισέρθουν η Κροατία και η Σλοβενία ​​στη τροχιά της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας στην οποία ηγούταν η Δυτική Γερμανία, ως το ισχυρότερο μέλος της, και να αποκτήσει με αυτό τον τρόπο οικονομική επιρροή  στην δαλματική ακτή μέσω αυτής να πλησιάσει τη Μεσόγειο, παλιό γερμανικό όνειρο με τον παραδοσιακό τροπισμό, η «Αγία Γερμανική Αυτοκρατορία» με βλέψεις προς τις δύο Σικελίες και τη Κεντρική Μεσογείου. Επιπλέον πρέπει να προστεθεί το γεγονός ότι η Γερμανία πίστευε ότι τελικά θα παρέμβαιναν οι ΗΠΑ και αφού κατείχαν τις σημαντικότερες θέσεις στη διοίκηση του ΝΑΤΟ, θα ήταν για εκείνη μια καλή συμφωνία που ετοιμαζόταν, μιλώντας στρατιωτικά.

Αυτοί οι λόγοι, κατά τη γνώμη μου, που ώθησαν τη Γερμανία να παίξει αυτό το ρόλο. 

Έπρεπε επίσης να σύρει τη Γαλλία και τις ΗΠΑ σε αυτή την περιπέτεια. 

Στη Γαλλία, ο κ. Κολ άσκησε αποφασιστική επιρροή στον πρόεδρο Μιτεράν, ο οποίος ήταν άρρωστος και αδύναμος, δεν είχε εξάλλου άλλη πολιτική παρά να μαζέψει τις αναγκαίες  ψήφους για την επανεκλογή του, σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα.  Αυτός είναι ο λόγος που ο Μιτεράν, ακολουθούμενος εξάλλου από τον Υπουργό Εξωτερικών του, τον κ. Αλαίν Ζιπέ, ήδη από τον Φεβρουάριο 1994, είχε προσχωρήσει στο συνασπισμό που οι Γερμανοί ήθελαν να συναρμολογήσουν, ενεργώντας υπέρ μιας μουσουλμανο-κροατικής ομοσπονδίας με σκοπό να εκδιώξει τους Σέρβους από τη γη τους, που κατείχαν για αιώνες (περίπου 64% των εδαφών της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης), να πάρουν το 40% για να το δώσει στους μουσουλμάνους, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο αυτή τη τερατώδη ομοσπονδία, και στη συνέχεια, οργανώνοντας και συμμετέχοντας στη πρωτοφανή παραπλανητική εκστρατεία ψεμάτων για την οποία θα μιλήσω σε λίγο. Η γαλλική προσέγγιση ακολούθησε τη γερμανική προσέγγιση.

Στη συνέχεια, παρενέβησαν οι ΗΠΑ. Ήταν αρχικά απρόθυμες, επειδή φοβόντουσαν την μόρφωση του εδάφους, φοβόνταν την ανδρεία της σερβικής αντίστασης κατά της γερμανικής κατοχής 1940-1945, για την οποία ήταν οι ίδιες μάρτυρες κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Φοβόντουσαν  να συρθούν σε μια λεπτή και δύσκολη στρατιωτική περιπέτεια, ειδικότερα από τότε που στοιχειώνονταν από το πετρέλαιο της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράκ, περισσότερο από ό, τι την πορεία του πετρελαίου που θα πέρναγε μια μέρα κατά μήκος του Δούναβη από το Βελιγράδι ή που θα έφτανε μέσω του διάδρομου αριθ. 8 της Κασπίας Θάλασσας μέχρι την ακτή της Αλβανίας, στο Δυρράχιο, από όπου θα ξεκινούσε ένας νέος αγωγός. Αλλά όλα αυτά ήταν μακριά και δεν ήθελαν να δεσμευτούν. Τελικά, υπό τη συνεχή γερμανική πίεση, οι ΗΠΑ άλλαξαν γνώμη και πειστήκαν ότι υπήρχε συμφέρον να συμμετέχουν, και αυτό για τους ακόλουθους λόγους.

Καταρχήν  ήθελαν να αποδείξουν στους Ευρωπαίους ότι είναι ανίκανοι να αυτοδιαχειριστούν και ότι μόλις αποχωρούν οι Αμερικανοί, ακολουθεί το χάος, την αταξία και τον πόλεμο, γεγονότα που τους αναγκάσουν (τους Αμερικανούς) να επιστρέψουν στην Ευρώπη. Αυτό αποδείχνει επίσης… ότι το ΝΑΤΟ είναι απαραίτητο!

Δεύτερον, οι ΗΠΑ πίστευαν ότι θα ταπείνωναν περισσότερο τη Ρωσία, η οποία εκείνη τη εποχή βρισκόταν στα χέρια του Γέλτσιν και των συμβούλων του Χάρβαρντ («τα αυγά του Χάρβαρντ»), που ήθελαν να γενικεύσουν την οικονομία της αγοράς στη Ρωσία, ενώ η ίδια η Ρωσία δεν ήξερε καλά καλά για το τι επρόκειτο, συνηθισμένη με το σύστημα της σχεδιασμένης οικονομίας. 

Για τις ΗΠΑ, ήταν, επίσης, να επιβάλουν την ηγεσία τους  εκεί (στα Βαλκάνια), όπου ο σλαβικός κόσμος έπρεπε να φανερώσει την ενότητα του και την αλληλεγγύη του.

Εξάλλου, (τρίτος λόγος), οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούνταν ότι η Γερμανία είχε ενηλικιωθεί και ότι κατά βάθος θα ήταν ενδιαφέρον να έχουν στην Βαλκάνια μια στρατιωτικά κατεχόμενη ζώνη, κατά προτίμηση στην Αλβανία, γεγονός που αποδεικνύεται από την εγκατάσταση του  διάσημου στρατοπέδου του Bondsteel (στο Κόσοβο) με τέτοιο τρόπο ώστε να βρίσκεται στη πορεία του μελλοντικού διαδρόμου αριθ. 8, που θα έφερνε το πετρέλαιο από την Κασπία Θάλασσα στην Αδριατική.

Και έτσι, για αυτούς τους διαφόρους λόγους, οι ΗΠΑ παρενέβησαν αναλαμβάνοντας την διοίκηση του συνόλου των επιχειρήσεων,  προκειμένου να περιθωριοποιηθεί η διοίκηση των Γερμανών, Γάλλων, Άγγλων, Ιταλών, έτσι ώστε να πάρουν το όλο θέμα στα χέρια τους .

Εξάλλου, αυτή η επιχείρηση ήταν πολύ σημαντική για αυτούς, επειδή κατά βάθος ήταν γι 'αυτούς ένα προηγούμενο σχετικά με τον τρόπο διεξαγωγής των μελλοντικών επιχειρήσεων στο Ιράκ.

Οι επιχειρήσεις στα Βαλκάνια έγιναν ως εξής:

Πρώτον, οργάνωσαν μια τεράστια εκστρατεία παραπληροφόρησης, διηγώντας τα χειρότερα ψέματα, έτσι ώστε τα μελλοντικά θύματα να οδηγηθούν στη δημόσια ετυμηγορία και να μπορέσουν να τα ξυλοκοπήσουν με καθολική συναίνεση. Έπρεπε για αυτό να εφευρίσκουν κάθε είδος αδικημάτων. Ένα πρώτο αδίκημα, το πιο γνωστό, ήταν ο βιασμός 40.000 μουσουλμάνων γυναικών. Τελικά, ο Αμερικανός εμπειρογνώμονας ο οποίος επιθεώρησε τα Βαλκάνια έλεγε ότι δεν ήταν 40.000 αλλά 4.000, μετά μόνο 40 γυναίκες και στο τέλος της έρευνας , δεν είχαν μείνει παρά μόνο τέσσερις γυναίκες...

Οι εφευρέσεις ήταν πολλές, υπάρχει η ιστορία της έκρηξης στην οδό Miskina μπροστά από τον φούρνο, η περίπτωση της αγοράς του Markale (επίθεση), στην οποία κατηγόρησαν ψευδώς τους Σέρβους, ενώ στην πραγματικότητα οι μουσουλμάνους του Σεράγεβο πυροβολούσαν το ίδιο τον εαυτό τους,   για τους εαυτούς τους (και μάλιστα ένα μικτό πληθυσμό Σερβο-μουσουλμανικό) για να κατηγορήσουν τους Σέρβους για αυτό το έγκλημα.

Δημιούργησαν επίσης τον μύθο της «κατάληψης» του Σεράγεβο από το σερβικό στρατό και η «ανθρωπιστική»  Δύση έλεγε ότι έπρεπε οπωσδήποτε να κάνει κάτι εναντίον αυτής της κατάληψης. Η πόλη του Σεράγεβο ήταν σαφώς, κατά τη γνώμη τους, μια πόλη που δεν πολιορκούταν από τους Σέρβους, που ήταν τελείως λάθος. Μπορώ να καταθέσω. Πήγα εκεί. Έγινα δεκτός από τον Δήμαρχο του σερβικού τμήματος της Σεράγεβο από το της πόλης που μου πρόσφερε ένα γεύμα, επειδή η πόλη ήταν χωρισμένη σε δύο μέρη. Ένα μέρος είχε καταληφθεί από τους μουσουλμάνους της Βοσνίας και το άλλο μέρος από τους Σέρβους. Υπήρξε ανταλλαγή πυρών και στις δύο πλευρές. Δεν υπήρξε, συνεπώς, περικύκλωση της πόλης από τους Σέρβους, ήταν μια εφεύρεση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Όταν πετάς λάσπη, κάτι θαμείνει για πάντα.

Αργότερα, ήρθε η ιστορία της ψευδούς σφαγής στο Ρατσάκ (Κοσσυφοπέδιο), ισχυριζόμενοι ψευδώς ότι ήταν οι Σέρβοι που έκαναν τη σφαγή, ενώ δεν ήταν αλήθεια, αλλά έδωσε αφορμή για να ξεκινήσουν τους βομβαρδισμούς, να αναλάβουν δράση, να βομβαρδίσουν από τον αέρα αυτή την άτυχη χώρα, συμπεριλαμβανομένου του άμαχου πληθυσμού της Σερβίας (κυρίως) με τη χρήση όπλων με «απεμπλουτισμένο» ουράνιο, χωρίς να λάβουν υπόψη τις μετέπειτα συνέπειες αυτής της επιχείρησης...  Εν ολίγοις, να μετατρέψουν αυτό τον λαό σε μαρτυρικό λαό.

