Πού στηρίζεται η τουρκική αδιαλαξία

Η Άγκυρα θωρεί ότι η νατοϊκή πυραυλική ασπίδα και η “Αραβική Άνοιξη” θα υποχρεώσουν τις ΗΠΑ να αναθεωρήσουν την συνεργασία τους με το Τελ Αβίβ και να λάβουν υπόψη τους τις θέσεις της Άγκυρας και των νέων αραβικών καθεστώτων σύμφωνα με πληροφορίες της www.kathimerini.com.cy.


Σύμφωνα με τουρκική και ισραηλινή πηγή, με βάση την συγκεκριμένη υπόθεση, τις τελευταίες ώρες η Τουρκία ανεβάζει τους τόνους στην κρίση Τουρκίας - Ισραήλ και στέλνει “προειδοποιητικά” μηνύματα προς την Λευκωσία και την Αθήνα.

Σε νέα ανάλυση του τουρκικού think tank “ORSAM”, το οποίο διατηρεί στενές σχέσεις με το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών”, μεταξύ των άλλων υπογραμμίζονται τα εξής: “Η αδιάλλακτη στάση της Τουρκίας στις σχέσεις της με το Ισραήλ βασίζεται στην πεποίθηση ότι η διεθνή κοινή γνώμη υποστηρίζει τις θέσεις της Άγκυρας. Ο μεσοπρόθεσμος στόχος της Τουρκίας είναι να υποχρεώσει τις ΗΠΑ να αναθεωρήσουν την πολιτική γραμμή “της άνευ όρων υποστήριξης προς το Ισραήλ” και να λάβουν υπόψη τους τις θέσεις των υπόλοιπων χωρών της Μέσης Ανατολής”.

Αναλύοντας την κρίση στις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ, το τουρκικό κέντρο στρατηγικών ερευνών συμπεραίνει ότι το Ισραήλ οδηγείται σε σταδιακή απομόνωση στην Ανατολική Μεσόγειο. Στην ανάλυση του, το “ORSAM” αφήνει να εννοηθεί ότι η κρίση στις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ ενισχύει σε περιφερειακό επίπεδο τον “ηγετικό ρόλο” της Τουρκίας.

Προχωρώντας ένα βήμα πιο πέρα, η ισραηλινή ιστοσελίδα “DEBKA”, η οποία διατηρεί στενές σχέσεις με διάφορες κρατικές υπηρεσίες του Ισραήλ, θεωρεί αναπόφευκτη την πολεμική σύγκρουση ανάμεσα στην Τουρκία και το Ισραήλ. Σύμφωνα με την ισραηλινή ιστοσελίδα, ο Ρετζέπ Ταγγίπ Ερντογάν βασίζεται στην αμερικανική υποστήριξη και στέλνει αυστηρή προειδοποίηση προς την Αθήνα σχετικά με τον υπό διαμόρφωση άξονα μεταξύ του Ισραήλ, της Κύπρου και της Ελλάδος. Η ισραηλινή ιστοσελίδα επισημάνει ότι η Τουρκία διεκδικεί δυναμικά μερίδιο από τα ενεργειακά κοιτάσματα της Μεσογείου και ηγετικό ρόλο στον μουσουλμανικό κόσμο μέσα από την σύγκρουση της με το Ισραήλ.

Την στιγμή που ανεβαίνει σε επικίνδυνα επίπεδα το πολιτικό θερμόμετρο στις σχέσεις Τουρκίας – Ισραήλ, η συντηρητική βάση του τουρκικού κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) συζητά την τοποθέτηση της νατοϊκής πυραυλικής ασπίδας στην Τουρκία.

Στις αναλύσεις της, μια μερίδα της συντηρητικής βάσης ισχυρίζεται ότι η πυραυλική ασπίδα και η στενή συνεργασία με τις ΗΠΑ θα εξασφαλίσουν μεγάλο πλεονέκτημα στην Άγκυρα στην σύγκρουση της με το Τελ Αβίβ, την Λευκωσία και τους συμμάχους τους. Την ίδια στιγμή, μια άλλη μερίδα της συντηρητικής βάσης, η οποία διατηρεί ιδιαίτερες σχέσεις με το Ιράν, στις αναλύσεις της αφήνει να εννοηθεί ότι η αναμέτρηση της Τουρκίας με το Ισραήλ ενδέχεται να εξυπηρετεί τον στόχο της αποσιώπησης των κοινωνικών αντιδράσεων για την ανάπτυξη στα τουρκικά εδάφη πυραυλικής ασπίδας, η οποία υπερασπίζεται το Ισραήλ.
Sorce : http://kathimerini.com.cy

Ολόκληρη η αλήθεια για τις ΗΠΑ ( και όχι μόνο)

Ο Κισόρ Μαχμπουμπάνι, ένας συνταξιούχος διπλωμάτης της Σιγκαπούρης, δημοσίευσε τη Δευτέρα στους «Financial Times» ένα προκλητικό άρθρο που άρχιζε ως εξής: «Δικτάτορες πέφτουν. Δημοκρατίες χρεοκοπούν. Μια παράξενη σύμπτωση; Ή μήπως ένα σημάδι πως κάτι θεμελιώδες έχει αλλάξει στη φορά της ανθρώπινης ιστορίας; Το πιστεύω. Πώς επιβιώνουν οι δικτάτορες; Λένε ψέματα. Ο Καντάφι ήταν ένας από τους μεγαλύτερους ψεύτες όλων των εποχών. Ισχυριζόταν πως ο λαός του τον λάτρευε. Ηλεγχε επίσης τη ροή των πληροφοριών προς τον λαό του ώστε να εμποδίζει κάθε εναλλακτική άποψη. Επειτα, το απλό κινητό τηλέφωνο επέτρεψε στους ανθρώπους να επικοινωνήσουν. Η αλήθεια εξαπλώθηκε για να πνίξει όλα τα ψέματα. Γιατί λοιπόν αποτυχαίνουν ταυτόχρονα οι δημοκρατίες; Η απλή απάντηση: και οι δημοκρατίες έλεγαν ψέματα. Το σχέδιο της ευρωζώνης βασίστηκε σε ένα μεγάλο ψέμα», σημειώνει ο Μαχμπουμπάνι: ότι οι χώρες θα είχαν νομισματική ένωση και δημοσιονομική ανεξαρτησία - χωρίς πόνο. Εν τω μεταξύ, στην Αμερική, προσθέτει ο νυν πρύτανης της Σχολής Δημόσιας Πολιτικής Lee Kuan Yew του Εθνικού Πανεπιστημίου της Σιγκαπούρης, «κανένας αμερικανός ηγέτης δεν έχει τολμήσει να πει την αλήθεια στον λαό του. Ολες οι εξαγγελίες τους στηρίζονται σε μια κάλπικη υπόθεση πως η "ανάκαμψη" βρίσκεται εδώ δίπλα. Είναι μια φυσιολογική ύφεση, αφήνουν να εννοηθεί. Αλλά αυτή δεν είναι μια φυσιολογική ύφεση. Δεν θα υπάρξει ανώδυνη λύση. Θα χρειαστούν "θυσίες" και ο αμερικανικός λαός το γνωρίζει. Ομως κανένας αμερικανός πολιτικός δεν τολμά να εκστομίσει τη λέξη "θυσία". Οι επώδυνες αλήθειες δεν μπορούν να ειπωθούν».

