Πρώτη Κουρδική Εθνοσυνέλευση :Εν όψει γεωπολιτικής δίνης για την Τουρκία

Πριν από λίγες ημέρες, αντιπροσωπεία πολιτικών από το Βόρειο Κουρδιστάν (Τουρκία), αποτελούμενη από τον βετεράνο Αχμέτ Τουρκ, συν-πρόεδρο του Συνεδρίου Δημοκρατικής Κοινωνίας (DTK), την συν-πρόεδρο του DTK, Αϋσέ Τουγλούκ, τον συν-πρόεδρο του Κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP), Σελαχατίν Ντεμιρτάς και τον βουλευτή του BDP, Σαρί Σακίκ, επισκέφθηκαν την πρωτεύουσα του αυτόνομου Κουρδιστάν, Ερμπίλ και συζήτησαν τον ίδιο τον πρόεδρο Μεσούτ Μπαρζανί αλλά και με μια σειρά άλλους πολιτικούς παράγοντες, το καυτό ζήτημα της Πρώτης Κουρδικής Εθνοσυνέλευσης.

Μετά από τριήμερη παραμονή, λίγο πριν η αντιπροσωπεία αναχωρήσει για το Βόρειο Κουρδιστάν, ο Αχμέτ Τουρκ έκανε δηλώσεις, που αξίζει να τις διαβάσουμε κατά λέξη:

«Η εθνική ενότητα των Κούρδων είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Γι’ αυτό αποφασίσαμε η Πρώτη Κουρδική Εθνοσυνέλευση να πραγματοποιηθεί τον ερχόμενο Ιούνιο. Για τις εργασίες της Εθνοσυνέλευσης θα συγκροτηθεί μια επιτροπή αποτελούμενη από δώδεκα άτομα, τέσσερις από κάθε τμήμα του Κουρδιστάν. Η επιτροπή αυτή, τον Απρίλιο ή τον Μάιο, θα ανακοινώσει σε όλη τη διεθνή κοινότητα τις λεπτομέρειες για την πραγματοποίηση της Εθνοσυνέλευσης, η οποία θα γίνει τον προσεχή Ιούνιο».

Επειδή η Τουρκία και οι υποστηρικτές της στην περιοχή προσπάθησαν να ασκήσουν πιέσεις για να μη συμμετέχει το ΡΚΚ, ο Μπαρζανί ζήτησε να καταθέσει τα όπλα και μετά να συμμετέχει στην Εθνοσυνέλευση, κάτι που απέρριψε μετά βδελυγμίας το ΡΚΚ. Για το θέμα αυτό ο Αχμέτ Τουρκ είπε:

«Η αλήθεια είναι ότι το ΡΚΚ εκπροσωπεί ένα πολύ μεγάλο μέρος του κουρδικού λαού. Κούρδοι από όλα τα τμήματα του Κουρδιστάν στηρίζουν με κάθε τρόπο και με όλη την ψυχή τους το ΡΚΚ. Σε περίπτωση που δεν συμπεριληφθεί το ΡΚΚ στις εργασίες και τις προσπάθειες που γίνονται για την εθνική ενότητα των Κούρδων, σε περίπτωση που δεν συμμετέχει στην Εθνοσυνέλευση, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για ενότητα. Στην περίπτωση το κουρδικό έθνος θα έχει υποστεί μεγάλη ζημιά. Γι’ αυτό πιστεύουμε ότι το ΡΚΚ αλλά και όλες οι άλλες κουρδικές πολιτικές και μαζικές οργανώσεις θα πρέπει να συμμετέχουν στην Εθνοσυνέλευση».

Να σημειωθεί ότι για την επίσκεψη έδειξε έντονο ενδιαφέρον η Τουρκία, η οποία παρακολουθεί τις εξελίξεις γύρω από το θέμα της Πρώτης Κουρδικής Εθνοσυνέλευσης με ιδιαίτερη ανησυχία. Και αυτό γιατί ενώ η άμμος της κλεψύδρας των εξελίξεων στη Συρία ρέει με αδυσώπητο τρόπο και ενώ η κατάσταση στο Ιράν, ούτως ή άλλως βάζει την Τουρκία στο επίκεντρο μιας γεωπολιτικής δίνης, η Πρώτη Κουρδική Εθνοσυνέλευση, που θα θέσει τα θεμέλια της εθνικής ενότητας των Κούρδων του Βορείου, του Νοτίου, του Ανατολικού και του Δυτικού Κουρδιστάν, θα αποτελεί για την Άγκυρα μια εξέλιξη που μπορεί να δημιουργήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις στο δικό της Κουρδικό.

Γι’ αυτό είχαμε πει σε προηγούμενο άρθρο μας που αναφερόταν στην ανώτερη στρατηγική που είναι σε εξέλιξη στο ζήτημα της εκμετάλλευσης των υποθαλάσσιων ενεργειακών αποθεμάτων στη ΝΑ Μεσόγειο, εκείνο το «Θα ήταν δε ευχής έργον η εξέλιξή τους να συμπέσει χρονικά με την μακροχρόνια εμπλοκή της Τουρκίας σε μέτωπα όπως η Συρία, το Ιράν και το Κουρδικό».

Source : infognomonpolitics.blogspot

Η μάχη εξουσίας στην Αγκυρα

Η μάχη εξουσίας στην Αγκυρα καλά κρατεί και η «κρίση στη ΜΙΤ» έδειξε πόσο ισχυρός παραμένει ο Ταγίπ Ερντογάν

Με το βλέμμα στραμμένο στις προεδρικές εκλογές του 2014, ο Τούρκος ηγέτης Ταγίπ Ερντογάν, που συμπληρώνει φέτος 10 χρόνια στην εξουσία, ετοιμάζεται για τη μεγάλη αναμέτρηση που θα τον οδηγήσει, εάν το επιτρέψει φυσικά η υγεία του, στην προεδρία της χώρας με εξουσίες σχεδόν δεσποτικές.

Το τελευταίο κρίσιμο επεισόδιο ήταν η «κρίση της ΜΙΤ», που ξαφνικά ο εισαγγελέας στράφηκε εναντίον του προστατευόμενου του πρωθυπουργού, διοικητή της Κρατικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, με αφορμή τις επαφές του με το παράνομο PKK. Ο κ. Ερντογάν πέρασε μέσα σε λίγες ώρες νόμο από τη Βουλή και πλέον τα στελέχη της ΜΙΤ είναι στο απυρόβλητο.

Ηταν μια κίνηση απελπισίας του ηττημένου στρατιωτικού κατεστημένου ή ήταν η πρώτη αψιμαχία της νέας σύγκρουσης εξουσίας που ξεσπά στην Τουρκία στο εσωτερικό των ισλαμικών δυνάμεων που εξουσιάζουν τη χώρα την τελευταία δεκαετία; Οι ισλαμιστές στην Τουρκία θέλουν να πιστεύουν την πρώτη εκδοχή.

