Μάθημα οικονομικής ανάπτυξης από το ελληνικό παρελθόν

Η Σεισάχθεια του Σόλωνα έμεινε ιστορική γιατί αποτέλεσε τη βάση ανάπτυξης της αθηναϊκής Δημοκρατίας και του μεγάλου πολιτισμού που τη συνόδευσε. Ωστόσο η απαλλαγή του δυσβάσταχτου βάρους από τα χρέη των Αθηναίων πολιτών δεν ήταν το μόνο μέτρο. Οι μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα αποτελούνταν από τρία μέρη: Από τη νομισματική μεταρρύθμιση και την κοπή νέου νομίσματος, από το «κούρεμα» των χρεών και όχι την πλήρη απαλλαγή των οφειλετών και το σπουδαιότερο από δομικές αλλαγές της αθηναϊκής οικονομίας, οι οποίες και έδωσαν την μεγαλύτερη ώθηση ανάπτυξης.

Τότε η αθηναϊκή οικονομία άλλαξε το μοντέλο της, ξεπέρασε εκείνο της αυτάρκους αγροτικής παραγωγής και έγινε μεταποιητική, εμπορική και εξωστρεφής. Αναπτύχθηκε η ελαιοπαραγωγή και ταυτόχρονα η αγγειοπλαστική, δηλαδή η παραγωγή αγγείων για την αποθήκευση και μεταφορά του ελαιολάδου σε άλλες αγορές.

Η εμπορία και οι ανάγκες μεταφοράς και διακίνησης του ελαιολάδου επέβαλαν στην συνέχεια τη ναυπήγηση εμπορικών σκαφών και τη δημιουργία του αθηναϊκού στόλου, όπου απασχολήθηκε πλήθος εμπόρων και ναυτικών, οι οποίοι ψήφιζαν δημοκρατικά και αποτέλεσαν τη μεγάλη κι ανίκητη βάση της αθηναϊκής Δημοκρατίας, που ηγεμόνευσε επί σχεδόν δύο αιώνες.

Ελαιοπαραγωγή λοιπόν, αγγειοπλαστική, ναυπηγεία, στόλος και εμπορικοί δρόμοι συνόδευσαν τη Σεισάχθεια και έφεραν την μεγάλη ανάπτυξη και το μεγαλείο της αθηναϊκής Δημοκρατίας. Αυτοί ήταν οι πυλώνες στρατηγικής ισχύος της αθηναϊκής πολιτείας, αποτέλεσμα προφανώς μιας συνολικής και ολοκληρωμένης μεταρρύθμισης.

Η Σεισάχθεια ήταν ένα μόνο μέρος, αναγκαίον, αλλά όχι ικανόν. Και αυτή πρέπει να είναι σήμερα η αναζήτησή μας. Τι άραγε μπορεί συνοδεύσει σήμερα τη διεκδικούμενη ρύθμιση των χρεών; Ποια είναι τα αντίστοιχα σύγχρονα της ελαιοπαραγωγής, της αγγειοπλαστικής, της ναυπήγησης και των εμπορικών ναυτικών δρόμων; Μήπως πάλι από τα ίδια πρέπει να ξεκινήσουμε;

[Του Αντώνη Καρακούση από To Bήμα]

Γεωπολιτικός πόλεμος της Ε.Ε. κατά της Ελλάδας

Τα χαρακτηριστικά ενός άτυπου πολέμου κτυπημάτων «κάτω από τη μέση» κατά της χώρας μας αρχίζουν να παρουσιάζουν οι χειρισμοί της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε διάφορα κρίσιμα θέματα. Ενός πολέμου που – αν και μοιάζει έντονα με μάχη οπισθοφυλακής – αποσκοπεί στην απαξίωση της γεωπολιτικής θέσης της χώρας και των αδιαμφισβήτητων πλεονεκτημάτων που αυτή παρέχει.

Η εκτίμηση μπορεί να φαίνεται υπερβολική όμως μία σειρά από γεγονότα που έλαβαν χώρα πρόσφατα συνιστούν ισχυρές ενδείξεις οι οποίες θα πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρά υπόψη από την ελληνική κυβέρνηση.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα στη σειρά είναι η Cosco.

Την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012, παρουσία του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ανακοινώθηκε μία εξαιρετικά σημαντική συμφωνία μεταξύ του αμερικανικού γίγαντα της πληροφορικής (και όχι μόνο) Hewlett Packard, της κινεζικής Cosco Pacific που έχει την εκμετάλλευση του σταθμού εμπορευματοκιβωτίων στο λιμάνι του Πειραιά και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ (δες τη σχετική είδηση στον σύνδεσμο http://www.defence-point.gr/news/?p=63024).

Η συμφωνία θα μετατρέψει τον Πειραιά στο κύριο διαμετακομιστικό κέντρο της Hewlett Packard για την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Τα εμπορεύματα θα καταφθάνουν ατμοπλοϊκώς στον Πειραιά και από εκεί μέσω τρένων θα μεταφέρονται στην Κεντρική Ευρώπη. Είναι τόσο μεγάλη η σημασία της συμφωνίας που σύμφωνα με εκτιμήσεις αναμένεται να αυξήσει κατά 50% τη κίνηση στο λιμάνι του Πειραιά, από το οποίο κατά το 2011 διήλθαν περισσότερα από 20 εκατ. επιβάτες και 1,7 εκατ. εμπορευματοκιβώτια (container).

Ταυτόχρονα η συμφωνία θα δώσει ώθηση και στον ελληνικό σιδηρόδρομο. Μάλιστα αυτή τη στιγμή συνεχίζονται πυρετωδώς οι εργασίες για τη σιδηροδρομική γραμμή που θα συνδέει τον σταθμό εμπορευματοκιβωτίων στο λιμάνι του Πειραιά με το σιδηροδρομικό δίκτυο του ΟΣΕ. Με βάση τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις η γραμμή θα ολοκληρωθεί μέχρι τα μέσα του επόμενου μήνα.

Γιατί όμως η Hewlett Packard ήρθε στο λιμάνι του Πειραιά;

Μα για τον ίδιο λόγο που σταδιακά θα αρχίσει να έρχεται και η εμπορευματική κυκλοφορία άλλων χωρών από την Ασία – Άπω Ανατολή που σήμερα βρίσκονται μερικές από τις πιο ισχυρά αναπτυσσόμενες οικονομίες. Ένα πλοίο που διαπλέει το Σουέζ χρειάζεται μία περίπου ημέρα για να καταπλεύσει στον Πειραιά. Η δε σιδηροδρομική μεταφορά των εμπορευμάτων στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη δύο ημέρες περίπου. Ας συνυπολογίσουμε στην εξίσωση ότι πλέον τα σιδηροδρομικά δίκτυα είναι ηλεκτροδοτούμενα και κατά συνέπεια σχετικά απρόσβλητα από τις διακυμάνσεις των τιμών του πετρελαίου.

Η εναλλακτική διαδρομή, αυτή δηλαδή που μέχρι σήμερα χρησιμοποιούνταν ήταν η ατμοπλοϊκή μεταφορά δια της Μεσογείου – στενών του Γιβραλτάρ. Ο χρόνος κυμαίνονταν από 12 ως 15 ημέρες μέχρι τα μεγάλα λιμάνια της Βόρειας Ευρώπης (Αμβέρσα, Ρότερνταμ, Άμστερνταμ). Γίνεται εύκολα αντιληπτό πόσο σημαντικά μειώνεται ο χρόνος μεταφοράς μέσω Πειραιά – ΤΡΑΙΝΟΣΕ και φυσικά το κόστος.

Η μετατροπή του Πειραιά σε εμπορευματική πύλη για την Ευρώπη συνεπάγεται κάθεται μείωση του φόρτου για τους καθιερωμένους μέχρι σήμερα λιμένες προορισμού της Βόρειας Ευρώπης και φυσικά σημαντική μείωση των άμεσων και των παρεπόμενων εσόδων για τις οικονομίες που μέχρι σήμερα καρπούνταν τα οφέλη.

Παράλληλα τις αρχές του τρέχοντος μήνα έγινε γνωστό ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή άρχισε την επίσημη διαδικασία έρευνας για την παραχώρηση της εκμετάλλευσης του σταθμού εμπορευματοκιβωτίων στη Cosco καθώς θεωρεί ότι τα φορολογικά κίνητρα που περιλαμβάνει ο νόμος που κύρωσε την παραχώρηση συνιστούν παράνομες κρατικές ενισχύσεις που επηρεάζουν / νοθεύουν τον ανταγωνισμό.

«Τυχαίο, δε νομίζω»… σύμφωνα με τη γνωστή επιτυχημένη έκφραση.

Καθώς η συμφωνία της Hewlett Packard με την κινεζική Cosco Pacific και την ΤΡΑΙΝΟΣΕ προφανώς «επωάζονταν» για κάποιο διάστημα, ΕΙΝΑΙ Ή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΗ η χρονική σύμπτωση, δηλαδή λίγες ημέρες πριν την ανακοίνωση της, η έναρξη διεξαγωγή επίσημης έρευνας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τις περιβόητες πλέον παράνομες κρατικές ενισχύσεις;

Κατά την άποψη μας, ναι.

Παρά την οικονομική κρίση και τη γενικευμένη ανασφάλεια και απαισιοδοξία, η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ της χώρας μας είναι ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΜΑΣ. Και πρέπει να καταστεί σαφές σε φίλους και εταίρους (εντός ή εκτός εισαγωγικών) ότι αυτή και οι συνέργειες της είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΕΣ. Οι ενέργειες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ακόμη κι αν αφορούν τη συμμόρφωση με την ευρωπαϊκή «νομιμότητα», δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι επηρεάζουν αρνητικά τη διαδικασία μετατροπής του λιμένα του Πειραιά και της χώρας μας γενικότερα, σε κύριο διαμετακομιστικό κέντρο από και προς την Ευρώπη.

Η κυβέρνηση θα πρέπει να καταστήσει άμεσα σαφές στους καλοπληρωμένους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, ότι η ανάπτυξη της χώρας μας (που είναι επίσης προς όφελος τους αφού ταυτόχρονα αποτελούν και δανειστές μας) δεν μπορεί να παρεμποδιστεί από νομικίστικες ερμηνείες και την τυπολατρία. Διαφορετικά θα αποδειχθεί στην πράξη ότι οι εταίροι μας (εντός και εκτός εισαγωγικών) επιδιώκουν τη συστηματική περιθωριοποίηση και εξαθλίωση της Ελλάδας γιατί προτάσσουν με κάθε τρόπο την υπεράσπιση των δικών τους συμφερόντων έστω αν και οι παγκόσμιες οικονομικές και γεωπολιτικές εξελίξεις τα έχουν ξεπεράσει.

Εν ολίγοις, αυτό που βλέπουμε να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας είναι η εσωτερική ευρωπαϊκή σύγκρουση ανάμεσα στην αξία της Ελλάδας και της Ολλανδίας στο «γεωπολιτικό χρηματιστήριο», με τον περί τη Γερμανία πυρήνα να αντιλαμβάνεται αυτό που το «defence-point.gr» τόνιζε από την αρχή σχεδόν της κρίσης: Ότι η Ελλάδα είναι «μαγαζί γωνία» για λόγους γεωγραφίας κυρίως – πέραν της πολιτισμικής παραμέτρου και άλλων – που δεν μπορεί να αφεθεί στην τύχη του, καθότι αν κάτι τέτοιο γίνει, ζημιωμένοι θα βγουν οι «τιμωροί»… Αυτό αντελήφθη ο Σόιμπλε και ξαφνικά δήλωσε ότι στο επόμενο Eurogroup θα βρεθεί συμφωνία;

Από την άλλη πλευρά, για να συνεχίσουμε το σχόλιο για τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, η ιστορία των κρατικών ενισχύσεων στην Ελλάδα είναι πλέον πασιφανές ότι είχε και θα έχει πολλά επεισόδια. Στο πλαίσιο του κρατικοδίαιτου καπιταλισμού και του κρατισμού που η χώρα είχε υιοθετήσει ως μοντέλο ανάπτυξης, και το οποίο απέτυχε παταγωδώς, οι κρατικές ενισχύσεις ήταν δομικό στοιχείο του.