Υπάρχει φυσικά μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην Αμερική και στη Λιβύη. Αντίθετα με ορισμένες αραβικές - και ασιατικές - χώρες, οι Αμερικανοί μπορούμε να καταψηφίσουμε τους ψεύτες μας. Παρ' όλα αυτά, αξίζει να αναλογιστεί λίγο κανείς τη σύγκριση του Μαχμπουμπάνι αυτή την εβδομάδα, που συμπίπτει με τη 10η επέτειο από την 11η Σεπτεμβρίου, και την ομιλία του Ομπάμα για την απασχόληση. Είναι μια καλή εβδομάδα για να ειπωθούν αλήθειες.

Μπορείτε να θυμηθείτε την τελευταία φορά που ακούσατε έναν αμερικανό ηγέτη να λέει στη χώρα πως δεν υπάρχει εύκολη λύση για τα μεγάλα μας προβλήματα, πως φτάσαμε σε αυτό το χάλι όντας επί δύο δεκαετίες υπερβολικά επιεικείς με τον εαυτό μας ή ιδεολογικά εμμονικοί, και πως τώρα πρέπει να περάσουμε τα επόμενα πέντε χρόνια με σηκωμένα τα μανίκια, αποδεχόμενοι ενδεχομένως ένα χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο και πληρώνοντας για τις υπερβολές μας;

Για μένα, αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να ειπωθεί με την ευκαιρία τόσο της επετείου της 11ης Σεπτεμβρίου όσο και της ομιλίας του Ομπάμα. Στο τέλος-τέλος, αυτά τα δύο συνδέονται. Γιατί ήταν αυτή μια χαμένη δεκαετία; Μία απάντηση μπορεί να βρεθεί σε μια απλή σύγκριση: πώς χρησιμοποίησαν ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και οι διάδοχοί του τον Ψυχρό Πόλεμο και πώς χρησιμοποίησε ο Τζορτζ Μπους την 11η Σεπτεμβρίου.

Η Αμερική χρειάστηκε να αντιμετωπίσει στον Ψυχρό Πόλεμο τους Ρώσους. Η Αμερική χρειάστηκε να απαντήσει στην 11η Σεπτεμβρίου και στην απειλή της Αλ Κάιντα. Ομως η αποφασιστική διαφορά ανάμεσα στα δύο ήταν η εξής: ξεκινώντας από τον Αϊζενχάουερ και συνεχίζοντας σε κάποιον βαθμό με όλους τους προέδρους του Ψυχρού Πολέμου, χρησιμοποιήσαμε τον Ψυχρό Πόλεμο και τη ρωσική απειλή ως έναν λόγο και ένα κίνητρο να κάνουμε μεγάλα, δύσκολα πράγματα από κοινού στην πατρίδα μας - να κάνουμε ανοικοδόμηση του έθνους στην Αμερική. Τα χρησιμοποιήσαμε για να χτίσουμε το διαπολιτειακό σύστημα αυτοκινητοδρόμων, να στείλουμε έναν άνθρωπο στο φεγγάρι, να επεκτείνουμε τα όρια της επιστήμης, να διδάξουμε νέες γλώσσες, να διατηρήσουμε τη δημοσιονομική πειθαρχία και, όποτε χρειάστηκε, να αυξήσουμε τους φόρους. Εμείς οι Αμερικανοί κερδίσαμε τον Ψυχρό Πόλεμο μέσω της συλλογικής δράσης.

Ο Τζορτζ Μπους έκανε το αντίθετο. Χρησιμοποίησε την 11η Σεπτεμβρίου ως πρόφαση για να χαμηλώσει τους φόρους και να ξεκινήσει δύο πολέμους οι οποίοι - για πρώτη φορά στην αμερικανική ιστορία - δεν πληρώθηκαν μέσω αυξήσεων στους φόρους. Φανταστείτε πού θα ήμασταν σήμερα αν το πρωινό της 12ης Σεπτεμβρίου ο Μπους είχε ανακοινώσει (όπως ζητούσαν κάποιοι από εμάς) έναν «πατριωτικό φόρο» ενός δολαρίου ανά γαλόνι βενζίνης για να πληρώσουμε την εκπαίδευση, τις υποδομές και την κυβερνητική έρευνα, να χρηματοδοτήσουμε τους πολέμους μας και να μειώσουμε την εξάρτησή μας από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής.

Αντί όμως να χρησιμοποιήσει την 11η Σεπτεμβρίου για να μας καλέσει σε μια ανοικοδόμηση του αμερικανικού έθνους, ο Μπους τη χρησιμοποίησε ως ένα άλλοθι για πάρτι - προκειμένου να φουσκώσει ακόμα περισσότερο ένα πρόγραμμα φορολογικών περικοπών για τους πλούσιους, που όχι μόνο δεν προσέφερε άνοδο του βιοτικού επιπέδου στους περισσότερους Αμερικανούς αλλά μας έχει αφήσει τώρα με μια βαριά αλυσίδα γύρω από τον αστράγαλο.

Χρησιμοποιήσαμε τον Ψυχρό Πόλεμο για να φτάσουμε στη Σελήνη και να δημιουργήσουμε νέες βιομηχανίες. Χρησιμοποιήσαμε την 11η Σεπτεμβρίου για να δημιουργήσουμε καλύτερους σαρωτές σώματος και περισσότερους πράκτορες εσωτερικής ασφάλειας. Θα μείνει στην Ιστορία ως μία από τις μεγαλύτερες χαμένες ευκαιρίες κάθε προεδρίας.

Source : TA NEA

The Alliance of Civilizations project

The Alliance of Civilizations was established in 2005 by an initiative from the governments of Spain and Turkey under the auspices of the United Nations. A High Level Group of experts was formed by the former UN Secretary General Kofi Annan with a view of exploring the roots of the current polarization between the societies and cultures, and recommending an efficient work program to deal with this problem. The report issued by the High Level Group of experts presented a complete analyses and practical recommendations that can form a basis for the implementation of the work plan. On 26 April 2007 the former Portuguese prime minister Jorge Sampaio was appointed a High Representative of the UN Alliance of Civilizations by the UN Secretary General Kofi Annan to lead the implementation phase of the Alliance.
The Alliance Secretariat which represents the Alliance's workgroup - in collaboration with the countries, international and regional organizations, the civil society groups and the private sector establishments – works to rally the collective efforts to enhance the relations and common cultural ties between various societies and nations.