Εχοντας καταφέρει να ελέγξει τη ΜΙΤ, την αστυνομία, το δικαστικό σύστημα με τη βοήθεια και την κάλυψη του ισλαμικού κινήματος του Φετουλάχ Γκιουλέν, ο Τούρκος πρωθυπουργός μπόρεσε να εξουδετερώσει το άλλοτε πανίσχυρο στρατιωτικό κοσμικό κατεστημένο και να επιβάλει και ασφυκτικό έλεγχο στον Τύπο.

Ο κίνδυνος να αναδειχθεί σε απόλυτο κυρίαρχο μιας ισχυρής Τουρκίας δεν είναι κάτι που γίνεται ασμένως δεκτό από τους μέχρι τώρα συμμάχους του, τους οπαδούς του ιδιόρρυθμου ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, που ζει στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ και ελέγχει από εκεί ένα τεράστιο δίκτυο σχολείων και ιδρυμάτων όχι μόνο στην Τουρκία αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.
 
Διείσδυση
Οι γκιουλενιστές βρήκαν εύφορο έδαφος την περίοδο της διακυβέρνησης του ΑΚΡ και έχοντας στη διάθεσή τους τεράστιους πόρους και με όχημα τη θρησκεία διείσδυσαν στην αστυνομία και τη δικαιοσύνη. Γι' αυτό πολλοί είναι εκείνοι που και στην ίδια την Τουρκία ερμηνεύουν την «κρίση της ΜΙΤ», που ξεκίνησε με πρωτοβουλία του εισαγγελέα, ως απόπειρα των γκιουλενιστών να θυμίσουν στον κ. Ερντογάν ότι είναι και αυτοί παρόντες και μέτοχοι της εξουσίας.

Η σύγκρουση αφορούσε το Κουρδικό, μια και ο διοικητής της ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν, φέρεται να είχε επαφές με το PKK στις μυστικές συνομιλίες που έγιναν στο Οσλο.

Οι εισαγγελείς ήθελαν να απευθύνουν ερωτήσεις και για στοιχεία που έχει εντοπίσει η αστυνομία και ουσιαστικά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι υπήρχε διείσδυση της ΜΙΤ στις κουρδικές οργανώσεις (Ενωση Κοινοτήτων Κουρδιστάν), χιλιάδες μέλη των οποίων έχουν συλληφθεί τις τελευταίες εβδομάδες. Ο ανταγωνισμός για τον ρόλο (αλλά κυρίως και για τον έλεγχο) της ΜΙΤ συνιστά απειλή όχι μόνο για τον κ. Ερντογάν, αλλά και για το μέλλον της ίδιας της Τουρκίας.

Χωρίς τη συναίνεση ενός μεγάλου τμήματος των Κούρδων ο κ. Ερντογάν δεν θα μπορέσει να οικοδομήσει την πανίσχυρη προεδρία που ονειρεύεται, ενώ με άλυτο το Κουρδικό και με το κλίμα αστυνομοκρατίας που επιβάλλεται από τους γκιουλενιστές υπονομεύεται το μεγάλο σχέδιο εκδημοκρατισμού της χώρας, που είναι αναγκαίο για να ενισχύσει και τη συνοχή της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Η σφοδρότητα της σύγκρουσης αυτής, η οποία σε πρώτη φάση τουλάχιστον δείχνει να ευνοεί τον κ. Ερντογάν, υποχρεώνει σε αναδίπλωση τους γκιουλενιστές. Ο ίδιος ο ιμάμης έσπευσε να στείλει μήνυμα ευχόμενος περαστικά στον κ. Ερντογάν στη δεύτερη εγχείρηση στην οποία υποβλήθηκε, καθώς είχε επικριθεί ότι στην πρώτη περιπέτεια υγείας του Τούρκου πρωθυπουργού είχε αποφύγει να του ευχηθεί.

Χακάν Φιντάν
Ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές
Ο Χακάν Φιντάν (φωτογραφία), με προφίλ που σε τίποτα δεν θυμίζει τα στερεότυπα του Ανατολίτη πράκτορα, θεωρείται ειδικός σε θέματα Ιράν και είχε μεταβεί στη Δαμασκό ως απεσταλμένος του Ερντογάν για συνομιλίες με τον πρόεδρο Ασαντ. Σε ηλικία 44 ετών ο κ. Φιντάν υπηρέτησε στον Στρατό για 15 χρόνια, μετά πραγματοποίησε σπουδές στις ΗΠΑ, συνεργάσθηκε με την αυστραλιανή πρεσβεία στην Τουρκία και με τις υπηρεσίες ελέγχου της πυρηνικής ενέργειας και αφοπλισμού πριν τοποθετηθεί υπεύθυνος της τουρκικής Υπηρεσίας Ανάπτυξης και Συνεργασίας, το τελευταίο σκαλί πριν ορισθεί από τον κ. Ερντογάν διοικητής της ΜΙΤ. Ο ίδιος φαίνεται ότι χειρίσθηκε με εντολή του Ερντογάν τις πολύ κρίσιμες συνομιλίες με το ΠΚΚ στο Οσλο, για τις οποίες, όταν έγιναν οι αποκαλύψεις με παράξενες διαρροές στον Τύπο, επικρίθηκε η κυβέρνηση ότι προέβαινε σε υπερβολικά γενναιόδωρες παραχωρήσεις προς το ΠΚΚ.

Αγωνία
Δεύτερη εγχείρηση και διαβεβαιώσεις ότι πάει καλά
Ο πολύ στενός συνεργάτης του Τούρκου πρωθυπουργού Γιαλτσίν Ακντογκάν, αρθρογραφώντας με ψευδώνυμο (Γιασίν Ντογκάν) στη «Γιενί Σαφάκ», έστειλε μήνυμα στον ιμάμη γράφοντας ότι «είναι ζωτικής σημασίας για τον αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας ότι ο στρατός, η αστυνομία και οι μυστικές υπηρεσίες θα λειτουργούν μαζί αρμονικά» και ότι «τα πλήγματα εναντίον της κυβέρνησης του ΑΚΡ είναι πλήγματα εναντίον της Τουρκίας».

Ο κ. Ακντογκάν όμως ανοίγει και κανάλι επικοινωνίας προς την πλευρά του Φ. Γκιουλέν καθώς στέλνει καθησυχαστικά μηνύματα γράφοντας:«Δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει ρήγμα στις σχέσεις μεταξύ του ΑΚΡ και του Γκιουλέν. Οι σχέσεις των δύο δεν είναι μόνο η ψυχική ενότητα, αλλά και οι κοινοί στόχοι, της επίτευξης του μεγάλου ιδανικού της Τουρκίας...».