Ήδη το πρώτο θύμα ήταν τα Ελληνικά Ναυπηγεία και γενικότερα η ελληνική ναυπηγική και ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία, η οποία στο πλαίσιο μίας εξοντωτικής ποινής, αποκλείστηκαν ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ από κάθε εξαγωγική δραστηριότητα, ενώ είναι σχεδόν βέβαιο ότι και σειρά άλλων κρατικών εταιριών που προγραμματίζεται να ιδιωτικοποιηθούν θα αντιμετωπίσουν γρηγορότερα ή αργότερα το ίδιο πρόβλημα (έρχεται άραγε η σειρά του ΟΣΕ / ΤΡΑΙΝΟΣΕ;). Κάποια στιγμή μάλιστα υπαινιχθήκαμε ότι η ακαμψία του Επιτρόπου για τον ανταγωνισμό ίσως σχετίζεται και με την ισπανική του καταγωγή, από μια χώρα δηλαδή, τα ναυπηγεία της οποίας θα έκαναν τα πάντα για να μην τα ανταγωνίζεται το μεγαλύτερο ναυπηγείο της Μεσογείου, ο Σκαραμαγκάς…

Κατά συνέπεια απαιτείται ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛΥΣΗ. Στη βάση του το δίλημμα είναι εξαιρετικά απλό: είτε η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας θα αφεθεί ανεμπόδιστη από νομικίστικες και τυπολατρικές ερμηνείες (ή για να το διατυπώσουμε πιο ωμά θα δοθεί κάποιου είδους άφεση για τις αμαρτίες του παρελθόντος – που σε πολλές περιπτώσεις όντως διαπράχθηκαν) είτε η τακτική των χτυπημάτων κάτω από τη μέση θα συνεχιστεί με αποτέλεσμα η πυριτιδαποθήκη να πάρει φωτιά.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, η Ελλάδα είναι μόνο τα προεόρτια όσων θα ακολουθήσουν. Και θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τεράστιες αντιδράσεις όσο αντιλαμβανόμαστε την ισχύ που μας έχει δώσει η γεωγραφία και κινούμαστε στη κατεύθυνση της αξιοποίησής της, με όποια χώρα το αντιλαμβάνεται, εντός ή εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού φαίνεται ότι κάποιοι στην Ευρώπη στα μαθήματα της γεωγραφίας και της γεωπολιτικής… δεν πέρασαν τη βάση και η Ιστορία τους άφησε μετεξεταστέους…

Source : defencepoint.gr

Η Τουρκία στο δρόμο της ομοσπονδίας

Γαλάζιοι οι υφιστάμενοι μητροπολιτικοί δήμοι και κόκκινοι οι νέοι

Λιάνα Μυστακίδου
 Μετά από έντονους διαξιφισμούς και αντεγκλήσεις η τουρκική Εθνοσυνέλευση ψήφισε το νόμο για την ίδρυση 13 νέων μητροπολιτικών Δήμων. Ο συνολικός αριθμός των νέων αυτών Δήμων ανέρχεται στους 29.Εντύπωση προκάλεσε η οργή του βουλευτή του ΜΗΡ (του Κόμματος των Γκρίζων Λύκων) κ. Igdir,  ο οποίος διακρίνεται για τον ήπιο χαρακτήρα του.Σε ερώτηση του δημοσιογράφου Φιντάν Χακάν για το πού οφείλεται αυτός ο εκνευρισμός και η επιθετικότητα εναντίον της κυβέρνησης, απάντησε: «Το νόμο αυτό δεν τον πρότεινε μόνο το κυβερνών κόμμα. Το ζήτησαν και τα μέλη του BDR KCK (Κουρδικά κόμματα) και ο ίδιος ο Οτζαλάν.  Είχαν δώσει την υπόσχεση τους στο ΡΚΚ κατά τη διάρκεια των συνομιλιών στο Όσλο».
Με το νέο νόμο περιορίζονται οι αρμοδιότητες των νομαρχών, διαλύονται τα νομαρχιακά συμβούλια και αποκτούν αυξημένα προνόμια οι δήμαρχοι και τα δημοτικά συμβούλια. Υλοποιείται δηλαδή το όραμα του κ. Ερντογάν που δήλωνε το 1991 ότι «πρέπει να ιδρυθούν πολλά τοπικά κοινοβούλια».

Βάσει των διατάξεων του νέου νόμου θα μπορεί για παράδειγμα ο δήμαρχος του Ντιγιαρμπακίρ κ. Μπαϊντεμίρ να επιβάλει τη διδασκαλία της κουρδικής γλώσσας στα σχολεία της περιοχής του. Να δώσει το όνομα του Οτζαλάν σε κάποιο δρόμο ή λεωφόρο της πόλης του…

Οι μητροπολιτικοί δήμοι, κατά την εκτίμηση πολλών, είναι ένα πρώτο βήμα για τον διαχωρισμό της Τουρκίας σε διάφορες πολιτείες, υπό μια ομοσπονδιακή μορφή.

Η ιδέα αυτή ανήκει στον Ντεμιρέλ που ήθελε να κάνει την χώρα του μικρή Αμερική. Πρότεινε μάλιστα τη δημιουργία 15 ανεξάρτητων πολιτειών. λοι οι μετέπειτα Πρόεδροι υιοθέτησαν την ιδέα αυτή. Ακόμα και ο πραξικοπηματίας Εβρέν εργάστηκε για το σκοπό αυτό. Φαίνεται ότι η ώρα της υλοποίησης του σχεδίου έλαχε στον κ. Ερντογάν. Θα έχουμε τη χαρά να γειτνιάζουμε με τη μικρή Αμερική. Δεν γνωρίζουμε, όμως, αν θα επιτρέπεται στις νέες αυτές πολιτείες να έχουν δική τους σημαία πέρα από την ομοσπονδιακή…

Source: infognomonpolitics.blogspot.gr

Ασύμμετρα Ηλεκτρομαγνητικά Όπλα : Μία ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί

Ασύμμετρα Ηλεκτρομαγνητικά Όπλα

του Θεοφάνη Ράπτη Η/Μ Όπλα και Αντίμετρα Αρκετοί αναγνώστες θα έχουν ίσως ξανασυναντήσει την έννοια του Ηλεκτρομαγνητικού Παλμού. Πρόκειται για ισχυρότατη παλμική (όσο πιο μικρή η διάρκεια, τόσο μεγαλύτερη η ισχύς) εκπομπή ακτινοβολίας που διαπιστώθηκε πρώτη φορά τις δεκαετίες του 1950 – 1960, κατά τις πρώτες πυρηνικές δοκιμές στην ατμόσφαιρα. Η κυριότερη συνέπεια ενός Η/Μ παλμού είναι η καταστροφή από υπερφόρτωση ηλεκτρικού και ηλεκ­τρονικού εξοπλισμού κάθε μορφής. Ήδη από το 2009, η γερουσία των ΗΠΑ έκανε ειδική αναφορά σε ένα Η/Μ βαλιτσάκι που κατασκεύασε η εταιρία APELC για λογαριασμό του Στρατού των ΗΠΑ και το οποίο θα μπορούσε να επιφέρει ανάλογη ζημιά σε ακτίνα μερικών εκατοντάδων μέτρων. Διατάχθηκε τό­τε η άμεση επανεξέταση της θωράκισης υπολογιστικών και άλ­λων Η/Μ συστημάτων, για λόγους ασφαλείας. Στις ΗΠΑ δοκιμάζεται τα τελευταία χρόνια μια ολόκληρη κατηγορία όπλων «Κατευθυνόμενης Ενέργειας» (DEW, Directed Energy Weapons), από ισχυρότατα αντι-βαλλιστικά lasers, Η/Μ κανόνια για το Ναυτικό χωρίς γόμωση, μέχρι το τρομερό Electrolaser, το οποίο σύμφωνα με επίσημα κανάλια είναι ήδη επιχειρησιακό. Υπάρχουν κάποια στοιχεία ακόμη και για τη δημιουργία σφαιρικών ή τοροειδών «κεραυνών», δηλαδή κατευθυνόμενων σχηματισμών πλάσματος, σε ένα πρόγραμμα με την κωδική ονομασία Marauder, το οποίο έγινε «υπόγειο» από το 1993. Όσον αφορά αυτά τα τελευταία δυο, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, που θα μπορούσε να συνδέεται άμεσα με τα όσα «περίεργα» συνέβησαν στην υπόθεση των containers στην Κύπρο. Κατ’ αρχάς, την ιδέα πίσω από τέτοια όπλα την πρωτοείχαν οι Σοβιετικοί, οι οποίοι πρωτοπόρησαν στη φυσική πλάσματος από τη δεκαετία του ’50 κιόλας. Κατά δεύτερον, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ποιοι άλλοι θα μπορούσαν να έχουν ένα ανάλογο σύστημα, πέραν των ΗΠΑ. Το όπλο αυτό θα μπορούσε να έχει χρησιμοποιηθεί για δολιοφθορά, αν ας πούμε την κρίσι­μη στιγμή, ένα πλοιάριο είχε βρεθεί στην κατάλληλη ευθεία στόχευσης με τα containers. H λειτουργία του βασίζεται στην ιδέα του Laser Induced Plasma Channel. Δηλαδή, πρώτα στέλ­­νεται μια δέσμη laser κατάλληλης ισχύος, ώστε να ιονιστεί η ατμόσφαιρα γύρω από τη δέσμη. Αυτό λειτουργεί τότε σαν έ­να αγώγιμο στρώμα ή, πιο απλά, σαν ένα «καλώδιο» μέσα από το οποίο μπορεί κανείς να διοχετεύσει τεράστιες ποσότητες ηλεκτρικού φορτίου προς οποιονδήποτε στόχο. Ανάλογες, εξαιρετικά ανησυχητικές αναφορές υπάρχουν ήδη από την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003. Εκεί αναφέρονται από γιατρούς, στη Βαγδάτη και αλλού, άγνωστα τραύματα και τρομερά εγκαύματα που δεν προέρχονταν από κανένα γνωστό πολεμικό όπλο. Αναφέρθηκαν ακόμη και απανθρακωμένα πτώματα, τα οποία φαίνονταν να έχουν υποστεί σμίκρυνση σε μέγεθος παιδιού! Ο γράφων άρχισε να έρχεται σε επαφή με αυτά τα ζητήματα μέσω μιας έρευνας, η οποία οδήγησε σε απρόσμενα συμπεράσματα και αφορούσε σε εκρήξεις αγωγών υπό την επίδραση ηλεκτρικών παλμών υπερυψηλής ισχύος, αλλά χαμηλής ενέργειας. Το περίεργο ήταν ότι, σε αυτήν ειδικά την περίπτωση, η ενέργεια που δίνονταν στο σύστημα δεν δικαιολογούσε απολύτως την τελική εκλυόμενη ενέργεια, η οποία έφτανε στο σημείο να εξαερώνει αγωγούς μετατρέποντάς τους σε πλάσμα! (Αν και η έρευνα αυτή έχει πλέον διακοπεί λόγω έλλειψης χρηματοδότησης και υποδομών, η τεκμηρίωσή της βρίσκεται αναρτημένη στην ιστοσελίδα http://cag.dat.demokritos.gr/lelant.php) Αναφορά σε αυτές τις έρευνες υπήρξε και στο 58ο τεύχος του Hellenic NEXUS (Δεκέμβριος 2011). Εκείνο που δεν φανταζόμασταν ότι θα συμβεί αμέσως μετά ήταν ότι θα ενδιαφερό­ταν προσωπικά ο ίδιος ο πρόεδρος του Δημοκρίτου για το εν λόγω άρθρο. Ο λόγος ήταν ότι υπήρχε ήδη ένα φωτοτυπημένο αντίγραφο της πρώτης σελίδας του τεύχους, όπου ήταν υπογραμμισμένες δύο παράγραφοι. Η πρώτη αφορούσε τις προσπάθειες του προέδρου να στηρίξει το μεγαλύτερο ερευνητικό ίδρυμα της χώρας που παράπαιε από την επίθεση της Τρόικας. Η δεύτερη αφορούσε παραδόξως την αποκάλυψή μας για την ύπαρξη ενός μυστικού σχεδίου για ένα ελληνικό ραντάρ Anti-Stealth, το οποίο παραμένει στα συρτάρια του Υπουργείου Άμυνας για τουλάχιστον 5 χρόνια! Ο γράφων έχει προσωπική γνωριμία και έχει στο παρελθόν ανταλλάξει τεχνικές πληροφορίες με τον μαθηματικό που διετέλεσε αρχηγός της «ομάδας των πέντε» του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου και τελειοποιήθηκε το πρώτο σε ευρωπαϊκό έδαφος ραντάρ αυτού του τύπου. Μάλιστα, μετά από πρόσφατη επικοινωνία, κατά την οποία τον ειδοποίησα για μια είδηση στο Defence Net σχετικά με την ανακοίνωση ξένης πολυεθνικής σχετικά με παρόμοιο σύστημα, πληροφορήθηκα ότι η ομάδα αυτή δέχτηκε ήδη προσφορές από δυο εταιρίες. Αυτό εξηγεί και τη διαρροή της «είδησης» στο Defence Net, αποδεικνύοντας ταυτόχρονα πως, όσο σοβαρή και αν είναι μια εγχώρια εργασία, τελικά θα πρέπει να υλοποιηθεί από άλλους, για να αγοραστεί μετά με λεφτά Ελλήνων φορολογούμενων, σε πολλαπλάσια τιμή! Παρακάτω θα αποκαλύψουμε ορισμένες από τις πληροφορίες που αφορούν στον γράφοντα και όχι στην ομάδα του ΑΠΘ, όχι μόνο διότι είμαστε πλέον πεπεισμένοι για την ανικανότητα του ελληνικού κράτους να τις αξιοποιήσει στην τρέχουσα κατάσταση, αλλά και κυρίως διότι πολύ φοβούμαστε ότι τόσον οι ΗΠΑ, όσο και η Ρωσία (και ίσως και η Κίνα) είναι ήδη γνώστες παρόμοιων τεχνολογιών, που θα μπορούσαν σε δευτερόλεπτα να κρίνουν μια επερχόμενη ελληνο-τουρκική σύρραξη! Το Σύστημα SkyVLAD Προσπαθήστε να φανταστείτε μια μέθοδο που θα επιτύγχανε δύο πράγματα ταυτόχρονα: από τη μία άντληση–μετάδοση ενέρ­γειας και, από την άλλη, μετατροπή της σε αμυντικό μηχανισμό. Το σύστημα αυτό θα βασιζόταν σε μια τεράστια αποθήκη ενέργειας που υπάρχει ήδη πάνω από τα κεφάλια μας, περιβάλλοντας όλο τον πλανήτη σαν ένας γιγάντιος ηλεκτροφόρος φράκτης. Πρόκειται για τη γνωστή μας ιονόσφαιρα. Αυτό το τεράστιο ηλεκτροφόρο στρώμα, που αρχίζει στα 70 περίπου χιλιόμετρα και φτάνει σε ύψος μέχρι και τα 600 χιλιόμετρα, ανάλογα με την εποχή και τις εν γένει συνθήκες, είναι μια τεράστια αποθήκη ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας, η οποία ουσιαστικά τροφοδοτείται από τον Ήλιο. Η διαρκής τροφοδοσία του επιτυγχάνεται μέσω του ηλιακού ανέμου και των τεράστιων ελικοειδών ρευμάτων, γνωστών ως Birkeland Currents, που η έντασή τους κυμαίνεται από χιλιάδες έως και εκατομμύρια Amperes! H μέση τιμή έντασης του ηλεκτρικού πεδίου στην ιονόσφαιρα μπορεί να φτάσει και τα 400.000 V/μέτρο, ενώ κοντά στην επιφάνεια της Γης κατέρχεται στα 100 V/μέτρο. Πολλαπλασιάστε αυτό με τα περίπου 500.000 μέτρα ύψους, για να πάρετε μια ιδέα της αποθηκευμένης ενέργειας! Εάν ένα σύστημα κατόρθωνε να αποσπάσει έστω και μικρό μέρος αυτής της ενέργειας, θα μπορούσε όχι μόνο να ηλεκτροδοτήσει εγκαταστάσεις, αλλά και να λειτουργήσει ως ένα άμεσο και αποτελεσματικό αμυντικό μέσο για κάθε μηχανοκίνητη ή αεροπορική επιθετική εχθρική μονάδα. Στη διεθνή ορολογία, η κλίση δυναμικού της ατμόσφαιρας είναι γνωστή ως «Sky Voltage», γι’ αυτό και το σύστημα που περιγράφεται εδώ ονομάστηκε «Sky Voltage Low Air Defence». Μια σημαντική διαφορά αυτού του συστήματος από εκείνο της παγκόσμιας μετάδοσης του Τέσλα (που εξυπηρετούσε διαφορετική σκοπιμότητα) είναι ότι εδώ δεν γίνεται χρήση της ιονόσφαιρας για μετάδοση ενέργειας, αλλά για εστιασμένη απόσπαση της ενέργειας! Ο τρόπος γι’ αυτό βασίζεται σε μια ορισμένη ανάλυση του ιονοσφαιρικού αντηχείου. Αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του τη σφαιρικότητα της Γης, τότε ο χώρος ανάμεσα στη Γη και την ιονόσφαιρα μοιάζει με εκείνον ενός σφαιρικού πυκνωτή με αέριο διηλεκτρικό. Αν, τώρα, εφαρμόσει κανείς τις κατάλληλες διεγέρσεις, τότε η ανάλυση των τρόπων ταλάντωσης στον ενδιάμεσο χώρο καταλήγει σε δυο τρόπους: α) έναν επιφανειακό, που είναι γνωστός ως «έρπον» κύμα επιφάνειας (surface ground wave) και β) έναν ακτινικό διαμήκη τρόπο, ο οποίος μπορεί στην κυριολεξία να «χτυπήσει» την… οροφή θέτοντας σε κίνηση τα τεράστια αποθέματα ιονισμένου αερίου. Αν θέλει κανείς τώρα να σπρώξει τα πράγματα στα άκρα, πρέπει να σκεφτεί λίγο διαφορετικά. Στην πράξη, μπορεί κανείς να πει ότι ένα αγώγιμο σώμα (π.χ μια μεταλλική πλάκα) μπορεί υπό συνθήκες να δράσει και σαν «καθρέπτης». Και πράγ­ματι, η ιονόσφαιρα παίζει και αυτόν τον ρόλο, αναλόγως της ισχύος και της συχνότητας διέγερσης. Ας υποθέσουμε τώρα ότι ανάλογες συνθήκες δημιουργούμε και στο έδαφος με την κατάλληλη υποδομή. Τότε, όμως, έχουμε δύο καθρέπτες – τον έναν μέσα στον άλλον! Σε μια τέτοια περίπτωση, όμως, μπορεί πλέον να μιλήσει κανείς για ένα «Σφαιρικό Laser»! Πράγματι, η βασική ιδέα του laser στην πράξη είναι η τοποθέτηση δύο κατόπτρων, του ενός απέναντι από το άλλο. Η επαναλαμβανόμενη διαδρομή μιας δέσμης ακτινοβολίας, τότε, φτάνει κάποια στιγμή σε ένα κατώφλι μαζικής διεγέρσεως-αποδιεγέρσεως των ενδιάμεσων υλικών, με αποτέλεσμα την τρομερή ενίσχυση της δέσμης. Φανταστείτε, λοιπόν, ποιο θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα από τη δημιουργία ενός τέτοιου μετώπου ανάμεσα στη Γη και την ιονόσφαιρα. Ακόμη πιο πέρα, υπάρχουν πλέον αρκετές μελέτες στη δυναμική συμπεριφορά του πλάσματος, οι οποίες φαίνεται να υποστηρίζουν την πιθανότητα δημιουργίας ενός φαινομένου, γνωστού ήδη από την ωκεανογραφία ως «Θηριώδες Κύμα» (Killer/Rogue/Monster Wave). Το κλειδί για τη δημιουργία του είναι χοντρικά ο έλεγχος της κινητικότητας των διαφόρων ιόντων και, κυρίως, η διαμόρφωση της ιδιότητας που είναι γνωστή ως διασπορά των κυμάτων σε διαφορετικές συχνότητες μέσα στο ιονοσφαιρικό πλάσμα. Το πραγματικά ανησυχητικό σε αυτή την περίπτωση είναι ότι χώρες που διαθέτουν στόλους από στρατιωτικούς δορυφόρους -οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να φέρουν laser- θα μπορούσαν να προκαλέσουν τέτοιες διεγέρσεις και από τροχιά με κατάλληλη συμβολή πολλών δεσμών στο ίδιο σημείο. Υπάρχει, για παράδειγμα, ένα φαινόμενο γνωστό ήδη από τους Σοβιετικούς ως «Αρνητική Διάχυση» (Negative Diffusion), η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προκαλέσει μια τοπική «έκρηξη» στο πλάσμα με τον αντίστοιχο Η/Μ παλμό. Εάν έστω και ένα από αυτά τα φαινόμενα αξιοποιηθεί με τον τρόπο που υποδείξαμε προηγουμένως για τον έλεγχο της ιονοσφαιρικής δυναμικής, τότε πιθανά θα έχουμε φτάσει στην εποχή του πραγματικού διαστημικού πολέμου και όλες οι προσπάθειες εξοπλισμών –στο έδαφος ή στον αέρα– θα αποτελούν πλέον μόνο τη φτηνή εκδοχή που οι επικυρίαρχοι επιφυλάσσουν στα κατώτερα έθνη για τη διατήρηση του οικονομικού ελέγχου και την ταυτόχρονη καταστροφή και απαξίωσή τους σε περίπτωση αποστασίας! Και υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι τόσο οι πρώην Σοβιετικοί όσο και οι ΗΠΑ πειραματίστηκαν επανειλημμένως σε τέτοιες περιοχές, όπως ίσως συνεχίζουν να κάνουν με το πρόγραμμα HAARP. Πικρός Επίλογος Πριν κλείσουμε αυτό το τεράστιο θέμα, θεωρείται σκόπιμο να ενημερωθεί ο αναγνώστης, ως προς τα αρχικά πειράματα που έγιναν στην Ελλάδα σχετικά με την παραγωγή παλμών και εκρήξεις μεταλλικών αγωγών, ότι στάλθηκε ήδη από το καλοκαίρι ενημερωτική επιστολή, τόσο στον τότε Α/ΓΕΕΘΑ, όσο και στον νυν ΥΠΕΘΑ. Δυστυχώς, δεν απομένουν και πολλές ελπίδες, εκτός ίσως από κάποια ιδιωτική πρωτοβουλία, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο σε μια ουσιαστικά χρεωκοπημένη χώρα. Βεβαίως, αν ερωτηθούμε για το κατά πόσον αυτές οι ιδέες που προαναφέρθηκαν μπορούν να γίνουν επιχειρησιακά χρήσιμα εργαλεία αύριο κιόλας, η απάντηση είναι και πάλι όχι! Όταν έχουν προηγηθεί δεκαετίες αδιαφορίας αλλά και απάτης, ακόμη και με συμμετοχή επίσημων φορέων, με συστηματική υπονόμευση και καταστροφή υποδομών, δεν μπορεί κανείς να μεταβληθεί σε θαυματοποιό! Μπορώ όμως να καταθέσω ότι όσοι από εμάς θυσιάσαμε την καλοπέρασή μας και την προσωπική μας ζωή για τέτοιου είδους έρευνες, που άλλοι περιφρονούσαν, όχι μόνο θα τις προασπίσουμε και θα προστατεύσουμε υλικά και πληροφορίες όπως πρέπει, αλλά θα μας βρουν και απέναντί τους όσοι σήμερα αρκούνται να σφυρίζουν αδιάφορα στα –κενά περιεχομένου, πλέον– γραφειοκρατικά πόστα τους. Και αυτή η ώρα, για την Ελλάδα τουλάχιστον, δε φαίνεται να αργεί. Διότι, για να παραφράσουμε λίγο τον Μάο Τσε Τουνγκ, καμιά φορά το Χάος είναι ο τελευταίος σύμμαχος. Ή, όπως είπε και ο Μέγας Αλέξανδρος, «Ό,τι δεν λύεται κόπτεται».  Source :περιοδικό  NEXUS

Ελληνικό Ινστιτούτο Υδρογονανθράκων : Κρίσιμες επισημάνσεις για την πορεία των ερευνών σε Ιόνιο και Κρήτη

 Tο Ελληνικό Ινστιτούτο Υδρογονανθράκων (ΕΛΛΙΝΥ) θέτει ερωτήματα, αναφορικά με την έναρξη των εργασιών έρευνας υδρογονανθράκων στο Ιόνιο και την περιοχή νότια της Κρήτης.

Εμμέσως πλην σαφώς, το ΕΛΛΙΝΥ φαίνεται να υποστηρίζει πως οι συγκεκριμένες εργασίες στην ουσία πραγματοποιούνται μόνο και μόνο για να καθυστερήσουν τις εξελίξεις στον συγκεκριμένο τομέα κατά δύο περίπου έτη, ενώ η στελέχωση από πλευράς πολιτείας των υπηρεσιών που είναι επιφορτισμένες με την εν λόγω εργασία είναι το λιγότερο ελλειμματική.
Η ακριβής ανακοίνωση του ΕΛΛΙΝΥ έχει ως εξής:
«Σήμερα, όπως προκύπτει από τις σχετικές ανακοινώσεις του ΥΠΕΚΑ, αναμένεται να αρχίσει τις ερευνητικές εργασίες για την ανακάλυψη πιθανών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στο Ιόνιο και τη Νότια Κρήτη, το ερευνητικό σεισμικό πλοίο Nordic Explorer. Το γεγονός αυτό είναι θετικό για τη χώρα και ευχόμαστε να τελειώσει επιτυχώς με ουσιαστικά αποτελέσματα.
Το ΕΛΛΙΝΥ όμως θα ήθελε να βάλει στη σωστή του διάσταση το γεγονός αυτό, με κύριο σκοπό να αποφύγει την υποβάθμισή του αλλά και την υπερεκτίμησή του.
1. Το σκάφος αυτό θα κάνει σεισμική έρευνα για πιθανό εντοπισμό πετρελαιοπιθανών περιοχών χωρίς οικονομική επιβάρυνση για το Δημόσιο.
2. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε, ότι ένα μεγάλο μέρος του Ιονίου έχει ήδη ερευνηθεί κατά το παρελθόν και ήδη υπάρχουν χιλιάδες χιλιομέτρων σεισμικά για τα οποία το Κράτος έχει πληρώσει στο παρελθόν πολλά χρήματα.
3. Με την παρούσα έρευνα, θα ερευνηθεί βέβαια μια ευρύτερη περιοχή, που όμως χαρακτηρίζεται από μεγάλα βάθη νερού, μεγαλύτερα των 2.500-3.000 μέτρων. Άρα θα μπορούσε να ειπωθεί, ότι στην πραγματικότητα, η παρούσα έρευνα θα συμβάλλει στο να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει πετρελαιοπιθανές περιοχές που είχαν ήδη εντοπιστεί στο παρελθόν στις ήδη ερευνημένες περιοχές, λόγω πιθανόν καλυτέρων μεθόδων και εξοπλισμού από ότι στο παρελθόν και δεύτερον, να εντοπίσει νέες σε περιοχές που δεν έχουν ερευνηθεί.
4. Όσον αφορά στην περιοχή Νότια της Κρήτης, η συμβολή της εκεί θα είναι μεγαλύτερη, διότι θα καλύψει μια περιοχή για την οποία έχουν εκτελεστεί στο παρελθόν δύο μόνον ουσιαστικά σεισμικά προγράμματα για ανεύρεση υδρογονανθράκων. Ένα δυτικά στην περιοχή της Γαύδου και ένα Ανατολικά στην περιοχή μεταξύ του Κουφονησίου και του Γαϊδουρονησίου.
5. Το Δημόσιο προσδοκά μικρά έσοδα από τη διαδικασία αυτή, που θα προκύψουν μόνο σαν ένα ποσοστό από τις πωλήσεις των δεδομένων που θα πραγματοποιήσει η PGS στους μελλοντικούς ενδιαφερόμενους επενδυτές, σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΥΠΕΚΑ.
6. Πρέπει να σημειωθεί ότι στο παρελθόν στη χώρα μας, υπήρχε περίοδος που δύο τουλάχιστον τέτοια σκάφη εκτελούσαν συγχρόνως σεισμικά προγράμματα στο Αιγαίο και στο Ιόνιο, την ίδια ώρα γινόταν ανάλογη σεισμική έρευνα στην ξηρά και παράλληλα εκτελούντο δύο με τρεις γεωτρήσεις, χωρίς να δίνεται ιδιαίτερη δημοσιότητα. Άρα στο γεγονός αυτό δεν πρέπει να δώσουμε τόσο μεγάλο βάρος, ίσως δε είναι και παρακινδυνευμένο να τονίζεται τόσο πολύ από τα ΜΜΕ και να παρευρίσκονται τόσα υψηλόβαθμα στελέχη σε ένα τυπικό ξεκίνημα. Αντίθετα, μια υπογραφή σύμβασης, που θα είχε αδιαμφισβήτητα οφέλη για τη χώρα, με μια Διεθνή και μεγάλη πετρελαϊκή Εταιρία θα ήταν το γεγονός που όλου να βρίσκονταν παρόντες στην αναμνηστική φωτογραφία.
7. Εάν ισχύει η δέσμευση ότι οι πιο πάνω περιοχές θα δεσμευτούν 2 χρόνια, τότε μπορούμε να περιμένουμε άλλα 2 χρόνια περίπου για τη διενέργεια διαγωνισμών παραχωρήσεων και ακόμη πολύ περισσότερο για τη διενέργεια γεωτρήσεων. Φαίνεται λοιπόν ότι η διαδικασία αυτή, που σε άλλους καιρούς θα ήταν χρήσιμη, καθυστερεί πολύ τη διενέργεια γεωτρήσεων στις θαλάσσιες περιοχές, που θα μπορούσαν να είχαν γίνει νωρίτερα, με καλύτερο σχεδιασμό και με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία, εφόσον υπήρχε καλύτερη αξιοποίησή τους.
8. Το ξεκίνημα αυτό παράλληλα θέτει και μερικά ερωτήματα που πρέπει άμεσα να απαντηθούν όπως:
Υπάρχει στο ΥΠΕΚΑ η κατάλληλη υποδομή από τεχνικούς και εξοπλισμό για την αξιοποίηση αυτών των δεδομένων, αλλά και τη μελλοντική εκκίνηση του κύκλου παραχωρήσεων που αναμένεται; Αν δεν υπάρχει, τι έχει κάνει μέχρι σήμερα το Υπουργείο προς τη κατεύθυνση αυτή; Θα χρειαστούμε πάλι ξένους συμβούλους;
Είναι έτοιμες οι κατάλληλες περιβαλλοντικές μελέτες που απαιτεί η σύγχρονη βιομηχανία έρευνας uυδρογονανθράκων που θα καλύψουν τις μελλοντικές δραστηριότητες και έχουν ληφθεί υπ’ όψη όλες οι παράμετροι που αναφέρονται στην προστασία του περιβάλλοντος και στη προστασία των τοπικών κοινωνιών από πιθανές παρενέργειες;
Την παρακολούθηση και τον έλεγχο αυτών των εργασιών θα τις κάνουν άνθρωποι που έχουν ήδη πείρα, ή απλοί υπάλληλοι που θα κάνουν εθιμοτυπικές επισκέψεις χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας με τους ειδικούς της PGS και ανάληψης πρωτοβουλιών κατά την εκτέλεση αυτής που κρίνονται σημαντικές και εξασφαλίζουν το Δημόσιο συμφέρον αλλά και των μελλοντικών εργασιών;
Θα ήταν ενδιαφέρον να γίνει γνωστό στην κοινή γνώμη η εμπειρία των ανθρώπων αυτών σε εφαρμοσμένες ανάλογες σύγχρονες έρευνες, καθώς και οι ώρες εργασίας τους επάνω σε γεωφυσικά τέτοια σκάφη, ώστε να διαλυθούν αμφιβολίες για την επάρκειά τους.
Έχουν ξεκινήσει διαδικασίες για να βελτιώσουν το νομικό υπόβαθρο που υφίσταται και να το απαλλάξουν από ατέλειες που εντοπίστηκαν μεταγενέστερα από τους επιστήμονες, ώστε να γίνει πιο ολοκληρωμένο και πιο ελκυστικό για τους επενδυτές;
Έχει γίνει αντιληπτό ότι ξεκινά μια διαδικασία που δεν είναι κάποια ερευνητικά προγράμματα για να κάνουμε επιστημονικές ανακοινώσεις μόνo, αλλά για να αξιοποιήσουμε μη ανανεώσιμους πόρους της χώρας, που απαιτούν επαγγελματίες της βιομηχανίας πετρελαίου με συναίσθημα ευθύνης, λόγω των τεράστιων ιδιομορφιών που περιέχει και πλέον δεν γίνονται επιτρεπτά τα λάθη, οι καθυστερήσεις και η άγνοια;
Το ΕΛΛΙΝΥ χαιρετίζει το ξεκίνημα αυτό και εύχεται να έχουν μπει ήδη σε τροχιά προς επίλυση τα πιο πάνω ερωτήματα. Σε ενάντια περίπτωση είναι στη διάθεση της πολιτείας να συμβάλλει με όσες δυνάμεις μπορεί μεταφέροντας την εμπειρία του. Οι καιροί είναι δύσκολοι, ο κόσμος δεν πείθεται με ανακοινώσεις και λόγια και δεν θα συγχωρήσει άλλους ερασιτεχνικούς σχεδιασμούς. Θέλει έργα ουσίας και αποτελέσματα.
Το ΕΛΛΙΝΥ θα είναι παρόν και θα κοιτά πάντα την ουσία, που πολλές φορές δεν γίνεται αντιληπτή από τον επιφανειακό θόρυβο που αναπτύσσεται και ο οποίος πολλές φορές σκιάζει την πραγματικότητα.»
Source: defence-point.gr

Εναλλακτικές στρατηγικές για αντιμετώπιση των Μνημονίων

ουρ Δρ. Γεώργιου Κ. Φίλη

Όπως γίνεται κατανοητό, το κύριο ζήτημα της Ελλάδας σε περίπτωση αλλαγής… υποδείγματος (paradigm change) – δηλαδή σε περίπτωση κατάρρευσης για οποιοδήποτε λόγο του Μνημονίου ΙΙΙ (όπως ακριβώς συνέβη και με το νούμερο Ι και ΙΙ της… τριλογίας) – και κήρυξης στάσης πληρωμών, δηλαδή χρεοκοπίας, θα είναι – μετά τις πρώτες ημέρες χάους που θα προκύψουν της κατάρρευσης – η εισαγωγή ενός νέου νομίσματος. Όπως πολύ σωστά αναφέρουν οι αναλυτές αλλά και η ιστορία και οικονομική θεωρία διδάσκει το κύριο πρόβλημα μίας πτώχευσης θα είναι ο υπερπληθωρισμός (hyperinflation) που θα προκύψει και κατά συνέπεια η καταβαράθρωση της αξίας των χρημάτων που θα έχουμε στα χέρια μας. Στην δικιά μας δε περίπτωση η κατάσταση θα είναι ακόμα πιο περίπλοκη αφού λόγω της χρεοκοπίας, εκ των πραγμάτων θα πρέπει να πάμε σε νόμισμα το οποίο θα ελέγχουμε, άρα θα πρέπει – πέραν της αντιμετώπισης του υπερπληθωρισμού – να εισάγουμε στη ζωή μας και ένα νέο νόμισμα, το οποίο ασχέτως σε ποια ισοτιμία αρχικά το κυκλοφορήσουμε σε σχέση με το ευρώ, αυτό θα υποτιμηθεί άμεσα και σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η ιστορία δε μας διδάσκει πως σε τέτοιες περιπτώσεις η διολίσθηση θα είναι τεράστια, καθημερινή με αποτέλεσμα ολόκληρη η οικονομία της χώρας να καταρρεύσει, ενώ θα εμφανιστούν και περιπτώσεις «μαύρης αγοράς» άλλων νομισμάτων.

Να αναφέρουμε ακόμα πως έως το συγκεκριμένο σημείο συμφωνούμε απόλυτα με τους προπαγανδιστές της «δραχμοφοβίας» και του «Ευρώ über alles», οι οποίοι μας λένε πως εάν «πάμε στη δραχμή θα είναι το τέλος της ζωής του έθνους και του κάθε ενός από εμάς ξεχωριστά», άρα «θα πρέπει να μείνουμε στο ευρώ» ακόμα και ως γκαρσόνια ή/και φτηνό εργατικό δυναμικό των Γότθων (στα πρότυπα των Μεξικάνων στη NAFTA) ακόμα και εάν χρειαστεί να πεθάνουν σε βάθος χρόνου ένα-δύο εκατομμύρια Έλληνες για διαφόρους λόγους (είτε λόγο έλλειψης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, είτε λόγω έλλειψης των στοιχειωδών συνθηκών ανθρώπινης διαβίωσης), ακόμα κι αν μία ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων χρειαστεί να μεταναστεύσει, ακόμα κι αν πάψουμε να είμαστε κράτος με την πρακτική και τη νομική έννοια του όρου…

Με άλλα λόγια, ας συμφωνήσουμε πως επειδή θα έρθει η Αποκάλυψη με τον Αρμαγεδδώνα μαζί εάν φύγουμε από το ευρώ και απλά προσφύγουμε στη δραχμή, δεν θα πρέπει να υπάρχει καμία κόκκινη γραμμή και αντίδραση στις απαιτήσεις των «εταίρων», πέραν του αίματος που θα προσφέρουν για ακόμα μία φορά οι Έλληνες στο βωμό του γερμανικού επεκτατισμού στη γηραιά ήπειρο για τρίτη φορά μέσα σε έναν αιώνα;

Όμως οι εντολοδόχοι της συγκεκριμένης πολιτικής λένε τη ΜΙΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ για το τι θα μπορούσε να συμβεί, ή μάλλον για το τι ακριβώς θα μπορούσαμε να κάνουμε εάν και εφόσον αποφασίζαμε(νε) να πάμε στη δραχμή. Οι επόμενες λοιπόν γραμμές της παρούσας σύντομης ανάλυσης θα προσπαθήσουν να παρουσιάσουν το άλλο μισό έργο, το οποίο ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ δεν αναφέρουν οι μορφωμένοι πολιτικοί μας:

Ανακεφαλαιώνοντας τα έως τώρα δεδομένα έτσι ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την ανάλυσή μας στη περίπτωση της «άτακτης» χρεοκοπίας της Ελλάδας:

Μετά το πρώτο χρονικό διάστημα λίγων – ελπίζουμε – εβδομάδων στις οποίες η χώρα και η κοινωνία θα πρέπει να απορροφήσει τα σεισμικά κύματα της χρεοκοπίας και του χάους που θα ακολουθήσει, η Αθήνα θα πρέπει να ετοιμάσει το πλάνο για τη μετα-ευρώ εποχή. Φυσικά η χώρα για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που μπορεί να είναι από δύο με τρεις εβδομάδες έως και κάποιους μήνες θα πρέπει να εξασφαλίσει για το εσωτερικό: επάρκεια καυσίμων τουλάχιστον για τον κρατικό μηχανισμό, τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου δικτύου για την αποθήκευση και διανομή τροφίμων σε πανελλαδικό επίπεδο, την απαραίτητη επάρκεια σε απαραίτητα υλικά των νοσοκομείων, και φυσικά την ετοιμότητα όλων των δυνάμεων ασφαλείας για την επιβολή του νόμου και της τάξης στο εσωτερικό, και της αποτροπής στο εξωτερικό. Για το εξωτερικό θα πρέπει να έχει σχηματίσει δύο-τρεις πολύ συγκεκριμένες συμμαχίες οι οποίες τη κρίσιμη στιγμή θα φέρουν την απαραίτητη ισορροπία σε πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο, ενώ θα πρέπει να έχει παραγγείλει τη κοπή νομίσματος σε κάποια από της συμμαχικές χώρες έτσι ώστε να μη «διαρρεύσει» η συγκεκριμένη διαδικασία σε διαφόρους φίλους και «εταίρους».

Όπως μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό για να γίνουν όλα τα παραπάνω, θα πρέπει ο σχεδιασμός να γίνει από τώρα, ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ, για την ακρίβεια ο σχεδιασμός θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει από την ημέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου εξήγγειλε από το Καστελόριζο την είσοδο της χώρας στην οικονομική επιτήρηση της Τρόικα.Επειδή όμως ο σκοπός της ανάλυσης δεν είναι να παρουσιάσουμε το κρίσιμο αυτό διάστημα της οργάνωσης του χάους, προχωράμε θέτοντας ως δεδομένο πως αργά ή γρήγορα η τάξη θα επανέλθει στη χώρα, και πως κάποιες βασικές και υποτυπώδεις λειτουργίες θα υπάρξουν παρά τη κατάρρευση.

Έτσι, μετά τη πτώχευση και την εξασφάλιση μίας κάποιας λειτουργίας του κράτους τα κύρια προβλήματα που θα αντιμετωπίσει θα είναι δύο: η εισαγωγή ενός νέου νομίσματος το οποίο θα ελέγχεται από την Ελλάδα (άρα η ισοτιμία του θα καθορίζεται από την Αθήνα), και η αντιμετώπιση των υπερπληθωριστικών τάσεων οι οποίες θα τείνουν να αποδομήσουν τη λειτουργία της κοινωνίας αλλά και θα στέλνουν στον κάλαθο των αχρήστων κάθε αρχικούς υπολογισμούς ισοτιμιών οι οποίες θα έχουν καθοριστεί σε σχέση με «σκληρά» νομίσματα (Ευρώ και δολάριο).

Σκοπός λοιπόν της πραγματικής κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας που θα έχει την… τύχη να κυβερνάει εκείνη τη στιγμή τον τόπο θα είναι (α) να εισαγάγει έναν νέο νόμισμα στις απαραίτητες ποσότητες γρήγορα και με ασφάλεια και (β) να μπορέσει να καταπολεμήσει τον υπερπληθωρισμό, με σκοπό να φέρει την κατάσταση στην ομαλότητα το συντομότερο δυνατό.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση προχωρούμε σε δύο πολύ σημαντικές υποθέσεις οι οποίες εάν δεν ισχύσουν τότε τα δεδομένα αλλάζουν άρδην. Οι υποθέσεις αυτές είναι οι εξής:

Πρώτον, υποθέτουμε ότι το Ευρώ – παρά την έξοδο της Ελλάδας ΚΑΙ της Κύπρου θα συνεχίσει να υπάρχει – κάτι το οποίο βέβαια δεν θα πρέπει να το θεωρούμε δεδομένο.  Σε κάθε περίπτωση όμως είμαστε υποχρεωμένοι να θεωρήσουμε πως τελικά θα επιβιώσει διότι θα πρέπει να πάρουμε για εμάς το χειρότερο δυνατό σενάριο, ότι εμείς καταρρέουμε και οι άλλοι επιβιώνουν.

Δεύτερον, υποθέτουμε επίσης πως η κατάρρευση της Ελλάδας ΚΑΙ της Κύπρου δεν θα οδηγήσει σε μία γενική κατάρρευση του διεθνούς οικονομικού συστήματος, κάτι για το οποίο και πάλι χωράει πολύ συζήτηση, άρα κατά τη φάση της ανάκαμψης θα υπάρχουν «επενδυτές» οι οποίο θα είναι σε θέση να προχωρήσουν σε επενδύσεις σε μία «παρθένα» αγορά όπως θα είναι η Ελλάδα μετά το… κραχ.

Όπως γίνεται ευκόλως κατανοητό, σε περίπτωση που οι δύο προαναφερόμενες παραδοχές δεν ισχύσουν δηλαδή σε περίπτωση που η Ελλάδα ή η Ισπανία οδηγήσουν την Ευρωζώνη σε κατάρρευση, στην ουσία θα μιλάμε για την λήξη της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ενοποίησης, κάτι το οποίο θα έχει με σεισμικές συνέπειες στην παγκόσμια αγορά και ειδικότερα στις οικονομίες και κοινωνίες κυρίως της Δύσης. Στην περίπτωση δηλαδή που η κατάσταση οδηγηθεί σε τέτοιες ατραπούς, ότι και να προσπαθούμε να αναλύσουμε με το παρών σημείωμα πολύ απλά δεν θα υφίσταται και τα πράγματα θα γίνουν απλούστατα, ο καθείς γυρνάει στο νόμισμά του και η «σεμνή τελετή λαμβάνει τέλος».

Ας υποθέσουμε όμως πως η Ευρωζώνη «κρατάει» και «ξερνάει ως χαλασμένο κεμπάπ» όπως ανέφερε παλιότερα ένας «φωστήρας» αναλυτής του BBC την Ελλάδα και την Κύπρο. Τι θα κάνει ο Ελληνισμός, θα εξαφανιστεί; Θα περάσουμε στις δελτούς της ιστορίας σαν τους… Μάγιας οι οποίοι πολύ απλά κάποια στιγμή… χάθηκαν;

Όχι βέβαια, εάν οι καταστάσεις μας οδηγήσουν στην έξοδο από την ευρωζώνη η υποχρέωσή μας ως Έλληνες θα είναι να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να χτίσουμε κάτι από την αρχή πολύ πιο στέρεο και ορθολογικό αυτή τη φορά. Αυτό τελικά πρόκειται να είναι και το ζητούμενο της μετά-Ευρώ εποχής, η Ελλάδα να μπορέσει να ζήσει με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και με όλα εκείνα τα εχέγγυα που θα της επιτρέψουν να αναπτυχθεί υπό στέρεες αυτή τη φορά βάσεις.

Οι διάφοροι λοιπόν καθηγητές (εντός ή εκτός εισαγωγικών, διότι κάποιοι θυμίζουν τη διαφήμιση για το… Στοίχημα!) που υπογραμμίζουν πως θα ζήσουμε ημέρες κατοχής… με το αυγό να κοστίζει κάποια… δισεκατομμύρια δραχμές (ή Μνες ή Βυζαντινούς Σόλιδους ή Φοίνικες ή όπως αλλιώς θέλετε – το όνομα του νέου νομίσματος δεν θα έχει καμία σημασία), άρα δεν θα πρέπει για κανένα λόγο να χρεοκοπήσουμε, άρα να βγούμε από ευρώ, άρα να καταγγείλουμε το μνημόνιο όπως προαναφέραμεέχουν δίκιο έως ένα σημείο: Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο όμως υπό την προϋπόθεση πως δεν θα προβούμε στις κατάλληλες κινήσεις για να το αντιμετωπίσουμε…

Και όμως, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε και τη χρεοκοπία, και την αλλαγή νομίσματος χωρίς να ζήσουμε τον λιμό των Αθηνών της κατοχής. Μπορούμε ακόμα να επιβιώσουμε χωρίς να είναι ανάγκη οι μισοί συνταξιούχοι της χώρα να πεθάνουν για να μειωθούν τα έξοδα στο ταμεία… Πώς όμως θα γίνει αυτό;

Σε αντιδιαστολή λοιπόν με όλους του καταστροφολόγους που τρομοκρατούν τον ζαλισμένο από τα γεγονότα Έλληνα πολίτη, η απάντηση στο πως θα καταφέρουμε εισαγάγουμε το νέο νόμισμα, να καταπολεμήσουμε τον υπερπληθωρισμό και να επιστρέψουμε την χώρα στις «αγορές» συνίσταται από τις παρακάτω προτάσεις:

H νέα δραχμή δεν θα πρέπει να ριχτεί απροστάτευτη στις αδηφάγες «αγορές» – διότι θα συμβεί αυτό για το οποίο απειλούν οι «μνημονιακοί» και ο υπερπληθωρισμός θα αποσαθρώσει κάθε έννοια οικονομικής σταθερότητας, τα χρήματα των καταθετών θα χαθούν και θα ζήσουμε για ένα μεγάλο διάστημα συνθήκες «εποχής της πέτρας» – αντιθέτως θα πρέπει να προστατευθεί, δηλαδή θα πρέπει για ένα σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα (δύο-τριών ετών) να «κλειδώσει» σε μία συγκεκριμένη – αδιαπραγμάτευτη – ισοτιμία με ένα σκληρό νόμισμα όπως είναι π.χ. το δολάριο. Ταυτοχρόνως, θα χρειαστούμε και ένα νέο «Σχέδιο Μάρσαλ» για την αναζωογόνηση της οικονομίας μας.

Η λογική των δύο παραπάνω κινήσεων, με πολύ απλά λόγια και αποφεύγοντας τεχνικούς όρους, είναι η εξής:

Σύνδεση δολαρίου-δραχμής: Η υπερτιμημένη οπωσδήποτε δραχμή  (αφού η ισοτιμία δραχμής-δολαρίου θα είναι «κλειδωμένη» για ένα χρονικό διάστημα σε επίπεδο τεχνητά υψηλό), θα επιτρέψει την τιθάσευση του υπερπληθωρισμού, ΣΧΕΔΟΝ ΑΜΕΣΑ, καθώς και θα αποτρέψει τις κερδοσκοπικές επιθέσεις από το εξωτερικό, ενώ δεν θα επιτρέψει και τη δημιουργία «μαύρης αγοράς» νομισμάτων στο εσωτερικό. Αποτέλεσμα της εισαγωγής ενός σταθερού – έστω υπερτιμημένου, άρα ακριβού – νομίσματος θα είναι να επέλθει κάποιου είδους σταθερότητα στην οικονομία τόσο στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό. Με το συγκεκριμένο τρόπο η Ελλάδα θα μπορέσει να καταπολεμήσει το κύριο αποτέλεσμα μίας οικονομικής κατάρρευσης, τον πληθωρισμό του οποίου τις διαλυτικές επιπτώσεις στις κοινωνίες φοβούνται οι Γερμανοί και σωστά πράττουν έως ένα σημείο αφού έχουν πικρή εμπειρία κατά τη διάρκεια των μεταπολεμικών περιόδων της δεκαετία του 1920 και του 1940, και για το λόγο αυτό μας επιβάλλουν άλλα αυτά τα προγράμματα «δημοσιονομικής πειθαρχίας».

Ταυτοχρόνως η Αθήνα θα πρέπει να διαπραγματευτεί ένα νέο «Σχέδιο Μάρσαλ» σίγουρα με τις ΗΠΑ, αλλά ίσως και με τη Ρωσία και τη Κίνα (και τις υπόλοιπες, ίσως χώρες των BRICS) με σκοπό η Ελλάδα να προχωρήσει σε έργα υποδομής και επενδύσεις, δηλαδή σε ανάπτυξη. Ο στόχος της οικονομικής αυτής βοήθειας θα είναι να καλύψει την αρχική έλλειψη ρευστού – συναλλάγματος που θα αντιμετωπίσει αφού η «σκληρή» – άρα ακριβή – δραχμή θα καταστήσει τις εξαγωγές μας πολύ ακριβές σε σχέση με τις εισαγωγές. Αποτέλεσμα αυτού θα είναι η χώρα, ενώ θα έχει στην ουσία καταπολεμήσει τον εκφυλιστικό πληθωρισμό να υποφέρει από ένα έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της – αυτό που αντιμετωπίζει δηλαδή και σήμερα με μία όμως διαφορά, τότε θα έχουμε νόμισμα το οποίο θα ελέγχουμε και δεν θα κινούμαστε σύμφωνα και αποκλειστικά με τις απαιτήσεις της «μαντάμ» του Βερολίνου. Η τονωτική αυτή ένεση θα επιτρέψει στην οικονομία της χώρας να κινηθεί και να παράγει, θα επιτρέψει την εκπόνηση ενός νέου προγράμματος δημοσίων επενδύσεων αλλά και θα δημιουργήσει ένα νέο επενδυτικό περιβάλλον για τους ιδιώτες, πάντα υπό τις συνθήκες «ελεγχόμενης σταθερότητας» αφού η σύνδεση με το δολάριο θα αποσβήνει τις πληθωριστικές πιέσεις.

Με τη παρέλευση όμως ενός ικανού χρονικού διαστήματος κατά το οποίο η χώρα – εβρισκόμενη στην «εντατική» – θα σταθεροποιείται σε μακροοικονομικό και μικροοικονομικό επίπεδο, θα πρέπει να βγει από τον «αναπνευστήρα» της σύνδεσης με το δολάριο και του «Σχεδίου Μάρσαλ». Για να το επιτύχει αυτό θα πρέπει (α) να αυξήσει τα επιτόκια έτσι ώστε να προσελκύσει επενδυτικά κεφάλαια, (β) να πάψει – τουλάχιστον επισήμως – να συνδέει τη δραχμή με το δολάριο, έτσι ώστε το νέο νόμισμα με μία φυσιολογική – ανεπισήμως… ελεγχόμενη – υποτίμηση σε σχέση με το δολάριο να μειώσει την τιμή των εξαγόμενων προϊόντων με αποτέλεσμα να βελτιώνει το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της και τελικά μέσω της εμπιστοσύνης που θα έχει ανακτήσει από τις αγορές, αφού το χρέος θα μειώνεται, να είναι σε θέση να «βγει» στις αγορές από μόνη της χωρίς περεταίρω οικονομική βοήθεια.

Όπως γίνεται κατανοητό, οι συγκεκριμένες κινήσεις έχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε σχέση με αυτό που βιώνουμε μέχρι στιγμής: Το πλεονέκτημα έχει να κάνει με το γεγονός πως η αρχική συμφωνία για την υλοποίηση ενός τέτοιου προγράμματος είναι πρωτίστως πολιτική και μετά οικονομική, δηλαδή η Ελλάδα θα πρέπει να διαπραγματευτεί σωστά σε γεωπολιτικό και γεωοικονομικό επίπεδο, και όχι στο επίπεδο του «πόσες απολύσεις θα κάνω τώρα και πόσες σε ένα μήνα για να πάρω τη… δόση μου». Όπως γίνεται αντιληπτό η γεωπολιτική διαπραγμάτευση της χώρας μας με τις ΗΠΑ αλλά και με τη Ρωσία είναι θα είναι πολύ πιο προσοδοφόρα αφού εκεί θα «πουλήσουμε» το ότι είμαστε… «μαγαζί γωνία» για μία σειρά από θέματα τα οποία ενδιαφέρουν τόσο την Ουάσιγκτον όσο και τη Μόσχα.

Έτσι, η αρχική και «κλειδωμένη» ισοτιμία δραχμής-δολαρίου εάν αποφασιστεί σε πολιτικό επίπεδο μπορεί πολύ εύκολα να καθοριστεί από τα επιτελεία των κυβερνήσεων με βάση τις οικονομικές παραμέτρους του θέματος. Το «Σχέδιο Μάρσαλ» αποτελεί ακόμα ένα πεδίο διαπραγμάτευσης με βάση τα πραγματικά και εκτιμώμενα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας, ενώ στο ποσό αυτό θα μπορούσαν να συμβάλλουν και οι Ρώσοι αλλά και οι Κινέζοι. Τέλος το πότε η χώρα θα αποδεσμευθεί από το δολάριο, και το πώς θα διαμορφώσει το επιχειρηματικό περιβάλλον για να προσελκύσει επενδύσεις, και σε ποιους τομείς πάλι θα μπορεί να καθοριστεί μέσω συζητήσεων. Σε απλά Ελληνικά η συγκεκριμένη επιλογή θα βάλει στη πρώτη θέση την πολιτική και την κοινωνία και δε δεύτερη μοίρα του «μύωπες»… λογιστές και υπαλληλίσκους διαφόρων οικονομικών ιδρυμάτων οι οποίοι το μόνο που επιζητούν είναι η επιβίωση των ημετέρων και τίποτα περισσότερο.

Κλείνοντας το συγκεκριμένο σημείωμα θα πρέπει να προχωρήσουμε στις παρακάτω διευκρινήσεις:

Πρώτον, τo πλαίσιο που σκιαγραφήθηκε με αδρές γραμμές δεν αποτελεί πανάκια για το πρόβλημα της χώρας, αλλά αποτελεί πιστεύουμε μία χειροπιαστή λύση σε περίπτωση που η χώρα καταλήξει τελικά εκτός Ευρωζώνης. Με άλλα λόγια ακόμα και στη συγκεκριμένη περίπτωση θα πρέπει να παλέψουμε για τη χώρα και τους ανθρώπους μας και να επιβιώσουμε…

Δεύτερον, ένα πολύ σημαντικό σημείο το οποίο χρήζει μεγάλης συζήτησης είναι το τι ακριβώς θα γίνει με το χρέος. Από τη πλευρά μας, πέραν της αρχικής τοποθέτησης πως ο «μπαταχτσής» δεν ταιριάζει ως χαρακτηρισμός στο έθνος των Ελλήνων, θα σημειώσουμε τρία θέματα. α) Είναι προφανές πως θα πρέπει να γίνει πολύ προσεχτικός έλεγχος το τι ακριβώς είναι αυτό που χρωστάμε και το τι έχει να κάνει με τόκους και μάλιστα τοκογλυφικούς. β) Η διεθνής νομοθεσία έχει προβλέψεις για την προστασία του δανειολήπτη αναφορικά με το κατά πόσο το χρέος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «επαχθές» (Odious Debt). γ) Και κυριότερο, αυτό που δεν λένε οι «μνημονιακοί», είναι πως η διαχείριση ενός τέτοιου χρέους σε μία τέτοια στιγμή είναι κυρίως προϊόν διαπραγμάτευσης και πολιτικών – όχι οικονομικών – συζητήσεων.

Έχει για παράδειγμα κανείς αναρωτηθεί που πήγε και τί συνέβη ακριβώς με το χρέος του Ιράκ, μετά την πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν; Με άλλα λόγια από τη στιγμή πλέον που το χρέος της χώρας μας έχει μετατραπεί από χρέος σε ιδιώτες σε χρέος προς κράτη, η συζήτηση θα πρέπει να κινηθεί στην σφαίρα της υψηλής πολιτικής, του δούναι και του λαβείν, έτσι ώστε να μπορέσουμε να ελαφρύνουμε την πλάτη του λαού μας από βάρη τα οποία δεν του αναλογούν και το σταματάμε εδώ…

Από εδώ και πέρα τη σκυτάλη την λαμβάνει ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ ο οποίος για ακόμα μία φορά ξεκαθάρισε πως το χρέος της Ελλάδας θα πρέπει να «κουρευτεί» διότι πολύ απλά ως 189% του Α.Ε.Π. δεν είναι βιώσιμο, αλλά και ο πρόεδρος της Ρωσίας ο οποίος υπογράμμισε πως η Ελλάδα δεν θα τραβούσε αυτά που περνάει εάν είχε τη δραχμή…

Τρίτον, θα πρέπει να καταστεί ξεκάθαρο πως με το συγκεκριμένο πλαίσιο που παρουσιάζουμε, σε καμία περίπτωση δεν στέλνουμε στο «πυρ το εξώτερον» όλες τις προβλέψεις του μνημονίου οι οποίες πολύ απλά αναφέρουν κάποια από τα χιλιάδες κακώς κείμενα που θα πρέπει να διορθώσουμε για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από την… κακοδαιμονία μας. Είναι σαφές πως ακόμα και να τα καταφέρουμε να επιβιώσουμε, εάν οι δομές του κράτους μας παραμείνουν ως έχουν τότε σε καμία περίπτωση είτε είμαστε στο ευρώ, είτε σε δραχμή, είτε σε δολάριο είτε σε οτιδήποτε άλλο σκεφτούμε, δεν πρόκειται να φτιάξουμε κάτι σωστό και στέρεο και σε μερικά χρόνια θα βρισκόμαστε στην ίδια και απαράλλαχτη κατάσταση.

Ο δημόσιος τομέας, με ευρώ ή χωρίς, με μνημόνιο ή χωρίς, θα πρέπει να μειωθεί και να γίνει λειτουργικός. Οι νόμοι θα πρέπει να εφαρμόζονται και ο επιχειρηματίας θα πρέπει να βοηθηθεί από το κράτος να προσφέρει αυτό που μπορεί. Φυσικά η φοροδιαφυγή θα πρέπει να καταπολεμηθεί και ο Έλληνας θα πρέπει να δει το κράτος ως «αρωγό» και όχι ως «δυνάστη», από την άλλη το κράτος θα πρέπει να δει τον πολίτη ως «συνεταίρο» και όχι ως «δυνητικό κλέφτη». Το σταματάμε εδώ για να μην ακουστούμε ως… πολιτικοί, νομίζουμε πως το επιχείρημα είναι κατανοητό. Η τελευταία επισήμανση στο συγκεκριμένο σημείο είναι πως ο στρατηγικός ορίζοντάς μας θα πρέπει να είναι να μπορέσουμε τελικά να δημιουργήσουμε «κράτος» (διότι τώρα δεν έχουμε) μέσα στα επόμενα 10 έτη, τέτοιο κράτος το οποίο η… Τρόικα θα ήταν υπερήφανη για εμάς, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να μη χρειαστεί να θυσιαστεί, μέσα σε 24 μήνες, ο μισός πληθυσμός της χώρας για να επιβιώσει ο άλλος μισός – κάτι το οποίο με… σαφήνεια προβλέπει το μνημόνιο ΙΙΙ.

Τέταρτον, το «defence-point.gr» θεωρεί τιμή του να αποτελεί έναν από τους πρωτεργάτες και «εμπόρους ελπίδας» αναφορικά με το ζήτημα των υδρογονανθράκων, το να σημειώσουμε την αξία τους για το νέο οικονομικό μοντέλο της χώρας θεωρούμε πως είναι πλέον πλεονασμός θα σημειώσουμε μόνο το εξής: Συμφωνούμε απόλυτα με τον πρωθυπουργό ο οποίος όπου σταθεί και όπου βρεθεί, πλην φυσικά της Βουλής, μιλάει για τη αξία των ελληνικών κοιτασμάτων και τη σημασία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Συμπληρώνουμε λοιπόν πως η ανακήρυξη ΑΟΖ – μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο διαπραγμάτευσης με τους εξωτερικούς δρώντες – και η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων μας θα δημιουργήσει για πρώτη φορά στην μετα-οθωμανική Ελλάδα μία πηγή πλούτου και εισροής κεφαλαίων και ρευστού, η οποία θα μας επιτρέψει επιτέλους να παράγουμε κάτι το οποίο να μπορούμε να εξάγουμε σταθερά και αδιαλείπτως στο εξωτερικό, με ότι αυτό συνεπάγεται για το θέμα της οικονομικής μας ανάπτυξης και πολιτικής μας ισχύος.

Ακόμα όμως και σε αυτό το θέμα θα πρέπει να σημειώσουμε πως η εκμετάλλευση των αποθεμάτων μας θα πρέπει να λειτουργήσει ως μία σχετικά άμεση πηγή εσόδων, τα οποία όμως σε βάθος χρόνου θα πρέπει να συνοδευτούν με την ανάπτυξη και άλλων τομέων της οικονομίας μας, διότι δεν έχει κανένα νόημα να εξαρτόμαστε από ένα αγαθό (commodity) το οποίο υπό συνθήκες η ζήτησή του μπορεί να μεταβληθεί άρδην σε σχέση με τους οικονομικούς κύκλους των κρατών αλλά και τις πολιτικές συγκυρίες, άρα και η τιμή του. Με άλλα λόγια οι υδρογονάνθρακες θα μας βοηθήσουν να ορθώσουμε το ανάστημά μας για πρώτη φορά μετά την εποχή του Βυζαντίου και θα μας δώσουν τον απαραίτητο χρόνο (δηλαδή τα απαραίτητα έσοδα) για να ορθοποδήσουμε αρχικά και κατόπιν να αναπτύξουμε το συγκριτικό πλεονέκτημα του Ελληνισμού ο οποίος δεν είναι άλλος από το υψηλό μορφωτικό επίπεδο, η καινοτομία και η επιχειρηματικότητα.

Θα πρέπει να έχει γίνει ως τώρα σαφές πως οι πολιτικοί μας ταγοί λένε στον κόσμο τη μισή αλήθεια, αφού επιμένουν με την εμμονή… αυτιστικού στο πληθωριστικό φαινόμενο της αλλαγής νομίσματος ενώ ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ ΛΗΣΜΟΝΟΥΝ υπάρχει τρόπος η χώρα να αποφύγει το πικρό ποτήριο τούτο… Ο φίλος αναγνώστης θα πρέπει να αντιληφθεί, ότι στην πραγματικότητα η Ελλάδα ακόμα και εάν χρεοκοπήσει δεν θα σταματήσει να αναπνέει και να ζει, μπορεί φυσικά κάποια συμφέροντα να θιγούν αλλά αυτό στα πλαίσια της ιστορικής πραγματικότητας είναι… κατανοητό, όσο κατανοητό είναι πως και κάποιοι άλλοι θα κερδίσουν. Το βασικό όμως είναι πως η χώρα ακόμα και εκτός ευρώ έχει μέλλον, ίσως να έχει ένα καλύτερο μέλλον, από αυτό που μας υπόσχονται οι «τρομολάγνοι» παντογνώστες διαμορφωτές της… κοινής γνώμης.

Η Ελλάδα έχει περάσει πολύ μεγαλύτερες μπόρες από τη σημερινή, έχει αντιμετωπίσει χειρότερους κινδύνους από την πτώχευση, σε τελική ανάλυση το έχει ξαναβιώσει. Είναι σαφές πως στο πλαίσιο της σύντομης επίγειας ζωής μας ως άνθρωποι – οι οποίοι σε σχέση με του προγόνους μας έχουμε περάσει πολύ καλύτερα – να αισθανόμαστε πως χάνουμε το έδαφος από τα πόδια μας, πως θα πέσει οι ουρανός στο κεφάλι μας. Δυστυχώς ή ευτυχώς είμαστε πολύ «μικροί» για να δούμε την μεγάλη εικόνα των εξελίξεων στην ανθρώπινη ιστορία, είμαστε όμως σίγουρα πολύ «μεγάλοι» στο να κατανοήσουμε πως η Ελλάδα «προώρισται να ζήσει» και να εξασφαλίσουμε πως «θα ζήσει»…

Κλείνοντας να σημειώσουμε τρία θέματα: Πρώτον, όπως μπορεί να γίνει κατανοητό η όλη ανάλυση στερείται λεπτομερειών αναφορικά με το ζήτημα της διαπραγμάτευσης με τους διαφόρους «ενδιαφερομένους» πολύ απλά διότι κάποια θέματα θα πρέπει να μην δημοσιευτούν. Δεύτερον,το «www.defence-point.gr» θα δημοσιεύσει με ευχαρίστηση κάθε τεκμηριωμένη και ευπρεπώς διατυπωμένη άποψη η οποία θα προωθεί το διάλογο στο συγκεκριμένο κρίσιμης σημασίας για την επιβίωση της χώρας ζήτημα. Τρίτο, σε επόμενη ανάρτηση, συνεχίζοντας της συγκεκριμένη συζήτηση θα αναφερθούμε σε μία χώρα η οποία αντιμετώπισε με παρόμοιο τρόπο ΚΑΙ ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ το σοβαρότατο οικονομικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε… ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ (η οποία βέβαια σήμερα είναι στους… G20, αν και τα προβλήματα προσφάτως επανήλθαν)

Source: .http://www.defence-point.gr/news/?p=62697

Η τουρκική στρατηγική για την αναθεώρηση του καθεστώτος του Αιγαίου

Η πολιτική της Άγκυρας για αναθεώρηση του καθεστώτος του Αιγαίου και αμφισβήτησης του status quo, πολιτική που εφαρμόζεται με συνέχεια και συνέπεια από το 1973, πέρασε  σε νέα φάση. Όπως έχει γίνει κατά καιρούς στο παρελθόν, μεταβάλλεται η τρέχουσα πρακτική και ο άμεσος στόχος, ενώ η στρατηγική επιδίωξη παραμένει η ίδια.
Αυτή τη φορά η Άγκυρα δεν αφήνει καμία απολύτως αμφιβολία ως προς τον άμεσο στόχο και την εφαρμοζόμενη τακτική. Σε μία οργανική συνέχεια της πολιτικής της για αμφισβήτηση του Αιγαίου, πέρασε για πρώτη φορά στη ρητή κι έμπρακτη αμφισβήτηση του καθεστώτος κατοικημένων νησίδων του Αιγαίου. Ήταν μια λογική κίνηση, δεδομένου ότι η Άγκυρα είχε ήδη επιτύχει την καταγραφή των ελληνικών βραχονησίδων ως γκρίζων ζωνών, και δεδομένου ότι προχωρά πάντα με μικρά αλλά συστηματικά βήματα στη διεύρυνση της επιθετικότητάς της. Η αμφισβήτηση της κυριαρχίας σε δύο μικρά κατοικημένα ελληνικά νησιά υπήρξε λογική επόμενη κίνηση.

Αυτό που προκαλεί σοκ είναι η αντίδραση της ελληνικής πλευράς. Ή, για την ακρίβεια, η έλλειψη αντιδράσεως, και η συνέχιση της … επίθεσης φιλίας προς την Τουρκία, ενώ αυτή κλιμακώνει τις ευθείες επιθετικές της ενέργειες προς την ελληνική πλευρά.Η κίνηση της Τουρκίας να κλιμακώσει τις διεκδικήσεις της έναντι της Ελλάδος, και μάλιστα με την απειλή εναντίον κατοικημένων, πλέον, περιοχών, θα μπορούσε να είναι η χρυσή ευκαιρία για την Ελλάδα. Πιο συγκεκριμένα, η Ελλάδα είχε, κατά την τελευταία περίοδο, εγκλωβιστεί σε ένα δίλημμα που της δημιούργησε η Τουρκία:

Οι προκλήσεις της ήταν πάντοτε κλιμακούμενες με μικρά βήματα, γεγονός που δυσκόλευε την Ελληνικές κυβερνήσεις (ή τους έδινε μία καλή πρόφαση να αποφύγουν) να ορίσουν την κόκκινη γραμμή πέραν της οποίας δεν θα ανεχτούν περαιτέρω αμφισβήτηση των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων, και η πολιτική τους έναντι της Τουρκίας θα αλλάξει δραστικά. Από το χειμώνα του 2008-2009 η Τουρκία προέβη σε μία ρητή, σαφή και ιταμή κλιμάκωση των προκλήσεών της. Διακήρυξε ότι το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι είναι «αγνώστου πατρός», πρέπει η Ελλάς και η Τουρκία να συναποφασίσουν για το καθεστώς τους, οι (καθεστωτικές) τουρκικές εφημερίδες διαπίστωσαν ότι… οι κάτοικοί τους μεταφέρθηκαν εκεί νύχτα ως έποικοι για να δικαιολογήσουν τις ελληνικές αξιώσεις επί του νησιού, παραβιάζει συστηματικά και ολοένα και πιο προκλητικά τον εναέριο χώρο τον νησίδων, προβαίνοντας συνεχώς σε χαμηλές υπερπτήσεις, και καλώντας το… ελικόπτερο του Έλληνα προέδρου της Δημοκρατίας που επισκέπτονταν το νησί την άνοιξη να απομακρυνθεί επειδή παραβιάζει τον τουρκικό εναέριο χώρο.

Αν η τρέχουσα ελληνική κυβέρνηση είχε εγκλωβιστεί από την τακτική των προηγουμένων κυβερνήσεων σε μία παγιωμένη κατάσταση αποδοχής των προκλήσεων την οποία δεν μπορούσε (ευλόγως) να αλλάξει εύκολα εν ψυχρώ, η νέα κατάσταση της έδινε τη χρυσή ευκαιρία: ήταν η κατάλληλη στιγμή να δηλωθεί (προς πάσα κατεύθυνση) ότι η Τουρκία εδώ ξεπερνά τα εσκαμμένα, ότι η απειλή εναντίον ελλήνων πολιτών δε θα γίνει ανεκτή, κι ότι τουρκικές στρατιωτικές ενέργειες που θα θέτουν σε κίνδυνο έλληνες πολίτες θα αντιμετωπίζονται δυναμικά. Ή, πιο απλά, ότι οτιδήποτε επιχειρεί να πετάξει πάνω από κατοικημένες ελληνικές νησίδες θα αποτελεί στόχο προς εξουδετέρωση.
Αλλά πέραν του ότι η κλιμάκωση αυτή της Άγκυρας ήταν μία ευκαιρία για «ανοικτή στροφή» στην ελληνική πολιτική στο Αιγαίο, η στροφή αυτή καθίστατο πλέον επιτακτική για λόγους αυτοπροστασίας της ελληνικής πλευράς.

Η νέα πολιτική της Άγκυρας με σαφήνεια επιδιώκει να δημιουργήσει τετελεσμένο στο χώρο του Αιγαίου. Το τετελεσμένο αυτό θα αφορά την παγίωση νέου status quo, κατά το οποίο το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι (ως αντιπροσωπευτικά ενός πολύ μεγαλύτερου πλήθους νησιών) θα είναι ασαφούς και αμφισβητούμενης κυριαρχίας, θα είναι “disputed islands” όπως θα αναφέρονται πλέον σε αυτά ο διεθνής τύπος και οι ξένες κυβερνήσεις (όπως ακριβώς αναφέρονται και στην Ίμια). Το καθεστώς αυτό είναι πιθανόν να αποτελεί στόχο καθ’εαυτό, είναι όμως πολύ πιο πιθανόν να αποτελεί την προετοιμασία για την λογικά επόμενη κίνηση της Άγκυρας. Και η κίνηση αυτή είναι η αιφνιδιαστική κατάληψη μίας κατοικημένης νησίδας – του Φαρμακονησίου, του Αγαθονησίου ή και άλλης κατοικημένης νησίδας.
Καλώς ή κακώς, δεν είναι επιχειρησιακά δύσκολη, σε μία κατάλληλη ευκαιρία, η αιφνιδιαστική και σχετικά αναίμακτη κατάληψη μίας τέτοιας νησίδας. Η τουρκική κυβέρνηση θα μπορεί, έτσι, ένα πρωί, να εμφανιστεί στην Ελλάδα με μία τέτοια νησίδα υπό την κατοχή της, με τους κατοίκους σαν ομήρους, και με την πρόσκληση σε διαπραγματεύσεις για τον καθορισμό του συνολικού καθεστώτος του Αιγαίου. Η Ελλάδα θα τεθεί τότε προ του διλήμματος είτε να ξεκινήσει έναν πλήρη πόλεμο κατά της Τουρκίας (γιατί επιχειρησιακά αυτή είναι η αναπόφευκτη απάντηση σε αυτή την ενέργεια) είτε να προσέλθει ταπεινωμένη σε διαπραγματεύσεις. Βεβαίως υπάρχει και δύο ενδιάμεσες στρουθοκαμηλικές λύσεις, από αυτές που πολύ αρέσουν στο ελληνικό πολιτικό κατεστημένο:

• Η ελληνική κυβέρνηση θα διακηρύξει ότι δεν αναγνωρίζει το νέο status quo, και το καταληφθέν νησάκι παραμένει (de jure) στην ελληνική κυριαρχία. Και φυσικά μία αναπόφευκτη αλλαγή κυβερνήσεως θα δώσει λύση και στο εσωτερικό πρόβλημα που θα δημιουργηθεί, καθώς η καινούργια κυβέρνηση θα μπορεί να αδρανήσει επικαλούμενη ότι για το πρόβλημα φταίει η απερχόμενη κυβέρνηση, και φυσικά δε μπορεί κανείς να της ζητήσει να κηρύξει … πόλεμο στην Τουρκία για να διορθώσει τα λάθη της αντιπολίτευσης…

• Εναλλακτικά, και σε εφαρμογή του θλιβερού δόγματος του ισοδυνάμου τετελεσμένου, η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να επιχειρήσει σχετικά γρήγορα να καταλάβει κι αυτή μία μικρή αντίστοιχη τουρκική κατοικημένη νησίδα. Αλλά η λύση αυτή είναι μάλλον δύσκολη και πάντως ατελέσφορη.

Είναι δύσκολη γιατί:
Οι αντίστοιχες τουρκικές βραχονησίδες είναι πολύ λιγότερες από τις ελληνικές, και είναι δυνατόν να φυλαχθούν πολύ καλύτερα από κάποιον ο οποίος και την πρωτοβουλία έχει (άρα δε θα αιφνιδιαστεί) και πολύ περισσότερο ανθρώπινο δυναμικό διαθέτει ώστε να μπορεί να επανδρώσει επαρκέστατες φρουρές στους λίγους στόχους που διαθέτει.
Και είναι ατελέσφορη γιατί:
α) Η απλή ανταλλαγή βραχονησίδων είναι ολέθρια λύση για την Ελλάδα. Γιατί είναι η Ελλάδα που έχει τις πολλές νησίδες και νησάκια στο Αιγαίο. Η Τουρκία θα είναι παραπάνω από ευτυχείς να βάλει τις βραχονησίδες της στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μαζί με τις ελληνικές, για τον απλούστατο λόγο ότι μόνον να κερδίσει μπορεί από τέτοιες διαπραγματεύσεις.
β) Το μήνυμα που μεταδίδει στην άλλη πλευρά το δόγμα του «ισοδύναμου τετελεσμένου» είναι ότι οποιοδήποτε εγχείρημα από τουρκικής πλευράς είναι, σε κάθε περίπτωση ασφαλές, γιατί η Ελλάδα δεν πρόκειται να κλιμακώσει η ίδια την κατάσταση, ό,τι κι αν συμβεί, αλλά θα προσπαθεί να κρατήσει την κρίση στο κατώτατο χαμηλό επίπεδο. Η διαβεβαίωση αυτή για ασφαλές παίγνιο είναι ανοικτή πρόσκληση στην Άγκυρα για τυχοδιωκτισμούς και κλιμάκωση των ενεργειών της. Δεν είναι αποτροπή, είναι προτροπή.

Σε οποιοδήποτε κράτος του κόσμου που σέβεται τον εαυτό του, διέπεται από κοινό νου και δεν έχει καταστεί, εμφανώς ή όχι, κράτος-δορυφόρος, θα ήταν να διακηρύξει urbi et orbi, και προς πάσα κατεύθυνση, ότι οι νέες αυτές ενέργειες ξεπερνούν τα εσκαμμένα, κι ότι σε νέα περίπτωση παραβιάσεως των θεμελιωδών κυριαρχικών της δικαιωμάτων θα τα προασπίσει με κάθε μέσον. Και ότι, όπως είπε «κάποιος» σε παλαιότερη εποχή, αν η Τουρκία ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου, η Ελλάς θα την ακολουθήσει. Αυτό όχι μόνον είναι η καλύτερη προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, αλλά και ο καλύτερος τρόπος προάσπισης της ειρήνης. 
http://www.enkripto.com/2009/07/blog-post_1676.html