Με τον Σάββα Ιακωβίδη
ΕΙΝΑΙ ο μόνιμος μπαμπούλας και εκβιασμός που μηρυκάζουν τα περισσότερα κόμματα: Αν δεν λύσουμε το Κυπριακό, τότε η διχοτόμηση θα είναι γεγονός. Γι’ αυτό, επισείουν αυτόν τον εκβιασμό προς τους πολίτες για να δεχθούν τη λύση, που η πολιτική ηγεσία, από την εποχή Μακαρίου μέχρι σήμερα, έχει προαποφασίσει, ερήμην του κυρίαρχου λαού. Λένε ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία είναι ο οδυνηρός ιστορικός συμβιβασμός, που ο Μακάριος απεδέχθη το 1977 και, έκτοτε, όλοι οι Πρόεδροι ακολουθούν τα χνάρια του. Κανείς, όμως, μέχρι σήμερα, όπως και το πάνσοφο Εθνικό Συμβούλιο, ουδέποτε μελέτησε, ανέλυσε και εξέτασε αν αυτή η λύση είναι εκείνη που θα διασφαλίσει το μέλλον και την επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού. Ούτε αν απαιτείται αλλαγή τακτικής, στρατηγικής και στοχοθεσίας. Αυτά προϋποθέτουν βαθιά μελέτη, ανάλυση και, κυρίως, αποφάσεις σε βάθος χρόνου και κόστος.
Ξεπερνούν τις δυνατότητες της ηγεσίας μας που, απλώς, βολεύεται με μια πολιτική που αποφασίστηκε πριν από 34 χρόνια!
Είναι αληθές ότι από τη δεκαετία του 1950 η Τουρκία και η Βρετανία σχεδίαζαν τη διχοτόμηση της Κύπρου. Αυτά μέχρι το 1974. Η τουρκική εισβολή ανέτρεψε δεδομένα και δημιούργησε ένα ολέθριο ανισοζύγιο ισχύος υπέρ της Τουρκίας και σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου. Η Τουρκία δεν επιδιώκει πλέον διχοτόμηση. Ας ανοίξουμε ξανά το βιβλίο του Φοίβου Κ. Κλόκκαρη, αντιστράτηγου ε.α. με τίτλο: «Τουρκική απειλή κατά του Ελληνισμού της Κύπρου». Η Τουρκία δεν θέλει πια διχοτόμηση ούτε και δύο κράτη. Θέλει ολόκληρο το νησί. Γιατί; Διότι, κατά τον αντιστράτηγο Κλόκκαρη, «αυτό αφήνει στους Έλληνες της Κύπρου περιθώρια αυτονομίας και επιλογών στην ασφάλεια, που προσκρούουν στις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας και στον στρατηγικό στόχο της για έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου. Η επιλογή αυτή (της διχοτόμησης) δυνατόν να δημιουργήσει προβλήματα στην ασφάλεια της Τουρκίας, όπως η ίδια εκτιμά. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Τουράν Γκιουνές, Υπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης Ετσεβίτ, το 1976, ότι η διχοτόμηση είναι καθαρή παραφροσύνη, γιατί θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια της κεντρικής και ανατολικής Μικράς Ασίας» (θυμηθείτε τους S-300 και τις λυσσώδεις αντιδράσεις και απειλές, τότε, της Τουρκίας).
Ο καθηγητής Νεοκλής Σαρρής, που επικαλείται ο Κλόκκαρης, στο μνημειώδες έργο του, «Η άλλη πλευρά», επισημαίνει ότι «η στοχοθεσία της Τουρκίας προχωρεί πολύ πέρα από τη διχοτόμηση: περιλαμβάνει το σύνολο της Κύπρου». Άρα, ούτε και δύο κράτη θέλει η Τουρκία στο νησί επειδή πάντα θα υπήρχε ο διαχρονικός φόβος της ότι το ελληνικό κρατίδιο θα μπορούσε να ενσωματωθεί στην Ελλάδα και η ελληνική παρουσία να επανεμφανιζόταν στην Αν. Μεσόγειο. Με την τουρκική εισβολή και κατοχή του 37% της Κύπρου, η Τουρκία πέτυχε, πρώτον, ανατροπή του ισοζυγίου δυνάμεων υπέρ της. Δεύτερον, εξεδίωξε την Ελλάδα από την Αν. Μεσόγειο, δυτικά της Ρόδου. Τρίτον, κρατεί όμηρο την Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία δεν αναγνωρίζει, πλήττει και υπονομεύει. Αν η λύση των δύο κρατών ή η διχοτόμηση βόλευε τους τουρκικούς στόχους, η Τουρκία θα προέβαινε στις σχετικές ενέργειες.
Ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας είναι ο αφανισμός του κυπριακού Ελληνισμού, η τουρκοποίησή του, η ενσωμάτωσή του στον τουρκικό κορμό κι ο πλήρης έλεγχος της νήσου στο πλαίσιο της εξυπηρέτησης των στρατηγικών και γεωπολιτικών στοχεύσεων και συμφερόντων της. Αυτά είναι τόσον οφθαλμοφανή που, προφανώς… τύφλωσαν την ηγεσία της Κύπρου. Γι’ αυτό και αδυνατεί να κατανοήσει όσα από το 1956 η Τουρκία υλοποιεί σε βάρος μας με μεθοδικότητα και με τη βοήθεια ελληνικών αβελτηριών και ανεπαρκειών.
Source :http://www.sigmalive.co
Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)
Τρίτη 29 Μαρτίου 2011
Δευτέρα 28 Μαρτίου 2011
Οι επερχόμενες εξελίξεις και ο Ελληνισμός
Ενώ προοιωνίζονται δραματικές εξελίξεις, ο Ελληνισμός εμφανίζει εικόνα φτωχού και αδύναμου συγγενή
Όσα συμβαίνουν σε αραβικές χώρες δεν πρέπει να αναλύονται μονοδιάστατα. Οι επαναστάσεις και οι εξεγέρσεις οφείλονται μεν σε δεσποτικά, καταπιεστικά καθεστώτα, σε οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση και στην ανεργία των νέων, σε χώρες που, εντούτοις, διαθέτουν πλούσιους φυσικούς πόρους. Κοντά σε αυτά, είναι οι διεφθαρμένες κρατικές και διοικητικές δομές, η κουλτούρα και η περί θρησκείας αντίληψη των αραβικών λαών και, φυσικά, η περί δημοκρατίας παιδεία, που διαφέρει πλήρως από τη δική μας. Από την άλλη, όμως, ας δούμε το χάρτη.
Η πρώτη «επανάσταση του γιασεμιού» ξεκίνησε από την Τυνησία, εξακτινώθηκε στην Αίγυπτο, προκάλεσε εξεγέρσεις και σε άλλες αραβικές χώρες και σήμερα μεγεθύνονται διά του πολέμου των συμμάχων κατά του αιμοσταγούς δικτάτορα της Λιβύης, Καντάφι. Σε όλες σχεδόν τις αραβικές χώρες σημειώνονται σχεδόν καθημερινά διαδηλώσεις με νεκρούς και τραυματίες. Ακόμα και η θεοκρατική και τυραννική Σαουδική Αραβία γνώρισε διαδηλώσεις, ενώ στην Υεμένη οι συγκρούσεις συνεχίζονται. Τώρα πήρε σειρά και η Συρία.
Ποιες δυνάμεις εμπλέκονται σε ό,τι συμβαίνει στον αραβικό κόσμο; Πρώτα οι ΗΠΑ αλλά με διακριτικότητα, ενώ οι Γάλλοι, οι Βρετανοί ηγούνται των επιχειρήσεων με τη συμβολή και άλλων ευρωπαϊκών και ΝΑΤΟϊκών χωρών. Η Ρωσία απλώς καταγγέλλει όσα συμβαίνουν αλλ΄ η ρωσική διπλωματία δεν πρέπει να υποτιμάται. Η Κίνα παρακολουθεί και η ΕΕ εμφανίζεται ξανά αδύναμη να αρθρώσει μια ενιαία εξωτερική και αμυντική πολιτική. Η Τουρκία είναι η άλλη δύναμη, που επιχειρεί να επωφεληθεί από τα συμβαίνοντα στον αραβικό κόσμο ενώ το Ισραήλ δεν αποκρύπτει την ανησυχία του για το πού μπορούν να οδηγηθούν οι εξελίξεις. Γι’ αυτό και μετά τη σύγκρουσή του με την Τουρκία αναζητεί εναγωνίως νέους συμμάχους, ιδιαίτερα μετά την ανακάλυψη τεραστίων ποσοτήτων φυσικού αερίου στα χωρικά ύδατά του.
Ας ξαναδούμε το χάρτη: Από την Τυνησία μέχρι τη Μέση Ανατολή και από τα εμιράτα, βασίλεια και σεϊχάτα της περιοχής μέχρι το Ιράκ, το Αφγανιστάν και την Κεντρική Ασία παίζεται ένα κολοσσιαίο παιγνίδι συμφερόντων, επιρροής και ελέγχου ενεργειακών και άλλων πόρων από μεσαίες και μεγάλες δυνάμεις. Νέοι γεωστρατηγικοί και γεωπολιτικοί άξονες σχηματοποιούνται. Ο Σαρκοζί, σε μια πρωτόγνωρη συμμαχία με τη Βρετανία (ως εντολοδόχου των ΗΠΑ), δεν παρενέβη στη Λιβύη επειδή ο Καντάφι σκοτώνει τον ίδιο το λαό του. Τα πετρέλαια της χώρας είναι ο στόχος, και ο ρόλος που το Παρίσι θέλει να ξαναπαίξει στη μαύρη ήπειρο. Η κατά τον Μπους Ευρύτερη Μέση Ανατολή, που ξεκινά από το Μαρόκο και φτάνει μέχρι το Ιράκ-Αφγανιστάν και περιλαμβάνει όλες τις αραβικές χώρες, διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα ενέργειας για τα επόμενα 100 χρόνια. Κάποιοι επιδιώκουν να τα ελέγξουν και, δι’ αυτών, να ελέγξουν τις εξελίξεις στο άναρχο διεθνές σύστημα.
Ας ξαναδιαβάσουμε τον Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι. Στο περισπούδαστο βιβλίο του, «Η Μεγάλη Σκακιέρα», επιχείρησε να σκιαγραφήσει το ρόλο, που οι ΗΠΑ έπρεπε να διαδραματίσουν τον 21ο αιώνα, σε συνάρτηση προς άλλες μεσαίες δυνάμεις. Αλλ’ οι ΗΠΑ δεν είναι πια η μόνη υπερδύναμη. Η Γαλλία, η Γερμανία, η Κίνα, η Ινδία και, προπάντων, η Ρωσία αμφισβητούν την αμερικανική ηγεμονία. Όσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες στην περιοχή μας είναι ο προάγγελος δραματικών αλλαγών για τα επόμενα χρόνια. Μέσα σε όλο αυτόν τον κυκεώνα γεγονότων και συμφερόντων, που παίζονται και θα παιχτούν στη μεγάλη σκακιέρα της Ευρασίας, όπως την αποκάλεσε ο Μπρζεζίνσκι, πού βρίσκονται η Ελλάδα και η Κύπρος; Ούτε η μια ούτε η άλλη έχουν ξεκάθαρη και κυρίως ευέλικτη, διορατική εξωτερική πολιτική.
Υπάρχουν λόγοι: Η Ελλάδα είναι γονατισμένη και δέσμια σε ξένους πιστωτές της εξαιτίας της χρόνιας πολιτικής, οικονομικής και θεσμικής ασωτίας, ηγεσίας και λαού. Όπως ο Βρετανός καθηγητής, Ουίλιαμ Μάλινσον, που ζει μόνιμα στην Ελλάδα, είπε σε συνέντευξή του («Ελευθεροτυπία», 12/3/2011), με αφορμή βιβλίο του για την Κύπρο: «Η τουρκική κυβέρνηση κρατάει την ελληνική από τα αρχ...α». Έτσι εξηγούνται η ανοχή που επιδεικνύει στις συνεχείς τουρκικές παραβιάσεις και αμφισβητήσεις στο Αιγαίο, για την ΑΟΖ και το ενεργειακό. Η δε Κύπρος βολοδέρνει μεταξύ παρωχημένης ιδεολογικής αγκύλωσης του κομμουνιστή Χριστόφια και της αδυναμίας του να κατανοήσει τα μεγάλα παιγνίδια, που ήδη άρχισαν να παίζονται στην περιοχή μας, ίσως και σε βάρος μας. Ενώ προοιωνίζονται δραματικές εξελίξεις, ο Ελληνισμός εμφανίζει εικόνα φτωχού και αδύναμου συγγενή, ανίκανου να υπερασπίσει τουλάχιστον τα συμφέροντα και την επιβίωσή του.