Και όλα αυτά έγιναν με τους δέοντες κανόνες. Πρώτον, μεταχειρίζεσαι πολύ σκληρά, κατηγορώντας τον λαό για όλα τα αδικήματα.

Δεύτερον, του δημιουργείς έναν οικονομικό αποκλεισμό για να αποδυναμώσεις τη θέλησή του να αντισταθεί, ό,τι έγινε (για τη Σερβία).

Τρίτον, τους βομβαρδίζεις, έτσι ώστε να μην μπορούν να ανακάμψουν οικονομικά, καταστρέφοντας σχεδόν όλη την οικονομική υποδομή τους, και τέταρτο, τους καταλαμβάνεις, όπως προβλεπόταν από τις συμφωνίες του Ραμπουγιέ. Μόλις εκεί επί τόπου, εκμεταλλευόμενος τη δυστυχία και την απόγνωση στην οποία βυθίστηκε αυτός ο άτυχος λαός, οι κατακτητές θα απαιτήσουν να ορίσει ο λαός πολιτικούς ηγέτες που υποστηρίζουν το σχέδιο του επιτιθέμενου.

Το σύστημα περιλαμβάνει, ως εκ τούτου, τέσσερα μέρη, καθώς σχεδιασμένα και εκτελεσμένα εν γνώσει, με έξυπνο τρόπο, το ένα μετά το άλλο, και του οποίου ένα μέρος χρησιμοποιήθηκε αργότερα στο Ιράκ.

Μπορεί κανείς επίσης να πει ότι η περίπτωση των Βαλκανίων, ήταν για τους Αμερικανούς ένα «μάθημα» στρατηγικής για τις μελλοντικές ιρακινές υποθέσεις. Αυτό τελείωσε με τις βομβιστικές επιθέσεις στο Ιράκ που γνωρίζετε, με τις υπερβάσεις που ξέρετε και τα βασανιστήρια, ιδίως στην απαίσια φυλακή του Αβ Γκράιμπ με τις φρικτές «θεραπείες» της, όλα αυτά είχαν δοκιμαστεί στα Βαλκάνια. 

Οι Δυτικοί φέρθηκαν και σε δύο περιπτώσεις όπως φέρθηκαν άλλοτε οι απολυταρχίες του Στάλιν από τη μια πλευρά και του Χίτλερ από την άλλη.

Πρόκειται για μια επιχείρηση που πραγματικά μου έκανε εντύπωση γιατί ήταν ένα είδος μοντέλου που τελικά επικυρώθηκε από την κοινή γνώμη στην οποία είπαν κάθε είδος ιστορίας, στην οποία έκαναν «πλύση εγκεφάλου» μέσω μιας ισχυρής παραπληροφόρησης που επέτρεψε τις υπερβολές κάθε φύσης.

Σήμερα λοιπόν, εξετάζουμε αυτή τη ζοφερή δεκαετία, κατά την οποία οι Ευρωπαίοι έδειξαν ότι είναι ικανοί να αλληλοσκοτωθούν, αν μπορώ να το πω, σε μεγάλο βαθμό από την πρωτοβουλία της Γερμανίας, εξάλλου, μόλις επανανωμένη, το 1990-1991, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, και η οποία δεν βρήκε καλύτερη λύση από το να οργανώσει αυτό το περίφημο πόλεμο.

Επιπλέον, το 1999, μετά τις συμφωνίες του Ντέιτον (Δεκέμβριος 1995), και προπαντός μετά την άρνηση του Μιλόσεβιτς να αποδεχθεί το παράρτημα Β (Ιανουάριος 1999), το οποίο προέβλεπε την κατοχή του εδάφους της Σερβίας, για αόριστο χρονικό διάστημα, από τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ... και ότι το σερβικό κράτος έπρεπε να παρέχει στις κατοχικές δυνάμεις όλες τις εγκαταστάσεις του, τα αεροδρόμια, τους σιδηρόδρομους, τους δρόμους και όλα αυτά δωρεάν, εν ολίγοις σαν να έχει καταπατηθεί η Σερβία... Τιμή στον Μιλόσεβιτς ο οποίος αρνήθηκε αυτές τις συμφωνίες, ακόμη και αν αυτή η κωμωδία του Ραμπουγιέ, οδήγησε στους περίφημους βομβαρδισμούς (από τις 24 Μαρτίου 1999).

Σε αυτή τη θλιβερή περίοδο επιστρέφουμε σήμερα με μεγάλη θλίψη. Ο Δυτικός κόσμος, ενώ δεν το περίμενε κανείς, απέδειξε  –και αυτός-  ότι ήταν ικανός να διαπράξει τις χειρότερες διεστραμμένες πράξεις, για να καλύψει την γερμανική εμμονή, η οποία είναι να αρθούν όλα τα επακόλουθα, ό, τι απέμενε  από τις Συνθήκες των Βερσαλλιών και του Τριανόν, ήτοι την  Γιουγκοσλαβία, πρώτα, και στη συνέχεια την Τσεχοσλοβακία. 

Αυτό συνέβη, για να μπορέσει η Γερμανία να διαγράψει από τον χάρτη τα πολιτικά και εδαφικά επιτεύγματα που σηματοδοτούσαν την νίκη των Συμμάχων, ώστε να μη μείνει τίποτα.

Η Γαλλία, ανόητα, συνεταιρίστηκε, πράγμα που επέτρεψε, εξάλλου, στον κ. Κολ να δηλώσει ότι το Ντέιτον και κυρίως την συνέχεια, ήταν μια «μεγάλη νίκη» για τη Γερμανία, δήλωση στην οποία θα μπορούσε ο κ. Μιτεράν να προσθέτει, αν την είχε καταλάβει, κάτι που δεν συνέβη, ότι ήταν μια μεγάλη ήττα για τη Γαλλία. 

Πρόκειται για υλική ήττα με την εξαφάνιση της Γιουγκοσλαβίας, την εξαφάνιση των σημείων μιας σκληρά κερδισμένης νίκης των Συμμάχων, την σφαγή και το μαρτύριο ενός φιλικού λαού ο οποίος ενώθηκε με μας δύο φορές, και όλα αυτά επιτεύχθηκαν με τη δημιουργία ψευδών επιχειρήσεων, έτσι ώστε να δικαιολογηθούν πράξεις που δεν έπρεπε να γίνουν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Οι Δυτικοί έδειξαν στη προκειμένη περίπτωση γεμάτοι υποκρισία, δεν το περίμενα,  ιδιαίτερα από μέρος των ιδρυτών των λεγόμενων «ανθρώπινων δικαιωμάτων», της Γαλλίας, της Αγγλίας και ακόμα και της Γερμανίας. 

Αλλά οι παλαιοί δαίμονες, ειδικά ο φιλοπόλεμος δαίμονας της Γερμανίας, επανήλθαν στο προσκήνιο και οδήγησαν στο χάος που υπάρχει τώρα σε αυτά τα εδάφη, είτε στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας είτε στο Κόσοβο, την καρδιά, την ίδια την προέλευση του πολιτισμού της Σερβίας, που περάσει πλέον στα χέρια των μουσουλμάνων, οι οποίοι κατάστρεψαν σε ελάχιστο χρόνο εκατοντάδες ιστορικά αριστουργήματα της σερβικής θρησκευτικής τέχνης της, και κατέσφαξαν την ίδια την ιστορική προέλευση του σερβικού λαού. Σαν να καταστρέψουν στη Γαλλία, τη κοιλάδα του Λίγηρα και τα κάστρα της, ή αν θέλετε, την Ile de France, που είναι η καρδιά του έθνους.

Είναι λοιπόν μια πολύ θλιβερή στιγμή που περνάμε και δεν ξέρω πώς θα βγούμε ηθικά από αυτή. Τέλος πάντων, δώσαμε την απόδειξη της υποκρισίας μας και δεν μας τιμά καθόλου.

Pierre Marie Gallois.

Source : infognomonpolitics.blogspot

Ο μύθος των " αγανακτισμένων"

"Ελληνική Φυλή τί φωνάζεις; Μπήκαν κλέφτες στο μαντρί; Άν τολμάς, έμπα και διώξτους"

Περικλής Γιαννόπουλος

Καθόλου "αγανακτισμένη" δεν πρέπει να είναι, κατά τη γνώμη μου, η πλειοψηφία του λαού μας.

Το έχω ξαναγράψει και, δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα να το επαναλάβω, ότι όποιοι εμπλέκονται, με οποιονδήποτε τρόπο με την πολιτική, θα πρέπει να μιλούν ΞΕΚΑΘΑΡΑ.

Τουλάχιστον για μένα, είναι απολύτως επιβεβλημένο να λέω τη γνώμη μου με θάρρος, χωρίς να υπολογίζω άν αυτό αρέσει ή όχι. Η επιβίωση του έθνους μου, δεν είναι "facebook" και δεν έχει ανάγκη από "like".

Και για να επιβιώσει το ελληνικό έθνος δεν έχει καθόλου ανάγκη από "Αγανάκτηση" αλλά από ΕΥΘΥΝΗ, ΠΕΡΙΣΚΕΨΗ, ΣΩΦΡΟΣΥΝΗ και ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ.

Δεν μπορώ να καταλάβω, από που αντλεί αυτός ο λαός το δικαίωμα να αγανακτεί, όταν επί 37 συναπτά έτη, στηρίζει με την ψήφο του αυτούς, που ευθύνονται για τον αφελληνισμό του. Γιατί στην ουσία, αυτό συνέβη κατά τη γνώμη μου, από το "μεταπολιτευτικό τσίρκο".

Ένα τσίρκο αποτελούμενο από δύο κόμματα και δύο οικογένειες. (και μια τρίτη, που δεν πρόκαμε).

