Θα κρίνουν το μέλλον της χώρας οι επόμενες 90 μέρες ;

Στην ηγεσία της Ελλάδας βρίσκεται ένας διορισμένος από τους ξένους και τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα τραπεζίτης. Το εσωτερικό πατριωτικό μέτωπο ενώ εκφράζει το 85% του ελληνικού λαού (ΝΔ, κόμματα Αριστεράς, πατριωτικό ΠΑΣΟΚ) είναι βαθιά διχασμένο ακόμα και στο εσωτερικό της Αριστεράς.
Ο ανώτατος άρχων της χώρας, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας έχει λάβει σαφή θέση υπέρ του διορισμένου πρωθυπουργού σε μία κίνηση που από «εγγυητή» τον μεταβάλει σε «στημένο διαιτητή».
Τίποτα δεν φαίνεται στον ορίζοντα να μπορεί να σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο οικονομικής εξαθλίωσης και γεωστρατηγικής απαξίωσης της χώρας.
Και αυτά είναι μόνο τα «θεωρητικά: Τα πρακτικά είναι ακόμα πιο βαριά: PSI δεν υπάρχει πλέον. Τουλάχιστον οι μισοί από τους ξένους δανειστές της χώρας, περίπου το 35% αρνούνται να συμμετάσχουν και θα τους πάνε σε υποχρεωτικό «κούρεμα» οι Γερμανοί. Αυτό σημαίνει «πιστωτικό γεγονός» για το οποίο όχι απλώς αδιαφορούν οι Γερμανοί, αλλά το έχουν αποφασίσει.
Διακινούνται στο εσωτερικό τόσο ψεύτικες ειδήσεις από τα ελεγχόμενα μεγάλα ΜΜΕ της διαπλοκής που πραγματικά εντυπωσιάζουν. Αυτή η δήθεν δόση των 89 δις ευρώ δεν υπάρχει και ούτε υπήρξε ποτέ. Είναι το σύνολο του ποσού της δανειακής σύμβασης το οποίος είχε «στα χαρτιά» συμφωνηθεί αν προχωρούσε το PSI. Τίποτα άλλο.
Υπάρχουν 15 δις. ευρώ για την δόση του Μαρτίου που αν δεν δοθεί απλά θα χάσουν οι ξένες τράπεζες που μας έχουν δανείσει. Όλο αυτό το κλίμα που δημιουργείται τώρα είναι ένας καθαρός εκβιασμός για να μην οδεύσει η χώρα σε εκλογές. Ξέρουν ότι οι εκλογές θα είναι καταστροφικές για τα σχέδιά της νέας βαυαροκρατίας αφού θα αλλάξει άρδην το πολιτικό σκηνικό: Πρώτο κόμμα η Ν.Δ. με μία ευάριθμη κοινοβουλευτική ομάδα 130-140 εδρών, μία Αριστερά συνολικής ισχύος 35-40% και ένα ΠΑΣΟΚ, το οποίο θα αγωνιστεί να φτάσει το 20%.
Ο εκβιασμός εστιάζεται και πάλι στο θέμα της εξόδου από το ευρώ. Ο στενός φίλος του πρωθυπουργού Λ.Παπαδήμου με τον οποίο τσούγκριζαν την παραμονή της Πρωτοχρονιάς τα ποτήρια της ακριβής σαμπάνιας που έρρεε στην γιορτή (λίγες ώρες πριν από το αηδιαστικά τηλεοπτικά στημένου «γεύματος με τους άπορους») ο πρόεδρος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών και πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας  Βασίλης Ράπανος προειδοποιούσε πριν λίγο ότι σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ η χώρα θα γυρίσει 20-25 χρόνια πίσω». Τα ίδια έλεγε και ο Γ.Προβόπουλος πριν δύο ημέρες.
Είναι εκπληκτικό το ότι έχει επιβληθεί στην χώρα η «δικτατορία των τραπεζιτών», η οποία κάθε μέρα δυναμώνει, ενώ οι τραπεζίτες έφεραν την Ελλάδα στο σημείο που είναι σήμερα, αλλοτριώνοντας βέβαια, τα συνήθη πιόνια τους πολιτικούς.
Πραγματικός στόχος είναι η λεηλασία της χώρας και δεν το κρύβουν: Υπουργοί από το  ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ, προπαραμονή Χριστουγέννων, πούλησαν τέσσερα υπερπολύτιμα για την ΠΑ μεταφορικά αεροσκάφη που θα μπορούσαν να είχαν μετατραπεί σε εναέρια τάνκερ, στο μισό της τιμής που αξίζουν ακόμα και ως μεταχειρισμένα στην διεθνή αγορά. Είναι η πρώτη πώληση που αποφάσισε η επιτροπή αποκρατικοποιήσεων και έπεται συνέχεια.
Το ΥΠΕΚΑ αρνείται να δώσει άδειες για γεωτρήσεις στα νότια της Κρήτης, επιμένοντας σε μια χρονοβόρα διαδικασία με βέβαιο τελικό χαμένο την Ελλάδα, αφού είναι βέβαιο ότι σε συνθήκες χρεοκοπίας θα τα αρπάξουν «για δυο πεντάρες».
Λίγοι δείχνουν αποφασισμένοι να αντιταχθούν σε αυτό που έρχεται. Ο Α.Σαμαράς θέλει, αλλά το ερώτημα είναι κατά πόσο μπορεί. Είτε το θέλει, είτε όχι είναι μέρος του συστήματος και το επιτελείο του είναι σφιχταγκαλιασμένο με το σύστημα. Εγκλωβισμένος σε συνεχή εκβιαστικά διλήμματα από τα ΜΜΕ της διαπλοκής δεν δείχνει να έχει αρκετή βενζίνη για να σπάσει τα δεσμά που τον πνίγουν. Aυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί.
Και θέμα δεν είναι μόνο το πότε θα γίνουν οι εκλογές (οι εκλογές έπρεπε να είχαν γίνει στις 4 Δεκεμβρίου) είναι και το ποια πρόταση έχει να καταθέσει όχι για έξοδο από την κρίση (δεν είναι και Θεός!), αλλά για μια συντεταγμένη πορεία της χώρας εν μέσω θυέλλης.
Για μια εθνική συμφωνία με τις δυνάμεις ακόμα και της Αριστεράς, αν η τελευταία αποφασίσει να σοβαρευθεί και από καταγγελτικός πολιτικός σχηματισμός αποφασίσει να μεταβληθεί σε δημιουργικό πολιτικό σχήμα…

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Οι 90 ημέρες που θα κρίνουν το μέλλον της χώρας, τουλάχιστον τα επόμενα δέκα χρόνια, ξεκίνησαν να μετράνε αντίστροφα, με τους οιωνούς να είναι άκρως αρνητικοί: Η χώρα κυβερνάτε απ’ευθείας από το εξωτερικό, όπως ποτέ στο παρελθόν, τουλάχιστον από την εποχή της βαυαυροκρατίας.

