Ξεκίνησε ο οικονομικός πόλεμος κατά του Ιράν

Οι ΗΠΑ, η Βρετανία και ο Καναδάς αποκλείουν το Ιράν από το χρηματοπιστωτικό τους σύστημα, σύμφωνα με ανακοίνωση του Προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος διευκρίνισε ότι «όλος ο τραπεζικός τομέας του Ιράν - συμπεριλαμβανομένης και της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας - αποτελεί κίνδυνο για τις κυβερνήσεις ή για όποιο χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει συναλλαγές με τις ιρανικές τράπεζες».

Ο Ομπάμα ανακοίνωσε ότι η Ουάσινγκτον θα εξακολουθήσει να αναζητά τρόπους, προκειμένου να πιέσει την Τεχεράνη σχετικά με το πυρηνικό της πρόγραμμα. «Όσο το Ιράν εξακολουθεί να ακολουθεί αυτό το επικίνδυνο μονοπάτι, οι ΗΠΑ θα συνεχίζουν, είτε σε συνεργασία με τους συμμάχους της, είτε με μεμονωμένες αποφάσεις της, να απομονώνουν το Ιράν», συμπλήρωσε ο Μπαράκ Ομπάμα.

Κυρώσεις και σε όσους βοήθησαν
Οι νέες κυρώσεις κατά του Ιράν, τόσο στον ενεργειακό τομέα όσο και στον πετρελαϊκό, που θα επιβάλλουν οι ΗΠΑ, θα συμπεριλαμβάνουν και όποιον βοήθησε τη χώρα να διευρύνει τους πόρους της από την εκμετάλλευση των πετρελαίων της, σύμφωνα με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, ο οποίος είπε χαρακτηριστικά ότι το Ιράν «διάλεξε το δρόμο της απομόνωσης».

Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Τίμοθι Γκάιτνερ, ο οποίος είπε ότι το Ιράν είναι η κυρίαρχη ανησυχία για «ξέπλυμα χρήματος», διευκρίνισε ότι οι ΗΠΑ θα λάβουν μέτρα και κατά όποιων ξένων τραπεζών ή επιχειρήσεων έχουν συναλλαγές με το Ιράν, ενώ η υπουργός Εξωτερικών, Χίλαρι Κλίντον, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ «περιμένουν, τις προσεχείς ημέρες, και από άλλες χώρες συμμάχους να ανακοινώσουν περεταίρω κυρώσεις».

Η τελευταία απόφαση των ΗΠΑ, επιδιώκει να εντείνει τις πιέσεις στην Τεχεράνη, μετά από τις ανησυχίες που εκφράστηκαν από τον ΟΗΕ, σχετικά με τις πιθανές στρατιωτικές διαστάσεις που μπορεί να έχει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
Source :  http://www.kathimerini.gr/

Οι Μακεδόνες στην αντεπίθεση

Με μοναδικό στόχο την προάσπιση της πολιτιστικής τους κληρονομιάς, απέναντι στην προπαγάνδα των Σκοπίων που εντείνεται το τελευταίο διάστημα και εντός ελληνικού εδάφους, εκπρόσωποι μακεδονικών συλλόγων συγκεντρώθηκαν την περασμένη Κυριακή στο Νέο Πετρίτσι Σερρών και αποφάσισαν να κινήσουν διαδικασίες για τη δημιουργία Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Μακεδονικών Συλλόγων.

Στο πλαίσιο της συνάντησης, πραγματοποιήθηκε ημερίδα με πρωτοβουλία του Συλλόγου Σταρτσοβιτών Νέου Πετριτσίου, με θέμα «Τις νεότερες εξελίξεις στο Μακεδονικό Ζήτημα», όπου μεταξύ άλλων έγινε αναφορά στο σλαβόφωνο ιδίωμα που ορισμένοι επιχειρούν αυθαίρετα να το ταυτίσουν με τη γλώσσα που μιλούν οι Σκοπιανοί, καθώς και στην προπαγάνδα που βρίσκεται σε εξέλιξη μέσα από «εισαγόμενα» τραγούδια σε πανηγύρια και άλλες εκδηλώσεις, τα οποία αποκαλούν «παραδοσιακά».

Σε Δελτίο Τύπου που εκδόθηκε από τον Σύλλογο Σταρτσοβιτών, αναφέρονται μεταξύ άλλων : «Το σλαβόφωνο ιδίωμα που ομιλείται σε αρκετές περιοχές της Μακεδονίας δεν έχει καμία σχέση με τη γλώσσα που ομιλείται στα Σκόπια. Αποτελεί δε πολιτιστικό θησαυρό, τον οποίον οφείλουμε να διαφυλάξουμε, και πρέπει να ομιλείται άφοβα από τους Μακεδόνες Έλληνες (για όσους το χρησιμοποιούν). Οι Μακεδόνες ΔΕΝ μπορεί να μην είναι Έλληνες και ως εκ τούτου η χρήση του όρου ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ πρέπει να χρησιμοποιείται για να προσδιορίζει γεωγραφική περιοχή της Ελλάδας, και όχι εθνική ταυτότητα».

Παράλληλα, καταγγέλλεται η προσπάθεια οικειοποίησης της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Μακεδονίας από τα Σκόπια και η αδιαφορία του επίσημου ελληνικού κέντρου στην προσπάθεια αυτή. «Η φωνή των Μακεδόνων Ελλήνων δυστυχώς δεν ακούγεται στο εξωτερικό, αλλά ούτε στο εσωτερικό της Ελλάδας, καθώς το επίσημο Ελληνικό κράτος σιωπά ενώπιον της υφαρπαγής και οικειοποίησης της Μακεδονικής Ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς» αναφέρει συγκεκριμένα το δελτίο τύπου.

Παρόμοιες εκδηλώσεις προγραμματίζονται και σε υπόλοιπες περιοχές της Μακεδονίας, με στόχο τον συντονισμό και τις κοινές δράσεις των μακεδονικών συλλόγων.

Περισσότερες πληροφορίες στο : www.facebook.com/groups/166038240137516/

Την ίδια ώρα, στις 5 Δεκεμβρίου αναμένεται η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης αναφορικά με την προσφυγή της ΠΓΔΜ κατά της Ελλάδας, γράφει σήμερα η έγκριτη εφημερίδα των Σκοπίων Utrinski Vesnik, επικαλούμενη πληροφορίες από διπλωματικές πηγές.