Πού ήταν οι "αγανακτισμένοι" Έλληνες, όταν αυτό το ξεδιάντροπο "τσίρκο", εκτόξευε από τα πρώτα του χρόνια, τα ΜΗΔΕΝΙΚΑ χρέη που παρέλαβε από τη χούντα;

Που ήταν οι "αγανακτισμένοι" Έλληνες, όταν αυτό το "τσίρκο" ξεπουλούσε τα εθνικά μας συμφέροντα επειδή βρίσκονταν "μακρυά" ή χαριεντίζονταν με τους δυνάστες του Βορειοηπειρωτικού ελληνισμού;

Πού ήταν οι "αγανακτισμένοι" Έλληνες, όταν καταργήθηκε η διδασκαλία των Αρχαίων ελληνικών από τα σχολεία;

Πού ήταν οι "αγανακτισμένοι" Έλληνες, όταν τριανταεφτά (!!!) κατασκευαστές οχημάτων στην Ελλάδα, έκλειναν ο ένας μετά τον άλλον τις επιχειρήσεις τους;

Πού ήταν οι "αγανακτισμένοι" Έλληνες, όταν ο εθνικός μας πλούτος ΚΑΤΑΚΡΕΟΥΡΓΗΘΗΚΕ από τους δήθεν σωτήρες του;

Πού ήταν οι "αγανακτισμένοι" Έλληνες, όταν το δημόσιο διογκώθηκε σε επίπεδα Σοβιετικών Λαικών Δημοκρατιών και η ΠΡΟΚΟΠΗ αντικαταστάθηκε από το ΒΟΛΕΜΑ;

Πού ήταν οι "αγανακτισμένοι" Έλληνες, όταν μονοπωλούταν η πολιτική ζωή του τόπου από "Κοσκωτάδες", "Τόμπρες", εξοπλισμούς, χρηματιστήριο, Βατοπαίδι, υποκλοπές, SIEMENS κ.λ.π. κ.λ.π κ.λ.π.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά για αυτόν το λαό και τη συμπεριφορά του τα 37 αυτά χρόνια. Είναι πολύ εύκολο, άλλωστε...

Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι να καταλάβει αυτός ο λαός ότι αποτελεί ένα τμήμα και μάλιστα ΑΠΕΙΡΟΕΛΑΧΙΣΤΟ, ενός άλλου, κατά πολύ μεγαλύτερου οργανισμού, που λέγεται ΕΘΝΟΣ. Κι έχει την ευθύνη, στα λίγα χρόνια που ζεί, να φροντίσει το Έθνος του, το οποίο είναι διαχρονικό.

Όπως, τεράστια ευθύνη έχει, απέναντι στον εαυτό του και στις γενιές που έρχονται, να βρει λύσεις στα προβλήματά του. Τις λύσεις όμως δεν θα τις βρει στρουθοκαμηλίζοντας και αγανακτώντας. Θα τις βρει μόνο κάνοντας την ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ του. Και συνειδητοποιώντας ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΥ ΦΤΑΙΕΙ.

Κι αυτό που του φταίει είναι ΥΠΑΡΚΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, με ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΑ, τα οποία ψήφιζε και ξαναψήφιζε τόσα χρόνια, δίνοντάς τους το δικαίωμα να ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ την πατρίδα μας.

Από εκεί, λοιπόν, πρέπει να ξεκινήσει ο Ελληνικός λαός.

Να σταματήσει να κατηγορεί τους άλλους για την κατάντια του και να ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΕΙ, πρώτα και κύρια, με τον ΕΑΥΤΟ του, μήπως συνέλθει και δεν επαναλάβει στο μέλλον τα ίδια λάθη!

 

Source : http://www.lamiareport.gr/

Ο Ενιαίος Αμυντικός Χώρος Ελλάδας - Κύπρου

Νικόλα Στυλιανού*

Η μετάβαση στον 21ο αιώνα, η εμφάνιση απειλών ασύμμετρου χαρακτήρα και φύσης, η ανάδειξη ακραίων μη-κρατικών οργανώσεων και η ρευστή μέχρι και ασταθής κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και στη Μέση Ανατολή εγκαινίασαν μια εντελώς καινούρια εποχή σε ότι αφορά στους τρόπους που διεξάγονται οι πολεμικές επιχειρήσεις αλλά και τα ίδια τα θέατρα επιχειρήσεων. Έχουν αναδειχθεί μορφές πολέμου απείρως αποτελεσματικότερες και επιφέρουσες ισχυρότερα πλήγματα από τον ίδιο τον συμβατικό πόλεμο. Εντούτοις, στην εποχή που πολεμικές επιχειρήσεις διεξάγονται μέσω του κυβερνοχώρου και της οικονομίας, οφείλουμε να αντιληφθούμε και να εκτιμήσουμε το γεγονός ότι οι ένοπλες δυνάμεις παραμένουν κύριο συστατικό στοιχείο του σύγχρονου πολέμου. Ίσως σε ορίζοντα κάποιων δεκάδων χρόνων αποκλειστικά θέατρα επιχειρήσεων να αποτελούν ο κυβερνοχώρος και η οικονομική δραστηριότητα. Ωστόσο, οι ένοπλες δυνάμεις, η σκληρή ισχύς δηλαδή, παραμένει το κύριο συστατικό στοιχείο των στρατηγικών εθνικής ασφάλειας των κρατών. Σκοπός της παρούσας τοποθέτησης είναι να υπογραμμίσει την ανάγκη για στρατηγικό επανα-σχεδιασμό και συνεπώς ανασύσταση του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΔΕΑΧ) το οποίο θα συμβαδίζει στις ανάγκες της νέας εποχής, χωρίς να έχει όμως εγκαταλείψει την πεμπτουσία του, δηλαδή τη στήριξή του στην επιχειρησιακή ετοιμότητα και ικανότητα των ενόπλων δυνάμεων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αν και η στρατηγική σύλληψη του Δόγματος είχε λάβει χώρα αρκετά πιο πριν, η ανακήρυξη της σύζευξης των αμυντικών χώρων Ελλάδας-Κύπρου έγινε το 1993. Η θεωρητική σύλληψη αλλά και μετέπειτα υλοποίηση του Δόγματος αποτελεί έξοχο παράδειγμα παραγωγικής αλλά και ουσιαστικής συνεργασίας και επικοινωνίας της ακαδημαϊκής κοινότητας και της εκτελεστικής εξουσίας. Φυσικά, οι συνθήκες για μια τέτοια συνεργασία υπήρξαν ιδανικές. Με άλλα λόγια υπήρχε ανοικτός δίαυλος επικοινωνίας, συνεννόησης και συνεργασίας ακαδημαϊκών-στρατηγικών αναλυτών με συγκεκριμένα άτομα τα οποία υπήρξαν σε θέσεις που ασκούσαν έντονη επιρροή ή χάρασσαν τα ίδια πολιτική. Η περίοδος μεταξύ 1993 και 2000 υπήρξε ομολογουμένως η πιο παραγωγική και ουσιαστική περίοδος του Δόγματος. Διεξάγοντο κοινές ασκήσεις ελλαδικών και κυπριακών ενόπλων δυνάμεων, υπήρχε μόνιμη και ένοπλη ελληνική παρουσία στο Νησί. Σκοπός όμως δεν είναι να περιγραφούν τα τεχνικά χαρακτηριστικά του Δόγματος.

Έκτοτε το Δόγμα παραμένει επιεικώς ανενεργό και η ευθύνη βαραίνει ανεξαιρέτως όλους τους κυβερνητικούς σχηματισμούς από το 2000 μέχρι και σήμερα. Σε μια περίοδο όπου οι απαιτήσεις για τη διασφάλιση της εθνικής μας ασφάλειας έχουν κυριολεκτικά εκτοξευτεί, η ανάγκη για ουσιαστική ανασύσταση του Δόγματος αλλά και στρατηγικού και τακτικού (επιχειρησιακού) του επανασχεδιασμού, είναι πολύ μεγάλη. Με άλλα λόγια, η ανασύσταση του Δόγματος με τις θεωρητικές και επιχειρησιακές προδιαγραφές των μέσων της δεκαετίας του ’90 είναι ανώφελη. Αυτό διότι η πάροδος δύο δεκαετιών έχει σηματοδοτήσει νέα εποχή και συνεπώς νέες τάσεις στην στρατιωτική επιστήμη. Ακόμα, όπως έχω υποστηρίξει και παλαιότερα, θεωρώ πως το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου υπήρξε η πιο ισχυρή στρατηγική αποτροπής (deterrence strategy) απέναντι στην τουρκική υπαρξιακή απειλή, από την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελλάδα. Οφείλουμε να καταλάβουμε το εξής: Ισχυρές ένοπλες δυνάμεις σημαίνει αυξημένη διαπραγματευτική ικανότητα από θέση σχετικής ισχύος. Βρισκόμενος στο εξωτερικό και συνομιλώντας με συναδέλφους σε διάφορα συνέδρια εισπράττω την έκπληξή τους όταν αντιλαμβάνονται ότι η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί ίσως το μοναδικό κράτος στον κόσμο το οποίο διαλύει οικειοθελώς τις ένοπλες δυνάμεις του, βασισμένο ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ στους ευσεβείς πόθους για τη λύση του εθνικού του προβλήματος. Χωρίς να υποβαθμίζουμε τις όποιες πολιτικές ευθύνες, η επιτακτική ανάγκη για μια ολοκληρωμένη εθνική αποτρεπτική στρατηγική πρέπει να έχει αφετηρία την ισχυρή και επιχειρησιακά επαρκή Εθνική Φρουρά με τη συμπόρευση και από κοινού στρατηγικό σχεδιασμό με τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις στα πλαίσια του Δόγματος του ΕνιαίουΑμυντικού Χώρου. Τέλος, θεωρώ πως προϋπόθεση για την ανάπτυξη ωφέλιμης και ουσιαστικής αποτελεί η υιοθέτηση και ανάπτυξη θεσμών που θα υποστηρίζουν θεωρητικά, πολιτικά και επιχειρησιακά το έργο των ενόπλων μας δυνάμεων όπως αυτούς που προτέθηκαν στο πρόσφατο παρελθόν από τον γράφοντα όπως αυτών του Κυπριακού Κέντρου Στρατηγικών και Αμυντικών Αναλύσεων και του Συμβουλίου Κοινού Στρατηγικού Σχεδιασμού Ελλάδας-Κύπρου.

