Οικονομική κρίση και λαθρομετανάστευση

Και όμως, οι λαθρομετανάστες συνεχίζουν να εισρέουν στην Ελλάδα, χωρίς να μειώνουν καν τον μέσο μηνιαίο αριθμό εισόδου τους!!! Τι συμβαίνει και η Ελλάδα έχει γίνει το «μέλι» που έλκει εκατοντάδες λαθρομετανάστες χιλιάδες οι οποίοι ετησίως αποπειρώνται (πάντα επιτυχώς) και εισέρχονται στην χώρα;

Πριν από ένα ή δύο χρόνια, η Ελλάδα ήταν...

-ακόμη- μία χώρα παράδεισος, η οποία τραβούσε το ενδιαφέρον όλων εκείνων των «κατατρεγμένων» από την Αφρική και την Ασία, οι οποίοι έβλεπαν στην πατρίδα μας την μεγάλη ευκαιρία να διεκδικήσουν ένα δικαίωμα για μία καλύτερη ζωή. Οι εντός (ή και εκτός της Ελλάδας) ΜΚΟ που ασχολούνται με τα «ανθρώπινα δικαιώματα» είχαν εργαστεί επί σειρά πολλών ετών, προλειαίνοντας το έδαφος για την υποδοχή των λαθρομεταναστών αλλά και για την ανοχή (κυρίως από κυβερνητικής άποψης) των δραστηριοτήτων τους εντός της Ελληνικής Επικράτειας.

Όμως, η Ελλάδα των ευκαιριών, η χώρα «παράδεισος», ο τόπος προορισμού που έδινε ιθαγένεια (και όχι απλά υπηκοότητα), δεν είναι πλέον σε θέση να φιλοξενήσει ούτε έναν λαθρομετανάστη. Οι υπάρχοντες επείγεται να αποχωρήσουν, αφού επιβαρύνουν πολλαπλώς την οικονομία και την κοινωνία (δημιουργώντας κυκλώματα παραοικονομίας, κυκλώματα εγκληματικότητας, αλλά και εξάγοντας από την Ελλάδα σημαντικότατα ποσά χρημάτων, ασκώντας ποικιλοτρόπως πίεση για μείωση των μισθών). Όμως, αντί αυτού, το Αφγανιστάν σχεδιάζει να ανοίξει πρεσβεία στην Αθήνα, προκειμένου να εξυπηρετεί (με έκδοση διαβατηρίων) τους Αφγανούς που ήρθαν παράνομα στην Ελλάδα!!!
Και όμως, ενώ η Ελλάδα δεν μπορεί να φιλοξενήσει πλέον κανέναν λαθρομετανάστη, κάποιοι βαδίζουν εβδομάδες ολόκληρες, διασχίζουν τα επικίνδυνα βουνά του Ιράν, δυτικά του Αφγανιστάν, και έπειτα παίρνουν τον δρόμο για την Τουρκία, προτού περάσουν μέσω ξηράς στην ανατολική Ευρώπη, ή μέσω θάλασσας στην Ελλάδα και την Ιταλία, με σκοπό να ξεφύγουν από μια χώρα που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση εδώ και τρεις δεκαετίες. Και όταν φτάσουν στην Ελλάδα, τότε βρίσκονται σε μία ανοιχτή φυλακή, στην οποία επιτρέπεται να μπαίνουν, αλλά απαγορεύεται να βγαίνουν (σύμφωνο της Μαδρίτης).

Ταυτόχρονα, η Ελληνική Συνοριοφυλακή δείχνει να αδυνατεί να ελέγξει και να αποτρέψει την καθημερινή είσοδο των λαθρομεταναστών και αρκείται στην απλή καταγραφή και στη συνέχεια, στην μεταφορά τους στην Αθήνα…! Πληροφορίες, αναφέρουν πως στο «ανακριτικό στάδιο» οι περισσότεροι λαθρομετανάστες αναφέρουν χώρες και πόλεις προέλευσης τις οποίες στη συνέχεια αδυνατούν να αναγνωρίσουν στον χάρτη, ενώ κατά την είσοδό τους είναι εφοδιασμένοι με χρήματα αλλά και με φωτοτυπημένο έγγραφο στο οποίο αναγράφονται τα… δικαιώματά τους!!!

Τι σημαίνει, όμως, για την Ελλάδα, η εισροή ενός τεράστιου αριθμού λαθρομεταναστών;
Τι σημαίνει άραγε το γεγονός πως σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν οι λαθρομετανάστες αυτοί είναι μουσουλμάνοι;
Η πρόσφατη απόφαση του Δήμου Αθηναίων για μαζική «ιθαγενοποίηση» τους, τι σημαίνει για τους Έλληνες πολίτες που κατοικούν στην Αθήνα, αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα;
Ποιοι και γιατί επιμένουν στην γιγαντοποίηση ενός προβλήματος, του οποίου η κατάληξη – αποτελέσματα δεν είναι δυνατόν να διαγνωσθούν, ενώ όσοι τολμούν να «προφητεύσουν» με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία (εγκληματικότητα, αστυνομία σαρίας, ΜΚΟ που διαφημίζουν σε ξένες χώρες την Ελλάδα ως τόπο υποδοχής λαθρομετανάστευσης κ.α.) σκιαγραφούν ένα ζοφερό μέλλον που θα «εξαναγκάσει» σε συγκρουσιακές καταστάσεις;

Η αραβική άνοιξη, δηλαδή ο πόλεμος των μυστικών υπηρεσιών (με την προβιά του Ισλάμ) προκειμένου να υπάρξει στοχευμένη – προγραμματισμένη αλλαγή στις γεωπολιτικές και ενεργειακές ανακατατάξεις, είναι επίσης ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Και είναι ένα γεγονός που τείνει να γίνει πραγματικός κίνδυνος για κάθε κράτος και ιδιαίτερα για κάθε μη μουσουλμανικό κράτος (λόγω ισλαμικού φονταμενταλισμού). Και η «εμπλοκή» λαθρομεταναστών σε στρατιωτικού τύπου (ή επιπέδου μυστικών υπηρεσιών) κινδύνους, είναι επίσης καταγεγραμμένη. Ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα είναι η σύλληψη αλλοδαπού στην 122 πτέρυγα μάχης, ο οποίος συνελήφθη ενώ τριγυρνούσε στις 4 τα ξημερώματα μέσα σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις!!!