The Objectives of the Alliance

• To develop the partnership network between the countries, international organizations, the organizations of the civil society and the establishments of the private sector which share the objectives of the Alliance of Civilizations with a view to strengthen their interaction and coordination with the organization of the United Nations.
• To develop, support and highlight the projects aiming to further the understanding and rapprochement between the cultures at the international level, particularly, between the western and Islamic communities. These projects focus on the Alliance of Civilization's main areas of implementation: the youth, education, information and migration.
• To establish ties and facilitate dialogue between the communities that can work as a force of moderation and understanding during the periods of high contention and unrest between the cultures.
• To achieve these objectives the Alliance works to promote and maintain an international perception through chosen activities. At the same time it seeks to give priority to the relations between the western and Islamic communities as the polarization and common apprehensions between the cultures reach their peak in and between these communities and constitute a real threat to the international stability and security.

The High Level Group

The High Level Group was appointed by the UN Secretary-General Kofi Annan after intensive consultations with the two prime ministers of the two sponsor countries, Spain and Turkey.
The High Level Group - formed of 20 renowned leaders in the field of politics, academia, civil society, international financial institutions and the media from allover the world - supervises the progress of the Alliance work, assesses the forces that contribute to fanaticism and recommends the collective work required to counter such forces.
The Group held 5 meetings from November 2005 to November 2006, at the end of which it prepared a report advocating a multi-polar approach through which the priorities of the relations between Islamic and Western communities are designated.
The recommendations of the High Level Group include, specifically, the strategies of developing the frameworks for better cooperation relations that can be encouraged to achieve the objectives of the Alliance. The Group is considering to take practical steps to strengthen the productive voices, involve the media and organize public debates in a more fruitful manner. The recommendations also propose a specific approaches and educational techniques to support the rallying of the youth, encourage the values of moderation and cooperation and advocate diversity.
The implementation plan of the Alliance based on the report of the High Level Group aims to specify the required systems and strategies of the collective work to create an atmosphere conductive to the progress of moderation, stability and development.

The Members of the High Level Group

Co-Chairs

• Professor Federico Mayor – Spain
• Professor Mehmet Aydin – Turkey

Middle East

• Mohammed Khatimi – Iran
• Sheikha Mouza Bint Naser Al Misnad – Qatar

North Africa

• Dr. Mohammed Sharfi – Tunisia
• Dr. Ismail Sirajuddin – Egypt
• Mr. Andrei Azolia – Morocco

West Africa

• Mr. Mustafa Niyas – Senigal

South Africa

• Archbishop Desmond Tutu – South Africa

West Europe

• Mr. Hubert Vedrine – France
• Ms. Karen Armstrong – UK

East Europe

• Prof. Vitaly Naumkin – Russian Federation

North America

• Prof. John Espozitu – USA
• Rabbi Arthur Schneier – USA

Latin America

• Mr. Enrich Iglesias – Uruguay
• Prof. Candida Mendez – Brazil

South Asia

• Dr. Nafis Sadik – Pakistan
• Ms. Chopana Bhartia – India

South East Asia

• Mr. Ali Alattas – Indonisia

East Asia

• Prof. Pan Huang – China

Source : Qatar Commitee on Alliance of Civilizations

Μιά ανεπανάληπτη γεωπολιτική συγκυρία για την Κύπρο

της Ελίνας Γαληνού
Οι προσπάθειες της Αγκυρας να εμπλέξει την λύση του κυπριακού με την έναρξη της γεώτρησης από την εταιρεία Noble Energy, προς το παρόν απέτυχαν όπως έδειξε η θέση της Ουάσιγκτων. Η γεώτρηση αναμένεται να ξεκινήσει σύντομα και οι προσδοκίες είναι μεγάλες καθώς το εγχείρημα εκτιμάται εξαιρετικά ωφέλιμο για την Κύπρο, το Ισραήλ και τους στρατηγικούς εταίρους τους, υπό την υποστήριξη των ΗΠΑ, της ΕΕ και της Ρωσίας.
Ισως ο εντοπισμός του κοιτάσματος φυσικού αερίου που υπολογίζεται πολύ προσοδοφόρο, να μοιάζει θεόσταλτο για την Κύπρο σ΄αυτήν την κρίσιμη καμπή της ιστορίας της...
Ομως η Τουρκία η οποία είναι έξω φρενών από τη στιγμή που το Ισραήλ με την Κύπρο θέσπισαν την κοινή ΑΟΖ, ίσως αγριέψει περισσότερο τώρα. Παρ΄ όλα αυτά, οι αποφάσεις των μεγάλων δυνάμεων δεν την ευνοούν σ΄αυτή τη φάση για το συγκεκριμένο θέμα. Και όλα δείχνουν να πηγαίνουν καλά, αλλά ...υπάρχει και μια εκκρεμότητα. Ο κύκλος συνομιλιών μεταξύ τ/κ και ε/κ δεν έχει ολοκληρωθεί και ο ΟΗΕ,.. έσπευσε να το υπενθυμίζει ως "δεοντολογία", προς την ελληνική και κατεχόμενη Κύπρο. Η υπόμνηση αυτή προκάλεσε έναν σκεπτικισμό στον πρόεδρο Χριστόφια, που μέχρι στιγμής, εμφανίζεται διστακτικός να αγνοήσει το θέμα. Υπάρχει άραγε περίπτωση να αναβληθεί η γεώτρηση (έστω για λίγο) προκειμένου να ολοκληρωθούν οι συνομιλίες μεταξύ του Ερογλου και Χριστόφια; Αν ο ΟΗΕ επιμείνει, προβάλοντας σαν δικαιολογία ότι η μη ολοκλήρωση του κύκλου συνομιλιών τ/κ και ε/κ, μπορεί να εξαγριώσει ανεξέλεγκτα την Τουρκία, δεν αμφιβάλουμε ότι ο Ερογλου θα το ακούσει ασμένως. Και ίσως ο Χριστόφιας φοβάται να επωμιστεί την ευθύνη παράκαμψης αυτού του ζητήματος, το οποίο σύμφωνα με τον ΟΗΕ, θεωρείται "παρατυπία". Ομως, γιατί να ενδώσει ο κ. Χριστόφιας;
Θα μου πείτε, ότι ίσως ο πρόεδρος της ΕΔΚ υπό καθεστώς πίεσης και ευθυνοφοβίας, σκέπτεται ότι μια αναβολή της γεώτρησης για λίγες εβδομάδες, δεν είναι σπουδαίο πράγμα προκειμένου να επιτευχθεί ο κατευνασμός της οργισμένης Τουρκίας και να αποφευχθεί η αντιδεοντολογική συμπεριφορά από την πλευρά της ΕΔΚ..Ομως ήδη δύο χρόνια τώρα, οι δύο πλευρές μέσω συνομιλιών, δεν κατέληξαν πουθενά. Επομένως τι θα προσφέρει στην ουσία της συνεννόησης μια μικρή παράταση, ακόμα; Ο κ. Χριστόφιας, θα έπρεπε να γνωρίζει καλύτερα απ΄όλους πόσο ατελέσφορη υπήρξε αυτή η προσπάθεια μέχρι τώρα και γιατί... Θα πρέπει ακόμα να γνωρίζει καλά, ότι ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, ιδίως όταν έχεις να κάνεις με την Τουρκία... Αρα μπορεί να δώσει την σχετική απάντηση στον ΟΗΕ, άφοβα και να μην διακινδυνεύσει καμία αναβολή, εφ΄όσον έχει αρκετά ατού με το μέρος του. Πάνω απ΄όλα όμως προέχει το συμφέρον της χώρας που κυβερνάει...