Source : http://www.sigmalive.com
Όσα συμβαίνουν σε αραβικές χώρες δεν πρέπει να αναλύονται μονοδιάστατα. Οι επαναστάσεις και οι εξεγέρσεις οφείλονται μεν σε δεσποτικά, καταπιεστικά καθεστώτα, σε οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση και στην ανεργία των νέων, σε χώρες που, εντούτοις, διαθέτουν πλούσιους φυσικούς πόρους. Κοντά σε αυτά, είναι οι διεφθαρμένες κρατικές και διοικητικές δομές, η κουλτούρα και η περί θρησκείας αντίληψη των αραβικών λαών και, φυσικά, η περί δημοκρατίας παιδεία, που διαφέρει πλήρως από τη δική μας. Από την άλλη, όμως, ας δούμε το χάρτη.
Η πρώτη «επανάσταση του γιασεμιού» ξεκίνησε από την Τυνησία, εξακτινώθηκε στην Αίγυπτο, προκάλεσε εξεγέρσεις και σε άλλες αραβικές χώρες και σήμερα μεγεθύνονται διά του πολέμου των συμμάχων κατά του αιμοσταγούς δικτάτορα της Λιβύης, Καντάφι. Σε όλες σχεδόν τις αραβικές χώρες σημειώνονται σχεδόν καθημερινά διαδηλώσεις με νεκρούς και τραυματίες. Ακόμα και η θεοκρατική και τυραννική Σαουδική Αραβία γνώρισε διαδηλώσεις, ενώ στην Υεμένη οι συγκρούσεις συνεχίζονται. Τώρα πήρε σειρά και η Συρία.
Ποιες δυνάμεις εμπλέκονται σε ό,τι συμβαίνει στον αραβικό κόσμο; Πρώτα οι ΗΠΑ αλλά με διακριτικότητα, ενώ οι Γάλλοι, οι Βρετανοί ηγούνται των επιχειρήσεων με τη συμβολή και άλλων ευρωπαϊκών και ΝΑΤΟϊκών χωρών. Η Ρωσία απλώς καταγγέλλει όσα συμβαίνουν αλλ΄ η ρωσική διπλωματία δεν πρέπει να υποτιμάται. Η Κίνα παρακολουθεί και η ΕΕ εμφανίζεται ξανά αδύναμη να αρθρώσει μια ενιαία εξωτερική και αμυντική πολιτική. Η Τουρκία είναι η άλλη δύναμη, που επιχειρεί να επωφεληθεί από τα συμβαίνοντα στον αραβικό κόσμο ενώ το Ισραήλ δεν αποκρύπτει την ανησυχία του για το πού μπορούν να οδηγηθούν οι εξελίξεις. Γι’ αυτό και μετά τη σύγκρουσή του με την Τουρκία αναζητεί εναγωνίως νέους συμμάχους, ιδιαίτερα μετά την ανακάλυψη τεραστίων ποσοτήτων φυσικού αερίου στα χωρικά ύδατά του.
Ας ξαναδούμε το χάρτη: Από την Τυνησία μέχρι τη Μέση Ανατολή και από τα εμιράτα, βασίλεια και σεϊχάτα της περιοχής μέχρι το Ιράκ, το Αφγανιστάν και την Κεντρική Ασία παίζεται ένα κολοσσιαίο παιγνίδι συμφερόντων, επιρροής και ελέγχου ενεργειακών και άλλων πόρων από μεσαίες και μεγάλες δυνάμεις. Νέοι γεωστρατηγικοί και γεωπολιτικοί άξονες σχηματοποιούνται. Ο Σαρκοζί, σε μια πρωτόγνωρη συμμαχία με τη Βρετανία (ως εντολοδόχου των ΗΠΑ), δεν παρενέβη στη Λιβύη επειδή ο Καντάφι σκοτώνει τον ίδιο το λαό του. Τα πετρέλαια της χώρας είναι ο στόχος, και ο ρόλος που το Παρίσι θέλει να ξαναπαίξει στη μαύρη ήπειρο. Η κατά τον Μπους Ευρύτερη Μέση Ανατολή, που ξεκινά από το Μαρόκο και φτάνει μέχρι το Ιράκ-Αφγανιστάν και περιλαμβάνει όλες τις αραβικές χώρες, διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα ενέργειας για τα επόμενα 100 χρόνια. Κάποιοι επιδιώκουν να τα ελέγξουν και, δι’ αυτών, να ελέγξουν τις εξελίξεις στο άναρχο διεθνές σύστημα.
Ας ξαναδιαβάσουμε τον Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι. Στο περισπούδαστο βιβλίο του, «Η Μεγάλη Σκακιέρα», επιχείρησε να σκιαγραφήσει το ρόλο, που οι ΗΠΑ έπρεπε να διαδραματίσουν τον 21ο αιώνα, σε συνάρτηση προς άλλες μεσαίες δυνάμεις. Αλλ’ οι ΗΠΑ δεν είναι πια η μόνη υπερδύναμη. Η Γαλλία, η Γερμανία, η Κίνα, η Ινδία και, προπάντων, η Ρωσία αμφισβητούν την αμερικανική ηγεμονία. Όσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες στην περιοχή μας είναι ο προάγγελος δραματικών αλλαγών για τα επόμενα χρόνια. Μέσα σε όλο αυτόν τον κυκεώνα γεγονότων και συμφερόντων, που παίζονται και θα παιχτούν στη μεγάλη σκακιέρα της Ευρασίας, όπως την αποκάλεσε ο Μπρζεζίνσκι, πού βρίσκονται η Ελλάδα και η Κύπρος; Ούτε η μια ούτε η άλλη έχουν ξεκάθαρη και κυρίως ευέλικτη, διορατική εξωτερική πολιτική.
Υπάρχουν λόγοι: Η Ελλάδα είναι γονατισμένη και δέσμια σε ξένους πιστωτές της εξαιτίας της χρόνιας πολιτικής, οικονομικής και θεσμικής ασωτίας, ηγεσίας και λαού. Όπως ο Βρετανός καθηγητής, Ουίλιαμ Μάλινσον, που ζει μόνιμα στην Ελλάδα, είπε σε συνέντευξή του («Ελευθεροτυπία», 12/3/2011), με αφορμή βιβλίο του για την Κύπρο: «Η τουρκική κυβέρνηση κρατάει την ελληνική από τα αρχ...α». Έτσι εξηγούνται η ανοχή που επιδεικνύει στις συνεχείς τουρκικές παραβιάσεις και αμφισβητήσεις στο Αιγαίο, για την ΑΟΖ και το ενεργειακό. Η δε Κύπρος βολοδέρνει μεταξύ παρωχημένης ιδεολογικής αγκύλωσης του κομμουνιστή Χριστόφια και της αδυναμίας του να κατανοήσει τα μεγάλα παιγνίδια, που ήδη άρχισαν να παίζονται στην περιοχή μας, ίσως και σε βάρος μας. Ενώ προοιωνίζονται δραματικές εξελίξεις, ο Ελληνισμός εμφανίζει εικόνα φτωχού και αδύναμου συγγενή, ανίκανου να υπερασπίσει τουλάχιστον τα συμφέροντα και την επιβίωσή του.
Source : http://www.sigmalive.com
Κυριακή 27 Μαρτίου 2011
ΗΠΑ : Τό Αιγαίο ως " ναυτική πράσινη γραμμή"
Παλαιά θέση των Αμερικανών είναι να δημιουργηθεί μια ναυτική «πράσινη γραμμή» στο Αιγαίο με διεθνή επίβλεψη, η οποία θα χωρίζει τους Έλληνες από τους Τούρκους.
Προτείνουν τη δημιουργία ενός συμβατικού καθεστώτος για το Αιγαίο, που θα λύσει τις ελληνοτουρκικές διαφορές.
Ένα καθεστώς, όμως, που δεν θα βασίζεται στο Διεθνές Δίκαιο, αλλά θα αφορά ειδικά την περίπτωση του Αιγαίου, φυσικά όλα αυτά με τη συνδρομή και την υψηλή εποπτεία των Αμερικανών.
Αυτές οι… ενδιαφέρουσες απόψεις έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό «Πρακτικά» («Proceedings») του Αμερικανικού Ναυτικού από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και αναδημοσιεύτηκαν στις αρχές της δεκαετίας. Τα άρθρα είναι του Τσαρλς Μέσινγκ, τέως ανώτερου στελέχους του State Department, καθηγητή του Ναυτικού και Διεθνούς Δικαίου, μέλους της αμερικανικής αντιπροσωπείας για τη διαμόρφωση του νέου Δίκαιου της Θάλασσας, από τη δεκαετία του ’80.
Στο μεγαλύτερο μέρος του άρθρου παρουσιάστηκαν αναλυτικά τα προβλήματα στο Αιγαίο και τα υπαρκτά και αυτά που θεωρούν σαν προβλήματα Τούρκοι και Αμερικανοί:
- Τα χωρικά ύδατα
- Το καθεστώς κυριαρχίας (ιδιοκτησίας λένε οι Αμερικανοί) μικρών νησίδων, όπως τα Ίμια
- Η υφαλοκρηπίδα
- Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη που συνδέεται με την υφαλοκρηπίδα
- Ο Εναέριος Χώρος της Ελλάδας
- Ο έλεγχος των πολιτικών αεροδιαδρόμων πάνω από το Αιγαίο
- Η στρατιωτικοποίηση μερικών ελληνικών νησιών
Ακόμη ένα σημαντικό ελληνοτουρκικό πρόβλημα είναι το Κυπριακό, το οποίο -λέει ο Μέσινγκ- μπορεί να είναι η βασική αιτία για εχθροπραξίες στο Αιγαίο.
Το δεύτερο μέρος είναι το σημαντικό και το πλέον αποκαλυπτικό των προθέσεων. Τιτλοφορείται «Ο ρόλος των ΗΠΑ» και σε αυτό εξηγούνται:
- Ποια είναι η αμερικανική θεώρηση του θέματος
- Ποια μπορεί να είναι η λύση
Πρώτα, λοιπόν, ποια είναι τα στοιχεία της αμερικανικής θεώρησης του προβλήματος:
- Αν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια (κάτι που αναγνωρίζεται ότι είναι δικαίωμά της βάσει του Διεθνούς Δικαίου), τότε το Αιγαίο θα μετατραπεί σε «ελληνική λίμνη» κατά 72%. Στην Τουρκία θα μείνει το 9% και τα Διεθνή Ύδατα θα καλύπτουν το 19%.
- Οι ΗΠΑ δεν συμφωνούν πλήρως με το νέο Δίκαιο της Θάλασσας. Παρόλο που ο πρόεδρος Κλίντον το υπέγραψε, η Γερουσία δεν το επικυρώνει. Γιατί; Επειδή το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ δηλώνει πως «η πρόσβαση σε ωκεανούς, συμπεριλαμβανομένων περιοχών ξένων ακτών, ακόμα και σε μεγάλη απόσταση από τις ΗΠΑ, είναι ζωτική και για την ασφάλεια και τα οικονομικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών». (Αν το Αιγαίο γίνει ελληνική λίμνη, τότε δεν θα εξυπηρετούνται τα αμερικανικά συμφέροντα;
Σε περίπτωση που γίνει ελληνοτουρκική, τότε θα εξυπηρετούνται καλύτερα;)
- Το Αιγαίο δεν αφορά μόνο την Ελλάδα και την Τουρκία. Είναι ένα διεθνές πέρασμα, θαλάσσιο και ενάεριο, εξυπηρετεί πολλές χώρες (Ρωσία, Ουκρανία κ.ά.) και εξυπηρετεί επίσης τη διακίνηση μεταξύ Ευρώπης και Ασίας.