Το συγκριτικό πλεονέκτημα Ελλάδας και Κύπρου

του Μάριου ΕυρυβιάδηΓια την Κύπρο το 2011 πέρασε με ένα μεγάλο μπάμ. Ήταν η επισημοποίηση της ύπαρξης σημαντικών ποσοτήτων υδρογονανθράκων στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της Κύπρου. Είναι σίγουρο ότι η ανακοίνωση των ερευνών της αμερικανικής εταιρείας Noble καθυστέρησε ώστε να γίνει με τον τρόπο που έγινε. Από τον Πρόεδρο Χριστόφια, λίγο πρίν φύγει ο παλιός χρόνος. Και καλώς έγινε. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας είχε κάθε δικαίωμα ν’ ανακοινώσει τα αποτελέσματα με τον τρόπο που το έπραξε και να χαροποιήσει έτσι τους πολίτες του τόπου και να καλωσορίσει τον καινούριο χρόνο.

Να θυμίσουμε ότι οι προκαταρκτικές εκτιμήσεις έκαναν αναφορά ότι στο οικόπεδο 12 τα αποθέματα εκτιμώνται μεταξύ 3 και 9 τρις κυβικών ποδιών. Τότε οι άσπονδοι φίλοι μας καθώς επίσης και οι εχθροί μας έτρεξαν να μας ειρωνευθούν αναφορικά με τις μεγάλες μας προσδοκίες. Και έκαναν σύγκριση με τα παρακείμενα ισραηλινά οικόπεδα, κυρίως το Λεβιάθαν, όπου τα αποθέματα φαίνεται να κυμαίνονται μεταξύ 14-18 τρις, για να μας πούν ότι το δικό μας ήταν «παρακατιανό». Εγώ λέω ότι και 3 τρις να ήταν τα ευρήματα στο οικόπεδο 12 πάλι θα είμαστε μια χαρά. Μιλάμε για πραγματικά τεράστιες ποσότητες καθώς και την πιθανή ύπαρξη πετρελαίου.
Ακούγεται και γράφεται ότι τα αποθέματα στο οικόπεδο 12 ξεπερνούν κατά πολύ τις επίσημες εκτιμήσεις 5-8 τρις, με μέσο όρο 7, που είναι η επίσημη ανακοίνωση. Χωρίς να έχω καμία εσωτερική πληροφόρηση αλλά ούτε και επιστημονικές γνώσεις επί του προκειμένου αλλά και με βάση τα στοιχεία από τα γειτονικά ισραηλινά οικόπεδα, συμμερίζομαι την άποψη αυτή. Προφανώς τα γεωφυσικά δεδομένα στη συγκεκριμένη αυτή περιοχή είναι λίγο πολύ τα ίδια.
Αυτό που πιστεύω, χωρίς επίσης να έχω την οποιαδήποτε πληροφόρηση, είναι ότι οι αριθμοί 5-8 με μέσο 7 είναι «πολιτικοί» αριθμοί. Είναι λίγο πάνω από το ελάχιστο του 3 των πρωταρχικών εκτιμήσεων, αλλά κάτω από του 9 των μέγιστων εκτιμήσεων. Πιστεύω δηλαδή ότι υπήρξε προσυνεννόηση μεταξύ της κυπριακής κυβέρνησης και της αμερικανικής εταιρείας να μην ξεπερασθεί ο αριθμός 9, κυρίως για πολιτικούς λόγους ώστε να μην «εξαγριωθούν» περισσότερο οι Τούρκοι. Να μου πείτε, τι σημασία έχει. Αυτοί που πρέπει να γνωρίζουν, γνωρίζουν, που σημαίνει γνωρίζουν και οι Τούρκοι. Επιπλέον υπάρχουν και άλλα οικόπεδα. Δεν διαφωνώ. Υπάρχουν όμως πολλά ζητήματα στις διακρατικές σχέσεις που είναι γνωστά αλλά για μια σειρά από λόγους σκοπιμοτήτων, τακτικής κλπ, τυγχάνουν ειδικού χειρισμού και διαχείρισης (η άρνηση του Ισραήλ ότι κατέχει πυρηνικό οπλοστάσιο είναι μια τέτοια περίπτωση). Και η παραπάνω περίπτωση σε ότι αφορά στην κυπριακή κυβέρνηση, εκτιμώ ότι εμπίπτει στον τομέα αυτόν.
Το μείζον, βέβαια, ερώτημα όλων παραμένει το ρωμαϊκό, quo vadis (από το βαδίζω). Που βαδίζουμε λοιπόν;
Η δική μου η θέση είναι ότι ο Πρόεδρος Χριστόφιας, η κυπριακή κυβέρνηση (καθώς επίσης και οι πολιτικοί μας ταγοί) πρέπει να πορευθούν ως εάν δεν υφίσταται «κυπριακό πρόβλημα». Βέβαια, ο πλούτος της Κύπρου ανήκει σε όλους τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όλοι δικαιούνται μέρισμα. Και πολύ ορθά πράττει ο Πρόεδρος Χριστόφιας όταν λέει ότι και οι Τουρκοκύπριοι θα επωφεληθούν –ως πολίτες βέβαια και όχι ως «κοινότητα» με τη συνταγή του 50-50, που «πιπιλούν» η Άγκυρα και οι λογής λογής απολογητές του τουρκικού ρατσισμού στην Κύπρο. Όσοι, εντός και εκτός, υιοθετούν το 50-50 δεν μπορούν να έχουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Στη βάση της λογικής τους, οι «κοινότητες» στην Κύπρο δεν μπορεί να είναι δυο, αλλά πέντε. Οι άλλες τρείς είναι η αρμένικη, η μαρωνίτικη και η λατινική. Με την τουρκική λογική της «κοινότητας» οι αριθμοί δεν διαδραματίζουν κανένα ρόλο. Το δέχονται αυτό οι θιασώτες του τουρκικού ρατσισμού στην Κύπρο;
Εάν η εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου στην Κύπρο τεθεί υπό την «ομηρία» της επίλυσης του Κυπριακού ή του συνεπακόλουθου «λογικού» παραλογισμού της θέσης αυτής, ότι «χωρίς λύση» τίποτα δεν πρόκειται να γίνει και όταν γίνει αυτό που θα γίνει, θα πρέπει να «γίνει» μέσω Τουρκίας, η κυπριακή κυβέρνηση θα εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο αναποφασιστικότητας, διεθνών πιέσεων και πολιτικής παράλυσης.
Στην καθ’ όλα θεμιτή συζήτηση που έχει ήδη αρχίσει στην Κύπρο και αλλού, ως προς το πώς πρέπει να πορευθεί η Κύπρος, θέτω υπόψη το εξής: Η Κύπρος διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους στον κόσμο –έστω και εάν ένα μεγάλο μέρος αυτού αποτελείται από σημαίες ευκαιρίας. Παραδίπλα η Ελλάδα διαθέτει τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο. Μαζί Κύπρος και Ελλάδα διαθέτουν ένα ακτύπητο δίδυμο, το σχεδόν «απόλυτο» συγκριτικό πλεονέκτημα παγκοσμίως. Δεν θα πρέπει το στρατηγικό αυτό όπλο, κατάλληλα προσαρμοσμένο, να χρησιμοποιηθεί σε ένα οικονομικά ανταγωνιστικό περιβάλλον που πολλές φορές για Κύπρο και Ελλάδα, είναι και υπαρξιακά εχθρικό;
Συνεπώς η ενδεδειγμένη στρατηγική είναι η Κύπρος και μαζί της ο εφοπλιστικός κόσμος να επενδύσουν σ’έναν σταθμό υγροποίησης χερσαίο ή πλωτό, και χρησιμοποιώντας το συγκριτικό πλεονέκτημα ενός εκσυγχρονισμένου εμπορικού στόλου με την Ελλάδα, να αποκτήσει ελευθερία διάθεσης του πλούτου της στις διεθνείς αγορές με βάση την αγορά και τη ζήτηση. Δεν πρέπει να υπάρχει εξάρτηση από κανέναν καλοθελητή παρά μόνο στη βάση της αμοιβαίας εξυπηρέτησης συμφερόντων.
Οι γνωρίζοντες μας πληροφορούν ότι το κόστος κατασκευής σταθμού υγροποίησης είναι πολύ μεγάλο. Μεγάλο μπορεί να είναι. Είναι όμως απαγορευτικό; Με μόνο τα συντηρητικά δεδομένα του οικοπέδου 12 ασφαλώς και δεν είναι.
Η κατασκευή σταθμού υγροποίησης αερίου και η επενδυτική σύμπραξη των εφοπλιστών από Κύπρο και Ελλάδα για τη διακίνησή του στην παγκόσμια αγορά είναι η μόνη ενδεδειγμένη στρατηγική. Η στρατηγική αυτή θα διασφαλίσει τις γενιές που ακολουθούν –την τιμή τους, την ευημερία τους και τα νόμιμα δικαιώματά τους. Και θα βοηθήσει και την Ελλάδα να ορθοποδήσει.
Υ.Γ.: Έχω επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αντίληψη των ισλαμοπασάδων της Άγκυρας για την Κύπρο και το λαό της δεν ξεπερνά τα όρια της σατραπείας. Μια επίσκεψη στον ιστοτόπο της τουρκικής κρατικής Ανώνυμης Εταιρείας Πετρελαίου (TPAO) επαληθεύει πανηγυρικά τη θέση μου αυτή. Εκεί, ο ενδιαφερόμενος θα εντοπίσει το χάρτη (με φανταχτερά χρώματα) που απεικονίζει την πρόσφατη συμφωνία που οι ισλαμοπασάδες υπέγραψαν με το κατοχικό καθεστώς, δηλαδή με τον εαυτό τους. Με τη συμφωνία παραχωρούνται «μεγαλοψύχως» χωρικά ύδατα 12 μιλίων σε ολόκληρο την Κύπρο αλλά καθόλου ΑΟΖ. Ολόκληρη η Κύπρος είναι περικυκλωμένη από την ΑΟΖ της Μεγάλης (Buyuk) Τουρκίας. Είναι όπως θα έλεγαν οι Κινέζοι ένας χάρτης που αξίζει χίλιες λέξεις, και βάλε.
Source : infognomonpolitics.gr