Επανερχόμενοι στο αρχικό μας ερώτημα, «γιατί οι λαθρομετανάστες συνεχίζουν να έρχονται στην Ελλάδα;», διαπιστώνουμε πως δεν υπάρχει καμία λογική απάντηση, αφού φέρεται να γνωρίζουν πως έρχονται σε μία χώρα που δεν μπορεί να τους φιλοξενήσει, αλλά και αρχίζει να αντιδρά έντονα στις «δραστηριότητες» που αναπτύσσουν (η παραοικονομία είναι μη ελεγχόμενη, ενώ καταγεγραμμένα περιστατικά αναφέρουν αδυναμία της Ελληνικής Αστυνομίας να καταστείλει δημόσιες επιθέσεις λαθρομεταναστών κατά Ελλήνων πολιτών ή ακόμη και κατά ομάδων αστυνομικών), ενώ ήδη αρχίζει να γίνει πολύ έντονη η δυσφορία στην λατρευτική (ακόμη και δημόσια) επίδειξη του Ισλάμ που θέλουν να επιβάλουν οι λαθροεισερχόμενοι.

Η μόνη «λογική» απάντηση που μπορεί να δοθεί, σχετίζεται με τον επεκτατισμό του Ισλάμ (το οποίο είναι ένα κράμα πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών και –τέλος- θρησκευτικών χαρακτηριστικών, με στόχευση στον απόλυτο έλεγχο του ανθρώπου) και την διαπιστωμένη τάση του να μπει στην Ευρώπη (την πατρίδα των σταυροφόρων). Η Ελλάδα αποτελεί το σύνορο, αλλά και τον ανθρώπινο κυματοθραύστη ενός τεράστιου αριθμού ανθρώπων (οι οποίοι για διάφορους λόγους έχουν εγκαταλείψει τις πατρίδες τους) και ουσιαστικά έχει μετατραπεί σε μία τεράστια ανοιχτή φυλακή υποδοχής όλων εκείνων που θέλουν να μετακινηθούν στην εσωτερική Ευρώπη, στην Γερμανία, την Γαλλία, την Ολλανδία κ.α. χώρες, στις οποίες είτε βρίσκονται ήδη συγγενείς τους, είτε υπάρχει προσφορά εργασίας και πολύ καλύτερες συνθήκες διαβίωσης… Και όμως, οι λαθρομετανάστες που τολμούν να φύγουν από την Ελλάδα προς την υπόλοιπη Ευρώπη, είναι ένας πολύ μικρός αριθμός, σε σχέση πάντα με όλους εκείνους που προτιμούν να μείνουν στην Ελλάδα. Γιατί άραγε δεν φεύγουν; Γιατί δεν τολμούν για το καλύτερο, αφού αυτό επιθυμούν;

Δυστυχώς, οι μαρτυρίες Ελλήνων πολιτών, αναφέρουν πως το τελευταίο διάστημα υπάρχουν πάρα πολλοί λαθρομετανάστες, ιδιαίτερα στην Αθήνα, οι οποίοι περιφέρονται αδιάφορα και δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον για οτιδήποτε!!! Άλλες μαρτυρίες αναφέρουν την υπερκινητικότητα των λαθρομεταναστών αμέσως μετά την δύση του ηλίου, ενώ είναι ήδη γνωστές περιοχές στην Αθήνα, στις οποίες δεν κυκλοφορεί κανένας λογικός άνθρωπος οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Η αύξηση των δολοφονιών και βιασμών κατά την διάρκεια ληστειών κυρίως σε ανήμπορους γέροντες, έχει επίσης καταγραφεί, αλλά δεν έχει υπάρξει ουσιώδης απάντηση εκ μέρους της Αστυνομίας και του υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ Χ. Παπουτσή (o οποίος έχει ζητήσει ειδική προστασία της οικογενείας του από τους Έλληνες πολίτες), σχετικά με το τι προτίθεται να κάνει η κυβέρνηση προκειμένου να αντιμετωπίσει επαρκώς την διαρκώς αυξανόμενη λαθρο-εγκληματικότητα εις βάρος Ελλήνων πολιτών.

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, εν μέσω μίας οικονομικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα και η οποία προφανώς δεν πρόκειται να τελειώσει μέσα στην επόμενη δεκαετία, οι λαθρομετανάστες συνεχίζουν να έρχονται σε μία χώρα γνωρίζοντας πως δεν θα έχουν δουλειά και ίσως εξαναγκαστούν σε μεγαλύτερη εξαθλίωση από την πατρίδα τους… Εκτός και εάν υπάρχουν άλλα σχέδια για την συνέχιση της παραμονής τους στην Ελλάδα, αφού οι κυβερνώντες την χώρα (λαθραίοι και αυτοί στην πολιτική) δείχνουν να ενδιαφέρονται πολύ για τους λαθρομετανάστες… Εξάλλου, έχουν αρχίσει εδώ και καιρό να ακούγονται πολλά για… αλλαγή πληθυσμού, αφού οι σημερινοί πολίτες δεν δείχνουν διατεθειμένοι να ανεχτούν περισσότερο ένα τσούρμο ανίκανων (και ίσως δοτών) πολιτικών να κυβερνά καταπατώντας κάθε έννοια λογικής, ηθικής και νομιμότητας… Ίσως οι λαθρομετανάστες να είναι η σανίδα σωτηρίας για τους (όπως όλα δείχνουν) απερχόμενους πολιτικούς «ταγούς». Ίσως, πάλι, οι λαθρομετανάστες να αποφασίσουν να ξεκινήσουν μία νέου τύπου "αραβική άνοιξη" εντός της Ελλάδας, προκειμένου να σταλεί μήνυμα προς την υπόλοιπη Ευρώπη... Γεγονός είναι πως πολλά μπορεί να συμβούν (αυξημένη είναι η "ανησυχία" των αστυνομικών (και άλλων αρχών ασφαλείας) σχετικά με τους λαθρομετανάστες και το Ισλάμ στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Αθήνα)... Αρκεί βέβαια, να μην αντιδράσουν τα «πρόβατα» (βλ. σημερινοί Έλληνες πολίτες)…

Source : egersis.blogspot

Απόφαση - σταθμός για την ΑΟΖ κρατών - μελών της Ε.Ε.

Σε απόφαση- σταθμό που θωρακίζει την κυπριακή ΑΟΖ προχώρησε το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Συγκεκριμένα μέσω σχετικής νομολογίας, η σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το διεθνές δίκαιο της θάλασσας καθίσταται πλεον και δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η εξέλιξη είναι πολύ σημαντική καθώς η Τουρκία όπως είναι γνωστό αποφεύγει να υπογράψει τη συγκεκριμένη σύμβαση, όμως, ως χώρα που θέλει να ενταχθεί στην ΕΕ, θα πρέπει να εφαρμόσει πλήρως το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο και ότι αυτό περιλαμβάνει.

Η Κύπρος αποκτά πια ακόμη ένα όπλο άσκησης πίεσης στην Τουρκία και σ' ο,τι αφορά το σεβασμό της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης της.Οι πρόνοιες που περιλαμβάνει το δίκαιο της θάλασσας περιλαμβάνουν τα εξής:

-Η υφαλοκρηπίδα συνιστά φυσική προέκταση υπό τη θάλασσα του παράκτιου κράτους. Το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα επί της υφαλοκρηπίδας του προς τον σκοπό της εξερευνήσεως και εκμεταλλεύσεως των φυσικών πόρων της.