Source : infognomonpolitics.gr

Η άγραφη γενοκτονία

Του Αριστείδη Βικέτου 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια από τις μαύρες σελίδες της ιστορίας της σύγχρονης Τουρκίας είναι το «πογκρόμ» γνωστό ως «Σεπτεμβριανά», που εξαπέλυσε ο τουρκικός όχλος, υπό την καθοδήγηση της κυβέρνησης Μεντερές, εναντίον της πολυπληθούς και ευημερούσας ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου 1955, αλλά και στη Σμύρνη. Πογκρόμ (από τη ρωσική λέξη «πογκρόμ», από το ρήμα «γκρομίτ» που σημαίνει «συντρίβω») είναι μια μαζική, αυθόρμητη ή προμελετημένη και οργανωμένη βίαιη επίθεση εναντίον κάποιας συγκεκριμένης εθνικής, θρησκευτικής ή άλλης ομάδας, με ταυτόχρονη καταστροφή του περιβάλλοντός τους (σπίτια, επιχειρήσεις, θρησκευτικοί χώροι, κοκ).

Ήταν η δεύτερη μικρασιατική καταστροφή 33 χρόνια μετά από την πρώτη με πρόσχημα το Κυπριακό. Αποτέλεσμα να αρχίσει τα επόμενα χρόνια με κορύφωση το 1964, με τις απελάσεις, «έξοδος» του ελληνικού στοιχείου (ήταν γύρω στις 100.000 άνθρωποι) και σήμερα έχει συρρικνωθεί δραματικά.
Για τα «Σεπτεμβριανά» η Τουρκία δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη από τους Έλληνες της Πόλης. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια Τούρκοι διανοούμενοι, φοιτητές και άλλοι αναγνωρίζουν πλήρως την ενοχή της Τουρκίας. Η συνεισφορά μελετητών όπως των Ντιλέκ Γκιουβέν, Αϊχάν Ακτάρ, Ριντβάν Ακτάρ κ.λπ. είναι πολύ σπουδαία.

Η αφορμή για το «πογκρόμ» κατά του Ελληνισμού της Πόλης δόθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου, με την έκρηξη ενός αυτοσχέδιου μηχανισμού στο Τουρκικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης, το οποίο στεγαζόταν και στεγάζεται μέχρι σήμερα στο σπίτι όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο ιδρυτής του σύγχρονου τουρκικού κράτους. Ως δράστης συνελήφθη από τις ελληνικές αρχές ο Οκτάι Εγκίν, ένας μουσουλμάνος σπουδαστής από την Κομοτηνή, που αργότερα περιεβλήθη το φωτοστέφανο του ήρωα.

Τιμήθηκε στην Τουρκία και διορίστηκε κυβερνήτης σε επαρχία. Χρόνια αργότερα σε μία συνέντευξή του στην «Ελευθεροτυπία» αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με το συμβάν και θεώρησε τον εαυτό του θύμα των ελληνικών Αρχών. Άνδρες και γυναίκες βιάστηκαν και σύμφωνα με τη μαρτυρία του γνωστού Τούρκου συγγραφέα Αζίζ Νεσίν, πολλοί ιερείς εξαναγκάστηκαν να υποστούν περιτομή.

Στα τραγικά εκείνα γεγονότα καθοριστικό ρόλο έπαιξε η Βρετανία για να εμποδίσει την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Η Βρετανία, όπως φάνηκε στη συνέχεια, βοήθησε στη διασπορά ψευδών ειδήσεων το καλοκαίρι του 1955 δίνοντας χείρα βοηθείας στην Τουρκία η οποία έψαχνε αφορμή για να ξυπνήσει την εθνική συνείδηση των Τούρκων οι οποίοι είχαν βυθιστεί σε οικονομική κρίση.

Η βρετανική διπλωματία, με μια μοναδική τέχνη, εξάπτει τον τουρκικό φανατισμό, διεγείρει τον μόνιμα υποβόσκοντα σοβινισμό και οδηγεί κυβέρνηση και αντιπολίτευση σε μια ανθελληνική υστερία.Η Τουρκία, πάντα με τη βρετανική καθοδήγηση, πλημμυρίζει με τις οργανώσεις «Η Κύπρος είναι τουρκική» και ο αρχηγός της οργάνωσης Χικμέτ Μπιλ, δημοσιογράφος της « Χουριέτ», αναδεικνύεται σε έναν καταπληκτικό έμπορο του φανατισμού και του κιτρινισμού.

Η εφημερίδα από 11.000 φύλλα κυκλοφορία που είχε, όταν πρωτοκυκλοφόρησε το 1948, ξετινάχτηκε με μια πύρινη ανθελληνική αρθρογραφία, στις 600.000 φύλλα ημερησίως! Το παράδειγμα, όπως ήταν φυσικό, ακολούθησαν και οι υπόλοιπες τουρκικές εφημερίδες που ξεπερνούσαν η μια την άλλη σε παραπληροφόρηση και ανθελληνικές υπερβολές, με αποτέλεσμα να χτίζεται σταδιακά στις λαϊκές μάζες ένα έντονο ανθελληνικό μένος. Ο Έλληνας ομογενής βουλευτής Χατζόπουλος, στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, είχε καταγγείλει ανοιχτά τα γεγονότα κατηγορώντας ως ηθικούς αυτουργούς την κυβέρνηση, τις μυστικές υπηρεσίες καθώς και διάφορους παράγοντες της τότε πολιτικής (αλλά και οικονομικής) ζωής της Τουρκίας. Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας, ο τραγικός πνευματικός ηγέτης που έσυρε τον βαρύ σταυρό του μαρτυρίου, προσπαθεί να εμψυχώσει όλους όσοι έχασαν το θάρρος και είναι έτοιμοι να φύγουν: «Είδατε τα κόκαλα; Ξεθάφτηκαν για να σας μιλήσουν, για να σας πουν το χρέος που έχετε να μείνετε σε τούτη τη γη που γεννήθηκαν οι πατέρες σας, οι πατέρες των πατέρων σας, εσείς, τα παιδιά σας». Μάταια όμως. Η μοίρα του Πολίτικου Ελληνισμού είναι πολύ σκληρή… Ο φωτογράφος των Σεπτεμβριανών Οι μαρτυρίες είναι πολλές, αλλά η πιο δυνατή είναι οι φωτογραφίες - μια φωτογραφία χίλιες λέξεις- του Κωνσταντινουπολίτη φωτορεπόρτερ , μακαρίτη σήμερα Δημήτρη Καλούμενου, ο οποίος αποτύπωσε με μια «Laika» όλη τη βαρβαρότητα και θηριωδία κατά των Ελλήνων της Πόλης.

