Μιά σκακιέρα για 4 παίκτες

Το γεωπολιτικό παιχνίδι από  Αμερικανούς, Αγγλους, Τούρκους και Κούρδους.

Στον απόηχο της επίσκεψης του Αμερικανού αντιπροέδρου Μπάιντεν στην Τουρκία, ο τουρκικός Τύπος προσπαθεί να αποκαλύψει τους πραγματικούς λόγους  της και να δώσει απαντήσεις σε σειρά ερωτηματικών. Ενδεικτικά, ο καθηγητής Χασάν Κιονί υποστηρίζει ότι η επίσκεψη δεν αφορούσε μόνο τη Συρία, αλλά κυρίως την κατάσταση που θα διαμορφωθεί στο κουρδικό κράτος μετά την απομάκρυνση των Αμερικανών από το Β. Ιράκ.
«Προς το παρόν», λέει, «το ΡΚΚ σταμάτησε τις επιχειρήσεις του λόγω χειμώνα. Αυτό θα κρατήσει μέχρι τη Γιορτή της Άνοιξης (Νεβρόζ), στις 21 Μαρτίου. Μέχρι τότε θα έχουν διαμορφωθεί και οι βασικές αρχές του νέου Συντάγματος. Εάν ο νέος συνταγματικός χάρτης δεν τους αρέσει θα συνεχίσουν την τρομοκρατία».

Κατά την άποψη του, δηλαδή, ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος  πίεσε την Άγκυρα να δεχθεί τα αιτήματα του  ΡΚΚ και να τα κατοχυρώσει  στο νέο Σύνταγμα.

Ο αντιπρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, πρώην πρεσβευτής της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον κ. Φαρούκ Λόλογλου ισχυρίζεται ότι ο κ. Μπάιντεν κατά την παραμονή του στην Άγκυρα συζήτησε το θέμα της Συρίας  και του Ιράκ. Τέθηκε στο τραπέζι το πρόβλημα που ενδεχομένως θα προκύψει μεταξύ της Τουρκίας και της διοικήσεως του Β. Ιράκ, μετά την οριστική αποχώρηση των Αμερικανών από την περιοχή.

Ο Πρόεδρος του Ιράκ κ. Ταλαμπανί πρόσφατα δήλωσε ότι «τα μέλη του ΡΚΚ μας είπαν: Μας ζητούν να παραδώσουμε τα όπλα και να κατεβούμε από τα βουνά στις πόλεις. Να το κάνουμε, αλλά όταν κατεβούμε πού θα πάμε; Στα σπίτια μας ή στις Φυλακές; Πρώτος μας όρος είναι η γενική αμνηστία. Δεύτερος όρος μας,  η ρητή αναφορά στο νέο Σύνταγμα ότι όλοι όσοι ζουν στην Τουρκία δεν είναι Τούρκοι.  Υπάρχουν και πολίτες που ανήκουν σε διαφορετικές εθνότητες. Σχεδόν πείσαμε την πλευρά του ΡΚΚ. Η προσπάθειά μας να πείσουμε την Τουρκία πέτυχε κατά το ήμισυ. Οι αδελφοί μου Μεσούτ  Μπαρζανί και Μπουρχάν Σαλίχ συνεχίζουν τη συνεργασία με την τουρκική πλευρά».

Το νέο σύνταγμα, σύμφωνα με τις παραπάνω απόψεις, θα συνταχθεί υπό την πίεση των Αμερικανών και σύμφωνα με τις επιθυμίες του ΡΚΚ.  Σίγουρα η Τουρκία δεν μπορεί να αντισταθεί σθεναρά στις αμερικανικές πιέσεις, όταν έχει 101 Βάσεις των ΗΠΑ στα εδάφη της.

Από την άλλη το ΡΚΚ ετοιμάζεται να τυπώσει νομίσματα  του «αυτόνομου Κουρδιστάν». Το χαρτονόμισμα θα έχει στη μια όψη τη φωτογραφία του Σεΐχη Σαΐντ που εκτελέστηκε το 1925 και στην άλλη του Κούρδου διανοούμενου Μουσά Αντέρ που δολοφονήθηκε από «γνωστούς- αγνώστους» το 1992.  Η παρουσίασή τους, όπως λέγεται, θα γίνει στις 14 Απριλίου, την ημέρα των γενεθλίων του Οτζαλάν.

Η επίσκεψη του κ. Μπάιντεν πρέπει να εξεταστεί ταυτόχρονα με την μυθική επίσκεψη του Προέδρου Γκιουλ στην Αγγλία.  Οι τιμές και τα μεγαλεία στο πρόσωπο του κ. Γκιουλ αποκαλύπτουν τον ηγετικό ρόλο που θέλει να διαδραματίσει η Αγγλία στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Οι Βρετανοί γνωρίζουν πολύ καλύτερα από τους Αμερικανούς την περιοχή, αφού την κάνουν μαλλιά κουβάρια εδώ και δυο αιώνες.

Οι ΗΠΑ μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση ανέλαβαν το  ρόλο του προστάτη του Δυτικού Πολιτισμού. Όπως έκανε παλιά η Οθωμανική αυτοκρατορία με τον Ισλαμικό Πολιτισμό. Με την υπεροχή και τη δύναμη των ΗΠΑ, η Αγγλία αναγκάστηκε να παραμείνει πίσω για 75-100 χρόνια. Με την ιστορική εμπειρία του «διαίρει  και βασίλευε» και την παραδοσιακή διπροσωπία της δεν τα έβαλε κάτω.

Οι Άγγλοι σε συνεργασία με τον αραβικό κόσμο παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στη διαίρεση και το διαμελισμό του ισλαμικού κόσμου. Προβάλλουν το κοσμικό μοντέλο της Τουρκίας στις Μουσουλμανικές χώρες. Εάν πετύχουν το στόχο θα τους θα καταφέρουν να μειώσουν τη δύναμη και την ηγεμονία των ΗΠΑ.

Τελικός στόχος τους είναι φυσικά η σύγκρουση και ο διαμελισμός της Τουρκίας και του Ιράν, γιατί αν οι δυο αυτές χώρες καταφέρουν να συνεργαστούν θα ενισχύσουν τη θέση τους στον αραβομουσουλμανικό κόσμο και θα  αποδυναμώσουν το ρόλο της Αγγλίας.