-Μόνο το παράκτιο κράτος έχει δικαίωμα να τοποθετεί πλατφόρμες στη θαλάσσια περιοχή της υφαλοκρηπίδας του και οι εργασίες για εκμετάλλευση φυσικών πόρων στην υφαλοκρηπίδα πρέπει να λογίζονται ως εργασίες επί του εδάφους.

Η απόφαση αυτή ευνοήθηκε και από Ολλανδό νοσοκόμο που εργαζόταν σε εξέδρα άντλησης φυσικού αερίου. Το ερώτημα που κλήθηκε να απαντήσει το Δικαστήριο αφορούσε κατά πόσο ο εργαζόμενος, έχει τα ίδια δικαιώματα με εργαζόμενο επί του εδάφους της ίδιας χώρας.
Source : http://www.sigmalive.com/news

Περί οικονομικού και νομισματικού εκβιασμού

Η οικονομική παράμετρος του συνολικού πολιτικού προβλήματος, η καταιγίδα δηλαδή που έφερε στις ζωές μας ο νεοταξισμός δια των πολιτικών εκπροσώπων του ως οικονομικό πρόβλημα, συμπεριλαμβάνει την ανήθικη στρατηγική του οικονομικού και νομισματικού εκβιασμού για την επιστροφή στην δήθεν ζημιάρα δραχμή. Τα δε ελλείμματα της πατρίδος μας είναι το φυσικό επακόλουθο της εκμηδένισης της εθνικής μας παραγωγικότητας και το χρέος είναι απότοκο των υπερβολικών δανείων της χώρας.
Είναι πασίδηλο ότι η κρίση που βιώνουμε εκ της στοχευμένης πορείας της αναδεικνύει τον δομικό χαρακτήρα του  κράτους και τις παθογένειες στις οποίες το ίδιο επένδυσε,  αφού φρόντισε να εμφανίσει το ξένο χρήμα ως λαϊκές παροχές  και τώρα  προχωράει στην χρεοκοπία και την υποθήκευση της χώρας.

Αυτή η δόλια περιπέτεια της Ελλάδος οφείλεται κατά συνέπεια στην εγκατάλειψη της εθνικής νομισματικής και συναλλακτικής πολιτικής. Διότι όταν το κράτος  μπήκε στη διαδικασία των δανείων,  μέσα από την υιοθέτηση του ευρώ εγκαταλείφθηκε  η ευελιξία μιάς ελληνικής νομισματικής πολιτικής. Αλλά το ξένο νόμισμα έφτασε στα χέρια μας με την συμφωνία της εγκατάλειψης της ντόπιας παραγωγής. Να εγκαταλειφθούν χωράφια και βιομηχανίες με αντάλλαγμα εφήμερες επιδοτήσεις. Δηλαδή και πάλι ξένο χρήμα. Όμως η νέα νομισματική μονάδα εκτίναξε τις αξίες στην αγορά αφού οι αμοιβές του Έλληνα παρέμειναν σε δραχμικό επίπεδο. Άλλο μια δραχμή και άλλο οι 350 δραχμές του ευρώ.

Όμως το ευρώ έχει και άλλα κουσούρια. Σε αντίθεση με την ευέλικτη δραχμή με τα ισχυρά αντισώματα στις οικονομικές ασθένειες, το ευρώ είναι άκαμπτο και μεταφέρει τα σκόπιμα οικονομικά εμπόδια με εκπληκτική αμεσότητα από τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον στην εγχώρια αγορά. Δεδομένου ότι η οικονομική δραστηριότητα έχει φύγει από τη γη και έχει τρυπώσει στις θυρίδες των τραπεζών και τα χαρτοφυλάκια των χρηματοπιστωτικών οργανισμών, το εθνικό κράτος δεν ασκεί πλέον διοίκηση αλλά απλή διαχείριση σ’ ένα παιχνίδι που παίζεται εκτός των τειχών της χώρας.

Από τη στιγμή που το ευρώ κατέστη κοινό νόμισμα για τις ευρωπαϊκές χώρες σαν την Ελλάδα , η πατρίδα μας υποχρεώθηκε να ανταγωνιστεί από δυσμενή θέση χώρες που διαθέτουν υψηλό εθνικό προϊόν.

Αν υπήρχε η δραχμή, τότε θα μπορούσαμε άνετα να προβούμε στην υποτίμηση αυτής και στο εσωτερικό συμμάζεμα.  Ήρθε όμως το μεγάλωμα του χρέους. Με τη διαφορά ότι στο μεταξύ το χρέος αυτό μαζί με τα ελλείμματα μπήκαν στο κάδρο της πολιτικής μας ζωής από το πουθενά αφού πρώτα μπήκε στην καθημερινότητα το ελεγχόμενο από την νεοταξική Εσπερία ευρώ.

Τώρα λοιπόν αφού έχουν φροντίσει οι κατοχικές αρχές να διαλύσουν εθνική οικονομία και νόμισμα μαζί, αποφάσισαν να εφαρμόσουν το επόμενο σκέλος του σχεδίου που τους έχει επιβάλλει ο «περιούσιος» νεοταξισμός. Να εμφανίσουν την αδυναμία της συναλλακτικής πολιτικής και της εξυπηρέτησης του χρέους ως το αίτιο του ξεπουλήματος του Ελληνικού Έθνους. Ξεπούλημα που το έχουν σχεδιάσει να έχει την αφαίρεση πολιτικής εξουσίας και γεωφυσικού πλούτου μαζί.

Αποφάσισαν δηλαδή να αντικαταστήσουν τις νομισματικές συναλλαγές σε είδος. Και αντί για χρήμα η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να πουλήσει γη και ψυχές. Μέχρις ότου μας πάνε στο πλαστικό χρήμα που θα μας δεσμεύει και θα παρακολουθεί το κάθε βήμα μας. Με λιγότερες ελευθερίες και λιγότερη Ελλάδα.
Source : http://karachalios-spiros.blogspot.com

ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ

Το παρακάτω κείμενο το βρήκαμε στο facebook καί το αναδημοσιεύουμε γιατί πιστεύουμε ότι περιγράφει κάποιες βασικές και σκληρές αλήθειες όσον αφορά τις αιτίες της πολύπλευρης κρίσης που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία.

ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ
Θέλησαν να μας κάνουν Ευρωπαίους οι (καλοί) πολιτικοί μας, κι έτσι μας έχωσαν σε μια βρώμικη σκοτεινή φυλακή, πεινασμένους τρισάθλιους και ακόμα δεν ξεσηκωθήκαμε;
Τι Ευρωπαίος να γίνω αφού ήδη ήμουνα, δική μας ήταν η Ευρώπη, προς τιμή της βαπτίσαμε αυτή την ήπειρο, τότε που αυτοί οι λαοί που θέλουν να δείχνουν πολιτισμένοι ήταν ακόμα στα κλαδιά των δέντρων.
Τι το καλό μας πρόσφεραν αυτοί οι βάρβαροι, τι μας έδωσαν που δεν είχαμε;
Μήπως μας έδωσαν γνώση, αστρονομία, φυσική, μαθηματικά, ιατρική, τέχνες, γράμματα, πολιτισμό, δημοκρατία, ιστορία, Παρθενώνες, Ασκληπιεία, θέατρα, Ναούς, Σωκράτη, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Δημοσθένη, Πλούταρχο, και τόσους άλλους που δεν θα χωράνε να γράψω τα ονόματά τους μέσα σε αυτή τη σελίδα.
Καμαρώνουν και χαίρονται οι αρκουδομαϊμούδες με ότι μας έχουν κλέψει και το έκαναν δικό τους.
Ναι μας έδωσαν να μην έχουμε και παράπονο!
Έναν Άγιο Βασίλη κόκκινο να γιορτάζουμε και να ντύνονται στα πολυκαταστήματα σαν καρνάβαλοι, και οι Έλληνες να πηγαίνουν τα παιδιά τους να χαζεύουν τον παρδαλό (άγιο) τους.
Μας έδωσαν έναν (άγιο βαλεντίνο) να γιορτάζουμε την αγάπη και τον έρωτα μας, λες και δεν υμνήθηκε και δεν τιμήθηκε η αγάπη και ο έρωτας από τους προγόνους μας, ή μήπως δεν έχουμε στη χριστιανό Άγιο να γιορτάσουμε τη γιορτή των ερωτευμένων!
Μας έδωσαν σκουλαρίκι να φορούν οι άντρες, σαν Φρύγες, μας έδωσαν τη βάρβαρη μουσική τους, μας έδωσαν ήθη πρόστυχα, μας έδωσαν έθιμα αρρωστημένα, ακολασία και ξεπεσμό.
Φυσικά αυτά είναι λίγα λόγια για να περιγράψω τη κατάντια μας σαν Έλληνες, μόδα και πάλι μόδα, κι έπειτα να κλαιγόμαστε για το χάλι μας, και να μας φταίει η κακιά μας μοίρα !
Ποια κακιά μας μοίρα μωρέ, το μυαλό μας φταίει που δεν θέλησε ποτέ να σκεφτεί ποιοι ήμαστε και από πού προερχόμαστε.
Αφήσαμε κάθε τι Ελληνικό, και τώρα:
Βλέπω με μεγάλη μου λύπη, τον Λαό μας, να σκύβει το κεφάλι και να υποκύπτει στις εντολές και τα σχέδια των βαρβάρων κατακτητών.
Ο Λαός μας έπαψε πια να σκέφτεται, δεν λειτουργεί πια το μυαλό του Έλληνα, η σκέψη είναι προνόμιο μόνο μερικών αδούλωτων Πατριωτών, και η γνώση, ( η γνώση των Προγόνων μας), έγινε κτήμα, ελεεινών, τρισαθλίων και απανθρώπων βαρβάρων, που επιζητούν την υποδούλωση κάθε ψυχής και καρδίας που ζει, αναπνέει, και χτυπά ΕΛΛΗΝΙΚΑ.
Καταντήσαμε, αλλοίμονο, εμείς οι ΕΛΛΗΝΕΣ, οι φωτοδότες των εθνών, οι γεωργοί της γνώσεις, οι θεμελιωτές των επιστημών, οι δαμαστές των θαλασσών, οι πρώτιστοι των ουρανών, να γίνουμε, οι επαίτες, οι ζητιάνοι, οι ικέτες για μια στάλα αξιοπρέπειας, για μια σταγόνα οίκτο, για ένα ψίχουλο ζωής.
Μας έδωσαν καλοπέραση και τη δεχτήκαμε, δίχως να σκεφτούμε, ότι θα ζητήσουν αντάλλαγμα .Μας γέμισαν χρήμα και δεν αναλογισθήκαμε, ότι θα το πάρουν πίσω. Μας ξέκοψαν από τις ρίζες μας, φτιάχνοντας νέα ιδανικά, καινούρια πρότυπα και εμείς τα δεχτήκαμε.
Εμείς όμως σαν ΕΛΛΗΝΕΣ θα έπρεπε να γνωρίζουμε, να ξέρουμε τι προσπαθούσαν να κάνουν.
Έχουμε τη γνώση, τα διδάγματα των Προγόνων, μα δεν τα γνωρίζουμε. Δεχόμαστε να μας δίνουν ξένοι κι όχι οι Πατέρες μας. Παίρνουμε κάθε τι που μας πετάνε δίχως να σκεφτούμε ποιοι ήμαστε και από πού προερχόμαστε. Ξεχάσαμε να είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ.
Και η εύκολη δικαιολογία είναι: μας ψεκάζουν καθημερινά, μας κάνουν να νοιώθουμε γερασμένοι, κουρασμένοι, ανήμποροι.
Μα δεν πρόκειται να δεχτώ τη δικαιολογία αυτή διότι ο μόνος που φταίει είναι ο ΕΛΛΗΝΑΣ που αφέθηκε, που παραδόθηκε, δίχως να παλέψει, διότι είχε γνώση, τη γνώση των Προγόνων και Πατέρων του.
Δεν θεώρησες ΕΛΛΗΝΑ σωστό να μελετάς τους Προγόνους σου και Πατέρες σου, γιατί θεώρησες (ντεμοντέ) παλιομοδίτικο κάθε τι που δίδαξαν οι Προγονοί μας, γιατί έπρεπε να, συνυπάρχεις με βαρβάρους!! Και αντί να δίνεις σε αυτούς, αντίθετα να παίρνεις κάθε τι μιαρό και πρόστυχο, αντί να δίνεις τη γνώση, υιοθετούσες την αγνωσία, αντί να κατακτάς την τη ζωή, τη παρέδιδες, σε βάρβαρα ήθη, σε πρόστυχες ηδονές, σε ακόλαστες απολαύσεις. Έβαλες σκουλαρίκι χόρεψες αμαρτωλούς χορούς, χρησιμοποίησες τις λέξεις τους, γράφεις με τα γράμματά τους, ζεις σαν κι αυτούς, και τώρα πια έγινες το σκυλάκι τους.
Έχασες το δικαίωμα να είσαι ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΡΙΝ ΑΚΌΜΑ ΣΤΟ ΣΤΕΡΉΣΟΥΝ.

