Αποτελέσματα των τουρκικών εκλογών

Μήνυμα συναίνεσης προς όλα τα πολιτικά κόμματα έστειλε ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν το βράδυ των βουλευτικών εκλογών, στις οποίες το κόμμα του AKP ήρθε πρώτο, συγκεντρώνοντας ποσοστό 49,9%.

Ο κ. Ερντογάν υποσχέθηκε να συνεργαστεί με την αντιπολίτευση με στόχο τη συναίνεση για ένα νέο σύνταγμα.

«Ο λαός μας έστειλε το μήνυμα να χτίσουμε το νέο σύνταγμα, με συναίνεση και διαπραγμάτευση. Θα συζητήσουμε το νέο σύνταγμα με τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Θα αναζητήσουμε συναίνεση με την αντιπολίτευση, τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, τους ακαδημαϊκούς φορείς και με όποιν έχει κάτι να πει», τόνισε μιλώντας από το μπαλκόνι των γραφείων του κόμματός του στην Άγκυρα, όπου βγήκε για να χαιρετίσει τους συγκεντρωμένους οπαδούς του.

«Η Τουρκία στην οποία κυριαρχούσαν οι συμμορίες ανήκει στο παρελθόν. Θα είμαστε ταπεινοί», είπε ο κ. Ερντογάν, συμπληρώνοντας: «Σήμερα νίκησαν για μια ακόμη φορά η δημοκρατία και η εθνική θέληση».

Τα αποτελέσματα

Με καταμετρημένο το 100% των ψήφων, τα ποσοστά των κομμάτων έχουν ως εξής:
το κυβερνών AKP συγκέντρωσε το 49,9% των ψήφων, το Ρεπουμπλικανικό κόμμα (CHP) το 25,9% και το εθνικιστικό MHP το 13%. Στο 6,7% ανέρχεται το συνολικό ποσοστό των ανεξάρτητων υποψηφίων, ενώ τα υπόλοιπα κόμματα -που μένουν εκτός βουλής- συγκέντρωσαν λιγότερο από 1,2%.

Οι έδρες

Σε ό,τι αφορά το κρίσιμο ζήτημα της κατανομής των εδρών, τα αποτελέσματα δίνουν στο AKP 325 έδρες (από 331 που είχε), στο CHP 135 (από 112), στο MHP 54 (από 71) και άλλες 36 (από 26) σε ανεξάρτητους υποψήφιους, κατά κύριο λόγο Κούρδους.

Έτσι, ο Ερντογάν δεν κατάφερε να κερδίσει τις απαιτούμενες 330 έδρες για να προχωρήσει στο δημοψήφισμα για το νέο Σύνταγμα.
Τα επεισόδια

Εντωμεταξύ, επεισόδια σημάδεψαν τις βουλευτικές εκλογές στην Τουρκία, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν πολλοί άνθρωποι.

Σε συνοικία της Άγκυρας, μια ομάδα επιτέθηκε βίαια σε υποστηρικτές του κυβερνώντος κόμματος AKP, κατηγορώντας τους για νοθεία σε εκλογικό τμήμα.

Πέντε άνθρωποι γρονθοκοπήθηκαν και οι αστυνομικοί χρειάστηκε να πυροβολήσουν στον αέρα για να διαλύσουν το πλήθος και να προχωρήσουν, στη συνέχεια, σε 14 συλλήψεις.

Παράλληλα, η αστυνομία συνέλαβε 34 ανθρώπους στη νοτιοανατολική επαρχία Μπατμάν. Οι συλληφθέντες ασκούσαν πιέσεις σε ψηφοφόρους να ψηφίσουν ανεξάρτητους υποψηφίους που κατέβασε ένας φιλοκουρδικός σχηματισμός, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή.

Στο Βιρανσεχίρ, επίσης στη νοτιοανατολική Τουρκία, ένας ανεξάρτητος βουλευτής που κατέβαινε στις εκλογές επιτέθηκε σε δύο αξιωματικούς της αστυνομίας.

Οι εκλογές

Το κυβερνών κόμμα προηγείται στις περισσότερες από τις επαρχίες της Τουρκίας, με μεγάλα ποσοστά στις επαρχίες στη Μαύρη Θάλασσα (Τραπεζούντα, Σαμψούντα και Σινώπη) όπως και στις περιφέρειες της Κωνσταντινούπολης.

Το CHP επικράτησε στις δύο περιφέρειες της Σμύρνης, στο Αϊδίνι, στα Μούγλα (απέναντι από τα Δωδεκάνησα) και στην ανατολική Θράκη, δηλαδή στην Αδριανούπολη, στις Σαράντα Εκκλησιές (Κιρκλαρελί) και τη Ραιδεστό (Τεκίρνταγ). Κέρδισε ακόμη την επαρχία Τούντσελι, στα ανατολικά, τόπο καταγωγής του προέδρου του κόμματος Κεμάλ Κιλιτσαντάρογλου.

Οι Γκρίζοι Λύκοι κέρδισαν στην περιφέρεια του Ιγκντίρ στην ανατολική Τουρκία, με δεύτερο, μπροστά από το AKP, ανεξάρτητο υποψήφιο.

Στο Ντιγιάρμπακιρ, την πρωτεύουσα του Κουρδιστάν, επικράτησε το AKP ενώ κατάφεραν να εκλεγούν σαν ανεξάρτητοι πέντε Κούρδοι, μεταξύ τους η Λεϊλά Ζανά (βραβευμένη με το βραβείο Ζαχάρωφ της ΕΕ), η Εμινέ Αϊνά και ο Χατίπ Ντιτσλέ.

Επιπλέον, έχουν εκλεγεί και τέσσερις βουλευτές που έχουν κατηγορηθεί για την ανάμιξη τους στην υπόθεση Εργκένεκον και βρίσκονται σήμερα έγκλειστοι στις φυλακές της Σηλυβρίας, έξω από την Κωνσταντινούπολη.

Υπενθυμίζεται ότι για την είσοδο ενός κόμματος στην Εθνοσυνέλευση, που έχει 550 έδρες, χρειάζεται να συγκεντρώσει το 10% των ψήφων στην επικράτεια. Δεκαπέντε κόμματα και 200 ανεξάρτητοι υποψήφιοι διεκδίκησαν την ψήφο 50 εκατομμυρίων πολιτών.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επεδίωκε μα συγκεντρώσει τα δύο τρίτα των εδρών για την τρίτη κυβερνητική του θητεία, ώστε να έχει τον έλεγχο στην συνταγματική μεταρρύθμιση.

Στον Ερντογάν δεν αρκούσε μια απλή πλειοψηφία για να προωθήσει το σχέδιο του για την κατάρτιση νέου Συντάγματος, αντικαθιστώντας εκείνο του 1982, που είχε ψηφιστεί δύο χρόνια μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου του 1980.

Στην απερχόμενη βουλή το AKΡ είχε τις 331 από τις 550 έδρες και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι θα τις διατηρήσει αν δεν τις αυξήσει. Το AKΡ χρειάζεται τουλάχιστον 330 έδρες για να αποκτήσει τη δυνατότητα να προκηρύξει δημοψήφισμα για την κατάρτιση νέου Συντάγματος.

Τα εκλογικά τμήματα άνοιξαν στις 7:00 τοπική ώρα (και ώρα Ελλάδος) στην ανατολική Τουρκία, ενώ στις 8:00 τοπική ώρα άνοιξαν τα εκλογικά τμήματα στις δυτικές περιοχές, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται η πρωτεύουσα Άγκυρα και η Κωνσταντινούπολη. Οι κάλπες έκλεισαν στις 6 το απόγευμα.

Συνολικά 50.189.930 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι ψήφισαν για να εκλέξουν τους 550 βουλευτές της τουρκικής εθνοσυνέλευσης. Στις εκλογές μετείχαν 15 κόμματα και 203 ανεξάρτητοι υποψήφιοι.

Η τρίτη θητεία Ερντογάν δεν είναι άσχετη με την ανάπτυξη της τουρκικής οικονομίας: Έπειτα από την άβυσσο του 2001, η οικονομία αυξάνεται πλέον με ρυθμούς που έφτασαν το 9% το 2010, ξεπερνώντας γρήγορα την παγκόσμια οικονομική κρίση και αποφεύγοντας την αναιμική ανάκαμψη που ακολούθησε στη Δύση.

Source : TA NEA

Αμυντική επάρκεια και το δυνατό χαρτί της Ελλάδας

Σε όλα αυτά τα επίπεδα και τις παραμέτρους κρίνεται η αμυντική επάρκεια της χώρας. Κι αυτά σήμερα ραγίζουν. Οταν ραγίσουν, δεν χτίζονται από τη μια μέρα στην άλλη: η αμυντική κατάρρευση θα είναι πολύ πιο βαριά και επώδυνη ακόμα και από την οικονομική που ήδη βιώνουμε και θα έρθει «ξαφνικά», όπως δήθεν «ξαφνικά» ήρθε και η χρεοκοπία… 

Την ίδια στιγμή, η Τουρκία καλπάζει αμυντικά: το μεγαλύτερο εξοπλιστικό πρόγραμμα της χώρας με πρωτοφανή έμφαση στη θάλασσα και στον αέρα, βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε πλήρη εξέλιξη και ήδη διαμορφώνει συνθήκες τελεσίδικης, νομοτελειακά καταστροφικής για την Ελλάδα, ανισορροπίας ισχύος στο Αιγαίο. 

Η μόνη ακτίνα φωτός φαίνεται να είναι το έμπρακτο ενδιαφέρον που δείχνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες να συμβάλλουν, αυτή την εποχή, με δωρεάν υποστήριξη παροχής κάποιων οπλικών μέσων στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις προωθώντας ορισμένα προγράμματα ενίσχυσής τους. Κι αυτό, που έχει να συμβεί πολλά χρόνια, είναι σημαντικό όχι μόνον για τα ίδια τα συστήματα που θα έρθουν στην Ελλάδα, αλλά, κυρίως, για το τι σημαίνουν ενέργειες σαν αυτές. 

Παραμονές ενός εκλογικού θριάμβου του εθνικού μας «κουμπάρου», του κ. Ερτογάν, είναι ξεκάθαρο ότι τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ισραήλ, με το οποίο, ευτυχώς, η Ελλάδα προχωρά επίσης, έστω και πιο αργά απ’ ότι θα έπρεπε, σε μια ουσιαστική αμυντική συνεργασία, ανησυχούν σφόδρα για την τροχιά που θα πάρει η πολιτική της Αγκυρας, ιδίως σε σχέση με το Ιράν. Κι αυτό, τη στιγμή που αναδιατάσσεται ολόκληρη η γεωπολιτική πραγματικότητα στη Βόρειο Αφρική και, ίσως, και στη Μέση Ανατολή. 

ΗΠΑ και Ισραήλ, αντιλαμβάνονται λοιπόν, ότι, πλέον, το πρόβλημα της ελληνικής άμυνας δεν είναι μόνον ελληνικό αλλά έχει ευρύτερη σημασία. Είναι σημαντικό η Ελλάδα να διαθέτει ισχυρή αμυντική θωράκιση, πλέον, όχι μόνον για τον εαυτό της. Γι αυτό είναι και σημαντικό να μην πτωχεύσει. 

Ακόμα και η απομάκρυνση του αεροπορικού στρατηγείου του ΝΑΤΟ από το τουρκικό έδαφος που αποφάσισε η Συμμαχία, δείχνει ξεκάθαρα το διαρκώς διογκούμενο έλλειμμα εμπιστοσύνης των Αμερικανών στην Τουρκία. 