Τέλος, το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου στον 21ο αιώνα πρέπει να προσαρμοστεί στο εντελώς καινούριο περιβάλλον ασφάλειας της Μέσης Ανατολής και Ανατολικής Μεσογείου εντάσσοντας στην οργανωτική και επιχειρησιακή του δομή στρατηγικές αντιτρομοκρατίας, καταπολέμησης της πειρατείας, μηχανισμούς Έρευνας και Διάσωσης (Search and Rescue), καταπολέμησης λαθρεμπορίου όπλων και διπλής χρήσης υλικών (dual-use material). Πιστεύω ακράδαντα πως ένα σύγχρονο Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου μπορεί να αναδειχθεί ως ο πλέον αξιόπιστος παράγοντας ασφάλειας και σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή του περιφερειακού συμπλέγματος ασφάλειας της Μέσης Ανατολής. Μοναδική προϋπόθεση και εν πολλοίς ερωτηματικό παραμένει η ύπαρξη ειλικρινούς πολιτικής βούλησης.

*Υποψ. Διδάκτορας Security-Strategic Studies

Source :  http://www.analystsforchange.org/ 

Περιμένοντας το ελληνικό " στραβοπάτημα"

Έτοιμοι για το πλήγμα το οποίο θα αλλάξει άρδην την γεωπολιτική, γεωοικονομική και ενεργειακή εικόνα στην Ανατολική Μεσόγειο φέρονται να είναι οι Τούρκοι σύμφωνα με πηγές που γνωρίζουν «από μέσα» τα τεκταινόμενα στην Τουρκία…

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του «www.defence-point.gr», οι οποίες προέρχονται από την Κωνσταντινούπολη από πηγές που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, βρισκόμενες σε θέσεις που τους επιτρέπουν να γνωρίζουν πολλά, η Άγκυρα «ακονίζει τα νύχια της» για να εκμεταλλευτεί την διαφαινόμενη ακυβερνησία στην χώρα μας η οποία μετά βεβαιότητας θα προκύψει μετά τις εκλογές του Ιουνίου (εκτός κι εάν μας προκύψει από σήμερα)…

Το γιατί η Τουρκία θεωρείται βέβαιο πως θα επιχειρήσει το απονενοημένο μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα δεν είναι αναγκαίο να αναλυθεί για ακόμα μία φορά. Σε κάθε περίπτωση, όπως άλλωστε έχουμε ήδη πολλάκις αναφέρει, το «παράθυρο ευκαιρίας» της Άγκυρας εκτιμάται πως θα είναι το επόμενο εξάμηνο και αυτό σχετίζεται τόσο με τα τεκταινόμενα στην Ανατολική Μεσόγειο, όσο και με τις εξελίξεις στην Ελλάδα, η οποία δυστυχώς, θα περιέλθει σε μία δεινή πολιτική και κοινωνική κατάσταση, ακυβερνησίας και αναβρασμού, όταν η «οικουμενική» κυβέρνηση του Ιουνίου πολύ απλά λόγω της φύσης και του ρόλου της θα είναι μόνο για τις φωτογραφίες. Με λίγα λόγια, μία κυβέρνηση η οποία δεν θα «άρχει» άρα στην ουσία δεν θα είναι κυβέρνηση.

Μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο, το «www.defence-point.gr» εκτιμά πως τώρα που οι δελτοί της ιστορίας είναι πλέον ανοιχτοί και γράφονται οι πρώτες σειρές ενός νέου κεφαλαίου για την μοίρα της χώρας και του έθνους, επιτέλους θα πρέπει, μετά από τη διαφαινόμενη καταστροφή στην οποία οδεύουμε σχεδόν νομοτελειακά (χωρίς κανείς να φαίνεται διατεθειμένος να πατήσει το φρόνο…), την μοίρα του έθνους να αναλάβουν Έλληνες και όχι… Ελληνόφωνοι…

Σαν έτοιμη από παλιά, η Πολεμική Αεροπορία απέδειξε εχθές για πολλοστή φορά πως είναι σε θέση, παρά την διαρκή κρίση και την οικονομική δυσπραγία να επιτελέσει το καθήκον της σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Αιγαίου. Εδώ και λίγες ημέρες, όπως ο αναγνώστης του νέου τεύχους του περιοδικού ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ & ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ, θα διαπιστώσει, τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων σε αέρα, θάλασσα και στεριά, επιτελώντας απλά το καθήκον τους, έστειλαν το μήνυμα σε όλους τους ασκούμενους στην… τέχνη της ζεύξης υδάτινων κολλημάτων στην πανέμορφη περιοχή της Θράκης, πως αν το επιλέξουν εμείς «σας περιμένουμε».

Κάνουμε έκκληση να ακούσουν έστω και την ύστατη αυτή στιγμή οι πολιτικοί ταγοί αυτού του τόπου, οι οποίοι θα εξακολουθήσουν να παίζουν… με τα κουβαδάκια τους για τον επόμενο μήνα και ίσως παραπάνω, τις φωνές που έρχονται από τη Κωνσταντινούπολη, εάν βέβαια θα έχουν χρόνο για να ασχοληθούν με «δευτερεύοντα» ζητήματα πέραν του να πείσουν τον δυστυχή ελληνικό λαό πως είναι ικανοί να «τετραγωνίσουν τον κύκλο», δηλαδή και να κρατήσουν τη χώρα στο Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και να αποκηρύξουν (ή όπως το λέει ο καθένας τους) το Μνημόνιο και να δώσουν αυξήσεις και να προχωρήσουν σε προσλήψεις, ξεχνώντας τις 150.000 απολύσεις οι οποίες προβλέπονται μέχρι το 2015.

Οι μηχανισμοί της αποτροπής, δυστυχώς δεν είναι μόνο στρατιωτικοί. Κι αυτή είναι μια πραγματικότητα την οποία ουδείς δείχνει να αντιλαμβάνεται…