Για αυτούς ακριβώς τους αγγλικούς σχεδιασμούς  η Μέση Ανατολή είναι καταδικασμένη να περάσει μια μακρόχρονη περίοδο αστάθειας.
Source : http://www.elzoni.gr/

Η απαξίωση του ερευνητικού ιστού της χώρας

Τελευταία έχουν αναζωπυρωθεί οι συζητήσεις σε κυβερνητικό επίπεδο, με κλειστές διαδικασίες, για την αναδιάρθρωση του ερευνητικού ιστού της χώρας πάνω σε τρεις άξονες: μετατροπή των Κέντρων Δημοσίου Δικαίου (Αστεροσκοπείο, Δημόκριτος, Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών, Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών) σε Ιδιωτικού Δικαίου, συγχωνεύσεις Ινστιτούτων και επεξεργασία του νέου νόμου για την έρευνα.
Ο ερευνητικός ιστός της χώρας αποτελείται από πολλά κλαδικά ερευνητικά κέντρα όπως είναι το ΙΓΜΕ και το ΚΑΠΕ (Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών και Εξοικονόμησης Ενέργειας) του ΥΠΕΚΑ, το ΚΕΠΕ (Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών) του υπουργείου Υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης, το ΕΘΙΑΓΕ του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης κ.ά. Επίσης, 16 ερευνητικά κέντρα βρίσκονται υπό την εποπτεία της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας (ΓΓΕΤ) του υπουργείου Παιδείας.
Τα τέσσερα ερευνητικά κέντρα που είναι Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (Αστεροσκοπείο, Δημόκριτος, Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών, Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών) υπηρετούν ερευνητικά αντικείμενα υψίστης εθνικής σημασίας (ραδιενέργεια, σεισμοί, ατμόσφαιρα, θάλασσα, ποτάμια και λίμνες, ανθρώπινες κοινωνίες, βιοποικιλότητα, γενετικό υλικό, πρωτογενής παραγωγή, βιοτεχνολογία). Γι΄ αυτό οι εργαζόμενοι πιστεύουν ότι πρέπει να παραμείνουν δημόσια για λόγους αναπτυξιακούς, τεχνοκρατικούς, πολιτικούς και οικονομικούς.
Όπως αναφέρει στο Βήμα η ερευνήτρια του ΕΛΚΕΘΕ (Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών) κυρία Στέλλα Ψαρρά, «η έρευνα είναι συνδεδεμένη με την ανάπτυξη κατά τρόπο πολυσήμαντο και όχι με όρους βραχυπρόθεσμα λογιστικούς. Η ιστορία αποδεικνύει πως η ιδιωτική έρευνα από μόνη της δεν είναι βιώσιμη. Στην Ευρώπη η βασική έρευνα είναι δημόσια και συμβαίνει τα ποσοστά του ΑΕΠ που επενδύονται στην έρευνα να συσχετίζονται με την ανάπτυξη των χωρών, καθώς η εφαρμοσμένη έρευνα στηρίζεται κυρίως στα αποτελέσματα της βασικής. Ακόμη και στις ΗΠΑ όπου ο ιδιωτικός τομέας αποτελεί πρότυπο,η «σπονδυλική στήλη» της έρευνας στηρίζεται από δημόσια κονδύλια, και οι ιδιώτες χρηματοδοτούν μόνο τα ερευνητικά θέματα στα οποία μπορούν επενδύσουν».
Όπως επισημαίνει το καθεστώς του Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου παρέχει πλεονεκτήματα ανταγωνιστικότητας στις προτάσεις χρηματοδότησης προγραμμάτων δεδομένου ότι οι μισθοί των ερευνητών και τεχνικών είναι εξασφαλισμένοι, και αυτό τους κάνει ανταγωνιστικότερους σε επίπεδο ευρωπαϊκών προγραμμάτων. «Το Υπουργείο έχει ως πολιτική του την δημιουργία ενός Ενιαίου Χώρου Έρευνας και Εκπαίδευσης και έχει ήδη προχωρήσει σε αυτή την κατεύθυνση με τον πρόσφατο νόμο για την Ανώτατη Εκπαίδευση.Είναι απαραίτητο οι φορείς του Ενιαίου Χώρου (Πανεπιστήμια και Ερευνητικά Κέντρα) να διέπονται από ενιαίο θεσμικό πλαίσιο.
Στην αντίθετη περίπτωση ενοποιούμε δύο χώρους ασύμμετρα, με δύο ταχύτητες. Ο Δημόσιος θα είναι υπερκυρίαρχος του άλλου», λέει ηερευνήτρια του ΕΛΚΕΘΕ κυρία Αλεξάνδρα Γώγου.Η Ελλάδα διαθέτει μόνο το 0.6% του ΑΕΠ στην έρευνα _ όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 1.85% _ και μετά τις σχεδιαζόμενες περικοπές αλλά και τη μετατροπή των ερευνητικών φορέων σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου το ποσοστό αυτό θα μειωθεί δραματικά.
Η περίπτωση του ΕΛΚΕΘΕEνα από τα Κέντρα που σήμερα ασφυκτιά είναι το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ). Πρόκειται για τον εθνικό οργανισμό για τη μελέτη, διαχείριση και αξιοποίηση σημαντικών εθνικών πόρων ο οποίος διαθέτει εξαιρετικά προηγμένο εξοπλισμό και τα ερευνητικά σκάφη «ΑΙΓΑΙΟ», «Φιλία» και «Αλκυών».

Είναι το μοναδικό ερευνητικό Κέντρο στην Ανατολική Μεσόγειο το οποίο διαθέτει βαθυσκάφος, το «ΘΕΤΙΣ», και αυτόνομα υποβρύχια οχήματα, τα οποία χρησιμοποιούνται σε ωκεανογραφικές έρευνες, στη έρευνα και διάσωση στη θάλασσα και σε έρευνες των ενάλιων αρχαιοτήτων. Πριν από 25 χρόνια ξεκίνησαν έρευνες στο Αιγαίο και στο Ιόνιο στα πλαίσια διεθνών προγραμμάτων, κάνοντας έρευνα σε μια πολύ «ευαίσθητη» περιοχή καλύπτοντας και εθνικούς σκοπούς. Σήμερα, μεταξύ άλλων, έχει «απλωθεί» σε όλη την Μεσόγειο, στη Μαύρη Θάλασσα και πρόσφατα, κάνοντας έρευνα αιχμής, στην Ερυθρά Θάλασσα.
Επιπλέον, επιτελεί και κοινωνικό έργο καθώς έχει επανειλημμένα βοηθήσει στην έρευνα και στον εντοπισμό ατυχημάτων που έχουν γίνει στην θάλασσα. «Εξοικονόμησε στο ελληνικό κράτος πάνω από 15 εκατομμύρια ευρώ για κάθε ανέλκυση, όταν ανέλαβε και ολοκλήρωσε με επιτυχία την ανέλκυση των ελικοπτέρων του ΕΚΑΒ το 2001 και το 2003,ενός ΜΙRAGE της Πολεμικής Αεροπορίας στο Κεντρικό Αιγαίο το 2003, του ελικοπτέρου Chinook το 2004 ανοιχτά του Αγ. Όρους, και των F16 το 2010 στο Νότιο Κρητικό», τονίζει η κυρία Ψαρρά.
Όπως υποστηρίζει η ίδια, το ΕΛΚΕΘΕ εξυπηρετεί εθνικούς στόχους και εθνικά συμφέροντα και πρέπει να βρίσκεται κάτω από άμεση εθνική εποπτεία. «Είναι τραγικό τη στιγμή που η Τουρκία χρησιμοποιεί τα εθνικά ερευνητικά σκάφη της, όπως το Piri Reis, για έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο, η Ελλάδα να καταργεί το δημόσιο χαρακτήρα του φορέα για τη θαλάσσια έρευνα. Η Ελλάδα θα πρέπει να επιδεικνύει την βούληση να προωθήσει έρευνες σύμφωνα με τα δικά της εθνικά συμφέροντα, κάτι που προς το παρόν δεν έχει γίνει», δηλώνει η ερευνήτρια.
Η χρηματοδότηση του ΕΛΚΕΘΕ την τελευταία πενταετία από το κράτος έχει μειωθεί κατά 30% και καλύπτει μόνο τους μισθούς του μόνιμου προσωπικού. Τα πάγια έξοδα, η συντήρηση του ακριβού εξοπλισμού καθώς και οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου αρκετών νέων επιστημόνων και τεχνικών, καλύπτονται από ευρωπαϊκά κυρίως αλλά και τα λίγα εθνικά προγράμματα (15 εκατ. ευρώ το χρόνο, μέσος όρος τελευταίας πενταετίας).


Το ΙΓΜΕ συρρικνώνεται 60% και απορροφάται από άλλον φορέα.
Συγκέντρωση διαμαρτυρίας πραγματοποίησαν στις 21/11/2011,  έξω από το κτήριο του ΥΠΕΚΑ στη λεωφόρο Μεσογείων, οι εργαζόμενοι του ΙΓΜΕ (Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών). Καταγγέλλουν τον υπουργό Περιβάλλοντος κ. Γ.Παπακωνσταντίνου για την έκδοση της κοινής υπουργικής απόφασης (2612/ 8-11-11) με την οποία στην ουσία καταργείται ένα Ινστιτούτο με ιστορία 60 χρόνων και απορροφάται από το ΕΚΠΑΑ (Εθνικό Κέντρο Περιβάλλοντος και Αειφόρου Ανάπτυξης), έναν φορέα ο οποίος, όπως λένε οι εργαζόμενοι στο ΙΓΜΕ, έχει δύο μόνιμους και οκτώ αποσπασμένους υπαλλήλους. Στις υπηρεσίες του Ινστιτούτου ανά την Ελλάδα εργάζονται σήμερα 345 επιστήμονες εκ των οποίων θα παραμείνουν μόνον 150 άτομα.

Οπως είπαν, στη συνάντηση που είχαν με τον υφυπουργό Περιβάλλοντος κ. Ι. Μανιάτη, το νέο Εθνικό Κέντρο Βιώσιμης και Αειφόρου Ανάπτυξης το οποίο δημιουργείται «αποτελεί ένα οργανωτικό μόρφωμα χωρίς στόχο και προορισμό, αφού το ΙΓΜΕ το οποίο αποτελεί τον πυρήνα του συρρικνώνεται κατά 60% και δεν μπορεί να επιτελέσει το ερευνητικό έργο του και τις υποχρεώσεις του προς την πολιτεία και την ΕΕ».Σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε το υπουργείο Περιβάλλοντος «η εμπρόθεσμη έκδοση της σχετικής Υπουργικής Απόφασης για τη συγχώνευση του ΙΓΜΕ, καθώς και άλλων οργανισμών, αποτελεί προαπαιτούμενο για τη συνέχιση της χρηματοδότησης της χώρας μας από το Πρόγραμμα Οικονομικής Πολιτικής».

Οπως αναφέρεται, ο νέος φορέας θα λειτουργήσει με σημαντικά λιγότερους πόρους, ως ΔΕΚΟ. Μάλιστα, επισημαίνεται ότι στο πλαίσιο ενδυνάμωσης του Εθνικού Κέντρου Βιώσιμης και Αειφόρου Ανάπτυξης, θα εξεταστεί στο προσεχές μέλλον «η εισδοχή και άλλων φορέων έρευνας και προώθησης κρίσιμων πεδίων περιβαλλοντικήςπολιτικής».
TA BLOGS ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΙΔΗΣΗΣ ΕΙΧΑΝ ΓΡΑΨΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ :

ΓΑΙΑ ΠΥΡΙ ΜΕΙΧΘΗΤΩ ΓΙΑΤΙ ΚΛΕΙΝΟΥΝ το ΙΓΜΕ ; Διότι δεν είναι κερδοφόρο;
Θα κάνουν ιδιώτες Γεωλογικές Μελέτες;
Μιλάτε ρε Εκκαθαριστές. Που πάμε Χωρίς ΙΓΜΕ ;
Που θα καταλήξουν ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΙΓΜΕ ;Θα πάει τουλάχιστον ΕΝΑΣ απ τους 300 να πάρει το ΑΡΧΕΙΟ ΙΓΜΕ να το ΚΑΤΑΘΕΣΕΙ στη Βουλή ;Τα αρχεία του ΙΓΜΕ είναι η περιουσία του Ελληνικού Λαού !
Είναι ΔΙΚΑ ΜΑΣ !
Εγκαλώ τον σημερινό πρόεδρο Παναγιώτη Μητρόπουλο να ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ !
Να θυμίσω με τι ασχολείται το ΙΓΜΕ:
Προς αυτή την κατεύθυνση και βάσει του Ιδρυτικού του Νόμου, το Ι.Γ.Μ.Ε. :
1. Εκτελεί χρέη Εθνικής Γεωλογικής Υπηρεσίας, σκοπός της οποίας είναι η αποτύπωση – καταγραφή και τελικά η γνώση της βασικής γεωλογικής δομής της χώρας, με χαρτογραφήσεις, γεωχημεία, γεωφυσική, τηλεπισκόπηση, βάσεις γεω επιστημονικών δεδομένων κ.α.
2. Γνωμοδοτεί όσον αφορά τον έλεγχο και τη λειτουργία μεταλλείων, τη διαχείριση των γεωθερμικών πεδίων και ιαματικών φυσικών πόρων όπως και για την δανειοδότηση των εμφιαλωμένων νερών..
3.Αναδεικνύει και αξιολογεί τους ορυκτούς φυσικούς πόρους (κοιτάσματα – πετρώματα) της χώρας.
4. Συμβάλλει στον εντοπισμό και την ορθολογική διαχείριση των υδατικών πόρων της χώρας με την εκτέλεση μελετών και έργων υδρογεωλογίας.
5. Ερευνά, εντοπίζει, μελετά, αξιολογεί και συμβάλλει στην αξιοποίηση των εγχώριων γεωθερμικών πεδίων και γενικότερα των ενεργειακών πρώτων υλών.
6. Εκπονεί μελέτες για την επίλυση γεωτεχνικών προβλημάτων και την αντιμετώπιση φυσικών κινδύνων (κατολισθήσεων, σεισμών κ.α.), καθώς και για την κατάλληλη διαχείριση του περιβάλλοντος, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται βιώσιμη ανάπτυξη.
7. Δραστηριοποιείται στον τομέα της τεχνολογίας εμπλουτισμού μεταλλευμάτων και οικονομοτεχνικής αξιολόγησης πετρωμάτων και ορυκτών.
Το νερό ας πούμε… ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να μη γνωρίζει το ΚΡΑΤΟΣ που υπάρχει, ποσό υπάρχει, για ποσό θα υπάρχει…;
το ΙΓΜΕ δεν είναι Άγιος Κοσμάς ;
Στις 13 Απριλίου 2011 ο Μητρόπουλος, είχε συνάντηση με τον Παπουλια. Τον ενημέρωσε για τα παρακάτω !
Ο κ. Μητρόπουλος σημείωσε ότι το ΙΓΜΕ εξερευνά συστηματικά το υπέδαφος, «προσπαθώντας να βρει ποσότητες και ποιότητες τέτοιες που να είναι εμπορεύσιμες».
Τόνισε ότι η Ελλάδα έχει πλούσιο υπέδαφος, ότι χρειάζεται πάρα πολλή δουλειά και επισήμανε ότι το Ινστιτούτο θα ενισχυθεί από τα κονδύλια του ΕΣΠΑ.
«Η κυβέρνηση γενικά θα μας δώσει ένα καλό ποσό για τις γεωλογικές έρευνες γενικότερα, στις οποίες περιλαμβάνεται και ορυκτός πλούτος»
Αυτό το “καλό Πράσινο ποσό” είναι καλό για Δημ. Σχέσεις με τον Παπουλια. Τώρα που θα το ΚΛΕΙΣΟΥΝ ( 4 μήνες μετά τη συνάντηση)
Εσείς κ ΠΑΠΟΥΛΙΑ ΤΙ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΔΗΛΩΣΕΤΕ;  να παραδώσουμε τα αρχεία του ΙΓΜΕ σε ιδιώτες ή τα να καταθέσουμε ΟΛΑ στη Βουλή ως περιουσία του Ελληνικού Λαού???…
ΑΜΕΣΑ, ΧΤΕΣ.. πριν μπουν οι εκκαθαριστές της Euro bank ! και ο Σταθόπουλος ο ” δεν εκτελώ κατάσχεση Γερμανικών περιουσιών, Δίστομο!”
ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΝΟΜΙΚΟΙ ΤΗΝ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ !!! ΓΙΑ ΝΟΜΙΚΟ νόμιμο και ηθικό ΚΟΥΚΟΥΛΩΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΥΓΗ ΕΙΔΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ.

http://seisaxthia.blogspot.com/2011/12/9-1100.html

Η στρατηγική της Αγκυρας στο θέμα των Σκοπίων

Επιτυχημένη θεωρείται μία στρατηγική με την οποία επιτυγχάνεις το μέγιστο δυνατό πλήγμα με το ελάχιστο δυνατό κόστος. Στην περίπτωση των Σκοπίων η Αγκυρα υποστηρίζει τις επεκτατικές  βλέψεις του πλέον αδύναμου στρατιωτικά κράτους της Βαλκανικής , οι οποίες θέτουν υπό αμφισβήτηση την εδαφική ακεραιότητα μεγάλου τμήματος της ελληνικής επικράτειας.

 

Η Αγκυρα δείχνει ότι προτίθεται να ανακινήσει το θέμα της πρόσκλησης των Σκοπίων για ένταξη στο ΝΑΤΟ

«Σφήνα» μεταξύ Ελλάδος και Σκοπίων επιχειρεί να μπει η Τουρκία μετά την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης επί της προσφυγής της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (πΓΔΜ). Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε την Τρίτη ανακοίνωση με την οποία εκφράζει «ικανοποίηση για την εν λόγω απόφαση με την ελπίδα ότι θα επιταχύνει τις προσπάθειες της "Μακεδονίας" για την ενοποίησή της με την Ευρώπη και τους ευρωατλαντικούς θεσμούς και θα εξασφαλίσει υποστήριξη σε νομική βάση».

Όπως επισημαίνουν διπλωματικοί κύκλοι, η Αγκυρα δείχνει με την ανακοίνωση αυτή ότι προτίθεται να ανακινήσει το θέμα της πρόσκλησης των Σκοπίων για ένταξη στο ΝΑΤΟ. Ο υπουργός Εξωτερικών κ. Στ. Δήμας έθεσε μάλιστα το θέμα επιτακτικά στον τούρκο ομόλογό του Αχμέτ Νταβούτογλου, κατά τη συνάντηση που είχαν στο περιθώριο της υπουργικού συνόδου του ΟΑΣΕ στο Βίλνιους της Λιθουανίας. Ο κ. Δήμας συναντήθηκε στο Βίλνιους και με τον σκοπιανό ομόλογό του Ν. Πόποσκι, με τον οποίο αντηλλάγησαν οι γνωστές θέσεις των δύο πλευρών μία μόλις ημέρα μετά την έκδοση της απόφασης της Χάγης.

Στο υπουργείο Εξωτερικών υπάρχει εγρήγορση, αλλά και σχετική ανησυχία ώστε να αποφευχθούν «διπλωματικά ατυχήματα». Και μπορεί το περιθώριο μέχρι τη Σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών της Συμμαχίας (την Τετάρτη και την Πέμπτη, 7-8 Δεκεμβρίου, στις Βρυξέλλες) να είναι πολύ περιορισμένο για κάποια δραματική κίνηση, ωστόσο το πεδίο μάχης σε αυτό το θέμα ενδέχεται να είναι η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ το 2012, στο Σικάγο. Δεν αποκλείεται μία «συμμαχία προθύμων», όπως η Τουρκία ή η Σλοβενία να ανοίξει και πάλι το ζήτημα της ομόφωνης απόφασης του Βουκουρεστίου.

Οι διαθέσεις συγκεκριμένων χωρών να πιέσουν την Ελλάδα να μεταβάλει στάση φάνηκε και κατά τη διάρκεια του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων της Δευτέρας στις Βρυξέλλες. Ο υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας Καρλ Μπιλντ σήκωσε το μεγαλύτερο βάρος των πιέσεων προς την ελληνική πλευρά, συνάντησε όμως την αντίδραση του κ. Δήμα.

Την Τρίτη, ο σκοπιανός πρωθυπουργός Νίκολα Γκρούεφσκι συναντήθηκε στις Βρυξέλλες με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν βαν Ρομπάι. Ο κ. Γκρούεφσκι δήλωσε σύμφωνα με το σκοπιανό ειδησεογραφικό πρακτορείο «ΜΙΑ» ότι η χώρα του αναμένει ότι τα κράτη - μέλη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ θα σεβαστούν την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου ως ιδρυτικά του μέλη. Δεν παρέλειψε μάλιστα να ρίξει το βάρος για τη μη επίλυση του ονοματολογικού στην… Ελλάδα και στην εσωστρέφεια που επικρατεί στη χώρα λόγω των οικονομικών προβλημάτων.
Source :  http://www.tovima.gr/

Πολυεθνική επίθεση κατά των ελληνικών νοικοκυριών

Αυτό αποκαλύπτουν τιμοληψίες της Υπηρεσίας Εποπτείας Αγοράς του υπουργείου Ανάπτυξης και τις οποίες παρουσιάζει σήμερα αποκλειστικά το «Εθνος». Πολυεθνικοί όμιλοι, παρά την οικονομική ύφεση, τη μείωση των μισθών και την αύξηση της ανεργίας, εξακολουθούν να διαμορφώνουν υψηλά περιθώρια κέρδους σε βάρος των ελληνικών νοικοκυριών