Περί φορολογίας το ανάγνωσμα

Ένας από τους βασικούς σκοπούς της φορολογικής πολιτικής, εκτός από την κάλυψη των δημοσίων δαπανών, είναι και η περαιτέρω ανάπτυξη γενικά με ένταση της επιχειρησιακής και οικονομικής δραστηριότητας του Δημοσίου αλλά και του Ιδιωτικού τομέα. Αυτός ο στόχος υπηρετείται, όταν η Δημοσιονομική λειτουργία βασίζεται στις αρχές του δικαίου και της οικονομικής σκοπιμότητας.

Η Δημοσιονομική ανισορροπία εκδηλώνεται συνήθως, με αύξηση κρατικών ελλειμμάτων, άνοδο του δημόσιου χρέους, αποδυνάμωση της ιδιωτικής οικονομικής δραστηριότητας. Το φαινόμενο συναντάται, σε μη ορθή μακροοικονομική πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης, όταν αυτή παρακολουθεί μόνο τις πρόσκαιρες αναγκαιότητες του κράτους και της κοινωνίας γενικότερα. Η φορολογία είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του κράτους, πρέπει όμως και οι υπηρεσίες που προσφέρει το κράτος στους φορολογούμενους πολίτες του να είναι ανάλογες των φορολογικών τους υποχρεώσεων.

Στην Αμερική αμφισβητήθηκε, ως αντισυνταγματική, η υποχρέωση υποβολής δήλωσης φόρου εισοδήματος χωρίς αποτέλεσμα, με αντιπρόταση την κατάργηση του φόρου εισοδήματος, χάριν ανακούφισης των φορολογουμένων, να καθιερωθεί ένας πάγιος εθνικός φόρος στις πωλήσεις, ΦΠΑ ή άλλος ειδικός φόρος, χωρίς όμως η άποψη αυτή να επιβληθεί, διότι έτσι θα υπήρχε ανισότητα κατανομής στα δημόσια βάρη μεταξύ οικονομικά ισχυρών και πτωχών  οικονομικών τάξεων.

Κατά τον Βενιαμίν Φραγκλίνο “σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι τίποτε τόσο βέβαιο όσο ο θάνατος και ο φόρος”. Το δεύτερο – ο φόρος – συντηρεί το παρόν και το μέλλον της ζωής. Με αυτό το εργαλείο το κράτος οργανώνει και συντηρεί την έννομη τάξη, Παιδεία, Υγεία, Συγκοινωνία, Συντάξεις κλπ.
Ακόμα στο όνομα της Κοινωνικής Δικαιοσύνης (Κοινωνικό Κράτος) ανακατανέμει τα εισοδήματα χάριν των ασθενέστερων οικονομικά τάξεων, και συμβάλλει σε πολλές χώρες με ανάλογα φορολογικά κίνητρα στην ανάπτυξη της κοινωνίας.

Το φορολογικό σύστημα των οικονομικά καθυστερημένων κρατών με μικρή παραγωγικότητα και χαμηλό επίπεδο, σπάνια αποδίδει έσοδα το 30% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος, με κύρια έκφραση τους εμμέσους φόρους. Στις οικονομικά ανεπτυγμένες χώρες ο άμεσος φόρος (φόρος εισοδήματος) τείνει να καταλάβει πρωτεύουσα θέση με συμμετοχή του φόρου αυτού σε ποσοστό 60% των εσόδων.

Επίσης σε περίοδο ανάπτυξης, η αύξηση των φόρων, δεν προκαλεί βλάβη στη δημοσιονομική ισορροπία, ενώ σε περίοδο ύφεσης, η αύξηση των φόρων διευρύνει την κάμψη της οικονομίας, την περαιτέρω μείωση του εισοδήματος και αντίστοιχα της οικονομικής δραστηριότητας. Η αυστηρή φορολογία θα αποσπάσει προσωρινά, μεγαλύτερα ποσά φόρων για το κράτος, αλλά θα μειωθεί η φορολογητέα ύλη, είτε με απόκρυψη (φοροδιαφυγή), είτε με αποφυγή κτήσεως εισοδήματος και κατά συνέπεια μεσομακροπρόθεσμα θα περιοριστούν οι φορολογικές εισπράξεις.