Ο Καλούμενος την εποχή εκείνη ήταν δημοσιογράφος, ανταποκριτής του «Έθνους» και της «Μακεδονίας» και φωτογράφος του Πατριαρχείου από το 1940. ¨Εφυγε από τη ζωή στα 94 χρόνια του στην Αθήνα παραμονές της μαύρης επετείου των Σεπτεμβριανών.Ένα χρόνο πριν έδωσε εκτενή συνέντευξη στον επίσης Κωνσταντινουπολίτη δημοσιογράφο και φωτορεπόρτερ Νίκο Μαγγίνα με τον οποίο συνδεόταν στενά.

Ο Ν. Μαγγίνας επεσήμανε στον «Φ» ότι οι φωτογραφίες του Καλούμενου είναι μοναδικές και έχουν μεγάλη ιστορική σημασία και αξία γιατί από τουρκικής πλευράς δεν δόθηκαν ποτέ φωτογραφίες από τους βανδαλισμούς στις εκκλησίες και στα κοιμητήριά μας.

Μας μίλησε, λέει ο Μαγγίνας, χωρίς όμως, δυστυχώς, να μας βλέπει, καθώς το οπτικό του νεύρο τον είχε «εγκαταλείψει».

Παραθέτουμε ορισμένα σημεία από εκείνη τη συνέντευξη: «Η όλη ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη εναντίον των Ελλήνων, ότι κάτι θα συμβεί. Βρισκόμουν στις 5 το απόγευμα στον Τοπχανά, κοντά στην προκυμαία του Γαλατά. Εκεί, στον δρόμο που ανεβαίνει προς τα Ιταλικά Νοσοκομεία, βλέπω στρατιωτικά αυτοκίνητα και φορτηγά. Βλέπω να βγαίνουν άνθρωποι από μέσα, άλλοι με στρατιωτικά και άλλοι με πολιτικά. Ήταν στρατιώτες που βγάζαν τα στρατιωτικά και φορούσαν πολιτικά. Ένα άλλο καμιόνι (στρατιωτικό φορτηγό) ήταν γεμάτο λοστούς, σίδερα καταστροφής, διαρρήξεως κ.λπ. Και στον καθέναν έδιναν από ένα και τους έλεγαν: «Θα πάτε στο Ταξίμ και εκεί θα σας πουν τι θα κάνετε».

Αμέσως μετά πηγαίνω στην εκκλησία της Αγίας Τριάδος στο Σταυροδρόμι. Την κατέστρεψαν την Αγία Τριάδα. Πιάσαν, βάλανε φωτιά, έβαλαν και δυναμίτιδα με σκοπό να την ανατινάξουν. Επειδή, όμως, είναι πολύ μεγάλη η εκκλησία, ο αέρας διαλύθηκε. Κατέστρεψαν ό,τι βρήκαν μέσα στο ναό. Τη φωτογράφισα την άλλη μέρα. Εκείνη την ώρα, την ώρα που καταστρέφανε, δεν μπόρεσα να μπω κι εγώ, παρά μόνο παρακολουθούσα απ’ έξω. Στη συνέχεια περνώ δίπλα και βλέπω το Ζάππειο κατεστραμμένο. Κατέβασαν το άγαλμα του Ζάππα και έστησαν τη φωτογραφία του Κεμάλ Ατατούρκ, ως σύμβολο νίκης....

Πήγα στην Ευαγγελίστρια, ανέβηκα στα Ταταύλα, στον Άγιο Δημήτριο, από εκεί στο Σισλί, στο Κοιμητήριο, παντού συντρίμμια και καταστροφές. Έφθασα στα Θεραπειά, όπου είχαν κάψει τη Μητρόπολη. Κατόπιν πήγα στο Μπουγιούκδερε, πήρα τον πεθερό μου και τον κατέβασα στο Ταξίμ, στην κόρη του. Κι από εκεί πήρα την κατηφόρα από το Κεντρικό και κατέβηκα στο προξενείο, το οποίο ήταν περικυκλωμένο από τανκς και στρατιώτες, για να μην το χτυπήσουν.

«Πήγα και στο Μοναστήρι του Βαλουκλή που το έκαψαν, πήγα και στα Νοσοκομεία του Βαλουκλή.
Έβγαλα φωτογραφίες τον επίσκοπο Παμφίλου Γεράσιμο και τον ιερέα Επιφάνιο, που ’θελαν να του τρυπήσουν τα χέρια…Εκεί, στα Υψωμαθειά, κοντά στο Γιεντίκουλε, ρωτώ ένα στρατιώτη: «Τι γίνεται εδώ;» Κι αυτός μου είπε: «Τι να κάνω εφέντιμ, κάθομαι και περιμένω. Εχθές με είχανε με ρούχα (πολιτικά) και έσπαγα, σήμερα με βάλανε να περιμένω»…. Όλα ήταν προδιαγεγραμμένα στην εντέλεια. Τα γνώριζαν όλα οι Άγγλοι και οι Τούρκοι. Την άλλη μέρα, 8 Σεπτεμβρίου, ήρθε ο δημοσιογράφος Γ. Καράγιωργας από την Αθήνα, ως εκπρόσωπος του «Έθνους», του οποίου ήμουν ανταποκριτής. Πήγαμε μαζί στο Ζάππειο Λύκειο και στα Κοιμητήρια. Εκεί, στο νεκροταφείο του Σισλί, την ώρα που έβγαζα φωτογραφίες και τα φιλμ τα έδινα στον Γιώργο, με συνέλαβαν αστυνομικοί και στρατιωτικοί και έκαναν έλεγχο σε αυτά που φωτογράφισα (την άλλη μέρα οι Αρχές μάζεψαν όλες τις τουρκικές εφημερίδες, γιατί είχαν φωτογραφίες). Με πήγαν στο Στρατοδικείο, στο Ηarbiye. Με κράτησαν μία ώρα. Είπα ότι είμαι ανταποκριτής. Με έστειλαν στο 1ο Τμήμα της Διευθύνσεως Ασφαλείας. Εκεί με ανέκριναν για τις φωτογραφίες. Είπα ότι είμαι φωτογράφος του Πατριαρχείου. Ήθελαν να μου κρατήσουν τις μηχανές. Τελικά τις άφησαν. Στις 16 Ιουνίου 1957 που με συνέλαβε η Αστυνομία, με κακοποίησαν επί 56 ώρες».

