Το γεωστρατηγικό αδιέξοδο της Τουρκίας

Χρήστος Ιακώβου, Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

Η Τουρκία έχει περιέλθει σε γεωστρατηγικό αδιέξοδο τις τελευταίες εβδομάδες λόγω της καταναγκαστικής διπλωματίας που επέλεξε στο θέμα των υποθαλασσίων ερευνών στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Το αδιέξοδο αποτυπώνεται στην απέλπιδα προσπάθεια της Άγκυρας, αφού εγκλωβίστηκε σε μία ρητορική χωρίς να μπορέσει να χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία, να μεταπείσει τις ΗΠΑ να αναθεωρήσουν τη στάση τους στο θέμα των γεωτρήσεων.

Το τουρκικό υπουργείο εξωτερικών γνωρίζει πολύ καλά ότι τα αποθέματα φυσικού αερίου στις περιοχές των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών της Κυπριακής Δημοκρατίας ξεπερνούν τα 15 τρισ. κυβικά μέτρα, ποσότητα η οποία μεταφράζεται σε 1,6 τρισ. ευρώ, με βάση τις σημερινές τιμές. Το θέμα αυτό θα απασχολήσει την τακτική συνεδρίαση του τουρκικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας τον επόμενο μήνα.


Η Τουρκία διαμορφώνει τη γεωστρατηγική της αρχίζοντας από την εξής θέση: Ο θαλάσσιος χώρος που καλύπτουν οι αποκλειστικές οικονομικές ζώνες ανάμεσα σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία υπολογίζεται σε 145.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η Τουρκία, με βάση τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας λαμβάνει έκταση 41.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος παίρνουν εκτάσεις 71.000 και 33.000 τετραγωνικών αντίστοιχα. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα και η Κύπρος θα φυλακίσουν την Τουρκία στον Κόλπο της Αττάλειας, παρά το ότι διαθέτει τις μεγαλύτερες ακτές στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.
Συνεπώς, η Τουρκία θεωρεί ότι σε περίπτωση που δεν εμποδιστούν οι έρευνες της Κυπριακής Δημοκρατίας από την αρχή, σταδιακά η Κύπρος θα αποκτήσει το πλεονέκτημα που θα τις δίδει η δυνατότητα να συνάπτει συμφωνίες γεώτρησης σε όλο το χώρο της Αποκλειστικής της Οικονομικής Ζώνης, με όλες τις αρνητικές συνέπειες σε γεωστρατηγικό επίπεδο που συνεπάγεται αυτό το ενδεχόμενο για την Τουρκία.


Η Τουρκία αντιλαμβανόμενη ότι το ενεργειακό παιγνίδι της Ανατολικής Μεσογείου την οδηγεί σε γεωστρατηγικά αδιέξοδα ετοίμασε προσφάτως πρόγραμμα που προβλέπει την πραγματοποίηση 7 στρατηγικών πρωτοβουλιών στο θέμα της ενέργειας. Τα βήματα είναι τα εξής:


 (1) Αντίπραξη στη Μεσόγειο: υπογραφή «συμφωνίας» με το ψευδοκράτος για τον καθορισμό ΑΟΖ. Η ΤΡΑΟ (Τουρκική Εταιρία Πετρελαίων) μπορεί να ξεκινήσει τις γεωτρήσεις την ερχόμενη εβδομάδα.


(2) Πυρηνική ενέργεια: τα μάτια είναι στραμμένα στους Ιάπωνες για τον σταθμό Σινώπης. Πρόκειται για το δεύτερο εργοστάσιο, μετά το Άκκουγιου, που προβλέπει το πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας της Τουρκίας. Αν δεν εξασφαλιστεί η συμφωνία με την ιαπωνική εταιρία, είναι έτοιμο το Σχέδιο Β και έχει ξεκινήσει ανταλλαγή απόψεων με τις γαλλικές εταιρίες Areva, EDF και GDF,


 (3) Πετρέλαιο στη Φεζάν της Λιβύης: Η ΤΡΑΟ είχε διακόψει της έρευνες σε 6 σημεία της περιοχής Φεζάν της Λιβύης, λόγω της κατάστασης που επικρατεί σε αυτή τη χώρα. Η Άγκυρα διαμήνυσε στη νέα διοίκηση ότι μπορεί να ξαναρχίσει τις εργασίες αναζήτησης και γεώτρησης,


(4) ‘Αραβικός δακτύλιος’ ηλεκτρικής ενέργειας: Η Τουρκία θα ετοιμάσει το μακροπρόθεσμο σχέδιο ενός ‘δακτυλίου ηλεκτροδότησης’ στη Βόρεια Αφρική, που θα περιλαμβάνει 8 αραβικές χώρες –μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος, Λιβύη, Τυνησία και Ιορδανία. Οι σχετικές εργασίες για το έργο αυτό, διάρκειας περίπου οκτώ ετών,


(5) νέα γεώτρηση στη Μαύρη Θάλασσα: οι έρευνες για πετρέλαιο στη Μαύρη Θάλασσα που ξεκίνησε τον Δεκέμβριο 2010 η αμερικανική Exxon Mobil δεν έχουν μέχρι στιγμής φέρει αποτέλεσμα. Το τουρκικό Υπουργείο Ενέργειας αποφάσισε την έναρξη νέων γεωτρήσεων,


(6) Φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν: Οι συζητήσεις Τουρκίας-Αζερμπαϊτζάν για το φυσικό αέριο από το Σαχ Ντενίζ της Νότιας Κασπίας βρίσκονται σε τελικό στάδιο. Το φυσικό αυτό αέριο θα εξάγεται στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας. Η σχετική συμφωνία αναμένεται να υπογραφεί μέσα στον Οκτώβριο,


(7) Εξόρυξη κάρβουνου: Επίκειται η παραγωγή ρεύματος στις λεκάνες άνθρακα που εντόπισε η ΜΤΑ (Γενική Διεύθυνση Έρευνας και Εξόρυξης Μετάλλων) σε τρεις περιοχές της Τουρκίας.


Η σημερινή προσπάθεια της Τουρκίας ευρίσκεται σε σημείο καμπής όπου με τις ενέργειές της θα κριθεί ο σχεδιασμός της για γεωπολιτική αναβάθμιση στην περιοχή, μέσω του ενεργειακού παιγνιδιού.