Στη λογική αυτή εντάσσονται και οι Πρόσθετοι φόροι και τα Πρόστιμα που επιβάλλονται σε πολλές χώρες, με την απλή διαπίστωση της φορολογικής παράβασης και όχι με την αναζήτηση της Πρόσθεσης ή Επιδίωξης του φορολογουμένου, όπως γίνεται στη Μ.Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία.
Η φορολόγηση με αντικειμενικά κριτήρια αποτελεί παθογένεια του δημοσιονομικού συστήματος, διότι πολλές φορές αδικεί. Τα τεκμήρια διακρίνονται σε εκείνα που αφορούν την αύξηση της περιουσίας, και σε εκείνα που λαμβάνονται υπόψη από τις δαπάνες διαβίωσης, εις δε την Ελλάδα ουσιαστικά είναι αμάχητα, δηλαδή δεν μπορούν να αμφισβητηθούν ούτε με προσφυγή στα δικαστήρια.
Τα τεκμήρια των δαπανών διαβίωσης, σε χώρες δημοσιονομικά προηγμένες, και με παράδοση στο φόρο εισοδήματος δεν ισχύουν. Τα τεκμήρια όμως, αύξησης της περιουσίας (πόθεν έσχες), παρέχουν τη δυνατότητα στη φορολογική αρχή, να αναζητήσει βάσει αυτών το εισόδημα.

Οι χώρες χαμηλής φορολογίας αναπτύσσονται πιο γρήγορα από τις χώρες με υψηλή φορολόγηση.
Πρέπει όμως να γίνει δεκτό ότι η κινητοποίηση εγχώριων πηγών φόρων, είναι η λύση της αυτοδύναμης ανάπτυξης και καμία χώρα δεν μπορεί να αναπτυχθεί, εάν δεν επιστρατεύσει δικούς της πόρους μέσω μιας δίκαιης φορολογίας.

Στην οικονομική ανάπτυξη επιβάλλεται σχεδιασμός αναδιαμόρφωσης του Κεφαλαίου, για τις επενδύσεις με αντιστοιχία στις εγχώριες αποταμιεύσεις και στα δημόσια αποθέματα, που αυξάνονται κύρια από τη φορολογική πολιτική του κράτους. Ο υψηλότερος φόρος χειροτερεύει την αποταμίευση και παραμορφώνει την παραγωγή με συνέπεια τη συρρίκνωση της ανάπτυξης. Το μοναδικό μέσο ορθολογικής οικονομικής ανάπτυξης είναι οι επενδύσεις, πραγματοποιούμενες από την εγχώρια αποταμίευση ή τον ελεγχόμενο εξωτερικό δανεισμό.

Η προσπάθεια όμως αυτή, εκτός από σωστό οικονομοτεχνικό σχεδιασμό, έχει ανάγκη φορολογικής ευμένειας στο ξεκίνημά της, με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές, αναγνώριση δαπανών κλπ. Οι συχνές επιδοτήσεις των τόκων, των σχετικών δανείων Κεφαλαίου Κινήσεως, πάγιων εγκαταστάσεων, των σχετικών υπηρεσιών προσωπικού, οι δωρεές περιουσιακών στοιχείων κλπ, αποτελούν γενικά επισφαλείς προσφορές στην ανάπτυξη, και μάλιστα όταν γίνονται σε χώρες με χαμηλής στάθμης Ελεγκτικές Υπηρεσίες, διότι υπάρχει ο κίνδυνος κατάχρησης και αθέμιτου ανταγωνισμού.

Εν κατακλείδι καμία χώρα δεν αναπτύχθηκε με επιδοματικές πολιτικές

Source : http://www.allinonetraining.gr/

Six pack economic governance : Τό τέλος της ανεξαρτησίας των ευρωπαϊκών κρατών

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιταχύνει τις προσπάθειές της για οικονομική ανανέωση, με κινήσεις που ενισχύουν περαιτέρω τη διακυβέρνηση της ευρωζώνης, διασφαλίζουν τη μελλοντική χρηματοοικονομική σταθερότητα και τονώνουν την ανάπτυξη και την απασχόληση. Η δέσμη προτάσεων που παρουσιάστηκε σήμερα αφορά την εφαρμογή των αποφάσεών μας και την  περαιτέρω ανάπτυξη της αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης. Περιέχει τέσσερα στοιχεία: την Ετήσια Επισκόπηση της Ανάπτυξης 2012, η οποία θέτει τις οικονομικές προτεραιότητες για το προσεχές έτος, δύο κανονισμούς για την ενίσχυση της οικονομικής και δημοσιονομικής επιτήρησης στην ευρωζώνη και μια Πράσινη Βίβλο για τα Ομόλογα Σταθερότητας.

Σχολιάζοντας την υιοθέτηση της δέσμης προτάσεων, ο Πρόεδρος Barroso δήλωσε:

«Προκειμένου να επιστρέψουμε στην ανάπτυξη, τα κράτη μέλη πρέπει να προσπαθήσουν περισσότερο να υλοποιήσουν τις δεσμεύσεις τους για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και να ενστερνιστούν τη βαθύτερη ολοκλήρωση της ευρωζώνης». Και συνέχισε: «Οι στόχοι πίσω από αυτή τη δέσμη προτάσεων - οικονομική ανάπτυξη, χρηματοοικονομική σταθερότητα, δημοσιονομική πειθαρχία - συνδέονται μεταξύ τους. Χρειαζόμαστε όλα αυτά, αν θέλουμε να υπερβούμε τη σημερινή κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να βαδίσουμε προς μία Ευρώπη στην οποία η αλληλεγγύη εξισορροπείται από την ενίσχυση των ευθυνών».

Το βασικό μήνυμα της Ετήσιας Επισκόπησης της Ανάπτυξης 2012 είναι ότι, ενόψει της επιδεινούμενης οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης , απαιτούνται περισσότερες προσπάθειες για να ξαναμπεί η Ευρώπη στη σωστή τροχιά και να διατηρήσει την ανάπτυξη και την απασχόληση. Η Επισκόπηση καλεί την ΕΕ και τα κράτη μέλη να επικεντρωθούν σε πέντε προτεραιότητες: την επιδίωξη διαφοροποιημένης και συμβατής προς την ανάπτυξη δημοσιονομικής εξυγίανσης· την αποκατάσταση της κανονικής χορήγησης πιστώσεων προς την οικονομία· την προώθηση της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας· την αντιμετώπιση της ανεργίας και των κοινωνικών συνεπειών της κρίσης· τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης . Η Επισκόπηση περιλαμβάνει κατάλογο των εκκρεμών ή μελλοντικών προτάσεων που αποσκοπούν στην τόνωση της ανάπτυξης και τις οποίες η Επιτροπή θέλει να περάσει με ταχεία διαδικασία, μέσω της κοινοτικής νομοθετικής διαδικασίας.

Οι δύο προτάσεις κανονισμών για την ενίσχυση της επιτήρησης στην ευρωζώνη  αποτελούν συνέχεια όσων έχουν ήδη συμφωνηθεί βάσει των έξι νομοθετικών μέτρων (‘Six Pack’) τα οποία θα τεθούν σε ισχύ στα μέσα Δεκεμβρίου. Δεδομένης της βαθύτερης αλληλεξάρτησης των χωρών της ευρωζώνης, η ύπαρξη της οποίας αναδείχθηκε με σαφήνεια από τη σημερινή κρίση, η Επιτροπή προτείνει την ενίσχυση τόσο του συντονισμού όσο και της επιτήρησης των δημοσιονομικών διαδικασιών για όλα τα κράτη μέλη της ευρωζώνης και ιδιαίτερα για τα κράτη που παρουσιάζουν υπερβολικά ελλείμματα, που βιώνουν ή αντιμετωπίζουν σοβαρό κίνδυνο οικονομικής αστάθειας, ή στα οποία εφαρμόζεται πρόγραμμα οικονομικής υποστήριξης.