Εν μέσω κρίσης χρεοκοπίας, ο ρόλος και η σημασία της Ελλάδας σε γεωπολιτικό επίπεδο, αρχίζει να αυξάνει σημαντικά. Οι σύμμαχοί μας το αντιλαμβάνονται. Όμως εμείς, ακόμα και τώρα, δεν δείχνουμε να το έχουμε συνειδητοποιήσει ούτε αυτό, ούτε το τι τάξεως μεταβολές μπορεί να φέρει στην ευρύτερη ελληνική πραγματικότητα μια τέτοια προσέγγιση. 

Δεν βλέπουμε καν τη συσχέτιση αυτής της θετικής για την Ελλάδα στάσης με την πρωτοφανή πίεση που ασκήθηκε προχθές από τον ίδιο τον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα στη Γερμανίδα καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ ως προς την αποφυγή της ελληνικής πτώχευσης. Κι αν ούτε αυτή η περίπου πρωτοφανής στα διεθνή διπλωματικά χρονικά κίνηση της αμερικανικής πολιτικής δεν είναι ικανή να μας πείσει για το τι συμβαίνει και για το πόσο απαραίτητο είναι να ξεπεράσουμε τα σύνδρομα του παρελθόντος και να μπούμε δυναμικά στο παιγνίδι, τότε, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. 

Οσο κι αν ακούγεται περίεργα σήμερα, το πιο δυνατό χαρτί της Ελλάδας είναι η στρατηγική της θέση, ενεργά στο πλευρό κάποιων συμμάχων. Αυτό πρέπει να αξιοποιήσει και να μεγιστοποιήσει η χώρα. Γιατί, στο διεθνές περιβάλλον, αυτοί οι σύμμαχοι είναι οι μόνοι που έχουν οι ίδιοι πολύ έντονο συμφέρον η Ελλάδα να μην καταρρεύσει και να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της και δεν την αντιμετωπίζουν ως αναγκαίο κακό από το οποίο δεν μπορούν, ενώ θα ήθελαν, να έχουν ξεφύγει. 

Όμως, όλα αυτά, για να μετουσιωθούν σε πραγματικότητα, πρέπει κάποιος να ενεργήσει συστηματικά και με σχέδιο και από ελληνικής πλευράς. Πρέπει η κυβέρνηση να αποφασίσει να καλλιεργήσει με μεγάλη ζέση τις αμυντικές σχέσεις με χώρες όπως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ και, στην Ευρώπη, η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία. Πρέπει να αποφασίσει ότι η Ελλάδα θα κάνει κινήσεις αποφασιστικές προς την κατεύθυνση της έμπρακτης ταύτισης των συμφερόντων της με εκείνα άλλων κρατών στην περιοχή και να χτίσει μια αληθινή, με σάρκα και οστά, συμμαχία κυρίως με την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβιβ, στην οποία να συμπεριληφθεί και η Κύπρος, που έχει ήδη προχωρήσει πολύ περισσότερο από εμάς. 

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σταματήσουμε τον τουρκικό επεκτατισμό. Κανείς άλλος. Και δεν υπάρχει και καθόλου καιρός για χάσιμο. Όλα αυτά, πρέπει να γίνουν τώρα. Από εκεί θα έρθει η επανασταθεροποίηση της κλονισμένης ελληνικής κυριαρχίας. Από την άσκηση του ρόλου της χώρας, στο πλευρό των συμμάχων της. 

gmalouchos@tovima.gr 

TO BHMA

Πλησιάζοντας στο σταυροδρόμι

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Konstantakopoulos.blogspot.com
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και, κυρίως, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (ή όσοι, ενδεχομένως, σκέφτονται να ψηφίσουν τα μέτρα της κυβέρνησης ή να τη στηρίξουν), βρίσκονται ενώπιον ιστορικού διλήμματος, μετά τη μεγαλειώδη, ειρηνική «εξέγερση» του ελληνικού λαού την 5η Ιουνίου, αντάξια των μεγάλων δημοκρατικών και επαναστατικών παραδόσεων της Ελλάδας. Με την εξέγερση αυτή οι ¨Ελληνες πολίτες ανακάλεσαν ουσιαστικά την εντολή, στη βάση της οποίας κυβερνά η σημερινή κυβέρνηση. Τώρα, ο ελληνικός λαός και η Ιστορία θέτουν τους βουλευτές αυτούς (και εμμέσως τον Πρόεδρο) ενώπιον του εξής διλήμματος:


Θα δώσουν την ευκαιρία στον ελληνικό λαό, έστω και την υστάτη, να λάβει με δημοκρατικό τρόπο, με δημοψήφισμα, την κρισιμότερη απόφαση για το μέλλον του, αν δηλαδή επιθυμεί τη συνέχιση ή τη διακοπή της πολιτικής του Μνημονίου;

‘Η θα επιμείνουν σε μέτρα και πολιτικές που οδηγούν, αργά ή γρήγορα, αλλά με μαθηματική ακρίβεια, σε λουτρό αίματος τη χώρα;

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που στηρίζουν την κυβέρνηση και όσοι ενδεχομένως θα τη στήριζαν, έχουν ακόμα στα χέρια τους το κλειδί του ελληνικού, ίσως και ευρωπαϊκού μέλλοντος και των ειρηνικών εξελίξεων στη χώρα. Αλλά δεν θα το έχουν για πολύ ακόμα.

Η προοπτική της σύγκρουσης

Ελπίζει κανείς να διαφυλαχθεί μέχρι τέλους ο παραδειγματικά ειρηνικός χαρακτήρας της διαμαρτυρίας. Κυβέρνηση και κράτος απέφυγαν προς το παρόν μαζική καταστολή ή τις συνηθισμένες σε προηγούμενες διαμαρτυρίες προβοκάτσιες. Ϊσως ελπίζουν εκτόνωση. Δύσκολα όμως τη φαντάζεται κανείς. Αντιθέτως, στη δυναμική της κατάστασης, πολύ πιο εύκολα μπορεί να εγγραφεί κάποια στιγμή μια βίαιη σύγκρουση.

Δεν πρέπει εξάλλου να ξεχνάμε ότι στις ίδιες τις «οικονομικές εξισώσεις» του Μνημονίου, κρύβεται η προοπτική του εμφυλίου πολέμου, όπως, ορθώς, δεν έχει βαρεθεί να επαναλαμβάνει εδώ και ένα χρόνο ο επικεφαλής του πιο φημισμένου οικονομικού ινστιτούτου της Γερμανίας, του IFO, ο Ζιν. Ο Γερμανός οικονομολόγος υπογραμμίζει την ομοιότητα ανάμεσα στα μέτρα που λαμβάνονται στην Ελλάδα σήμερα και τα διατάγματα του Καγκελλαρίου Μπρούνινγκ το 1930, που άνοιξαν το δρόμο στον Χίτλερ.

‘Ηδη άλλωστε, ένας χρόνος εφαρμογής του Μνημονίου, χωρίς να έχουμε δει ακόμα ούτε μικρό κλάσμα από τις πραγματικές συνέπειες αυτής της πολιτικής, έχει προκαλέσει κρίση αναπαραγωγής του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και, μαζί του, του ελληνικού κράτους και πολιτικού συστήματος. Η διακοπή, με κάθε μέσο, της λειτουργίας του Μνημονίου και των παρεπόμενων νομικών κειμένων, είναι, σήμερα, ο βασικός όρος επιβίωσης του ελληνικού έθνους-κράτους και της δημοκρατίας.

Μπορεί να διαφυλαχθεί η δημοκρατία και να αποφευχθεί η βίαιη αντιπαράθεση του λαού με τους κυβερνώντες; Μπορεί να διευκολυνθεί η αρχή μιας αναζήτησης διεξόδου σε μια κατάσταση που γίνεται όλο και πιο δύσκολη;

Επαρκούν οι εκλογές;

Η δυσαρμονία λαϊκής βούλησης και κυβέρνησης είναι τόσο προφανής και πρωτοφανής, που η άμεση προσφυγή σε εκλογές, πριν από την ψήφιση μέτρων και τη συνομολόγηση διεθνών συμφωνιών που θα δεσμεύσουν όχι μόνο τη σημερινή, αλλά και τις επερχόμενες γενεές Ελλήνων, επιβάλλεται, αν μη τι άλλο, για λόγους στοιχειώδους σεβασμού του γράμματος και του πνεύματος του συντάγματος.

Η διεξαγωγή εκλογών είναι μια αναγκαία συνθήκη για το ξεπέρασμα της κρίσης, δεν είναι όμως καθόλου ικανή. Είναι κοινός τόπος ότι τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν την κρίση. Κανένα δεν έχει τη θέληση, τη δύναμη και το κουράγιο να καταγγείλλει το Μνημόνιο, να ζητήσει την επαναδιαπραγμάτευση των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας από μηδενική βάση, να θέσει το ζήτημα της αναγκαίας αναδιάρθρωσης του χρέους, με διαγραφή μεγάλου μέρους του, να απειλήσει εν ανάγκη με χρήση των πολλών οικονομικών και γεωπολιτικών «χαρτιών» που έχει η Ελλάδα, να εντάξει τις ελληνικές διεκδικήσεις σε πρόγραμμα σωτηρίας και επανίδρυσης όλης της Ευρώπης, του κοινωνικού κράτους, της δημοκρατίας και του πολιτισμού της από τον επερχόμενο ολοκληρωτισμό των αγορών, που έχει κάνει τώρα τη χώρα μας το κατεξοχήν πεδίο δοκιμής των μεθόδων του. (Ο κ. Σαμαράς, δυστυχώς, και παρά το αρχικό, ιστορικό ‘Όχι του στο μνημόνιο, υποκύπτοντας ίσως στη φύση του κόμματός του, ή στις νεοφιλελεύθερες δοξασίες ενίων συμβούλων του, παρουσίασε στο Ζάππειο 2 ένα πρόγραμμα «μνημονίου χωρίς μνημόνιο», που κινδυνεύει να μας οδηγήσει από τον κύκλο του «Λεφτά Υπάρχουν» στον κύκλο του «Πρόγραμμα Υπάρχει» ή «όχι στο μνημόνιο, ναι στις αποκρατικοποιήσεις»! Δεν αντέχει η χώρα δεύτερο γύρο ψεύτικων ελπίδων)

Στην ανεπάρκεια των πολιτικών δυνάμεων, προστίθεται και η πανθομολογούμενη κρίση των κρατικών θεσμών, που απεδείχθησαν με το μνημόνιο, ανίκανοι να προστατεύσουν πιο ζωτικά κοινωνικά και εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, αποτρέποντας τη χρήση τους από διεθνείς δυνάμεις που θέλουν να τον υποδουλώσουν και να τον λεηλατήσουν, με την ενθουσιώδη συνδρομή των ιθαγενών «ελίτ». Αυτό το κράτος δεν υλοποιεί τη θέληση του ελληνικού λαού, αλλά είναι φτιαγμένο για να πραγματώνει την “κουλτούρα της απάτης”, που χαρακτήρισε τη μεταπολίτευση.

Δεν υπάρχει σήμερα τίμιος και νοήμων ‘Ελληνας που να μην πιστεύει ότι χρειαζόμαστε νέα πολιτικά κόμματα, νέους θεσμούς, νέα οργάνωση της δημόσιας ζωής, νέο Σύνταγμα. Οι «αγανακτισμένοι» το αντιλαμβάνονται ενστικτωδώς, γι’ αυτό και επιχειρούν εκ του μηδενός να στήσουν δικούς τους, πρωτόλειους «θεσμούς» με τη μορφή Γενικών Συνελεύσεων. Σε όλες τις συζητήσεις εκεί είναι φανερή η υφέρπουσα ανησυχία των συζητούντων, που αντιλαμβάνονται τη σημασία, αλλά και τη δυσκολία πολιτικής συγκρότησης των αντιμνημονιακών δυνάμεων και κινδυνεύουν να βρεθούν σε δύσκολη θέση αν αύριο προκηρυχθούν εκλογές.