Source : www.geopolitics-gr.blogspot.com

Αγροτο-ιμπεριαλισμός : Νέος παράγοντας που αλλάζει τον γεωπολιτικό χάρτη

Σημαντικές εκτάσεις γης από χώρες, όπως η Κίνα και η Ινδία, εξαγοράζουν μεγάλα επενδυτικά κεφάλαια, με σκοπό να διασφαλίσουν αποθέματα τροφίμων, σύμφωνα με επίσημη έρευνα τους Διεθνούς Ινστιτούτου Έρευνας της Πολιτικής των Τροφίμων (IFPRI).
Όπως επισημαίνεται στην έρευνα, πρόκειται για μία τάση που στην περίπτωση που συνεχιστεί, δεν αλλάζει μόνον τον γεωπολιτικό χάρτη, αλλά μεσοπρόθεσμα οι φτωχές χώρες θα αντιμετωπίσουν σοβαρό επισιτιστικό πρόβλημα και κοινωνικο-πολιτικές αναταραχές. Το IFPRI ονομάζει αυτή τη νέα τακτική «αγροτο-ιμπεριαλισμό». Η τάση αυτή παρατηρείται από το 2007-2008, όταν για πρώτη φορά άρχισε η αγορά τεράστιων εκτάσεων καλλιεργημένης γης στις αναπτυσσόμενες χώρες. Το 2010 οι εκτάσεις αυτές άγγιξαν τα 650.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, σύμφωνα με έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Όσον αφορά τους αγοραστές, σύμφωνα με το IFPRI, αυτοί δεν είναι μόνο κράτη, αλλά και οικονομικοί όμιλοι. Οι πιο δραστήριοι σε αυτές τις αγορές είναι εκτός της Κίνας, η Ινδία, οι χώρες του Περσικού Κόλπου, η Ν. Κορέα και η Σ. Αραβία. Όμως και η ΕΕ ή μάλλον μεμονωμένες ευρωπαϊκές χώρες ενδιαφέρονται για την αγορά τέτοιων εκτάσεων, επειδή επιθυμούν να διασφαλίσουν καλλιέργειες για παραγωγή βιοκαυσίμων.
Η «υφαρπαγή γης» εγκυμονεί προβλήματα επισιτισμού και κοινωνικές αναταραχές, καθώς είναι φανερό ότι όλες αυτές οι αγορές και οι διακανονισμοί γίνονται ερήμην των φτωχών λαών, με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό κέρδος ή τα πολιτικά και οικονομικά οφέλη μιας συγκεκριμένης ομάδας του πληθυσμού.
Έτσι, εκτοπίζονται για παράδειγμα οι αγρότες που διαθέτουν μικρό κλήρο, διαλύονται ολόκληρα χωριά και αλλάζουν την διατροφή τους εκατομμύρια άνθρωποι.
Τέλος, το Διεθνές Ινστιτούτο Έρευνας της Πολιτικής των Τροφίμων στην προσπάθειά του να μειώσει τα ρίσκα από την «υφαρπαγή γης» καλεί τους αγοραστές γης, κράτη, ομίλους και εταιρείες να τηρούν ορισμένους βασικούς κανόνες, όπως π.χ. διαφάνεια στις διαπραγματεύσεις, αποφυγή παραβίασης των δικαιωμάτων των αγροτών και κυρίως διασφάλιση της ισορροπίας των οικοσυστημάτων.
Source : froutonea.gr

Στοιχεία της τουρκικής πετρελαϊκής πολιτικής

Λιάνα Μυστακίδου

Την ιστορική διαδρομή της πετρελαϊκής πολιτικής της Τουρκίας αποκαλύπτει στην ιστοσελίδα Acik Istihbarat , η κ. Σεμπνέμ Οζμπέκ. Για οικονομία χώρου θα παραθέσουμε αποσπάσματα από την τελευταία περίοδο που μας ενδιαφέρει άμεσα.«Ο Οζάλ που έγινε πρωθυπουργός με την εντολή των ΗΠΑ και την άδεια των πραξικοπηματιών της  12ης Σεπτεμβρίου, μετέτρεψε την ΤΡΑΟ (Τουρκική εταιρία πετρελαίου) από ανώνυμη εταιρία, σε οργανισμό δημοσίου δικαίου.
Με τον τρόπο αυτό τερματίστηκε ο συνεταιρισμός της ΤΡΑΟ με τις θυγατρικές TUPRAS (Διυλιστήρια)  POAS A.S (Υπηρεσίες πετρελαίου) DITAS (Θαλάσσια μεταφορά)  IGSAS A.S. (Βιομηχανία Λιπασμάτων). Οι εταιρίες αυτές ιδιωτικοποιήθηκαν.  Η ΤΡΑΟ  κράτησε το πιο ακριβό και επικίνδυνο κομμάτι, την έρευνα και την άντληση.  Η διύλιση και η μεταφορά που δεν περικλείουν κανένα κίνδυνο ξεπουλήθηκαν για τρεις δεκάρες.

Ο κ. Ερντογάν που σηκώνει τώρα το κεφάλι στους Ελληνοκύπριους συνέχισε  το ξεπούλημα από το σημείο που το άφησε ο Οζάλ.  Ο νόμος για την Αγορά Πετρελαίου που ψήφισε το 2003, επαναφέρει  το  καθεστώς των Διομολογήσεων και παραβιάζει τις διατάξεις του Συντάγματος. Αναλυτικά:

-Ο νέος νόμος καταργεί τους περιορισμούς για την προστασία του εθνικού συμφέροντος  που αποτελεί τη βασική φιλοσοφία του Συντάγματος.

-Αίρει τις απαγορεύσεις και τους περιορισμούς σε ιδιώτες και νομικά πρόσωπα ξένων κρατών, να αποκτήσουν δικαιώματα στα πετρέλαια και το φυσικό αέριο της Τουρκίας.

-Καταργεί  την υποχρέωση διάθεσης του 65% του πετρελαίου και του φυσικού αερίου στην εσωτερική αγορά.

-Επιτρέπει τη διεξαγωγή ερευνών  , κατόπιν σχετικής αδείας και καταβολής αντιτίμου, σε δασικές περιοχές, εθνικά πάρκα, στις πόλεις εντός των ορίων της χώρας.