Από θανασης Παμμαχον Συνας Παγκρατιον

Η χυδαιότητα του δήθεν δυνατού και η ενδοτικότητα του υποτιθέμενου αδυνάτου

Το άρθρο αυτό γράφεται με αφορμή την είδηση ότι είναι εντυπωσιακός ο αριθμός των αυτοκτονιών στην Ελλάδα.Δυστυχώς στους συνανθρώπους μας που αυτοκτόνησαν –τουλάχιστον όσοι προέβησαν στο εγχείρημα αυτό με σώας τα φρένας-  δεν συγκαταλέγεται, από όσα γνωρίζουμε, κανένας πολιτικός ή διακεκριμένος κρατικός λειτουργός. 

Αν γινόταν κάτι τέτοιο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν μια πράξη ευαισθησίας και εντιμότητας από, έστω, έναν ακέραιο άνθρωπο που δεν μπορεί να ανεχτεί το πολιτικό σύστημα που επικρατεί στην Ελλάδα.

Ειλικρινά ένα τέτοιο φαινόμενο, ο μεγάλος αριθμός αυτοχείρων, προκαλεί σοκ και λύπη, ενώ η αυτοκτονία κάποιων πολιτικών θα προκαλούσε ικανοποίηση στο δημόσιο αίσθημα και ενδεχομένως το καλωσόρισμα κάποιας ελπίδας.

Ίσως, μάλιστα, αν γινόταν από κάποιους συγκεκριμένους πολιτικούς, αυτούς που αντιπαθούν σχεδόν όλοι οι Έλληνες με εξαίρεση τα παράσιτα τους, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν εξιλέωση των όσων έχουν διαπράξει ή δεν έχουν διαπράξει και ένα λυτρωτικό κατευόδιο προς τα «επέκεινα».
Επιπρόσθετα το σχόλιο ανωτάτου κρατικού λειτουργού και πολιτικού, κατ’ εξοχήν υποκριτικό και παιδαριώδες, προκαλεί με την αφέλεια και την κουτοπονηριά του περιεχομένου και με τις παροτρύνσεις, σχετικά με τις αυτοκτονίες, προς τους πάντες- ανόητους και μη.

Αυτές είναι τακτικές άλλων εποχών όπου η βλακεία των ψηφοφόρων – πολιτών είχε ενδημική μορφή και υπόσταση και μια δήλωση πολιτικού –όσο ανόητη κι αν ήταν- είχε κάποια απήχηση του τύπου «βλέπεις, ενδιαφέρονται».  Αυτά όμως τελείωσαν και μαζί τους τελειώνουν και αυτοί που τα λένε.
Δυστυχώς, δεν μαθαίνουν – δεν αλλάζουν και συνεχίζουν, όμως, να κυβερνούν.

Ο τίτλος του άρθρου «Η χυδαιότητα του δήθεν δυνατού και η αφέλεια – ενδοτικότητα του υποτιθέμενου αδυνάτου» αντανακλά τις στάσεις, τις διαθέσεις και τις συμπεριφορές των κρατούντων (αμέσως και εμμέσως).

Οι δυνατοί (ο ρόλος αυτός τους ανετέθη) είναι οι πολιτικοί και το δείχνουν με κάθε τρόπο.  Από το να ταπεινώνουν όργανα της τάξεως –γλισχρά αμειβόμενα, μέχρι το να αισθάνονται άνετα και να διαψεύδουν ο ένας τον άλλον για το ίδιο θέμα.

Οι αρχαίοι Έλληνες σωστά διατυμπάνιζαν ότι ο υπερβολικός πλούτος εξαχρειώνει και η φτώχεια εξαθλιώνει.  Κάποιοι συσσώρευσαν με τρόπους ανήθικους, και άλλως πως, τεράστιο πλούτο –σε βάρος αυτών που εξαθλίωσαν, απέκτησαν δύναμη, ενώ είναι ανίκανοι και καταστροφικοί, και υιοθέτησαν χυδαίες συμπεριφορές σε κάθε φάση του βίου τους.  Κάποιοι μάλιστα έχουν και χυδαία εμφάνιση, αλλά δεν τους νοιάζει καν – τόσο άτρωτοι νιώθουν.

Η εξαχρείωση όμως, που προκύπτει από την φτώχεια – από την απόγνωση – από την ανυπαρξία κάποιας ελπίδας – με το μαρασμό από τη στέρηση, κάποια στιγμή γίνεται το όπλο για την επιβίωση.  Τότε οι χυδαίοι πληρώνουν, και πληρώνουν ακριβά. 

Η ενδοτικότητα μεγάλου μέρους του Ελληνικού λαού δεν σημαίνει ότι ο κόσμος αυτός είναι ηλίθιος.  Ίσως να μπορεί, ακόμη, να πορεύεται κάπως.  Ίσως, και μάλλον, υπάρχει κάποιο «λίπος».  Υπάρχουν όρια αντοχής σε ένα καζάνι που μαζεύει ατμό.  Κάποια στιγμή εκρήγνυται. Και όταν εκραγεί το καζάνι δεν μπορείς μετά να το ξανασυναρμολογήσεις.

Οι ξένοι δανειστές μας φαίνεται να έχουν καταλάβει ποια είναι τα όρια ενδοτικότητας του Ελληνικού λαού και άρχισαν να διορθώνουν, κάπως, καταστάσεις. Έτσι θα μπορούν να αρμέγουν τη χώρα και τους πολίτες της για πολλά χρόνια. Μάλλον έχουν εκτιμήσει το περίφημο «του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει…».  Οι Έλληνες πολιτικοί… «πέρα βρέχει και αντίπερα χιονίζει», αισθάνονται ασφαλείς.  Ο κόσμος δεν έχει να φάει και αυτοί προικίζουν τα κόμματά τους με όλο και περισσότερα.

Η ώρα που το «Η χυδαιότητα του δήθεν δυνατού και η αφέλεια – ενδοτικότητα του υποτιθέμενου αδυνάτου» θα αποτελέσει σαν σπινθήρας σημείο «τροπής» μάλλον πλησιάζει και τότε θα ισχύουν άλλα μέτρα και άλλα σταθμά.  Μακάρι να είναι δίκαια.
Δημήτρης Κ. Τσίτος
Source : www.rieas.gr