Βασικό πρόβλημα του ¨Εθνους, η κρίση του πολιτικού συστήματος και του κράτους δεν μπορεί να λυθεί σε μια βδομάδα. Η λύση του θα πάει χέρι-χέρι με τον αγώνα για την ανατροπή της “Δικτατορίας των Δανειστών και του Μνημονίου”. Μέχρι τότε, θα πρέπει να βρεθούν μεταβατικές μορφές που να εξασφαλίσουν, όσο είναι δυνατό, τον δημοκρατικό και ειρηνικό χαρακτήρα του κινήματος που ξεκίνησε στις 25 Μαίου και στις 5 Ιουνίου.

Ο μόνος τρόπος που διαθέτουμε είναι η διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το Μνημόνιο, τα παρεπόμενα νομικά κείμενα και όσα προτίθεται να συνομολογήσει τώρα η κυβέρνηση με το ερώτημα: πρέπει να συνεχίσουν να ισχύουν και να αποτελούν τη βάση της ασκούμενης πολιτικής ή πρέπει η Ελλάδα να τα καταγγείλει, επαναδιαπραγματευόμενη, από μηδενική βάση, τους όρους δανεισμού της.

Γιατί χρειαζόμαστε δημοψήφισμα

Το Μνημόνιο και τα παρεπόμενα δεν συνιστούν επί μέρους, έστω σοβαρό αντικείμενο οικονομικής πολιτικής. Συνιστούν κορυφαία στρατηγική επιλογή του ‘Εθνους, από την οποία θα εξαρτηθεί το μέλλον του για τις ερχόμενες δεκαετίες, ίσως και αιώνες. Καμιά πολιτική δύναμη, καμιά κυβέρνηση, καμιά Βουλή δεν δικαιούται να δεσμεύσει τη χώρα κατά τέτοιο τρόπο επί δεκαετίες ή αιώνες. Η ηγεσία της παρούσας κυβέρνησης δεν θα ζήσει το υπόλοιπο του βίου τους στην Ελλάδα, ο ελληνικός λαός όμως θα ζήσει στη χώρα του. Πρέπει να του δοθεί η δυνατότητα να αποφασίσει ο ίδιος, άμεσα, για το μέλλον του και για το μέλλον των παιδιών και των εγγονών του.

Πόσο μάλλον πρέπει να γίνει αυτό, στο μέτρο που το Μνημόνιο είναι προϊόν κολοσσιαίας πολιτικής απάτης («λεφτά υπάρχουν»), παραχάραξης της λαϊκής εντολής και, σύμφωνα με κορυφαίους συνταγματολόγους, και του γράμματος του Συντάγματος. Είναι προϊόν ενός πολιτικού πραξικοπήματος και μιας διεθνούς συνωμοσίας, που αποσκοπούσε, σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση, στο να φέρει το ΔΝΤ στην ευρωζώνη, μετατρέποντας την Ελλάδα σε πειραματόζωο, για την καταστροφή του κοινωνικού κράτους, της δημοκρατίας και του πολιτισμού της Ευρώπης, ενδεχομένως και για την τελική διάλυση της ΕΕ, αν δεν μετεξελιχθεί σε απροκάλυπτη «δικτατορία των αγορών».

Ο μόνος τρόπος για να πάρει ο ελληνικός λαός την τύχη του στα χέρια του, πλην του να το επιχειρήσει δι’ εξεγέρσεως, είναι λοιπόν να ερωτηθεί ευθέως και άμεσα αν επιθυμεί τη συνέχιση εφαρμογής του Μνημονίου και των συμπαρομαρτυρούντων ή όχι. Μια τέτοια πράξη θα είναι και πράξη «υπευθυνοποίησης» και «ενηλικίωσης» της χώρας, διακοπής του φαύλου κύκλου της πολιτικής απάτης, που χαρακτήρισε όλη τη μεταπολίτευση, μια πράξη “επανίδρυσης” της ελληνικής Δημοκρατίας, μιας νέας Μεταπολίτευσης που δεν θα κατεδαφίσει, αλλά θα συμπληρώσει και θα ολοκληρώσει την ανολοκλήρωτη και προδομένη μεταπολίτευση του 1974.

Δεν χρειάζεται να βγάλουμε μόνο μια καινούρια, όσο το δυνατό καλύτερη κυβέρνηση. Χρειάζεται να της δώσουμε και σαφή λαϊκή εντολή για το πώς θα ασκήσει την κυβερνητική εξουσία στο κορυφαίο σήμερα ζήτημα του ‘Εθνους. Μόνο έχοντας πίσω της μια τέτοια ξεκάθαρη εντολή θα μπορέσει να διαπραγματευθεί με τις ξένες δυνάμεις, στο απελπιστικό διεθνές σημείο που έφερε την Ελλάδα η παρούσα «κυβέρνηση».

Αν δεν είχε προβλεφθεί στην Κύπρο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, δεν θα υπήρχε σήμερα το κυπριακό κράτος και θα είχε ανοίξει ένας κύκλος αιματηρής αντιπαράθεσης αλά Βοσνία στη Μεγαλόνησο. Αν δεν έκαναν οι Ισλανδοί δύο απανωτά δημοψηφίσματα, δεν θα μπορούσε η κυβέρνησή τους να διαπραγματευτεί πολύ καλύτερους όρους με την Αγγλία και την Ολλανδία. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να στερήσει από τον ελληνικό λαό το δικαίωμα να αποφασίσει δημοκρατικά για τη χώρα του και το μέλλον της, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να τον σπρώξει αναγκαστικά σε άλλες μορφές πραγμάτωσης της βούλησής του. Αυτή είναι και η μοναδική βάση της συναίνεσης που ζητάει κάθε τόσο ο Πρόεδρος. Δεν
μπορεί συναίνεση να βρεθεί στην καταστροφή και υποδούλωση του ελληνικού λαού, ούτε στην παραχάραξη της βούλησής του, προκειμένου να πληρώσει τα χρέη που δημιούργησε η διαφθορά και εξάρτηση των πολιτικών του ταγών.

Αθήνα, 6 Ιουνίου 2011
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, αρ. 86

Σημείωση: το κείμενο αυτό είχε γραφτεί όταν ο κ. Παπανδρέου επανέφερε την ιδέα του δημοψηφίσματος, για να την ακυρώσει ευθύς αμέσως με δηλώσεις του εκπροσώπου του! Περιττό να υπογραμμίσουμε ότι όταν λέμε εμείς δημοψήφισμα εννοούμε επί του Μνημονίου, όχι τις απίστευτες γελοιότητες του Προέδρου του ΣΕΒ, που θέλει να βάλει σε … δημοψήφισμα τον, βλακώδη μεν, αλλά εθνικά επικίνδυνο εκβιασμό «Μνημόνιο ή έξοδος από το ευρώ», επιτομή της δουλοπρέπειας του ελληνικού ραγιαδισμύ. Δημοψηφίσματα έγιναν στην Ελλάδα για το αν θέλουμε βασιλεία ή όχι, στην Κύπρο για το αν θέλουν το σχέδιο Ανάν, στην Ισλανδία για το αν θέλουν την συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνησή τους, στη Γαλλία αν θέλουν την ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη κ.ο.κ. Αυτό εννοούμε, όχι κάποια από τις απάτες στις οποίες επιδίδεται καθημερινά η κυβέρνηση. Αν μετατρέψει και ενδεχόμενο δημοψήφισμα σε νέα απάτη, θα έχει ολοκληρώσει τον βίο της, ανατινάζοντας και μια από τις ελάχιστες δημοκρατικές και ειρηνικές διεξόδους που διαθέτει ακόμα το ‘Εθνος μας.
Source : infognomonpolitics.blogspot

Σκληρές αλήθειες

By John Sfakianakis*

Τα δραματικά γεγονότα των τελευταίων μηνών, καταδεικνύουν τις μεγάλες οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Στην πραγματικότητα όμως, η χώρα αντιμετωπίζει μια ακόμη βαθύτερη πολιτική και κοινωνική κρίση. Δεδομένου ότι αυτή την κρίση την δημιούργησαν οι περισσότεροι Έλληνες, πολιτικοί και κοινωνία ομοίως, θα χρειαστεί παραπάνω από μια αναδιάρθρωση για να διορθωθεί. 

Το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας είναι συνυφασμένο με διαπλεκόμενα συμφέροντα, κλεπτοκρατία και δωροδοκία. Από τις ημέρες του Ανδρέα Παπανδρέου, οικονομολόγου και πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού, η πολιτική μας περιπλέκεται γύρω από την επέκταση του δημοσίου τομέα, το πατρονάρισμα και τον δανεισμό. Ενώ όμως απέτυχε ως οικονομολόγος, ως πολιτικός ο πατέρας Παπανδρέου επέτυχε την μετατροπή του κινήματός του στον πιο ανταγωνιστικό πολιτικό παίχτη, με την άνευ όρων υποστήριξη των εργατικών συνδικάτων σε αντάλλαγμα για ρουσφέτια. 

Ως εκ τούτου, ήταν σχεδόν αδύνατο να ανατραπεί το ελληνικό σύστημα λαϊκιστικής υποστήριξης και αναθέσεων. Το δημόσιο χρέος ως ποσοστό επί του ΑΕΠ τριπλασιάστηκε από 28% το 1980 σε 89% το 1990. Οι συντηρητικοί εφάρμοσαν τις ίδιες πολιτικές που είναι αφιερωμένες στα διαπλεκόμενα συμφέροντα και την διαφθορά, οπότε σήμερα υποφέρουν και αυτοί από την ιστορία τους, ιστορία κουκουλώματος ελλειμμάτων και διαιώνισης της κουλτούρας των «κολλητών» και της κακοδιαχείρισης.

ο αποτέλεσμα είναι έλλειψη αρχηγών με ακεραιότητα και ειδίκευση. Η ευρύτερη αριστερά, η κομμουνιστές και η ακραία δεξιά, είναι διανοητικά χρεοκοπημένοι. Οι προοπτικές της Ελλάδας να αναδυθεί από την κρίση με την σημερινή πολιτική ελίτ είναι περιορισμένες, παρά τις διεθνείς εκκλήσεις για νέα πολιτική συναίνεση. Εν τω μεταξύ τα μήντια, παραδοσιακά διαπλεκόμενα με τους πολιτικούς, δεν μπορούν να θέσουν αυτή την ελίτ προ των ευθυνών της. 

Αυτή η έλλειψη ηγεσίας εξηγεί σε ένα βαθμό τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας. Έχουμε γίνει καθαρός εισαγωγέας ως κράτος και χάσαμε την διεθνή μας ανταγωνιστικότητα. Στην δεκαετία από το 2000 η Ελλάδα είχε εμπορικό έλλειμμα 10% του ΑΕΠ, με τις εξαγωγές να μειώνονται 12%. Εκεί που ήμασταν καθαρός εξαγωγέας αγροτικών προϊόντων το 1981, γίναμε καθαρός εισαγωγέας τροφίμων. Η βιομηχανία επίσης συρρικνώθηκε, εξαιτίας κακής ανταγωνιστικότητας και προσανατολισμού. 