Υπενθυμίζεται ότι η ΠΓΔΜ κατέθεσε προσφυγή ενώπιον του ΔΔΧ, στις 13 Νοεμβρίου 2008, κατά της Ελλάδας, επικαλούμενη παραβίαση του άρθρου 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας Ελλάδας-ΠΓΔΜ (1995), λόγω των ελληνικών αντιρρήσεων στην πρόσκληση για προσχώρηση της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, στη Σύνοδο Κορυφής του οργανισμού, τον Απρίλιο του 2008, στο Βουκουρέστι.

Το ΔΔΧ απαρτίζεται από 15 τακτικά μέλη, τα οποία έχουν εκλεγεί από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και προέρχονται από διάφορες γεωγραφικές ομάδες και δύο δικαστές ad hoc, οι οποίοι έχουν οριστεί από την Ελλάδα και την ΠΓΔΜ αντίστοιχα.
Source : http://www.protothema.gr/politics/article/?aid=159902

Αραβική άνοιξη ή νεο-οθωμανικός χειμώνας ;

Φαίνεται πως, για τους Δυτικούς, μετά τη μαύρη σημαία του ναζισμού και την κόκκινη του κομμουνισμού, εμφανίζεται μια νέα απειλή ή πρόκληση: Η πράσινη σημαία του ισλαμικού φονταμενταλισμού. Όπου οι αραβικές μάζες, ανίκανες να απελευθερωθούν και να γνωρίσουν τη δημοκρατία από μόνες τους, χρειάζονται «καθοδηγητές» και «προστάτες».

Λίγοι, πολύ λίγοι θα προδίκαζαν λίγα χρόνια νωρίτερα την «Αραβική Άνοιξη» και τηνανατροπή των γεωστρατηγικών δεδομένων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Ακόμη λιγότεροι θα φαντάζονταν πως η -μισητή για την πλειοψηφία των Αράβων- Τουρκία θα διεκδικούσε τον ρόλο του νέου «αφεντικού», με ισλαμικό μάλιστα μανδύα, στην περιοχή.

Ας εξετάσουμε τον περίγυρο, σε μια περιοχή κοντινή στην Ελλάδα και γειτνιάζουσα με εθνικό χώρο (Κύπρος), με εξελίξεις που -θέλοντας και μη- θα μας επηρεάσουν άμεσα, ιδίως αν η ερντογανική Τουρκία αρχίσει και πετυχαίνει τους υπερφιλόδοξους στόχους της.

To NATO και οι ΗΠΑ, αρχικά προσπάθησαν να διατηρήσουν τα παλιά, παραδοσιακά τους ερείσματα στον αραβικό κόσμο. Όταν όμως συνειδητοποίησαν ότι ο Μουμπάρακ ήταν «τελειωμένος» και ότι η αιγυπτιακή αναταραχή απειλούσε να εξελιχθεί σε πραγματική επανάσταση, με ανυπολόγιστες συνέπειες, οι ΗΠΑ αγκάλιασαν την εξέγερση, ελπίζοντας ότι θα την ελέγξουν. Βασικό στοιχείο της νέας αυτής στρατηγικής ήταν η συνεννόηση με το μετριοπαθές, πολιτικό Ισλάμ αλλά και πρώην ορκισμένους εχθρούς, στελέχη της ίδιας της Αλ Κάιντα.

Γιατί προσέγγισαν, πρωτίστως οι ΗΠΑ, το σουνιτικό Ισλάμ; Σε αντίθεση με το ριζοσπαστικό σιιτικό Ισλάμ του Ιράν, το σουνιτικό ρεύμα π.χ. των «Αδελφών Μουσουλμάνων» υπήρξε παραδοσιακά εχθρικό προς κάθε μορφή λαϊκής επανάστασης. Το σουνιτικό Ισλάμ είχε συγκρουσθεί με τον αντιιμπεριαλισμό π.χ. του Νάσερ και είχε συνεργαστεί με τους Αμερικανούς στην αντισοβιετική τζιχάντ στο Αφγανιστάν. Ειδικά στην Αίγυπτο, ο συμβιβασμός των «Αδελφών Μουσουλμάνων» με τη στρατιωτική κυβέρνηση ήταν καθοριστικός στην προσωρινή εκτόνωση της κατάστασης.

Η Σαουδική Αραβία, μπροστάρισσατου σουνιτικού Ισλάμ, έχει ξεκινήσει από πλευράς της εδώ και μήνες μια έντονη αντεπίθεση, προκειμένου να εξουδετερώσει τις επιπτώσεις των αραβικών εξεγέρσεων, ενισχύοντας οικονομικά ισλαμικές οργανώσεις.

Το Ριάντ έχει καλέσει ακόμα και τη Συρία για μεταρρυθμίσεις, όταν η μοναρχία της Σαουδικής Αραβίας θεωρείται από τις πιο αυταρχικές στον κόσμο, καθώς έχει στερήσει από τον λαό της τις στοιχειωδέστερες ελευθερίες. Το Ριάντ προσπαθεί να ενώσει τα αραβικά κράτη, όχι σε σταυροφορία εναντίον του Ισραήλ, αλλά εναντίον των σιιτών του Ιράν, εναντίον της Συρίας.

Η μετα-κανταφική Λιβύη πάλι, φαίνεται πως θα περάσει στη φάση του οικονομικού κατατεμαχισμού της, ενώ η Συρία με σκληρά μέτρα καταστολής επιμένει στην κοσμική πολιτική της έκφανση, αρνούμενη να στοιχηθεί στο άρμα της Τουρκίας.
Στο μεταξύ -σύμφωνα και με επανειλημμένες πληροφορίες του διεθνούς Τύπου- αυξάνονται οι επαφές μεταξύ της «Μουσουλμανικής Αδελφότητας» και των ΗΠΑ για την πολιτική «νομιμοποίηση» της πανισλαμικής αυτής οργάνωσης, ιδιαίτερα παρούσας σήμερα στην Αίγυπτο, στη μετα-κανταφική Λιβύη, στη Συρία, και σε μικρότερο βαθμό στην Τυνησία, και της οποίας «Μουσουλμανικής Αδελφότητας» το παλαιστινιακό παρακλάδι δεν είναι άλλο από τη Χαμάς.

Φαίνεται πως το σκληρό εξτρεμιστικό Ισλάμ (μέχρι πρότινος ορκισμένος εχθρός της Δύσης) προσεγγίζεται σήμερα από τις ΗΠΑ και όχι μόνο, στην προσπάθεια ελέγχου της «Αραβικής Άνοιξης».