-Καταργεί τις διατάξεις:

Α- Η άδεια εκμετάλλευσης να ισχύει για 40 χρόνια
Β-Ο κάθε δικαιούχος να  μπορεί να εκμεταλλευτεί μόνο 150.000 εκτάρια.
Γ- Κάθε ιδιώτης να μπορεί να έχει μόνο οκτώ άδειες για έρευνα.

Αίρονται όλοι αυτοί οι περιορισμοί. Το Κόμμα του κ. Ερντογάν άνοιξε το δρόμο στα ξένα μονοπώλια να εκμεταλλεύονται απεριόριστα τα πετρέλαια, το  φυσικό αέριο και όλα τα μεταλλεύματα της Τουρκίας.

Απαγόρευσε επίσης στην ΤΡΑΟ να προβεί σε έρευνες χωρίς τη συνεργασία ξένων. Αυτός είναι και ο λόγος που ζήτησε τη βοήθεια των Νορβηγών».

Η αρθρογράφος χαρακτηρίζει κωμωδία τον τσαμπουκά του κ. Ερντογάν έναντι των Ελληνοκυπρίων, τη στιγμή που ο ίδιος ετοίμασε το  έδαφος για το  ξεπούλημα στους μεγάλους πετρελαϊκούς κολοσσούς. 

Είμαστε, γράφει, αναγκασμένοι να μοιραστούμε το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο με τις χώρες που θα το αντλήσουν  και το ποσοστό μας από τα έσοδα μειώθηκε σε 2% από 12% που προέβλεπε ο προηγούμενος νόμος.

Ελπίζουμε να γνωρίζει η Αθήνα περισσότερες λεπτομέρειες για το νόμο αυτό και αναρωτιόμαστε βέβαια, εάν έχουμε υπογράψει κι εμείς καμία παρόμοια συμφωνία, μετά τη λήξη της περίφημης Κούπερ που μας απαγόρευε να κάνουμε την παραμικρή έρευνα για υδρογονάνθρακες στον τόπο μας!

Η Άγκυρα κλιμακώνει την ένταση με το ερευνητικό Πιρί Ρεϊς.  Ένα πλοίο 33 ετών, παροπλισμένο για αρκετά χρόνια που απέπλευσε χωρίς να ανανεώσει τις γεννήτριες του!

Όπως δήλωσε ο διευθυντής του Ινστιτούτου Θαλασσίων επιστημών και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου της 9ης Σεπτεμβρίου , καθηγητής  Χουσεϊν Αβνί Μπανλί, οι γεννήτριες και η καινούργια μηχανή του σκάφους βρίσκονται στο Τελωνείο ,αλλά δεν  έχουν 200.000 λίρες για να πληρώσουν το ΦΠΑ για να τις παραλάβουν…

Με αυτά τα χάλια απειλούν την Κύπρο και το Ισραήλ!
http://www.elzoni.gr/html/ent/875/ent.13875.asp 

Το κρίσιμο ζήτημα του " επαχθούς" χρέους

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ, διδάκτορα οικονομικών επιστημών 
Η βαθιά και παρατεταμένη κρίση στην ελληνική οικονομία εκδηλώνεται ως κρίση δημόσιου χρέους και ελλειμμάτων στο όνομα των οποίων μισθωτοί, συνταξιούχοι και ευρύτερα λαϊκά στρώματα καλούνται από «τρόϊκα» και κυβέρνηση σε μακροχρόνιες θυσίες για «σωτηρία» της οικονομίας. Η κρίση Χρέους έχει γίνει ιδιόμορφος «κόμπος» συμπύκνωσης των κοινωνικών αντιθέσεων και αντιπαράθεσης διαφορετικών πολιτικών εξόδου από την κρίση. Ωστόσο το κρίσιμο δίλημμα είναι με ποιους όρους; Με όρους πιστωτών ή οφειλετών, υπέρ των τραπεζιτών ή υπέρ της κοινωνίας;
Άρνηση πληρωμής «απεχθούς» χρέους

Η αμφισβήτηση ή αθέτηση (default) πληρωμής του «επαχθούς/ απεχθούς» χρέους αποτελεί κρίσιμο ζήτημα (από ηθική, οικονομική, πολιτική και διεθνή διάσταση). Η έννοια του «επαχθούς» (δυσβάστακτου, ασήκωτου, με πρόσθετα βάρη και δεσμεύσεις) και ταυτόχρονα «απεχθούς» (επί πλέον παράνομου, ανήθικου, αθέμιτου, βρώμικου, κλπ), θεμελιώνει το δικαίωμα άρνησης πληρωμής του. Και μόνο την επίκληση της «κατάστασης ανάγκης» (state of necessity) της Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ να πάρουμε (1613η Συνάντηση, 17η Ιουνίου 1980), η οποία λέει ότι «ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να αναγκαστεί να κλείσει σχολεία, πανεπιστήμια, δικαστήρια, να εγκαταλείψει τις δημόσιες υπηρεσίες, επιφέροντας χάος και αναρχία στην κοινωνία, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει κονδύλια αποπληρωμής δανείων σε ξένους και ντόπιους δανειστές», θεμελιώνεται το δικαίωμα άρνησης πληρωμής όχι μόνο του «επαχθούς»/«απεχθούς» χρέους, αλλά και γενικά του δημόσιου χρέους.
Κατά συνέπεια ο προσδιορισμός των μορφών και του ύψους του συγκεκριμένου χρέους αποτελεί μείζον πολιτικό ζήτημα και συνδέεται με την αποκάλυψη όλων εκείνων των δανειακών συμβάσεων, τοκογλυφικών δανείων, παροχής κρατικών εγγυήσεων σε δάνεια τρίτων, αδιαφανείς και κρυφές συναλλαγές σε εξοπλιστικά προγράμματα, δημόσιες προμήθειες, έργα, κλπ. Δεν είναι δυνατόν οι μισθωτοί και συνταξιούχοι να καλούνται να πληρώσουν τέτοια διαχείριση δημοσίου χρήματος και την ίδια στιγμή οι καταθέσεις «εχόντων και κατεχόντων» στην Ελβετία να ξεπερνούν τα 600 δις €, δύο φορές το δημόσιο χρέος της χώρας, ενώ οι τραπεζίτες, εφοπλιστές, βιομήχανοι, έμποροι, κατασκευαστές, εισοδηματίες, βαρώνοι των Media και οι «γύπες» της υπερεθνικής ελίτ εγκαλούν το λαό σε διαρκείς θυσίες.!!