Ακόμη και ο τουρισμός αναπτύχθηκε λιγότερο απ’όσο θα έπρεπε, ενώ το εργατικό κόστος αυξήθηκε 40% στην δεκαετία του 2000. Η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, για την οποία η κυβέρνηση πάσχισε πολύ και για πολύ, δημιούργησε παράλογες αυξήσεις τιμών, με τον πληθωρισμό να αυξάνεται 15% και πλέον σε σχέση με τον μέσο όρο της ευρωζώνης μεταξύ 2000 και 2010. 

Την ίδια ώρα, οι υψηλότεροι φόροι οδήγησαν σε μείωση της παραγωγής, καθώς οι μικρές επιχειρήσεις έκλειναν με τον ταχύτερο ρυθμό στην σύγχρονη ιστορία. Η πολιτική των εσόδων, που θεωρητικά στηρίζεται στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, απέτυχε. Και αντί να μειωθούν οι υψηλότερες συντάξεις, μειώθηκαν οι συντάξεις σε όλο το φάσμα, δημιουργώντας κοινωνική δυσαρέσκεια και διεύρυνση της ψαλίδας της εισοδηματικής ανισότητας. 

Αν τα βάλουμε όλ’ αυτά μαζί, γίνεται βέβαιο ότι τα χρέη που έχουν μαζέψει οι Έλληνες δεν πρόκειται να πληρωθούν ποτέ στο ακέραιο. Για να γίνει κάτι τέτοιο, η Ελλάδα θα πρέπει να αναπτύσσεται 12% τον χρόνο σε πραγματικούς όρους, επί 30 χρόνια και πλέον. Όμως το 2001-08, ο μέσος όρος ανάπτυξης ήταν μόλις 3,9% (εκ των οποίων το 90% προερχόταν από τα ην κατανάλωση, συν το «μπόνους» των Ολυμπιακών Αγώνων 2004). 

Το «κούρεμα» και η αναδιάρθρωση του χρέους είναι, λοιπόν, αναπόφευκτα. Τα πράγματα θα ήταν ευκολότερα αν είχαν γίνει αναδιαρθρώσεις παλαιότερων χρεών πριν τις πρόσφατες επιχειρήσεις διάσωσης. Όμως εν τω μεταξύ χρειάζονται κι άλλες αλλαγές. 

Αναπόφευκτες είναι και οι περαιτέρω ιδιωτικοποιήσεις –και αυτές επίσης θα έπρεπε να έχουν γίνει στην αρχή της κρίσης. Τα έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις δεν θα φτάσουν στο αναμενόμενο ποσό, στην καταπονημένη από την ύφεση σημερινή οικονομία. Η Ελλάδα χρειάζεται μικρότερο δημόσιο τομέα, με λιγότερους εργαζόμενους. Τα μέτρα για την βελτίωση της ωριαίας παραγωγικότητας, που κινήθηκαν 44% χαμηλότερα από τον μέσο όρο της ευρωζώνης το 2009, πρέπει επίσης να είναι προτεραιότητα. Κατά τα λοιπα, το ελληνικό κρατος –ο μεγαλυτερος ιδιοκτήτης γης στο έθνος- θα πρέπει να αξιοποιήσει και να ιδιωτικοποιήσει τα περιουσιακά του στοιχεία. 

Η Ελλάδα χαράμισε δύο χρόνια. Μπορεί τώρα να αντιμετωπίσει μια τραπεζική κρίση, καθώς η εμπιστοσύνη των νοικοκυριών στις τράπεζες φθίνει, ενώ η ανεργία θα κινηθεί πάνω από το 20% φέτος. Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι η Ευρώπη σταδιακά θα χάσει την υπομονή της. Όταν οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες απομακρυνθούν από το πρόβλημα και η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία κινδυνεύουν λιγότερο από την κρίση, οι νεοέλληνες μπορεί κάλλιστα να αφεθούν στην τραγωδία τους. 

Για να αποφευχθεί αυτό, θα πρέπει να ξεκινήσει μια οικονομική αναγέννηση, στην οποία οι Έλληνες θα πρέπει να επανεφεύρουν και να πειθαρχήσουν εαυτούς. Και αυτό πρέπει να αρχίσει με αλλαγή γενεάς –ηθικά, δεοντολογικά και πολιτικά. 

*Ο αρθρογράφος είναι chief economist της Banque Saudi Fransi 

Πανεπιστημιακές business και γεωπολιτική στην Αφρική

Το Χάρβαρντ και άλλα µεγάλα αµερικανικά πανεπιστήµια χρησιµοποιούν ιδιωτικά επενδυτικά κερδοσκοπικά κεφάλαια (hedge funds) από τη Βρετανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες προκειµένου να αγοράσουν ή να ενοικιάσουν τεράστιες περιοχές εύφορης αφρικανικής γης. Ορισµένες από τις συµφωνίες αυτές καταλήγουν στο να εκδιώκονται πολλές χιλιάδες άνθρωποι από τα µέρη όπου ζουν, σύµφωνα µε νέα έρευνα.

Οι ερευνητές του Ινστιτούτου του Οκλαντ κατέληξαν στο συµπέρασµα ότι οι επενδυτές επωφελούνται από «αρπαγές εδαφών» και συχνά δεν υλοποιούν τις υποσχέσεις τους για δηµιουργία θέσεων εργασίας και οικονοµική ανάπτυξη, ενώ δεν αποκλείεται να προκαλούν περιβαλλοντικά και κοινωνικά προβλήµατα σε µερικές από τις πιο φτωχές χώρες του κόσµου. Οπως γράφει η εφηµερίδα «Guardian», η νέα έρευνα για απόκτηση γαιών σε επτά αφρικανικές χώρες δείχνει ότι το Χάρβαρντ, το Βάντερµπιλντ και πολλά άλλα αµερικανικά πανεπιστήµια που δέχονται πολύ µεγάλες δωρεές, έχουν επενδύσει σηµαντικά ποσά σε αφρικανική γη τα τελευταία χρόνια. Πολλά από τα χρήµατα λέγεται ότι διακινούνται µέσω της επενδυτικής εταιρείας Emergent , που έχει έδρα το Λονδίνο και χειρίζεται ένα από τα µεγαλύτερα επενδυτικά κεφάλαια για απόκτηση γης στην Αφρική, µε επικεφαλής πρώην στελέχη της JP Morgan και της Goldman Sachs.

Εκπρόσωπος της Emergent δήλωσε ότι όλες οι συµφωνίες γίνονται µε υπευθυνότητα. «Τα κεφάλαια που επενδύονται ώστε να έχουν έσοδα τα πανεπιστήµια αποτελούν µακροπρόθεσµες επενδύσεις. Επενδύουµε στην αφρικανική γεωργία, δηµιουργούµε επιχειρήσεις και απασχολούµε εργαζόµενους. ∆εν αρπάζουµε εδάφη. Θέλουµε να κάνουµε αυτή τη γη να πάρει αξία». Σύµφωνα όµως µε το Ινστιτούτο του Οκλαντ, δυτικά επενδυτικά κεφάλαια βρίσκονται πίσω από τις πιο µεγάλες συµφωνίες. Η έρευνα αναφέρει πως οι επενδυτές υπερ βάλλουν για τα οφέλη προς τις τοπικές κοινότητες. «Οι εταιρείες δηµιουργούν πολύπλοκα στρώµατα εταιρειών και θυγατρικών τους προκειµένου να ξεγελάσουν τις αδύναµες Αρχές. Η ανάλυση των συµβολαίων όµως αποκαλύπτει ότι πολλές από αυτές τις συµφωνίες θα δηµιουργήσουν ελάχιστες θέσεις εργασίας και θα αναγκάζουν πολλές χιλιάδες ανθρώπους να εγκαταλείψουν τη γη τους», λέει η διευθύντρια του Ινστιτούτου Ανουράντα Μιτάλ.

ΣΤΗΝ ΤΑΝΖΑΝΙΑ το µνηµόνιο προθέσεων µεταξύ της τοπικής κυβέρνησης και της αµερικανικής εταιρείας AgriSol Energy, η οποία συνεργάζεται µε το Πανεπιστήµιο της Αϊόβα, αναφέρει ότι οι δύο βασικές περιοχές – Κατούµπα και Μισάµο – για το σχέδιο είναι καταυλισµοί προσφύγων, όπου φιλοξενούνται 162.000 άνθρωποι. Οι καταυλισµοί αυτοί πρέπει να κλείσουν πριν αρχίσει να εφαρµόζεται το σχέδιο αξίας 700 εκατ. δολαρίων. Στην Αιθιοπία, µια διαδικασία αστυφιλίας από την κυβέρνηση έχει ως αποτέλεσµα να µετακινούνται δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι από παραδοσιακές περιοχές σε νέες πόλεις και χωριά, ενώ µεγάλες αγροτικές περιοχές παραχωρούνται σε ξένες πολυεθνικές.

«Κανείς δεν πρέπει να πιστεύει ότι αυτοί οι επενδυτές βρίσκονται εκεί προκειµένου να ταΐσουν λιµοκτονούντες Αφρικανούς, να δηµιουργήσουν δουλειές ή να βελτιώσουν την κατάσταση», λέει ο Οµπάντ Μέτο από το Κίνηµα Αλληλεγγύης στη Νέα Αιθιοπία. «Αυτές οι συµφωνίες φέρνουν µόνο δολάρια στις τσέπες διεφθαρµένων ηγετών και ξένων επενδυτών».

Εταιρεία που συνεργάζεται µε το Πανεπιστήµιο της Αϊόβα κάνει έξωση σε 162.000 πρόσφυγες

Ελντοράντο

Περισσότερα από 500 εκατοµµύρια δολάρια στις πλέον εύφορες περιοχές της Αφρικής έχουν επενδύσει οι πελάτες της εταιρείας Emergent στις ΗΠΑ – µεταξύ των οποίων τα µεγαλύτερα πανεπιστήµια – υπολογίζοντας να έχουν κέρδη ύψους 25%

Εκανε επιστήµη το... real estate

Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ Harvard Management διαχειρίζεται κεφάλαια ύψους 27,6 δισ. δολαρίων πουέχουν προέλθει κυρίως από δωρεές. Αλλα πανεπιστήµια χρησιµοποιούν εξωτερικούς µάνατζερ, όµως το Χάρβαρντ προτιµά στελέχη του τα οποία σπανίως αποκαλύπτουν τη στρατηγική τους. Οι επενδυτές υπό την πρόεδρο Τζέιν Μεντίλο εξερευνούν τις διεθνείς αγορές µε δεδηλωµένο στόχο να εντοπίσουν αναντιστοιχίες τιµής και αξίας, «διευρύνονταςτα όρια του παραδοσιακού µάνατζµεντ κεφαλαίων και προσθέτοντας νέες επενδύσεις σε φυσικές πηγές, γεωργία και ακίνητα». Από το 2005 έως το 2010 διπλασιάστηκαν οι επενδύσεις σε αναπτυσσόµενες αγορές σε ποσά που ξεπερνούν το 10% τουχαρτοφυλακίου. Οταν ανέλαβε η Μεντίλο, η εταιρεία βρισκόταν σε κρίση. Πέρσι η αξία της αυξήθηκε κατά 11% – προκλήθηκε όµως σάλος για την αγορά 17.600 στρεµµάτων στη Νέα Ζηλανδία έναντι 34 εκατ. δολαρίων και για τον σκανδαλώδη µισθό του Στίβεν Μπλάιθ, διευθυντή της Harvard Management:

8,4 εκατοµµύρια δολάρια.