- Το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας δεν δίνει σαφείς απαντήσεις σε πολλά ζητήματα, ενώ υπάρχουν διαδικασίες που δεν εξασφαλίζουν σαφή ερμηνεία για τους τρόπους επίλυσης των προβλημάτων. Πολλά, δε, κράτη δεν συμφωνούν με τις λύσεις που έχουν δοθεί.
- Τα δύο κράτη, Ελλάδα και Τουρκία, είναι «στενόκαρδα» και δεν βρίσκουν λύσεις. Η ελληνική πρόταση -για το Διεθνές Δικαστήριο- και η τουρκική -για διαπραγματεύσεις- δεν οδήγησαν πουθενά. Επιπλέον, η Τουρκία δεν έχει προσχωρήσει στο Σύμφωνο, γιατί φοβάται ότι ευνοεί την Ελλάδα.
Ποια είναι η λύση που βλέπει ο Τσαρλς Μέσινγκ; Εδώ τα πράγματα γίνονται πιο ζωντανά. Εδώ φτάνουμε στο ζουμί της υπόθεσης.
- Το Αιγαίο πρέπει να θεωρηθεί «Διεθνές Θαλάσσιο Στενό» και όχι Θάλασσα η οποία θα μοιραστεί μεταξύ δύο χωρών. Έτσι θα μπορέσει να υπάρξει η λύση που ο Μέσινγκ και η αμερικανική διοίκηση βλέπουν. Τι σημαίνει αυτό; Τι σημαίνει να θεωρηθεί «διεθνές στενό» ολόκληρο το Αιγαίο;
Σημαίνει ότι θα διέπεται από ειδικό καθεστώς και θα χρειάζεται ειδικές συμφωνίες οι οποίες θα εξασφαλίζουν τη διέλευση σε όλους. Δεν είναι καν «θαλάσσιο στενό», στο οποίο υπάρχουν δεσμευτικοί κανονισμοί από το κράτος στο οποίο ανήκουν (όπως π.χ. ο Βόσπορος).
Σημαίνει ότι πρέπει να δημιουργηθεί ένα ειδικό καθεστώς με τη συμμετοχή πολλών κρατών. Αυτή, τουλάχιστον, είναι η άποψη του Μέσινγκ, που εκφράζεται από ένα όργανο του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού.
-Σε περίπτωση σύρραξης ή έντονης ελληνοτουρκικής διαφωνίας, έχει κάθε δικαίωμα να επέμβει το Συμβούλιο Ασφαλείας. Το Σ.Α. μπορεί να εξουσιοδοτήσει μια πολυεθνική δύναμη, η οποία θα εγκατασταθεί πάνω σε μια «πράσινη γραμμή» κάπου στο Αιγαίο, με σκοπό τον τερματισμό ή την αποφυγή εχθροπραξιών.
- Το Σ.Α. επίσης θα συγκαλέσει μια ΔΙΑΣΚΕΨΗ ηγετικών τοπικών και ναυτικών δυνάμεων -όχι μόνο την Ελλάδα και την Τουρκία- για να ετοιμαστεί μια ΠΟΛΥΜΕΡΗΣ Συνθήκη για το Αιγαίο. Μια Συνθήκη που θα εγκαθιδρύει ένα καθεστώς παρόμοιο με αυτό της Συνθήκης του Μοντρέ (1936) για τα τουρκικά Στενά.
- Προσέξτε όμως, το καθεστώς αυτό θα είναι ένα ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ καθεστώς, ένα καθεστώς που ΔΕΝ θα βασίζεται στο Διεθνές Δίκαιο και θα επιτρέψει το «δημιουργικό διαχωρισμό της υφαλοκρηπίδας».
Το τέλος είναι ηρωικό. «Πάνω απ’ όλα, ο κυρίαρχος ρόλος του ΟΗΕ στο Αιγαίο θα άλλαζε τη διμερή εικόνα και θα απελευθέρωνε τις ΗΠΑ από την ακατόρθωτη ευθύνη της επινόησης και της επιβολής συμβιβαστικών λύσεων σε αυτούς τους στενόκαρδους ανταγωνιστές. Με βασικό σκοπό πάντοτε να διατηρηθεί το Αιγαίο ως ασφαλής διάδρομος αεροπορικής και θαλάσσιας κυκλοφορίας».
Αυτές ήταν και είναι οι βασικές θέσεις των ΗΠΑ για το Αιγαίο που σηματοδοτούν:
1. Μια σαφή ένδειξη ότι η αμερικανική στάση στις ελληνοτουρκικές διαφορές καθορίζεται από το πώς βλέπουν οι Αμερικανοί την παρουσία τους στην περιοχή μας. Και από το πώς βλέπουν το πρόβλημα των θαλασσών και την πρόσβασή τους στις παγκόσμιες θάλασσες αλλά και στις ακτές όλων των χωρών του κόσμου.
2. Μια απόδειξη ότι οι Τούρκοι στηρίζονται σε αυτήν τη νομική και πολιτική επιχειρηματολογία για να διεκδικήσουν τα όσα ζητούν στο Αιγαίο σε βάρος μας. Είναι μια απόδειξη ότι αυτοί έχουν διαβάσει προσεκτικά τις αμερικανικές θέσεις και τις ακολουθούν, έτσι ώστε να κερδίσουν και την υποστήριξη της αμερικανικής διοίκησης.
Οι ΗΠΑ έχουν ήδη υπογράψει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, κάτι που δεν είχαν κάνει τα προηγούμενα χρόνια. Όμως, αυτό δεν αλλάζει τη βασική τους θέση, να εκμεταλλευτούν ΑΥΤΟΙ το Αιγαίο αφού οι δύο χώρες δεν μπορούν να επιλύσουν τις διαφορές τους.
Η συνέχεια θα είναι ραγδαία και ενδιαφέρουσα από κάθε άποψη.
Η αμερικανική κυριαρχία
Έπειτα από τις προκλήσεις της Τουρκίας εμφανίστηκε και το «μεγάλο αφεντικό» οι Αμερικανοί, οι οποίοι εξέφρασαν ανοικτά το ενδιαφέρον τους για την εκμετάλλευση των πετρελαίων του Αιγαίου. Γνωστοποίησαν ευθέως αυτό, που χρόνια υποστηρίζουν. Αφού οι Έλληνες και οι Τούρκοι δεν τα βρίσκουν, θα αναλάβουν εκείνοι την εκμετάλλευση του Αιγαίου, αποκτώντας το δικαίωμα του 60%, περίπου, του φυσικού πλούτου.
Σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή», ο ειδικός απεσταλμένος του State Department, Ρίτσαρντ Μόρνινγκσταρ, χαρακτηρίζει το Αιγαίο «αμφισβητούμενη περιοχή» και προτείνει εμπορική συμφωνία Ελλάδας – Τουρκίας για συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου που βρίσκονται στο Αιγαίο, ακόμη και αν προηγουμένως δεν έχουν επιλύσει τις μεταξύ τους διαφορές. Ο κ. Μόρνινγκσταρ έφτασε στην Ελλάδα μία ημέρα μετά την ελληνοβουλγαρική συνάντηση της Σόφιας, όπου συζητήθηκε το ζήτημα των αγωγών. Στην Αθήνα συναντήθηκε με τον υφυπουργό Εξωτερικών Σ. Κουβέλη, με τον οποίο και συζήτησε τα ενεργειακά.
Το ενδιαφέρον των ΗΠΑ είναι ακόμη μία αιτία για τις προκλητικές κινήσεις της Άγκυρας, που γνωρίζει εγκαίρως ότι το «παζάρι» για το Αιγαίο έχει ξεκινήσει. Άρα, με τις κινήσεις της κάνει αισθητή τAd Hoc
Source : ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ + 13
Προτείνουν τη δημιουργία ενός συμβατικού καθεστώτος για το Αιγαίο, που θα λύσει τις ελληνοτουρκικές διαφορές.
Ένα καθεστώς, όμως, που δεν θα βασίζεται στο Διεθνές Δίκαιο, αλλά θα αφορά ειδικά την περίπτωση του Αιγαίου, φυσικά όλα αυτά με τη συνδρομή και την υψηλή εποπτεία των Αμερικανών.
Αυτές οι… ενδιαφέρουσες απόψεις έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό «Πρακτικά» («Proceedings») του Αμερικανικού Ναυτικού από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και αναδημοσιεύτηκαν στις αρχές της δεκαετίας. Τα άρθρα είναι του Τσαρλς Μέσινγκ, τέως ανώτερου στελέχους του State Department, καθηγητή του Ναυτικού και Διεθνούς Δικαίου, μέλους της αμερικανικής αντιπροσωπείας για τη διαμόρφωση του νέου Δίκαιου της Θάλασσας, από τη δεκαετία του ’80.
Στο μεγαλύτερο μέρος του άρθρου παρουσιάστηκαν αναλυτικά τα προβλήματα στο Αιγαίο και τα υπαρκτά και αυτά που θεωρούν σαν προβλήματα Τούρκοι και Αμερικανοί:
- Τα χωρικά ύδατα
- Το καθεστώς κυριαρχίας (ιδιοκτησίας λένε οι Αμερικανοί) μικρών νησίδων, όπως τα Ίμια
- Η υφαλοκρηπίδα
- Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη που συνδέεται με την υφαλοκρηπίδα
- Ο Εναέριος Χώρος της Ελλάδας
- Ο έλεγχος των πολιτικών αεροδιαδρόμων πάνω από το Αιγαίο
- Η στρατιωτικοποίηση μερικών ελληνικών νησιών
Ακόμη ένα σημαντικό ελληνοτουρκικό πρόβλημα είναι το Κυπριακό, το οποίο -λέει ο Μέσινγκ- μπορεί να είναι η βασική αιτία για εχθροπραξίες στο Αιγαίο.
Το δεύτερο μέρος είναι το σημαντικό και το πλέον αποκαλυπτικό των προθέσεων. Τιτλοφορείται «Ο ρόλος των ΗΠΑ» και σε αυτό εξηγούνται:
- Ποια είναι η αμερικανική θεώρηση του θέματος
- Ποια μπορεί να είναι η λύση
Πρώτα, λοιπόν, ποια είναι τα στοιχεία της αμερικανικής θεώρησης του προβλήματος:
- Αν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια (κάτι που αναγνωρίζεται ότι είναι δικαίωμά της βάσει του Διεθνούς Δικαίου), τότε το Αιγαίο θα μετατραπεί σε «ελληνική λίμνη» κατά 72%. Στην Τουρκία θα μείνει το 9% και τα Διεθνή Ύδατα θα καλύπτουν το 19%.
- Οι ΗΠΑ δεν συμφωνούν πλήρως με το νέο Δίκαιο της Θάλασσας. Παρόλο που ο πρόεδρος Κλίντον το υπέγραψε, η Γερουσία δεν το επικυρώνει. Γιατί; Επειδή το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ δηλώνει πως «η πρόσβαση σε ωκεανούς, συμπεριλαμβανομένων περιοχών ξένων ακτών, ακόμα και σε μεγάλη απόσταση από τις ΗΠΑ, είναι ζωτική και για την ασφάλεια και τα οικονομικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών». (Αν το Αιγαίο γίνει ελληνική λίμνη, τότε δεν θα εξυπηρετούνται τα αμερικανικά συμφέροντα;
Σε περίπτωση που γίνει ελληνοτουρκική, τότε θα εξυπηρετούνται καλύτερα;)
- Το Αιγαίο δεν αφορά μόνο την Ελλάδα και την Τουρκία. Είναι ένα διεθνές πέρασμα, θαλάσσιο και ενάεριο, εξυπηρετεί πολλές χώρες (Ρωσία, Ουκρανία κ.ά.) και εξυπηρετεί επίσης τη διακίνηση μεταξύ Ευρώπης και Ασίας.
- Το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας δεν δίνει σαφείς απαντήσεις σε πολλά ζητήματα, ενώ υπάρχουν διαδικασίες που δεν εξασφαλίζουν σαφή ερμηνεία για τους τρόπους επίλυσης των προβλημάτων. Πολλά, δε, κράτη δεν συμφωνούν με τις λύσεις που έχουν δοθεί.
- Τα δύο κράτη, Ελλάδα και Τουρκία, είναι «στενόκαρδα» και δεν βρίσκουν λύσεις. Η ελληνική πρόταση -για το Διεθνές Δικαστήριο- και η τουρκική -για διαπραγματεύσεις- δεν οδήγησαν πουθενά. Επιπλέον, η Τουρκία δεν έχει προσχωρήσει στο Σύμφωνο, γιατί φοβάται ότι ευνοεί την Ελλάδα.
Ποια είναι η λύση που βλέπει ο Τσαρλς Μέσινγκ; Εδώ τα πράγματα γίνονται πιο ζωντανά. Εδώ φτάνουμε στο ζουμί της υπόθεσης.
- Το Αιγαίο πρέπει να θεωρηθεί «Διεθνές Θαλάσσιο Στενό» και όχι Θάλασσα η οποία θα μοιραστεί μεταξύ δύο χωρών. Έτσι θα μπορέσει να υπάρξει η λύση που ο Μέσινγκ και η αμερικανική διοίκηση βλέπουν. Τι σημαίνει αυτό; Τι σημαίνει να θεωρηθεί «διεθνές στενό» ολόκληρο το Αιγαίο;
Σημαίνει ότι θα διέπεται από ειδικό καθεστώς και θα χρειάζεται ειδικές συμφωνίες οι οποίες θα εξασφαλίζουν τη διέλευση σε όλους. Δεν είναι καν «θαλάσσιο στενό», στο οποίο υπάρχουν δεσμευτικοί κανονισμοί από το κράτος στο οποίο ανήκουν (όπως π.χ. ο Βόσπορος).
Σημαίνει ότι πρέπει να δημιουργηθεί ένα ειδικό καθεστώς με τη συμμετοχή πολλών κρατών. Αυτή, τουλάχιστον, είναι η άποψη του Μέσινγκ, που εκφράζεται από ένα όργανο του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού.
-Σε περίπτωση σύρραξης ή έντονης ελληνοτουρκικής διαφωνίας, έχει κάθε δικαίωμα να επέμβει το Συμβούλιο Ασφαλείας. Το Σ.Α. μπορεί να εξουσιοδοτήσει μια πολυεθνική δύναμη, η οποία θα εγκατασταθεί πάνω σε μια «πράσινη γραμμή» κάπου στο Αιγαίο, με σκοπό τον τερματισμό ή την αποφυγή εχθροπραξιών.
- Το Σ.Α. επίσης θα συγκαλέσει μια ΔΙΑΣΚΕΨΗ ηγετικών τοπικών και ναυτικών δυνάμεων -όχι μόνο την Ελλάδα και την Τουρκία- για να ετοιμαστεί μια ΠΟΛΥΜΕΡΗΣ Συνθήκη για το Αιγαίο. Μια Συνθήκη που θα εγκαθιδρύει ένα καθεστώς παρόμοιο με αυτό της Συνθήκης του Μοντρέ (1936) για τα τουρκικά Στενά.
- Προσέξτε όμως, το καθεστώς αυτό θα είναι ένα ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ καθεστώς, ένα καθεστώς που ΔΕΝ θα βασίζεται στο Διεθνές Δίκαιο και θα επιτρέψει το «δημιουργικό διαχωρισμό της υφαλοκρηπίδας».
Το τέλος είναι ηρωικό. «Πάνω απ’ όλα, ο κυρίαρχος ρόλος του ΟΗΕ στο Αιγαίο θα άλλαζε τη διμερή εικόνα και θα απελευθέρωνε τις ΗΠΑ από την ακατόρθωτη ευθύνη της επινόησης και της επιβολής συμβιβαστικών λύσεων σε αυτούς τους στενόκαρδους ανταγωνιστές. Με βασικό σκοπό πάντοτε να διατηρηθεί το Αιγαίο ως ασφαλής διάδρομος αεροπορικής και θαλάσσιας κυκλοφορίας».
Αυτές ήταν και είναι οι βασικές θέσεις των ΗΠΑ για το Αιγαίο που σηματοδοτούν:
1. Μια σαφή ένδειξη ότι η αμερικανική στάση στις ελληνοτουρκικές διαφορές καθορίζεται από το πώς βλέπουν οι Αμερικανοί την παρουσία τους στην περιοχή μας. Και από το πώς βλέπουν το πρόβλημα των θαλασσών και την πρόσβασή τους στις παγκόσμιες θάλασσες αλλά και στις ακτές όλων των χωρών του κόσμου.
2. Μια απόδειξη ότι οι Τούρκοι στηρίζονται σε αυτήν τη νομική και πολιτική επιχειρηματολογία για να διεκδικήσουν τα όσα ζητούν στο Αιγαίο σε βάρος μας. Είναι μια απόδειξη ότι αυτοί έχουν διαβάσει προσεκτικά τις αμερικανικές θέσεις και τις ακολουθούν, έτσι ώστε να κερδίσουν και την υποστήριξη της αμερικανικής διοίκησης.
Οι ΗΠΑ έχουν ήδη υπογράψει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, κάτι που δεν είχαν κάνει τα προηγούμενα χρόνια. Όμως, αυτό δεν αλλάζει τη βασική τους θέση, να εκμεταλλευτούν ΑΥΤΟΙ το Αιγαίο αφού οι δύο χώρες δεν μπορούν να επιλύσουν τις διαφορές τους.
Η συνέχεια θα είναι ραγδαία και ενδιαφέρουσα από κάθε άποψη.
Η αμερικανική κυριαρχία
Έπειτα από τις προκλήσεις της Τουρκίας εμφανίστηκε και το «μεγάλο αφεντικό» οι Αμερικανοί, οι οποίοι εξέφρασαν ανοικτά το ενδιαφέρον τους για την εκμετάλλευση των πετρελαίων του Αιγαίου. Γνωστοποίησαν ευθέως αυτό, που χρόνια υποστηρίζουν. Αφού οι Έλληνες και οι Τούρκοι δεν τα βρίσκουν, θα αναλάβουν εκείνοι την εκμετάλλευση του Αιγαίου, αποκτώντας το δικαίωμα του 60%, περίπου, του φυσικού πλούτου.
Σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή», ο ειδικός απεσταλμένος του State Department, Ρίτσαρντ Μόρνινγκσταρ, χαρακτηρίζει το Αιγαίο «αμφισβητούμενη περιοχή» και προτείνει εμπορική συμφωνία Ελλάδας – Τουρκίας για συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου που βρίσκονται στο Αιγαίο, ακόμη και αν προηγουμένως δεν έχουν επιλύσει τις μεταξύ τους διαφορές. Ο κ. Μόρνινγκσταρ έφτασε στην Ελλάδα μία ημέρα μετά την ελληνοβουλγαρική συνάντηση της Σόφιας, όπου συζητήθηκε το ζήτημα των αγωγών. Στην Αθήνα συναντήθηκε με τον υφυπουργό Εξωτερικών Σ. Κουβέλη, με τον οποίο και συζήτησε τα ενεργειακά.
Το ενδιαφέρον των ΗΠΑ είναι ακόμη μία αιτία για τις προκλητικές κινήσεις της Άγκυρας, που γνωρίζει εγκαίρως ότι το «παζάρι» για το Αιγαίο έχει ξεκινήσει. Άρα, με τις κινήσεις της κάνει αισθητή τAd Hoc
Source : ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ + 13
Σάββατο 26 Μαρτίου 2011
Αποκαλυπτικοί ελιγμοί της Αγκυρας
Π. Ήφαιστος
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικών Σπουδών, www.ifestosedu.gr
Η «Στρατηγική βάθους» του Νταβούτογλου βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη και οι ελιγμοί της Τουρκίας στις Μεσανατολικές κρίσεις είναι αποκαλυπτικοί για την
αποφασιστικότητα της Άγκυρας να καταστεί ηγεμονικός άξονας. Την «επιτήδεια ουδετερότητα», η Άγκυρα καταφέρνει να την καθιστά «επιδέξια ουδετερότητα» με απώτερο σκοπό ένα ακραία ιδιοτελή νέο-Οθωμανικό πρωταγωνιστικό ρόλο.
Άγνοια περί την τουρκική διπλωματία είναι πλέον αδικαιολόγητη. Η πρόσφατη κυκλοφορία των βιβλίων του Αχμέτ Νταβούτογλου Στρατηγικό βάθος η Διεθνής θέση της Τουρκίας (Ποιότητα 2010) και Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες (Ποιότητα 2011) φώτισε πλήρως τους τουρκικούς σκοπούς: Κατάκτηση μιας ηγεμονικής θέσης που προϋποθέτει εκμηδένιση της Ελλάδας και της Κύπρου για να διευκολυνθεί γεωπολιτικά η πρόσβαση στην πλούσια σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους της Μέσης Ανατολής.
Χαρακτηριστικά, εν μέσω κρίσεως και τουρκικών στρατιωτικών δραστηριοτήτων κοντά στο Καστελλόριζο που υποδηλώνουν τον τουρκικό αναθεωρητισμό ως προς τον ΑΟΖ, οι τούρκοι έθεσαν ως όρο συναίνεσης εμπλοκής του ΝΑΤΟ στην Λιβύη ένα πρωταγωνιστικό τουρκικό ρόλο στην διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας, τον έλεγχο του αεροδρομίου της Βεγγάζης και τον ναυτικό έλεγχο μεταξύ Βεγγάζης και Κρήτης. Οι τούρκοι, επιπλέον, λειτουργώντας καιροσκοπικά κατηγορούν τους άλλους για … οπορτουνισμό. Όπως γράφτηκε πρόσφατα, «αν καταλάβεις ποιος είναι ο ψεύτης αντιλαμβάνεσαι ποιος είναι ο κλέφτης».
Κτίζοντας πάνω στην κατά Νταβούτογλου ύπαρξη μιας κοινής ισλαμικής κοσμοθεωρίας και ενός κοινού Οθωμανικού παρελθόντος, οι τούρκοι ηγέτες διακρίνουν μεταξύ των δυτικόστροφων εξουσιαστικών ελίτ και των μουσουλμανικών πληθυσμών στους οποίους διεισδύουν μεθοδικά και υποχθόνια. Βέβαια, πιστεύουν στον σκοπό τους: Η ισλαμική κοσμοθεωρία, λέει ο Νταβούτογλου, είναι βαθιά ριζωμένη στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς των οποίων η ζωή μέσα στην πολιτική σφαίρα δεν μπορεί παρά να είναι «εξαρτημένη από την θεοκεντρική δομή πίστης προκειμένου να δικαιολογήσει το κοινωνικοπολιτικό τους σύστημα» (Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες, σ. 415).
Τα αιτιώδη κίνητρα των ισλαμιστών νεότουρκων είναι κάτι περισσότερο από σαφή. Ο «Δάσκαλος Νταβούτογλου», όπως τον αποκαλεί ο Ερτογάν, μεταξύ πολλών άλλων, ανατρέχει στα «λάθη» της παρελθούσης οθωμανοτουρκικής «εγκατάλειψης της πλούσιας σε φυσικές πηγές πλούτου Μέσης Ανατολής» και της παρελθούσης άνευ όρων, όπως γράφει, λανθασμένης «σύμπραξης με τους αποικιοκράτες στην Τρίπολη και στην Αλγερία». Η Τουρκία, υποστηρίζει, «δεν μπορεί να παραμείνει και δεν θα παραμείνει αδιάφορη στις κρί σεις που λαμβάνουν χώρα στη Βοσνία, στον Καύκασο και στη Μέση Ανατολή». Δεν πρέπει να επαναληφτούν τα λάθη, συνεχίζει, όταν η Τουρκία «απέτυχε να χρησιμοποιήσει τα πλεονεκτήματα που πηγάζουν από την κυριαρχία της στα εδάφη αυτά, η οποία διήρκησε επί 500 χρόνια». Απώτερος σκοπός η συμμετοχή «στη διαδικασία διαμοιρασμού των φυσικών πηγών πλούτου, ικανών να καθορίσουν τις σχέσεις σε παγκόσμια κλίμακα» (Στρατηγικό βάθος σελ. 34,102,107).
Κάποια μη κυβερνητικά διεθνικά «ιδρύματα» εδώ και καιρό φρόντισαν να τυφλώσουν διπλωματικά την Ελλάδα. Καλλιέργησαν την λανθασμένη θέση πως επίκεινται δήθεν χαρούμενα γλέντια μέσα σε έναν ανθόσπαρτο παγκοσμιοποιημένο πλανήτη και μέσα σε μια μυρωδάτη ενωμένη Ευρώπη όπου θα συμβιώνουμε αγκαλιασμένοι με μια ευρωεξημερωμένη Τουρκία. Έτσι, εν μέσω κοσμογονίας στην διεθνή πολιτική και επιτήδειων δόλιων τουρκικών διπλωματικών πρωτοβουλιών, η Ελλάδα αποκοιμήθηκε. Ύπνος από τον οποίο κινδυνεύει να μην ξυπνήσει.Φαντάζει ως περίπου απόφαση ευθανασίας.
Π. Ήφαιστος - P. Ifestos
www.ifestosedu.gr - info@ifestosedu.gr
«Έθνος της Κυριακής» 26-27.3.2011
αναρτημένο επίσης στην διεύθυνση http://www.ifestosedu
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικών Σπουδών, www.ifestosedu.gr
Η «Στρατηγική βάθους» του Νταβούτογλου βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη και οι ελιγμοί της Τουρκίας στις Μεσανατολικές κρίσεις είναι αποκαλυπτικοί για την
αποφασιστικότητα της Άγκυρας να καταστεί ηγεμονικός άξονας. Την «επιτήδεια ουδετερότητα», η Άγκυρα καταφέρνει να την καθιστά «επιδέξια ουδετερότητα» με απώτερο σκοπό ένα ακραία ιδιοτελή νέο-Οθωμανικό πρωταγωνιστικό ρόλο.
Άγνοια περί την τουρκική διπλωματία είναι πλέον αδικαιολόγητη. Η πρόσφατη κυκλοφορία των βιβλίων του Αχμέτ Νταβούτογλου Στρατηγικό βάθος η Διεθνής θέση της Τουρκίας (Ποιότητα 2010) και Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες (Ποιότητα 2011) φώτισε πλήρως τους τουρκικούς σκοπούς: Κατάκτηση μιας ηγεμονικής θέσης που προϋποθέτει εκμηδένιση της Ελλάδας και της Κύπρου για να διευκολυνθεί γεωπολιτικά η πρόσβαση στην πλούσια σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους της Μέσης Ανατολής.
Χαρακτηριστικά, εν μέσω κρίσεως και τουρκικών στρατιωτικών δραστηριοτήτων κοντά στο Καστελλόριζο που υποδηλώνουν τον τουρκικό αναθεωρητισμό ως προς τον ΑΟΖ, οι τούρκοι έθεσαν ως όρο συναίνεσης εμπλοκής του ΝΑΤΟ στην Λιβύη ένα πρωταγωνιστικό τουρκικό ρόλο στην διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας, τον έλεγχο του αεροδρομίου της Βεγγάζης και τον ναυτικό έλεγχο μεταξύ Βεγγάζης και Κρήτης. Οι τούρκοι, επιπλέον, λειτουργώντας καιροσκοπικά κατηγορούν τους άλλους για … οπορτουνισμό. Όπως γράφτηκε πρόσφατα, «αν καταλάβεις ποιος είναι ο ψεύτης αντιλαμβάνεσαι ποιος είναι ο κλέφτης».
Κτίζοντας πάνω στην κατά Νταβούτογλου ύπαρξη μιας κοινής ισλαμικής κοσμοθεωρίας και ενός κοινού Οθωμανικού παρελθόντος, οι τούρκοι ηγέτες διακρίνουν μεταξύ των δυτικόστροφων εξουσιαστικών ελίτ και των μουσουλμανικών πληθυσμών στους οποίους διεισδύουν μεθοδικά και υποχθόνια. Βέβαια, πιστεύουν στον σκοπό τους: Η ισλαμική κοσμοθεωρία, λέει ο Νταβούτογλου, είναι βαθιά ριζωμένη στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς των οποίων η ζωή μέσα στην πολιτική σφαίρα δεν μπορεί παρά να είναι «εξαρτημένη από την θεοκεντρική δομή πίστης προκειμένου να δικαιολογήσει το κοινωνικοπολιτικό τους σύστημα» (Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες, σ. 415).
Τα αιτιώδη κίνητρα των ισλαμιστών νεότουρκων είναι κάτι περισσότερο από σαφή. Ο «Δάσκαλος Νταβούτογλου», όπως τον αποκαλεί ο Ερτογάν, μεταξύ πολλών άλλων, ανατρέχει στα «λάθη» της παρελθούσης οθωμανοτουρκικής «εγκατάλειψης της πλούσιας σε φυσικές πηγές πλούτου Μέσης Ανατολής» και της παρελθούσης άνευ όρων, όπως γράφει, λανθασμένης «σύμπραξης με τους αποικιοκράτες στην Τρίπολη και στην Αλγερία». Η Τουρκία, υποστηρίζει, «δεν μπορεί να παραμείνει και δεν θα παραμείνει αδιάφορη στις κρί σεις που λαμβάνουν χώρα στη Βοσνία, στον Καύκασο και στη Μέση Ανατολή». Δεν πρέπει να επαναληφτούν τα λάθη, συνεχίζει, όταν η Τουρκία «απέτυχε να χρησιμοποιήσει τα πλεονεκτήματα που πηγάζουν από την κυριαρχία της στα εδάφη αυτά, η οποία διήρκησε επί 500 χρόνια». Απώτερος σκοπός η συμμετοχή «στη διαδικασία διαμοιρασμού των φυσικών πηγών πλούτου, ικανών να καθορίσουν τις σχέσεις σε παγκόσμια κλίμακα» (Στρατηγικό βάθος σελ. 34,102,107).
Κάποια μη κυβερνητικά διεθνικά «ιδρύματα» εδώ και καιρό φρόντισαν να τυφλώσουν διπλωματικά την Ελλάδα. Καλλιέργησαν την λανθασμένη θέση πως επίκεινται δήθεν χαρούμενα γλέντια μέσα σε έναν ανθόσπαρτο παγκοσμιοποιημένο πλανήτη και μέσα σε μια μυρωδάτη ενωμένη Ευρώπη όπου θα συμβιώνουμε αγκαλιασμένοι με μια ευρωεξημερωμένη Τουρκία. Έτσι, εν μέσω κοσμογονίας στην διεθνή πολιτική και επιτήδειων δόλιων τουρκικών διπλωματικών πρωτοβουλιών, η Ελλάδα αποκοιμήθηκε. Ύπνος από τον οποίο κινδυνεύει να μην ξυπνήσει.Φαντάζει ως περίπου απόφαση ευθανασίας.
Π. Ήφαιστος - P. Ifestos
www.ifestosedu.gr - info@ifestosedu.gr
«Έθνος της Κυριακής» 26-27.3.2011
αναρτημένο επίσης στην διεύθυνση http://www.ifestosedu
Μαχμούτ Τζιμπρίλ : Η διάδοχος κατάσταση στην Λιβύη ;
Την συγκεκριμένη επιλογή των Ηλυσίων Πεδίων φαίνεται πώς στηρίζει και η Μεγάλη Βρετανία ενώ αναμφίβολα οι πετρελαϊκές εταιρείες της Δύσης δεν θα είχαν αντίρρηση να πριμοδοτήσουν μία τέτοια επιλογή.
Στα χέρια του Αλί Ταρκούνι, πρώην καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, εναποτίθεται ο οικονομικός τομέας της κυβέρνησης των αντικαθεστωτικών, αφού αναλαμβάνει καθήκοντα Υπουργού επί των Οικονομικών της σπαρασσόμενης χώρας. Αμερικανοσπουδαγμένος και προφανώς με σαφή αρνητική θέση έναντι της Τζαμαχιρία του Μουαμάρ Καντάφι, ο Αλί Ταρκούνι αποτελεί και αυτός εγγύηση για την δυτικόστροφη και κυρίως μη ισλαμιστικού τύπου στροφή της Λιβύης των εξεγερμένων.
Αν και η κυβέρνηση που σχηματίστηκε στην Βεγγάζη θα έπρεπε λογικά να απηχεί τις απόψεις τουλάχιστον των δύο από τις τρεις αντιπολιτευόμενες φράξιες δηλαδή τους δυτικόστροφους αντικανταφικούς, τους ριζοσπάστες ισλαμιστές και τέλος τους καθοδηγούμενος από την Αλ Κάϊντα του Μπαχρέμπ, εν τούτοις τα δύο πρώτα ονόματα του κυβερνητικού σχηματισμού έχουν οσμή... απόλυτα δυτική.
Τον Μαχμούντ Τζιμπρίλ επέλεξε ο ίδιος ο Νικολά Σαρκοζί και τον παρουσίασε ως οικοδεσπότης στους καλεσμένους του στη Σύνοδο των Παρισίων το Σάββατο που πέρασε. Κανείς δεν γνωρίζει αν οι εναπομείνασες συνιστώσες του «Θρόνου της Λιβύης», οι κληρονόμοι δηλαδή του βασιλιά Ιντρίς ο οποίος αποκαθηλώθηκε από τον Μουαμάρ Καντάφι με πραξικόπημα πριν από 41 χρόνια, είναι σε θέση να διαδραματίσουν κάποιον πολιτικό ρόλο σε αυτήν την περίπτωση.
Παραμένουν στο Λονδίνο και σύμφωνα με πληροφορίες αναμένουν κάποιο σήμα για να ενεργοποιηθούν.
Ωστόσο η επίσημη θέση των Άγγλων προς στιγμήν περιορίζεται στο να στηρίξουν τις επιλογές του προέδρου της Γαλλίας. Προφανώς αναμένοντας κάποια καλύτερη και κυρίως αποτελεσματικότερη υποψηφιότητα.
Ποιος είναι ο Μαχμούντ Τζιμπρίλ
Το αντίπαλο δέος του Muammar Gaddafi γεννήθηκε το 1952 στη Λιβύη. Το 1975 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Καΐρου και συγκεκριμένα από τη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών.
Ένθερμος υποστηρικτής του νεοφιλελευθερισμού, αποφάσισε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 να διευρύνει τον κύκλο σπουδών του, κάνοντας μεταπτυχιακό στις πολιτικές επιστήμες, ενώ το 1984 ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στο αντικείμενο του στρατηγικού σχεδιασμού στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ στις Η.Π.Α..
Την περίοδο 1987-1988 ήταν εκείνος που διοργάνωσε τις πρώτες δύο Συνόδους Κορυφής των αραβικών χωρών, ενώ φαίνεται ότι διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο από τη θέση του συμβούλου σε θέματα διοίκησης και διακυβέρνησης, ένα αξίωμα που τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό σε αρκετούς από τους ηγέτες τους αραβικού κόσμου, οι οποίοι τον εμπιστεύθηκαν.
Άνθρωπος βαθιά μορφωμένος, ο Τζιμπρίλ βρήκε θέση στο στρατοκρατικό καθεστώς της Λιβύης, όταν το
Aλί Ταρχούνι
2007 ο ίδιος ο συνταγματάρχης Καντάφι τον έχρισε πρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου Οικονομικής Ανάπτυξης, θέση-κλειδί από την οποία, ωστόσο, βοήθησε τόσο τις Η.Π.Α. όσο και τη Βρετανία να διεισδύσουν οικονομικά, μέσω επενδύσεων, στη χώρα.
Με το ξέσπασμα της πολιτική κρίσης στη Λιβύη, στις αρχές του 2011, έθεσε εαυτόν στην υπηρεσία των αντικαθεστωτικών δυνάμεων, οι οποίες τον ανέδειξαν πρόεδρο του Μεταβατικού Επαναστατικού Συμβουλίου και ταυτόχρονο πρόεδρο της Λιβυκής Δημοκρατίας.
Θέση κλειδί αναλαμβάνει και ο λέκτορας Οικονομικών του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, Αλί Ταρχούνι, καθώς αναμένεται να διοριστεί ως ο υπουργός οικονομικών. Να σημειωθεί ότι ο Ταρχούνι ήταν πολιτικός συντονιστής για το εθνικό συνέδριο της Λιβυκής αντιπολίτευσης.
Source : http://www.sigmalive.com
Στα χέρια του Αλί Ταρκούνι, πρώην καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, εναποτίθεται ο οικονομικός τομέας της κυβέρνησης των αντικαθεστωτικών, αφού αναλαμβάνει καθήκοντα Υπουργού επί των Οικονομικών της σπαρασσόμενης χώρας. Αμερικανοσπουδαγμένος και προφανώς με σαφή αρνητική θέση έναντι της Τζαμαχιρία του Μουαμάρ Καντάφι, ο Αλί Ταρκούνι αποτελεί και αυτός εγγύηση για την δυτικόστροφη και κυρίως μη ισλαμιστικού τύπου στροφή της Λιβύης των εξεγερμένων.
Αν και η κυβέρνηση που σχηματίστηκε στην Βεγγάζη θα έπρεπε λογικά να απηχεί τις απόψεις τουλάχιστον των δύο από τις τρεις αντιπολιτευόμενες φράξιες δηλαδή τους δυτικόστροφους αντικανταφικούς, τους ριζοσπάστες ισλαμιστές και τέλος τους καθοδηγούμενος από την Αλ Κάϊντα του Μπαχρέμπ, εν τούτοις τα δύο πρώτα ονόματα του κυβερνητικού σχηματισμού έχουν οσμή... απόλυτα δυτική.
Τον Μαχμούντ Τζιμπρίλ επέλεξε ο ίδιος ο Νικολά Σαρκοζί και τον παρουσίασε ως οικοδεσπότης στους καλεσμένους του στη Σύνοδο των Παρισίων το Σάββατο που πέρασε. Κανείς δεν γνωρίζει αν οι εναπομείνασες συνιστώσες του «Θρόνου της Λιβύης», οι κληρονόμοι δηλαδή του βασιλιά Ιντρίς ο οποίος αποκαθηλώθηκε από τον Μουαμάρ Καντάφι με πραξικόπημα πριν από 41 χρόνια, είναι σε θέση να διαδραματίσουν κάποιον πολιτικό ρόλο σε αυτήν την περίπτωση.
Παραμένουν στο Λονδίνο και σύμφωνα με πληροφορίες αναμένουν κάποιο σήμα για να ενεργοποιηθούν.
Ωστόσο η επίσημη θέση των Άγγλων προς στιγμήν περιορίζεται στο να στηρίξουν τις επιλογές του προέδρου της Γαλλίας. Προφανώς αναμένοντας κάποια καλύτερη και κυρίως αποτελεσματικότερη υποψηφιότητα.
Ποιος είναι ο Μαχμούντ Τζιμπρίλ
Το αντίπαλο δέος του Muammar Gaddafi γεννήθηκε το 1952 στη Λιβύη. Το 1975 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Καΐρου και συγκεκριμένα από τη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών.
Ένθερμος υποστηρικτής του νεοφιλελευθερισμού, αποφάσισε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 να διευρύνει τον κύκλο σπουδών του, κάνοντας μεταπτυχιακό στις πολιτικές επιστήμες, ενώ το 1984 ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στο αντικείμενο του στρατηγικού σχεδιασμού στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ στις Η.Π.Α..
Την περίοδο 1987-1988 ήταν εκείνος που διοργάνωσε τις πρώτες δύο Συνόδους Κορυφής των αραβικών χωρών, ενώ φαίνεται ότι διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο από τη θέση του συμβούλου σε θέματα διοίκησης και διακυβέρνησης, ένα αξίωμα που τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό σε αρκετούς από τους ηγέτες τους αραβικού κόσμου, οι οποίοι τον εμπιστεύθηκαν.
Άνθρωπος βαθιά μορφωμένος, ο Τζιμπρίλ βρήκε θέση στο στρατοκρατικό καθεστώς της Λιβύης, όταν το
Aλί Ταρχούνι
2007 ο ίδιος ο συνταγματάρχης Καντάφι τον έχρισε πρόεδρο του Εθνικού Συμβουλίου Οικονομικής Ανάπτυξης, θέση-κλειδί από την οποία, ωστόσο, βοήθησε τόσο τις Η.Π.Α. όσο και τη Βρετανία να διεισδύσουν οικονομικά, μέσω επενδύσεων, στη χώρα.
Με το ξέσπασμα της πολιτική κρίσης στη Λιβύη, στις αρχές του 2011, έθεσε εαυτόν στην υπηρεσία των αντικαθεστωτικών δυνάμεων, οι οποίες τον ανέδειξαν πρόεδρο του Μεταβατικού Επαναστατικού Συμβουλίου και ταυτόχρονο πρόεδρο της Λιβυκής Δημοκρατίας.
Θέση κλειδί αναλαμβάνει και ο λέκτορας Οικονομικών του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, Αλί Ταρχούνι, καθώς αναμένεται να διοριστεί ως ο υπουργός οικονομικών. Να σημειωθεί ότι ο Ταρχούνι ήταν πολιτικός συντονιστής για το εθνικό συνέδριο της Λιβυκής αντιπολίτευσης.
Source : http://www.sigmalive.com
Παρασκευή 25 Μαρτίου 2011
Η " Αυγή της Οδύσσειας" και η ανατολή του νέου γεωπολιτικού χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου
Του Σταύρου Λυγερού
Επισήμως, η επιχείρηση «Αυγή της Οδύσσειας» δεν έχει ως επίσημο στόχο την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι. Είναι σαφές, όμως, ότι πιθανότητες ενός συμβιβασμού, που θα περιλαμβάνει τη παραμονή του στην εξουσία, καθίστανται αμελητέες. Όπως ήταν αναμενόμενο, η δυναμική της εμπλοκής οδηγεί τις δυτικές δυνάμεις να υπερβούν την εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Το γεγονός αυτό μειώνει τις πιθανότητες η Λιβύη να διχοτομηθεί de facto, αν και η περίπτωση αυτή δεν μπορεί να αποκλεισθεί. Η δυτική επέμβαση απομακρύνει το ενδεχόμενο οι καθεστωτικές δυνάμεις να καταπνίξουν την επανάσταση. Από την άλλη, μένει να αποδειχτεί στην πράξη εάν οι επαναστατικές δυνάμεις είναι ικανές να καταλάβουν τη Τρίπολη.
Προς το παρόν, στο έδαφος το στρατιωτικό πλεονέκτημα παραμένει στα χέρια του Καντάφι. Εάν δεν είχε μεσολαβήσει η δυτική επέμβαση, το πιθανότερο είναι ότι η επανάσταση θα είχε καταπνιγεί στο αίμα. Με τη βοήθεια μισθοφόρων από τη Μαύρη Αφρική και χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα οπλικά συστήματα, το καθεστώς κατάφερε όχι μόνο να αναχαιτίσει την προέλαση των αντίπαλων του, αλλά και να περάσει στην αντεπίθεση. Καθοριστικό ρόλο έπαιζε το γεγονός ότι με διάφορα μέτρα ο Καντάφι απέτρεψε την αποσκίρτηση πρόσθετων στρατιωτικών μονάδων. Από τη στιγμή που κατάφερε να ελέγξει τον κορμό των ενόπλων δυνάμεων, η εξέλιξη ήταν προδιαγεγραμμένη. Οι επαναστάτες διακρίνονται για τον ενθουσιασμό και την αυτοθυσία τους, αλλά από επιχειρησιακής απόψεως είναι αδύναμοι.
Νέα Δυναμική.
Προφανώς, το κίνητρο της Δύσης δεν ήταν μόνο η αποτροπή μιας ανθρωπιστικής καταστροφής. Είναι δεδομένο ότι υπάρχει και η σκοπιμότητα ελέγχου του εξαιρετικής ποιότητας λιβυκού πετρελαίου. Υπάρχουν, όμως, και γεωπολιτικοί λόγοι. Από την έκβαση των συγκρούσεων δεν θα κριθεί μόνο το μέλλον της Λιβύης, θα κριθούν και οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή. Εάν ο Καντάφι κατέπνιγε την επανάσταση, το εξεγερσιακό κύμα θα παλινδρομούσε και θα εκτονωνόταν. Αντιθέτως, η ανατροπή του καθεστώτος θα προσδώσει μια νέα δυναμική στο εξεγερσιακό κύμα, το οποίο έχει δείξει ότι δεν κάνει εξαιρέσεις. Με τον ίδιο τρόπο που απειλεί αντιαμερικανικά καθεστώτα, απειλεί και φιλοαμερικανικά, όπως το Μπαχρέιν. Όλα δείχνουν, όμως, ότι η κυβέρνηση Ομπάμα έχει επιλέξει να διευκολύνει το κύμα αλλαγής που σαρώνει τον αραβικό κόσμο. Οι Αμερικανοί έχουν υιοθετήσει χαμηλούς τόνους, αλλά έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στο διπλωματικό επίπεδο και βεβαίως πρωταγωνιστούν στο στρατιωτικό. Η Ουάσινγκτον εργάσθηκε παρασκηνιακά για να πείσει τον Αραβικό Σύνδεσμο να ταχθεί υπέρ του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά και για να εξασφαλίσει τη συμμετοχή δυνάμεων από αραβικές χώρες.
Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι θα προσδώσει πρόσθετη δυναμική στο εξεγερσιακό κύμα. Κατά πάσα πιθανότητα, η πυρκαγιά θα φουντώσει στις χώρες του Κόλπου, με απρόβλεπτες συνέπειες όχι μόνο για τις γεωπολιτικές ισορροπίες, αλλά και για τη διεθνή οικονομία, λόγω πετρελαίου. Οι Αμερικανοί το γνωρίζουν, αλλά ξεπέρασαν τις επιφυλάξεις τους, ελπίζοντας ότι θα ελέγξουν τις εξελίξεις και στο τέλος θα εξέλθουν με αυξημένη επιρροή.
Η αποσταθεροποίηση της περιοχής, που καταλαμβάνει ο αραβικός κόσμος, υποχρεώνει όχι μόνο τις μεγάλες, αλλά και τις τοπικές δυνάμεις να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους. Αυτά αφορά πρωτίστως την Τουρκία του Ερντογάν, η οποία δεν έχει κρύψει τη φιλοδοξία της να καταστεί σημείο αναφοράς και ηγεμονική δύναμη στον μεταοθωμανικό χώρο. Για τον σκοπό αυτό εξώθησε σε ρήξη τις σχέσεις της με το Ισραήλ, με σκοπό να κερδίσει την καρδιά των απανταχού μουσουλμάνων.
Παραλλήλως, πραγματοποίησε εντυπωσιακά ανοίγματα προς αντιδυτικές χώρες, όπως το Ιράν και η Συρία. Τα ανοίγματα αυτά, βεβαίως, υπαγορεύθηκαν κυρίως από την επιδίωξη της Άγκυρας να συντονίσει τη δράση της μ’ αυτές τις χώρες, ώστε να καταστεί αποτελεσματικότερη η αντιμετώπιση του κουρδικού αλυτρωτισμού.
Η κυβέρνηση Ερντογάν ήταν εξαρχής αντίθετη με τη δυτική επέμβαση στη Λιβύη όχι μόνο λόγω της προσέγγισης της με το καθεστώς Καντάφι και των μεγάλων τουρκικών οικονομικών συμφερόντων στη Λιβύη. Ήταν και λόγω της δικαιολογημένης εκτίμησης ότι, εάν πέσει το καθεστώς Καντάφι, η τύχη του καθεστώτος Ασαντ θα έχει κριθεί. Στη Συρία έχουν ήδη πραγματοποιηθεί μαχητικές διαδηλώσεις, στις οποίες το καθεστώς απάντησε με σκληρή καταστολή. Είναι μάλλον απίθανο, όμως, ο Άσαντ να συνεχίσει την ίδια σκληρή γραμμή εάν ο Καντάφι έχει κακό τέλος.
Κουρδικό… πορτοκάλι.
Εάν πέσει το καθεστώς Άσαντ, η δυτική επιρροή θα αυξηθεί σημαντικά στη Συρία, προκαλώντας αντίστοιχη μείωση της επιρροής που σήμερα ασκεί η Άγκυρα. Σημαντικό πλεονέκτημα θα αποκτήσουν συνολικά οι Κούρδοι. Το κουρδικό κρατίδιο στο Βόρειο Ιράκ θα εξασφαλίσει πρόσβαση στη θάλασσα και ως εκ τούτου δεν θα εξαρτάται, όπως σήμερα, από την Άγκυρα. Το ίδιο θα ισχύσει και συνολικά για το Ιράκ, γεγονός που θα περιορίσει τη σημασία της Τουρκίας για τις ΗΠΑ. Παραλλήλως, θα ευνοηθεί και το κουρδικό κίνημα στην Τουρκία, αφού στα νώτα του (στη Συρία και στο Ιράκ) θα έχει όχι μόνο κουρδικούς πληθυσμός, αλλά και φιλικές συνθήκες. Το γεγονός αυτό αναπόφευκτα θα κλιμακώσει περαιτέρω και τις πιέσεις που ήδη ασκούν οι Κούρδοι της Τουρκίας για πολιτική αυτονομία.
Όπως φάνηκε από τη σπουδή του Τούρκου προέδρου Γκιουλ να επισκεφθεί το Κάιρο λίγο μετά την ανατροπή του Μουμπάρακ, η Άγκυρα είναι αποφασισμένη να ρίξει γέφυρες και να αποκτήσει ερείσματα στα μεταλλαγμένα από τις εξεγέρσεις καθεστώτα. Η κυβέρνηση Ερντογάν «πουλάει» στους Δυτικούς τη θεωρία ότι το τουρκικό μοντέλο είναι η λύση στο πρόβλημα μετάβασης που έχει προκύψει στον αραβικό κόσμο. Προσπαθεί να τους πείσει να της αναθέσουν την «εργολαβία», με το επιχείρημα ότι η νεοοθωμανική Τουρκία και ταιριάζει στους Άραβες και βολεύει τη λύση.
Το διπλωματικό αυτό εγχείρημα δεν προσκρούει μόνο στην αντίθεση του Ισραήλ. Προσκρούει και στις επιφυλάξεις τόσο των Αμερικανών όσο και των Ευρωπαίων. Η επιτυχία της τουρκικής διπλωματίας θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό και από τον χώρο που θα της αφήσει η Ουάσινγκτον. Υπάρχει, όμως, και μία πτυχή που αφορά άμεσα την Ελλάδα.
Υπενθυμίζουμε ότι επί Μουμπάρακ η Αίγυπτος διαπραγματευόταν με την Τουρκία την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, παρ’ ότι η ύπαρξη του Καστελόριζου αποκόπτει την τουρκική από την αιγυπτιακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Πριν αρχίσει διαπραγματεύσεις με την Άγκυρα, το Κάιρο όφειλε να περιμένει ή μία ελληνοτουρκική συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών ή μία απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για την επήρεια του Καστελόριζου στην οριοθέτηση. Μένει να φανεί ποια θα είναι η στάση της νέας αιγυπτιακής κυβέρνησης.
Ο Κόλπος της Σύρτης.
Η τουρκική διπλωματία έχει επηρεάσει και τη στάση του καθεστώτος Καντάφι στις ελληνολιβυκές συνομιλίες για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Ενώ καταχρηστικά έκλεινε τον γιγαντιαίο κόλπο της Σύρτης με γραμμή βάσης και άρχιζε τη μέτρηση των θαλασσίων ζωνών από εκεί και πέρα, δεν αναγνώριζε ότι η Γαύδος πρέπει να συνυπολογισθεί στην οριοθέτηση!
Οι αλλαγές που έχει επιφέρει σε αραβικά καθεστώτα του Μαγκρέμπ το εξεγερσιακό κύμα, εκτός των άλλων, χαλάνε το κλίμα περικύκλωσης της Ελλάδας, που η τουρκική διπλωματία είχε δημιουργήσει για το ζήτημα των θαλασσίων ζωνών. Αυτός είναι από μόνος του λόγος για τον οποίο η Αθήνα δεν έπρεπε να απουσιάζει από τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στη γειτονιά μας.
Ένας πρόσθετος λόγος είναι ότι οι Τούρκοι επιχειρούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις και να εγγράψουν υποθήκες σε βάρος ελληνικών συμφερόντων. Όπως είναι γνωστό, αρχικά τήρησαν αρνητική στάση, παρεμποδίζοντας και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων στο NATO, Όταν διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να αποτρέψουν τη δυτική επέμβαση, αποφάσισαν να συμμετάσχουν, ζητώντας να αναλάβουν τον έλεγχο της θαλάσσιας περιοχής μεταξύ Κρήτης και Βεγγάζης.
Η κίνηση των Τούρκων συνδέεται με τις σοβαρές ενδείξεις ότι η θαλάσσια αυτή περιοχή κρύβει στον βυθό της μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου. Η Άγκυρα δεν έχει κανένα έρεισμα να διεκδικήσει μια περιοχή που θα χωρισθεί μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης, αλλά είναι σαφές ότι με την έντονη ναυτική παρουσία τους επιδιώκουν ένα ρόλο.
Source : Εφημερίδα " ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ "
Επισήμως, η επιχείρηση «Αυγή της Οδύσσειας» δεν έχει ως επίσημο στόχο την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι. Είναι σαφές, όμως, ότι πιθανότητες ενός συμβιβασμού, που θα περιλαμβάνει τη παραμονή του στην εξουσία, καθίστανται αμελητέες. Όπως ήταν αναμενόμενο, η δυναμική της εμπλοκής οδηγεί τις δυτικές δυνάμεις να υπερβούν την εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Το γεγονός αυτό μειώνει τις πιθανότητες η Λιβύη να διχοτομηθεί de facto, αν και η περίπτωση αυτή δεν μπορεί να αποκλεισθεί. Η δυτική επέμβαση απομακρύνει το ενδεχόμενο οι καθεστωτικές δυνάμεις να καταπνίξουν την επανάσταση. Από την άλλη, μένει να αποδειχτεί στην πράξη εάν οι επαναστατικές δυνάμεις είναι ικανές να καταλάβουν τη Τρίπολη.
Προς το παρόν, στο έδαφος το στρατιωτικό πλεονέκτημα παραμένει στα χέρια του Καντάφι. Εάν δεν είχε μεσολαβήσει η δυτική επέμβαση, το πιθανότερο είναι ότι η επανάσταση θα είχε καταπνιγεί στο αίμα. Με τη βοήθεια μισθοφόρων από τη Μαύρη Αφρική και χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα οπλικά συστήματα, το καθεστώς κατάφερε όχι μόνο να αναχαιτίσει την προέλαση των αντίπαλων του, αλλά και να περάσει στην αντεπίθεση. Καθοριστικό ρόλο έπαιζε το γεγονός ότι με διάφορα μέτρα ο Καντάφι απέτρεψε την αποσκίρτηση πρόσθετων στρατιωτικών μονάδων. Από τη στιγμή που κατάφερε να ελέγξει τον κορμό των ενόπλων δυνάμεων, η εξέλιξη ήταν προδιαγεγραμμένη. Οι επαναστάτες διακρίνονται για τον ενθουσιασμό και την αυτοθυσία τους, αλλά από επιχειρησιακής απόψεως είναι αδύναμοι.
Νέα Δυναμική.
Προφανώς, το κίνητρο της Δύσης δεν ήταν μόνο η αποτροπή μιας ανθρωπιστικής καταστροφής. Είναι δεδομένο ότι υπάρχει και η σκοπιμότητα ελέγχου του εξαιρετικής ποιότητας λιβυκού πετρελαίου. Υπάρχουν, όμως, και γεωπολιτικοί λόγοι. Από την έκβαση των συγκρούσεων δεν θα κριθεί μόνο το μέλλον της Λιβύης, θα κριθούν και οι ισορροπίες στη Μέση Ανατολή. Εάν ο Καντάφι κατέπνιγε την επανάσταση, το εξεγερσιακό κύμα θα παλινδρομούσε και θα εκτονωνόταν. Αντιθέτως, η ανατροπή του καθεστώτος θα προσδώσει μια νέα δυναμική στο εξεγερσιακό κύμα, το οποίο έχει δείξει ότι δεν κάνει εξαιρέσεις. Με τον ίδιο τρόπο που απειλεί αντιαμερικανικά καθεστώτα, απειλεί και φιλοαμερικανικά, όπως το Μπαχρέιν. Όλα δείχνουν, όμως, ότι η κυβέρνηση Ομπάμα έχει επιλέξει να διευκολύνει το κύμα αλλαγής που σαρώνει τον αραβικό κόσμο. Οι Αμερικανοί έχουν υιοθετήσει χαμηλούς τόνους, αλλά έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στο διπλωματικό επίπεδο και βεβαίως πρωταγωνιστούν στο στρατιωτικό. Η Ουάσινγκτον εργάσθηκε παρασκηνιακά για να πείσει τον Αραβικό Σύνδεσμο να ταχθεί υπέρ του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά και για να εξασφαλίσει τη συμμετοχή δυνάμεων από αραβικές χώρες.
Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι θα προσδώσει πρόσθετη δυναμική στο εξεγερσιακό κύμα. Κατά πάσα πιθανότητα, η πυρκαγιά θα φουντώσει στις χώρες του Κόλπου, με απρόβλεπτες συνέπειες όχι μόνο για τις γεωπολιτικές ισορροπίες, αλλά και για τη διεθνή οικονομία, λόγω πετρελαίου. Οι Αμερικανοί το γνωρίζουν, αλλά ξεπέρασαν τις επιφυλάξεις τους, ελπίζοντας ότι θα ελέγξουν τις εξελίξεις και στο τέλος θα εξέλθουν με αυξημένη επιρροή.
Η αποσταθεροποίηση της περιοχής, που καταλαμβάνει ο αραβικός κόσμος, υποχρεώνει όχι μόνο τις μεγάλες, αλλά και τις τοπικές δυνάμεις να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους. Αυτά αφορά πρωτίστως την Τουρκία του Ερντογάν, η οποία δεν έχει κρύψει τη φιλοδοξία της να καταστεί σημείο αναφοράς και ηγεμονική δύναμη στον μεταοθωμανικό χώρο. Για τον σκοπό αυτό εξώθησε σε ρήξη τις σχέσεις της με το Ισραήλ, με σκοπό να κερδίσει την καρδιά των απανταχού μουσουλμάνων.
Παραλλήλως, πραγματοποίησε εντυπωσιακά ανοίγματα προς αντιδυτικές χώρες, όπως το Ιράν και η Συρία. Τα ανοίγματα αυτά, βεβαίως, υπαγορεύθηκαν κυρίως από την επιδίωξη της Άγκυρας να συντονίσει τη δράση της μ’ αυτές τις χώρες, ώστε να καταστεί αποτελεσματικότερη η αντιμετώπιση του κουρδικού αλυτρωτισμού.
Η κυβέρνηση Ερντογάν ήταν εξαρχής αντίθετη με τη δυτική επέμβαση στη Λιβύη όχι μόνο λόγω της προσέγγισης της με το καθεστώς Καντάφι και των μεγάλων τουρκικών οικονομικών συμφερόντων στη Λιβύη. Ήταν και λόγω της δικαιολογημένης εκτίμησης ότι, εάν πέσει το καθεστώς Καντάφι, η τύχη του καθεστώτος Ασαντ θα έχει κριθεί. Στη Συρία έχουν ήδη πραγματοποιηθεί μαχητικές διαδηλώσεις, στις οποίες το καθεστώς απάντησε με σκληρή καταστολή. Είναι μάλλον απίθανο, όμως, ο Άσαντ να συνεχίσει την ίδια σκληρή γραμμή εάν ο Καντάφι έχει κακό τέλος.
Κουρδικό… πορτοκάλι.
Εάν πέσει το καθεστώς Άσαντ, η δυτική επιρροή θα αυξηθεί σημαντικά στη Συρία, προκαλώντας αντίστοιχη μείωση της επιρροής που σήμερα ασκεί η Άγκυρα. Σημαντικό πλεονέκτημα θα αποκτήσουν συνολικά οι Κούρδοι. Το κουρδικό κρατίδιο στο Βόρειο Ιράκ θα εξασφαλίσει πρόσβαση στη θάλασσα και ως εκ τούτου δεν θα εξαρτάται, όπως σήμερα, από την Άγκυρα. Το ίδιο θα ισχύσει και συνολικά για το Ιράκ, γεγονός που θα περιορίσει τη σημασία της Τουρκίας για τις ΗΠΑ. Παραλλήλως, θα ευνοηθεί και το κουρδικό κίνημα στην Τουρκία, αφού στα νώτα του (στη Συρία και στο Ιράκ) θα έχει όχι μόνο κουρδικούς πληθυσμός, αλλά και φιλικές συνθήκες. Το γεγονός αυτό αναπόφευκτα θα κλιμακώσει περαιτέρω και τις πιέσεις που ήδη ασκούν οι Κούρδοι της Τουρκίας για πολιτική αυτονομία.
Όπως φάνηκε από τη σπουδή του Τούρκου προέδρου Γκιουλ να επισκεφθεί το Κάιρο λίγο μετά την ανατροπή του Μουμπάρακ, η Άγκυρα είναι αποφασισμένη να ρίξει γέφυρες και να αποκτήσει ερείσματα στα μεταλλαγμένα από τις εξεγέρσεις καθεστώτα. Η κυβέρνηση Ερντογάν «πουλάει» στους Δυτικούς τη θεωρία ότι το τουρκικό μοντέλο είναι η λύση στο πρόβλημα μετάβασης που έχει προκύψει στον αραβικό κόσμο. Προσπαθεί να τους πείσει να της αναθέσουν την «εργολαβία», με το επιχείρημα ότι η νεοοθωμανική Τουρκία και ταιριάζει στους Άραβες και βολεύει τη λύση.
Το διπλωματικό αυτό εγχείρημα δεν προσκρούει μόνο στην αντίθεση του Ισραήλ. Προσκρούει και στις επιφυλάξεις τόσο των Αμερικανών όσο και των Ευρωπαίων. Η επιτυχία της τουρκικής διπλωματίας θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό και από τον χώρο που θα της αφήσει η Ουάσινγκτον. Υπάρχει, όμως, και μία πτυχή που αφορά άμεσα την Ελλάδα.
Υπενθυμίζουμε ότι επί Μουμπάρακ η Αίγυπτος διαπραγματευόταν με την Τουρκία την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, παρ’ ότι η ύπαρξη του Καστελόριζου αποκόπτει την τουρκική από την αιγυπτιακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Πριν αρχίσει διαπραγματεύσεις με την Άγκυρα, το Κάιρο όφειλε να περιμένει ή μία ελληνοτουρκική συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών ή μία απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου για την επήρεια του Καστελόριζου στην οριοθέτηση. Μένει να φανεί ποια θα είναι η στάση της νέας αιγυπτιακής κυβέρνησης.
Ο Κόλπος της Σύρτης.
Η τουρκική διπλωματία έχει επηρεάσει και τη στάση του καθεστώτος Καντάφι στις ελληνολιβυκές συνομιλίες για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Ενώ καταχρηστικά έκλεινε τον γιγαντιαίο κόλπο της Σύρτης με γραμμή βάσης και άρχιζε τη μέτρηση των θαλασσίων ζωνών από εκεί και πέρα, δεν αναγνώριζε ότι η Γαύδος πρέπει να συνυπολογισθεί στην οριοθέτηση!
Οι αλλαγές που έχει επιφέρει σε αραβικά καθεστώτα του Μαγκρέμπ το εξεγερσιακό κύμα, εκτός των άλλων, χαλάνε το κλίμα περικύκλωσης της Ελλάδας, που η τουρκική διπλωματία είχε δημιουργήσει για το ζήτημα των θαλασσίων ζωνών. Αυτός είναι από μόνος του λόγος για τον οποίο η Αθήνα δεν έπρεπε να απουσιάζει από τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στη γειτονιά μας.
Ένας πρόσθετος λόγος είναι ότι οι Τούρκοι επιχειρούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις και να εγγράψουν υποθήκες σε βάρος ελληνικών συμφερόντων. Όπως είναι γνωστό, αρχικά τήρησαν αρνητική στάση, παρεμποδίζοντας και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων στο NATO, Όταν διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να αποτρέψουν τη δυτική επέμβαση, αποφάσισαν να συμμετάσχουν, ζητώντας να αναλάβουν τον έλεγχο της θαλάσσιας περιοχής μεταξύ Κρήτης και Βεγγάζης.
Η κίνηση των Τούρκων συνδέεται με τις σοβαρές ενδείξεις ότι η θαλάσσια αυτή περιοχή κρύβει στον βυθό της μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου. Η Άγκυρα δεν έχει κανένα έρεισμα να διεκδικήσει μια περιοχή που θα χωρισθεί μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης, αλλά είναι σαφές ότι με την έντονη ναυτική παρουσία τους επιδιώκουν ένα ρόλο.
Source : Εφημερίδα " ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ "
The nuclear plants issue in Turkey
The only national issue as old as Turkey’s bid to become a full member of EU is Turkey’s efforts to build a nuclear plant.
Turkey has been trying to do build a plant since the 1960s. Attempts by the government in 1960, 1968, 1974 and 1998 in various provinces such as Sinop and Akkuyu have all failed. Despite lengthy research, detailed preparation efforts and tender processes for such projects, all of them have failed for different reasons. None of these reasons, however, were based on a lack of technology or resources.
In fact, Turkey has rich uranium reserves and has had nuclear experts since the mid-1960s. The country even has the Turkish Atomic Energy Authority, which has never been of much use because Turkey doesn’t have nuclear power. (The General Secretariat of the Atomic Energy Commission was established in Ankara in 1956 by Law No. 6821 as an organization affiliated to the Prime Ministry. In 1982, the commission became the Turkish Atomic Energy Authority under Law No. 2690.)
Just like Turkey’s bid for EU membership, talk about constructing an atomic power plant has been dragging over the years for no apparent reason, given that all governments have been very keen on the idea. It is as if there is an invisible hand that hasn’t allowed Turkey to build a nuclear plant. There are fierce protests over the issue and much of the Turkish public is surprisingly heavily against nuclear power, although that has not stopped past governments from acting against Turkish public opinion, such as in the inundation of the ancient city of Allianoi in western Turkey to make way for a dam.
The Justice and Development Party, or AKP, government is also very determined to finally build a plant in Akkuyu. The government declared that Turkey and Russia will be partners. Russia and Turkey signed a contract in May to build Turkey's first nuclear power plant with four reactors, at a cost of about $20 billion after more than a year of negotiations. Russia's Rosatom Corp. will operate the plant in Akkuyu for 60 years, Russian Deputy Prime Minister Igor Sechin said Dec. 15, 2010.
Even Russian Prime Minister Vladimir Putin himself made it public that Russia would build at least two plants in Turkey. The talks took a year to conclude because Turkey wants the nuclear plants to be built by foreigners without costing the government a dime. The AKP government wants the builders to run the plant and win back the costs over the years from the bills paid by the public. Of course, it wasn’t very feasible for the Russians because a plant costs more than 20 billion dollars to build.
After the Russians the government started talks with South Korea for the second plant in Sinop, but those discussions failed. That’s where the Japanese came in to the picture. Just as they financed the construction of the bridge over the Bosphorus, the Japanese agreed to finance the project for the Turkish government as long as a Japanese firm would build it. Turkey aims to conclude a deal with Japan in three months, Energy Minister Taner Yıldız said.
Now, however, after the earthquake and tsunami that hit Japan last week, both of the nuclear plants might be in danger once more. Yıldız said the plant to be built by the Russians was meant to withstand a magnitude-8.0 earthquake and could be increased if necessary.
“We can’t ignore what is happening at the Japanese nuclear plant,” Yıldız said in the interview with the Bloomberg news agency. Earlier Yıldız had said that Turkey wanted to launch an atomic power industry to diversify its energy mix and boost supply to keep up with soaring demand for electricity amid rapid economic growth. It wants to have 20 percent of its electricity come from nuclear power by 2030.
Right now Yıldız doesn’t even want to consider the possibility of not building a nuclear plant, but he might be forced to do so very soon. In Japan 140,000 people have been quarantined for being exposed to radiation. Germany and Switzerland have postponed their decisions to build new nuclear plants and many other countries are deciding to close down all their nuclear plants built before the 1980s.
It seems that Turkey will not be building its first nuclear plant any time soon.
Source : Hurriyet Daily News
Turkey has been trying to do build a plant since the 1960s. Attempts by the government in 1960, 1968, 1974 and 1998 in various provinces such as Sinop and Akkuyu have all failed. Despite lengthy research, detailed preparation efforts and tender processes for such projects, all of them have failed for different reasons. None of these reasons, however, were based on a lack of technology or resources.
In fact, Turkey has rich uranium reserves and has had nuclear experts since the mid-1960s. The country even has the Turkish Atomic Energy Authority, which has never been of much use because Turkey doesn’t have nuclear power. (The General Secretariat of the Atomic Energy Commission was established in Ankara in 1956 by Law No. 6821 as an organization affiliated to the Prime Ministry. In 1982, the commission became the Turkish Atomic Energy Authority under Law No. 2690.)
Just like Turkey’s bid for EU membership, talk about constructing an atomic power plant has been dragging over the years for no apparent reason, given that all governments have been very keen on the idea. It is as if there is an invisible hand that hasn’t allowed Turkey to build a nuclear plant. There are fierce protests over the issue and much of the Turkish public is surprisingly heavily against nuclear power, although that has not stopped past governments from acting against Turkish public opinion, such as in the inundation of the ancient city of Allianoi in western Turkey to make way for a dam.
The Justice and Development Party, or AKP, government is also very determined to finally build a plant in Akkuyu. The government declared that Turkey and Russia will be partners. Russia and Turkey signed a contract in May to build Turkey's first nuclear power plant with four reactors, at a cost of about $20 billion after more than a year of negotiations. Russia's Rosatom Corp. will operate the plant in Akkuyu for 60 years, Russian Deputy Prime Minister Igor Sechin said Dec. 15, 2010.
Even Russian Prime Minister Vladimir Putin himself made it public that Russia would build at least two plants in Turkey. The talks took a year to conclude because Turkey wants the nuclear plants to be built by foreigners without costing the government a dime. The AKP government wants the builders to run the plant and win back the costs over the years from the bills paid by the public. Of course, it wasn’t very feasible for the Russians because a plant costs more than 20 billion dollars to build.
After the Russians the government started talks with South Korea for the second plant in Sinop, but those discussions failed. That’s where the Japanese came in to the picture. Just as they financed the construction of the bridge over the Bosphorus, the Japanese agreed to finance the project for the Turkish government as long as a Japanese firm would build it. Turkey aims to conclude a deal with Japan in three months, Energy Minister Taner Yıldız said.
Now, however, after the earthquake and tsunami that hit Japan last week, both of the nuclear plants might be in danger once more. Yıldız said the plant to be built by the Russians was meant to withstand a magnitude-8.0 earthquake and could be increased if necessary.
“We can’t ignore what is happening at the Japanese nuclear plant,” Yıldız said in the interview with the Bloomberg news agency. Earlier Yıldız had said that Turkey wanted to launch an atomic power industry to diversify its energy mix and boost supply to keep up with soaring demand for electricity amid rapid economic growth. It wants to have 20 percent of its electricity come from nuclear power by 2030.
Right now Yıldız doesn’t even want to consider the possibility of not building a nuclear plant, but he might be forced to do so very soon. In Japan 140,000 people have been quarantined for being exposed to radiation. Germany and Switzerland have postponed their decisions to build new nuclear plants and many other countries are deciding to close down all their nuclear plants built before the 1980s.
It seems that Turkey will not be building its first nuclear plant any time soon.
Source : Hurriyet Daily News
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)