Source : defence-point.gr

Ώρα αποφάσεων σε Ελλάδα και Κύπρο

Παναγιώτης Ήφαιστος 
www.ifestosedu.gr
Οι αναλογίες και αντιστοιχίες Ελλάδας και Κύπρου είναι εκπληκτικές και άκρως ενδιαφέρουσες. Η Ελλάδα με το μνημόνιο προηγήθηκε κατά μερικά βήματα προς την καταστροφή: Αφού επί χρόνια ροκανίστηκε από παρωχημένες παλαιοκομματικές νοοτροπίες στάσεις και αποφάσεις αναιρέθηκε η εθνική της ανεξαρτησία και η δημοκρατία της (είδος, δηλαδή, σχεδίου Αναν). 
Ο σάπιος ελλαδικός φαυλοκρατικός πελατειακός παλαιοκομματισμός έσυρε το κράτος στην οικονομική, πνευματική και διπλωματική καταστροφή.
Οι εκλογές της 6ης Μαίου έδειξαν ότι οι πολίτες προσπάθησαν να αντιστρέψουν τον κατήφορο συντρίβοντας τον φαύλο δικομματισμό. Εν τούτοις, επειδή όπως αποδείχθηκε ότι στο παρελθόν οι Ελλάδίτες ήταν απρόσεκτοι, τώρα να μεν ανέτρεψαν τον παλαιοκομματισμό πλην υποχρεωτικά εισήλθαν σε μια γκρίζα ζώνη υψηλού ρίσκου: Από την μια επάνοδος στον παλαιοκομματισμό που υπόσχεται, βασικά, ότι θα λειτουργεί πλέον ως μεταπράτης των ξένων συμφερόντων του κράτους-αποικία Ελλαδιστάν. Από την άλλη θα πρέπει περάσουν μια Οδύσσεια διαπραγματεύσεων για να διορθώσουν τα σπασμένα, να αποτινάξουν επαχθή χρέη και να ανασυγκροτηθούν κοινωνικοπολιτικά.
Επιπλέον, όλοι γνωρίζουμε, επίσης, τους κινδύνους εθνικής ασφάλειας στα ανατολικά και βόρεια σύνορα. Ας προσέχαμε, λέμε πολλοί εδώ στην Ελλάδα, όταν στο παρελθόν ψηφίζαμε. Δεν είναι χωρίς κόστος το ιδιοτελές βόλεμα, και το πλήθος διεθνιστικών και κοσμοπολίτικων ιδεολογημάτων που ροκάνισαν κάθε αξίωση ορθολογιστικού πολιτικού λόγου και οικονομικών-διπλωματικών αποφάσεων.
Οι αντιστοιχίες και αναλογίες με την Κύπρο είναι πολλές. Ας αναφέρουμε μερικές. Το 2004 παρά τρίχα η Κύπρος γλίτωσε. Το 2013 θα κριθεί κατά πόσο θα μπει σε ένα αντίστοιχο με την Ελλάδα κατήφορο που οδηγεί σε ένα ανεπίστροφο θανατηφόρο τέλμα ή κατά πόσο οι πολίτες θα αποτινάξουν έγκαιρα τα παλαιοκομματικά σύνδρομα και θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις μιας σωτήριας νέας αφετηρίας.
Επειδή το «κυπριακό ζήτημα» είναι το κεντρικό πολιτικό διακύβευμα –χωρίς βέβαια να υποτιμάται η οικονομία αλλά και ο υποθαλάσσιος πλούτος που εύκολα χάνεται αν η κυπριακή ανεξαρτησία ακυρωθεί ή τεθεί υπό αγγλοτουρκική επικυριαρχία– οι εκλογές του 2013 θα καταδείξουν κατά πόσο οι κύπριοι διαθέτουν συλλογικό ένστικτο επιβίωσης για να ορίσουν μια Προεδρία που δημιουργεί σωτήριες προϋποθέσεις εξόδου από το τέλμα ανορθολογικών προσεγγίσεων που διήρκεσαν τέσσερεις ολόκληρες δεκαετίες. Το ερώτημα που θα πρέπει απαντηθεί είναι: Διαθέτουν οι Κύπριοι συλλογικό ένστικτο επιβίωσης ή το ροκάνισαν και το εκμηδένισαν οι παλαιοκομματικές δομές μέσα στις οποίες ενδεχομένως είναι ακόμη φυλακισμένοι;
Η Κύπρος βέβαια διαθέτει ένα μεγάλο πλεονέκτημα το οποίο θα πρέπει να αξιοποιηθεί δεόντως: Το σύστημα είναι προεδρικό. Ήδη πολλοί στην Ελλάδα μιλούν για Συνταγματικές αλλαγές προς μια τέτοια κατεύθυνση. Στην Κύπρο ο πρόεδρος εκλέγεται ευθέως από τους πολίτες ανεξαρτήτως κομματικών βουλήσεων. Αυτό είναι πιο δημοκρατικό και ο πολίτες ανεξαρτήτως κομματικών ταυτίσεων μπορούν να τον κρίνουν για τις θέσεις του στο κυπριακό και στην οικονομία.
Τα ελαττώματα του παλαιοκομματισμού στην Ελλάδα είναι πανομοιότυπα με αυτά της Κύπρου. Ο πολιτικός ορθολογισμός και η δημοκρατία –νοούμενη ως η δυνατότητα των εντολέων πολιτών να συμμετέχουν στην πολιτική και να ελέγχει άμεσα τις πολιτικές αποφάσεις– εξαφανίζονται μέσα στις δαιδαλώδεις και αδιαφανείς διαδρομές των λαβύρινθων της κομματικής και ατομικής ιδιοτέλειας.
Αντί ο αναγκαίος και μη εξαιρετέος πολιτικός ανορθολογισμός που πρέπει να διέπει τις πολιτικές αποφάσεις να αναδεικνύεται από δημοκρατικές πολιτικές ζυμώσεις που φανερώνουν τα πραγματικά προβλήματα και διλήμματα, σάπιες, παρωχημένες και ανορθολογικές αντιλήψεις, στάσεις και συμπεριφορές δρομολογούν τον όλεθρο.
          Εν πολλοίς, βέβαια, η Ελλάδα και η Κύπρος –αλλά όχι μόνο– είναι πολιτικοπνευματικά θύματα μιας ανεπίστροφα παρωχημένης εποχής μέσα στην οποία, όμως, λειτουργεί ακόμη το πολιτικό τους προσωπικό. Αντί οι πολιτικές αποφάσεις να συγκροτούνται αυτοτελώς και με όρους πολιτικού πολιτισμού της δημοκρατίας –του οποίου από κληρονόμοι καταντήσαμε αχθοφόροι– διαφθείρονται από διεθνισμούς, κοσμοπολιτισμούς, παγκοσμιόπληκτες ασυναρτησίες και ανεδαφικές προσδοκίες για κατιτί φανταστικό που δήθεν βρίσκεται εκτός της εθνικής ανεξαρτησίας. Κατιτί που ποτέ δεν υπήρξε και που ποτέ δεν θα υπάρξει. Αντί πολιτικά ζητήματα να κρίνονται αυτοδίκαια στην βάση των προϋποθέσεών τους εισρέουν ασυναρτησίες περί προοδευτικών, αριστερών και δεξιών.
Το πολιτικό προσωπικό που κατά το πλείστον γαλουχήθηκε στα Δυτικά και Ανατολικά ιδεολογικά εκπαιδευτήρια σκέφτεται και λειτουργεί με τους όρους των ιδεολογημάτων και θεωρημάτων του κίβδηλου, άτιμου και άσκοπου Ψυχρού Πολέμου. Τα συνθήματα επισκιάζουν τα επιχειρήματα, τα κολλήματα σε ιδεολογήματα ακυρώνουν ταλέντα και η ιδιωτεία οδηγεί σε βολικές αυτοπαγιδεύσεις που ακυρώνουν εν δυνάμει ισχυρές προσωπικότητες.
Τετριμμένα δήθεν πολιτικά επιχειρήματα, τα οποία αν και ήταν λανθασμένα ακόμη και πριν πολλές δεκαετίες όταν πρωτοειπώθηκαν, συνεχίζουν να εκμηδενίζουν κάθε αξίωση ορθολογιστικών πολιτικών συζητήσεων. Το πολιτικό προσωπικό ακόμη και αν είναι ηληκιακά νέο είναι παλαιοκομματικά μπερδεμένο. Πάσχει από κόπωση, πελατειακά σύνδρομα και βόλεμα σε αμαθείς ή ημιμαθείς διακηρύξεις που επειδή πολλοί τις κράζουν δύσκολα πλέον ελέγχονται. Αντί πολιτικό πολιτισμό συχνά έχουμε οχλοκρατία όπου κυριαρχούν ηλίθια επιχειρήματα. Όμως, όπως λέει ο λαός, «τα ηλίθια επιχειρήματα είναι αήττητα» και γι’ αυτό θανατηφόρα.
          Το φαυλοκρατικό πελατειακό παλαιοκομματικό βόλεμα διευκολύνει τα παράσιτα, δημιουργεί αποβλακωτική πολιτική κόπωση, επιτρέπει προσκόλληση στην βλακεία, ακυρώνει τους κοινωνικοπολιτικούς ελέγχους και ροκανίζει τον πολιτειακό ορθολογισμό στα πνευματικά, πολιτικά και οικονομικά πεδία.
Όλα τα πιο πάνω και πολλά άλλα συμπλέκονται με πεπαλαιωμένες κομματικές ταυτίσεις, εμπεδωμένα ιδιοτελή κίνητρα, τραγικά προσωπικά κολλήματα και ψεύτικες προσδοκίες που εκμηδενίζουν την ουσία κτίζοντας ένα επίπλαστο κόσμο ψευδαισθήσεων και ένα φάσμα ιδιωτείας που εξαφανίζει τα κριτήρια εθνικής επιβίωσης και που οδηγεί σε ανεπίστοφες ολέθριες πολιτικές αποφάσεις.
Ναι μεν Ελλάδα και Κύπρος λίγο πολύ πάσχουν από τις ίδιες παθογένειες, αλλά η Κύπρος βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση λόγω Προδρικού συστήματος. Μπορεί από τώρα να δρομολογηθεί μια πολιτική ανασυγκρότηση και πολιτική ανανέωση. Σε πρώτη φάση να εκλεγεί Πρόεδρος ο οποίος θα είναι προσκολλημένος στις δίδυμες υψηλές αρχές της δημοκρατίας και τις ελευθερίας που για όλα τα κράτη και για όλες τις εποχές ενσαρκώνει η υπέρτατη και έσχατη κοσμοθεωρητική παροχή της εθνικής ανεξαρτησίας.
          Ο νέος Πρόεδρος να υποσχεθεί φορά κίνησης που δυναμώνει την δημοκρατία, την πολιτική ελευθερία και τον πολιτικό ορθολογισμό. Πρωτίστως, βέβαια, να δεσμευτεί πως καμιά απόφαση –διζωνικές, δικοινοτικές δομές και άλλες παρωχημένες σαχλαμάρες– δεν θα θίξει την Κυπριακή Δημοκρατία που είναι ο φορέας της ελευθερίας των κυπρίων. Προγραμματικά απορρίπτονται όλες οι ιμπεριαλιστικές ιδέες περί εγγυήσεων, απρόκλητο ρόλο ξένων στα εσωτερικά μας που αντιβαίνει στην διεθνή νομιμότητα και που αναπόδραστα οδηγεί στην σύγκρουση.
Η απόφαση για μια ορθολογιστική Προεδρία, επιπλέον, θα δρομολογήσει μια πολιτική ανασυγκρότηση και ανανέωση την οποία λογικά θα θέλουν και όλα τα υγιή στελέχη του λεγόμενου κομματικού χώρου.
Η Κύπρος είναι προνομιούχα: Αντί όπως η Ελλάδα αυτή την στιγμή να εισέλθει σε ένα ναρκοπέδιο ριψοκίνδυνης πολιτικής ανασύνταξης υπό συνθήκες μεγάλης κρίσης, η Κύπρος μπορεί να το επιτύχει ακίνδυνα αν η επιλογή του Προέδρου το 2013 αποτινάξει τον σάπιο παλαιοκομματισμό και δρομολογήσει μια σωτήρια πνευματική, πολιτική, οικονομική και διπλωματική πορεία. Μπορούμε; Αν δεν μπορούμε, απλά θα πάθουμε ότι μας αξίζει. 
Source : Φιλελεύθερος

Η στρατηγική του Ιράν

0

Γράφει ο Αντώνης Γρυπαίος. Για αιώνες το δίλημμα που αντιμετώπιζε το Ιράν (Περσία) ήταν να διασφαλίζει την εθνική του επιβίωση, αυτονομία, και κυριαρχία, αντιμετωπίζοντας στην ιστορία ισχυρότερες περιφερειακές δυνάμεις, όπως ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία, και η Ρωσική Τσαρική Αυτοκρατορία.

Αν και ήταν πάντοτε ασθενέστερο από εκείνες τις μεγάλες Αυτοκρατορίες, η Περσία επιβίωσε για τρείς κυρίως λόγους.

Α.- τη Γεωγραφική της θέση.

Β.- τα ενεργειακά κοιτάσματα.

Γ.- τη διπλωματία.

Το μέγεθος του Ιράν, και το ορεινό έδαφος, έκαναν τις εχθρικές στρατιωτικές επεμβάσεις, κατά τον ρούν της ιστορίας, μέσα σε αυτή τη χώρα δύσκολες και επικίνδυνες. Το Ιράν ήταν επίσης ικανό να αναπτύξει αρκετή δύναμη ώστε να αποθαρρύνει επιθέσεις. Η Τεχεράνη εμπλέκεται σε έξυπνες διπλωματικές προσπάθειες, παίζοντας επικίνδυνα παιχνίδια με άλλες δυνάμεις.(Βλέπε σήμερα επικίνδυνο διπλωματικό παιχνίδι με ΗΠΑ & Ισραήλ για τα πυρηνικά). Η επέμβαση στο παρελθόν Ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων μέσα στη περιοχή του Ιράν, (βλέπε διένεξη Αγγλίας με Μοσαντέκ για τα πετρέλαια), ακολούθησε πολέμους και εθνικοποιήσεις πετρελαίων από το Ιράν. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα το μετασχηματισμό της παγκόσμιας οικονομίας, σε ένα σύστημα βασιζόμενο στο πετρέλαιο και στο δολάριο, (Πετροδολάρια). Τότε όπως και τώρα, η περιοχή ήταν μια μεγάλη πηγή παγκόσμιων ενεργειακών κοιτασμάτων πετρελαίων και Φυσικού αερίου. Στο παρελθόν οι Βρετανοί είχαν συμφέροντα στη περιοχή αυτή,(B.P.), και η αναγκαιότητα για πετρέλαιο στη Βιομηχανία, αλλά και για στρατιωτικούς σκοπούς, έκαναν επείγοντα αυτά τα ενδιαφέροντα και συμφέροντα.