Η δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ)

Το «Αριστερό Βήμα Διαλόγου» μετά την εκδήλωση στο «Πάντειο» για το «επαχθές χρέος», πήρε μια μεγάλη πρωτοβουλία. Να συμβάλλει στη συγκρότηση μιας αξιόπιστης και ανεξάρτητης «Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου» (ΕΛΕ) του Χρέους, για εξακρίβωση των όρων και χρήσης των δανείων, διαφάνεια σε όλη της «αλυσίδα παραγωγής» του χρέους δημοσίων εσόδων και δαπανών, προσδιορισμού «επαχθούς/απεχθούς» χρέους (κατ' εκτίμηση ανέρχεται σε 75-80% του χρέους) και στήριξη της διεκδίκησης διαγραφής και επαναδιαπραγμάτευσης του υπόλοιπου. Η ΕΛΕ έχει δύο κινδύνους. Από τη μια να εκφυλιστεί ως πρωτοβουλία δημοσίευσης κάποιων υπογραφών και από την άλλη να φορτωθεί καθήκοντα γενικότερης πολιτικής παρέμβασης. Η ΕΛΕ ασφαλώς δεν πρέπει να είναι μια «εξεταστική επιτροπή» τύπου της Βουλής, ούτε επιτροπή διαμαρτυρίας-έγκλισης τύπου «μη κυβερνητικών οργανώσεων» που απευθύνεται στην ευαισθησία της κυβέρνησης, ούτε τέλος επιτροπή παραγωγής ειδήσεων για κούφια σκανδαλολογία και παραπολιτικά σχόλια, αλλά μια Επιτροπή με ουσιαστικές ελεγκτικές αρμοδιότητες, με συμμετοχή ειδικών επιστημόνων, αξιόπιστων δημόσιων προσώπων, μαζί και εκπροσώπων διεθνών οργανώσεων για αξιοποίηση εμπειρίας και διεθνή αλληλεγγύη.

Η ουσιαστική δύναμη της ΕΛΕ θα πηγάζει όχι μόνο από τη θεσμική όσο κυρίως από την κινηματική στήριξη της, με δικτύωσεις στα κοινωνικά κινήματα (συνδικαλιστικές, επιστημονικές, κοινωνικές οργανώσεις), με πολιτική στήριξη από κόμματα και οργανώσεις που ενστερνίζονται την ιδέα ουσιαστικού ελέγχου του χρέους και πρώτα απ' όλα της Αριστεράς. Με τεκμηρίωση (ηθικά, νομικά, πολιτικά επιχειρήματα) της ιδέας άρνησης πληρωμής του «επαχθούς/απεχθούς» χρέους, άρνηση αποδοχής «Μνημονίου» και συνακόλουθων πολιτικών, άρνηση υποθήκευσης μισθών και συντάξεων ως εγγύηση αποπληρωμής δημόσιου χρέους, άρνηση κατάργησης λαϊκής κυριαρχίας και υποταγή του ελληνικού λαού στην «μπότα» του χρηματιστικού κεφαλαίου και των γαλλογερμανικών τραπεζιτών. Από αυτήν την άποψη η ΕΛΕ, σαν λαϊκοδημοκρατικός θεσμός, μπορεί να λειτουργήσει ως σημαντικός μοχλός ανατροπής των προπαγανδιστικών στερεότυπων κυβέρνησης και «τρόϊκας», αποδόμησης του «μονόδρομου» των αλλεπάλληλων «Μνημονίων», ενίσχυση αγωνιστικής παρέμβασης για εναλλακτική πολιτική προοδευτικής εξόδου από την κρίση, με συγκρότηση μιας ριζοσπαστικής-αριστερής κυβέρνησης που θα ανοίξει ελπιδοφόρους ορίζοντες στην ελληνική κοινωνία.

Source : iskra.gr

Tensions between North and South Sudan

Last Thursday at 11:00 PM, the joint forces of SAF and the PDF opened fire on a three car SPLM convoy carrying a delegation out of Al Damazein at the town’s southern checkpoint.

By George Okore

 The Sudanese ruling National Congress Party (NCP) moved significant military forces - comprised of Popular Defence Forces (PDF), national security, and Sudanese Armed Forces (SAF) - with heavy military equipment into Blue Nile state. 

Blue Nile state is one of the contentious “three areas” claimed by both the Sudan Peoples’ Liberation Movement (SPLM) and NCP. It was given special status along with South Kordofan in the 2005 Comprehensive Peace Agreement (CPA) that provided for administration of the state to be shared between the two parties until the elections, and for a popular consultation to take place after the elections to assess popular opinions of the administration of the state under the CPA.

Although Blue Nile state is located firmly within Northern Sudan, there remains significant SPLM/A presence and SPLM Northern Sector’s Chairman, Malik Agar, won the race for governor in the April 2010 elections. Coming after recent resurgent fighting between SPLM and NCP in South Kordofan in June, it is feared the fighting will spread to Blue Nile.

“The decision to move military troops and equipment into the state indicates that the government of Sudan is looking to expand the war into Blue Nile state. Forces and equipment have been distributed around the capital town of Al Damazein,” says Osman Hummaida, Executive Director at Afrcain Center for Peace and Justice Studies.

Events from the past three days are worrying. Last Thursday at 11:00 PM, the joint forces of SAF and the PDF opened fire on a three car SPLM convoy carrying a delegation out of Al Damazein at the town’s southern checkpoint. The fire was returned and fighting moved inside the town to the areas of Al Nahda, the crops market, industrial area and nearby NCP military headquarters.

Later the same night, the popular militia, brought from Khartoum by aircraft, attacked the SPLM residential area in Al Mustshareen sector and opened fire on Governor Malik Agar house, killing members of his guards and arresting others. Witnesses say that the Sudanese government forces fired on anyone that appeared to be affiliated with the SPLM and arrested some others.

Heavy military equipment from the North has been distributed inside civilians sectors in the town including in Hai Alganes where witnesses say they saw five tanks and three military landcruisers with doshka guns mounted to them. Witnesses said that around 30 civilians were killed as a result of the fighting and many others were injured.