Τέλος, με την Πράσινη Βίβλο για τα Ομόλογα Σταθερότητας, η Επιτροπή προωθεί, με δομημένο τρόπο, το σημαντικό διάλογο για την από κοινού έκδοση χρεογράφων στην ευρωζώνη. Με την παρουσίαση τριών εναλλακτικών λύσεων για τα Ομόλογα Σταθερότητας και παρέχοντας λεπτομερή ανάλυση των οικονομικών και νομικών συνεπειών τους, η Επιτροπή διαμορφώνει πλαίσιο συζήτησης και ορίζει σαφές χρονοδιάγραμμα για τα επόμενα βήματα.

Η δέσμη προτάσεων αναλυτικά

Η Ετήσια Επισκόπηση της Ανάπτυξης 2012 καθορίζει ποιες πρέπει να είναι, σύμφωνα με την Επιτροπή, οι προτεραιότητες της ΕΕ για τους επόμενους 12 μήνες από την άποψη των δημοσιονομικών πολιτικών και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Η Επισκόπηση 2012 είναι το σημείο εκκίνησης για το δεύτερο ευρωπαϊκό εξάμηνο οικονομικής διακυβέρνησης. Παρουσιάζεται τώρα, και όχι τον Ιανουάριο, προκειμένου να εξασφαλιστεί επαρκής χρόνος εξέτασής της από τα κράτη μέλη και τα θεσμικά όργανα της ΕΕ. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 9 Δεκεμβρίου αναμένεται να λάβει γνώση της Επισκόπησης, η οποία, πάντως, θα αποτελέσει την κύρια εισήγηση της Επιτροπής στο εαρινό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 1^ης και 2^ας Μαρτίου 2012. Τόσο τα εθνικά προγράμματα μεταρρυθμίσεων (για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις) και τα προγράμματα σταθερότητας ή σύγκλισης (για τη δημοσιονομική πολιτική), τα οποία τα κράτη μέλη θα υποβάλουν την άνοιξη, όσο και οι νέες ή επικαιροποιημένες συστάσεις ανά χώρα που θα υποβάλει η Επιτροπή τον Ιούνιο, θα πρέπει να συνάδουν προς τις προτεραιότητες πολιτικής που διατυπώνονται στην Επισκόπηση. Τα νέα εργαλεία επιτήρησης που συμφωνήθηκαν στο πλαίσιο του 'Six Pack' θα χρησιμοποιηθούν για πρώτη φορά στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου.

Βάσει της πρότασης κανονισμού για την ενίσχυση της επιτήρησης της  δημοσιονομικής πολιτικής των κρατών μελών της ευρωζώνης, τα κράτη μέλη της ευρωζώνης θα πρέπει να υποβάλλουν τα σχέδια προϋπολογισμού τους την ίδια στιγμή κάθε χρόνο, η δε Επιτροπή θα έχει το δικαίωμα να τα αξιολογεί και, εάν είναι αναγκαίο, να διατυπώνει γνώμη επ'αυτών. Η Επιτροπή θα μπορεί να ζητήσει την αναθεώρηση των σχεδίων προϋπολογισμού, εάν κρίνει ότι παρουσιάζουν σοβαρές αποκλίσεις από τις υποχρεώσεις που προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Όλα αυτά θα γίνονται δημοσίως ώστε να διασφαλιστεί η πλήρης διαφάνεια.  Η πρόταση κανονισμού προβλέπει επίσης αυστηρότερες απαιτήσεις  παρακολούθησης και υποβολής εκθέσεων για τις χώρες της ευρωζώνης υπό διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος· οι εν λόγω απαιτήσεις θα εφαρμόζονται σε συνεχή βάση καθ 'όλον τον κύκλο του προϋπολογισμού. Τα κράτη μέλη της ευρωζώνης θα πρέπει να διαθέτουν ανεξάρτητη δημοσιονομικά όργανα και να βασίζουν τους προϋπολογισμούς τους σε ανεξάρτητες προβλέψεις.

Βάσει της πρότασης κανονισμού για την ενίσχυση της οικονομικής και δημοσιονομικής επιτήρησης των χωρών της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν ή απειλούνται με σοβαρή οικονομική αστάθεια, διασφαλίζεται ότι η επιτήρηση κρατών μελών της ευρωζώνης στα οποία εφαρμόζεται πρόγραμμα οικονομικής υποστήριξης ή τα οποία αντιμετωπίζουν σοβαρό κίνδυνο οικονομικής αστάθειας είναι αυστηρή, ακολουθεί σαφείς διαδικασίες και είναι ενσωματωμένη στο δίκαιο της ΕΕ. Η Επιτροπή θα είναι σε θέση να αποφασίσει εάν ένα κράτος μέλος που αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες όσον αφορά τη χρηματοοικονομική του σταθερότητα της θα υπόκειται σε ενισχυμένη επιτήρηση, το δε Συμβούλιο θα είναι σε θέση να εκδώσει σύσταση προς το εν λόγω κράτος να ζητήσει οικονομική βοήθεια.

Η Πράσινη Βίβλος για τα Ομόλογα Σταθερότητας αναλύει τα πιθανά οφέλη και τις προκλήσεις που παρουσιάζουν οι τρεις προσεγγίσεις για την από κοινού έκδοση χρεογράφων στην ευρωζώνη. Στο εν λόγω κείμενο αναλύεται ο πιθανός αντίκτυπος της κάθε προσέγγισης όσον αφορά: το κόστος χρηματοδότησης των κρατών μελών, την ευρωπαϊκή οικονομική ολοκλήρωση, τη σταθερότητα των χρηματοπιστωτικών αγορών και τη συνολική ελκυστικότητα των χρηματοπιστωτικών αγορών της ΕΕ. Εξετάζονται επίσης οι ηθικοί κίνδυνοι από κάθε προσέγγιση αλλά και οι επιπτώσεις όσον αφορά την τροποποίηση της Συνθήκης. Τα Ομόλογα Σταθερότητας θεωρούνται από ορισμένους ως δυνητικά άκρως αποτελεσματική μακροπρόθεσμη απάντηση στην κρίση δημόσιου χρέους, ενώ άλλοι ανησυχούν ότι θα αφαιρέσει τα κίνητρα της αγοράς για τη δημοσιονομική πειθαρχία και θα ενθαρρύνει τον ηθικό κίνδυνο. Η Επιτροπή καθιστά σαφές ότι οποιαδήποτε κίνηση προς την καθιέρωση των Ομολόγων  Σταθερότητας θα είναι εφικτή και επιθυμητή μόνον με ταυτόχρονη ενίσχυση της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Η έκταση αυτής της ενίσχυσης πρέπει να είναι ανάλογη με τη φιλοδοξία της προσέγγισης που θα επιλεγεί τελικά.