Requiem για μιά παρασιτική οικονομία

Απόσπασμα από άρθρο του κ. Αντώνη Ανδρουλιδάκη που γράφτηκε στον ιστότοπο saita.blogspot τον Οκτώβριο του 2009, με τίτλο " Η κρίση στην Ελλάδα μόλις άρχισε". Τις συνέπειες της παρασιτικής οικονομίας τώρα αρχίζουμε να τις γευόμαστε....
" Πρόκειται για μια ουσιαστικά παρασιτική οικονομία. Γι' αυτό και όλες οι οικονομικές, αναπτυξιακές και κοινωνικές δομές διακατέχονται από τα ίδια παρασιτικά χαρακτηριστικά. Δημόσιοι λειτουργοί -από τα ανώτερα κυβερνητικά επίπεδα μέχρι αυτό του κλητήρα- παρασιτούν σε βάρος του κρατικού κορβανά, πολιτικοί παρασιτούν σε βάρος των ψηφοφόρων τους, επιχειρήσεις υπό την μορφή ολιγοπωλείων και καρτέλ παρασιτούν σε βάρος των καταναλωτών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με τις οποίες συναλλάσονται, μικρομεσαίες επιχειρήσεις παρασιτούν σε βάρος των εργαζομένων τους ή της οικογενειακής τους περιουσίας, τράπεζες παρασιτούν σε βάρος των μικρών ή μεσαίων πελατών τους, διαχειριστές πολυκατοικιών παρασιτούν σε βάρος των ενοίκων, εκκλησιαστικές ενορίες παρασιτούν σε βάρος του θρησκευόμενου ποιμνίου τους, ανώτατοι πανεπιστημιακοί σε αγαστή σύμπνοια με εκατοντάδες συμβούλους παρασιτούν σε βάρος των κοινοτικών κονδυλίων, αγρότες παρασιτούν σε βάρος επιχορηγήσεων αναδιάρθρωσης των καλλιεργιών, μεσάζοντες παρασιτούν σε βάρος των αγροτών, τουριστικοί επιχειρηματίας παρασιτούν σε βάρος των πελατών, ένοπλες δυνάμεις παρασιτούν αργόσχολες σε βάρος του λαού, πανεπιστημιακοί ιστορικοί παρασιτούν σε βάρος της ιστορίας, δημοσιογράφοι παρασιτούν σε βάρος της αλήθειας, δάσκαλοι παρασιτούν σε βάρος των μαθητών τους, εργαζόμενοι παρασιτούν σε βάρος των εργοδοτών τους, γιατροί σε βάρος των ασθενών τους, καλλιτέχνες παρασιτούν σε βάρος της τέχνης και υπέρ της αποχαύνωσης και τέλος -αν όχι πρώτο- κομψευόμενοι νεαροί και νεαρές παρασιτούν σε βάρος των γονιών τους αν όχι και των παππούδων τους για ένα καινούργιο σινιέ κινητό κι ένα cabrio. Το αστείο είναι ότι στην παρασιτική αυτή σκυταλοδρομία εντάχθησαν πρόσφατα και οι πρώην οικονομικοί μετανάστες που συνεπικουρούμενοι από το παρασιτικό δικανικό σύστημα της χώρας (δικολάβοι, παραδικαστικά κυκλώματα κ.λπ.) αλλά και το εθνομηδενιστικό κύμα των κυρίαρχων ελίτ, πέρασαν στην αντεπίθεση ζητώντας πίσω -με τον ίδιο παρασιτικό τρόπο- το βάρος που έφεραν στην πρώτη φάση ένταξης τους στο εργατικό δυναμικό της χώρας.

Πολύ απλά και όπως διδάσκει ο παππούς Μάρξ, μια παρασιτική οικονομία διαμόρφωσε και ένα παρασιτικό επικοδόμημα.
Σ' αυτό το μοντέλο παρασιτικής «ανάπτυξης» όπως διαμορφώθηκε στα μεταπολιτευτικά χρόνια, η βιομηχανική παραγωγή αποδιαρθρώθηκε, η αγροτική παραγωγή δεν απέφυγε τη «λούμπα» της μονοκαλλιέργειας, η κτηνοτροφία διαλύθηκε από τα καρτέλ, η τουριστική «ανάπτυξη» πήρε τα χαρακτηριστικά της μεγάλης απρόσωπης κλίμακας και μάλιστα με χαμηλό επίπεδο υπηρεσιών, συχνά έρμαιο των εκάστοτε «ταξιδιωτικών οδηγιών», το τραπεζικό σύστημα «φιλοδώρησε» στο υποζύγιο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των καταναλωτών δυσβάστακτα επιτόκια που καθιστούσαν το κόστος χρήματος ανασταλτικό παράγοντα στο κυνήγι της διεθνούς ανταγωνιστικότητας, τα τραίνα των νέων τεχνολογιών και της καινοτομίας «περνούσαν» ξανά και ξανά και οι μοναδικοί επιβάτες ήταν οι ίδιοι και ίδιοι «λαδωμένοι ποντικοί» και η ναυτιλία ανέπνεε και γιατί βρισκόταν εκτός της ελληνικής θολούρας, αλλά και γιατί η Κίνα ήθελε να εξάγει την τεράστια παραγωγή της.

Στο κοινωνικό πεδίο, είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι το συνδικαλιστικό κίνημα, το οικολογικό κίνημα, το συνεταιριστικο κίνημα, το φοιτητικό αλλά και το γυναικείο κίνημα, όπως και κάθε μορφή κινήματος ακολούθησε την δική του παρασιτική διαδρομή. Ακόμη και η τοπική αυτοδιοίκηση, πρωταρχικός πυρήνας τοπικής ανάπτυξης εγλωβίστηκε σε παρασιτικές ατραπούς και αυτοαναιρέθηκε ακόμη και στη συνείδηση των πολιτών. «Τα παράπονα σου στον Δήμαρχο» δεν υφίσταται πλέον ως κλασσικό μότο της ελλειματικής περιφερειακής ανάπτυξης της χώρας. Απόδειξη, η γιγάντωση του Αθηναϊκού κρατιδίου και η ερημοποίηση της υπαίθρου χώρας.

Είναι εντυπωσιακή η διαπίστωση ότι από τους πάλαι ποτέ πυλώνες της δημοκρατίας, όπως αυτοί διακηρύχθηκαν από τον ιδρυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Ανδρέα Παπανδρέου πριν από 30 περίπου χρόνια, ουδείς ευοδώθηκε. Το κοινοβούλιο εξαντλήθηκε σε υπάκουο εκτελεστικό όργανο ανεξέλεγκτων πρωθυπουργίσκων, η δημοκρατική αποκέντρωση δεν υπήρξε ούτε δημοκρατική ούτε αποκέντρωση, δεν κατορθώθηκε ούτε καν η αποσυγκέντρωση των δημοκρατιών της Δύσης, το συνδικαλιστικό κίνημα μετεξελίχθηκε σε προθάλαμο πολιτικής ανέλιξης των στελεχών του, το συνεταιριστικό κίνημα εξαϋλώθηκε κυριολεκτικά μέσα σε οσμές σκανδάλων, καμμένων λάστιχων και «ετσιθελικών» απαιτήσεων ραχάτικης ευζωίας και το ίδιο το σοσιαλιστικό κίνημα μέσα απο τον ανελέητο σημιτικό εκσυγχρονισμό έμοιαζε να χάνει ακόμη και τη στοιχειώδη βάση ηθικής νομιμοποίησης του «πετώντας στα σκουπίδια» την κοινωνιοκεντρική προτεραιότητα του, «βγάζοντας βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε», εν' όσο πάλαι ποτέ «μαοϊκοί» κατήγοροι «ιμπεριαλιστών» και «σοσιαλιμπεριαλιστών» πλατσούριζαν στα διαπλεκόμενα λασπόνερα του super paradise της Μυκόνου.