Πολυεθνικές και μονοπώλια συνεχίζουν να αδειάζουν το πορτοφόλι του Ελληνα καταναλωτή, πωλώντας τα προϊόντα τους στη χώρα μας ακριβότερα έως και 85% σε σχέση με άλλες χώρες της ΕΕ.
Αυτό αποκαλύπτουν τιμοληψίες της Υπηρεσίας Εποπτείας Αγοράς του υπουργείου Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας και τις οποίες παρουσιάζει σήμερα αποκλειστικά το «Εθνος». Πολυεθνικοί όμιλοι που κατέχουν μονοπωλιακή ή ολιγοπωλιακή θέση στον κλάδο τους, παρά την οικονομική ύφεση, τη μείωση των μισθών και την αύξηση της ανεργίας, εξακολουθούν να διαμορφώνουν υψηλά περιθώρια κέρδους σε βάρος των ελληνικών νοικοκυριών. Η ΥΠΕΑ συνέκρινε τις τιμές 35 προϊόντων, όπως τρόφιμα, αναψυκτικά, είδη προσωπικής υγιεινής, απορρυπαντικά, σοκολατοειδή, καφέδες, αλκοολούχα ποτά και οπωροκηπευτικά, που πωλούνται από τις ίδιες εταιρείες στην Ελλάδα, την Ισπανία και τη Μ. Βρετανία. Οι επιχειρήσεις αυτές, όπως φαίνεται και στον πίνακα, έχουν δεσπόζουσα θέση στην κατηγορία τους. Πωλούν πανάκριβα τα ίδια αγαθά στον Ελληνα, ο οποίος έχει χαμηλότερο εισόδημα σε σχέση με τον Αγγλο και τον Ισπανό. Βέβαια, ένα μέρος της εκτόξευσης των τιμών αποδίδεται και στον υψηλότερο ΦΠΑ που ισχύει στη χώρα μας.
Πιο αναλυτικά, συγκεκριμένο γάλα πολυεθνικής το αγοράζει ο Ελληνας καταναλωτής ακριβότερα κατά 84,72% σε σχέση με τον Αγγλο και κατά 11,76% σε σχέση με τον Ισπανό.
Απλησίαστες είναι και οι τιμές συγκεκριμένης ξένης εταιρείας για την οδοντόκρεμα. Η διαφορά συγκριτικά με τη Μ. Βρετανία είναι 45,9% και με την Ισπανία 25,24%. Το ίδιο ισχύει και με απορρυπαντικό πλυντηρίου το οποίο εμείς το πληρώνουμε 46% ακριβότερα από τους Αγγλους και 28,17% από τους Ισπανούς.

Στα δημητριακά, πάλι, οι πολυεθνικές που έχουν ολιγοπωλιακή θέση στην ελληνική αγορά σηκώνουν τις τιμές υψηλότερα. Ετσι τα ελληνικά νοικοκυριά τα πληρώνουν ακριβότερα κατά περίπου 20% σε σχέση με τα αγγλικά και κατά 10% με 13% σε σχέση με τα ισπανικά. Αλλά και τα αναψυκτικά πολυεθνικού κολοσσού είναι σε τιμές υψηλότερες από 8% έως 20% σε σχέση με τις δύο χώρες.
Η ακρίβεια στην Ελλάδα διατηρείται από τις μεγάλες ξένες εταιρίες. Η ΥΠΕΑ εδώ και μήνες, σύμφωνα με πληροφορίες, έχει αποστείλει στο υπουργείο Οικονομικών φακέλους πολυεθνικών που ελέγχθησαν με τη μέθοδο του transfer pricing και υπάρχει υποψία για φοροδιαφυγή. Χωρίς, όμως, μέχρι στιγμής να έχουν εκδοθεί κάποια αποτελέσματα.
Την ίδια στιγμή, αξιόπιστες πηγές αναφέρουν στο «Εθνος» πως πολυεθνικά και ελληνικά σούπερ μάρκετ έχουν εντοπιστεί να κάνουν αυξήσεις της τάξης του 7% στις τιμές των προϊόντων ιδιωτικής ετικέτας. Οι οικογένειες, αδυνατώντας να αγοράσουν τα επώνυμα αγαθά, στρέφονται στα λεγόμενα «private label». Επιδιώκουν και κερδοσκοπούν σε βάρος τους. Ταυτόχρονα ρεφάρουν τις όποιες απώλειες πωλήσεων που έχουν από τα επώνυμα ακριβαίνοντας τα ιδιωτικής ετικέτας. Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Ανάπτυξης ενισχύει τον ρόλο της ΥΠΕΑ, αναθέτοντας στους υπαλλήλους τους «προανακριτικό» ρόλο. Ειδική ομάδα συλλέγει τιμές και στοιχεία που κρύβουν την υποψία εναρμονισμένων πρακτικών και «καρτελ» αποστέλλοντάς τα στην Επιτροπή Ανταγωνισμού για περαιτέρω έρευνες.
Ωστόσο, μέχρι τότε ο Ελληνας καταναλωτής γνωρίζει ακόμη μία τεράστια απώλεια στα εισοδήματά του.
Το καλάθι
Στα ύψη ΦΠΑ και τιμές προϊόντων
Οι απανωτές αυξήσεις των συντελεστών του ΦΠΑ στη χώρα μας ανέβασαν σημαντικά το κόστος του καλαθιού των ελληνικών νοικοκυριών. Είναι επίσης ένας λόγος για τον οποίο τα προϊόντα πωλούνται ακριβότερα στην Ελλάδα. Είναι λοιπόν χαρακτηριστικό ότι τα τρόφιμα επιβαρύνονται με συντελεστή 13%, όταν στην Ισπανία είναι 8% και στη Μ. Βρετανία 5%. Σε όλα τα υπόλοιπα καταναλωτικά αγαθά ο ΦΠΑ στην Ελλάδα ανέρχεται στο 23%, στην Ισπανία 18% και στη Μ. Βρετανία 20%. Σε μέσα επίπεδα, όπως προκύπτει και από τον πίνακα, το καλάθι των 35 προϊόντων κοστίζει στη χώρα μας 154,67 ευρώ, στην Ισπανία 151,5 και στη Μ. Βρετανία 156,85 ευρώ. Το συνολικό κόστος στη χώρα μας κατεβαίνει σημαντικά λόγω των χαμηλότερων τιμών οπωροκηπευτικών. Είμαστε φθηνότεροι ακόμη και περίπου 63%.
Source : ethnos.gr
ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΩΝΑΣ
ckolonas@pegasus.gr

The end of Nabucco ?

BARÇIN YİNANÇ

barcin.yinanc@hurriyet.com.tr

The realization of an energy pipeline project is like a marathon. It takes years for the first shovel to hit the ground for constructing the pipeline. But this metaphor is only partially valid. In the last laps of a marathon you can more or less guess who will be the winner.

In the pipeline business, the days leading to the final decision is like a sprint in a 100-meter dash. You may not know the winner until the very last moment.

Until recently we were supposed to be completing the last laps as Azerbaijan is expected to choose the project that will carry gas from Shah Deniz. The decision between the three major projects that are competing – the ITGI (Interconnector Turkey-Greece-Italy), TAP (Trans Adriatic Pipeline) and Nabucco – is scheduled to be made by the end of the year.

Just as we thought these three competitors had entered the final laps, something unexpected happened. New sprinters appeared in the track field. First, BP, which is a major player in the Shah Deniz Consortium alongside Azerbaijan’s SOCAR, came last September with a new proposal called South East Europe Pipeline. Second, last October during the signing of transit agreements between Azerbaijan and Turkey we learned the two, together with BP, have agreed to use spare capacities in Turkey’s pipelines for delivering Azerbaijani gas to Europe. The fifth competitor is named the trans-Anatolian gas pipeline project, or TANAP.

It is striking that the old competitors are mainly companies from the demand side whereas the new competitors are companies from the supply side, which are also the decision makers.
For opponents of Nabucco, these developments complicate the outlook of the EU-backed southern corridor. For the proponents of Nabucco, the new proposals are just last-minute steps for horse trading.
With an annual capacity of 31 bcm, the challenge for Nabucco remains to secure the supply, as Azeri gas alone is not sufficient to fill the pipeline. EU officials are saying they have been receiving strong signals from Turkmenistan to sell its gas to Europe, while the European Commission is tasked with negotiating between Baku and Ashkhabad to reach an agreement on the status of the Caspian Sea.
But critics are saying Turkmenistan has no gas to sell to Europe as it is earmarked for Russia, and it could take years for the two countries to reconcile over rights to the Caspian, not to mention the difficulties Russians could raise about the issue.

In view of present problems securing gas supply, scalability seems to have become the buzz word. In other words, use or upgrade a little bit the existing infrastructures and increase the capacity later. All projects except Nabucco seem to fit to the “scalability option.”

Where does Turkey stand? Is Nabucco dead, and no one dares to say it? “Not so fast,” say Turkish officials. There is nothing very concrete about TANAP, they say.

After having spent so much energy in putting together an intergovernmental agreement, as well as a project support agreement, it will be difficult for Turkey to abandon Nabucco. Still, it is natural to guess Turkey does not want to be left with all its eggs in one basket in case Azerbaijan opts for scalability.

Source : Hurriyet.com

BARÇIN YİNANÇ

barcin.yinanc@hurriyet.com.tr

Ο νέος Ελληνικός Διαφωτισμός

Από το κράτος τής δουλείας που καταπλάκωνε τη χώρα επί 400 χρόνια κατόρθωσε η Ελλάδα να απαλλαγεί το 1821 µε τον ένοπλο αγώνα των Ελλήνων µετά τον φωτισµό τους από µερικούς εµπνευσµένους διανοούµενους εντός και εκτός Ελλάδος. Με ηγετική µορφή έναν παθιασµένο για ελευθερία και παιδεία διανοούµενο, τον Αδαµάντιο Κοραή, µια σειρά από καλλιεργηµένους Ελληνες, πολλοί από τους οποίους ήταν ιερωµένοι, αναλώθηκαν στην πνευµατική αφύπνιση τού Γένους, η οποία οδήγησε στον νικηφόρο ξεσηκωµό. Κι είναι αυτό ένα τρανό παράδειγµα από την πρόσφατη ιστορία µας πώς η αληθινή παιδεία µπορεί να εµπνεύσει, να ενθουσιάσει και να ξεσηκώσει έναν ολόκληρο λαό, οδηγώντας τον να συνειδητοποιήσει ότι η ιστορία και η πολιτιστική κληρονοµιά του υπαγορεύουν µια καλύτερη τύχη γι’ αυτόν και τα παιδιά του. Ετσι η συµβολή τού Νεοελληνικού ∆ιαφωτισµού, µιας παιδευτικής αφύπνισης τού Γένους µε τη βοήθεια των διανοουµένων τής εποχής, των ∆ιδασκάλων τού Γένους, αποδείχθηκε καθοριστική.

Τα τελευταία χρόνια οι Ελληνες – πολιτικοί κυρίως αλλά και πολίτες – µε πράξεις και παραλείψεις µας οδηγήσαµε την Ελλάδα σε µια πρωτόγνωρη µορφή δουλείας, σε µια πλήρη εξάρτηση από αγορές, τράπεζες και ξένα εποπτικά όργανα. Πρόκειται για µια οικονοµική δουλεία που βυθίζει χιλιάδες Ελλήνων σε ανεργία, σε ανατροπή τής ατοµικής και οικογενειακής τους ζωής, σε µια οδυνηρή εξαθλίωση και απόγνωση. Η εξαθλίωση αυτή µάλιστα τείνει να καλύψει όλες τις µορφές τής ελληνικής ζωής, πλήττοντας θανάσιµα – ως µη ώφειλε – και την πνευµατική µας υπόσταση, την παιδεία και τον πολιτισµό µας. Μια καταχνιά όλο και περισσότερο σκεπάζει τις ψυχές των πολιτών. Ενα σκοτάδι ξεχύνεται σε όλες τις δραστηριότητές µας. Μια κατάθλιψη κυριεύει τη διάθεσή µας και µαυρίζει τις ελπίδες µας για το µέλλον. Εχουµε περάσει σε µια δουλεία που – τηρουµένων των αναλογιών – είναι το ίδιο βαριά, αν δεν είναι βαρύτερη από την ανελευθερία που έχει βιώσει η χώρα υπό ξένο ζυγό. Γιατί τώρα, απρόσµενα και υπό συνθήκες ειρήνης και συµπόρευσης των λαών τής Ευρώπης, διακυβεύονται η αξιοπρέπεια, η ψυχική ισορροπία, η συλλογική εικόνα τής χώρας, οι ελπίδες, το µέλλον και τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού.

Το ζήτηµα πλέον είναι πώς θα αποτινάξουµε αυτόν τον νέο ζυγό που «ανεπαισθήτως» βάλαµε στον τράχηλό µας µετά από περίοδο σχετικής υλικής ευφορίας, προόδου και ευηµερίας που φάνηκαν µετά τον Εµφύλιο. Πρόκειται για µια ιδιότυπη δουλεία στρεβλών αντιλήψεων και άνοµων επιδιώξεων που επέφεραν την οικονοµική µας υποδούλωση. Πρόκειται για τη δουλεία τού βολέµατος, τού καταναλωτισµού, τής διαφθοράς, των πελατειακών σχέσεων, τής φοροδιαφυγής, τής ανοργανωσιάς, τής ανευθυνότητας, τής φιλαυτίας, τού καιροσκοπισµού, τής αρπαχτής, τής ευθυνοφοβίας, τού εύκολου πλουτισµού, τής απαξίωσης προσώπων και θεσµών, τής κατάλυσης αρχών και κανόνων, τής θεοποίησης τού χρήµατος, τής υποβάθµισης των αξιών και τής παιδείας, τής ποικιλόµορφης ξενοµανίας (από τις ξενόγλωσσες πινακίδες µέχρι τα Greeklish µας), τής αποµάκρυνσης από την παράδοση, τής υποτίµησης τού πολιτισµού, τής αποστασιοποίησης από την ορθόδοξη πίστη και τη θρησκεία γενικότερα. Πρόκειται για τη δουλεία τού ψευτοπροοδευτισµού, τής µόνιµης εξέγερσης πάντων εναντίον πάντων, τής καταρράκωσης τής εκπαίδευσης, των πάσης µορφής καταλήψεων ευκαίρως ακαίρως, τής άσκησης βίας προς και από ποικίλες πηγές, τής ισοπέδωσης και τού εξισωτισµού, τού αχαλίνωτου συνδικαλισµού, τού γενικού ξεχαρβαλώµατος και βαθµιαίου γκρεµίσµατος τής χώρας µας χωρίς περίσκεψη και χωρίς αιδώ. Ετσι – εκτός από µεµονωµένες φωνές και µικρές ανήµπορες δυνάµεις που αντιστάθηκαν, όπως κάποιοι διανοούµενοι – µόνοι µας κτίσαµε τα τείχη τής δουλείας µας, µιας δουλείας για την οποία τώρα όλοι θρηνούµε και κοπτόµεθα και αλληλοκατηγορούµαστε, µε αποδιοποµπαίο τράγο – όχι χωρίς λόγο – τους πολιτικούς.

Χρειαζόµαστε, λοιπόν, µέσα στην καταχνιά και στο σκοτάδι το φως που θα τα διαλύσει. Και αυτό δεν µπορεί να είναι παρά «τα φώτα» µιας εθνικής αυτοσυνειδησίας, µιας αυτογνωσίας και πολιτικοκοινωνικής εγρήγορσης που θα µάς βγάλουν από τα σηµερινά αδιέξοδα. Χρειαζόµαστε µια πνευµατική αφύπνιση, έναν σύγχρονο διαφωτισµό που θα βοηθήσει να πετάξουµε από πάνω µας τα βαρίδια που µάς κατέβασαν στον πάτο τής εθνικής απαξίωσης. Αυτός ο διαφωτισµός µπορεί να προέλθει από επιστήµονες και διανοούµενους, πολιτικά, κοινωνικά και ηθικά άφθαρτους και αδιάφθορους, µε ήθος και ηθική, µε παιδεία και φρόνηµα, µε όραµα, παρρησία, µαχητικότητα και ετοιµότητα για σύγκρουση όπου και όσο χρειαστεί, χωρίς εξαρτήσεις, χωρίς ατοµικά συµφέροντα, χωρίς προσωπικές βλέψεις. Τέτοιοι άνθρωποι, σε στενή συνεργασία µε ανιδιοτελείς πνευµατικές και πολιτιστικές δυνάµεις τού τόπου και, κυρίως, µε νεότερους µαχητικούς και αγνούς ανθρώπους, µέσα από δηµοκρατικές πάντοτε διαδικασίες (χωρίς αυτόκλητους σωτήρες), πρέπει να βγουν µπροστά, να αφυπνίσουν συνειδήσεις και να εµπνεύσουν τους Ελληνες να αγωνισθούν για να αποτινάξουν τη δουλεία των στρεβλώσεων και την απότοκη οικονοµική δουλεία. Με την προϋπόθεση ότι είµαστε αποφασισµένοι να υπερβούµε τον εαυτό µας και να προχωρήσουµε σε ανατροπές. Η παιδεία στην πιο ευρεία της έννοια, µε αρχές, κανόνες, ιδανικά και αξίες, µπορεί να ξαναγίνει η αφετηρία ενός νέου ελληνικού διαφωτισµού. Τα λόγια τής κορυφαίας µορφής τού Νεοελληνικού ∆ιαφωτισµού, τού Αδαµάντιου Κοραή, είναι όσο ποτέ επίκαιρα: «Τρόπον µεταβολής τής Ελλάδος από την εις την οποίαν ευρίσκεται κατάστασιν την σήµερον ούτ’ εστοχάσθην ποτέ ούτε στοχάζοµαι δυνατόν άλλον παρά την παιδείαν. […] Εξω τούτου τού µέσου τής αναγεννήσεως τής Ελλάδος, αν ήναι κανέν άλλο (και τι άλλο εµπορεί να νοµίση τις πλανώµενος παρά το µέσον τής βίας;) το στοχάζοµαι και άδικον και ανόητον».
Ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής της Γλωσσολογίας, πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τέως πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.


Source : TO BHMA

Γεωπολιτικοί συσχετισμοί στην ανατολική Μεσόγειο ( μέρος 2ο)

Του Σάββα Καλεντερίδη

Στο ομώνυμο άρθρο μας που δημοσιεύθηκε στην Δημοκρατία της Παρασκευής, αναφερθήκαμε στο ιστορικό των γεωπολιτικών εξελίξεων που τείνουν να μετατρέψουν τη λεκάνη της ΝΑ Μεσογείου σε μια ισλαμική θάλασσα, που θα περιβάλλεται από ισλαμικά κράτη που θα οικοδομηθούν με πρότυπο και υπό την επιρροή της Τουρκίας.

Το γεγονός αυτό, αναβαθμίζει το ρόλο της Τουρκίας, που εκτός από πρότυπο χρησιμοποιείται περίπου και ως τοποτηρητής της Ουάσιγκτον στον ισλαμικό κόσμο της ΝΑ Μεσογείου, η οποία αποτελεί μαζί με το Ισραήλ το μόνο παράγοντα σταθερότητας, αφού Ελλάδα και Κύπρος περιθωριοποιούνται, υπό το βάρος της βαθύτατης οικονομικής -και όχι μόνον- κρίσης από την οποία κλυδωνίζονται συθέμελα.

Είπαμε λοιπόν ότι κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι εξαιρετικά δύσκολο για Ελλάδα και Κύπρο να υπερασπιστούν τον ελληνικό χώρο στη γραμμή Θράκη-Αιγαίο-ΝΑ Μεσόγειο, και κινδυνεύουν να συνθλιβούν μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, που επιχειρούν να παίξουν ηγεμονικό ρόλο στην περιοχή, η κάθε μια για δικό της λογαριασμό, σχεδιασμό και λόγο.

Αν ληφθεί υπ’ όψιν ότι η είσοδος της Κύπρου στην Ε.Ε. αποτελούσε μια πολιτική ή για την ακρίβεια γεωπολιτική απόφαση των Βρυξελών, με την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση επεξέτεινε τα σύνορα και άρα τα συμφέροντά της μέχρι τις ακτές της Συρίας, του Λιβάνου, του Ισραήλ, της Γάζας και της Αιγύπτου, η μοναδική ελπίδα που είχαμε να στηρίξουμε τις ελπίδες μας για προάσπιση και θωράκιση των συμφερόντων μας, μετά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ευρωζώνη και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, δείχνει προς το παρόν να εξανεμίζεται.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, και με τη Ρωσία να εξοβελίζεται από τη ΝΑ Μεσόγειο μετά την επικείμενη κατάρρευση της Συρίας, Ελλάδα και Κύπρος βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα ζωτικής σημασίας γεωπολιτικό πρόβλημα, το οποίο γίνεται ακόμα πιο δυσεπίλυτο, αν σκεφθεί κανείς ότι τα τελευταία χρόνια έγιναν με μεθοδικό τρόπο τα εξής:

Η Ελλάδα αποδυναμώθηκε γεωπολιτικά, αφού με την ανατροπή Καραμανλή υποχρεώθηκε περίπου με βίαιο τρόπο να εγκαταλείψει την πολιτική της προσέγγισής της με τη Ρωσία, που έδινε ένα κάποιο διέξοδο στην ασφυκτική και πνιγηρή κατάσταση που τείνει να δημιουργηθεί για τα ελληνικά συμφέροντα στη γραμμή Θράκη-Αιγαίο-Κύπρος-ΝΑ Μεσόγειο.

Με την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ και τον Γεώργιο Παπανδρέου, το 2009, και την τοποθέτηση σε κρίσιμα πόστα της κυβέρνησής του προσώπων της απολύτου εμπιστοσύνης του, που σε αγαστή ομολογουμένως συνεργασία και συντονισμό από τον ίδιο εκινούντο σε πλήρη εναρμόνιση με τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον που αναφέρθηκαν παραπάνω, η Ελλάδα οδηγήθηκε σε πλήρη περιθωριοποίηση.

Πρώτα λεηλατήθηκαν τα τελευταία κεφάλαια από τα -δανεικά- χρήματα που άφησε στα ταμεία η κυβέρνηση Καραμανλή. Στη συνέχεια, και αφού η Ελλάδα δεν δανείστηκε τα χρήματα που μπορούσε από τις αγορές με ευνοϊκούς όρους, ακολούθησε ο διασυρμός και η λοιδορία της Ελλάδος και των Ελλήνων, ενώ είχε προηγηθεί η τοποθέτηση του κ. Γεωργίου, πρώην στελέχους του ΔΝΤ, ο οποίος υπό την νέα (;) του ιδιότητα, ως επικεφαλής της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, σύμφωνα με τις κατηγορίες του εισαγγελέα, «μαγείρεψε» σκόπιμα τα στοιχεία, για να διογκωθεί το έλλειμμα της Eλλάδας τεχνηέντως στο 15,4%, ώστε να είναι μεγαλύτερο από το αντίστοιχο της Iρλανδίας και η Eλλάδα να αναγκαστεί να καταφύγει στο ΔΝΤ και να λάβει σκληρά μέτρα, που θα οδηγούσαν στην πλήρη καταστροφή την ελληνική οικονομία.

Σε δεύτερη φάση, και ενώ η Ελλάδα κατ’ ουσίαν είχε ήδη υποδουλωθεί στους δανειστές της, οι οποίο σημειωτέον είναι οι ενορχηστρωτές και οι σχεδιαστές του γεωπολιτικού σκηνικού της ΝΑ Μεσογείου, μπήκε σε εφαρμογή το σχέδιο διάλυσης του ελληνικού κράτους, μέσω της εξαθλίωσης των δημοσίων υπαλλήλων και της εφεδρείας, αντί ενός καλά μελετημένου επανασχεδιασμού του ελληνικού κράτους, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε την απόλυση 200 χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων.

Σε τρίτη φάση ακολούθησε με σχέδιο η αποδόμηση και το ξεχαρβάλωμα των ένδοξων ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, με δηλώσεις περί αντιπαραγωγικών αξιωματικών, με περικοπές επιδομάτων των ιπταμένων των μαχητικών αεροσκαφών, που κυριολεκτικά σηκώνουν στις πλάτες τους τη γεωπολιτική πίεση που δέχεται η Ελλάδα ένεκα του προαναφερθέντος σχεδιασμού. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ακολούθησε o «κίνδυνος του πραξικοπήματος» που επικαλέστηκε ο πρωθυπουργός στις Κάνες, ο αποκεφαλισμός του συνόλου της ηγεσίας των ΕΔ, και η θέσπιση του χαφιεδισμού οριζοντίως και καθέτως στις τάξεις των ΕΔ από τον κ. Μπεγλίτη, μια ενέργεια βάζει δυναμίτη στα θεμέλια του στρατού, αφού καταλύει την ιεραρχία, που αποτελεί την πεμπτουσία κάθε οργανωμένου συνόλου, όπως είναι ο στρατός.

Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάστηκε το επεισόδιο στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από μερίδα ΜΜΕ που κινούνται στην ίδια γ»γραμμή» με την ομάδα των αποδομητών της χώρας, του κράτους και του στρατού, αποτελεί το κερασάκι στην τούρτα, αν και το ρόλο αυτό διεκδικεί με αξιώσεις ο ομάδα των τεσσάρων υπουργών στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης, που ως ασυντόνιστος και παράταιρος θίασος, μάλλον παρακολουθεί παρά πράττει τα δέοντα για να σταματήσει τη διάλυση των ενόπλων δυνάμεων.

Η τραγικότητα της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας είναι τέτοια, που Ελλάδα και Κύπρος θα πέσουμε χωρίς όρους και σαν ώριμο φρούτο στην αγκαλιά του Ισραήλ ή της Τουρκίας ή και των δυο. Και υπάρχει μόνον ένας δρόμος για να αποφύγουμε τα χειρότερα, να αποτρέψουμε την πλήρη περιθωριοποίηση της πατρίδος μας και να προασπίσουμε την ελληνικό χώρο. Ο δρόμος αυτός είναι η ανάληψη της ευθύνης από το σύνολο των πολιτών και του ελληνικού έθνους.

Οι Έλληνες θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να γίνουμε κοινωνοί της κρισιμότητας της κατάστασης και στη συνέχεια, μέσα από διαδικασίες ασφυκτικής πίεσης της κοινής γνώμης, να επιβάλουμε στην κυβέρνηση Παπαδήμου να διαχειριστεί την κατάσταση έτσι, ούτως ώστε να μην υποθηκευτεί η εθνική μας περιουσία και το μέλλον της χώρας.

Παράλληλα, οι Έλληνες πολίτες, μέσα από το μοναδικό μας όπλο, που είναι η πίεση της κοινής γνώμης και η ψήφος, να αποβάλλουμε από την πολιτική σκηνή τις ελίτ των κομμάτων και των ΜΜΕ που στην ουσία δρουν ως εγκάθετοι και εντολοδόχοι ξένων συμφερόντων, ξοδεύοντας αφειδώς τα χρήματα του ελληνικού λαού, μέσα από την κατασπατάληση των μυστικών κονδυλίων και των κονδυλίων με τα οποία σκανδαλωδώς χρηματοδοτούνται τα κόμματα.

Τέλος, θα πρέπει εμείς, η Έλληνες πολίτες, η κοινωνία των πολιτών, να δημιουργήσουμε οι ίδιοι τις συνθήκες για την ριζική αλλαγή του τρόπου με τον οποίο ασκείται η πολιτική στην Ελλάδα, ξεκινώντας από την αλλαγή του πολιτεύματος μέσα την έγκριση ενός εντελώς νέου συντάγματος, που θα δίνει τη δυνατότητα στους Έλληνες πολίτες να έχουν ουσιαστικό λόγο και ρόλο στις αποφάσεις και στην προάσπιση και υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων και του ελληνικού χώρου. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να περιορίσουμε το ρόλο των ξένων πρεσβειών και των εγκαθέτων τους στην πολιτική, το κράτος και τα ΜΜΕ, που λειτουργούν ως Δούρειος Ίππος.

Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, αξίζει να βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί προς τους αποδομητές και ξεθεμελιωτές: Κάτω τα χέρια από τις ένοπλες δυνάμεις!

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Δημοκρατία της Κυριακής