Source : The Economist.gr

Η Τουρκία εν μέσω πυρών

Κατηγορήθηκαν ως συνωμοσιολόγοι όσοι κατά το παρελθόν διακινούσαν την πληροφορία και από τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες, ότι Τούρκοι της ΜΙΤ, ήταν εμπλεκόμενοι στις μεγάλες πυρκαγιές σε ελληνικά νησιά .
Θυμηθείτε την Σάμο , αλλά και τη Κω. Σήμερα με τον πλέον επίσημο τρόπο οι πληροφορίες επιβεβαιώνονται.

Ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας Γιλμάζ, το αποκάλυψε για την περίοδο της πρωθυπουργίας Τσιλλέρ και ξαφνικά στην Ελλάδα των κουμπάρων και των φίλων της Τουρκίας, μετά την αρχική έκπληξη , μιλούν και πολύ σωστά ακόμη και για οικονομική αποκατάσταση της ζημιάς που προήλθε από τις επιχειρήσεις δολιοφθοράς των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών σε βάρος της Ελλάδας.

Πέραν του συγκεκριμένου ζητήματος είναι πολύ ενδιαφέρουσες και οι αποκαλύψεις για τη δράση των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, με «μαύρες επιχειρήσεις» στον Καύκασο και στις διάφορες μουσουλμανικές και τουρκογενείς χώρες της πρώην ΕΣΣΔ.

Η νέο-οθωμανική Τουρκία των Ερντογάν- Νταβούτογλου , σήμερα πλέον δεν φοβάται να επιτίθεται και να θέτει τόσο φιλόδοξους στόχους που τελικά να συγκρούεται με μια πλειάδα Δυνάμεων , τόσο περιφερειακές όσο και κεντρικές.

Οι πρώτες συγκρούσεις του Σουλτανάτου

Πέραν των σχέσεων παραδοσιακής καχυποψίας και κατά καιρούς έντασης με την Ελλάδα, στο περιφερειακό επίπεδο έχει αναβαθμιστεί η σύγκρουση της με το Ισραήλ, ενώ έχουν προστεθεί και τα ενεργειακά ζητήματα στο Κυπριακό.

Η Τουρκία όμως συγκρούεται και με τη Ρωσία, στην προσπάθεια της να συγκροτήσει μια μουσουλμανική ενότητα χωρών , υπό τουρκική επιρροή στον Καύκασο . Επίσης όταν ανακοίνωσε το φαραωνικό της σχέδιο για διάνοιξη μιας διώρυγας τεραστίων διαστάσεων παράλληλα με τα Δαρδανέλια, αλλά χωρίς συνθήκες τύπου Μοντρέ που να συνδέει τη Μαύρη Θάλασσα με το Αιγαίο και τη Μεσόγειο.

Συγκρούεται στα ανατολικά σύνορά της με τους Κούρδους, που διεκδικούν ανεξάρτητο κράτος στις περιοχές τους, που συμπεριλαμβάνει όμως γεωγραφικά τις περιοχές του Κιρκούκ και της Μοσούλης, όπου οι πηγές των μεγάλων ποταμών, που «ποτίζουν» τη Μέση Ανατολή, του Τίγρη και του Ευφράτη. Επίσης μια τεράστια δεξαμενή πετρελαίου, που θεωρείται από τις πιο σπουδαίες στην ευρύτερη περιοχή. Στη βάση αυτή η Τουρκία συγκρούεται με το Ιράκ, αλλά και τις δυνάμεις της Δύσης ή το Ισραήλ που επιλέγουν τη στήριξη της ύπαρξης Κουρδιστάν.

Οι συσχετισμοί με τους Άραβες

Συμμαχεί όμως με την Τεχεράνη , θέλοντας να πετύχει ένα καρτέλ ή ένα μονοπώλιο φυσικών πόρων και ενέργειας , μαζί με τον έλεγχο των διαδρομών προς τη Δύση και την Ανατολή. Ένα ακόμη μέτωπο με τους Δυτικούς, αλλά θα πρέπει να δούμε και τους συσχετισμούς με τις σουνίτικες δυνάμεις της Αραβίας (Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος, Ιορδανία, τόξο Βορείου Αφρικής), ως προς το κατά πόσον θα της επιτρέψουν να έχει τον έλεγχο ή την καθοριστική επιρροή στην Ανατολή του Ισλάμ, όπως επιδιώκει η Άγκυρα.

Οι συνθήκες που αλλάζουν δραματικά στον Μουσουλμανικό χώρο , με καταλύτη την εξέλιξη της «Αραβικής Άνοιξης»δεν είναι καθόλου απαραίτητο να ευνοούν τελικά την Τουρκία. Σε δύο μέτωπα.

Το ένα ότι και άλλες δυνάμεις , μέσα σε αυτές και η Αίγυπτος διεκδικούν ηγετικό ρόλο, στις φυλές και τα έθνη των Αράβων , αλλά και στη σχέση με τη Δύση, μην αποδεχόμενες το Σουλτανάτο , ή καλύτερα ένα νέο Σουλτανάτο ως ηγεμονική δύναμη στην Αραβία και την ισλαμική Αφρική.

Το άλλο ότι δυνάμεις όπως η Συρία, που αποτελούσε άξονα με την Τουρκία ή η Λιβύη , πριν την πτώση του καθεστώτος Καντάφι , δοκιμάζονται ως προς την συνοχή τους και ο Άσαντ τώρα βρίσκεται σε μια διαδρομή Καντάφι, τινάζοντας στον αέρα την στρατηγική Νταβούτογλου, αλλά και τις ισορροπίες στην περιοχή.

Ένα κράτος «χτισμένο» σε γενοκτονίες

Η σύγχρονη Τουρκία δεν είναι ένα εθνικό κράτος, όπως τα υπόλοιπα της Βαλκανικής, που ακολούθησαν την εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση των Ελλήνων. Η Τουρκία δημιούργησε την σχετική συνοχή της , σε μια σειρά Γενοκτονιών . Σε βάρος των Ελλήνων, των Αρμενίων , των Εβραίων , των Κούρδων που συνεχίζεται. Με τον τρόπο αυτό διαχωρίζεται από τα εθνικά κράτη , τα χριστιανικά και το εβραίικο και έρχεται σήμερα πλέον σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ αρχικά και τη Γαλλία στη συνέχεια στη βάση της λειτουργίας του Ναού της Αγ. Σοφίας και του Ορθόδοξου Οικουμενικού Πατριαρχείου και πολύ περισσότερο της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων.

Πέραν όλων αυτών δεν έχει ληφθεί αρκετά σοβαρά υπόψη ότι η Τουρκία από πλευράς πολιτισμού, ταυτότητας και επιχειρηματικότητας είναι χωρισμένη χονδρικά σε τρεις ζώνες. Την Κωσταντινούπολη και τη Μικρά Ασία, όπου έχει βασισθεί η ανάπτυξη και η δυτικοποίηση της , την αχανή Ανατολία , που απέχει τόσο σε επίπεδο ανάπτυξης αλλά και κοινωνικής ταυτότητας αιώνες από την πρώτη, αλλά με πολύ μεγάλη φυλετική συνοχή Τούρκων και στο βάθος οι Κουρδικές περιοχές που αναζητούν ήδη ανεξαρτησία.