Μετά το Β’ Π.Π. οι Δυτικοί, και Ρώσοι-Σοβιετικοί, έγιναν οι εξωτερικές εκείνες δυνάμεις με την ικανότητα, την επιθυμία, και τη δύναμη να ασκούν επιρροή στη περιοχή αυτή, αλλά η βασική στρατηγική πραγματικότητα της Τεχεράνης υπερίσχυσε. Το Ιράν αντιμετώπισε και τα δύο, δηλαδή περιφερειακές, και παγκόσμιες απειλές. Λόγω του πετρελαίου οι παγκόσμιες δυνάμεις δεν μπορούσαν να χάσουν τα ενεργειακά συμφέροντα, και οι περιφερειακές δυνάμεις φιλονικούσαν για τις πηγές της ενέργειας. ( Όπως σήμερα εδώ σε εμάς, θέλει η Τουρκία να κάνει δική της την Ελληνική Α.Ο.Ζ.).

Είτε κυβερνούσε ο Σάχης, ή ο Αγιατολάχ, η στρατηγική του Ιράν παρέμενε ίδια, με όπλα τη Γεωγραφία, τις αμυντικές δυνάμεις, και ένα ισχυρό συγκρότημα διπλωματικών επιτελείων. Αλλά κάτω από αυτή τη πραγματικότητα, παραμόνευε μια άλλη εικόνα του ρόλου του Ιράν.

ΤΟ  ΙΡΑΝ ΣΑΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΥΝΑΜΗ:

Το Ιράν είχε όραμα να παραμείνει περιφερειακή δύναμη. Ο Σάχης ανταγωνιζότανε τη Σαουδική Αραβία για το Ομάν, και ονειρευότανε πυρηνικά όπλα. Τελικά το Ομάν έγινε ανεξάρτητο κράτος, κάτω από την ομπρέλα των Σιωνιστικών Δυτικών δυνάμεων. Ο σημερινός πρόεδρος του Ιράν, ανταγωνίζεται τη Σαουδική Αραβία για το Bahrain, και επίσης προσπαθεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Όταν μελετούμε την εξωτερική πολιτική, βλέπουμε ουσιώδη συνέχεια της στρατηγικής του Ιράν από το Β’ Π. Π.

Το Ιράν ονειρεύεται να πετύχει περιφερειακή κυριαρχία σπάζοντας τους περιορισμούς και τις απειλές γειτονικών δυνάμεων. Από το Β’ Π. Π. το Ιράν έπρεπε να διαπραγματευθεί και συμφωνήσει με περιφερειακές εχθρικές δυνάμεις όπως το Ιράκ, με το οποίο στη δεκαετία του 1980 είχε ένα βάρβαρο πόλεμο, που κράτησε σχεδόν μια δεκαετία, και κόστισε στο Ιράν περίπου ένα εκατομμύριο νεκρούς. Είχε επίσης να διαπραγματευθεί με τις ΗΠΑ , των οποίων η ισχύς τελικά προσδιόρισε εχθρούς, φίλους και συμμάχους στη περιοχή του Περσικού Κόλπου.
Το Ιράν ήλθε σε ρήξη με τις Σιωνιστικές ΗΠΑ, για τρείς κυρίως λόγους.

Α.- Για τις απειλές του κατά του Ισραήλ

Β.- Για το πυρηνικό του πρόγραμμα.  και

Γ.- Για τη συμμαχία του με τη Συρία, και τη βοήθεια που παρέχει σε αυτή.

Για όσο χρόνο οι ΗΠΑ είχαν υπέρμετρο ενδιαφέρον για τη περιοχή, το Ιράν δεν είχε άλλη επιλογή παρά να καθορίσει και προσδιορίσει τις πολιτικές του, με τους όρους που είχαν θέσει οι Σιωνιστικές ΗΠΑ. Αποκαλούμε τις ΗΠΑ Σιωνιστικές, διότι άλλο ο απλός Αμερικανικός λαός, και άλλο η πολιτική του ηγεσία, η οποία είναι τυφλό όργανο στη διάθεση της παγκόσμιας  διακυβέρνησης, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Για το Σάχη αυτό σήμαινε υποταγή στις ΗΠΑ, καθ’όν χρόνο προσπαθούσε να ελέγχει τις πράξεις των Αμερικανών. Για την Ισλαμική Δημοκρατία των Αγιατολλάχ, σήμαινε να αντιτίθεται στις Σιωνιστικές ΗΠΑ, ενώ προσπαθούσε να χειριστεί αυτά τα εθνικά θέματα λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα συμφέροντα του Ιράν.

Αμφότεροι έπραξαν με σαφήνεια, οξύνοια, και με λεπτή διάκριση, μέσα στα πλαίσια και όρια της στρατηγικής του Ιράν. Η Θεοκρατική Ισλαμική Δημοκρατία απεδείχθη περισσότερο επιτυχής στα εθνικά θέματα, από τη κυβέρνηση του Σάχη. Χειρίστηκε μια σοφή εκστρατεία παραπληροφόρησης προ του 2003 έτος εισβολής των Αμερικανών στο Ιράκ, για να πείσουν τις ΗΠΑ ότι εισβάλλοντας στο Ιράκ, θα ήταν μια στρατιωτικώς εύκολη επιχείρηση, και ότι οι Ιρακινοί με χαρά θα υποδέχονταν τους Δυτικούς. Αυτό ενίσχυσε την υπάρχουσα Αμερικανική επιθυμία να εισβάλλουν στο Ιράκ, και έγινε ένας συντελεστής ανάμεσα σε πολλούς άλλους, που έκαναν τους Αμερικανούς να πιστέψουν ότι η εισβολή φαινόταν εύκολη υπόθεση.

Σε δεύτερη φάση οι Ιρανοί βοήθησαν πολλές κινήσεις μέσα στο Ιράκ, ώστε ο λαός να αντισταθεί στους Αμερικανούς, καθιστώντας έτσι την Αμερικανική κατοχή κόλαση.

Σε Τρίτη και τελική φάση το Ιράν χρησιμοποίησε την επιρροή του στο Ιράκ, για να διαιρέσει και παραλύσει τη χώρα, μετά την αποχώρηση των Αμερικανών.

Σαν αποτέλεσμα αυτών των χειρισμών, το Ιράν πέτυχε δύο στόχους. Πρώτον οι Αμερικανοί έκαναν το Ιράκ στρατηγικώς να παραλύσει από τον πόλεμο, από τον οποίον βγήκε σακατεμένο.  Δεύτερον το Ιράν βοήθησε πιέζοντας τους Αμερικανούς να αποχωρήσουν από το Ιράκ, δημιουργώντας ένα κενό εξουσίας στο Ιράκ, υποβιβάζοντας έτσι την αξιοπιστία των ΗΠΑ στη περιοχή, και υποσκάπτοντας οποιαδήποτε όρεξη των ΗΠΑ για εκτενέστερες στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.

Θέλω να τονίσω ότι όλα αυτά δεν ήταν μια Ιρανική συνωμοσία, αλλά πολιτική. Πολλοί άλλοι παράγοντες συνεισέφεραν σε αυτή τη σειρά των γεγονότων. Κατά τον ίδιο χρόνο, οι χειρισμοί των Ιρανών δεν ήταν ασήμαντος συντελεστής στην όλη διαδικασία. Το Ιράν επιτυχώς εκμεταλλεύθηκε γεγονότα που βοήθησαν σε όλη αυτή τη κατάσταση. Υπήρξε μια στρατηγική αμυντική πολιτική.

Το Ιράν είχε δεί τις ΗΠΑ να εισβάλλουν σε χώρες που περιβάλλουν αυτό, (Ιράκ-Αφγανιστάν, κ.λ.π.). Βλέπει τις Σιωνιστικές ΗΠΑ σαν μια λίαν επικίνδυνη στρατιωτικά ισχυρή και μη προβλέψιμη χώρα, σε σημείο παραλογισμού, αν και επίσης ικανή να την επιρρεάσεις και να την χειραγωγήσεις εφόσον την χειρισθείς επιδέξια.

Κατόπιν αυτού η Τεχεράνη δεν θα μπορούσε να απορρίψει τη πιθανότητα ότι οι ΗΠΑ θα διαλέξουν το πόλεμο με το Ιράν. Το θρήσκευμα του Ιράν είναι Σηϊτες. Αποχωρώντας οι ΗΠΑ από το Ιράκ, οπωσδήποτε περιορίζεται η Αμερικανική στρατιωτική ανάπτυξη στη περιοχή. Το θρήσκευμα του Ιράκ είναι Σουνίτες, με μειονότητα Σηϊτών.Αυτή η στρατηγική είχε επίσης μια επιθετική διάσταση.
Η αποχώρηση των ΗΠΑ από το Ιράκ, ώθησε το Ιράν να γεμίσει το κενό.

Κρίνοντας πολύ σοβαρά την επικίνδυνη κατάσταση, μπορούμε να πούμε ότι οι γεωπολιτικές εξελίξεις στη περιοχή, έχουν δημιουργήσει ένα άνοιγμα για το Ιράν πιθανόν για πρώτη φορά από αιώνες.

Οι υπερδυνάμεις Ρωσίας-Κίνας στέκονται στο πλευρό του, ενώ οι άλλες δύο αντίπαλες υπερδυνάμεις ΗΠΑ-Ισραήλ, είναι έτοιμες να του επιτεθούν λόγω του πυρηνικού του προγράμματος. Όμως οι ΗΠΑ λόγω απόσυρσης των δυνάμεών τους από το Ιράκ, και Αφγανιστάν, και γενικώς από τη περιοχή αυτή, τώρα έχουν περιορισμένες στρατιωτικές επιλογές, και ακόμη περισσότερο περιορισμένες πολιτικές επιλογές για να επιτεθούν εναντίον του Ιράν.

Η  ΕΥΚΑΙΡΙΑ  ΤΟΥ  ΙΡΑΝ:

Το Ιράν σήμερα έχει την ευκαιρία να θεωρείται και να προβάλλεται διεθνώς σαν μια περιφερειακή δύναμη, για να προστατεύει την αυτονομία του, την κυριαρχία του, και το καθεστώς του. Οι Ιρανοί καταλαβαίνουν ότι τα σχέδια των εχθρικών υπερδυνάμεων έγιναν μη προβλέψιμα. Οι Σιωνιστικές ΗΠΑ σήμερα έχουν συμπεριλάβει το Ιράν στα επιθετικά τους σχέδια, και μπορεί να επιτεθούν χωρίς το Ιράν να δώσει αφορμή.
Το Ιράν ερευνά μια στρατηγική που θα μπορεί να σταθεροποιήσει την περιφερειακή επιρροή του, χωρίς να πυροδοτεί αντίποινα από τις ΗΠΑ.
Οι Σιωνιστικές ΗΠΑ πιέζονται από τη Σιωνιστική παγκόσμια διακυβέρνηση να χτυπήσουν το Ιράν, για το πυρηνικό του πρόγραμμα, και για να μπορέσει η Σιωνιστική Ν.Τ.Π. να επιβάλλει τη παγκόσμια κυριαρχία της.

Με περιφερειακές δυνάμεις ελεύθερες και ανεξάρτητες, δεν μπορεί να κυβερνήσει τον κόσμο η παγκόσμια Σιωνιστική διακυβέρνηση.
Το Ισραήλ φοβάται μήπως όταν το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά όπλα, του επιτεθεί.

Ως εκ τούτου πιέζει τις ΗΠΑ μέσω της παγκόσμιας Σιωνιστικής διακυβέρνησης, να επιτεθούν και οι δυό μαζί κατά του Ιράν, και να καταστρέψουν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις, και εν συνεχεία να εγκαταστήσουν ένα φιλο-Σιωνιστικό καθεστώς για να προωθήσουν τα σχέδιά των…

Μόνο έτσι το Ισραήλ θα αισθάνεται ασφαλές στη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ σήμερα ενδιαφέρονται για την ασφάλεια του Ισραήλ και μόνο.
Όλους τους άλλους λαούς του πλανήτη τους έχουν «χεσ…..» που λέει ο λαός. Όταν Ρωσία-Κίνα απέκτησαν πυρηνικά όπλα, οι Αμερικανοί ανταποκρίθηκαν με πανικό. Σήμερα και «η κουτσή Μαρία έχει πυρηνικά» που λέει ο λαός. Κοιτώντας τη Β.Κορέα, οι Ιρανοί ανεγνώρισαν ένα πρότυπο που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για δικό τους πλεονέκτημα. Αναφέρουμε το παράδειγμα της Β.Κορέας διότι η χώρα αυτή, με τη περίπτωση του Ιράν είναι «Βίοι παράλληλοι». Η διάσωση του καθεστώτος στη Β.Κορέα ήταν αβέβαιη στη δεκαετία του 1990.
Όταν απέκτησε πυρηνικό πρόγραμμα, οι ΗΠΑ εστίασαν τη προσοχή τους στη Β.Κορέα, ενώ ταυτόχρονα έγιναν περισσότερο προσεκτικές και επιθετικές με αυτήν. Φοβερή διπλωματική δραστηριότητα, και περιοδική βοήθεια σε τρόφιμα, είχαν σκοπό να περιορίσουν το πρόγραμμα της Β.Κορέας.

Το καθεστώς της Β.Κορέας φοβάται τη Νότια Κορέα, όπως το Ιράν φοβάται το Ισραήλ. Το Ιράν, η Β.Κορέα, η Συρία, και άλλες ανεπιθύμητες για τις ΗΠΑ χώρες, είναι κόκκινο πανί, και εμπόδια για την επικράτηση της Παγκόσμιας Σιωνιστικής Δικτατορίας, ως εκ τούτου πρέπει να εξαφανισθούν. Από πλευράς Β.Κορέας πραγματικά το να αγοράσουν πυρηνικά από τη παγκόσμια αγορά όπλων, ήταν προτιμότερο και φθηνότερο, από να τα παράγουν.

Η Β.Κορέα δεν είναι μια μεγάλη δύναμη όπως η Κίνα & η Ρωσία, και ένας κακός χειρισμός του θέματος θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγαλύτερη επιθετικότητα τις ΗΠΑ. Η διαδικασία ανάπτυξης και παραγωγής ατομικών όπλων φούσκωσε διεθνώς τη σπουδαιότητα της Β.Κορέας, ενώ έπεισε τις ΗΠΑ να προσφέρουν κίνητρα , ή να επιβάλλουν σχετικές αναποτελεσματικές οικονομικές κυρώσεις, και ως εκ τούτου να αποφύγουν μεγαλύτερη επικίνδυνη στρατιωτική δράση. Η Β.Κορέα, -παράλληλα με το Ιράν- έγιναν το κέντρο του Αμερικανικού ενδιαφέροντος, ενώ οι ΗΠΑ απέφυγαν ενέργειες που θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν τη Β.Κορέα, με κίνδυνο να διαρρεύσουν τα πυρηνικά όπλα που πιθανόν να έχει, προς εχθρικές τρομοκρατικές οργανώσεις.

Η Β.Κορέα γνώριζε ότι έχοντας έτοιμα παραδοτέα πυρηνικά όπλα, θα ήταν επικίνδυνο, αλλά έχοντας ένα πρόγραμμα πυρηνικών τους έδωσε δύναμη και επιρροή διεθνώς, ένα μάθημα που οι Ιρανοί έμαθαν καλά.

Από Ιρανική άποψη, ένα πυρηνικό πρόγραμμα προκαλεί τις ΗΠΑ να τους πάρει περισσότερο σοβαρά, και να αυξήσει τη προσοχή τους, όσο διαπραγματεύονται μαζί τους. Προς το παρόν οι ΗΠΑ ηγούνται μιας ομάδας χωρών με διαφορετικό βαθμό ενθουσιασμού στο να επιβάλλουν οικονομικές κυρώσεις που μπορούν να προκαλέσουν οικονομικό πόνο στο λαό του Ιράν. Προτιμούν να δώσουν στις ΗΠΑ μια πρόφαση να μην αναλάβουν στρατιωτική δράση , που το Ιράν πράγματι φοβάται, και οι ΗΠΑ ύστερα από τα γεγονότα του Ιράκ και Αφγανιστάν δεν θέλουν να πάρουν, διότι θα κατακριθούν παγκοσμίως.

Το Ισραήλ οπωσδήποτε πρέπει να λάβει μια διαφορετική στάση του όλου πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. Καθώς δεν υπάρχει απειλή για τις ΗΠΑ, το πρόγραμμα μπορεί πράγματι να απειλήσει το Ισραήλ. Οι Ισραηλινοί εστιάζουν επάνω στο Ιράν με τις μυστικές υπηρεσίες, ειδικά για το επίπεδο ανάπτυξης των όπλων του Ιράν. Οι ΗΠΑ μπορούν να υποφέρουν ένα λανθασμένο χειρισμό, το Ισραήλ όμως πιθανόν να μη μπορεί να το αντέξει.

Αυτή η απώλεια βεβαιότητας κάνει το Ισραήλ μη προβλέψιμο. Το Ιράν έκανε το λάθος να φανερώσει διεθνώς τις εχθρικές προθέσεις του εναντίον του Ισραήλ, και από τότε η κατάσταση έγινε επικίνδυνη. Από Ιρανικής απόψεως, μια επίθεση του Ισραήλ θα ήταν καλοδεχούμενη διπλωματικώς. Αλλά και το Ισραήλ έκανε το λάθος στη δεκαετία του 1970 να καταστρέψει με αεροπορικές επιδρομές, τα πυρηνικά εργοστάσια για παραγωγή ηλεκτρικής ενεργείας στο BUSHIRE του Ιράν, και από τότε οι σχέσεις των δύο χωρών έγιναν εχθρικές.

Ο Λαός λέει, «Ήταν το κλίμα στραβό, το έφαγε ο γάϊδαρος και απέγινε…» Το Ιράν δεν έχει ακόμη ατομικά όπλα, και πιθανόν να ακολουθεί τη στρατηγική της Β.Κορέας να μην αναπτύξει παραδοτέα πυρηνικά όπλα, αφού μπορεί να τα βρεί στην κρυφή διεθνή αγορά όπλων. Όμως εάν αποκτήσει, και οι Ισραηλινοί επιτεθούν και καταστρέψουν αυτά, τότε θα γίνει Αρμαγεδδών επί της Γης.

Εάν οι Ισραηλινοί επιτεθούν και αποτύχουν να τα καταστρέψουν, τότε οι Ιρανοί θα αναδειχθούν ισχυρότεροι διεθνώς στο διπλωματικό παιχνίδι. Οι Ιρανοί θα μπορούσαν να αντεπιτεθούν λαμβάνοντας πολεμικές ενέργειες στα στενά του HORMUZ, και σε όλο το Περσικό Κόλπο, και στο Κόλπο του ΟΜΑΝ, χτυπώντας με πυραύλους τα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ οι οποίες τελικά είναι ο εγγυητής της ελεύθερης ροής πετρελαίου διεθνώς, μπορεί να εμπλακεί στρατιωτικά με το Ιράν, ή θα μπορούσαν να διαπραγματευθούν με το Ιράν για να εγγυηθούν την ελεύθερη ροή πετρελαίου.