Both NCP and SPLM have suffered more than 200 fatalities and approximately 500 more were injured in the fighting. Following initial fighting, SPLM controls Albao, Kurmuk and Gisaan and the rest of the state remains under NCP control. The fighting has caused around 50,000 civilians - mostly women, children, and elderly men - to flee Al Damazein and Al Rusairis towns into Sennar state. The Northern military forces have closed the main road linking Blue Nile to Sennar, causing those fleeing the areas of fighting to have to take more difficult roads impacted by the rainy season.

On Friday, Sudanese President Omar Al Bashir declared a state of emergency in Blue Nile and suspended application of interim constitution there. A series of presidential orders were issued, including replacing the elected governor with a military governor. Far from protecting civilians, the state of emergency allows Northern militias and SAF to arrest and try anyone suspected of affiliation with SPLM.  Consequently, it is possible that anyone who is not a member of NCP may be targeted for arrest and summary trial.

The seriousness of situation in Blue Nile and the potential for repetition of serious violations of international law in Southern Kordofan and Darfur require urgent action by the international community. They must necessarily focus on protection of civilians, ensuring humanitarian access, and facilitation of ceasefire negotiations. It will be critical to ensure that Blue Nile citizens have access to humanitarian assistance. The NCP should not be allowed to prevent this access as they have done in the Nuba Mountains in South Kordofan.

The declaration of the war in Blue Nile, fighting in Darfur and South Kordofan and Abyei stalemate – put many civilians at risk in Sudan. It is worth noting that these regions of Northern Sudan are the ones most populated by persons that identify as having African rather than Arab ethnicity. The international community must therefore monitor the rights of these ethnic groups and take urgent steps to prevent the exacerbation of their situation. The need for monitoring is all the more urgent because constitutional protections have been suspended in the state. Mechanisms like the special court established by Bashir in a Presidential Decree are likely to simply give legal cover to the targeting of members of the SPLM and violate the right of defendants to a fair trial. 
Source : news from africa.org

Ανατρέποντας τα δεδομένα 37 ετών

Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 δημιούργησε στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου μιά νέα γεωστρατηγική κατάσταση. Η Κυπριακή Δημοκρατία με το 40 % περίπου των εδαφών της κατεχομένων από την Τουρκία και με μιά ισχυρή τουρκική στρατιωτική παρουσία στο κατεχόμενο τμήμα της βρισκόταν κυριολεκτικά στο έλεος των όποιων σχεδιασμών και επιδιώξεων της Αγκυρας. Η κατάσταση παρέμενε μη αναστρέψιμη παρ' όλες τις διπλωματικές προσπάθειες Ελλάδας και Κύπρου, παρόλες τις προσπάθειες ενίσχυσης της αμυντικής θωράκισης της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η είσοδος της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση ως κράτος - μέλος της δεν άλλαξε καθόλου το status quo της περιοχής. Προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού στα πλαίσια του " Σχεδίου Ανάν" όπου το σύνολο της Κυπριακής Δημοκρατίας θα μετεξελισσόταν σε προτεκτοράτο της Τουρκίας , με φυσική κατάληξη τον οριστικό αφελληνισμό της, απετράπει κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.
Η πιθανότητα ύπαρξης υδρογονανθράκων στην ευρύτερη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου άρχισε να ερευνάται τα τελευταία χρόνια σε μιά προσπάθεια ανεύρεσης νέων πηγών εν όψει της εξάντλησης των ήδη γνωστών αποθεμάτων και των συνεχώς αυξανόμενων αναγκών της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Τα αποτελέσματα των ερευνών έδειξαν ότι ο υποθαλλάσιος πλούτος της περιοχής θα μπορούσε να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες της Ευρώπης για πολλές δεκαετίες. Ο καθορισμός Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών από τα κράτη της περιοχής, βάσει του Δικαίου της Θάλλασας, ήταν το πρώτο βήμα για μιά συνολικότερη κατανομή μεταξύ κρατών και εταιρειών του υποθαλλάσιου πλούτου.
Η Κυπριακή Δημοκρατία, ως διεθνώς αναγνωρισμένη νομική οντότητα,  καλύπτει το σύνολο των εδαφών της Κύπρου όπως και όλη την περιβάλλουσα Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της, όπως φαίνεται και στον ανωτέρω χάρτη. Τόσο τα έξοδα όσο και τα έσοδα από την εκμετάλλευση της ΑΟΖ πρέπει να κατανέμονται αναλογικά στις κοινότητες που απαρτίζουν το σύνολο των κατοίκων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεδομένου όμως ότι η τουρκοκυπριακή κοινότητα παραμένει εγκλωβισμένη και κατεχόμενη από την Τουρκία δεν μπορεί να καρπωθεί τα οφέλη από την εκμετάλλευση της ΑΟΖ.
Παρουσιάζεται μιά μοναδική ευκαιρία για την αποκατάσταση της ενότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας στα πλαίσια του προ-1974 καθεστώτος. Τα έσοδα τα αναλογούντα στην τουρκοκυπριακή κοινότητα μπορούν να κατατίθενται σε ένα από τα υπάρχοντα Ευρωπαϊκά Ταμεία ( Αλληλεγγύης, Πολιτικής Συνοχής κ.α.) με την ρητή δέσμευση ότι θα αποδοθούν μετά την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και την επανένωση του νησιού στα προ-1974 πλαίσια.
Οι γεωπολιτικοί και οικονομικοί παίκτες της περιοχής έχουν τις δυνατότητες , εφ' όσον οφελούνται ικανοποιητικά  από την εκμετάλλευση του συνόλου της Κυπριακής ΑΟΖ ( περιλαμβανομένου και του χώρου μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας) να συμβάλλουν στην επίτευξη αυτής της επανένωσης. Οι αλλαγές καθεστώτων και οι κάθε λογής ανατροπές επισπεύδονται όταν τα οφέλη υπερβαίνουν τα κόστη διατήρησης παρωχημένων καταστάσεων.
ΠΗΓΗ

Τουρκικές απόψεις για την κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο

Του Χρήστου Μηνάγια
 

Τις τελευταίες ημέρες και ειδικά μετά τη δημοσιοποίηση της έκθεσης του ΟΗΕ για το Mavi Marmara παρατηρείται μια ραγδαία όξυνση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ, με την τουρκική πλευρά να επιδεικνύει μια συμπεριφορά πλούσια σε αλαζονεία, οργή, απειλές και εκβιασμούς, δίδοντας την εντύπωση ότι έχει απολέσει σημαντικό μέρος της ψυχραιμίας της. Ωστόσο, παρά την αποφασιστικότητα που θέλει να προβάλλει η τουρκική ηγεσία τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό, θεωρείται σκόπιμο να παρουσιασθούν ακολούθως ορισμένα άρθρα έγκριτων Τούρκων
αρθρογράφων και ενός ακαδημαϊκού τα οποία δίδουν μια άλλη διάσταση “αποκωδικοποίησης” της τουρκικής στρατηγικής και των κινήσεων που θα ακολουθήσουν.