Source : TA NEA

Γράμμα από τη Γαλλία

Επιστολή μιας φίλης της Ελλάδος και των Ελλήνων

Αγαπητοί μου φίλοι,
Θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το γράμμα στον Ρήγα Βελεστινλή ο οποίος πέθανε στο Βελιγράδι τον Ιούνιο 1798. Με την φιλική και διακριτική υποστήριξη μερικών Γάλλων επαναστατών, έτρεφε την ελπίδα να βοηθήσει τον ελληνικό λαό να απελευθερωθεί από τους Τούρκους. Θυσίασε τη ζωή του στο βωμό του ιδανικού του. Σήμερα ο ελληνικός λαός βρίσκεται πάλι υπό κατοχή. Αυτή τη φορά όμως η απειλή δεν έρχεται από την Ανατολή, αλλά από την ίδια την Γαλλία η οποία δημιούργησε την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα με την Γερμανία το 1950, δηλαδή τον πρόδρομο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του συστήματος της κομματοκρατίας. Όταν μπήκε η Ελλάδα στον Ευρωπαϊκό χορό το 1981, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν σας είπε:
«Ξέρετε κάτι παιδιά; θα μπούμε στην ΕΟΚ που είναι απλώς και μόνο ένας νόμιμος τρόπος για τις πλούσιες χώρες να εκμεταλλευτούν τις φτωχιές, για να γίνουμε εμείς, μια χούφτα πολιτικών, πλούσιοι και εσείς να ψοφήσετε στην πείνα μέσα σε 15 χρόνια». Σας είπε: «Αγαπητοί μου συμπατριώτες, η χούντα μας έχει γονατίσει, μας έχει υποβαθμίσει στο περιθώριο της Ευρώπης. Είμαστε οπισθοδρομικός λαός, αν μπούμε στην μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, θα είμαστε κι εμείς μοντέρνοι». Και γίνατε μοντέρνοι...
Το 1974, δεν έγινα χίπισσα για να αποφύγω την καταναλωτική κοινωνία, ήρθα κοντά σας. Μέχρι το 1980 νόμιζα πως είχα βρει τον παράδεισο. Έκανα λάθος, ήταν το καθαρτήριο πριν από την κόλαση. Από το 1989 μέχρι το 1992, έκανα άλλη μια προσπάθεια, μαζί με τον γιο μου αυτή τη φορά. Αλλά... άλλοι μετανάστες με πρόλαβαν. Έφυγα πάλι, δούλεψα στην Ιταλία, την Ελβετία κι επέστρεψα στην Γαλλία δίχως να μπορέσω να προσανατολιστώ. Και τελικά, πήρα την εξής απόφαση: θα ήμουν πολίτις της ελευθερίας, η πατρίδα μου θα ήταν η ελευθερία. Πέρασαν τα χρόνια, μεγάλωσα μαζί με το παιδί μου και κατάλαβα ότι οι ρίζες της ελευθερίας μου βρίσκονται στην Ελληνική Οικουμένη, συνεπώς και ότι η μοναδική πατρίδα μου είναι η Ελληνική Οικουμένη. Και σαν τον Ρήγα, είμαι έτοιμη να θυσιαστώ για αυτή την πατρίδα.
Η παγκοσμιοποίηση, το ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Ενοχή... Ξέχασα τίποτε;; Ήμασταν όλοι έτοιμοι να βουλιάξουμε, πρώτα οι Γάλλοι και οι Γερμανοί - ύστερα σας ήρθε το τσουνάμι - ευτυχώς μας έσωσαν οι ήρωες του συστήματος. Η ζωή μας κυλούσε μες την καλή χαρά, στις ταβέρνες και με τραγούδια, μας τιμώρησαν διότι απαγορεύεται η χαρά σε αυτό το κόσμο. Μας θύμισαν ότι βρισκόμαστε πλέον στην κόλαση. Στον παράδεισο διασκεδάζουν... Ωστόσο, είχαν ξεχάσει ότι υπάρχει εκείνος ο λαός, ούτε Δύση, ούτε Ανατολή, μόνο Ελλάδα, μια γλώσσα, μια φωνή, μια ψυχή, αυτός ο λαός που χίλιες φορές σαν τον φοίνικα ξαναγεννήθηκε. Αυτός ο λαός που άκουσε τη φωνή του Ευριπίδη ερχόμενη από τα βάθη των αιώνων να λέει: «Εἶναι ἀνόητος αὐτός πού περιφρονεῖ τίς συνθῆκες ζωῆς τῆς πατρίδας του ... καί εὐχαριστιέται μέ τό νά μιμεῖται ξένους τρόπους ζωῆς». Λες και ήξερε για την κατοχή του εικοστού πρώτου αιώνα ο άνθρωπος... Το σύστημα ήθελε να εξατομικεύσει τους πολίτες, να εκμηδενίσει την αίσθηση του έθνους, και να μας φυλακίσει σαν μεγάλο χταπόδι ανάμεσα στα πλοκάμια του. Και όμως, οι Έλληνες του ξεφεύγουν... Πού να τους συγκεντρώσει όλους το τέρας, 10 εκατομμύρια απ' εδώ, άλλα 10 απ' εκεί σκορπισμένα σε όλο τον πλανήτη; Η αράχνη της ελληνικής διασποράς υφαίνει τον διεθνή ιστό της, και το τέρας αυτό δεν το προσέχει κανένας... Και στο κάτω κάτω, τι είναι 20 εκατομμύρια μέσα σε 7 δισεκατομμύρια; Οι ανυπότακτοι όμως δεν υποτάσσονται για πολύ. Η μεγαλύτερη ελευθερία, σας το λέω εγώ, είναι να μην υποτασσόμαστε ποτέ. Όλοι μιλάνε για τους Έλληνες, για την κρίση στην Ελλάδα. Μιλάει κανείς για την Γαλλία, την πέμπτη οικονομική δύναμη στον κόσμο, με εκατομμύρια φτωχούς; για την κρίση που ξεκίνησε ένα χρόνο μετά το πετρελαϊκό σοκ του 1973; Όχι! Γιατί η Γαλλία είναι από τις πρώτες ευρωπαϊκές χώρες που πουλήθηκε στους Αμερικάνους και το σύστημα τους! Γιατί στην Γαλλία συγκεκριμένα φάνηκε για πρώτη φορά η έννοια της κομματοκρατίας.
Ακριβώς λοιπόν όπως ξεκίνησε η ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, η ιστορία της κομματοκρατίας ξεκίνησε στο Παρίσι, στις 28 Αυγούστου του 1789, όταν οι βουλευτές χωρίστηκαν σε δυο ομάδες για να μπορέσουν να μετρήσουν πιο εύκολα τις ψήφους: εκείνοι που ήθελαν να αφήσουν στον βασιλιά απόλυτο δικαίωμα αρνησικυρίας πήγαν δεξιά του προέδρου της βουλής, εκείνοι που ήθελαν συνταγματικό πολίτευμα με συμβολικό ρόλο για τον βασιλιά πήγαν αριστερά. Επρόκειτο ακόμα όμως για βασιλεία, δηλαδή καμία σχέση με την δημοκρατία. Η πρώτη γαλλική δημοκρατία γεννήθηκε το 1792 και κράτησε μέχρι το 1804. Το επόμενο στάδιο υπήρχε τον εικοστό αιώνα όταν ονόμασαν τους οπαδούς του καπιταλισμού δεξιούς, και τους σοσιαλιστές «αντικαπιταλιστές» αριστερούς. Τον περασμένο Μάρτιο, ανέφερα τον σοσιαλιστή εκατομμυριούχο Στρος Καν στο ιστολόγιό μου - και μάλιστα έκανα υπαινιγμό για το «πρόβλημα» του με τις γυναίκες - και φανέρωσα την στενή φιλική του σχέση με τον Βίνσεντ Μπολλορέ, αδελφικό φίλο του Σαρκοζύ, που δάνεισε στον νέο πρόεδρο της Γαλλίας το τζετ του και το κότερο του στη Μάλτα, το 2007 μετά τις εκλογές. Έπιασα δηλαδή την γαλλική κομματοκρατία επ' αυτοφώρω!
Δυστυχώς η ελληνική κομματοκρατία αποδεικνύεται πιο περίπλοκη διότι είναι δυναστική. Όταν εφευρίσκατε την δημοκρατία και τον οστρακισμό, ο στόχος σας ήταν η κατάργηση των τυραννικών δυναστειών. Αλλά... αυτή τη στιγμή σας κυβερνάνε τύραννοι... με γαλλικό μοναρχικό σύστημα κιόλας! Άντε να βρεις άκρη! Επειδή μου αρέσει να κρατώ μια πορεία, σαν ένα φωτάκι μακριά που φωτίζει το δρόμο μου για να μην παρεκκλίνω από αυτήν την πορεία, διαβάζω τον καθηγητή Γιώργο Κοντογιώργη που με διαφωτίζει. Καταγγέλλει την κομματοκρατία εδώ και πολλά χρόνια - όπως κι εγώ στην Γαλλία, αλλά ποιός με ακούει δεδομένου ότι για τους Γάλλους η «Πολιτική» δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά αριστερά και δεξιά. Το 2006 ο Γιώργος Κοντογιώργης δημοσίευσε τον πρώτο τόμο του μεγάλου του έργου «Το Ελληνικό Κοσμοσύστημα» και το συνεχίζει. Δείτε τώρα πως βλέπει τα πράγματα: «Για να κατανοήσουμε το 'Ελληνικό πρόβλημα' πρέπει να ορίσουμε τον χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος. Το Ελληνικό πολιτικό σύστημα εγκαλείται για τη βαθιά ριζωμένη ιδιοποίησή του και τον εκφαυλισμό του κρατικού μηχανισμού από το πολιτικό προσωπικό και τις δυνάμεις της διαμεσολάβησης ή της διαπλοκής. Εγκαλείται επίσης για την εγκατάσταση μιας σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής που διέρχεται από την «απο-συλλογικοποίηση» του κοινωνικού ιστού και, συγκεκριμένα, από την προσωπική εξάρτηση του πολίτη από τον πολιτικό. Το νεοελληνικό κράτος, έχει αγκιστρωθεί επί της ελληνικής κοινωνίας εν είδει παρασίτου που κατέχει και απομυζά το παραγωγικό, πολιτισμικό και ιστορικό της υπόβαθρο».
Σας λένε ότι είσαστε μια δημοκρατία αφού ισχύει η καθολική ψηφοφορία. Νομίζουν ότι είσαστε τόσο ανόητοι που δεν καταλάβατε πως η ελληνική πραγματικότητα σήμερα μοιάζει με την ακόλουθη κατάσταση: Πας στο μανάβικο να αγοράσεις φρούτα. Σου λέει ο μανάβης: «θα έχουμε από εδώ και πέρα μόνο αχλάδια σάπια και μήλα σάπια, παντού, σε όλα τα καταστήματα. Διάλεξε τι σ' αρέσει πιο πολύ.» Τι να πεις εσύ; Τα θέλεις τα σάπια φρούτα; Όχι βέβαια! Οπότε να του απαντήσεις: «Κύριε μανάβη, ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ μας έλεγε να μην ξεχάσουμε ποτέ ότι η γη δεν ανήκει σε κανέναν και ότι οι καρποί ανήκουν σε όλους. Πάω να τα μαζέψω λοιπόν κατευθείαν από τα δένδρα!» Το δένδρο της δημοκρατίας βρίσκεται στην Πνύκα, αρκεί να την μαζέψετε. Σε αυτό το μέρος ακριβώς δεν υπήρξε η πρώτη σας εκκλησία; Εκκλησίες έχετε πληθώρα, και δεν είναι για τους κυβερνήτες, είναι για το λαό. Και αφού επιμένουν να σας λένε ότι είσαστε μια δημοκρατία με καθολική ψηφοφορία, στις επόμενες εκλογές να κερδίσει το «κόμμα» της αποχής με 100%! Χειρότερη θα είναι η κατάσταση; Δεν το πιστεύω τη στιγμή που σας κυβερνάνε φαντάσματα.