Μετά τη σύλληψή του Καλούμενου ακολούθησε η απέλασή του στην Ελλάδα.Οι φωτογραφίες δημοσιεύτηκαν στο αθηναϊκό ΕΘΝΟΣ της εποχής και προκάλεσαν σάλο στο πανελλήνιο και στη διεθνή κοινή γνώμη. Αν δεν υπήρχε ο Καλούμενος και ο Καράγιωργας, η τραγική πραγματικότητα θα είχε θαφτεί μαζί με τους Έλληνες που έχασαν τη ζωή τους. Η αλήθεια θα είχε βιαστεί, όπως οι κοπέλες της Πόλης που βρέθηκαν στον δρόμο του καθοδηγούμενου όχλου.


«Η εικόνα που βλέπαμε ήταν μια ανείπωτη τραγωδία»
Ο πατήρ Γεώργιος Τσέτσης, μέγας πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ήταν το 1955 σπουδαστής στη Χάλκη. Το πατρικό του σπίτι βρίσκεται στο Πικρίδιον, σημερινό Χάσκιοϊ στον Κεράτιο Κόλπο απέναντι από το Φανάρι. Για τα «Σεπτεμβριανά» θυμάται: «Την ημέρα εκείνη μαζί με συμφοιτητές είχαμε πάει στην Ίμβρο. Στην επιστροφή με το πλοίο πήραμε μια πρόγευση των «γενομένων», μόλις άραξε το πλοίο στον Τοπχανά και αντικρίσαμε τα πρώτα κατεστραμμένα ρωμαίικα καταστήματα του Γαλατά και του Καρακϊοί. Η εικόνα που βλέπαμε ήταν μια ανείπωτη τραγωδία».

«Η μόνη πραγματική βοήθεια καί παρηγοριά την οποία είχε λάβει το Οικουμενικό Πατριαρχείο μετά τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, ήταν εκείνη που προήλθε εκ μέρους του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» (ΠΣΕ) σημειώνει και επισημαίνει: «Η φωνή την οποία ήγειρε το ΠΣΕ, ήταν η μόνη δυναμική διαμαρτυρία κατά των αδιανόητων και βάρβαρων εκείνων γεγονότων που σημειώθηκαν στην Πόλη. Είναι ευχής έργον που η στεντόρεια υποστήριξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκ μέρους του ΠΣΕ συνεχίσθηκε με ευτολμία. Διότι χωρίς τη θαρραλέα κινητοποίηση του οργανισμού αυτού, το Πατριαρχείο θα αναγκαζόταν ενδεχομένως να εγκαταλείψει την Πόλη, και τούτο παρά τις σαφείς ρήτρες της Συνθήκης της Λωζάννης».

Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΓΚΡΟΜ
Το Πογκρόμ κατά του Ελληνισμού της Πόλης προκάλεσε:
?Τον θάνατο 16 Ελλήνων και τον τραυματισμό 32 ?Τον θάνατο ενός Αρμένιου ?Τον βιασμό 12 Ελληνίδων ?Τον βιασμό αδιευκρίνιστου αριθμού ανδρών (εξαναγκάστηκαν να υποστούν περιτομή)
Την καταστροφή: ?4.348 εμπορικών καταστημάτων ?110 ξενοδοχείων ?27 φαρμακείων ?23 σχολείων ?21 εργοστασίων ?73 εκκλησιών ?Περίπου 1000 κατοικιών, όλα ελληνικής ιδιοκτησίας.
Το οικονομικό κόστος των ζημιών ανήλθε σε 150 εκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς, ενώ η ελληνική κυβέρνηση τις υπολόγισε σε 500.000.000 δολάρια.


Από την Κωνσταντινούπολη στη Λεμεσό
Η ΚΥΡΙΑΙουλία Παπά Περικλέους από την Πόλη η οποία εδώ και δεκαετίες ζει στη Λεμεσό, αφηγείται στον «Φ»: «Θυμάμαι πολύ έντονα τη μέρα που ο τουρκικός όχλος μπήκε στο σπίτι μας στο Μακριχώρι (Μπακιρκϊοί). Κρατούσαν λοστούς και φαλτσέτες. Ήμουν στο κρεβάτι εκείνη την ώρα. Έσκιζαν με τις φαλτσέτες τα στρώματα και ροίμαζαν ό,τι υπήρχε στο σπίτι και το πετούσαν στους δρόμους. Δεν άφησαν τίποτε όρθιο στο σπίτι μας. Από μια άποψη ήμασταν τυχεροί , γιατί στο διπλανό σπίτι ήθελαν να βάλουν φωτιά. Επενέβησαν οι Τούρκοι γείτονες και τους σταμάτησαν. Μέρες πριν βλέπαμε διάφορες ύποπτες κινήσεις. Η γιαγιά μου, που είχε ζήσει τον πόλεμο του 1914 και τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, τα έβλεπε αυτά και έλεγε κάτι μας ετοιμάζουν οι Εγγλέζοι. Εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι είχε δίκιο. Με τους Τούρκους γείτονές μας είχαμε πολύ καλές σχέσεις. Ένα γειτονόπουλο, που έκανε θητεία στον στρατό, έβαλε τη στολή του και ήρθε στο σπίτι και με πήρε για να με προστατεύσει».

Η κυρία Ιουλία ήταν ορφανή από μάνα και πατέρα, ζούσε με τη γιαγιά και τη θεία της. Έφυγε από την Πόλη το 1962, όταν τελείωσε το γυμνάσιο. Επέστρεφε όμως συχνά για επίσκεψη στη γιαγιά της. Το ’71, όταν πέθανε η γιαγιά μου, ήμουν παντρεμένη με Κύπριο και πήγα στην Πόλη από την Κύπρο, όπου είχα εγκατασταθεί από το 1969, μας είπε και πρόσθεσε:

«Το σπίτι μας υπάρχει και είναι διατηρητέο, αλλά το έχουν κάνει αποθήκη. Τα τελευταία χρόνια πηγαίνω στην Πόλη κάθε χρόνο. Πέρσι ήταν ανοικτό. Με είδε ο Τούρκος, στην αρχή με καλοδέχτηκε. Όταν του είπα ότι είναι το σπίτι μου, μούτρωσε».