Αρθρογράφος Kadri Gürsel, εφημερίδα Milliyet/ 5-9-2011
 

Η Τουρκία προκειμένου να εξομαλύνει τις σχέσεις της με το Ισραήλ, οι οποίες οξύνθηκαν λόγω του περιστατικού στο Mavi Marmara, αρχικά είχε δύο επίσημες απαιτήσεις: πρώτον, το Ισραήλ να ζητήσει επίσημα συγγνώμη λόγω της αιματηρής επιχείρησης που πραγματοποίησε στο πλοίο και δεύτερον να
αποζημιώσει τους συγγενείς των θυμάτωνC.. Αργότερα όμως, στις αρχές του 2011 ο πρωθυπουργός Ερντογάν έθεσε ακόμη ένα θέμα. Την άρση του αποκλεισμού που εφαρμόζει το Ισραήλ στη Γάζα. Τούτο δεν ετέθη ως μια επίσημη απαίτηση, αλλά ως ένα αίτημα που είχε πολιτική και ανθρωπιστική
διάσταση. Όμως, στις αρχές του Ιουλίου 2011 (σ.σ. λίγες ημέρες μετά τις εκλογές της 12-6-2011) ο πρωθυπουργός Ερντογάν προέβαλε την άρση του αποκλεισμού της Γάζας ως την κύρια απαίτηση για να ομαλοποιηθούν οι σχέσεις με το ΙσραήλC.. Η Τουρκία, συνδέοντας την απαίτηση συγγνώμης και
αποζημιώσεων από το Ισραήλ με το θέμα της Γάζας, υποθήκευσε την εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ σε ελάχιστο επίπεδο με τη Χαμάς και σε μέγιστο επίπεδο με την επίλυση του παλαιστινιακού προβλήματος. Η τύχη της υπόθεσης της Γάζας και των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων δεν θα χαραχθεί πλέον σε επίπεδο διμερών σχέσεων, αλλά σε ένα πολυδιάστατο επίπεδο που θα μπορούν να παρεμβαίνουν και τρίτοι εξωτερικοί παράγοντες όπως η Χαμάς, η Αίγυπτος, η Χεζμπολάχ, το Ιράν, ακόμη και η Συρία. Η διατήρηση μιας κατάστασης κρίσης και σύγκρουσης, συνδέοντας τις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ με τη Γάζα και η αναδιάρθρωση του υφιστάμενου status quo και του μέλλοντος της Μέσης Ανατολής, υπό τη σκέπη των αναταραχών και εξεγέρσεων της «Αραβικής Άνοιξης» αποτελεί μια στρατηγική επιλογή της εξωτερικής πολιτικής του κόμματος ΑΚΡ. =στόσο, η απόφαση αυτή ταυτόχρονα είναι ακρατής και παρακινδυνευμένη.

Αρθρογράφος Aslı Aydıntasbas, εφημερίδα Milliyet/ 5-9-2011
 

Η ελευθερία της ναυσιπλοΐας στην Ανατολική Μεσόγειο αποτελεί το σημείο ιδιάζουσας σημασίας στο πακέτο μέτρων που ανακοίνωσε η Τουρκία αναφορικά με τις τουρκο-ισραηλινές σχέσεις. Είτε το θέλουμε είτε όχι, η εν λόγω αναφορά προκάλεσε συζητήσεις και αντιδικίες στα εξής ερωτήματα:
Οδηγούμαστε σε πόλεμο με το Ισραήλ; Από τούδε και στο εξής τα πολεμικά πλοία της Τουρκίας θα μπορούν να συνοδεύουν τους στολίσκους που μεταφέρουν βοήθεια στη Γάζα; Κατά βάθος η Άγκυρα, στα πλαίσια της έννοιας η οποία στη διπλωματική γλώσσα ονομάζεται στρατηγική ασάφεια/αοριστολογία, δεν προτίθεται να συγκεκριμενοποιήσει περισσότερο την πρόθεσή της που εμπεριέχεται στην παραπάνω αναφοράC. Σε συζήτηση που είχα με υψηλόβαθμο (Τούρκο) διπλωμάτη αναφορικά με την τουρκο-ισραηλινή ένταση μου ειπώθηκαν τα εξής: «Η έκθεση (των Ηνωμένων Εθνών) αναγνωρίζει το δικαίωμα της ηγεμονίας του Ισραήλ σε όλη τη Μεσόγειο. Από την πλευρά μας το πιο σημαντικό θέμα είναι ότι η επίθεση πραγματοποιήθηκε στο μέσο της Ανατολικής Μεσογείου, περιοχή που είναι για εμάς περιοχή στρατηγικής σημασίας. Αυτό σημαίνει ότι το Ισραήλ “θα λύνει και θα δένει” στη Μεσόγειο. Τούτο δεν είναι δυνατόν να το αποδεχθούμε. Δεν θα αφεθεί στη διάθεση του Ισραήλ η ελευθερία ναυσιπλοΐας στη Μεσόγειο. Το Ισραήλ δεν μπορεί να κυκλοφορεί στη Μεσόγειο λέγοντας ‘λύνω και δένω”. Σε περίπτωση που δεν το κάνει αυτό δεν υπάρχει λόγος σύγκρουσης.» Εντάξει όλα αυτά.
Όμως τι πρέπει να κάνει η Τουρκία για να δημιουργήσει τη δική της ηγεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο; Για να εναντιωθεί στην ισραηλινή συμπεριφορά του “λύνω και δένω”, η Τουρκία θα στείλει πράγματι τα πολεμικά της πλοία στην περιοχή; Θα εμποδίσει το Ισραήλ να κυκλοφορεί στα διεθνή ύδατα;
Πράγματι η Τουρκία από τώρα άρχισε μια προσπάθεια αύξησης της διεθνούς της παρουσίας στα διεθνή ύδατα όπως είναι η Ανατολική Μεσόγειος. Αυτή η νέα πολιτική που διαμορφώθηκε μετά τις επαφές που είχαν οι (Τούρκοι) διπλωμάτες με τις (τουρκικές) ναυτικές δυνάμεις, περιλαμβάνει πολύ συχνές και εμφανείς περιπολίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Προς το παρόν υπάρχει μόνο μια τουρκική φρεγάτα στην Ανατολική Μεσόγειο. Όμως η κυβέρνηση σκέφτεται να αυξήσει σύντομα τον αριθμό τους σε 3 ή 4. Η εν λόγω πολιτική της “εμφανούς παρουσίας” στην Ανατολική Μεσόγειο δεν διαφέρει από την πολιτική που εφαρμόζεται στον εναέριο χώρο εναντίον της Ελλάδος σε σχέση με τη γραμμή του FIR της Άγκυρας. Η Ελλάδα λέει ότι της ανήκει ο εναέριος χώρος του Αιγαίου, όμως υπάρχει μια περιοχή της οποίας η κυριαρχία δενείναι αποδεκτή από την Τουρκία. Τα τουρκικά αεροσκάφη για να μπορούν να λένε ότι “υπάρχουμε και εμείς στο Αιγαίο” συχνά ίπτανται στον αμφισβητούμενο εναέριο χώρο και δεν δειλιάζουν να λάβουν μέρος σε αερομαχίες. Με τον ίδιο τρόπο ένα τουρκικό πλοίο θα βρίσκεται απέναντι από ένα πλοίο του ισραηλινού στόλου, θα το πλησιάζει σε απόσταση 100 μέτρων
και θα περιμένει εκείC. Αμάν να προσέξουμε. Σε μια περίοδο έντασης με το Ισραήλ πρέπει να είμαστε ευαίσθητοι, ειδικά, με τον αντισημιτισμό. Εάν αρχίσουμε να βλέπουμε τον εβραϊκό δάκτυλο πίσω από κάθε εξέλιξη που δεν μας αρέσει, τότε στην πραγματικότητα δεν θα έχουμε επαφή με κανέναν.
 