Άλλωστε σας άφησαν ελεύθερο το πεδίο: βάλανε φυλακή το ΔΝΤ πρώτα και τώρα το έχουν δέσει με ένα ωραίο βραχιόλι - η ιστορία δεν λέει τί μάρκα.... Διότι το θεωρώ συμβολικό αυτό το γεγονός. Το τι ακριβώς έκανε ο Στρος Καν με την καμαριέρα, μόνο οι δυο τους το ξέρουν. Ο καλύτερος και μοναδικός δικαστής του Στρος Καν, ως άνδρα, είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Ως άνθρωπος όμως, αν επιμένει να ισχυρίζεται ότι είναι αθώος, σημαίνει ότι δεν έχει καταλάβει ότι αυτό το τέρας βιάζει εμάς, δισεκατομμύρια ανθρώπους, κάθε μέρα. Ότι είναι ο αρχηγός των παγκόσμιων βιαστών. Δίπλα στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, φυλάκισαν το σύστημα 10 χρόνια μετά την καταστροφή του! Η στιγμή είναι κατάλληλη. Είσαστε οι φύλακες του ναού της Δημοκρατίας. Η ελπίδα δεν είναι πιο δύσκολη από την απελπισία, αλλά η ελπίδα ανοίγει δρόμους ενώ η απελπισία τους κλείνει. Ένα έθνος χωρίς κράτος μπορεί να επιβιώσει. Ένα κράτος δίχως έθνος δεν υπάρχει.
Για το πρώτο μου γράμμα έλαβα χιλιάδες σχόλια και μηνύματα. Διάλεξα να δημοσιεύσω αυτό που μου έγραψε ένας από εσάς με τη καρδιά του, και την απάντηση μου με τον ίδιο τρόπο:
« Μελέτησα την επιστολή σας που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και το μόνο που έχω να σάς πω είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για τον δημόσιο και ένθερμο λόγο σας υπέρ όλων των συμπατριωτών μου που δοκιμάζονται πάρα πολύ αυτόν τον καιρό, λόγω της οικονομικής κρίσης.
Δεν σας γνωρίζω ούτε εξ όψεως.... Γνωρίζω όμως πολύ καλά το ύφος και τον τρόπο σκέψης σας αλλά και την μέθοδο με την οποίο εκφράζετε τον λόγο σας. Μου είναι πάρα πολύ οικείος αφού και εγώ έχω διαβάσει μεγάλους Γάλλους διανοητές της Ελευθερίας Είναι ασφαλώς ο ίδιος των μεγάλων εκείνων προτύπων της ελεύθερης σκέψης του 18ου αιώνα αλλά και της Γαλλικής Επανάστασης που διακήρυξαν στην Οικουμένη την Ελευθερία την Ισότητα και την Αδελφοσύνη... Νόημα βαθυστόχαστο που έγινε γνωστό τουλάχιστον 2500 χρόνια νωρίτερα εδώ στην πατρίδα μου όπου τέθηκαν οι βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος Είμαι σίγουρος ότι σε όσα διάβασα αναγνωρίζω απόλυτα το πάθος και την φλόγα εκείνων των Ευρωπαίων διανοητών πολλοί από τους οποίους κατάγονταν από την πατρίδα σας και οι οποίοι εγκατέλειψαν τα πάντα στην πατρίδα τους και ήρθαν σε ένα τόπο που γνώριζαν μέχρι τότε μόνο από τα βιβλία της ιστορίας για να αντιπαρατεθούν μαζί με τους συμπατριώτες μου εναντίον ενός αντιπάλου που διέθετε τα πάντα... Οικονομική δύναμη, στρατό και επιρροή στην Ευρώπη την εποχή της Ιεράς συμμαχίας.... Ήταν τότε λίγο μετά την δική σας Επανάσταση εναντίον της απόλυτης μοναρχίας όταν άρχιζε το δικός μας αγώνας .... το 1821. Σας παρακαλώ δεχθείτε τις πλέον θερμές μου ευχαριστίες για την πηγή ζωής και ελπίδας που μάς δίνετε στις δύσκολες αυτές στιγμές μας..... Είμαι σίγουρος ότι η Πατρίδα μου δεν θα ξεχάσει την αγνή αυτή προσφορά σας»
Η απάντηση μου: «Τι να απαντήσω παρά μόνο ότι με περιγράφετε σαν να με γνωρίζετε πολύ καλά. Το πνεύμα μου είναι όντως ακριβώς το ίδιο με εκείνο του συμπατριώτη μου από την Βρετάνη, τον Σατομπριάν, ο οποίος είχε γράψει ένα γράμμα στον ελληνικό λαό το 1826. Θα έχει βέβαια συνέχεια η συμβολή μου και αυτός είναι ο σκοπός μου. Ποιος όμως ο λόγος της συμβολής μου αυτής; Για να με γνωρίζουν οι Έλληνες; Για να βρίσκεται το όνομα μου στο διαδίκτυο; Για να με κολακεύουν; Στη σημερινή εποχή που τα υλικά αγαθά και το χρήμα αποτελούν προτεραιότητα για τους περισσότερους, ήθελα να αποδείξω ότι, χάρη στις αρχές που διδάχτηκα από τον ελληνικό λαό, μπόρεσα να επιβιώσω μόνη μου με τον γιο μου, με πολύ λίγα χρήματα, δίχως οικογένεια, δίχως φίλους.
Πέρυσι το καλοκαίρι ο Πασκάλ (ο γιος μου, 30 ετών) παντρεύτηκε εδώ, στην Γαλλία, με μια εξαιρετική Γαλλίδα ιταλικής καταγωγής, τη Σάντρα. Ένα μήνα πριν από το γάμο, με σύστησε στα πεθερικά του με τα ακόλουθα λόγια: «η μάνα μου θυσιάστηκε 29 χρόνια για εμένα. Θα μπορούσε να είχε ξαναφτιάξει τη ζωή της με έναν άντρα αφού είναι και πολύ ωραία (για ένα παλικάρι που βλέπει τη μάνα του ωραία, αυτό δεν αφορά στην εμφάνισή της αλλά στην ωραιότητα της ψυχής της, και αυτό σημαίνει ότι η μητέρα πέτυχε στο καθήκον της, το καθήκον όλων των μητέρων που μεγαλώνουν την ανθρωπότητα), όμως προτίμησε να με συνοδεύσει εμένα ως που να παντρευτώ. Καιρός είναι πια να αρχίσει να σκέφτεται τον εαυτό της και να ξανά πάει εκεί που είναι η θέση της, στην Ελλάδα.»
Μια εβδομάδα πριν το γάμο μου είπε: «Μάνα, θέλω μια τελευταία φορά να φάμε οι δυο μας στο σπίτι. Θα τα πληρώσω όλα εγώ, θέλω να μου μαγειρέψεις ένα ελληνικό φαγητό, μοσχάρι κοκκινιστό, όπως μου έκανες τόσες φορές όταν ήμουν μικρός (είναι Σεφ σε ιταλικό εστιατόριο, και γι' αυτό έπαψε να τρώει στο σπίτι μαζί μου)». Συγκινημένη δεν του απάντησα αλλά σκέφτηκα μέσα μου: αγοράκι μου γλυκό, καλά έκανα επί 29 χρόνια και δεν άκουσα ποτέ αυτούς που ήθελαν να με απελπίσουν, να γράψουν εκείνοι την ιστορία της οικογένειας μας. Σε μεγάλωσα με τις ελληνικές αρχές, σου μετέδωσα την ελληνική κληρονομιά, το θησαυρό του Ελληνισμού: Να αγαπάς τον εαυτό σου, να σέβεσαι τον εαυτό σου, να εμπιστεύεσαι στον εαυτό σου. Θυμάσαι τις σπάνιες φορές που μπόρεσα να σου αγοράσω κρέας, και ξέχασες ότι στην πραγματικότητα, είχαμε μόνο αγάπη να βάλουμε στο τραπέζι μας...
Αυτό το απλό μάθημα που θέλω να ξαναμάθουν και οι Έλληνες, είναι μάθημα ελληνικής ιστορίας, θέλω να μάθουν οι καταναλωτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι οποίοι δεν ακούνε πια τα πουλιά να κελαηδούν, το αντιμάμαλο τον κυμάτων πάνω στα βράχια, τη μουσική της φύσης, να μάθουν εκείνοι που δεν βλέπουν, το ουράνιο τόξο μετά από μια ανοιξιάτικη καταιγίδα και τα δένδρα να αλλάζουν χρώμα το φθινόπωρο, όσοι πλέον δεν αισθάνονται την ομορφιά της φύσης, τις ευωδιές μιας καλοκαιρινής βραδιάς στην εξοχή. Η θάλασσα, ο ουρανός, τα πουλιά και τα δέντρα υπάρχουν από την εποχή του Ομήρου, και θα υπάρχουν ακόμα και όταν εμείς θα έχουμε φύγει... Εμείς θέλουμε να περάσουμε όμορφα αυτή τη ζωή με τους δικούς μας ανθρώπους, με αγάπη και φιλία. Τίποτε άλλο δεν χρειαζόμαστε.
Ανέκαθεν προσπαθούσαν να σας κλέψουν χωρίς να καταλάβουν ότι ο Ελληνικός θησαυρός δεν είναι οι αρχαίες πέτρες αλλά είσαστε εσείς, ο Ελληνικός λαός. Σας εμπιστεύομαι, και ξέρω ότι θα τα καταφέρουμε διότι η ιστορία της κομματοκρατίας δεν είναι ελληνική, αλλά η ιστορία της δημοκρατίας είναι μόνο ελληνική. Μαζί σας γύρισα τη σελίδα της δικτατορίας, μαζί σας θα γυρίσω και τη σελίδα της κομματοκρατίας.»
Τέλος, ένας γείτονας μου είπε χτες: «καλά, εσύ θες να πας να μείνεις στην Ελλάδα τώρα που έχει κρίση; Και ξέρω ότι δεν σου αρέσουν τα αρχαία, τα μουσεία, ότι έκανες το πρώτο σου μπάνιο στη θάλασσα πέρυσι, το καλοκαίρι. Τι πας να κάνεις εκεί;» - «Η κρίση; πια κρίση; τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ δοκὸν οὐ κατανοεῖς; Και τί κάνω στην Ελλάδα; Συζητάω με τους Έλληνες! Πρωί, μεσημέρι, βράδυ, νύχτα. Κουβεντιάζουμε. Τα λέμε. Κουτσομπολεύουμε. Ο καθένας έχει από δυο κινητά έτσι αν μιλάει στο ένα, τον καλούν στο άλλο, και δεν του ξεφεύγει κανένα νέο. Μας αρέσει. Δεν χρειάζεται όμως να μας το πείτε εσείς οι ξένοι ότι είμαστε έτσι, το ξέρουμε. A προπό, έχουμε αφήσει μια συζήτηση στη μέση και θέλω να πάω να την συνεχίσω, ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!