Πολλά θα εξαρτηθούν από την πορεία της υγείας του κ. Ερντογάν. Οι γιατροί του αλλά και ο ίδιος διαβεβαίωσαν ότι δεν πάσχει από καρκίνο, παρά τη δεύτερη εγχείρηση στην οποία υποβλήθηκε στο έντερο, που τον έχει κρατήσει εκτός «υπηρεσίας» για αρκετές ημέρες και τον έχει υποχρεώσει να ακυρώσει το πρόγραμμα επισκέψεών του στο εξωτερικό.

Μένει να περάσουν αρκετές εβδομάδες, ίσως και μήνες, για να αποδειχθεί ότι ο Ταγίπ Ερντογάν έχει ακόμη τις ίδιες δυνάμεις που είχε πριν από δώδεκα χρόνια, όταν από τις τουρκικές φυλακές ξεκινούσε τη μάχη που τον οδήγησε στην κορυφή της Τουρκίας.
ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ
Source : nmeletis@pegasus.gr

Η διαχείριση του ελληνικού brand name

Σήμα SOS εκπέμπουν οι ειδικοί για την εικόνα της Ελλάδας, καθώς η δοκιμασία που περνά η χώρα τα τελευταία χρόνια έχει επιφέρει πλήγμα στη φήμη της διεθνώς, επηρεάζοντας κάθε συνδεδεμένη με αυτή δραστηριότητα.
Οι ανέμελοι Έλληνες έγιναν ξαφνικά «τεμπέληδες», «άσωτοι», «απατεώνες» και «λαθρεπιβάτες του ευρώ». Μπορούμε άραγε να αλλάξουμε την εικόνα μας, και πόσο σημαντικό είναι αυτό, όταν η οικονομική κρίση είναι μια πραγματικότητα και η ύφεση πάει χέρι χέρι με την εθνική κατάθλιψη;
Από την άλλη, φαίνεται ότι το τελευταίο διάστημα το κύμα στήριξης της Ελλάδας δεν εξαντλείται στις κεντρικές πλατείες των ευρωπαϊκών και όχι μόνο πόλεων, αλλά εκφράζεται και μέσα από τη στήριξη των ελληνικών προϊόντων που διακινούνται εμπορικά στο εξωτερικό.

Η εκδίκηση των προμηθευτών
Ωστόσο, όση στήριξη, ηθική, ακόμα και καταναλωτική, κι αν απολαμβάνουμε τελευταία, εκείνο που πνίγει πραγματικά τις επιχειρηματικές κινήσεις των ελληνικών εταιρειών –κυρίως των εξαγωγικών– είναι η έλλειψη ρευστότητας. Πολλοί ξένοι προμηθευτές εξαγωγικών επιχειρήσεων ζητούν προκαταβολικά το οφειλόμενο ποσό, άλλοι δεν δέχονται εγγυητικές επιτολές ελληνικών τραπεζών, ενώ η προεξόφληση του προμηθευτή δεν σημαίνει και έκπτωση τιμής, σύμφωνα με τα συναλλακτικά ήθη της αγοράς.
Σε έρευνα που διενήργησε από τις 3 έως τις 7 Οκτωβρίου στα μέλη του ο Σύνδεσμος Eξαγωγέων Βορείου Ελλάδος (ΣΕΒΕ) αναφορικά με την αντιμετώπιση που βιώνουν υπό τις υφιστάμενες συνθήκες οι ελληνικές εξαγωγικές επιχειρήσεις από τους προμηθευτές τους, ειδικά σε θέματα πληρωμών, τα συμπεράσματα ήταν σαφή. Διαπιστώθηκε ραγδαία αλλαγή των μέχρι πρότινος υφιστάμενων όρων πληρωμής προς τους προμηθευτές τους, μονομερώς από την πλευρά των προμηθευτών, χωρίς ουσιαστικά να έχει προκύψει κάποια αρνητική μεταβολή στα οικονομικά δεδομένα των επιχειρήσεων και στη φερεγγυότητά τους.
Όπως σημειώνει ο ΣΕΒΕ, η ανταπόκριση στο ερωτηματολόγιο της έρευνας ήταν μαζική, καθώς σε σύνολο περίπου 500 αποστολών ερωτηματολογίων, τις πρώτες τρεις ώρες είχαν ανταποκριθεί ήδη 140 επιχειρήσεις, νούμερο ενδεικτικό του προβλήματος που υπάρχει στην αγορά σχετικά με το εν λόγω θέμα.
Αναλυτικότερα, στην ερώτηση «Σε γενικές γραμμές, έχει αλλάξει η αντιμετώπιση των προμηθευτών απέναντι στην επιχείρησή σας μετά την οικονομική κρίση της χώρας μας;» σε σύνολο 162 απαντήσεων, οι 133 απάντησαν «ναι», νούμερο το οποίο αντιστοιχεί σε ποσοστό 82,1%. Αναφορικά με το αν έχει προκύψει εις βάρος τους διαφοροποίηση στους όρους πληρωμής τα τελευταία δύο έτη, για τους προμηθευτές εξωτερικού το 72,8% απάντησε πως «ναι», έχει προκύψει τέτοια αρνητική μεταβολή, ενώ το ποσοστό για τους προμηθευτές του εσωτερικού ανήλθε στο 75,3%.
Αναφορικά με το ποιες μεθόδους πληρωμής χρησιμοποιούν οι επιχειρήσεις σήμερα για την εξόφληση των προμηθευτών εξωτερικού, το 53,7% δήλωσε ότι κάνει άμεση προεξόφληση του 100% του ποσού, ενώ ένα ποσοστό της τάξης του 36%-37% δήλωσε ότι χρησιμοποιεί εξίσου τη μέθοδο της προκαταβολής, του ανοιχτού λογαριασμού και τη μέθοδο πληρωμής έναντι φορτωτικών εγγράφων. Σε αντίστοιχη ερώτηση για τους προμηθευτές εσωτερικού η συντριπτική πλειονότητα (70%) απάντησε ότι αποπληρώνει τους προμηθευτές της με επιταγή, ενώ ένα 43% δήλωσε ότι χρησιμοποιεί και τη μέθοδο του ανοιχτού λογαριασμού. Μόλις το 1/3 των ερωτηθέντων απάντησε ότι αποπληρώνει τους προμηθευτές εσωτερικού με 100% προεξόφληση.

Ο φόβος της χρεοκοπίας
Ενδεικτικό της κατάστασης είναι επίσης το γεγονός ότι στην ερώτηση αναφορικά με το αν οι δυσκολίες στις συναλλαγές τους με τους προμηθευτές οφείλονται στον πιστωτικό κίνδυνο της επιχείρησης ή στον πιστωτικό κίνδυνο της χώρας, το 92% απάντησε ότι ισχύει το δεύτερο.
Τέλος, σε ερώτηση ανοιχτού τύπου, αναφορικά με άλλα σημαντικά προβλήματα που βιώνουν στη δραστηριότητά τους, μεγάλος αριθμός απαντήσεων αναφέρεται στη μείωση των ασφαλιστικών ορίων προς την επιχείρησή τους από τις εταιρείες ασφάλισης πιστώσεων, αλλά και στην αβεβαιότητα από την πλευρά των πελατών του εξωτερικού, οι οποίοι αρνούνται να δεχτούν μεγάλες παραγγελίες, γιατί είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί και φοβούνται τις αρνητικές οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα, που μπορεί να οδηγήσουν σε αδυναμία ικανοποίησης των απαιτήσεών τους από τις ελληνικές επιχειρήσεις. Και όλα αυτά μέχρι τον Οκτώβριο, μετά τον οποίο η κατάσταση έχει επιδεινωθεί περισσότερο.

Συνταγή θεραπείας
Οι δυσμενείς συνθήκες, ωστόσο, μπορεί να αποτελέσουν και ευκαιρία για την εξουδετέρωση του «κακού» στερεότυπου και τη διαμόρφωση μιας νέας εικόνας, απαλλαγμένης από τα παλιά χαρακτηριστικά, καθώς εντείνεται ολοένα ο διάλογος για το πώς μπορεί να ανασυνταχθεί το brand name (εμπορική ονομασία) της χώρας.
Στο θέμα αναφέρθηκε ο ελληνικής καταγωγής brand strategist κ. Πίτερ Οικονομίδης σε ομιλίες του στη Θεσσαλονίκη τον περασμένο Νοέμβριο και σε ημερίδα για τον τουρισμό στην Αθήνα στις αρχές Φεβρουαρίου. Με σύνθημα τη λέξη «Γίνεται» υποστήριξε ότι η περίοδος προσφέρεται για ριζική αλλαγή στην εικόνα της Ελλάδας, προτρέποντας για την αναζήτηση της ουσιαστικής της ταυτότητας. «Η Ελλάδα είναι ένα από τα καλύτερα brands στον κόσμο που ποτέ δεν έγινε branded» δηλώνει στην ομιλία του ο κ. Οικονομίδης.
Ο Πίτερ Οικονομίδης υποστηρίζει ότι ακόμα και μια χώρα που είναι ή παρουσιάζεται υπό πτώχευση μπορεί και οφείλει να αλλάξει την εικόνα της, για να σωθεί. Κατά την άποψή του, ο τρόπος που προβάλλουμε την Ελλάδα από το 2004 και μετά είναι εγκληματικός. Όπως τονίζει, μπορεί η χώρα μας να αντιμετωπίζει μια οικονομική κρίση, αλλά ίσως το μυστικό για την έξοδο από αυτή να βρίσκεται στο πώς διαχειριζόμαστε τα προβλήματα της εικόνας και της φήμης μας στο εξωτερικό. Επίσης, επισημαίνει ότι παρά το γεγονός ότι πολλές χώρες βρίσκονται σε πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση, μόνο η Ελλάδα έχει αποκτήσει τον τίτλο του «μαύρου προβάτου» της παγκόσμιας οικονομίας, και μάλιστα με δική μας ευθύνη. Σύμφωνα με τον κ. Οικονομίδη, η Ελλάδα είναι ένα τεράστιο brand, το οποίο δεν διαχειριζόμαστε σωστά, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια.
Στην ομιλία του στο συνέδριο της ΕΔΕΕ, παρουσίασε αυτό που εκείνος ονομάζει «Google brand Barometre», δηλαδή τα αποτελέσματα αναζήτησης στο Google σε σχέση με την Ελλάδα. Η εικόνα της χώρας μας στο διαδίκτυο, βάσει των αναζητήσεων είναι αποκαλυπτική. Πρώτο με διαφορά είναι το «Greece crisis», δεύτερο το «Zorba the Greek» και τρίτο το «Greek corruption». Ακολουθούν με μεγάλη διαφορά η «Αρχαία Ελλάδα» και η «Ακρόπολη», κάτι που δείχνει πόσο μεγάλη ζημιά έχει γίνει στην εικόνα μας τα τελευταία χρόνια.
Ωστόσο οι γνώμες διχάζονται για το κατά πόσο το branding μπορεί να αποτελέσει πανάκεια, ειδικά για την ανάπτυξη του τουρισμού, αν το προσφερόμενο προϊόν χρειάζεται βελτίωση. Κοινό τόπο αποτελεί η άποψη ότι το branding είναι πολύ σημαντικό, εφόσον όμως έχει διαμορφωθεί το προϊόν ή η υπηρεσία τιμολογιακά και ποιοτικά. Και το ελληνικό τουριστικό προϊόν σίγουρα επιδέχεται βελτίωση, σε πολλά επίπεδα.

της Αντιόπης Σχοινά
Source : freesunday.gr

Συμβουλές από την Αργεντινή

" Εδώ στην Αργεντινή παρακολουθούμε τα τραγικά πράγματα που συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα και μπορούμε να δώσουμε μόνο μια εξήγηση για όλα αυτά: Ε, αυτό είναι ότι ακριβώς συνέβη στην Αργεντινή το 2001 και το 2002...!
Δέκα χρόνια πριν και η Αργεντινή επίσης πέρασε μια συστημική οικονομική κατάρρευση εξαιτίας του εξωτερικού της χρέους, το οποίο κατέληξε σε κοινωνική αναταραχή, μεγάλη ταλαιπωρία για τους εργαζομένους, βία και συγκρούσεις με την Αστυνομία.
Μερικούς μήνες πριν η Αργεντινή «εκραγεί», και πιο συγκεκριμένα στις 20 Μαρτίου  2001 ο τότε πρόεδρος της χώρας Fernando de la Rúa – ο οποίος αργότερα αναγκάστηκε να παραιτηθεί κάτω από το βάρος της κοινωνικής κρίσης- κάλεσε στο υπουργείο Οικονομικών ως υπουργό τον διαβόητο Domingo Cavallo  φίλο των τραπεζών, μέλος της γνωστής trilateral και προστατευόμενο του συστήματος Rockefeller/Soros/Rhodes.
Ο  Cavallo ήταν ο φρικτός αρχιτέκτονας της οικονομικής αιχμαλωσίας της Αργεντινής στις ΗΠΑ και τη Βρετανία, όταν ήταν πάλι υπουργός Οικονομικών αλλά και υπουργός Εξωτερικών κατά τη δεκαετία του ΄90 επί προεδρίας Carlos Menem.
Ο Menem και ο Cavallo είναι οι βασικοί πρωτεργάτες, της παράδοσης της Αργεντινής στις ΗΠΑ και τη Βρετανία μετά τον πόλεμο των νησιών Falklands, ανοίγοντας την οικονομία στις ανεξέλεγκτες ιδιωτικοποιήσεις, στην απελευθέρωση και στην υπερχρέωση στο αμερικανικό δολάριο κάτι που οδήγησε στην αύξηση του εξωτερικού δανεισμού σχεδόν τρεις επάνω μέσα σε λίγα χρόνια.
Το σχέδιο αυτό προετοίμασε πρακτικά την κατάληψη της Αργεντινής από τους τραπεζίτες, και χρειάστηκε ένας συγκεκριμένος κύκλος για να ολοκληρωθεί και για αυτό το λόγο ο Cavallo επέστρεψε στο πόστο του το 2001, για να ολοκληρώσει το έργο του.
Της παραίτησης της κυβέρνησης –στις 20 Δεκεμβρίου παραιτήθηκε η κυβέρνηση de la Rúa και μαζί της και ο Cavallo- διαδέχθηκε μια πρωτοφανής ακυβερνησία στη χώρα.
Κατά τη διάρκεια εκείνου του ζεστού καλοκαιριού του Δεκεμβρίου του 2001 οι κυβερνήσεις άλλαζαν πιο συχνά από την «ημέρα και τη νύχτα». Μέσα σε μια εβδομάδα μόνο είχαν ορκιστεί και παραιτηθεί τουλάχιστον 4 πρόεδροι. Ένας εξ αυτών ο Adolfo Rodriguez Sáa η θητεία του οποίου άντεξε δεν άντεξε τρία 24ωρα, έκανε το μόνο σωστό πράγμα, έστω και αν το έκανε λάθος: Κήρυξε επίσημα την πτώχευση της Αργεντινής. 
Τότε άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως: Οι διεθνείς τραπεζίτες και το IMF (ΔΝΤ) έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να «σπάσουν τη ραχοκοκαλιά»  της χώρας. Τα διεθνή ΜΜΕ προέβλεπαν όλων των ειδών τις καταστροφές. Η πτώχευση της χώρας σήμαινε πως η Αργεντινή θα έπρεπε να υποφέρει μόνη της και μέσα στην αγωνία, όντας εξοστρακισμένη από τη «διεθνή οικονομική κοινότητα».
Δεν είσαι το αφεντικό μου πια…
Αλλά άσχετα με το πόσο στραβά πήγε, ήταν πολύ καλύτερα χωρίς τη «βοήθεια» των τραπεζιτών, χωρίς το IMF, τις ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες και το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών. Καλύτερα να ξεκαθαρίζεις τα προβλήματα μόνος σου παρά να είσαι αναγκασμένος να ζεις παρασιτικά από τους «γύπες» του διεθνούς τραπεζικού συστήματος οι οποίοι ξεσκίζουν τις σάρκες της χώρας σου, μια χώρας που παρακμάζει κοινωνικά και οικονομικά.
Και πόσο άσχημο ήταν το 2002 για την Αργεντινή; Πολύ άσχημο: Το ΑΕΠ έπεσε κατά 40%, η ανεργία ανήλθε στο 30% και το 50% του πληθυσμού πέρασε κάτω από το όριο της φτώχειας ενώ το πέσος υποτιμήθηκε εν μια νυκτί από 1:1 σε 1:4ενώ όσοι είχαν σε τραπεζικούς λογαριασμούς δολάρια αναγκάστηκαν να τα ανταλλάξουν σε πέσος με ισοτιμία 1,40 πέσος προς 1 δολάριο.
Ναι αλλά τι είχε κάνει λάθος η κυβέρνηση της Αργεντινής; Στους μήνες που ακολούθησαν την οικονομική κατάρρευση, υπέκυψε στις εντολές και τις συνταγές του IMF οι οποίες ήταν στην ουσία η ίδια η αιτία για την οικονομική της καταστροφή. Η Αργεντινή δανειζόταν πολύ περισσότερα από όσα μπορούσε να επιστρέψει πίσω και οι τραπεζίτες το γνώριζαν αυτό!
Οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν συνέχισαν να λειτουργούν για τους τραπεζίτες μεταθέτοντας το χρέος σε βάθος 30 και 40 ετών, ενώ το 2006 η Αργεντινή κατάφερε να ξεπληρώσει όλο το χρέος της στο IMF σχεδόν 10 δισ. $ σε ρευστό.
Οι ίδιοι «γύπες» πετούν γύρω από την Ελλάδα
Σήμερα η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια παρόμοια απόφαση. Είτε κρατά την κυριαρχία της, ή παραδίδεται στην «Τρόικα» την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και το IMF που εργάζονται για τους τραπεζίτες και όχι για τους ανθρώπους.
Χωρίς να αποτελεί έκπληξη σήμερα βρίσκουμε στην Ελλάδα ένα άνθρωπο της Trilateral και του συστήματος Rockefeller/Rothschild να διοικεί τη χώρα, πράττοντας τα ίδια ακριβώς που είχαν πράξει άλλοι στην Αργεντινή το 2001 και 2002.
Η Αργεντινή όχι μόνο υπέστη τον Cavallo αλλά και ο τότε πρόεδρός της De la Rúa ήταν επίσης συν-ιδρυτής του εγχώριου lobby CARI – του Αργεντινού Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων- ενός τοπικού «υποκαταστήματος» της  Trilateral και της μαφίας της Bilderberg.
Η Ελλάδα σήμερα πρέπει να κάνει αυτό που αποφάσισε η Αργεντινή να κάνει πριν από μια δεκαετία. Καλύτερα να υποφέρετε τον πόνο και την δοκιμασία, ξεκαθαρίζοντας το χάος που δημιούργησαν οι πολιτικοί σας σε συνεννόηση με τους διεθνείς τραπεζίτες, κρατώντας όποια Εθνική κυριαρχία εξακολουθείτε να έχετε παρά να αφήσετε τους τραπεζίτες που εδρεύουν στο Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη ή την Φρανκφούρτη να καθορίζουν το μέλλον σας.
Είναι το «νέο-αποικιακό» μοντέλο της οικονομικής ισχύος
Ή νομίζετε πως είναι απλά κακή τύχη, ή κακή εκτίμηση και σύμπτωση που χώρες όπως η Ελλάδα, η Αργεντινή, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Βραζιλία, η Ισλανδία, η Ιρλανδία, η Ρωσία, η Μαλαισία, η Ουκρανία, η Ινδονησία, η Νότιος Κορέα, η Ταϊλάνδη, η Γαλλία και ακόμη ακόμη οι ΗΠΑ και η Βρετανία, που δανείζονται πάντα τόσο πολλά από τους τραπεζίτες για να «διαπιστώσουν» στη συνέχεια πως ότι δεν μπορούν να τα ξεπληρώσουν και κατά τρόπο συστηματικό οι ίδιοι τραπεζίτες (CitiCorp, HSBC, Deutsche, Commerz, BNP, Goldman Sachs, Bank of America, JPMorganChase, BBVA) δανείζουν τόσα πολλά σε χώρες για να «διαπιστώσουν» στη συνέχεια πως δεν μπορούν να τα εισπράξουν;
Όχι! Είναι ο δρόμος που οδηγεί στις «αναδιαρθρώσεις χρέους», στις «επαναχρηματοδοτήσεις χρέους» και στις «ανταλλαγές ομολόγων» οι οποίες επεκτείνουν το κρατικό χρέος πρακτικά σε ορίζοντα 20, 40 ή περισσοτέρων ετών.
Η παραπάνω διαδικασία εγγυάται απίστευτα μεγάλα και κολοσσιαία επιτόκια, για τους μεγάλους τραπεζίτες και όλους αυτούς του «καλούς» πολιτικούς, βαρόνους των ΜΜΕ, επενδυτές  και μεσίτες χωρίς του οποίους κάτι τέτοιο δε θα ήταν δυνατό.
Αυτό είναι το μοντέλο. Πρέπει να τρέχει και να τρέχει με αυτόν τον τρόπο… Αυτή είναι η τερατώδης μηχανή που συντρίβει όνειρα και ελπίδες των ανθρώπων  και δεν την ενδιαφέρει ποιοι είναι τα θύματα της: Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι ή Βουδιστές, γιατι δεν έχει καμία ηθική.
Φέρτε πίσω τη Δραχμή
Έτσι λοιπόν Ελλάδα: Απλά χρεωκοπήστε το κρατικό σας χρέος: Απλά επιστρέψτε στη Δραχμή: Απλά πείτε «Όχι ευχαριστώ» στους Γερμανούς τραπεζίτες, και στα αρπακτικά της Τρόικα. Πείτε όχι στον δικό σας πρόεδρο της Trilateral.
Με αυτόν τον τρόπο θα θέσετε ένα ισχυρό προηγούμενο για τους Ευρωπαίους γείτονές σας: Όπως η Ισπανία που έχει πληγωθεί τόσο άσχημα για τους ίδιους λόγους. Όπως η Ιταλία με τον δικό της πρωθυπουργό της τριμερούς, Mario Monti –και επίσης πρόεδρος της ευρωπαϊκής Trilateral.
Η Ελλάδα το λίκνο της Δημοκρατίας, μπορεί να διδάξει στον κόσμο ένα μάθημα αληθινής Δημοκρατίας με το να πετάξει έξω τα παράσιτα από τη χώρα, μια κίνηση η οποία παρ΄ ελπίδα μπορεί να οδηγήσει στο να τα πετάξουν έξω από την Ευρώπη και ίσως αργότερα από το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.
Γιατί αυτό που η Ελλάδα, η Αργεντινή, η Ιταλία και η Ισπανία περνούν τώρφα δεν είναι μια αληθινή Δημοκρατία, αλλά μάλλον μια διαστρεβλωμένη μίμησή της η οποία συστηματικά τις οδηγεί στον έλεγχο των παγκόσμιων αφεντικών, στον έλεγχο της Trilateral της Bilderberg και της διεθνούς τραπεζικής κυριαρχίας.
Αυτοί διοικούν τώρα το «παιχνίδι» όπου όλες οι χώρες καταλήγουν να έχουν την «καλύτερη δημοκρατία που τα λεφτά μπορούν να αγοράσουν» κάτι το οποίο δεν είναι Δημοκρατία…
Τα μεγαθήρια της οικονομικής ισχύος επελαύνουν με πλήρη ταχύτητα εναντίον όλων μας. Εάν η Ελλάδα καταρρεύσει, ποιος θα είναι ο επόμενος; Η  Ισπανία; Η Ιταλία; Η Πορτογαλία; Η Αργεντινή; (ξανά;) 
Και τι θα γίνει εάν η Ελλάδα γυρίσει πίσω στην Δραχμή;
Αφήστε και την Ιταλία να γυρίσει πίσω στην Λιρέτα, την Ισπανία στην Πεσέτα, την Πορτογαλία στο Εσκούντο…!
Ένα εθνικό νόμισμα είναι το κλειδί στην εθνική κυριαρχία.
Όλες οι κυβερνήσεις πρέπει να καταλάβουν ότι είτε θα κυβερνάς για τον κόσμο ενάντια στους τραπεζίτες, είτε για τους τραπεζίτες ενάντια στον κόσμο.
Adrian Salbuchi για το Russia Today
Ο Adrian Salbuchi είναι πολιτικός και οικονομικός αναλυτής, και ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός παραγωγός στην Αργεντινή (http://www.asalbuchi.com.ar/)
Source :  defencenet.gr
Μια προφητική ματιά δίνει σε άρθρο-ανοικκτή επιστολή προς τον Ελληνικό λαό  ο Αργεντινός αναλυτής Adrian Salbuchi. Στο άρθρο του –το οποίο δημοσιεύεται στο ρωσικό ιστολόγιο του Russia Today- ο Salbuchi κάνει μια παράλληλη περιγραφή των γεγονότων που έφεραν στην Αργεντινή στην οικονομική κατάρρευση και την πτώχευση μια δεκαετία πριν σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα σήμερα, αλλά και πρόκειται να συμβούν. Πολλές λεπτομέρειες των δύο αυτών ιστοριών  είναι «ανατριχιαστικά» παρόμοιες σε σημείο που όλοι να απορούν: Θα ζήσουμε αυτά που πέρασε η Αργεντινή το 2001 και 2002; 
Μια συμβουλή από την Αργεντινή: "Χρεωκοπήστε τώρα..."

Ξεφούσκωμα πολλαπλών επιπέδων

 Γράφει ο Γιώργος Καισάριος
Το μοντέλο που ορισμένοι νομίζουν ότι θα προσφέρει ανάπτυξη δεν έχει προσφέρει τίποτα. Το μοντέλο που κάνει λόγο ότι το κράτος δανείζεται λεφτά και τα σπαταλά ξοδεύοντας ασύστολα δεξιά και αριστερά, μόνο και μόνο για να διοχετεύσει λεφτά στην οικονομία έχει πλέον πεθάνει.
Αυτό το μοντέλο μας έχει αφήσει ένα τεράστιο χρέος, μας έχει κάνει αντιπαραγωγικούς, μας έχει εμποδίσει να εξελιχτούμε και θα χρειαστεί πολλή δουλειά για να μπορεί αυτή η οικονομία να ορθοποδήσει ξανά.
Άρα όσοι από εσάς νομίζει ότι απλά ξοδεύοντας λεφτά θα δούμε ανάπτυξη, κάνουν λάθος.
Και αυτό ισχύει και για τα έργα υποδομής. Σημειώστε παρακαλώ, ότι ένα σχέδιο Marshall (που σας λέω τον τελευταίο καιρό) δεν θα προσφέρει ανάπτυξη. Ένα σχέδιο Marshall θα μας προσφερθεί πίστωση χρόνου, θα βάλει ορισμένα λεφτά στις τσέπες του κόσμου (σημαντικό, δεν λέω), θα μειώσει λίγο την ανεργία και θα βάλει ένα μαξιλάρι κάτω από την ύφεση (επίσης σημαντικό) αλλά δεν θα μας προσφέρει ανάπτυξη.
Ανάπτυξη και πραγματικό εισόδημα μπορεί να προσφέρει μόνο ο ιδιωτικός τομέας μέσα από το επιχειρείν και την παραγωγική διαδικασία.
Άρα το κούρεμα και το όποιο σχέδιο Marshall θα προσφέρει ανακούφιση μεν, αλλά μακροπρόθεσμες αναπτυξιακές προοπτικές μπορεί να προσφέρει μόνο η προσπάθεια του ιδιωτικού τομέα να κερδίσει μέσα από τις επενδύσεις και τίποτα λιγότερο.
Δεν υπάρχει αντίδοτο για:
- Το ότι το 40% του προϋπολογισμού πάει σε συντάξεις (πρέπει να γίνουν μειώσεις στα ευγενή ταμεία)
- Το ότι ξοδεύουμε περισσότερο από αυτό που παράγουμε (πρέπει να μειωθεί η ψαλίδα)
- Τις όποιες φούσκες υπάρχουν στην αγορά, όπως για παράδειγμα των ακινήτων, τόσο σε τιμές όσο και σε ποσότητα. (Δεν υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις να αποτρέψεις το asset deflation).
- Το γεγονός ότι έχουμε τα διπλάσια καταστήματα λιανικής πώλησης από ό,τι η Ευρώπη (πολλοί αναγκαστικά θα κλείσουν)
- Το ότι το κράτος έχει περισσότερο χρέος από ό,τι μπορεί να εξυπηρετήσει (ένα μεγάλο μέρος θα πρέπει να διαγραφεί).
Η ελληνική οικονομία βιώνει έως ένα μεγάλο βαθμό ένα ξεφούσκωμα πολλαπλών επιπέδων. Όσο χρήμα και να ρίξεις για να αποτρέψεις τις πιο πάνω φούσκες από το να ξεφουσκώσουν, δεν θα καταφέρεις τίποτα.
Οι Αμερικανοί για παράδειγμα, παρά την Fed και παρά το ότι έχουν τυπώσει ένα σωρό λεφτά, δεν έχουν καταφέρει να αποτρέψουν το ξεφούσκωμα της αγοράς ακινήτων.
Αντ΄ αυτού την έχουν αντιμετωπίσει κατάμουτρα, προβαίνοντας ήδη σε διαγραφές 2 τρισ. δολαρίων και όλες οι ενδείξεις είναι ότι το τελικό ποσό θα υπερβεί τα 3 τρισ. δολάρια. Για να καταλάβετε πόσο μεγάλο είναι αυτό το νούμερο, είναι περίπου το 20% του Αμερικανικού ΑΕΠ.
Δεν έχει νόημα να νομίζει κάποιος ότι μπορούν να αποτραπούν αυτές οι διαγραφές. Δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις τις επιπτώσεις μίας αποπληθωριστικής λαίλαπας μιας τεράστιας πλασματικής ρευστότητας με πραγματικό χρήμα, έτσι ώστε να προσπαθήσεις να αποτρέψεις το ξεφούσκωμα. Η Ιαπωνία είναι το καλύτερο παράδειγμα.
Αυτό όμως που μπορείς να κάνεις είναι να προσπαθήσεις να αντιμετωπίσεις την κατάσταση αναγκάζοντας τις τράπεζες να συνεργαστούν με καταναλωτές, έτσι ώστε το στεγαστικό δάνειο κάποιου να είναι έως το 40% του εισοδήματος του. Και αν και αυτό δεν φτάνει, τότε να προβεί η τράπεζα σε κούρεμα του ονομαστικού δανείου αυτών που αδυνατούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις αυτού του δανείου, λόγω της οικονομικής κατάστασης (σε διαφορετική περίπτωση ας δοκιμάσει η τράπεζα την τύχη της με την αγορά αν νομίζει ότι θα πάρει την αξία του δανείου).
Μπορείς επίσης να πάρεις μέτρα τα οποία δεν κοστίζουν τίποτα, αλλά μπορούν να προσφέρουν αναπτυξιακή ανακούφιση.
Για παράδειγμα, τι μας κοστίζει να αλλάξει ο νόμος περί ανωνύμων εταιρειών και να αντιγράψουμε τους ξένους έτσι ώστε να μπορούν να φτιαχτούν εταιρείες στην Ελλάδα με μηδενικό κόστος; Τι κοστίζει να καθοριστεί η χρήση γης σε αυτή τη χώρα, ώστε να ξέρει ο κάθε ένας τι μπορεί και δεν μπορεί να κάνει και που; Τι κοστίζει να σταματήσουν οι υποχρεωτικές δημοσιεύσεις ισολογισμών στις εφημερίδες, οι υποχρεωτικές εγγραφές στα επιμελητήρια και να μηδενιστεί το κόστος δημοσίευσης ΦΕΚ; Τι κοστίζει ώστε να φτιάξουμε ένα νομοθετικό και φορολογικό πλαίσιο, έτσι ώστε να κάνουμε την Ελλάδα έναν εύκολο προορισμό για ξένους κατοίκους με πολλά λεφτά;
Πάνω από όλα, τι κοστίζει να απελευθερώσεις την αγορά από τα γραφειοκρατικά βάρη με σκοπό να αναιρεθούν οι λόγοι για τους οποίους δεν είμαστε ανταγωνιστικοί, για να δοθεί κίνητρο στον ιδιωτικό τομέα να επιχειρήσει για να μειωθεί η ανεργία;
Η απάντηση είναι ότι δεν κοστίζει τίποτα. Και παρ΄ όλο που υπάρχουν χίλια και δυο πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε, που δεν κοστίζουν τίποτα (που θα μπορούσαν να βάλουν ένα μαξιλάρι κάτω από αυτή την ύφεση), εμείς εξακολουθούμε και φωνάζουμε ότι θέλουμε ανάπτυξη με δανεικά που δεν υπάρχουν χωρίς να έχουμε κάποια πρόταση για κάτι το διαφορετικό.
Η κατάληξη είναι ότι οι φούσκες δεν ξεφουσκώνουν αλλά σκάνε και δυστυχώς κάνεις δεν μπορεί να κάνει τίποτα να τις αποτρέψει να σκάσουν.
Δυστυχώς στην Ελλάδα έχουμε πολλές φούσκες που σκάνε ταυτόχρονα αυτή την εποχή. Το κατάλληλο φάρμακο είναι οι διαγραφές, η καταγραφή των ζημιών, η περιποίηση των πληγών (κοινωνικά μέτρα), η προετοιμασία για την επόμενη μέρα (με την αναδιάρθρωση της οικονομίας μας) και πάνω από όλα, το πάθημα να γίνει μάθημα ώστε να μην ξανασυμβεί.
Όλα τα άλλα είναι θεωρίες για αγρίους και οικονομικά μαθηματικά Βορείου Κορέας.

Source : kafeneio-gr

Ελλάδα : Τμήμα του σιδηροδρόμου Βερολίνου - Βαγδάτης

Πριν  από μισό αιώνα που ο Γεώργιος Παπανδρέου Α‘ ομολογούσε ανερυθρίαστα ότι «Η Ελλάς αναπνέει με δύο πνεύμονας, τον μεν αγγλικόν, τον δε αμερικανικόν, και δι’ αυτό δεν ημπορεί λόγω του Κυπριακού να διακινδυνεύσει να πάθει από ασφυξίαν».

Σήμερα, δέκα μόλις χρόνια πριν συμπληρωθούν δύο αιώνες «ελεύθερου» εθνικού βίου, φαίνεται πως ο παρελθόν ιστορικός χρόνος που καθόρισε τη σημερινή φθίνουσα πορεία του ελληνισμού δεν επέφερε θετικές αλλαγές στην αντιμετώπιση του ξένου παράγοντα από το διεφθαρμένο και ξενόδουλο πολιτικό σύστημα της χώρας. Αντίθετα, οι απροκάλυπτες διαθέσεις της πολιτικής και οικονομικής ελίτ να προσφέρει «γην και ύδωρ» στους ξένους προστάτες της, αρκεί να διασωθεί από την οικονομική δίνη που συγκλονίζει τη χώρα, κάνουν όσους Έλληνες έχουν ακόμη κάποια αισθήματα πατριωτισμού και αξιοπρέπειας να αναπολούν ακόμη και πολιτικούς της εποχής των «προστατίδων και ευεργετίδων δυνάμεων» ή ακόμη και της μετεμφυλιακής «ασφυξίας».
Βέβαια ο αγγλικός «πνεύμονας» έχει αντικατασταθεί πλέον από το γερμανικό, αφού αυτή τη φορά η «σωτηρία» της Ελλάδας είναι πρωτίστως υπόθεση των Γερμανών, οι οποίοι εκλαμβάνουν το γονάτισμα των Ελλήνων σαν ευκαιρία πραγματοποίησης του μεγαλογερμανικού δόγματος «Drang nach Osten». Ο κίνδυνος ασφυξίας είναι σήμερα όμως μεγαλύτερος από κάθε άλλη φορά αφού εκτός από την οικονομική καταβαράθρωση και την συστηματική διάλυση του κοινωνικού ιστού της χώρας έχει προστεθεί μία νέα παράμετρος στις σχέσεις εξάρτησης της Ελλάδας. Είναι η ενέργεια, τόσο στη γεωπολιτική της, όσο και στην γεωοικονομική της διάσταση. Η περατότητα των ενεργειακών πόρων και του ορυκτού πλούτου, σε συνδυασμό με τις τεράστιες αναπτυξιακές ανάγκες σε πλανητικό επίπεδο και ο ανελέητος παγκόσμιος ανταγωνισμός για τον έλεγχο της ενέργειας και των πρώτων υλών υποδηλώνουν ότι η εποχή του ενεργειακού ιμπεριαλισμού έχει ήδη ξεκινήσει με σφοδρότητα και γίνεται πιο λυσσαλέος λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Μεταξύ των βασικών ανταγωνιστικών δυνάμεων βρίσκεται και η Γερμανία, η οποία επιδιώκει ρόλο στην παγκόσμια σκακιέρα του ενεργειακού ιμπεριαλισμού με όπλα την πρωτοκαθεδρία της σε τεχνολογίες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και την οικονομική της ευρωστία…
Οι “ανανεώσιμες” πηγές ενέργειας είναι απλά εισπρακτικός μηχανισμός (από ηλίθιους και αφελείς) σε συνδαυσμό με συντήρηση των Γερμανικών εξαγωγών. Έχει σαν πρόσθετο κέρδος για την Γερμανία την μείωση της ζήτησης μη Γερμανικών προϊόντων (crowding out το λένε, κοινώς μονοφαϊσμός)
Η γεωπολιτική ενέργεια που θέλουν οι μάγκες λέγεται Καύκασος, Βόρεια Αφρική και …αν ξεθαρρέψουν, μέση Ανατολή. Και πάντα η Ρωσία.
Είμαστε στα χνάρια του σιδηροδρόμου Βερολίνου – Βαγδάτης, με λίγες ιστορικές αλλαγές.
Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης το έχουν σε ΕΟΖ;

Source :  Πρώτη Σελίδα.  

Ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών; Ο σωστός τρόπος

Πολύ κουβέντα γίνεται για τις ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών και ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να διασωθούν από τις άθλιες επενδυτικές τους αποφάσεις. Άλλοι λένε ότι πρέπει να κρατικοποιηθούν και άλλοι λένε ότι πρέπει να σωθούν από ιδιώτες. Το να κρατικοποιηθεί μια τράπεζα που έχασε τα χρήματά της λόγω της λανθασμένης επιλογής επένδυσης σε κρατικά ομόλογα είναι λίγο παράξενο. Δεν είναι σωστό αυτός που σταματάει να πληρώνει να παίρνει τον έλεγχο του δανειστή του.

Σε περίπτωση διάσωσης από κάποιον πραγματικό ιδιώτη που δεν θέλει να χάσει τα χρήματά του θα πρέπει να φανούν πρώτα οι πραγματικές ζημιές μιας τράπεζας. Οι μεγαλύτερες ιδιωτικές τράπεζες της χώρας έτρεξαν να καλύψουν κάποιες εκδόσεις της Proton Bank απλά για το θεαθήναι και τώρα έχασαν όλα τα χρήματα της επένδυσής τους.

Η σωστή ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών πρέπει να γίνει όπως και η ανακεφαλαιοποίηση οποιασδήποτε άλλης επιχείρησης. Ποιος είναι αυτός ο τρόπος; Άμεση αναγνώριση της πραγματικής αξίας των στοιχείων ενεργητικού και αντίστοιχη διαγραφή των στοιχείων παθητικού σύμφωνα με την προτεραιότητά τους.

Πρώτα διαγράφονται οι κοινές μετοχές, μετά οι προνομιούχες μετοχές, μετά τα ομόλογα χωρίς προτεραιότητα, μετά τα ομόλογα με προτεραιότητα και μετά οι καταθέσεις. Στο τέλος αποφασίζεται η νέα κεφαλαιακή διάρθρωση της εταιρίας και αυτοί που ήταν οι τελευταίοι που δέχθηκαν κάποιου είδους διαγραφή παίρνουν τις μετοχές. 

Οι πιθανότητες να συμβεί το παραπάνω είναι σχεδόν μηδαμινές μιας και σε σχεδόν κανέναν δεν αρέσει ο πραγματικός καπιταλισμός που ενέχει και το στοιχείο της ζημιάς. Προτιμούν ομολογιούχοι και καταθέτες να είναι αιθεροβάμωνες και να πιστεύουν ότι οι εγγυήσεις κρατών είναι αρκετές για να τους σώσουν. Όσο όμως οι σωστές αποφάσεις δεν λαμβάνονται τόσο τα προβλήματα διογκώνονται.

Source : http://valueinvesting.capitalblogs.gr