Αρθρογράφος Semih İdiz, εφημερίδα Milliyet/ 5-9-2011
 

Η απογύμνωση μιας μεγάλης αποστολής, σε μια περιοχή που αποτελεί το πεδίο ενδιαφέροντος όλου του κόσμου και για ένα θέμα, που άλλωστε δεν ενδιαφέρει άμεσα τα εθνικά συμφέροντα, δεν πρέπει να παραλείψει μια πραγματικότητα, βάσει της οποίας η Τουρκία θα βιώσει την αποθάρρυνση του νέου οράματος της. Ο Νταβούτογλου είναι ανήσυχος/ενοχλημένος από τη μετατροπή αυτού του προβλήματος σε τουρκο-ισραηλινό πρόβλημα. Κατ’ αυτόν, πρόκειται για ένα πρόβλημα διεθνούς δικαίου και διεθνούς συνείδησης μεταξύ του Ισραήλ και της διεθνούς κοινότητας. Όμως οι δηλώσεις/διευκρινήσεις που έρχονται από τη Δύση καταδεικνύουν ότι δεν πρόκειται για ένα νομικό αλλά για ένα πολιτικό πρόβλημα μεταξύ Τουρκιάς και Ισραήλ. Ακόμη και οι χώρες που είχαν υπηκόους τους στο Mavi Marmara αντί να υποστηρίζουν ανοικτά την Άγκυρα υποδεικνύουν και συμβουλεύουν για άμεση συμφιλίωση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Ό,τι δηλαδή περιλαμβάνει η
τελική σύσταση της έκθεσης Palmer. Η Τουρκία δεν το επιθυμεί αυτό, όμως στο διάλογο της Άγκυρας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις χώρες της Ευρώπης, αυτό θα αποτελεί το στερεότυπο επίσημο λόγο της απέναντι πλευράς.
 

Αρθρογράφος İhsan Dağı, εφημερίδα Zaman/6-9-2011
 

Για όλες τις χώρες, μερικές στιγμές είναι πολύ σημαντικές. Στην κορυφή αυτών βρίσκεται η “στιγμή της ανόδου”. Η άνοδος πρέπει να διαχειρισθεί σωστά διότι υπάρχουν κράτη και κέντρα εξουσίας τα οποία επιθυμούν να τραβήξουν κάτω και να καθηλώσουν στο έδαφος την χώρα που ανέρχεται. Η
Τουρκία βρίσκεται ακριβώς σε ένα τέτοιο σημείο. Η δημοκρατία ενδυναμώνεται, η οικονομία ακμάζει και το γόητρο αυξάνεται τόσο στην περιοχή όσο και διεθνώςC. Εάν ανεβαίνετε ως χώρα, στον περίγυρο σας θα υπάρχουν κάποιοι που αυτό δεν θα τους ικανοποιεί, θα είναι ανήσυχοι και θα στήσουν παγίδες για σας δημιουργήσουν “οδικό ατύχημα”. Κατ’ εμέ η Τουρκία βρίσκεται σε μια τέτοια φάση. Προσφέρεται μια ευκαιρία σε αυτούς που θέλουν να καρφώσουν την ανερχόμενη Τουρκία στο έδαφος για τους εξής λόγους: σε ότι αφορά στο εσωτερικό υπάρχει μια βαθειά κρίση με το κουρδικό
πρόβλημα και τις πολιτικο-στρατιωτικές σχέσεις, ενώ στο εξωτερικό υπάρχει μια σύγκρουση που θα εκραγεί με το Ιράν, τη Συρία και το Ισραήλ. Σε αυτούς τους επικίνδυνους τομείς η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να είναι πολύ προσεκτική. Σε περίπτωση που διολισθήσουμε σε κατάσταση “μέθης της
εξουσίας” και οδηγηθούμε σε ένα σημείο βίαιο και συγκρουσιακό τότε κάποιος από τους προαναφερθέντες λόγους θα σταματήσει την άνοδο της Τουρκίας. Η κυβέρνηση πρέπει να γνωρίζει το εξής: κάθε είδους “θερμή σύγκρουση” ή οποιαδήποτε παρόμοια κατάσταση θα βλάψει την Τουρκία που ανοίγεται και εξαπλώνεται στην περιοχή και θα αποτραβήξει τις πολιτικές της δυνάμεις και
την πολιτική της επιρροή εντός των συνόρων της χώρας. Τα χρήματα και οι άνθρωποι δραπετεύουν από κάθε χώρα που βρίσκεται στα πρόθυρα μιας “θερμής σύγκρουσης”.
 

Τούρκος καθηγητής Cenap ÇAKMAK
 

Η έκθεση των Ηνωμένων Εθνών για το Mavi Marmara έχει διπλή σημασία: πρώτον, αφενός αποτελεί μια βάση νομιμοποίησης της υπάρχουσας κατάστασης στη Γάζα (σ.σ. εννοεί τον αποκλεισμό της Γάζας), αφετέρου διαπιστώνεται η νομιμοποίηση της εφόδου που έγινε στο πλοίο Mavi Marmara. Δεύτερον, η τουρκική εξωτερική πολιτική απώλεσε τη δυνατότητα να εξηγήσει στη διεθνή κοινότητα τις επίσημες θέσεις της, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πλέον πολύ μεγαλύτερες δυσχέρειες για να γίνει αποδεκτή η στάση της ΤουρκίαςC.. Η αναφορά (των Ηνωμένων Εθνών) περιέχει συστάσεις εξ ολοκλήρου αντίθετες με την επιχειρηματολογία της Τουρκίας και επικυρώνει τη θέση του Ισραήλ. Ειδικά η αναφορά της έκθεσης στο θέμα της νομιμότητας του αποκλεισμού της Γάζας, ισχυροποιεί το Ισραήλ.
Επίσης, ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί η ακόλουθη δήλωση του Κemal Κılıçdaroğlu, αρχηγού του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης CHP: «Εάν το CHP ήταν στην εξουσία, δεν θα επιτρέπαμε σε ένα πλοίο όπως το Mavi Marmara να εξέλθει των τουρκικών χωρικών υδάτων, διότι δεν θα επιθυμούσαμε να χαλάσουν οι σχέσεις μας με το Ισραήλ.»
Η κατάσταση που διαμορφώνεται ενόψει όλων των παραπάνω έχει ως ακολούθως:
 

• H Τουρκία, προσπαθώντας να επιφορτισθεί έναν περιφερειακό και εν μέρει διεθνή ρόλο ώστε να έχει λόγο στο σχεδιασμό του νέου διεθνούς σκηνικού, ενσωμάτωσε στον ήδη βεβαρυμμένο τομέα εθνικής ασφάλειας της κινδύνους και απειλές που αντιμετωπίζουν τρίτες χώρες. Τούτο αποτυπώνεται πλήρως στη μεταστροφή των μηδενικών προβλημάτων του Νταβούτογλου σε πολλαπλά προβλήματα με τη Συρία, το Ιράν, το Ιράκ, την Αρμενία, την Ελλάδα, την Κύπρο ακόμη και το Αζερμπαϊτζάν.
 

• Η Άγκυρα δεν μπορεί ούτε να σηκώσει το ανάστημα της, ούτε να συναγωνισθεί σε ισχύ το Ισραήλ. Απλώς, επιδεικνύει μια αποτρεπτική στάση ενόψει των ενεργειακών εξελίξεων της Ανατολικής Μεσογείου και του άξονα συνεργασίας Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδος.
 

• Η κυβέρνηση του Ερντογάν βλέποντας ότι δεν μπορεί να αποτρέψει την Κύπρο από τις γεωτρήσεις για εντοπισμό υδρογονανθράκων στον κυπριακό θαλάσσιο χώρο, στις αρχές Ιουλίου προέβαλε την άρση του αποκλεισμού της Γάζας ως κύρια απαίτηση για την ομαλοποίηση των σχέσεων της με το Ισραήλ, γνωρίζοντας φυσικά ότι αυτό δεν επρόκειτο να γίνει αποδεκτό.
 

• Η στρατηγική της ισλαμικής κυβέρνησης του ΑΚΡ προσπάθησε να εκμεταλλευθεί το περιστατικό του Mavi Marmara με σκοπό, αυτό να μετατραπεί σ’ ένα πολυδιάστατο πρόβλημα με δικαίωμα παρέμβασης τρίτων και εξωτερικών παραγόντων όπως, η Χαμάς, η Αίγυπτος, η Χεζμπολάχ, το Ιράν, ακόμη και η Συρία, και ενώ οι εξεγέρσεις της «Αραβικής Άνοιξης» ευρίσκονται σε εξέλιξη. Άλλωστε, η επίσκεψη του Ερντογάν στην Αίγυπτο (12 και 13-9-2011), στην Τυνησία (14-9-2011) και στη Λιβύη (15-9-2011), συνοδευόμενος από 80 επιχειρηματίες, μόνο τυχαία δεν είναι και επιβεβαιώνει την παραπάνω εκτίμηση.
 

• Η Τουρκία, προκειμένου να εξασφαλίσει την κυριαρχία της στην Ανατολική Μεσόγειο θα αυξήσει τη ναυτική παρουσία της στην περιοχή και θα αρχίσει προκλητικές ενέργειες με πολεμικά της πλοία εναντίον του ισραηλινού στόλου, εφαρμόζοντας την ίδια στρατηγική αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.
 

• Αφενός τα αδιέξοδα της πολιτικής του Νταβούτογλου είναι πασιφανή αφετέρου ο μηχανισμός του «βαθέος ισλαμικού κράτους» του Φετουλάχ Γκιουλέν προτρέπει τον πρωθυπουργό Ερντογάν να συνέλθει από τη “μέθη της εξουσίας” και να μη βάλει τη χώρα σε μια “θερμή συγκρουσιακή”
κατάσταση με το Ισραήλ. Ειδικά σε μια περίοδο όπου το κουρδικό, η ρήξη του Ερντογάν με τους στρατηγούς και οι σχέσεις με τη Συρία αποτελούν πολύ σημαντικά τρωτά σημεία. Στα σημεία αυτά εάν προσδεθεί και το Ιράν, το οποίο ενόψει της εγκατάστασης του νατοϊκού ραντάρ στη Malatya ή στα Άδανα, απειλεί εμμέσως την Τουρκία, τονίζοντας ότι καμία μουσουλμανική χώρα δεν πρέπει να αποτελεί εργαλείο του ΝΑΤΟ, οι απειλές που δημιουργούνται είναι πολυδιάστατες και πιθανόν μη
αντιμετωπίσιμες. 

Source : http://www.geostrategy.gr/