Το Βυζάντιο και η πρώτη Άλωση
Η πρώτη και καθοριστική ζώνη για την ισχύ της Τουρκίας στο οικονομικό και στρατηγικό επίπεδο , είναι τα εδάφη του Βυζαντίου, μιας αυτοκρατορίας, κατά βάση πολυεθνικής με κυρίαρχο τον ρόλο των Ελλήνων, των Αρμενίων , των Εβραίων και φυσικά των Σλάβων σε αυτό . Φυσικά στο Βυζάντιο υπήρχαν και Τούρκοι σε καμία περίπτωση όμως δεν είχαν την δεσπόζουσα θέση που απέκτησαν στη συνέχεια και ειδικά ύστερα από την ευκαιρία που τους έδωσαν οι Φράγκοι , με την πρώτη άλωση της Πόλης το 1204.

Το νέο Ανατολικό Ζήτημα

Η διάθεση της Τουρκίας να αναπτύξει και να συγκροτήσει και πάλι το Σουλτανάτο διεκδικώντας ρόλο και αυτοκρατορική ισχύ σε Δύση και Ανατολή δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα ευνοήσει την Τουρκία. Ναι μεν το Σουλτανάτο είναι πολύ πιο καθαρό ιστορικά και δομικά για τους νέο- Οθωμανούς, αλλά πολύ εύκολα μια τέτοια διεκδίκηση ισχύος μπορεί να τους φέρει σε σύγκρουση με πολύ ισχυρές Δυνάμεις στη Δύση (ΗΠΑ, Ευρώπη) , τον Βορρά (Ρωσία) και τη Μεγάλη Ανατολή ( Κίνα) και μια «εγκάρδιο συμμαχία» από περιφερειακές δυνάμεις Χριστιανών Ορθοδόξων (Έλληνες, Σλάβοι) και Εβραίων (Ισραήλ) στη Μεσόγειο, Βαλκάνια, Καύκασο, Εύξεινο Πόντο.

Οποιαδήποτε αναδιάταξη των εδαφών που κάλυψε η Τουρκία του Κεμάλ, ως απότοκο του παλαιού Ανατολικού Ζητήματος και ως αποτέλεσμα συνεχών γενοκτονιών ισχυρών μειονοτήτων από την Μικρά Ασία μέχρι τον Πόντο, δεν θα προκύψει αύριο το πρωί. Ένας λογικός χρονικός προσδιορισμός είναι σε βάθος 20ετιας. Όμως τα πρώτα δεδομένα θα τεθούν μέσα στην επόμενη 5ετια.

Τρεις καθοριστικοί παράγοντες

Συσχετίζονται με την ενότητα ή την επαναδιάταξη της Ευρώπης σε Βορρά και Νότο. Την εμπέδωση του στρατηγικού άξονα ή «συνεταιρισμού» ¨Ισραήλ- Κύπρου – Ελλάδος, που μόνο στην ενεργειακή παράμετρο είναι δυναμικότητας δεκάδων τρις ευρώ και στην διάρθρωση της εγγύς Ανατολής, της Βορείου Αφρικής και του κόσμου των Αράβων που θα αφήσει πίσω της προς διαμόρφωση η επονομαζόμενη «Άραβική Άνοιξη».
Πηγή- NewsBomb.gr

Το Ρωσικό ενδιαφέρον για την υπόθεση Βατοπαιδίου

Η Ορθοδοξία αποτελεί γεωπολιτικό  εργαλείο για την χάραξη της Ρωσικής στρατηγικής  στον χώρο των Βαλκανίων και της ανατολικής Μεσογείου. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο μπορεί να κατανοηθεί το ρωσικό ενδιαφέρον για την υπόθεση του Βατοπαιδίου.

 Επικρίνει η Ρωσική Εκκλησία την κράτηση Εφραίμ

Η  απόφαση για τη σύλληψη του ηγουμένου της Μονής Βατοπεδίου αρχιμανδρίτη Εφραίμ είναι «αβάσιμα σκληρή» και «αποκλειστικά πολιτικού χαρακτήρα» δήλωσε στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Ιντερφάξ ο γραμματέας του Συνοδικού Τμήματος εξωτερικών εκκλησιαστικών σχέσεων, αρμόδιος για τις διορθόδοξες σχέσεις πρωθιερέας Ίγκορ Γιακιμτσούκ, ο οποίος δεν απέκλεισε ότι μπορεί να σχετίζεται και με την πρόσφατη επίσκεψη του ηγουμένου στη Ρωσία συνοδεύοντας την Τίμια Ζώνη.

«Πρόκειται για πρωτοφανές συμβάν και είναι φυσικό που ανησυχούμε. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι ο γέροντας Εφραίμ είναι για κάτι ένοχος, η σύλληψη του καθηγουμένου ενός μοναστηριού, ενός μοναχού αποτελεί υπερβολικό μέτρο», δήλωσε ο πατέρας Ίγκορ Γιακιμτσούκ.
Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι δύσκολο να κρίνει κανείς εάν υπάρχει βασιμότητα στην απόφαση της σύλληψης, γιατί γι’ αυτό χρειάζεται καλή γνώση τόσο της ελληνικής νομοθεσίας, όσο και των στοιχείων της υπόθεσης, όμως και μόνο το γεγονός της σύλληψης του γέροντος Εφραίμ, πολύ περισσότερο, που σήμερα εορτάζονται στην Ελλάδα τα Χριστούγεννα «προκαλεί μεγάλα ερωτήματα».
«Σε πολλούς πιστούς στην Ελλάδα αυτό θα χαλάσει τη γιορτή», εκτίμησε ο Ρώσος ιερωμένος. Εξέφρασε μάλιστα την έκπληξή του, γιατί «η νέα έξαρση αυτής της υπόθεσης άρχισε αμέσως μετά την θριαμβευτική επιστροφή του πατέρα Εφραίμ με την Αγία Ζώνη από τη Ρωσία, μπορεί να είναι μια τυχαία σύμπτωση, όμως πολλοί άνθρωποι βλέπουν εδώ κάποια σχέση, κάποιο πολιτικό παρασκήνιο», συμπλήρωσε ο κ. Γιακιμτσούκ στο ρωσικό πρακτορείο.
Η αντιπροσωπεία της Μονής Βατοπεδίου συνόδευσε την Αγία Ζώνη, η οποία εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα σε 11 ρωσικές πόλεις το διάστημα 20 Οκτωβρίου έως 28 Νοεμβρίου, σπάζοντας κάθε ρεκόρ προσέλευσης πιστών, που υπολογίζεται ότι ξεπέρασαν τα τρία εκατομμύρια.
Χθες, με ανακοίνωσή του, διαμαρτυρήθηκε έντονα για τη σύλληψη Εφραίμ το Ίδρυμα του Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου, το οποίο είχε την πρωτοβουλία της πρόσκλησης του ηγουμένου στη Ρωσία και τελεί υπό την προεδρία του Βλαντίμιρ Γιακούνιν, προέδρου των Ρωσικών Σιδηροδρόμων, προσωπικού φίλου και ομοϊδεάτη του Ρώσου πρωθυπουργού Βλαντίμιρ Πούτιν. O κ. Πούτιν συναντήθηκε πρόσφατα δύο φορές με τον ηγούμενο Εφραίμ στη Μόσχα, κατά την άφιξη της Αγίας Ζώνης και εν συνεχεία στην κατοικία του, όπου είχε προσκαλέσει την αντιπροσωπεία της Μονής.
 Με πρωτοβουλία του αντιπροέδρου του Ιδρύματος του Αγίου Ανδρέα Μιχαήλ Γιάκουσεφ στο Facebook δημιουργήθηκε ομάδα υποστήριξης του αρχιμανδρίτη Εφραίμ, όπου καλούνται να υπογράψουν και να αφήσουν τα σχόλιά τους Ρώσοι πολίτες, καθώς, κατά τον κ. Γιάκουσεφ «όσοι γνωρίζουμε τον γέροντα Εφραίμ είμαστε απολύτως πεπεισμένοι ότι η δικαστική διαδικασία είναι αστήρικτη και πολιτικά εξαρτημένη».
Όπως σημειώνεται στα ρωσικά πρακτορεία ειδήσεων και άλλα ρωσικά ΜΜΕ, που μεταδίδουν καθημερινά τις εξελίξεις από το Βατοπέδιο και το Άγιον Όρος, η Τίμια Ζώνη εκτίθεται κάθε χρόνο σε λαϊκό προσκύνημα σε διαφορετικές πόλεις της Ελλάδας, που ζητούν επίμονα να οργανωθεί η επίσκεψή της και μεταφέρθηκε για πρώτη φορά στη Ρωσία, κατ’ εξαίρεση, καθώς η Μονή Βατοπεδίου έχει στο παρελθόν απορρίψει τουλάχιστον δύο προσκλήσεις για μεταφορά της Ζώνης στις ΗΠΑ και τη Ρουμανία.