Μια Ισραηλινή επίθεση, είτε επιτυχής, είτε ανεπιτυχής, θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη παγκόσμιο Οικονομία, και τη παγκόσμια ειρήνη.
Θα χρωμάτιζε το Ισραήλ σαν το κακό άνθρωπο του κόσμου, αλλά και τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ θα ευρεθούν υπό πίεση όλων των άλλων δυνάμεων της Γης, να εγγυηθούν την ελεύθερη ροή των πετρελαίων, και άλλων πηγών ενεργείας, με διπλωματικές ενέργειες, παρά με στρατιωτική δράση.
Μια Ισραηλινή επίθεση, επιτυχής, ή ανεπιτυχής, θα στοίχιζε λίγο στο Ιράν, και περισσότερο στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ, και θα δημιουργούσε ουσιώδεις ευκαιρίες διπλωματικές, οικονομικές, και στρατιωτικές, για το Ιράν. Οι Ιρανοί θέλουν ένα ειρηνικό πυρηνικό πρόγραμμα,  όχι πυρηνικά όπλα, (το γειτονικό Πακιστάν και το Ισραήλ έχουν),  δεχόμενοι όμως μια Ισραηλινή επίθεση εναντίον των εγκαταστάσεων, αυτό θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του Ιράν, κατά το καλλίτερο τρόπο, αφού θα προκαλούσε τη παγκόσμια συμπάθεια.  Η πυρηνική επιλογή δημιουργεί χειραγώγηση του Ιράν από άλλες περιφερειακές ή παγκόσμιες δυνάμεις, οι οποίες φοβούνται διεθνή ανάφλεξη.

ΣΥΡΙΑ & ΙΡΑΝ:

Εάν το καθεστώς της Συρίας επιβιώσει, θα οφείλεται στην υποστήριξη του Ιράν. Η Συρία απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, στηρίζεται από το ισχυρό Ιράν, αλλά και τη Ρωσία-Κίνα. Έτσι σήμερα μια Ιρανική σφαίρα επιρροής εκτείνεται από το Αφγανιστάν μέχρι το Λίβανο, και αυτό είναι που δεν θέλει η Νέα Τάξη Πραγμάτων και το Ισραήλ.

Αυτό ουσιαστικά μετακινεί το ισοζύγιο δυνάμεων στη Μέση Ανατολή, εκπληρώνοντας το όνειρο του Ιράν να γίνει κυριαρχική περιφερειακή δύναμη στο Περσικό Κόλπο, και στην όλη περιοχή. Αυτό ήταν το όνειρο του Σάχη, αλλά και των Αγιατολλάχ. Έτσι εξηγείται γιατί οι ΗΠΑ σήμερα βασανίζουν τη Συρία με τέτοιο απάνθρωπο τρόπο. Στη περιοχή μας σήμερα διενεργούνται πράγματα και θαύματα, τέρατα και σημεία, που λέει ο λαός, και ο Ελληνικός λαός κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, με την ευγενή φροντίδα των δοσίλογων πολιτικών μας, πρακτόρων της Σιωνιστικής παγκόσμιας διακυβέρνησης, οι οποίοι αποκοιμίζουν το λαό μας με τα οικονομικά προβλήματα, που «Εκείνοι» μας δημιούργησαν.
Μια τέτοια σφαίρα επιρροής θα δώσει στους Ιρανούς τρία πράγματα.

Πρώτον, θα πιέσει την Σιωνιστική υπερδύναμη ΗΠΑ να εγκαταλείψουν σχέδια να καταστρέψουν το Ιράν, καθώς η επιρροή του θα παράγει επικίνδυνα και απρόβλεπτα γεγονότα και αποτελέσματα.

Δεύτερον θα νομιμοποιήσει , σταθεροποιήσει, και ηρωποιήσει το καθεστώς  στο εσωτερικό του Ιράν, και στη περιοχή.

Τρίτον με αντιπροσώπους κατά μήκος των βορείων συνόρων της Σαουδικής Αραβίας με το Ιράκ, και κατά μήκος των δυτικών ακτών του Περσικού Κόλπου, (Κουβέϊτ, Βahrain, H.A.E.), to Ιράν θα μπορούσε να μετακινήσει την οικονομική διανομή  από το εισόδημα πετρελαίων…

Η Σαουδική Αραβία, και οι άλλες χώρες του Κόλπου, αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα του Φεουδαρχικού καθεστώτος, θα ήταν ευάλωτες και ευέλικτες με τις απαιτήσεις του Ιράν. Αλλάζοντας τη ροή των ενεργειακών εισοδημάτων από τη Σιωνιστική Δύση και Ανατολή,(Ιαπωνία, κ.λ.π.), προς το Ιράν θα ενίσχυαν αυτό οικονομικώς κατά σημαντικό τρόπο. Το Ιράν έχει εφαρμόσει τη στρατηγική του κάτω από καθεστώτα διαφόρων ιδεολογιών. Ο  Σάχης τον οποίον πολλοί θεωρούσαν ψυχολογικά ασταθή, και μεγαλομανή, επεδίωξε αυτή τη στρατηγική με συγκράτηση, έλεγχο, και προσοχή. Το παρόν καθεστώς  της Ισλαμικής Δημοκρατίας, το οποίο επίσης, -κατά τους Σιωνιστές Δυτικούς- θεωρείται ιδεολογικώς ασταθές, έχει επίσης συγκρατηθεί από τέτοιες ενέργειες, διά τον φόβον των Σιωνιστών Δυτικών.

Αυτή η μακρού χρόνου στρατηγική, εφαρμόστηκε από το 16ο αιώνα. Το έπαθλο της Τεχεράνης θα είναι να επεκτείνει την Αμερικανική παράλυση, καθόν χρόνον εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες που δημιούργησε η απόσυρση των Αμερικανών από το Ιράκ. Ταυτοχρόνως επιθυμεί να δημιουργήσει μια λογική σφαίρα επιρροής την οποίαν οι Σιωνιστικές ΗΠΑ θα πρέπει να αποδεχθούν με σκοπό να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις των φιλικών χωρών για σταθερή παροχή και ροή πετρελαίων, και περιορισμού της σύγκρουσης στη περιοχή.

Το Ιράν επιδιώκει δύο στρατηγικές.

Η πρώτη είναι να αποφύγει ξαφνικές κινήσεις, για να αφήσει τις εξελίξεις να ακολουθήσουν το δρόμο τους.

Η δεύτερη είναι να δημιουργήσει μια αλλαγή πορείας στο πυρηνικό του πρόγραμμα, ώστε να προκαλέσει τις ΗΠΑ να επαναλάβουν τη πολιτική τους αυτή που ακολουθούν για τη Β.Κορέα, και στη περίπτωση του Ιράν.

Εάν το πρόγραμμά του προκαλέσει Ισραηλινή αεροπορική επιδρομή, το Ιράν μπορεί να μετατρέψει αυτό το χτύπημα σε πλεονέκτημα στη διεθνή διπλωματία. Οι Ιρανοί αντιλαμβάνονται ότι έχοντας πυρηνικά όπλα είναι γιαυτούς επικίνδυνο, ενώ  ένα ειρηνικό πυρηνικό πρόγραμμα παραγωγής ηλεκτρικής ενεργείας, είναι πλεονέκτημα. Αλλά το κλειδί δεν είναι το πυρηνικό πρόγραμμα. Αυτό είναι μόνο ένα εργαλείο για να αποσπάσουν τη προσοχή των Δυτικών δυνάμεων, οργάνων της παγκόσμιας διακυβέρνησης, για το τι πραγματικά συμβαίνει, δηλαδή τη μετατόπιση του ισοζυγίου δυνάμεων στο Περσικό Κόλπο, και στην όλη Μέση Ανατολή. Έτσι το βλέπουν οι Δυτικοί.

ΑΝΤΩΝΗΣ  Ι.  ΓΡΥΠΑΙΟΣ
Διεθνολόγος

Πηγή:
STRATFOR

Source : Freepen.gr

Περί αυτονομίας του Αγίου Όρους

Καθεστώς Αγίου Όρους

Αρθρο 105 - (Καθεστώς του Αγίου Όρους)

1. H χερσόνησος του Αθω, από τη Mεγάλη Bίγλα και πέρα, η οποία αποτελεί την περιοχή του Aγίου Όρους, είναι, σύμφωνα με το αρχαίο προνομιακό καθεστώς του, αυτοδιοίκητο τμήμα του Eλληνικού Kράτους, του οποίου η κυριαρχία πάνω σ αυτό παραμένει άθικτη. Aπό πνευματική άποψη το Αγιο Όρος διατελεί υπό την άμεση δικαιοδοσία του Oικουμενικού Πατριαρχείου. Όλοι όσοι μονάζουν σ αυτό αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια μόλις προσληφθούν ως δόκιμοι ή μοναχοί, χωρίς άλλη διατύπωση.
2. Tο Αγιο Όρος διοικείται, σύμφωνα με το καθεστώς του, από τις είκοσι Iερές Mονές του, μεταξύ των οποίων είναι κατανεμημένη ολόκληρη η χερσόνησος του Αθω, το έδαφος της οποίας είναι αναπαλλοτρίωτο.
H διοίκησή του ασκείται από αντιπροσώπους των Iερών Mονών, οι οποίοι αποτελούν την Iερή Kοινότητα. Δεν επιτρέπεται καμία απολύτως μεταβολή στο διοικητικό σύστημα ή στον αριθμό των Mονών του Aγίου Όρους, ούτε στην ιεραρχική τάξη και τη θέση τους προς τα υποτελή τους εξαρτήματα. Aπαγορεύεται να εγκαταβιώνουν στο Αγιο Όρος ετερόδοξοι ή σχισματικοί.
3. O λεπτομερής καθορισμός των αγιορειτικών καθεστώτων και του τρόπου της λειτουργίας τους γίνεται από τον Kαταστατικό Xάρτη του Aγίου Όρους, τον οποίο, με σύμπραξη του αντιπροσώπου του Kράτους, συντάσσουν και ψηφίζουν οι είκοσι Iερές Mονές και τον επικυρώνουν το Oικουμενικό Πατριαρχείο και η Bουλή των Eλλήνων.
4. H ακριβής τήρηση των αγιορειτικών καθεστώτων τελεί ως προς το πνευματικό μέρος υπό την ανώτατη εποπτεία του Oικουμενικού Πατριαρχείου και ως προς το διοικητικό μέρος υπό την εποπτεία του Kράτους, στο οποίο ανήκει αποκλειστικά και η διαφύλαξη της δημόσιας τάξης και ασφάλειας.
5. Oι πιο πάνω εξουσίες του Kράτους ασκούνται από διοικητή, του οποίου τα δικαιώματα και καθήκοντα καθορίζονται με νόμο.
Mε νόμο επίσης καθορίζονται η δικαστική εξουσία που ασκούν οι μοναστηριακές αρχές και η Iερή Kοινότητα, καθώς και τα τελωνειακά και φορολογικά πλεονεκτήματα του Aγίου Όρους.