Η Τουρκία στοχεύει από πλευράς της να γίνει ο μεγάλος περιφερειακός παίκτης, μεόχημα τη νεο-οθωμανική διπλωματία της. Ο βασικός προσανατολισμός του ΑΚΡ και του ηγέτη του Ταγίπ Ερντογάν έχει άμεση σχέση με τον τουρκικό εθνικισμό και επεκτατισμό. Το ΑΚΡ αποτελεί ένα σκληρά εθνικιστικό κόμμα, που εκτρέφει στο εσωτερικό του και τον ισλαμισμό. Ο Ερντογάν εκπροσωπεί αυτό που θα αποκαλούσαμε τουρκο-ισλαμισμό, μια σκληρής μορφής τουρκο-ισλαμική σύνθεση (turkislam sentezi).

Ο Τούρκος ηγέτης, μέσα από αυτό τον ιδεολογικό του παρονομαστή, κατέρριψε πολύ γρήγορα τους παραισθησιογόνους μύθους μεγάλου τμήματος των ελλαδικών και κυπριακών πολιτικών ελίτ, περί «κακών στρατηγών» και «καλού Ερντογάν».

Αμφότεροι, στρατογραφειοκρατία και ισλαμιστές, αποδείχθηκαν εξίσου επικίνδυνοι για όλες τις χώρες που συνορεύουν με την Τουρκία. Εμείς εκτιμούμε πως ο τουρκο-ισλαμισμός του Ερντογάν είναι πιο επικίνδυνος από τον επεκτατισμό των στρατηγών, για λόγους που θα καταδειχθούν ευθύς παρακάτω.

Παρότι το Κουρδικό εξακολουθεί να αποτελεί το βασικότερο πρόβλημα της Τουρκίας, το οποίο επηρεάζει τόσο την εσωτερική όσο και την εξωτερική της πολιτική, μετά την εξουδετέρωση της κεμαλιστικής στρατογραφειοκρατίας ο ερντογανικός και νταβουτόγλειος επιθετικός παροξυσμός εκδηλώνεται ολιστικά προς πάσα κατεύθυνση. Ο νέος τουρκικός εθνικισμός, με ισλαμικό μανδύα, έχει προσανατολισμό προς όλες τις κατευθύνσεις και «χτυπάει» παντού: Σε ανατολή, δύση, βορρά, νότο. Τι κάνει η Άγκυρα; Ουκ ολίγα:

- Στέλνει φρεγάτες έξω από το Σούνιο, προχωρά σε εικονικούς βομβαρδισμούς κατοικημένων ελληνικών νησιών, «οργιάζει» στην ελληνική Θράκη, ανακαλύπτει «καταπιεσμένους ομογενείς» σε Ρόδο και Κω, στέλνει με αμείωτους ρυθμούς μέσω Έβρου χιλιάδες λαθρομετανάστες από σκληρά ισλαμικές χώρες (Πακιστάν, Αφγανιστάν κτλ.), προς υλοποίηση της ρήσης του Τουργκούτ Οζάλ: «Δεν θα χρειαστεί να ξανακάνουμε πόλεμο με τους Έλληνες, αρκεί να τους στείλουμε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνους και τους τελειώσαμε».

- Εκβιάζει και απειλεί την Κύπρο αλλά και την ίδια την Ε.Ε., επειδή η Λευκωσία είχε το «θράσος» να ασκήσει τα οριζόμενα από το Διεθνές Δίκαιο κυριαρχικά της δικαιώματα.

- Πουλάει αντι-σημιτισμό στους Άραβες, για να καταστεί ηγέτιδα δύναμη στον σουνιτικό κόσμο, προσπαθώντας ταυτόχρονα να γίνει το «απόλυτο αφεντικό» στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, κάτι που περνά μέσα από τη μείωση της ισχύος του Ισραήλ. Η σύγκρουση με το Ισραήλ αποτέλεσε το πιο αξιόπιστο «διαβατήριο» για τον Ερντογάν, ώστε να συγκινήσει την (πάντοτε καχύποπτη) αραβική κοινή γνώμη. Η διεκδίκηση από την Τουρκία ηγεμονικού ρόλου στο μουσουλμανικό κόσμο, περνά υποχρεωτικά μέσα από τη σύγκρουση και την αντιπαράθεση της με το Ισραήλ.

Στο Ισραήλ υποστηρίζεται ότι πίσω από τα γεγονότα της επίθεσης στην ισραηλινή πρεσβεία στο Κάιρο, κρύβονταν άνθρωποι των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας (ΜΙΤ), οι οποίοι συνεργάσθηκαν με την οργάνωση των «Αδελφών Μουσουλμάνων», οργάνωση που έχει μεγάλη διείσουση, ιδιαίτερα στην Αίγυπτο. Εδώ, οι επιδιώξεις των ΗΠΑ, που θέλουν να εκμεταλλευτούν τουςΤούρκους, κοντράρονται μετά συμφέροντα του Ισραήλ απειλώντας την ίδια την ύπαρξη του εβραϊκού κράτους. Θυμίζουμε πως πολύ πρόσφατα ο πρόεδρος της Συρίας Άσαντ, απαντώντας στις απειλές της Άγκυρας, ξεκαθάρισε πως εάν δεχθεί τουρκική επίθεση, θα εξουδετερώσει το ίδιο το Ισραήλ.

- Η Άγκυρα «χοντραίνει» το παιχνίδι, οικονομικά και όχι μόνο, διείσδυσης στα Βαλκάνια. Απεργάζεται σχέδια για αύξηση του αριθμού των «Τούρκων» στη FYROM και τη μετατροπή τους σε μια στρατηγική μειονότητα, που να έχει καθαρά τουρκικά χαρακτηριστικά. Γι' αυτό ο Ερντογάν, κατά την τελευταία του επίσκεψη του στην FYROM, τόνισε προς τους τουρκογενείς «να κρατήσουν την εθνική τους ταυτότητα και να αγνοήσουν τις πιέσεις». Στη Βουλγαρία, η μουσουλμανική μειονότητα έχει ήδη από ετών καταστεί στρατηγικό εργαλείο, ενώ η διείσδυση των Τούρκων στην Αλβανία συνεχίζεται εντατικά. Στο σερβικό Σάντζακ, ο εκεί μουφτής, επικεφαλής της ισλαμικής κοινότητας στη Σερβία, Μουαμέρ Ζούκορλιτς, μιλάει ανοιχτά για «... ένα ιστορικό γεγονός, η δημιουργία της αυτονομίας, κατά κύριο λόγο στη συνείδηση των πολιτών, αυτονομίας που στην πραγματικότητα είναι ήδη ορατή». Το Ισλάμ και η Τουρκία απειλούν ξανά τη σερβική ακεραιότητα, αφού πρώτα χρησιμοποιήθηκαν από τη Δύση και το NATO για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

- Η Άγκυρα εργάζεται εντατικά στους κόλπους της Ισλαμικής Διάσκεψης προς αναγνώριση του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους, προς το οποίο εξέφρασε πρόσφατα τη στήριξη του ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Ισλαμικής Διάσκεψης Εκμελεντίν Ιχσάνογλου, κατά τη συνάντηση που είχε με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ντερβίς Έρογλου, στη Νέα Υόρκη.

- Αποσταθεροποιητικά εργάζονται οι Τούρκοι και προς ανατολάς. Η Αρμενία ήταν και θα είναι εμπόδιο στις παντουρανικές φιλοδοξίες των Ερντογάν και Νταβούτογλου. Όμως, το πρόπλασμα κουρδικού κράτους στο βόρειο Ιράκ είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης της Άγκυρας. Στον Καύκασο, μετά τον πρώτο πόλεμο τηςΤσετσενίας ανάμεσα στις ρωσικές δυνάμεις και τους μουσουλμάνους αυτονομιστές, η εξέγερση μετατράπηκε σταδιακά σε ένα ένοπλο ισλαμιστικό κίνημα. Αυτό επεκτάθηκε σε όλο τον βόρειο Καύκασο. Θυμίζουμε δημοσίευμα της «Χουριέτ», σύμφωνα με το οποίο τα τέσσερα τελευταία χρόνια έχουν βρείτο θάνατο στην Τουρκία έξιΤσετσένοι, πρώην διοικητές των ισλαμιστών ανταρτών. Κατά το τουρκικό δημοσίευμα, όλοι τους είχαν ενεργή ανάμειξη στον ρωσο-τσετσενικό πόλεμο. Τυχαία βρέθηκαν και οι έξι στην Τουρκία;

Ούτε η μακρινή Κίνα όμως έχει «γλιτώσει» από τις ασυγκράτητες φιλοδοξίες των Τούρκων, που αυτοαναγορεύονται «νονοί»όχι μόνο των Βαλκανίων ή των Τσετσένων μουσουλμάνων αλλά ακόμη και αυτών των «εξωτικών» Ουιγούρων, στη δυτική Κίνα.

Τι κάνουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες απέναντι στην ισλαμική απειλή, που για ορισμένα κράτη (π.χ. Γερμανία, Ολλανδία) είναι καθαρά τουρκική, λόγω μεταναστών; Ό,τι δεν κάνει η «προοδευτική» Ελλάδα.

Στην Ολλανδία ξεκίνησε ο δημόσιος διάλογος ως προς τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για να απαγορευθεί η ανέγερση μιναρέδων, μετά τη λήψη του μέτρου αυτού από τις Αρχές της Ελβετίας. Η οποία Ελβετία απαγόρευσε την ανέγερση νέων μιναρέδων σε τεμένη από το 2009, μέτρο που είχε προκαλέσει τότε τη διεθνή κατακραυγή.

Στη Γαλλία έχουμε πλέον απαγόρευση της μουσουλμανικής προσευχής σε ανοιχτούς χώρους (στο δρόμο δηλαδή), ένδειξη των προβλημάτων της χώρας ως προς την ενσωμάτωση των μουσουλμάνων, που ανέρχονται ήδη σε 5 εκατομμύρια. Για την «αλλεργία» της Γερμανίας (πολιτικοί και κοινή γνώμη) στο ενδεχόμενο μιας πλήρους τουρκικής ένταξης στην Ε.Ε., γνωρίζουν όλοι.

Ο Καναδός πρωθυπουργός Στίβεν Χάρπερ δηλώνει ότι «... η μεγαλύτερη απειλή για την ασφάλεια του Καναδά είναι η ισλαμική τρομοκρατία», ενώ ο Αυστραλός ομόλογος του χαρίζει στους λαθρομετανάστες της δικής του χώρας «... ένα σπουδαίο δικαίωμα, την επιλογή να φύγουν, αν δεν τους αρέσει η Αυστραλία».

Τώρα, το πώς γίνεται στην «καθυστερημένη» Ευρώπη, που δεν έχει σύνορα με τη Τουρκία, να λαμβάνονται αυστηρά μέτρα κατά της ισλαμικής διείσδυσης, και στην «προχωρημένη» Ελλάδα που είναι πρώτη στη λίστα επικινδυνότητας να προχωρούμε σε ανέγερση τζαμιών και μαζικές εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις μουσουλμάνων λαθρομεταναστών, αυτό μένει στην κρίση των αναγνωστών να εξηγηθεί.

Όπως και να έχει, για να επιστρέψουμε στα της «γειτονιάς» μας, με την Τουρκία να βρίσκεται ήδη σε τροχιά ρήξης με το Ισραήλ, το Παλαιστινιακό να παραμένει άλυτο και τον αραβικό κόσμο να τελεί υπό ρευστότητα, η κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο εμφανίζεται επικίνδυνα απρόβλεπτη. Η Δύση, το NATO, οι ΗΠΑ, όλοι οι διεθνείς παίκτες οφείλουν να γνωρίζουν πως το παιχνίδι με το Ισλάμ ενέχει υψηλό ρίσκο. Ιδίως αν η ερντογανική, νεο-οθωμανικήΤουρκία φιλοδοξεί να ηγείται του ισλαμικού κόσμου.

Κανείς και τίποτα δεν εγγυάται ότι οι σημερινοί απρόθυμοι ισλαμιστές συνοδοιπόροι της Αμερικής, δεν θα μετατραπούν σε αυριανούς εχθρούς της.

Είναι σαφές πως η αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας θα την καθιστά περισσότερο αλαζονική και διεκδικητική απέναντι σε ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα, απέναντι στη διεθνή έννομη τάξη. Το αποτέλεσμα είναι να περιορίζονται οι πιθανότητες του «έντιμου συμβιβασμού» που επιζητούσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών. Και ενώ η Τουρκία στρέφει πλέον την πλάτη της στην Ε.Ε., εξουδετερώνεται σταδιακά το διπλωματικό όπλο που διέθετε η Ελλάδα (και ουδέποτε χρησιμοποίησε), αυτό της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας.

Τι φοβόμαστε; Το μακρύ χέρι της Άγκυρας δεν αποδεικνύεται μέχρις στιγμής αποτελεσματικό προς ανατολάς. Η Ελλάδα ήταν και είναι μαζί με την Κύπρο, οι «συνήθεις ύποπτοι» προς εκτόνωση του τουρκικού -και ισλαμικού πλέον- επεκτατισμού. Εποικισμένη από 250.000 Τούρκους η ημικατεχόμενη Κύπρος, και από 2.500.000 μουσουλμάνους λαθρομετανάστες η Ελλάδα, είναι ευάλωτες όσο ποτέ στην ισλαμική απειλή, ιδίως ο μητροπολιτικός ελληνικός χώρος.

Αυτό είναι που φοβόμαστε. Τι θα εμποδίσει π.χ. τον Ερντογάν και την παρέα του να εξαργυρώσουν τις αποτυχίες τους στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο με κάποιο «αντάλλαγμα» στο Αιγαίο ή τη Οράκη; Κάποιο «δωράκι» εκτόνωσης που ενδεχομένως θα έκαναν οι ΗΠΑ στην Τουρκία, οι ΗΠΑ που δεν εννοούν να καταλάβουν πως η Άγκυρα, από κάποια στιγμή κι έπειτα, θα νιώθει τόσο ισχυρή και σίγουρη που θα είναι εκτός ελέγχου.

Για τις καταπιεσμένες αραβικές μάζες, το ριζοσπαστικό Ισλάμ ήταν το όπλο αντίστασης κατά του δυτικού ιμπεριαλισμού. Για την Τουρκία του Ερντογάν και του Νταβοΰτογλου, το Ισλάμ είναι το όπλο για να κυριαρχήσουν στην Ανατολή και στα Βαλκάνια, το όπλο που στρέφεται εναντίον μας.

Η χώρα μας και η Κύπρος πρέπει να επιδιώξουν ρόλους στον τομέα της ασφάλειας, ρόλους ως σταθεροποιητικούς παράγοντες, που θα συνομιλούν με όλες τις πλευρές και θα προχωρούν σε συνεννοήσεις ή και συμμαχίες με όλα τα κράτη που επίσης απειλούνται από τον τούρκο-ισλαμικό επεκτατισμό: Σερβία και Βουλγαρία, Ισραήλ, Αρμενία, κουρδική κοινότητα, Ρωσία, Κίνα και τον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε., Γερμανία και Γαλλία, χώρες που έχουν δεχθεί εκατομμύρια μουσουλμάνων μεταναστών.

Ελλάδα και Κύπρος οφείλουν να παρακολουθούν ενεργά, από το να απέχουν επιδεικτικά. Για την -έστω παραπαίουσα οικονομικά- Ελλάδα, οι εξελίξεις στην περιοχή αποτελούν μεγάλη πρόκληση. Η οικονομική κατάρρευση δεν πρέπει επ'ουδενί να μεταφραστεί και σε γεωστρατηγική, με ό,τι αυτό θα επιφέρει...

© ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α. ( http://www.elkeda.gr ) Ένθετο περιοδικού "ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Η ιστορική πρόκληση για τον Ελληνισμό

Του Χριστόδουλου Κ. Γιαλλουρίδη

Η Ιστορία δεν είναι απλά γεγονότα, δεν είναι συμβάντα και περιπέτειες, πόλεμοι και τραγωδίες, νίκες και κατακτήσεις σε επιτεύγματα της πολιτικής, αλλά είναι κυρίως μια ακατάβλητη και αέναη συνέχεια ενός πολιτισμού παράδοσης αξιών, αρχών και ιδανικών που συνέχουν το λαό και την εθνική του ταυτότητα, και που ως πνευματική κοινότητα προσανατολισμού συνέχει το έθνος και το λαό.
Υπ’ αυτή την έννοια, η Ιστορία προβάλει στο μέλλον ως συνέχεια του πολιτισμού στις γενεές που ακολουθούν και διαδέχονται η μία την άλλη στην ιστορική πορεία, μέσα στο χώρο και το χρόνο μιας κοινωνίας, ενός συλλογικού υποκειμένου, ενός έθνους. 

Στη σημερινή πρωτόγνωρη και απειλητική για όλους ευρωπαϊκή και παγκόσμια κρίση, όπου ο ελληνισμός ως κρατικές οντότητες Κύπρου και Ελλάδας βρίσκεται στη δίνη της αδηφάγου λαίλαπας της παγκοσμιοποίησης, μπορεί να αντέξει στο χώρο και στο χρόνο. Αλλά, μόνο εάν είναι σε θέση και έχει την ικανότητα του αναστοχασμού στις ρίζες του πολιτισμού του, στις αξίες και τις αρχές που διέπουν την πνευματική του υπόσταση και που του επιτρέπουν να αντιστέκεται στις επιθέσεις του σύγχρονου υλικού πολιτισμού και να υπερβαίνει μέσα από την πνευματική αμυντική του θωράκιση τη δύναμη του σύγχρονου οικονομικίστικου μοντέλου ζωής και πορείας μιας ανθρωπότητας και κυρίως μιας Ευρώπης που προδήλως έχει χάσει τον προσανατολισμό της. 

Η Αθήνα, η Ελλάδα και ο ελληνισμός ως κρατική οντότητα, αλλά κυρίως ως πολιτισμός και αιώνια παρουσία στο οικουμενικό γίγνεσθαι, είναι σε θέση, με τη δύναμη του ιστορικού έθνους, να αντιμετωπίσει με επιτυχία τη σημερινή κρίση και να βγει ανανεωμένη και νικήτρια από την παρακμή που διέρχεται η κρατική της υπόσταση, ενώ η Κύπρος, ως Κυπριακή Δημοκρατία, έχει την υποχρέωση να χαράξει στρατηγική προβολής τής ακαταμάχητης δύναμης της ελευθερίας και της δικαιοσύνης.

Η Κύπρος μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία της ανάκαμψης του έθνους,, γιατί ακριβώς οι αντοχές της εθνικής μας υπόστασης διαδραματίζονται στον κυπριακό ελληνισμό, τόσο ως Κυπριακή Δημοκρατία όσο και ως χώρος, χρόνος και δύναμη πολιτισμού. Η στρατηγική της Κύπρου σε συνεννόηση, σε συμμαχία με την Αθήνα, θα πρέπει να θέτει στόχους και να προβλέπει μέσα υλοποίησής τους που να αποβλέπουν στο αίτημα που είναι αιώνιο και ακαταμάχητο: της συλλογικής εθνικής ελευθερίας, της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου για το σύνολο του λαού.

Η εμφάνιση του θαύματος της ενεργειακής ευκαιρίας επιτρέπει στην Κύπρο να προβάλει στη διεθνή κοινότητα τη γεωπολιτική της υπεραξία, πράγμα που σημαίνει μια δυναμική αλλαγή του σημερινού διαπραγματευτικού πλαισίου που από μόνο του προσβάλλει την αξιοπρέπεια, την περηφάνια και την ιστορία όχι μόνο της Κύπρου, όχι μόνο της Ελλάδος αλλά και της ίδιας της Ευρώπης ως πολιτισμικής οντότητας που έχει την αφετηρία της στην κλασική Ελλάδα, δηλαδή τις πνευματικές ρίζες του ευρωπαϊκού πνεύματος που είναι η ελευθερία, η δημοκρατία, η δικαιοσύνη και τα δικαιώματα του ατόμου και του συνόλου. 

Η ηγεσία της Κύπρου οφείλει να γνωρίζει πως η τέχνη της διαπραγμάτευσης δεν είναι η μοιραία υπαγωγή και παράδοση της χώρας στη βούληση της τουρκικής ηγεμονίας, αλλά η διεκδίκηση των συμφερόντων, ιδανικών, αρχών και αξιών ενός λαού που τους εκπροσωπεί και η αξιοποίηση του temporal momentum, δηλαδή του χρόνου όπως εμφανίζεται αυτή τη στιγμή η εμπέδωση συμμαχιών και η εξισορρόπηση ενός θρασύδειλου επεκτατικού αντιπάλου όπως είναι η Τουρκία. Η υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος δεν είναι απλά μάχη επιβίωσης, είναι δύναμη πολιτισμού, είναι παράδειγμα αγώνα ενός μικρού λαού που εκπροσωπεί ένα μεγάλο πολιτισμό και που τον προβάλλει για όλους τους άλλους που απειλούνται σήμερα από την καθιέρωση της αντίληψης ότι η ζωή του ανθρώπου δεν είναι πνευματικότητα και πολιτισμός, αλλά κατανάλωση και υπαγωγή της ανθρώπινης, ατομικής μονάδας στην αδηφάγο δίνη ενός παγκοσμιοποιημένου συστήματος αγορών που καταλύουν την εθνική ανεξαρτησία και την αξιοπρέπεια των εθνών.

* Ο Χριστόδουλος Κ. Γιαλλουρίδης είναι καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. 

http://www.philenews.com/digital/ 

Η ανάπτυξη ρωσικών φρεγατών στα παράλια της Συρίας

Του Νίκου Στέλγια

Ιρανικά και τουρκικά μέσα ενημέρωσης μεταδίδουν την επικείμενη ανάπτυξη ρωσικών φρεγατών στα παράλια της ΣυρίαςΣε μια πολύ κρίσιμη φάση της σύγχρονης ιστορίας της Συρίας, πολεμικά πλοία του Ρωσικού Ναυτικού αναπτύσσονται στα παράλια της γειτονικής χώρας.Σύμφωνα με το ιρανικό ειδησεογραφικό κανάλι “Αλ Μανάρ” και την τουρκική ειδησεογραφική πύλη “Yakın Doğu Haber”, σήμερα αναμένεται η ανάπτυξη των δυνάμεων του Ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού στα παράλια της Συρίας.

Σύμφωνα με τα ιρανικά και τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, με την νέα της κίνηση, η Ρωσία στέλνει ένα σημαντικό μήνυμα στον δυτικό κόσμο. Η Μόσχα δείχνει ότι η Συρία αποτελεί “κόκκινη γραμμή” για την εξωτερική της πολιτική.Το ιρανικό κανάλι “Αλ Μανάρ” υπενθυμίζει ότι ότι η Ρωσία και η Κίνα αντιτίθενται στα μέτρα που προτείνει η δυτική συμμαχία για την Συρία.

ΥΓ Η Ρωσία διατηρεί ναυτική βάση στην Λατάκεια της Συρίας, η τύχη της οποίας ,μετά από ενδεχόμενη αλλαγή καθεστώτος στην Συρία , είναι αμφίβολη.

www.kathimerini.com.cy

Διαχρονικές μέθοδοι εκφυλισμού λαών

Θέλεις να εκφυλίσεις έναν λαό;

Τον τρόπο τον ξέρουν κάποιοι που ποδηγετούν λαούς, αλλά και τον φιλελεύθερο άνθρωπο γενικά.

Ρίχ’ τον με το όπλο της αρετής εναντίον, στην κακία....

Ρίξ’ του «σεξ και πορνεία» που θα τα νομίσει «απελευθέρωση και ανακάλυψη» του σεξουαλισμού (που οι ενάρετοι προγόνοι του δεν ήξεραν).
Ρίξ’ του ασύδοτη «ελευθερία» και ατομικισμό.
Ρίξ’ του εύκολη ζωή, απολαύσεις, κραιπάλη, «ποικιλία».
Ρίξ’ του....
χουλιγκανικό «αθλητισμό».
Ρίξ’ του ναρκωτικά, κάπνισμα και αλκοόλ.
Ρίξ’ του βάρβαρη γλώσσα και μουσική.
Ρίξ’ του διαμάχη των δύο φύλων, αρσενικού-θηλυκού για το ποιός είναι ανώτερος.
Ρίξ’ του δυνατότητες για «κομπίνες και αρπαχτές» με σχετική ατιμωρησία.
Ρίξ’ του δωροδοκία στην διοίκηση και κυρίως στους ιθύνοντες διαχειριστές της εξουσίας. Έτσι θα χάσει την πεποίθηση του ως πολίτης, αφού θα συνειδητοποιήσει ότι ζει σε κράτος άθλιο, όχι de jure, όχι αλτρουισμού των πολιτών.
Ότι δεν βρίσκεται σε χώρα, όπου ο πολίτης αξίζει να προστατεύει τα «κοινά» και τα «ήθη», γιατί προστατεύοντας το σύνολο, προστατεύει τον εαυτό του.
Ρίξ’ του σάπια είδωλα και πρότυπα παντού, στην πολιτική, στην τέχνη, στο ήθος...

Επέτρεψε σε κάποιους ασήμαντους που έχουν χρήματα να διαφημίζονται όσο θέλουν, με μπλα-μπλα από τα ΜΜΕ, με τεράστιες αφίσες με την μούρη τους που καθηλώνουν τον μέσο ανώνυμο πολίτη ή το παιδί τους που τους θεωρεί «σπουδαίους - είδωλα» με αλληλουποστήριξη του ενός προς τον άλλο, αφού ο ένας είναι παράσιτο δίπλα στον άλλο.

Έτσι όλοι γίνονται δύσπιστοι, χάνεται η καλή πίστη, ο ένας προσπαθεί να αρπάξει από τον άλλο.

Χάνεται ο ανθρωπισμός, η ποίηση της Ζωής και δύσκολο από γενιά σε γενιά να ξαναβρεθεί..., γιατί η κάθε νέα γενιά δεν έχει αρκετές πληροφορίες για την αρετή και την ομορφιά και την ζωή και δεν μπορεί να βρει τους αληθινούς νόμους της ζωής...» (Κυριάκος Κάσσης)

Παραστατικότατα, ο Κ. Κάσσης περιγράφει την σημερινή πραγματικότητα!

Οι ΕΛΛΗΝΕΣ υποχρεούμεθα να απαντήσουμε στην ερώτηση αν θέλουμε να συνεχίσει να υπάρχει η Ελλάδα. Η απάντηση ακόμα και των βαρβαριζόντων ξενομανών Ελλήνων είναι σίγουρα ΝΑΙ.

Για να υπάρχει Ελλάς πρέπει να υπάρχουν και Έλληνες, οι οποίοι να μην είναι υποχείρια της παγκοσμιοποίησης , αλλά όπως τους θέλει η Ελλάδα, επιδιώκοντας συνεχώς να έχουμε νου υγιή εις σώματα υγιή και επιπλέον:

- Να σεβόμαστε, να αγαπούμε και να λατρεύουμε τα Ιερά και Όσιά μας!

- Να μένουμε πιστοί στις θρησκευτικές μας παραδόσεις και εις την προς τον Θεόν λατρεία μας, αδιαφορούντες και αρνούμενοι τον εισαγόμενο αθεϊσμό, τον εισαγόμενο νέο τρόπο ζωής της «Νέας Τάξης Πραγμάτων», της οποίας θεός είναι τα ασύλληπτα χρηματικά ποσά των ελαχίστων και η απέραντη δυστυχία των λαών της γης.

- Να μας διακρίνει αγάπη, ανδρεία και αρετή για την πατρίδα, όπως ακριβώς και οι πρόγονοι μας, ουδέποτε λησμονούντες ότι “πατρός και μητρός και απάντων προγόνων τιμιότερο όλων είναι η πατρίδα”!

- Να μένουμε πεισματικώς πιστοί στα εθνικά και λαϊκά μας ήθη και έθιμα, τα οποία επί αμέτρητες χιλιετίες διατηρεί αναλλοίωτα το Έθνος των Ελλήνων!

- Να σεβόμαστε, να αγαπούμε και να τιμούμε το θεσμό της οικογένειας!

- Να μένουμε πεισματικώς πιστοί στην γλώσσα μας, αρνούμενοι τις «δήθεν θεωρίες» των γλωσσοκτόνων, οι οποίοι την δολοφονούν καθημερινώς και ποικιλοτρόπως με τις διάφορες γλωσσοκτόνες προτάσεις τους.

- Να αρκούμαστε σε ό,τι και όσα έχουμε. Ούκ εν τω πολλώ το ΕΥ!

- Να ασχολούμαστε περισσότερο με το πνεύμα μας, αφού παραμένει για εμάς «αρχή μεγίστη του βίου μας η μόρφωση»,αντί να ασχολούμαστε με την ύλη.

- Να απορρίπτουμε και να αρνούμαστε όλα τα Διεθνιστικά εφευρήματα του τύπου «Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας», «...της Μητέρας», «...των Ανθέων», «...των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και παρομοίων φληναφημάτων, τα οποία οδηγούν ευθέως και ολοταχώς στην μαζοποίηση των λαών, προς επιβολή της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης, την προσφυώς και τόσο φαρισαϊκώς αποκαλούμενη Νέα Τάξη Πραγμάτων.

- Να μην λησμονούμε ότι είμαστε (Ελλάδα και Κύπρος) μόνοι στην γη, άνευ αδελφών, φίλων και συμμάχων λαών.

- Να μην λησμονούμε ότι όλοι οι λαοί και ιδιαιτέρως οι γειτονικοί μας, μας υποβλέπουν και επιζητούν την πολιτιστική, ιστορική, πνευματική και φυσική μας εξαφάνιση, διότι όλοι μας ζηλεύουν και εποφθαλμιούν την ωραιότατη χώρα μας, τον πλουσιότατο ορυκτό πλούτο μας και την προνομιούχο γεωγραφική θέση μας.

- Να προστατεύουμε και να προασπίζουμε την θρησκεία μας, τον πολιτισμό μας, την ιστορία μας, την γλώσσα μας, τα ήθη και τα έθιμά μας, αποκρούοντας ευθαρσώς και δυναμικώς τις κάθε είδους επιθέσεις και κατηγορίες των μισελλήνων, των Ελληνιζόντων μη Ελλήνων και των βαρβαριζόντων ξενομανών Ελλήνων που εκδηλώνονται κατά παντός Ελληνικού.

Τέλος, να σεβόμαστε και να τιμούμε τα ιερά και ένδοξα εθνικά μας σύμβολα, όπως είναι η σημαία μας, να μη την χαρίζουμε σε κανέναν ξένο και να μη την εξευτελίζουμε.

Δεν πρέπει πότε να λησμονήσουμε ότι η σημαία μας είναι η ενδοξότερη σημαία του πλανήτη μας, διότι είναι η πιο αιματοβαμμένη στο όνομα των παιδιών της σημαία!

Ι. Παναγιωτίδης
Source : http://anti-ntp.blogspot.com/2011/11/blog-post_8669.html#more

Συμβουλές για επίλυση κρίσεων σε μιά ομάδα ( κείμενο στα αγγλικά)

Conflict can be pretty much inevitable when you work with others. People have different viewpoints and under the right set of circumstances, those differences escalate to conflict. How you handle that conflict determines whether it works to the team's advantage or contributes to its demise.
You can choose to ignore it, complain about it, blame someone for it, or try to deal with it through hints and suggestions; or you can be direct, clarify what is going on, and attempt to reach a resolution through common techniques like negotiation or compromise. It's clear that conflict has to be dealt with, but the question is how: It has to be dealt with constructively and with a plan, otherwise it's too easy to get pulled into the argument and create an even larger mess.
Conflict isn't necessarily a bad thing, though. Healthy and constructive conflict is a component of high functioning teams. Conflict arises from differences between people; the same differences that often make diverse teams more effective than those made up of people with similar experience. When people with varying viewpoints, experiences, skills, and opinions are tasked with a project or challenge, the combined effort can far surpass what any group of similar individual could achieve. Team members must be open to these differences and not let them rise into full-blown disputes.
Understanding and appreciating the various viewpoints involved in conflict are key factors in its resolution. These are key skills for all team members to develop. The important thing is to maintain a healthy balance of constructive difference of opinion, and avoid negative conflict that's destructive and disruptive.
Getting to, and maintaining, that balance requires well-developed team skills, particularly the ability to resolve conflict when it does happens, and the ability to keep it healthy and avoid conflict in the day-to-day course of team working. Let's look at conflict resolution first, then at preventing it.

Resolving Conflict

When a team oversteps the mark of healthy difference of opinion, resolving conflict requires respect and patience. The human experience of conflict involves our emotions, perceptions, and actions; we experience it on all three levels, and we need to address all three levels to resolve it. We must replace the negative experiences with positive ones.
The three-stage process below is a form of mediation process, which helps team members to do this:

Step 1: Prepare for resolution

• Acknowledge the conflict – The conflict has to be acknowledged before it can be managed and resolved. The tendency is for people to ignore the first signs of conflict, perhaps as it seems trivial, or is difficult to differentiate from the normal, healthy debate that teams can thrive on. If you are concerned about the conflict in your team, discuss it with other members. Once the team recognizes the issue, it can start the process of resolution.
• Discuss the impact – As a team, discuss the impact the conflict is having on team dynamics and performance.
• Agree to a cooperative process – Everyone involved must agree to cooperate in to resolve the conflict. This means putting the team first, and may involve setting aside your opinion or ideas for the time being. If someone wants to win more than he or she wants to resolve the conflict, you may find yourself at a stalemate.
• Agree to communicate – The most important thing throughout the resolution process is for everyone to keep communications open. The people involved need to talk about the issue and discuss their strong feelings. Active listening is essential here because to move on you need to really understand where the other person is coming from.

Step 2: Understand the Situation

Once the team is ready to resolve the conflict, the next stage is to understand the situation, and each team member's point of view. Take time to make sure that each person's position is heard and understood. Remember that strong emotions are at work here so you have to get through the emotion and reveal the true nature of the conflict.

• Clarify positions – Whatever the conflict or disagreement, it's important to clarify people's positions. Whether there are obvious factions within the team who support a particular option, approach or idea, or each team member holds their own unique view, each position needs to be clearly identified and articulated by those involved.
• This step alone can go a long way to resolve the conflict, as it helps the team see the facts more objectively and with less emotion.

Sally and Tom believe the best way to market the new product is through a TV campaign. Mary and Beth are adamant that internet advertising is the way to go; whilst Josh supports a store-lead campaign.

• List facts, assumptions and beliefs underlying each position – What does each group or person believe? What do they value? What information are they using as a basis for these beliefs? What decision-making criteria and processes have they employed?

Sally and Tom believe that TV advertising is best because it has worked very well in the past. They are motivated by the saying, "If it ain't broke, don't fix it."

Mary and Beth are very tuned-in to the latest in technology and believe that to stay ahead in the market, the company has to continue to try new things. They seek challenges and find change exhilarating and motivating. Josh believes a store-lead campaign is the most cost-effective. He's cautious, and feels this is the best way to test the market at launch, before committing the marketing spend.

• Analyze in smaller groups – Break the team into smaller groups, separating people who are in alliance. In these smaller groups, analyze and dissect each position, and the associated facts, assumptions and beliefs.
• Which facts and assumptions are true? Which are the more important to the outcome? Is there additional, objective information that needs to be brought into the discussion to clarify points of uncertainly or contention? Is additional analysis or evaluation required?

Consider using formal evaluation and decision-making processes where appropriate. Techniques such as PMI, Forcefield Analysis, Paired Comparison Analysis and Cost/Benefit Analysis are among those that could help.
If such techniques have not been used already, they may help make a much more objective decision or evaluation. Gain agreement within the team about which techniques to use, and how to go about the further analysis and evaluation.

• By considering the facts, assumptions, beliefs and decision making that lead to other people's positions, the group will gain a better understanding of those positions. Not only can this reveal new areas of agreement, it can also reveal new ideas and solutions that make the best of each position and perspective.
• Take care to remain open, rather than criticize or judge the perceptions and assumptions of other people. Listen to all solutions and ideas presented by the various sides of the conflict. Everyone needs to feel heard and acknowledged if a workable solution is to be reached.

• Convene back as a team – After the group dialogue, each side is likely to be much closer to reaching agreement. The process of uncovering facts and assumptions allows people to step away from their emotional attachments and see the issue more objectively. When you separate alliances, the fire of conflict can burn out quickly, and it is much easier to see the issue and facts laid bare.

Step 3: Reach agreement

Now that all parties understand the others' positions, the team must decide what decision or course of action to take. With the facts and assumptions considered, it's easier to see the best of action and reach agreement.

In our example, the team agrees that TV advertising is the best approach. It has had undeniably great results in the past and there is no data to show that will change. The message of the advertising will promote the website and direct consumers there. This meets Mary and Beth's concern about using the website for promotions: they assumed that TV advertising would disregard it.

If further analysis and evaluation is required, agree what needs to be done, by when and by whom, and so plan to reach agreement within a particular timescale. If appropriate, define which decision making and evaluation tools are to be employed.
If such additional work is required, the agreement at this stage is to the approach itself: Make sure the team is committed to work with the outcome of the proposed analysis and evaluation.

If the team is still not able to reach agreement, you may need to use a techniques like Win-Win Negotiation, Nominal Group Technique or Multi-Voting to find a solution that everyone is happy to move the team ahead.

When conflict is resolved take time to celebrate and acknowledge the contributions everyone made toward reaching a solution. This can build team cohesion and confidence in their problem solving skills, and can help avert further conflict.
This three-step process can help solve team conflict efficiently and effectively. The basis of the approach is gaining understanding of the different perspectives and using that understanding to expand your own thoughts and beliefs about the issue.

Preventing Conflict

As well as being able to handle conflict when it arises, teams need to develop ways of preventing conflict from becoming damaging. Team members can learn skills and behavior to help this. Here are some of the key ones to work on:

• Dealing with conflict immediately – avoid the temptation to ignore it.
• Being open – if people have issues, they need to be expressed immediately and not allowed to fester.
• Practicing clear communication – articulate thoughts and ideas clearly.
• Practicing active listening – paraphrasing, clarifying, questioning.
• Practicing identifying assumptions – asking yourself "why" on a regular basis.
• Not letting conflict get personal – stick to facts and issues, not personalities.
• Focusing on actionable solutions – don't belabor what can't be changed.
• Encouraging different points of view – insist on honest dialogue and expressing feelings.
• Not looking for blame – encourage ownership of the problem and solution.
• Demonstrating respect – if the situation escalates, take a break and wait for emotions to subside.
• Keeping team issues within the team – talking outside allows conflict to build and fester, without being dealt with directly.

Source : mindtool.com