Τι αισθάνεστε μετά από τόσα χρόνια, τη ρωτήσαμε. «Πως θέλω να ζήσω στην Πόλη και πάλι», απάντησε και τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
Source : ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Αναστρέψιμη η πορεία της Ελλάδας

Τεκμηριωμένες προτάσεις για την επαναφορά της ελληνικής οικονομίας σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης και αύξηση του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος κατά 50 δισ. ευρώ σε βάθος δεκαετίας, διατυπώνει μελέτη που εκπόνησε η εταιρεία McKinsey & Company με πρωτοβουλία του ΣΕΒ, σε συνεργασία με την Ελληνική Ενωση Τραπεζών και την Τράπεζα της Ελλάδος. Η μελέτη «Η Ελλάδα 10 χρόνια μπροστά» μέρος της οποίας προδημοσιεύουν «ΤΑ ΝΕΑ» θα παρουσιαστεί μεθαύριο Δευτέρα σε ειδική εκδήλωση στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Σύμφωνα με τον Πρόεδρο του ΣΕΒ Δημήτρη Δασκαλόπουλο, η πρόταση της McKinsey & Co «συνιστά ένα πλάνο δράσης εθνική πνοής και καλύπτει ένα κενό της αναπτυξιακής μας πολιτικής». Μάλιστα, ο ΣΕΒ παρουσίασε στις αρχές της εβδομάδας την έκθεση και στους επικεφαλής της τρόικας, οι οποίοι είδαν με ενδιαφέρον τις προτεινόμενες παρεμβάσεις και παραδέχθηκαν πως απαντούν σε θέματα αναπτυξιακού χαρακτήρα που αντιμετωπίζει η χώρα.

Συλλέγοντας για διάστημα δύο ετών στοιχεία από πλήθος πηγών και φορέων και σε στενή συνεργασία με τα υπουργεία Οικονομικών, Ανάπτυξης, Ενέργειας και Πολιτισμού και Τουρισμού, η McKinsey & Co συνέταξε έκθεση που ξεπερνά τις 500 σελίδες και στην οποία εμπεριέχονται πρακτικές προδιαγραφές για μία «αναπτυξιακή αναγέννηση» της Ελλάδας. Η μελέτη που περιλαμβάνει πάνω από 100 συγκεκριμένες και τεκμηριωμένες προτάσεις για την ανάπτυξη, εξετάζει όλους τους κλάδους της οικονομίας και αναδεικνύει εκείνους που στις δύο επόμενες πενταετίες θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τη μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία και τις περισσότερες θέσεις εργασίας.

Στην έκθεση υπογραμμίζεται πως η Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα παραγωγής και χαμηλής συμμετοχής του εργατικού δυναμικού και πως τα πραγματικά διαρθρωτικά ελλείμματα της χώρας είναι οι χαμηλές αποδόσεις και η χαμηλή παραγωγή σε σχέση με τη συνεισφορά των εργαζομένων. Αρνητική διαπίστωση της μελέτης είναι ότι κανένα υπουργείο δεν είχε να επιδείξει αναπτυξιακό σχέδιο σε ορίζοντα τριετίας ή πενταετίας. Η McKinsey θεωρεί πως για να αναταχθεί άμεσα η οικονομία πρέπει να εκλείψουν το γραφειοκρατικό σύστημα θεσμών, η δύσκαμπτη αγορά εργασίας, το μεγάλο μέγεθος του δημόσιου τομέα, το βραδυκίνητο δικαστικό σύστημα και η μεγάλης έκτασης φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή.

Ο διεθνούς κύρους μελετητικός οργανισμός McKinsey & Co αποδεικνύει πως με την πλήρη απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, το άνοιγμα επαγγελμάτων και υπηρεσιών, τη διαμόρφωση ειδικών φορολογικών καθεστώτων και τη χορήγηση κινήτρων σε συγκεκριμένους παραγωγικούς κλάδους, η Ελλάδα μπορεί τη δεκαετία 2011-2020 να πετύχει μέσο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης πάνω από 3%, διπλάσιο από αυτόν που θεωρείται εφικτός σήμερα. Μπορεί δε σε βάθος δεκαετίας να δημιουργηθεί ακαθάριστη προστιθέμενη αξία 50 δισ. ευρώ! Μάλιστα, τα 25 δισ. ευρώ θα μπορούσαν να προστεθούν στο ετήσιο ΑΕΠ μόνο από 5 βασικούς κλάδους της οικονομίας εντός των επομένων 5 ετών.

Αυτό δείχνει πως η διεθνής εταιρεία θεωρεί αναστρέψιμη την υφεσιακή κατάσταση που βιώνει η χώρα και υπό την προοπτική - προϋπόθεση της ανάπτυξης περιγράφει ως διαχειρίσιμο το μέγεθος του χρέους.

Σε επίπεδο απασχόλησης οι αναλυτές της McKinsey & Co θεωρούν πως με την καθιέρωση ευέλικτων όρων εργασίας σε συνδυασμό με παραγωγικές επενδύσεις στους τομείς της ενέργειας, του τουρισμού, της βιομηχανίας, του λιανεμπορίου και της γεωργίας μπορούν να δημιουργηθούν περισσότερες από 500.000 νέες θέσεις εργασίας. Οπως αναφέρεται στην έκθεση, η βιομηχανία καλύπτει το 8% της παραγωγής και το 11% της απασχόλησης και μπορεί να αναπτυχθεί με ταχείς ρυθμούς βασισμένη στη ζήτηση των άλλων κλάδων παραγωγής.

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι από τα 18 δισ. ευρώ που είναι η πρόσθετη παραγωγή που μπορεί να προκύψει από τον τουριστικό τομέα, σχεδόν τα 3 δισ. ευρώ. αφορούν τη βιομηχανία (ελαφρά και βαριά). Επίσης, η μελέτη εντοπίζει οκτώ κλάδους που θεωρούνται ως αναδυόμενοι και έχουν τη δυνατότητα να καταγράψουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης στο μέλλον, μεταξύ των οποίων οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, οι υδατοκαλλιέργειες κ.ά.

Ειδικά στο σκέλος της απασχόλησης, στη μελέτη αναφέρεται πως μόλις δύο στους τρεις Ελληνες που βρίσκονται σε παραγωγική ηλικία συμμετέχουν στην αγορά εργασίας. Προκειμένου να καλυφθεί αυτό το κενό, όσοι έχουν εργασία εργάζονται πολύ περισσότερες ώρες από τον μέσο όρο στην ΕΕ ή και τον ΟΟΣΑ. Στο πλαίσιο αυτό η McKinsey προτείνει τη χορήγηση ελκυστικών επιλογών μερικής απασχόλησης και κίνητρα ώστε μητέρες και νέοι σε ηλικία εργαζόμενοι να μετέχουν απρόσκοπτα στην παραγωγική διαδικασία.

Η ομάδα αναλυτών της McKinsey & Company προτείνει ένα νέο Εθνικό Μοντέλο Ανάπτυξης που περιλαμβάνει στρατηγικές που αξιοποιούν τα υφιστάμενα παραγωγικά μέσα και δημιουργούν ένα περιβάλλον φιλικό προς την επιχειρηματικότητα. Μάλιστα, υπαγορεύει τρόπους μέσω των οποίων θα μπορούσε να διευρυνθεί η φορολογική βάση και ταυτόχρονα να υπάρξει μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος κατά 3% του ΑΕΠ (κατά 7 δισ. ευρώ) με παράλληλη έκρηξη των εξαγωγών.

Source : TA NEA

Παίζοντας χρηματιστηριακά με ανθρώπινες ζωές

Speculating with Lives

By Horand Knaup, Michaela Schiessl and Anne Seith

In recent years, the financial markets have discovered the huge opportunities presented by agricultural commodities. The consequences are devastating, as speculators drive up food prices and plunge millions of people into poverty. But investors care little about the effects of their deals in the real world.
The room in which the world’s food is distributed looks everything but appetizing. Bits of paper and disposable cups litter the trading floor at the Chicago Board of Trade (CBOT). Sweaty men in bright yellow, blue or red jackets walk around, seemingly oblivious of the debris beneath their feet, waving their hands, shouting and scrapping over futures contracts for soybeans, pork bellies or wheat.
Here, in the trading room of the world’s largest commodity futures exchange, decisions are made about the prices of food — and, by extension, the fates of millions of people. Those decisions affect both hunger on the planet and the wealth of individual investors.
For Alan Knuckman, there is hardly a nicer place than the CBOT trading floor. “This is capitalism in its purest form,” the commodities expert raves. “This is where millionaires are made.” The 42-year-old’s face shines with a boyish glow — perhaps because he has never stopped playing.
Knuckman arrived here 27 years ago, and quickly advanced from his first job as a runner in the trading room to a trader. He worked for brokerage firms, soon established his own firm and is now an analyst with Agora Financials, a consulting firm specializing in commodities investments. He also writes a newsletter that offers investment tips. “I trade in anything you can get in and out of quickly,” he says candidly. “I’m here to make money.”

‘I Believe in the Market’

How he makes money doesn’t make any difference to Knuckman. He draws no distinctions among commodities like petroleum, silver or food products. “I don’t believe in politics,” he says. “I believe in the market, and the market is always right.”

How does he feel about exploding food prices? For Knuckman, they are purely a reflection of supply and demand. And speculators? They’re good for the market, because they predict developments early on. Is there excessive speculation? “I don’t see it.”
It’s a surprising comment. Never before has so much cash flowed into financial transactions involving agricultural commodities. In the last quarter of 2010 alone, the amount of money invested in these commodities tripled compared with the previous quarter. There has been a lot of money in the market since the countries of the world tried to overcome the financial crisis with massive economic stimulus programs and bailout packages.
Agricultural commodities attract investors who are no more interested in grain than they were previously in dot-com companies or subprime mortgages. They range from giant pension funds to small private investors searching for new, safer investment options.
Satisfying the Demand
The large index and agriculture funds now being offered by the banks seem to have come along just at the right time to satisfy this demand. All of a sudden, the world’s food supplies have become a tradable commodity, as easy to handle as stocks.
The downside is that food prices are rising in parallel to the ravenous demand for agricultural securities. In March, the Food and Agriculture Organization of the United Nations (FAO) reported new record high prices, which even surpassed the prices during the last major food crisis in 2008. According to the FAO’s Food Price Index, overall food costs rose by 39 percent within one year. Grain prices went up by 71 percent, as did prices for cooking oil and fat. The index had reached 234 points in July, only four points below its all-time high in February.
“The age of cheap food is over,” predicts Knuckman, noting that this can’t be such a bad thing for US citizens. “Most Americans eat too much, anyway.”
For his fellow Americans, who spend 13 percent of their disposable income on food, the price hike may be an annoyance. But for the world’s poor, who are forced to spend 70 percent of their meager budgets on food, it’s life-threatening.
Since last June alone, higher food prices have driven another 44 million people below the poverty line, reports the World Bank. These are people who must survive on less than $1.25 (€0.87) a day. More than a billion people are starving worldwide. The current famine in the Horn of Africa is not only the result of drought, civil war and corrupt officials, but is also caused by prohibitively high food prices.
‘Side Effects’
Knuckman refers to the fact that the poorest of the poor can no longer pay for their food as “undesirable side effects of the market.” Halima Abubakar, a 25-year-old Kenyan woman, is experiencing these supposed side effects at first hand.
She is sitting in her corrugated metal hut in Kibera, Nairobi’s biggest slum, wondering what to put on the table this evening for her husband and their two children. Until now, the Abubakars were among the higher earners in Kibera. The family managed to feed itself adequately with the monthly salary of €150 that Halima’s husband earns as a prison guard.
But that has suddenly become difficult. The price of corn meal, the most important food staple in Kenya, is now at a record high after increasing by more than 100 percent in only five months. Potato prices went up by a third, milk is also more expensive, and so are vegetables.
Abubakar doesn’t know why this is the case. She only knows that she suddenly has to pay close attention to how she spends the family’s meager daily food budget of about 300 shillings (€2.30). Her first step was to switch to a cheaper brand of corn meal. It doesn’t taste of much, but at least it fills one’s stomach. She sometimes goes without her own lunch so that her children can have enough to eat.
List of Possible Reasons
“More poor people are suffering and more people could become poor because of high and volatile food prices,” World Bank President Robert Zoellick said in April, describing the brutal effects of price increases on consumers in developing countries. The problem has many experts deeply concerned. The probable reasons for the price explosions are cited again and again at meetings and conferences. They include:

• Climate change, which leads to droughts, floods and storm, and thus to crop failures;
• The cultivation of biofuels, which takes valuable farmland out of food production;
• The global population, which is growing too fast for agricultural production to keep up;
• The emerging economies China and India, whose citizens are consuming greater quantities of higher quality food;
• The rising price of oil, which makes it more expensive to produce and ship food products;
• The rise in meat consumption, which means that more grain is needed for animal feed;
• Decades of neglecting agriculture, especially in hunger-prone regions.

All of these factors sound logical and plausible, and some undoubtedly contribute to the tense food situation. Yet they are not responsible for the excessive price hikes.
Olivier de Schutter, the United Nations special rapporteur on the right to food, is one of the few who is trying to set the record straight. The production of biofuel and other “supply shocks” — such as crop failures and export bans — were “relatively minor catalysts,” he wrote recently. “But they set off a giant speculative bubble in a strained and desperate global financial environment.” He identifies the true culprits as major investors who, as the financial markets have dried up, have invested heavily in the commodities trade, expanding it beyond all proportion. According to de Schutter, excessive speculation is the primary cause of the price increases. Indeed, closer inspection reveals that the reasons cited to date for the price hikes on food products are somewhat dubious.

• Part 2: Every Bubble Needs a Story
• Part 3: Number of Speculators Will Continue to Grow
• Part 4: ‘It’s the Government’s Responsibility to Feed People’

Source: http://www.spiegel.de/