Όμως το εντυπωσιακότερο όλων είναι η απόλυτη σχεδόν αποστασιοποίηση των κυρίαρχων παρασιτικών ελίτ από το καθολικό λαϊκό πρόταγμα της εθνικής ανεξαρτησίας, έτσι όπως τουλάχιστον η αριστερά στη χώρα το έθετε σταθερά από τον αγώνα της εθνικής αντίστασης. Η αποδόμηση του έθνους συνοδεύτηκε από έναν υπαρξιακό και αξιακό μηδενισμό πρωτοφανή για την ελληνική πραγματικότητα. Δεκάδες κονδυλοφόροι, πανεπιστημιακοί, μη κυβερνητικές οργανώσεις, δημοσιογράφοι και εκδοτικά συγκροτήματα εργολάβων, όλοι καλοπληρωμένα μέλη μιας «προοδευτικής» ελίτ, αποδώθηκαν σε έναν λυσαλέο αγώνα να απαξιώσουν κάθε νόημα εθνικής ταυτότητας, κάθε νόημα ελληνικής συλλογικής συνύπαρξης και πράξης, ταυτίζοντας τον εθνισμό με τον εθνικισμό, γελοιοποιώντας και αφορίζοντας ως φασιστικό κάθε στοιχείο παράδοσης και πίστης του λαού μας , κάθε συνεκτικό στοιχείο της κοινωνίας μας, αφού δεν ήταν μονδέρνο και εκσυγχρονιστικό. Η ίδια η Ιστορία είδε με έκπληξη την μεγάλη αφήγηση των πατεράδων μας, να ξαναγράφεται στρογγυλεμένη και υποτακτική προς τους θύτες των παπούδων μας. Το επιστημονικά καινοφανές ότι το ελληνικό έθνος είναι δημιούργημα του ελληνικού κράτους και όχι το αντίθετο, ήρθε στο προσκήνιο με απαιτήσεις αλάθητης αυθεντίας, κάνοντας είμαι βέβαιος των Φαλμεράιερ να αναγαλιάζει απο ενθουσιασμό και τον Άρη Βελουχιώτη να αυτοκτονεί κατ' επανάληψιν, ξανά και ξανά, δίπλα στους νέους αυτόχειρες Καραϊσκάκη, Παπαρηγόπουλο, Ψυρούκη και λοιπούς νεκρούς «εθνικιστές και ελληνάρες».

Ταυτόχρονα με την αποδόμηση και τον ελληνικό εθνομηδενισμό, ταυτόχρονα με την οξύτατη καταγγελία κάθε προσπάθειας αντίστασης απέναντι στον παγκοσμιοποιητικό χυλό, η παρασιτική ελίτ των διανοουμένων δεν άφησε «πικραμένο για πικραμένο» εντός της ελληνικής επικράτειας ή εκτός αυτής προς τον οποίο να μην προστρέξει υποστηρίζοντας με πάθος τα εθνοτικά, μειωνοτικά, ατομικά, σεξουαλικά κ.λπ. δικαιώματα του. Ωσαν να πρόκειται για την απόλυτη αναστροφή του γνωστού ρητού «το έθνος οφειλει να θεωρεί αληθές ό,τι είναι εθνικό, εξαιρουμένου του ελληνικού έθνους». Η επίκληση των δικαιωμάτων ακόμη και μιας ελάχιστης και ασήμαντης μειοψηφίας, απαιτείται να έχει καθολική ισχύ καταδίκης σε σιωπή όλων των υπολοίπων. Απαιτείται να έχει καθολική ισχύ ακόμη και εάν το αντίτιμο είναι η υπαρξιακή καταδίκη του συνόλου ελληνικού έθνους."
Source : http://saita.pblogs.gr/

Η φούσκα του Αγγλικού δικαίου

Του Γιώργου Καισάριου 
Το ότι διακόπηκαν την Παρασκευή οι συνομιλίες με το IIF το βρίσκω θετικό. Για ποιο λόγο; Υπόθεση κάνω, ότι δεν πήραν αυτό που ήθελαν οι τραπεζίτες και σήκωσαν τα χέρια. Υποθέτω ότι η Ελληνική πλευρά παίζει σκληρή μπάλα (ή έτσι θέλω να πιστεύω).

Όπως σας έχω πει σε προηγούμενη αναφορά, εκτιμώ ότι το κούρεμα θα είναι υποχρεωτικό. Οι εξελίξεις την Παρασκευή μάλλον ενισχύουν αυτή την άποψη.

Που σημαίνει ότι τελικά θα μου γίνει η χάρη και θα έχουμε ένα ωραίο πιστωτικό γεγονός (κούρεμα δια της βίας), με την πληρωμή CDS και full extra.

Που επίσης σημαίνει (ελπίζω δηλαδή) ότι το κούρεμα θα είναι πολύ μεγαλύτερο από το 50% που έχει συμφωνηθεί πρόσφατα. Για όσους παρακολουθούν αυτή τη στήλη, η ελπίδα μου είναι ότι αυτό θα διαμορφωθεί στο 80% επί των ομολόγων της αγοράς (πλην ΔΝΤ, διακρατικά και ΕΚΤ).

Τώρα βέβαια αν ορισμένοι προτιμούν να γίνει ένα κούρεμα σε εθελούσια βάση και το ποσοστό του κουρέματος να είναι μικρότερο, αλλά να συμμετάσχει και η ΕΚΤ, δεν έχω κανένα πρόβλημα. Αυτό που εγώ θέλω να δω είναι διαγραφές της τάξεως των 160 δισ. ευρώ (τουλάχιστον) με ένα επιτόκιο κοντά στο 4%. Αυτό για μένα είναι το ιδανικό σενάριο.

Αυτό το σενάριο θα μειώσει το συνολικό μας χρέος κάτω από το 100% του ΑΕΠ και θα έχουμε πιθανότητες να γίνουμε βιώσιμοι με λίγο financial engineering ακόμα και λίγη σκληρή δουλειά.

Το αν θα γίνει αυτό δεν το ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι αν δεν γίνει, δεν θα γίνουμε ταμειακά βιώσιμοι και σε 12-24 μήνες από τώρα, η διαδικασία αυτή θα επαναληφθεί και απλά θα κουρευτούν και τα υπόλοιπα ομόλογα της αγοράς, είτε είναι στο Αγγλικό δίκαιο είτε είναι στο δίκαιο του πλανήτη Άρη.