Πηγή : http://briefingnews.com/

Τέλος χρόνου για την ευρωζώνη ;

Οι δημοσιονομικές «ασωτίες» και οι ανισορροπίες στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών προκάλεσαν την κρίση κρατικού χρέους της Ευρωζώνης, τονίζει η Moody’s στο outlook του 2012 για την Ευρώπη.
Η Ευρώπη είχε μόλις αρχίσει να ανακάμπτει από την χρηματοοικονομική κρίση του 2008 όταν έγιναν έντονα τα προβλήματα κρατικού χρέους το 2010. Σύμφωνα με τη Moody’s, όπως μεταφέρει το capital.gr, οι αποφάσεις των Ευρωπαίων ηγετών για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι αυτές που θα καθορίσουν τις οικονομικές επιδόσεις της Ευρώπης το 2012.
«Η κρίση επηρεάζει άμεσα τα 17 μέλη της Ευρωζώνης. Για την υπόλοιπη Ευρώπη οι επιπτώσεις είναι έμμεσες αλλά το ίδιο σοβαρές».
Το πρόβλημα έχει οξυνθεί και εξαπλωθεί όσο και αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσπάθησαν να το περιορίσουν, με αποτέλεσμα να μην αντιμετωπίζονται τα ζητήματα στις χώρες από τις οποίες ξεκίνησε. Για παράδειγμα, υπογραμμίζει η Moody’s, δεν υπάρχει ένας νομικός μηχανισμός που θα επιβάλει στους επενδυτές το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων, ένα βήμα απαραίτητο για να αρχίσει η χώρα να «ξεφορτώνεται» το τεράστιο βάρος του χρέους.
Επιπλέον, αν και η δημοσιονομική απειθαρχία αρχικά φαινόταν ότι είναι η βάση των προβλημάτων της Ελλάδας, η λιτότητα είναι αυτή που προκαλεί το μεγαλύτερο κακό, αυξάνοντας την ανεργία τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ισπανία. Στο μεταξύ, οι πληρωμές τόκων και κεφαλαίου παραμένουν σε μη βιώσιμα επίπεδα.
"Η έλλειψη δημοσιονομικής πειθαρχίας ήταν μόνο ένας από τους λόγους που προκάλεσαν την κρίση. Άλλοι λόγοι ήταν οι μακροοικονομικές ανισορροπίες και τα διαφορετικά επίπεδα ανταγωνιστικότητας μεταξύ των χωρών της Ευρώπης. Εκτός από την Ιρλανδία, όλες οι δημοσιονομικά προβληματικές χώρες έχουν μεγάλα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών. Η Σύνοδος του Δεκεμβρίου αναγνώρισε τα προβλήματα αυτά και ανακοίνωσε διαδικασίες για τον περιορισμό των υπερβολικών ελλειμμάτων και ανισορροπιών σε τροπολογίες του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης της Ε.Ε."
Ενώ η συνθήκη απαιτούσε πάντοτε να μην ξεπερνούν τα δημοσιονομικά ελλείμματα το 3% του ΑΕΠ και να διατηρείται το χρέος κάτω από το 60% του ΑΕΠ, οι χώρες-μέλη της Ε.Ε. θα πρέπει πλέον να πετυχαίνουν μεσοπρόθεσμους στόχους για να θέσουν υπό έλεγχο ελλείμματα και χρέος.
Οι χώρες που δεν θα πετυχαίνουν τους στόχους θα αναμένεται να σημειώνουν πρόοδο με ρυθμό ίσο με 0,5% του ΑΕΠ κάθε χρόνο. Η διαδικασία για τις υπερβολικές ανισορροπίες είναι παρόμοια όμως συνυπολογίζει τα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών, το εξωτερικό χρέος, το πραγματικό επιτόκιο και άλλες μεταβλητές.
Η Γερμανία παίζει ρόλο-κλειδί, καθώς οδηγεί τις επιδόσεις του συνόλου της Ευρώπης. Η γερμανική ζήτηση είναι ζωτικής σημασίας για τις εξαγωγές των γειτονικών χωρών, όμως η παραγωγή της ίδιας της Γερμανίας μεταβάλλεται σύμφωνα με τη ζήτηση των άλλων ευρωπαϊκών χωρών για γερμανικά προϊόντα. Καθώς ο αντίκτυπος των εξαγωγών υπολείπεται, η κρίση χρέους δεν έχει ακόμη μολύνει πλήρως τη γερμανική οικονομία.
Ενώ η Γερμανία εμφάνισε πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών πρόσφατα, το ισοζύγιο εμφάνιζε έλλειμμα σε αρκετές περιπτώσεις τη δεκαετία του 1990. Επίσης, το δημοσιονομικό έλλειμμα της Γερμανίας παραβίασε το όριο της συνθήκης του Μάαστριχτ το 2003, αλλά ποτέ δεν υπέστη κυρώσεις. Η άλλη πλευρά του πλεονάσματος της Γερμανίας είναι εμπορικό έλλειμμα για τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης, κάτι που θα μπορούσε να διορθωθεί αν οι Γερμανοί κατανάλωναν και εισήγαγαν περισσότερο.
Συμπερασματικά, η Moody’s υποστηρίζει ότι η πρόσφατη Σύνοδος της Ε.Ε. δεν επεφύλασσε καμία πρόοδο προς την επίλυση της κρίσης που αντιμετωπίζει η Ευρωζώνη. Τα μόνα «φάρμακα» που διατέθηκαν είναι η δημοσιονομική ενοποίηση και η λιτότητα. Η αποφυγή της τρέχουσας κατάστασης απαιτεί άμεση χρηματοδότηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και στρατηγική ανάπτυξης για το σύνολο της Ευρωζώνης.  Οι ηγέτες πρέπει να δράσουν άμεσα γιατί ίσως… ο χρόνος τελειώνει.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr