Ρωσικό ενδιαφέρον για δύο "οικόπεδα" εντός της κυπριακής ΑΟΖ

Καθημερινός συντονισμός Αθηνών – Λευκωσίας για ΑΟΖ - Αύριο ο Οζερσάι στην Άγκυρα για οδηγίες – Συνεχίζουν τις απειλές οι Τούρκοι

Του Παναγιώτη Τσαγγάρη

Ο ρωσικός κολοσσός Gazprom επέδειξε ενδιαφέρον για δύο οικόπεδα εντός της κυπριακής ΑΟΖ

Για δύο θαλάσσια οικόπεδα εντός της κυπριακής ΑΟΖ ενδιαφέρεται ο ρωσικός κολοσσός φυσικού αερίου Gazprom ενώ το διεθνές ενδιαφέρον για τα δικαιώματα στα οικόπεδα της Κύπρου ολοένα και αυξάνεται με εταιρείες όπως οι Total, Norway's Statoil και Chevron να έχουν επίσης εκδηλωθεί θετικά. Ωστόσο τα πάντα θα κριθούν από τη διερευνητική γεώτρηση στο οικόπεδο «Αφροδίτη», για την οποία δόθηκε χθες από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας το τελικό «ΟΚ» και πλέον οι πάντες βρίσκονται σε αναμονή. Παράλληλα όμως τα εμπλεκόμενα μέρη βρίσκονται και σε ετοιμότητα αφού οι τουρκικές απειλές συνεχίζονται σε έντονο ύφος και τόνο και σε όλα τα επίπεδα, σε σημείο που η Άγκυρα ζητά την παρέμβαση της ΕΕ ώστε «να λογικευτούν οι ελληνοκύπριοι», ενώ αύριο ο σύμβουλος του τουρκοκύπριου ηγέτη, Κουντρέτ Οζερσάι μεταβαίνει στην Τουρκία για οδηγίες ως προς τη διαχείριση του θέματος της γεώτρησης. Χθες πραγματοποιήθηκε παράλληλα και συνάντηση μεταξύ του Πρέσβη του Ισραήλ στη Λευκωσία, Michael Harari και της ΥΠΕΞ, Ερατώ Κ. Μαρκουλλή ενώ σε καθημερινό συντονισμό βρίσκονται Αθήνα και Λευκωσία.    Θέλει δύο η Μόσχα   Η στήριξη της Μόσχας στις ενέργειες της Λευκωσίας για εκμετάλλευση της ΑΟΖ δεν είναι καθόλου τυχαία αφού πέραν της διαχρονικής φιλίας των δύο χώρων, στο παρασκήνιο εκτυλίσσεται «σοβαρό παιχνίδι» ως προς τις προθέσεις της ρωσικής κρατικής εταιρείας Gazprom, η οποία σήμερα είναι και ο Νούμερο 1 παίχτης στη διεθνή αγορά φυσικού αερίου, για εξασφάλιση δικαιωμάτων σε θαλάσσια οικόπεδα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ» ο ρωσικός κολοσσός επέδειξε ισχυρό ενδιαφέρον για δύο οικόπεδα, τα δικαιώματα των οποίων θα πρέπει να διεκδικήσει κατά τον δεύτερο γύρο αδειοδοτήσεων, ο οποίος αναμένεται αρχές του 2012. Ως γνωστό η Κυπριακή Δημοκρατία θα προκηρύξει διαγωνισμό για τα υπόλοιπα δώδεκα θαλάσσια οικόπεδα καθώς, όπως αποκάλυψε παλαιότερα η «Κ», και για το 25% του οικοπέδου «Αφροδίτη», του οποίου τα δικαιώματα εξασφάλισε η αμερικανική εταιρεία Noble Energy κατά τον πρώτο γύρο αδειοδοτήσεων και στο οποίο αναμένεται η διερευνητική γεώτρηση, από την οποία θα καθοριστεί επακριβώς η ποιότητα των κοιτασμάτων και κατά πόσο αυτό που θα εντοπιστεί είναι εκμεταλλεύσιμο και εμπορεύσιμο.   Επιμένει η Τουρκία   ''Ξέρουν καλά τις ευαισθησίες της Τουρκίας. Τη δυναμικότητα της Τουρκίας την αφήνω στις δικές τους δημιουργικές δυνάμεις'', δήλωσε και πάλι ο Υπουργός για θέματα ΕΕ, Εγκεμέν Μπαγίς, κληθείς να σχολιάσει τις έρευνες Κύπρου και Ισραήλ για φυσικό αέριο και την τοποθέτηση των ισραηλινών δυνάμεων σε ''συναγερμό Β''. Ο κ. Μπαγίς ρωτήθηκε επί του προκειμένου σε διάσκεψη του Ελεγκτικού Συνεδρίου στην Άγκυρα. Παράλληλα ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Τουρκίας στις Βρυξέλλες ζήτησε παρέμβαση από την ΕΕ, έτσι ώστε όπως είπε, «να λογικευτεί η ελληνοκυπριακή πλευρά» και να σταματήσει τη διαδικασία γεώτρησης, αφού όπως σημείωσε, ο φυσικός πλούτος του νησιού ανήκει και στις δύο κοινότητες.   Μαρκουλλή - Harari  Στο μεταξύ σε πλήρη συντονισμό βρίσκεται η Λευκωσία με την Αθήνα καθώς και με το Τελ Αβίβ ως προς το όλο ζήτημα του φυσικού αερίου και τις απειλές της Άγκυρας. Χθες πραγματοποιήθηκε εθιμοτυπική συνάντηση μεταξύ της ΥΠΕΞ, κ. Μαρκουλλή και του Πρεσβευτή του Ισραήλ Michael Harari και σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση στη συνάντηση κυρίαρχο θέμα ήταν οι πρόσφατες τουρκικές απειλές ενώ συζητήθηκαν ακόμη οι διμερείς σχέσεις Κύπρου-Ισραήλ, η ειρηνευτική διαδικασία στη Μέση Ανατολή, καθώς και άλλα περιφερειακά θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος. Η κ. Μαρκουλλή εξέφρασε στον Πρεσβευτή του Ισραήλ τη λύπη της για πρόσφατη επίθεση κατά της Πρεσβείας του Ισραήλ στην Αίγυπτο. Ο Ισραηλινός Πρεσβευτής ανέφερε ότι η τουρκική συμπεριφορά στην περιοχή είναι ανησυχητική. Source : http://kathimerini.com.cy/

Η ώρα της τελικής λύσης

Το ψυχόδραμα που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες, με την εκταμίευση της έκτης δόσης των δανείων, το ζήσαμε και με τις προηγούμενες δόσεις με την ίδια ένταση. Ωστόσο, με το πέρασμα του χρόνου, αποδεικνύεται με τον πιο σαφή τρόπο ότι η «συνταγή» της τρόικας δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από την ύφεση και σύντομα οι εταίροι θα κληθούν να λάβουν σημαντικές αποφάσεις.
Η αποχώρηση του κλιμακίου της τρόικας από την Αθήνα στις αρχές του μήνα φυσικά και δεν έγινε για τεχνικούς λόγους, όπως ισχυρίστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα η κυβέρνηση και οι Βρυξέλλες, προκειμένου να καθησυχάσουν τις αγορές. Οι λόγοι ήταν ουσιαστικοί και είχαν να κάνουν με το γεγονός ότι επί ενάμιση μήνα (από την υιοθέτηση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος από τη Βουλή), η κυβέρνηση πελαγοδρομούσε, δίνοντας την εντύπωση ότι επιχειρούσε να κερδίσει χρόνο, λες και περίμενε να συμβεί κάτι που θα άλλαζε τα δεδομένα.
Ακολούθησε «ομοβροντία» απειλητικών δηλώσεων από παντού, τις Βρυξέλλες, το ΔΝΤ, τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες (ακόμα και οι Ισπανοί μας... σφυροκόπησαν), προκειμένου να ξυπνήσει η κυβέρνηση και να συνειδητοποιήσει ότι βρισκόμαστε πάλι με την πλάτη στον τοίχο.
Η ευθύνη της κυβέρνησης για την καθυστέρηση στις μεταρρυθμίσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις είναι τεράστια, τη στιγμή μάλιστα που η πλειονότητα της κοινής γνώμης συμφωνεί με τις περισσότερες από αυτές. Εάν είχε ξεκινήσει την υλοποίηση των συμφωνηθέντων αμέσως μετά την υιοθέτησή τους από τη Βουλή, τώρα θα μπορούσε να θέσει στους εταίρους ουσιαστικά προβλήματα, όπως αυτό της ύφεσης.

Ολοταχώς προς το αδιέξοδο
Είναι προφανές ότι ακόμα κι αν η κυβέρνηση τηρήσει στο ακέραιο τις εξαγγελίες της περασμένης Τρίτης, σχετικά με τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις, οι δημοσιονομικοί στόχοι που έχουν τεθεί δεν πρόκειται να επιτευχθούν ούτε το 2011 ούτε τα επόμενα χρόνια. Και όσο δεν αντιμετωπίζεται το πρόβλημα από τις χώρες της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ, τόσο οι πιέσεις που θα δέχονται οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις από την κοινή γνώμη θα αυξάνονται. Άλλωστε κανένας δεν είναι διατεθειμένος να δανείζει κάποιον που δεν έχει προοπτικές.
Η Ελλάδα έχει πρόβλημα ανάπτυξης, η περιοριστική πολιτική του μνημονίου έχει οδηγήσει σε πρωτοφανή ασφυξία την ελληνική οικονομία. Εάν δεν αλλάξει η οικονομική πολιτική, η ύφεση θα συνεχιστεί και το 2012, για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, και η ανεργία θα συνεχίσει να κινείται σε «αχαρτογράφητες» περιοχές, καθιστώντας την κοινωνική έκρηξη αναπόφευκτη.
Στην τελευταία συνάντηση των ηγετών της Ευρωζώνης, στις 21 Ιουλίου, η Κομισιόν και οι εταίροι μιλούσαν για ένα νέο «σχέδιο Μάρσαλ», που θα έβγαζε την οικονομία από το αδιέξοδο μέσω της αποδέσμευσης κοινοτικών κονδυλίων και μαζικών επενδύσεων. Έχουν περάσει 45 μέρες και ακόμα η Επιτροπή βρίσκεται στη διαδικασία κατάρτισης της ομάδας εργασίας που θα αναλάβει να «τρέξει» το σχέδιο. Τα κοινοτικά κονδύλια των 15 δισ. ευρώ που αναλογούν στη χώρα μας παραμένουν στα ταμεία, ενώ τα μεγάλα έργα υποδομής στις μεταφορές δεν αναμένεται να ξεκινήσουν πριν από το πρώτο τρίμηνο του 2012 και υπό την προϋπόθεση ότι θα ξεπεραστούν όλα τα γραφειοκρατικά προβλήματα.
 Μόνο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δείχνει να έχει συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος και την ανάγκη αλλαγής πορείας το συντομότερο. Στην έδρα της Κομισιόν υποστηρίζουν ότι ο πρόεδρος Μπαρόζο και ο επίτροπος Ρεν έχουν αρχίσει συζητήσεις με τη γερμανική κυβέρνηση προκειμένου να συναινέσει σε μια χρονική επέκταση της επίτευξης των δημοσιονομικών στόχων – το δημόσιο έλλειμμα δεν υπάρχει περίπτωση να μειωθεί κάτω του 3% του ΑΕΠ στο τέλος του 2014, όπως έχει συμφωνηθεί στο πλαίσιο του μεσοπρόθεσμου προγράμματος.

Το «σωτήριο» ντόμινο
Για το λόγο αυτό η Επιτροπή ζητάει να αποφασιστεί, το αργότερο έως το τέλος του έτους, παράταση των δημοσιονομικών στόχων, ώστε, σε συνδυασμό με την ανάσα που θα πάρει η χώρα μας από την επικείμενη ρύθμιση της εξυπηρέτησης του χρέους με τους ιδιώτες επενδυτές, να δοθεί έμφαση στην ανάπτυξη, απαραίτητη προϋπόθεση για την εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας.
Όπως επισημαίνουν στις Βρυξέλλες, η επιλογή αυτή αποτελεί μονόδρομο, δεδομένου ότι η άλλη «εναλλακτική» λύση είναι να αφεθεί η Ελλάδα να χρεοκοπήσει, κάτι που σήμερα αποκλείουν, τουλάχιστον επίσημα, όλες οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης, φοβούμενες το ντόμινο και τις καταστροφικές επιπτώσεις του.
Η Επιτροπή δεν θεωρεί λύση την πρόταση ορισμένων χωρών του κοινοτικού Βορρά, που συμφωνούν να δεχτούν φέτος μια απόκλιση από το στόχο για το έλλειμα υπό την προϋπόθεση ότι αυτή θα καλυφθεί το 2012. Κι αυτό γιατί, όπως επισημαίνουν στην έδρα της Κομισιόν, κάτι τέτοιο θα είχε συνέπεια να επιβαρυνθεί σημαντικά και τον επόμενο χρόνο η οικονομία, διατηρώντας τη χώρα σε ύφεση.
Η ύφεση είναι σήμερα το σοβαρότερο πρόβλημα που θα πρέπει να επιλυθεί, τονίζουν στις Βρυξέλλες, εκτιμώντας ότι όλα τα άλλα ζητήματα που έχουν σχέση με την ερμηνεία των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου, όπως οι εμπράγματες εγγυήσεις που ζητάει η Φινλανδία, η ρύθμιση για τη συμμετοχή των ιδιωτών επενδυτών στη νέα στήριξη της Ελλάδας και ο καθορισμός των επιτοκίων δανεισμού για τη νέα στήριξη, εύκολα ή δύσκολα θα ξεπεραστούν έως τις αρχές του επόμενου μήνα.
Source : citypress.gr

Πού στηρίζεται η τουρκική αδιαλαξία

Η Άγκυρα θωρεί ότι η νατοϊκή πυραυλική ασπίδα και η “Αραβική Άνοιξη” θα υποχρεώσουν τις ΗΠΑ να αναθεωρήσουν την συνεργασία τους με το Τελ Αβίβ και να λάβουν υπόψη τους τις θέσεις της Άγκυρας και των νέων αραβικών καθεστώτων σύμφωνα με πληροφορίες της www.kathimerini.com.cy.


Σύμφωνα με τουρκική και ισραηλινή πηγή, με βάση την συγκεκριμένη υπόθεση, τις τελευταίες ώρες η Τουρκία ανεβάζει τους τόνους στην κρίση Τουρκίας - Ισραήλ και στέλνει “προειδοποιητικά” μηνύματα προς την Λευκωσία και την Αθήνα.

Σε νέα ανάλυση του τουρκικού think tank “ORSAM”, το οποίο διατηρεί στενές σχέσεις με το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών”, μεταξύ των άλλων υπογραμμίζονται τα εξής: “Η αδιάλλακτη στάση της Τουρκίας στις σχέσεις της με το Ισραήλ βασίζεται στην πεποίθηση ότι η διεθνή κοινή γνώμη υποστηρίζει τις θέσεις της Άγκυρας. Ο μεσοπρόθεσμος στόχος της Τουρκίας είναι να υποχρεώσει τις ΗΠΑ να αναθεωρήσουν την πολιτική γραμμή “της άνευ όρων υποστήριξης προς το Ισραήλ” και να λάβουν υπόψη τους τις θέσεις των υπόλοιπων χωρών της Μέσης Ανατολής”.

Αναλύοντας την κρίση στις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ, το τουρκικό κέντρο στρατηγικών ερευνών συμπεραίνει ότι το Ισραήλ οδηγείται σε σταδιακή απομόνωση στην Ανατολική Μεσόγειο. Στην ανάλυση του, το “ORSAM” αφήνει να εννοηθεί ότι η κρίση στις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ ενισχύει σε περιφερειακό επίπεδο τον “ηγετικό ρόλο” της Τουρκίας.

Προχωρώντας ένα βήμα πιο πέρα, η ισραηλινή ιστοσελίδα “DEBKA”, η οποία διατηρεί στενές σχέσεις με διάφορες κρατικές υπηρεσίες του Ισραήλ, θεωρεί αναπόφευκτη την πολεμική σύγκρουση ανάμεσα στην Τουρκία και το Ισραήλ. Σύμφωνα με την ισραηλινή ιστοσελίδα, ο Ρετζέπ Ταγγίπ Ερντογάν βασίζεται στην αμερικανική υποστήριξη και στέλνει αυστηρή προειδοποίηση προς την Αθήνα σχετικά με τον υπό διαμόρφωση άξονα μεταξύ του Ισραήλ, της Κύπρου και της Ελλάδος. Η ισραηλινή ιστοσελίδα επισημάνει ότι η Τουρκία διεκδικεί δυναμικά μερίδιο από τα ενεργειακά κοιτάσματα της Μεσογείου και ηγετικό ρόλο στον μουσουλμανικό κόσμο μέσα από την σύγκρουση της με το Ισραήλ.

Την στιγμή που ανεβαίνει σε επικίνδυνα επίπεδα το πολιτικό θερμόμετρο στις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ, η συντηρητική βάση του τουρκικού κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) συζητά την τοποθέτηση της νατοϊκής πυραυλικής ασπίδας στην Τουρκία.

Στις αναλύσεις της, μια μερίδα της συντηρητικής βάσης ισχυρίζεται ότι η πυραυλική ασπίδα και η στενή συνεργασία με τις ΗΠΑ θα εξασφαλίσουν μεγάλο πλεονέκτημα στην Άγκυρα στην σύγκρουση της με το Τελ Αβίβ, την Λευκωσία και τους συμμάχους τους. Την ίδια στιγμή, μια άλλη μερίδα της συντηρητικής βάσης, η οποία διατηρεί ιδιαίτερες σχέσεις με το Ιράν, στις αναλύσεις της αφήνει να εννοηθεί ότι η αναμέτρηση της Τουρκίας με το Ισραήλ ενδέχεται να εξυπηρετεί τον στόχο της αποσιώπησης των κοινωνικών αντιδράσεων για την ανάπτυξη στα τουρκικά εδάφη πυραυλικής ασπίδας, η οποία υπερασπίζεται το Ισραήλ.
Sorce : http://kathimerini.com.cy

Ολόκληρη η αλήθεια για τις ΗΠΑ ( και όχι μόνο)

Ο Κισόρ Μαχμπουμπάνι, ένας συνταξιούχος διπλωμάτης της Σιγκαπούρης, δημοσίευσε τη Δευτέρα στους «Financial Times» ένα προκλητικό άρθρο που άρχιζε ως εξής: «Δικτάτορες πέφτουν. Δημοκρατίες χρεοκοπούν. Μια παράξενη σύμπτωση; Ή μήπως ένα σημάδι πως κάτι θεμελιώδες έχει αλλάξει στη φορά της ανθρώπινης ιστορίας; Το πιστεύω. Πώς επιβιώνουν οι δικτάτορες; Λένε ψέματα. Ο Καντάφι ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ψεύτες όλων των εποχών. Ισχυριζόταν πως ο λαός του τον λάτρευε. Ηλεγχε επίσης τη ροή των πληροφοριών προς τον λαό του ώστε να εμποδίζει κάθε εναλλακτική άποψη. Επειτα, το απλό κινητό τηλέφωνο επέτρεψε στους ανθρώπους να επικοινωνήσουν. Η αλήθεια εξαπλώθηκε για να πνίξει όλα τα ψέματα. Γιατί λοιπόν αποτυχαίνουν ταυτόχρονα οι δημοκρατίες; Η απλή απάντηση: και οι δημοκρατίες έλεγαν ψέματα. Το σχέδιο της ευρωζώνης βασίστηκε σε ένα μεγάλο ψέμα», σημειώνει ο Μαχμπουμπάνι: ότι οι χώρες θα είχαν νομισματική ένωση και δημοσιονομική ανεξαρτησία - χωρίς πόνο. Εν τω μεταξύ, στην Αμερική, προσθέτει ο νυν πρύτανης της Σχολής Δημόσιας Πολιτικής Lee Kuan Yew του Εθνικού Πανεπιστημίου της Σιγκαπούρης, «κανένας αμερικανός ηγέτης δεν έχει τολμήσει να πει την αλήθεια στον λαό του. Ολες οι εξαγγελίες τους στηρίζονται σε μια κάλπικη υπόθεση πως η "ανάκαμψη" βρίσκεται εδώ δίπλα. Είναι μια φυσιολογική ύφεση, αφήνουν να εννοηθεί. Αλλά αυτή δεν είναι μια φυσιολογική ύφεση. Δεν θα υπάρξει ανώδυνη λύση. Θα χρειαστούν "θυσίες" και ο αμερικανικός λαός το γνωρίζει. Ομως κανένας αμερικανός πολιτικός δεν τολμά να εκστομίσει τη λέξη "θυσία". Οι επώδυνες αλήθειες δεν μπορούν να ειπωθούν».

Υπάρχει φυσικά μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην Αμερική και στη Λιβύη. Αντίθετα με ορισμένες αραβικές - και ασιατικές - χώρες, οι Αμερικανοί μπορούμε να καταψηφίσουμε τους ψεύτες μας. Παρ' όλα αυτά, αξίζει να αναλογιστεί λίγο κανείς τη σύγκριση του Μαχμπουμπάνι αυτή την εβδομάδα, που συμπίπτει με τη 10η επέτειο από την 11η Σεπτεμβρίου, και την ομιλία του Ομπάμα για την απασχόληση. Είναι μια καλή εβδομάδα για να ειπωθούν αλήθειες.

Μπορείτε να θυμηθείτε την τελευταία φορά που ακούσατε έναν αμερικανό ηγέτη να λέει στη χώρα πως δεν υπάρχει εύκολη λύση για τα μεγάλα μας προβλήματα, πως φτάσαμε σε αυτό το χάλι όντας επί δύο δεκαετίες υπερβολικά επιεικείς με τον εαυτό μας ή ιδεολογικά εμμονικοί, και πως τώρα πρέπει να περάσουμε τα επόμενα πέντε χρόνια με σηκωμένα τα μανίκια, αποδεχόμενοι ενδεχομένως ένα χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο και πληρώνοντας για τις υπερβολές μας;

Για μένα, αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να ειπωθεί με την ευκαιρία τόσο της επετείου της 11ης Σεπτεμβρίου όσο και της ομιλίας του Ομπάμα. Στο τέλος-τέλος, αυτά τα δύο συνδέονται. Γιατί ήταν αυτή μια χαμένη δεκαετία; Μία απάντηση μπορεί να βρεθεί σε μια απλή σύγκριση: πώς χρησιμοποίησαν ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και οι διάδοχοί του τον Ψυχρό Πόλεμο και πώς χρησιμοποίησε ο Τζορτζ Μπους την 11η Σεπτεμβρίου.

Η Αμερική χρειάστηκε να αντιμετωπίσει στον Ψυχρό Πόλεμο τους Ρώσους. Η Αμερική χρειάστηκε να απαντήσει στην 11η Σεπτεμβρίου και στην απειλή της Αλ Κάιντα. Ομως η αποφασιστική διαφορά ανάμεσα στα δύο ήταν η εξής: ξεκινώντας από τον Αϊζενχάουερ και συνεχίζοντας σε κάποιον βαθμό με όλους τους προέδρους του Ψυχρού Πολέμου, χρησιμοποιήσαμε τον Ψυχρό Πόλεμο και τη ρωσική απειλή ως έναν λόγο και ένα κίνητρο να κάνουμε μεγάλα, δύσκολα πράγματα από κοινού στην πατρίδα μας - να κάνουμε ανοικοδόμηση του έθνους στην Αμερική. Τα χρησιμοποιήσαμε για να χτίσουμε το διαπολιτειακό σύστημα αυτοκινητοδρόμων, να στείλουμε έναν άνθρωπο στο φεγγάρι, να επεκτείνουμε τα όρια της επιστήμης, να διδάξουμε νέες γλώσσες, να διατηρήσουμε τη δημοσιονομική πειθαρχία και, όποτε χρειάστηκε, να αυξήσουμε τους φόρους. Εμείς οι Αμερικανοί κερδίσαμε τον Ψυχρό Πόλεμο μέσω της συλλογικής δράσης.

Ο Τζορτζ Μπους έκανε το αντίθετο. Χρησιμοποίησε την 11η Σεπτεμβρίου ως πρόφαση για να χαμηλώσει τους φόρους και να ξεκινήσει δύο πολέμους οι οποίοι - για πρώτη φορά στην αμερικανική ιστορία - δεν πληρώθηκαν μέσω αυξήσεων στους φόρους. Φανταστείτε πού θα ήμασταν σήμερα αν το πρωινό της 12ης Σεπτεμβρίου ο Μπους είχε ανακοινώσει (όπως ζητούσαν κάποιοι από εμάς) έναν «πατριωτικό φόρο» ενός δολαρίου ανά γαλόνι βενζίνης για να πληρώσουμε την εκπαίδευση, τις υποδομές και την κυβερνητική έρευνα, να χρηματοδοτήσουμε τους πολέμους μας και να μειώσουμε την εξάρτησή μας από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής.

Αντί όμως να χρησιμοποιήσει την 11η Σεπτεμβρίου για να μας καλέσει σε μια ανοικοδόμηση του αμερικανικού έθνους, ο Μπους τη χρησιμοποίησε ως ένα άλλοθι για πάρτι - προκειμένου να φουσκώσει ακόμα περισσότερο ένα πρόγραμμα φορολογικών περικοπών για τους πλούσιους, που όχι μόνο δεν προσέφερε άνοδο του βιοτικού επιπέδου στους περισσότερους Αμερικανούς αλλά μας έχει αφήσει τώρα με μια βαριά αλυσίδα γύρω από τον αστράγαλο.

Χρησιμοποιήσαμε τον Ψυχρό Πόλεμο για να φτάσουμε στη Σελήνη και να δημιουργήσουμε νέες βιομηχανίες. Χρησιμοποιήσαμε την 11η Σεπτεμβρίου για να δημιουργήσουμε καλύτερους σαρωτές σώματος και περισσότερους πράκτορες εσωτερικής ασφάλειας. Θα μείνει στην Ιστορία ως μία από τις μεγαλύτερες χαμένες ευκαιρίες κάθε προεδρίας.

Source : TA NEA

The Alliance of Civilizations project

The Alliance of Civilizations was established in 2005 by an initiative from the governments of Spain and Turkey under the auspices of the United Nations. A High Level Group of experts was formed by the former UN Secretary General Kofi Annan with a view of exploring the roots of the current polarization between the societies and cultures, and recommending an efficient work program to deal with this problem. The report issued by the High Level Group of experts presented a complete analyses and practical recommendations that can form a basis for the implementation of the work plan. On 26 April 2007 the former Portuguese prime minister Jorge Sampaio was appointed a High Representative of the UN Alliance of Civilizations by the UN Secretary General Kofi Annan to lead the implementation phase of the Alliance.
The Alliance Secretariat which represents the Alliance's workgroup - in collaboration with the countries, international and regional organizations, the civil society groups and the private sector establishments – works to rally the collective efforts to enhance the relations and common cultural ties between various societies and nations.

The Objectives of the Alliance

• To develop the partnership network between the countries, international organizations, the organizations of the civil society and the establishments of the private sector which share the objectives of the Alliance of Civilizations with a view to strengthen their interaction and coordination with the organization of the United Nations.
• To develop, support and highlight the projects aiming to further the understanding and rapprochement between the cultures at the international level, particularly, between the western and Islamic communities. These projects focus on the Alliance of Civilization's main areas of implementation: the youth, education, information and migration.
• To establish ties and facilitate dialogue between the communities that can work as a force of moderation and understanding during the periods of high contention and unrest between the cultures.
• To achieve these objectives the Alliance works to promote and maintain an international perception through chosen activities. At the same time it seeks to give priority to the relations between the western and Islamic communities as the polarization and common apprehensions between the cultures reach their peak in and between these communities and constitute a real threat to the international stability and security.

The High Level Group

The High Level Group was appointed by the UN Secretary-General Kofi Annan after intensive consultations with the two prime ministers of the two sponsor countries, Spain and Turkey.
The High Level Group - formed of 20 renowned leaders in the field of politics, academia, civil society, international financial institutions and the media from allover the world - supervises the progress of the Alliance work, assesses the forces that contribute to fanaticism and recommends the collective work required to counter such forces.
The Group held 5 meetings from November 2005 to November 2006, at the end of which it prepared a report advocating a multi-polar approach through which the priorities of the relations between Islamic and Western communities are designated.
The recommendations of the High Level Group include, specifically, the strategies of developing the frameworks for better cooperation relations that can be encouraged to achieve the objectives of the Alliance. The Group is considering to take practical steps to strengthen the productive voices, involve the media and organize public debates in a more fruitful manner. The recommendations also propose a specific approaches and educational techniques to support the rallying of the youth, encourage the values of moderation and cooperation and advocate diversity.
The implementation plan of the Alliance based on the report of the High Level Group aims to specify the required systems and strategies of the collective work to create an atmosphere conductive to the progress of moderation, stability and development.

The Members of the High Level Group

Co-Chairs

• Professor Federico Mayor – Spain
• Professor Mehmet Aydin – Turkey

Middle East

• Mohammed Khatimi – Iran
• Sheikha Mouza Bint Naser Al Misnad – Qatar

North Africa

• Dr. Mohammed Sharfi – Tunisia
• Dr. Ismail Sirajuddin – Egypt
• Mr. Andrei Azolia – Morocco

West Africa

• Mr. Mustafa Niyas – Senigal

South Africa

• Archbishop Desmond Tutu – South Africa

West Europe

• Mr. Hubert Vedrine – France
• Ms. Karen Armstrong – UK

East Europe

• Prof. Vitaly Naumkin – Russian Federation

North America

• Prof. John Espozitu – USA
• Rabbi Arthur Schneier – USA

Latin America

• Mr. Enrich Iglesias – Uruguay
• Prof. Candida Mendez – Brazil

South Asia

• Dr. Nafis Sadik – Pakistan
• Ms. Chopana Bhartia – India

South East Asia

• Mr. Ali Alattas – Indonisia

East Asia

• Prof. Pan Huang – China

Source : Qatar Commitee on Alliance of Civilizations

Μιά ανεπανάληπτη γεωπολιτική συγκυρία για την Κύπρο

της Ελίνας Γαληνού
Οι προσπάθειες της Αγκυρας να εμπλέξει την λύση του κυπριακού με την έναρξη της γεώτρησης από την εταιρεία Noble Energy, προς το παρόν απέτυχαν όπως έδειξε η θέση της Ουάσιγκτων. Η γεώτρηση αναμένεται να ξεκινήσει σύντομα και οι προσδοκίες είναι μεγάλες καθώς το εγχείρημα εκτιμάται εξαιρετικά ωφέλιμο για την Κύπρο, το Ισραήλ και τους στρατηγικούς εταίρους τους, υπό την υποστήριξη των ΗΠΑ, της ΕΕ και της Ρωσίας.
Ισως ο εντοπισμός του κοιτάσματος φυσικού αερίου που υπολογίζεται πολύ προσοδοφόρο, να μοιάζει θεόσταλτο για την Κύπρο σ΄αυτήν την κρίσιμη καμπή της ιστορίας της...
Ομως η Τουρκία η οποία είναι έξω φρενών από τη στιγμή που το Ισραήλ με την Κύπρο θέσπισαν την κοινή ΑΟΖ, ίσως αγριέψει περισσότερο τώρα. Παρ΄ όλα αυτά, οι αποφάσεις των μεγάλων δυνάμεων δεν την ευνοούν σ΄αυτή τη φάση για το συγκεκριμένο θέμα. Και όλα δείχνουν να πηγαίνουν καλά, αλλά ...υπάρχει και μια εκκρεμότητα. Ο κύκλος συνομιλιών μεταξύ τ/κ και ε/κ δεν έχει ολοκληρωθεί και ο ΟΗΕ,.. έσπευσε να το υπενθυμίζει ως "δεοντολογία", προς την ελληνική και κατεχόμενη Κύπρο. Η υπόμνηση αυτή προκάλεσε έναν σκεπτικισμό στον πρόεδρο Χριστόφια, που μέχρι στιγμής, εμφανίζεται διστακτικός να αγνοήσει το θέμα. Υπάρχει άραγε περίπτωση να αναβληθεί η γεώτρηση (έστω για λίγο) προκειμένου να ολοκληρωθούν οι συνομιλίες μεταξύ του Ερογλου και Χριστόφια; Αν ο ΟΗΕ επιμείνει, προβάλοντας σαν δικαιολογία ότι η μη ολοκλήρωση του κύκλου συνομιλιών τ/κ και ε/κ, μπορεί να εξαγριώσει ανεξέλεγκτα την Τουρκία, δεν αμφιβάλουμε ότι ο Ερογλου θα το ακούσει ασμένως. Και ίσως ο Χριστόφιας φοβάται να επωμιστεί την ευθύνη παράκαμψης αυτού του ζητήματος, το οποίο σύμφωνα με τον ΟΗΕ, θεωρείται "παρατυπία". Ομως, γιατί να ενδώσει ο κ. Χριστόφιας;
Θα μου πείτε, ότι ίσως ο πρόεδρος της ΕΔΚ υπό καθεστώς πίεσης και ευθυνοφοβίας, σκέπτεται ότι μια αναβολή της γεώτρησης για λίγες εβδομάδες, δεν είναι σπουδαίο πράγμα προκειμένου να επιτευχθεί ο κατευνασμός της οργισμένης Τουρκίας και να αποφευχθεί η αντιδεοντολογική συμπεριφορά από την πλευρά της ΕΔΚ..Ομως ήδη δύο χρόνια τώρα, οι δύο πλευρές μέσω συνομιλιών, δεν κατέληξαν πουθενά. Επομένως τι θα προσφέρει στην ουσία της συνεννόησης μια μικρή παράταση, ακόμα; Ο κ. Χριστόφιας, θα έπρεπε να γνωρίζει καλύτερα απ΄όλους πόσο ατελέσφορη υπήρξε αυτή η προσπάθεια μέχρι τώρα και γιατί... Θα πρέπει ακόμα να γνωρίζει καλά, ότι ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, ιδίως όταν έχεις να κάνεις με την Τουρκία... Αρα μπορεί να δώσει την σχετική απάντηση στον ΟΗΕ, άφοβα και να μην διακινδυνεύσει καμία αναβολή, εφ΄όσον έχει αρκετά ατού με το μέρος του. Πάνω απ΄όλα όμως προέχει το συμφέρον της χώρας που κυβερνάει...

Source : infognomonpolitics.gr

Η άγραφη γενοκτονία

Του Αριστείδη Βικέτου 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια από τις μαύρες σελίδες της ιστορίας της σύγχρονης Τουρκίας είναι το «πογκρόμ» γνωστό ως «Σεπτεμβριανά», που εξαπέλυσε ο τουρκικός όχλος, υπό την καθοδήγηση της κυβέρνησης Μεντερές, εναντίον της πολυπληθούς και ευημερούσας ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου 1955, αλλά και στη Σμύρνη. Πογκρόμ (από τη ρωσική λέξη «πογκρόμ», από το ρήμα «γκρομίτ» που σημαίνει «συντρίβω») είναι μια μαζική, αυθόρμητη ή προμελετημένη και οργανωμένη βίαιη επίθεση εναντίον κάποιας συγκεκριμένης εθνικής, θρησκευτικής ή άλλης ομάδας, με ταυτόχρονη καταστροφή του περιβάλλοντός τους (σπίτια, επιχειρήσεις, θρησκευτικοί χώροι, κοκ).

Ήταν η δεύτερη μικρασιατική καταστροφή 33 χρόνια μετά από την πρώτη με πρόσχημα το Κυπριακό. Αποτέλεσμα να αρχίσει τα επόμενα χρόνια με κορύφωση το 1964, με τις απελάσεις, «έξοδος» του ελληνικού στοιχείου (ήταν γύρω στις 100.000 άνθρωποι) και σήμερα έχει συρρικνωθεί δραματικά.
Για τα «Σεπτεμβριανά» η Τουρκία δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη από τους Έλληνες της Πόλης. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια Τούρκοι διανοούμενοι, φοιτητές και άλλοι αναγνωρίζουν πλήρως την ενοχή της Τουρκίας. Η συνεισφορά μελετητών όπως των Ντιλέκ Γκιουβέν, Αϊχάν Ακτάρ, Ριντβάν Ακτάρ κ.λπ. είναι πολύ σπουδαία.

Η αφορμή για το «πογκρόμ» κατά του Ελληνισμού της Πόλης δόθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου, με την έκρηξη ενός αυτοσχέδιου μηχανισμού στο Τουρκικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης, το οποίο στεγαζόταν και στεγάζεται μέχρι σήμερα στο σπίτι όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο ιδρυτής του σύγχρονου τουρκικού κράτους. Ως δράστης συνελήφθη από τις ελληνικές αρχές ο Οκτάι Εγκίν, ένας μουσουλμάνος σπουδαστής από την Κομοτηνή, που αργότερα περιεβλήθη το φωτοστέφανο του ήρωα.

Τιμήθηκε στην Τουρκία και διορίστηκε κυβερνήτης σε επαρχία. Χρόνια αργότερα σε μία συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με το συμβάν και θεώρησε τον εαυτό του θύμα των ελληνικών Αρχών. Άνδρες και γυναίκες βιάστηκαν και σύμφωνα με τη μαρτυρία του γνωστού Τούρκου συγγραφέα Αζίζ Νεσίν, πολλοί ιερείς εξαναγκάστηκαν να υποστούν περιτομή.

Στα τραγικά εκείνα γεγονότα καθοριστικό ρόλο έπαιξε η Βρετανία για να εμποδίσει την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Η Βρετανία, όπως φάνηκε στη συνέχεια, βοήθησε στη διασπορά ψευδών ειδήσεων το καλοκαίρι του 1955 δίνοντας χείρα βοηθείας στην Τουρκία η οποία έψαχνε αφορμή για να ξυπνήσει την εθνική συνείδηση των Τούρκων οι οποίοι είχαν βυθιστεί σε οικονομική κρίση.

Η βρετανική διπλωματία, με μια μοναδική τέχνη, εξάπτει τον τουρκικό φανατισμό, διεγείρει τον μόνιμα υποβόσκοντα σοβινισμό και οδηγεί κυβέρνηση και αντιπολίτευση σε μια ανθελληνική υστερία.Η Τουρκία, πάντα με τη βρετανική καθοδήγηση, πλημμυρίζει με τις οργανώσεις «Η Κύπρος είναι τουρκική» και ο αρχηγός της οργάνωσης Χικμέτ Μπιλ, δημοσιογράφος της « Χουριέτ», αναδεικνύεται σε έναν καταπληκτικό έμπορο του φανατισμού και του κιτρινισμού.

Η εφημερίδα από 11.000 φύλλα κυκλοφορία που είχε, όταν πρωτοκυκλοφόρησε το 1948, ξετινάχτηκε με μια πύρινη ανθελληνική αρθρογραφία, στις 600.000 φύλλα ημερησίως! Το παράδειγμα, όπως ήταν φυσικό, ακολούθησαν και οι υπόλοιπες τουρκικές εφημερίδες που ξεπερνούσαν η μια την άλλη σε παραπληροφόρηση και ανθελληνικές υπερβολές, με αποτέλεσμα να χτίζεται σταδιακά στις λαϊκές μάζες ένα έντονο ανθελληνικό μένος. Ο Έλληνας ομογενής βουλευτής Χατζόπουλος, στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, είχε καταγγείλει ανοιχτά τα γεγονότα κατηγορώντας ως ηθικούς αυτουργούς την κυβέρνηση, τις μυστικές υπηρεσίες καθώς και διάφορους παράγοντες της τότε πολιτικής (αλλά και οικονομικής) ζωής της Τουρκίας. Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας, ο τραγικός πνευματικός ηγέτης που έσυρε τον βαρύ σταυρό του μαρτυρίου, προσπαθεί να εμψυχώσει όλους όσοι έχασαν το θάρρος και είναι έτοιμοι να φύγουν: «Είδατε τα κόκαλα; Ξεθάφτηκαν για να σας μιλήσουν, για να σας πουν το χρέος που έχετε να μείνετε σε τούτη τη γη που γεννήθηκαν οι πατέρες σας, οι πατέρες των πατέρων σας, εσείς, τα παιδιά σας». Μάταια όμως. Η μοίρα του Πολίτικου Ελληνισμού είναι πολύ σκληρή… Ο φωτογράφος των Σεπτεμβριανών Οι μαρτυρίες είναι πολλές, αλλά η πιο δυνατή είναι οι φωτογραφίες - μια φωτογραφία χίλιες λέξεις- του Κωνσταντινουπολίτη φωτορεπόρτερ , μακαρίτη σήμερα Δημήτρη Καλούμενου, ο οποίος αποτύπωσε με μια «Laika» όλη τη βαρβαρότητα και θηριωδία κατά των Ελλήνων της Πόλης.

Ο Καλούμενος την εποχή εκείνη ήταν δημοσιογράφος, ανταποκριτής του «Έθνους» και της «Μακεδονίας» και φωτογράφος του Πατριαρχείου από το 1940. ¨Εφυγε από τη ζωή στα 94 χρόνια του στην Αθήνα παραμονές της μαύρης επετείου των Σεπτεμβριανών.Ένα χρόνο πριν έδωσε εκτενή συνέντευξη στον επίσης Κωνσταντινουπολίτη δημοσιογράφο και φωτορεπόρτερ Νίκο Μαγγίνα με τον οποίο συνδεόταν στενά.

Ο Ν. Μαγγίνας επεσήμανε στον «Φ» ότι οι φωτογραφίες του Καλούμενου είναι μοναδικές και έχουν μεγάλη ιστορική σημασία και αξία γιατί από τουρκικής πλευράς δεν δόθηκαν ποτέ φωτογραφίες από τους βανδαλισμούς στις εκκλησίες και στα κοιμητήριά μας.

Μας μίλησε, λέει ο Μαγγίνας, χωρίς όμως, δυστυχώς, να μας βλέπει, καθώς το οπτικό του νεύρο τον είχε «εγκαταλείψει».

Παραθέτουμε ορισμένα σημεία από εκείνη τη συνέντευξη: «Η όλη ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη εναντίον των Ελλήνων, ότι κάτι θα συμβεί. Βρισκόμουν στις 5 το απόγευμα στον Τοπχανά, κοντά στην προκυμαία του Γαλατά. Εκεί, στον δρόμο που ανεβαίνει προς τα Ιταλικά Νοσοκομεία, βλέπω στρατιωτικά αυτοκίνητα και φορτηγά. Βλέπω να βγαίνουν άνθρωποι από μέσα, άλλοι με στρατιωτικά και άλλοι με πολιτικά. Ήταν στρατιώτες που βγάζαν τα στρατιωτικά και φορούσαν πολιτικά. Ένα άλλο καμιόνι (στρατιωτικό φορτηγό) ήταν γεμάτο λοστούς, σίδερα καταστροφής, διαρρήξεως κ.λπ. Και στον καθέναν έδιναν από ένα και τους έλεγαν: «Θα πάτε στο Ταξίμ και εκεί θα σας πουν τι θα κάνετε».

Αμέσως μετά πηγαίνω στην εκκλησία της Αγίας Τριάδος στο Σταυροδρόμι. Την κατέστρεψαν την Αγία Τριάδα. Πιάσαν, βάλανε φωτιά, έβαλαν και δυναμίτιδα με σκοπό να την ανατινάξουν. Επειδή, όμως, είναι πολύ μεγάλη η εκκλησία, ο αέρας διαλύθηκε. Κατέστρεψαν ό,τι βρήκαν μέσα στο ναό. Τη φωτογράφισα την άλλη μέρα. Εκείνη την ώρα, την ώρα που καταστρέφανε, δεν μπόρεσα να μπω κι εγώ, παρά μόνο παρακολουθούσα απ’ έξω. Στη συνέχεια περνώ δίπλα και βλέπω το Ζάππειο κατεστραμμένο. Κατέβασαν το άγαλμα του Ζάππα και έστησαν τη φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ, ως σύμβολο νίκης....

Πήγα στην Ευαγγελίστρια, ανέβηκα στα Ταταύλα, στον Άγιο Δημήτριο, από εκεί στο Σισλί, στο Κοιμητήριο, παντού συντρίμμια και καταστροφές. Έφθασα στα Θεραπειά, όπου είχαν κάψει τη Μητρόπολη. Κατόπιν πήγα στο Μπουγιούκδερε, πήρα τον πεθερό μου και τον κατέβασα στο Ταξίμ, στην κόρη του. Κι από εκεί πήρα την κατηφόρα από το Κεντρικό και κατέβηκα στο προξενείο, το οποίο ήταν περικυκλωμένο από τανκς και στρατιώτες, για να μην το χτυπήσουν.

«Πήγα και στο Μοναστήρι του Βαλουκλή που το έκαψαν, πήγα και στα Νοσοκομεία του Βαλουκλή.
Έβγαλα φωτογραφίες τον επίσκοπο Παμφίλου Γεράσιμο και τον ιερέα Επιφάνιο, που ’θελαν να του τρυπήσουν τα χέρια…Εκεί, στα Υψωμαθειά, κοντά στο Γιεντίκουλε, ρωτώ ένα στρατιώτη: «Τι γίνεται εδώ;» Κι αυτός μου είπε: «Τι να κάνω εφέντιμ, κάθομαι και περιμένω. Εχθές με είχανε με ρούχα (πολιτικά) και έσπαγα, σήμερα με βάλανε να περιμένω»…. Όλα ήταν προδιαγεγραμμένα στην εντέλεια. Τα γνώριζαν όλα οι Άγγλοι και οι Τούρκοι. Την άλλη μέρα, 8 Σεπτεμβρίου, ήρθε ο δημοσιογράφος Γ. Καράγιωργας από την Αθήνα, ως εκπρόσωπος του «Έθνους», του οποίου ήμουν ανταποκριτής. Πήγαμε μαζί στο Ζάππειο Λύκειο και στα Κοιμητήρια. Εκεί, στο νεκροταφείο του Σισλί, την ώρα που έβγαζα φωτογραφίες και τα φιλμ τα έδινα στον Γιώργο, με συνέλαβαν αστυνομικοί και στρατιωτικοί και έκαναν έλεγχο σε αυτά που φωτογράφισα (την άλλη μέρα οι Αρχές μάζεψαν όλες τις τουρκικές εφημερίδες, γιατί είχαν φωτογραφίες). Με πήγαν στο Στρατοδικείο, στο Ηarbiye. Με κράτησαν μία ώρα. Είπα ότι είμαι ανταποκριτής. Με έστειλαν στο 1ο Τμήμα της Διευθύνσεως Ασφαλείας. Εκεί με ανέκριναν για τις φωτογραφίες. Είπα ότι είμαι φωτογράφος του Πατριαρχείου. Ήθελαν να μου κρατήσουν τις μηχανές. Τελικά τις άφησαν. Στις 16 Ιουνίου 1957 που με συνέλαβε η Αστυνομία, με κακοποίησαν επί 56 ώρες».

Μετά τη σύλληψή του Καλούμενου ακολούθησε η απέλασή του στην Ελλάδα.Οι φωτογραφίες δημοσιεύτηκαν στο αθηναϊκό ΕΘΝΟΣ της εποχής και προκάλεσαν σάλο στο πανελλήνιο και στη διεθνή κοινή γνώμη. Αν δεν υπήρχε ο Καλούμενος και ο Καράγιωργας, η τραγική πραγματικότητα θα είχε θαφτεί μαζί με τους Έλληνες που έχασαν τη ζωή τους. Η αλήθεια θα είχε βιαστεί, όπως οι κοπέλες της Πόλης που βρέθηκαν στον δρόμο του καθοδηγούμενου όχλου.


«Η εικόνα που βλέπαμε ήταν μια ανείπωτη τραγωδία»
Ο πατήρ Γεώργιος Τσέτσης, μέγας πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ήταν το 1955 σπουδαστής στη Χάλκη. Το πατρικό του σπίτι βρίσκεται στο Πικρίδιον, σημερινό Χάσκιοϊ στον Κεράτιο Κόλπο απέναντι από το Φανάρι. Για τα «Σεπτεμβριανά» θυμάται: «Την ημέρα εκείνη μαζί με συμφοιτητές είχαμε πάει στην Ίμβρο. Στην επιστροφή με το πλοίο πήραμε μια πρόγευση των «γενομένων», μόλις άραξε το πλοίο στον Τοπχανά και αντικρίσαμε τα πρώτα κατεστραμμένα ρωμαίικα καταστήματα του Γαλατά και του Καρακϊοί. Η εικόνα που βλέπαμε ήταν μια ανείπωτη τραγωδία».

«Η μόνη πραγματική βοήθεια καί παρηγοριά την οποία είχε λάβει το Οικουμενικό Πατριαρχείο μετά τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, ήταν εκείνη που προήλθε εκ μέρους του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» (ΠΣΕ) σημειώνει και επισημαίνει: «Η φωνή την οποία ήγειρε το ΠΣΕ, ήταν η μόνη δυναμική διαμαρτυρία κατά των αδιανόητων και βάρβαρων εκείνων γεγονότων που σημειώθηκαν στην Πόλη. Είναι ευχής έργον που η στεντόρεια υποστήριξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκ μέρους του ΠΣΕ συνεχίσθηκε με ευτολμία. Διότι χωρίς τη θαρραλέα κινητοποίηση του οργανισμού αυτού, το Πατριαρχείο θα αναγκαζόταν ενδεχομένως να εγκαταλείψει την Πόλη, και τούτο παρά τις σαφείς ρήτρες της Συνθήκης της Λωζάννης».

Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΓΚΡΟΜ
Το Πογκρόμ κατά του Ελληνισμού της Πόλης προκάλεσε:
?Τον θάνατο 16 Ελλήνων και τον τραυματισμό 32 ?Τον θάνατο ενός Αρμένιου ?Τον βιασμό 12 Ελληνίδων ?Τον βιασμό αδιευκρίνιστου αριθμού ανδρών (εξαναγκάστηκαν να υποστούν περιτομή)
Την καταστροφή: ?4.348 εμπορικών καταστημάτων ?110 ξενοδοχείων ?27 φαρμακείων ?23 σχολείων ?21 εργοστασίων ?73 εκκλησιών ?Περίπου 1000 κατοικιών, όλα ελληνικής ιδιοκτησίας.
Το οικονομικό κόστος των ζημιών ανήλθε σε 150 εκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς, ενώ η ελληνική κυβέρνηση τις υπολόγισε σε 500.000.000 δολάρια.


Από την Κωνσταντινούπολη στη Λεμεσό
Η ΚΥΡΙΑΙουλία Παπά Περικλέους από την Πόλη η οποία εδώ και δεκαετίες ζει στη Λεμεσό, αφηγείται στον «Φ»: «Θυμάμαι πολύ έντονα τη μέρα που ο τουρκικός όχλος μπήκε στο σπίτι μας στο Μακριχώρι (Μπακιρκϊοί). Κρατούσαν λοστούς και φαλτσέτες. Ήμουν στο κρεβάτι εκείνη την ώρα. Έσκιζαν με τις φαλτσέτες τα στρώματα και ροίμαζαν ό,τι υπήρχε στο σπίτι και το πετούσαν στους δρόμους. Δεν άφησαν τίποτε όρθιο στο σπίτι μας. Από μια άποψη ήμασταν τυχεροί , γιατί στο διπλανό σπίτι ήθελαν να βάλουν φωτιά. Επενέβησαν οι Τούρκοι γείτονες και τους σταμάτησαν. Μέρες πριν βλέπαμε διάφορες ύποπτες κινήσεις. Η γιαγιά μου, που είχε ζήσει τον πόλεμο του 1914 και τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, τα έβλεπε αυτά και έλεγε κάτι μας ετοιμάζουν οι Εγγλέζοι. Εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι είχε δίκιο. Με τους Τούρκους γείτονές μας είχαμε πολύ καλές σχέσεις. Ένα γειτονόπουλο, που έκανε θητεία στον στρατό, έβαλε τη στολή του και ήρθε στο σπίτι και με πήρε για να με προστατεύσει».

Η κυρία Ιουλία ήταν ορφανή από μάνα και πατέρα, ζούσε με τη γιαγιά και τη θεία της. Έφυγε από την Πόλη το 1962, όταν τελείωσε το γυμνάσιο. Επέστρεφε όμως συχνά για επίσκεψη στη γιαγιά της. Το ’71, όταν πέθανε η γιαγιά μου, ήμουν παντρεμένη με Κύπριο και πήγα στην Πόλη από την Κύπρο, όπου είχα εγκατασταθεί από το 1969, μας είπε και πρόσθεσε:

«Το σπίτι μας υπάρχει και είναι διατηρητέο, αλλά το έχουν κάνει αποθήκη. Τα τελευταία χρόνια πηγαίνω στην Πόλη κάθε χρόνο. Πέρσι ήταν ανοικτό. Με είδε ο Τούρκος, στην αρχή με καλοδέχτηκε. Όταν του είπα ότι είναι το σπίτι μου, μούτρωσε».

Τι αισθάνεστε μετά από τόσα χρόνια, τη ρωτήσαμε. «Πως θέλω να ζήσω στην Πόλη και πάλι», απάντησε και τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
Source : ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