Τώρα η όλη φασαρία περί του Αγγλικού δικαίου είναι μια φούσκα, παρόμοια με αυτή της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα. Όλος ο Τύπος μιλάει για φοροδιαφυγή, λες και αυτό έχει προκαλέσει τα προβλήματα. Άπαντες ξαφνικά έχουν γίνει ειδικοί επί πιστωτικών γεγονότων.

Για όσους δεν το ξέρουν, έχουμε ήδη εκδώσει ομόλογα στο Αγγλικό δίκαιο. Διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά νομίζω ότι το ελληνικό Δημόσιο έχει ήδη εκδώσει περί τα 20 δισ. ευρώ στο Αγγλικό δίκαιο. Άρα αν γίνει κούρεμα, έχουμε ήδη ομόλογα που είναι στο Αγγλικό δίκαιο.

Το ερώτημα είναι, τί σημαίνει άραγε το Αγγλικό δίκαιο; Η απάντηση είναι όχι και πολλά. Όπως μπορεί να κουρευτεί ένα ομόλογο στο Ελληνικό δίκαιο, άλλο τόσο εύκολα μπορεί να κουρευτεί στο Αγγλικό δίκαιο.

Για όσους ανησυχούν ότι μετά από ένα επιθετικό κούρεμα θα μας πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα (με το Αγγλικό δίκαιο), δεν αντιλαμβάνονται ότι, μπορεί μεν ο κάθε ένας να πάρει όποια απόφαση θέλει από το οποιοδήποτε δικαστήριο του κόσμου, αλλά να εκτελέσει αυτή την απόφαση είναι σχεδόν αδύνατον.

Για παράδειγμα, το Ελληνικό κράτος μπορεί εύκολα (αν δεν το έχει ήδη κάνει) απλά να περάσει ένα νόμο που να λέει ότι προσφυγές στα Ελληνικά δικαστήρια εναντίον του Ελληνικού κράτους, για αθέτηση πληρωμών της τάδε σειράς ομολόγου δεν γίνεται δεκτό. Εκεί τελειώνει η υπόθεση. Είναι αδύνατον στη συνέχεια κάποιος να προσφύγει στα Ελληνικά δικαστήρια με σκοπό να προσπαθήσει να εκτελέσει την όποια απόφαση έχει πάρει σε άλλη δικαιοδοσία.

Αλλά ακόμα και αν κάποιος πάρει μια απόφαση από την Αγγλία και πάει στην Αμερική να την εκτελέσει, ούτε εκεί μπορεί να κάνει τίποτα. Για ποιο λόγο;

Διότι απλά στην Αμερική υπάρχει το λεγόμενο Foreign Sovereign Immunities Act. Εν ολίγοις, είναι σχεδόν αδύνατον κάποιος να μπορεί να εκτελέσει καταδικαστική απόφαση εναντίον μιας κρατικής οντότητας (με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως για παράδειγμα για θέματα τρομοκρατίας η δόλιες πράξεις) εντός του εδάφους των Ηνωμένων Πολιτειών.

Μια έρευνα να κάνει κανείς στη νομική βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου Cornell, θα διαπιστώσει ότι ανάλογες νομικές ρήτρες έχουν οι περισσότερες δυτικές χώρες. Διαβάζουμε λοιπόν από την Cornel ότι:

Βάση των υφιστάμενων διεθνών συμφωνιών, στις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι συμβαλλόμενο μέρος, κατά τη στιγμή της θέσπισης της παρούσας Πράξης, ένα ξένο κράτος θα έχει ασυλία από τη δικαιοδοσία των δικαστηρίων των Ηνωμένων Πολιτειών και των κρατών εκτός από τα προβλεπόμενα στα σημεία 1605 – 1607 του αυτό το κεφάλαιο.
Ναι αλλά ορισμένοι φίλοι θα πουν ότι, μα τα ομόλογα που εκδίδονται στο Αγγλικό δίκαιο αίρουν αυτή την ασυλία. Άρα από τη στιγμή που ένα κράτος συμφωνεί ότι δεν έχει αυτή την ασυλία, τότε θα μπορεί μια κρατική οντότητα να καταδικαστεί και να εκτελεστεί η όποια απόφαση. Όχι ακριβώς.

Για παράδειγμα, τα επενδυτικά σχήματα NML Capital, Ltd. και EM Lt πήραν πρωτοβάθμια καταδικαστική απόφαση εναντίον της Αργεντινός σε δικαστήριο της Νέας Υόρκης, βασιζόμενοι στο ότι τα ομόλογα που αγόρασαν στη δευτερογενή αγορά είχαν ρήτρες που αίρουν αυτή την ασυλία της Αργεντινής. Όταν όμως η υπόθεση εκδικάστηκε δευτεροβάθμια, η απόφαση ανατράπηκε.

Με λίγα λόγια, ακόμα και αν εγώ υπογράψω ένα ιδιωτικό συμφωνητικό, που λέει ότι, συμφωνώ να γίνω δούλος σου αν δεν πληρώσω τις δόσεις του ψυγείου που αγόρασα από το κατάστημα σου, η ρήτρα αυτή είναι παράνομη και δεν ισχύ, ακόμα και αν έχω συμφωνήσει σε αυτό. Για ποιο λόγο; Διότι απλά απαγορεύεται η δουλεία και δεν μπορεί κανείς να γίνει δούλος για αθέτηση πληρωμής, ακόμα και αν έχει συμφωνήσει σε αυτό.

Ειδικός στο διεθνές δίκαιο δεν είμαι, αλλά μου φαίνεται λίγο παράξενο ότι ενώ έχουν γίνει 70 αναδιαρθρώσεις χρεών σε 58 χώρες από το 1970, οι επενδυτές να έχουν καταφέρει να πάρουν καταδικαστικές αποφάσεις εναντίων των κρατών αυτών και να τις έχουν εκτελέσει. Είτε είναι στο Αγγλικό, Αμερικάνικο ή το δίκαιο του πλανήτη Άρη.

Η κατάληξη είναι ότι οι κρατικές οντότητες έχουν ασυλία σε πολλά θέματα και η αθέτηση πληρωμής είναι ένα από αυτά. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι μετά από ένα κούρεμα δεν θα έχεις νομικές εμπλοκές. Θα έχεις. Αλλά άλλο το να σε τραβάνε στα δικαστήρια και άλλο να σου κάνουν κατάσχεση την πρεσβεία, ή τη φρεγάτα, που αγκυροβόλησε σε ένα ξένο λιμάνι (ναι το ακούσαμε και αυτό).

george.kesarios@capital.gr 

Πηγή: www.capital.gr