Καλή αντάμωση

Simone LE BARON

Γλωσσολόγος - Καθηγήτρια της γαλλικής γλώσσας
Διπλωματούχος της Alliance Française de Paris
http://simone-le-baron.blogspot.com

Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

του Γιώργου Καραμπελιά
Αναρίθμητες φορές έχουμε τονίσει πως, αν θέλουμε να ορίσουμε ένα όραμα και μια στρατηγική για τη σημερινή Ελλάδα, θα πρέπει κυριολεκτικώς να τετραγωνίσουμε τον κύκλο, δοκιμάζοντας να απαντήσουμε στις πολλαπλές προκλήσεις που αντιμετωπίζει μία χώρα και ένας λαός που βρίσκεται στη δυσκολότερη στιγμή της ιστορίας του. Γεωπολιτικές προκλήσεις, εθνικά προβλήματα, οικονομική κρίση, αθρόα μετανάστευση, δημογραφική καθίζηση, πολιτισμική και πνευματική παρακμή, αλλοίωση της ίδιας της ιδιοπροσωπίας μας.

Σε μια σειρά κειμένων θα επιχειρήσουμε να διερευνήσουμε έναν προς έναν αυτούς τους παράγοντες, αρχίζοντας από τον γεωπολιτικό.

Οι γεωπολιτικές προκλήσεις είναι προφανείς και τεράστιες. Η Δύση, στην οποία είχαμε προσδεθεί ως μια παρασιτική της απόφυση, υποχωρεί σε παγκόσμια κλίμακα. Η Ανατολή, σε όλες τις μορφές της, ενισχύεται. Από την Κίνα έως το Ισλάμ. Και αυτή η υποχώρηση της Δύσης προσλαμβάνει γεωπολιτικές και εδαφικές διαστάσεις. Η Δύση, με επί κεφαλής τους Γερμανούς και τους Αμερικανούς, αποσυνέθεσε τα Βαλκάνια, μεταβάλλοντάς τα σε ανίσχυρα προτεκτοράτα, για να τα παραδώσει -εν μέρει τουλάχιστον- στον τουρκικό νεο-οθωμανισμό. Και σήμερα ετοιμάζεται να ολοκληρώσει το έργο της, μέσα από την αποσύνθεση της Ελλάδας, με αφορμή την οικονομική κρίση. Ο αναβρασμός που επικρατεί στον αραβικό κόσμο, ως απάντηση στην πρόσκληση της Δύσης με τις εισβολές στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, και τον ρόλο του Ισραήλ, κινδυνεύει να προκαλέσει τεράστια παλιρροϊκά κύματα μεταναστών, που θα κατακλύσουν, πρώτη από όλους, την Ελλάδα. Το Ισραήλ, καταδικασμένο μεσοπρόθεσμα σε εξαφάνιση εάν συνεχίσει την ίδια πορεία, δεν θα μπορεί πλέον να αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο αλλά θα μεταβάλλεται σε παγίδα. Έχει αρχίσει η μεγάλη αμπώτιδα της Δύσης στον ισλαμικό και αραβικό κόσμο.

Αυτές οι γεωπολιτικές ανατροπές έχουν ήδη αρχίσει να επηρεάζουν τον ελληνισμό. Στην Κύπρο, ήδη, μέσω του εποικισμού της βόρειας κατεχόμενης Κύπρου, το συνολικό πληθυσμιακό ισοζύγιο καθίσταται όλο και πιο δυσμενές για τους Έλληνες στην Ελλάδα, το μεταναστευτικό κύμα των μουσουλμανικών πληθυσμών, στον βαθμό που θα «συναντηθεί» με τους μειονοτικούς μουσουλμανικούς πληθυσμούς, θα καταστεί τα επόμενα χρόνια ίσως το ισχυρότερο όπλο της νεο-οθωμανικής στρατηγικής.

Η Ελλάδα αποτελεί το σύνορο των δύο κόσμων, της Δύσης και του Ισλάμ. Όσο τα σύνορα παρέμεναν σταθερά, όπως συνέβαινε για πενήντα χρόνια, από το 1922 έως το 1974, οι γεωπολιτικές προκλήσεις είχαν διαφορετική κατεύθυνση, από τον Βορρά προς τον Νότο. Είτε αφορούσαν τη μάχη για την κατάκτηση της Ευρώπης και της Ελλάδας, από την πλευρά του 3ου Ράιχ και των Ιταλο-βουλγάρων συμμάχων τους, είτε εντάχθηκαν στην ιδεολογική σύγκρουση δυτικού καπιταλισμού και «σοσιαλιστικού στρατοπέδου», από το τέλος του πολέμου έως το 1974.

Ο άξονας της αντιπαράθεσης μετατοπίζεται

Σήμερα, η κύρια αντίθεση μετατοπίζεται στον μεγάλο άξονα Ανατολή-Δύση, παρόλο που εξακολουθεί να λειτουργεί και η σύγκρουση στον άξονα Βορρά-Νότου, με τα Σκόπια, π.χ, αλλά σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Και πάντα έτσι συνέβαινε. Ο μεγάλος άξονας  της αντιπαράθεσης ήταν ο άξονας Ανατολή-Δύση, Πέρσες και Ρωμαίοι, Άραβες και Σταυροφόροι, Τούρκοι και δυτική αποικιοκρατία. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, και ιδιαίτερα μετά την 11 Σεπτεμβρίου 2001, αυτός ο άξονας καθίσταται και πάλι ο αποφασιστικός

Κατά την πρώιμη μεταπολίτευση, στα πλαίσια της κυρίαρχης αντίθεσης μεταξύ σοσιαλιστικής Ανατολής και καπιταλιστικής Δύσης, καθώς και εξ αιτίας της ενίσχυσης του τουρκικού επεκτατισμού από τους Αμερικανούς, η Αριστερά, αλλά και ένα μεγάλο μέρος του ΠΑΣΟΚ, υποτιμούσαν συστηματικά την αντίθεση με τον τουρκικό επεκτατισμό και πρόβαλλαν ως αποκλειστική σχεδόν αντίθεση της Ελλάδας την αντίθεση με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Χαρακτηριστικός είναι ο τρόπος που το ΚΚΕ, ακόμα και σήμερα, εξακολουθεί να αναφέρεται στον τουρκικό επεκτατισμό, ως παρακολούθημα και  παράγωγο της  αμερικανικής στρατηγικής έτσι, υπεύθυνοι για τις παραβιάσεις στο Αιγαίο δεν είναι οι... Τούρκοι αλλά κατ' εξοχήν το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί !

Σήμερα όμως τα πράγματα έχουν μεταβληθεί άρδην. Η Τουρκία δεν είναι  ένας απλός πελάτης των ΗΠΑ, αλλά τείνει να μεταβληθεί σε αυτόνομο περιφερειακό πόλο ισχύος και δυνητικό ηγέτη του μουσουλμανικού κόσμου. Επομένως, αυτό που χωρίστηκε στα 1923-1924, με την κατάργηση του καλιφάτου, επιχειρείται σήμερα να επανενωθεί. Οι μουσουλμανικές χώρες, και πρώτη απ' όλες η Τουρκία, μεταβάλλονται,  λιγότερο ή περισσότερο, σε ισλαμικές. Το ισλάμ μεταβάλλεται και πάλι σε μια ενοποιητική πολιτικοκοινωνική και θρησκευτική ιδεολογία. Από τον Χομεϊνί και τον Μπιν Λάντεν, στον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου, το γεωπολιτικό κέντρο βάρους του πολιτικού ισλάμ τείνει, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, να μετατεθεί προς την Τουρκία.

Η τελευταία, στη νεο-οθωμανική στρατηγική της, χρησιμοποιεί, παράλληλα με τον κεμαλισμό, και το όπλο του ισλάμ. Έτσι όμως αλλάζουν δραματικά τα γεωπολιτικά δεδομένα για την Ελλάδα. Στο παρελθόν, οι Ιρανοί και οι Άραβες βρίσκονταν σε αντιπαράθεση με την Τουρκία, που αποτελούσε τον χωροφύλακα του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην περιοχή. Η Συρία και το Ιράκ ήταν ορκισμένοι εχθροί της Τουρκίας. Από τη στιγμή όμως που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, έμειναν χωρίς κάποια μεγάλη δύναμη που να τους προστατεύει, ενώ η στροφή της Τουρκίας, ιδιαίτερα μετά τον τελευταίο πόλεμο του Ιράκ, τους επέτρεψε να στραφούν προς αυτή. Και το ίδιο σε ένα βαθμό συνέβη με το Ιράν. Επί πλέον, το επεισόδιο του στολίσκου της Γάζας οδήγησε σε επιδείνωση των σχέσεων της Τουρκίας με το Ισραήλ και σε σύσφιγξη των σχέσεων με  τους Παλαιστινίους.

Εάν σε αυτά προστεθεί η ανεξέλεγκτη μετανάστευση μουσουλμάνων ασιατικής και αφρικανικής καταγωγής στην Ελλάδα, το τοπίο τείνει να μεταβληθεί δραματικά. Δηλαδή, τη στιγμή που οι σχέσεις μας με τη Δύση βρίσκονται στο ναδίρ, εξ αιτίας της οικονομικής επίθεσης των δυτικών τραπεζιτών ενάντια στη χώρα μας, κινδυνεύουν να επιδεινωθούν και οι σχέσεις μας με το ισλάμ, στον βαθμό που αυτό μεταβάλλεται -έστω εν μέρει- σε όπλο στα χέρια της Τουρκίας.

Με άλλα λόγια, βρισκόμαστε μπροστά στον κίνδυνο μιας εχθρικής ή οιονεί εχθρικής Ανατολικής Μεσογείου, κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί στην πρόσφατη ιστορία μας. Κινδυνεύουμε, δηλαδή, στη σύγκρουση Ανατολής και Δύσης, να καταχωρισθούμε ως ένα προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης, το οποίο όμως οι Δυτικοί δεν είναι διατεθειμένοι να υπερασπίσουν αντίθετα, μπορεί να το προσφέρουν ως αντάλλαγμα για να κατευνάσουν τον νεο-οθωμανικό επεκτατισμό.

Ένα ιστορικό προηγούμενο

Η κατάσταση, από πολλές απόψεις, θυμίζει την περίοδο 1204-1453 από κάποιες πλευρές, επί τα χείρω -διότι, σήμερα, οι συνολικές δυνάμεις μας είναι πολύ μικρότερες- και από κάποιες άλλες επί τα βελτίω, διότι οι αντίπαλοί μας δεν είναι τόσο ισχυροί.

Ο φίλος Νίκος Μπινιάρης, στο βιβλίο του Το Κάλεσμα της Ερήμου, παραλληλίζει τη σημερινή εποχή με εκείνη του Βυζαντίου, την εποχή του αυτοκράτορα Ηρακλείου, όταν οι δυνάμεις των Αράβων κατέλαβαν, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη και τη Συρία και ανάγκασαν το Βυζάντιο να συμπτυχθεί στη Μικρά Ασία. Κατ' αναλογίαν βλέπει, σήμερα, την αντίστοιχη αυτοκρατορία της Αμερικής να αντιμετωπίζει μια νέα έφοδο της ερήμου, δηλαδή του ισλάμ. Τότε, ο Ηράκλειος εγκατέλειψε τη Συρία και την Παλαιστίνη στην τύχη τους και, σήμερα, το ίδιο κινδυνεύει να συμβεί με την Ελλάδα και την Κύπρο. Θα μπορούσε άραγε μια  ταύτιση της Ελλάδας με τη Δύση και τις ΗΠΑ να της επιτρέψει να αποφύγει τον κίνδυνο;

Ο συγγραφέας φαίνεται να το πιστεύει προς στιγμήν, αλλά ταυτόχρονα είναι μάλλον απαισιόδοξος για την έκβαση της σύγκρουσης. Όπως το 1453, η Δύση δεν έσπευσε να σώσει το Βυζάντιο, έτσι και σήμερα, το πιθανότερο είναι πως θα αδιαφορήσει μάλλον για την τύχη της Ελλάδας, αν το αντίτιμο είναι ο εξευμενισμός της Τουρκίας και του ισλάμ. Εξ άλλου, τι άλλο ήταν το σχέδιο Ανάν; Δύο είναι οι  σημαντικές διαφορές που περιπλέκουν εν μέρει το ζήτημα: η ύπαρξη του Ισραήλ, που όχι απλώς αποτελεί οργανικό στοιχείο της Δύσης μέσα στην Ανατολή αλλά ένα κομμάτι της συνδεδεμένο με τους βασικούς μηχανισμούς αποφάσεων της Δύσης, και βέβαια, πάντα, η ύπαρξη του πετρελαίου.

Στην περίοδο πριν το 1453, και για την ακρίβεια στα χρόνια 1330-1453, στο ελληνικό Βυζάντιο, δηλαδή το δεσποτάτο του Μορέως, τη Μακεδονία την περικυκλωμένη Κωνσταντινούπολη και την Τραπεζούντα, διεξήχθη μια έντονη ιδεολογική διαμάχη για την κατεύθυνση που όφειλε να πάρει ο ελληνισμός ώστε να διασωθεί. Ο πολεμιστής, αυτοκράτορας και μοναχός, Ιωάννης Καντακουζηνός εκπροσωπεί μια μεταιχμιακή μορφή αυτής της σύγκρουσης. Για πάνω από τριάντα χρόνια, πολέμησε ενάντια στους Φράγκους, τους Βούλγαρους, τους Σέρβους και εν τέλει τους Τούρκους. Όταν, το 1354, αυτοί πέρασαν την Καλλίπολη και βρέθηκαν στην Ευρώπη, πείστηκε εν τέλει πως δεν υπάρχει σωτηρία για την κρατική υπόσταση του ελληνισμού και έγινε μοναχός, προσχωρώντας στον ησυχασμό. Ακολουθώντας τον Γρηγόριο Παλαμά και τον Ιωάννη Καβάσιλα, επέλεξε την κατάδυση στον σκληρό πυρήνα της ορθόδοξης ταυτότητας, έτσι ώστε ο ελληνισμός, ως ορθοδοξία, ν' αντέξει τις μαύρες μέρες της μακραίωνης Κατοχής που επρόκειτο να ακολουθήσει. Άλλοι, ανάμεσά τους οι περισσότεροι αυτοκράτορες της τελευταίας περιόδου, όπως ο Ιωάννης Παλαιολόγος, ακόμα και ο Κωνσταντίνος, προσέφυγαν στις δυτικές δυνάμεις και τον Πάπα, ασπαζόμενοι ακόμα και τον καθολικισμό, για να επιτύχουν την επέμβασή τους εναντίον των Τούρκων, και απατήθηκαν οικτρά, διότι οι Δυτικοί, τουλάχιστον εκείνη την περίοδο, μισούσαν και φοβόντουσαν περισσότερο τους Έλληνες παρά τους Τούρκους. Να τι γράφει ο πολύς Μοντεσκιέ, γύρω στα 1720:

Έτσι, τα σχέδια κατά του Τούρκου, όπως αυτά που μπήκαν σε εφαρμογή από τον Πάπα Λέοντα Χ΄, σύμφωνα με τα οποία ο Αυτοκράτορας θα εξεστράτευε μέσω της Βοσνίας στην Κωνσταντινούπολη, ο βασιλιάς της Γαλλίας, μέσω της Αλβανίας και της Ελλάδας, και άλλοι ηγεμόνες θα ξεκινούσαν από τα λιμάνια τους, αυτά τα σχέδια, το επαναλαμβάνω, δεν ήταν σοβαρά, ή έγιναν από ανθρώπους που δεν έβλεπαν το συμφέρον της Ευρώπης .

Τέλος, ένα τρίτο «κόμμα», το μικρότερο, εκείνο του Πλήθωνα-Γεμιστού, προσπάθησε να χαράξει έναν τρίτο αυτόνομο δρόμο. Εκείνον της πολιτειακής Αναγέννησης του ελληνισμού μέσω μιας ριζικής κοινωνικής και ιδεολογικής μεταρρύθμισης, έτσι ώστε οι .Έλληνες να αποφύγουν και τη δυτική τιάρα και το τουρκικό σαρίκι. Γι' αυτό πρότεινε την επιστροφή της γης στους καλλιεργητές της, τη δημιουργία ενός νέου στρατεύματος και εν τέλει την εγκατάλειψη της φθαρμένης εκκλησίας και την επιστροφή στην αρχαία θρησκεία. Ενώ η πρόταση του, για στήριξη του ελληνισμού στις δικές του δυνάμεις, ήταν θεωρητικά ορθή, δεν διέθετε τις κοινωνικές βάσεις για να γίνει πράξη. Οι δεσπότες του Μορέως και οι αυτοκράτορες, στους οποίους υπέβαλε τα σχέδιά του, τον αγνόησαν, ενώ η εγκατάλειψη της ορθοδοξίας τον αποξένωσε από τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Έτσι, ο δρόμος των ησυχαστών, της πνευματικής επιβίωσης, απεδείχθη εν τέλει ο προσφορότερος.

Υπάρχει διέξοδος;

Σήμερα, οι αναλογίες είναι οφθαλμοφανείς, μια και πάλι βρισκόμαστε σε μια φάση επανεπιβεβαίωσης του ισλάμ, μετά την πρόκληση της Δύσης εναντίον του, που κρατάει ήδη σχεδόν εκατό χρόνια, όπως είχε συμβεί τότε με τους Σταυροφόρους. Αλλά και οι διαφορές στο εσωτερικό ιδεολογικό τοπίο είναι σημαντικές. Οι οπαδοί της με κάθε τρόπο υποταγής στη Δύση μάς οδήγησαν και στη χρεοκοπία και ταυτόχρονα στην υποταγή στην Τουρκία. Πρόκειται για το ίδιο «κόμμα» -σε αντίθεση με τον βαθύ διχασμό της βυζαντινής περιόδου- το οποίο, έτσι, απονομιμοποιεί ταυτόχρονα και τις δύο αυτές επιλογές στα μάτια του ελληνικού λαού, που απεχθάνεται εξ ίσου τη Μέρκελ και τον Ερντογάν. Η άκριτη υπαγωγή στη Δύση σήμανε εν τέλει και την υποταγή στην Τουρκία, μια και η Τουρκία ήταν, ή και είναι ακόμα, το αγαπημένο παιδί της Δύσης, όπως ακριβώς συνέβαινε για τα διακόσια χρόνια του «Ανατολικού Ζητήματος».

Είναι χαρακτηριστικό πως όσοι επιθυμούν να επαναλάβουν δήθεν την επιλογή του «ησυχασμού», μέσα από τη διαστροφή της νεο-ορθοδοξίας και μέσα από μια δήθεν ορθόδοξη οικουμενικότητα, δεν προτείνουν τίποτε περισσότερο από την επιλογή της υποταγής μας στον νεο-οθωμανισμό, με το έωλο, σήμερα, επιχείρημα πως, μια και χάνουμε τον ελληνισμό, ας επιβιώσει η ορθοδοξία ξεχνούν, όμως, πως, σε μια εποχή εκκοσμίκευσης και παγκοσμιοποίησης, η ορθοδοξία, χωρίς στήριγμα σε κάποια κρατική υπόσταση, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πολιτική ανεξαρτησία, όπως έκανε μετά το 1453. Γι' αυτό, αναπόφευκτα, μια νεο-ορθοδοξία που μισεί το ελληνικό κράτος όχι μόνο θα καταλήξει υποχρεωτικά στην αγκαλιά του νεο-οθωμανισμού αλλά και θα συμβάλει στην υποχώρηση και της ορθόδοξης ταυτότητας. Η ορθοδοξία, ως πνευματικότητα και παράδοση, μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει, στον τόπο μας, μόνο συνδεδεμένη σφικτά με τα απειλούμενα ελληνικά κράτη, την Ελλάδα και την Κύπρο.

 - του Γιώργου Καραμπελιά
Κατά συνέπεια, δεν μας μένει παρά η επιλογή του Πλήθωνα, η οποία δεν είναι τόσο ανέφικτη και εξωπραγματική όπως στο δύον Βυζάντιο. Έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να αποπειραθούμε μια καθολική μεταρρύθμιση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής μας ζωής. Ίσως όχι για πολύ ακόμα, πάντως αξίζει να προσπαθήσουμε. Και η ιδεολογική μας αναφορά δεν χρειάζεται να ταξιδέψει σε ανέφικτες κατευθύνσεις, όπως είχε κάνει ο Πλήθωνας. Όπως λέει και ο ποιητής, στο πνευματικό μας οπλοστάσιο, διαθέτουμε και τις αρχαιότητες και την ορθοδοξία και τις κοινότητες των Ελλήνων. Αρκεί να καταπολεμήσουμε τον κυρίαρχο εθνομηδενισμό.

Βεβαίως, μπορούμε και πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τις διεθνείς αντιθέσεις και συγκυρίες, δηλαδή τη διάρρηξη της συμμαχίας Ισραήλ-Τουρκίας, ή την ανάδειξη του κουρδικού ως του μεγάλου εσωτερικού ζητήματος της Τουρκίας, ή, τέλος, την αρχόμενη μετατόπιση της Τουρκίας στον άξονα του ισλάμ, που δημιουργεί περιπλοκές στη σχέση της με τη Δύση. Όμως όλα αυτά δεν πρόκειται να μας σώσουν, ούτε είναι σωστό μια χώρα των συνόρων να ταχθεί αυτοκτονικά με το ένα από τα δύο στρατόπεδα, όσο δεν απειλούνται τα ζωτικά της συμφέροντα. Η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει να  αποτελεί μια γέφυρα πολιτισμών, και να επιχειρεί μία ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης Δύσης-Ισλάμ, με μία προϋπόθεση όμως, ότι το ισλάμ δεν θα ενισχύεται στο ίδιο το εσωτερικό μας. Μόνο έτσι θα μπορούμε να παίζουμε έναν ρόλο γέφυρας, διαφορετικά μεταβαλλόμαστε σε μέρος του παιγνιδιού. Μια επίλυση αυτής της σύγκρουσης και, επομένως, η υποχρέωση του Ισραήλ σε μια συνδιαλλαγή με τους Παλαιστινίους και τους Άραβες, είναι προς το συμφέρον μας διότι παύει να τροφοδοτεί τον πόλεμο των πολιτισμών και δεν επιτρέπει στην Τουρκία, που υπήρξε ο ολετήρας των Αράβων, να εμφανίζεται ως ο προστάτης τους και, επομένως, θα οδηγήσει και σε αποτυχία την προσπάθειά της να εμφανιστεί ως το «ξίφος του Ισλάμ».

Όλα αυτά όμως έχουν μία προϋπόθεση, ότι ενισχύεται το εσωτερικό μέτωπο, ότι, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, κοιτάζουμε μέσα στη χώρα μας και μέσα μας -στην ιστορία μας και την πνευματική μας παράδοση- για λύσεις. Όλα αυτά έχουν ως προϋπόθεση μιαν αυτόκεντρη πορεία, ότι η Ελλάδα και η Κύπρος μεταβάλλονται σε ακρόπολη του ελληνισμού, ότι  παύουμε πλέον να αρδεύουμε ξένους τόπους, ξένες ιδέες, ξένες βιομηχανίες, ξένες ιδεολογίες. Ενσωματώνουμε δημιουργικά το ξένο και το κάνουμε δικό μας.
Source : Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών