Ισλαμοφοβία και Ισλαμοφασισμός

Όταν ξεκίνησε το «defence-point.gr» την κάλυψη του σοβαρού θέματος στη Νορβηγία, όπως σε όλα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της υφηλίου, η πρώτη μας σκέψη πήγε στο φαινόμενο της ισλαμικής τρομοκρατίας και σε κάποιον Νορβηγό (είχε ήδη διαρρεύσει η εθνικότητα του δράστη της τρομοκρατικής επίθεσης στο νησί) ο οποίος είχε προσηλυτιστεί και ασπαστεί τα νάματα του Ισλάμ στην πιο εξτρεμιστική μορφή του και εκδικήθηκε τη χώρα για μια σειρά από λόγους.

Η συμμετοχή των νορβηγικών Ενόπλων Δυνάμεων στις περιπέτειες της διεθνούς κοινότητας στο Αφγανιστάν και τη Λιβύη προσέφεραν ένα αρχικό και πειστικό κίνητρο το οποίο με βάση την σύγχρονη εμπειρία θα αποτελούσε ένα σενάριο που θα μπορούσε να αποτελεί την αλήθεια. Σε αυτή την περίπτωση, σήμερα, τα ΜΜΕ όλου του κόσμου θα μιλούσαν για τη διείσδυση των τρομοκρατών στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, αξιοποιώντας μεθόδους μυστικών υπηρεσιών, κατορθώνοντας να σπείρουν στο τέλος τον θάνατο και τον όλεθρο





Τι άλλο άραγε θα γράφαμε; Είναι δεδομένο ότι στο – αναπόφευκτα οργισμένο – μυαλό μας στριφογύριζε έντονα η λέξη «ισλαμοφασισμός», την οποία είναι βέβαιο ότι θα χρησιμοποιούσαμε εάν τελικά το τρομοκρατικό πλήγμα είχε σαν δράστη κάποιον φανατικό ισλαμιστή, ο οποίος όντας αποφασισμένος να πεθάνει και να πάει να κάνει παρέα στον Προφήτη, απολαμβάνοντας όλα τα καλά που περιγράφουν οι στρατολόγοι μικρών παιδιών για την εκτέλεση επιθέσεων αυτοκτονίας (π.χ. 42 παρθένες, ρύζι και μέλι… ασχέτως αν τα δύο τελευταία μάλλον αηδία προκαλούν στον μέσο πεινασμένο Δυτικό!).



Προφανώς θα ζητούσαμε τη λήψη σοβαρότατων και αυστηρότατων μέτρων στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το τέλος της «χαζοχαρούμενης» αντιμετώπισης του ζητήματος της παράνομης μετανάστευσης. Επίσης, την παροχή δικαιωμάτων στους μουσουλμάνους με τρόπο αναλογικό προς αυτόν που απολαμβάνουν τα δικά τους θρησκευτικά δικαιώματα οι Δυτικοί στις «ανεκτικές» κοινωνίες – καθεστώτα της Μέσης Ανατολής, όπου ενίοτε και τον Σταυρό σου να κάνεις μπορεί να βρεθείς σε αστυνομικό τμήμα ανακρινόμενος.



Τίποτα από τα ανωτέρω δεν εξηγούν τελικά όσα τραγικά έγιναν στη Νορβηγία. Ωστόσο, αν και όσα γράφτηκαν παραπάνω δεν αναιρούνται και θα καταγραφούν σε περίπτωση κάποιας άλλης τρομοκρατικής ενέργειας όπου δράστης θα είναι κάποιος ισαμιστής, τα περιστατικό δίνει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για ορισμένες ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις.



Η πρώτη και σημαντικότερη είναι, ότι όσο και να έχουμε συνδέσει κάποιες εγκληματικές – τρομοκρατικές πράξεις με τους ισλαμιστές και τη Μέση Ανατολή (ή άλλες περιοχές που αντιμετωπίζουν την πρόκληση του ισλαμικού φανατισμού (.χ. Ινδία, Ινδονησία κ.λπ.), φαίνεται ότι το πρόβλημα του φανατισμού που οδηγεί στον εξτρεμισμό και την τρομοκρατίας, αφορά λιγότερο ή περισσότερο όχι μόνο τους ισλαμιστές, αλλά παντός είδους φορείς ακραίων και μη ανεκτικών ιδεολογιών. Πρακτικά, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι όσοι υποστηρίζουν ότι τα άκρα βρίσκονται πολύ πιο κοντά μεταξύ τους από όσο τα ίδια θέλουν να πιστεύουν, πιθανότατα έχουν αρκετό δίκιο. Όταν μάλιστα μετέρχονται των ιδίων μεθόδων για την προώθηση των σκοπών τους τότε δεν μπορεί παρά η «ταμπέλα» τρομοκράτης να αφορά και τις δυο πλευρές.



Η δράση φέρνει αντίδραση, είναι μια δεύτερη ανάγνωση της κατάστασης. Η γιγάντωση του φαινομένου της λαθρομετανάστευσης σε συνδυασμό με τα προβλήματα – αδιέξοδα των ευρωπαϊκών κοινωνιών και το φαινόμενο της ισλαμικής τρομοκρατίας, οδήγησε ακροδεξιές ομάδες στην υιοθέτηση πιο σκληρών μεθόδων αντιμετώπισης αυτού που θεωρούν ως «θανάσιμο κίνδυνο για το έθνος». Στην περίπτωση που εξετάζουμε μάλιστα, ο δράστης φέρεται να ανήκε σε ομάδες νεοναζί και να είχε περάσει στρατιωτική εκπαίδευση.



Όπως έχει προκύψει σήμερα νωρίς το πρωί, οι νορβηγικές μυστικές υπηρεσίες, σε έκθεσή τους είχαν προειδοποιήσει τις αρχές ότι το φαινόμενο του «εθνικού εξτρεμισμού» βρίσκεται σε άνθηση και είναι εξαιρετικά πιθανό να απειλήσει την κοινωνική ειρήνη και γαλήνη. Είχε εντοπιστεί εγκαίρως κινητικότητα στις τάξεις αυτών των ομάδων και είχε καταγραφεί η τάση ριζοσπαστικοποίησης στο βαθμό ανοικτής χρήσης ένοπλης βίας. Ακόμα και στην περίπτωση που κάποια νεοναζιστική οργάνωση δεν έχει δώσει το «πράσινο φως» για την τρομοκρατική ενέργεια, αυτό δεν σημαίνει ότι το ποτισμένο με τις εξτρεμιστικές διδαχές νεαρό – συνήθως – μέλος, δεν θα πάρει την πρωτοβουλία να εκτελέσει κάποια ενέργεια η οποία πιθανότατα μπορεί να έχει πολύ περισσότερα κίνητρα από την απλή «εκδίκηση ενάντια στον εσωτερικό ή εξωτερικό εχθρό» (όπου εσωτερικός εχθρός, για τα άτομα αυτά, είναι τα κόμματα και οι πολιτικοί που θεωρούνται «σπόνσορες» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των παράνομων μεταναστών και της εξασφάλισης γι’ αυτούς ελευθεριών κατηγορούμενοι ότι δεν αντιλαμβάνονται ότι με τον τρόπο αυτό υπονομεύουν τον «νορβηγικό χαρακτήρα», στην περίπτωσή μας, της κοινωνίας). Την καταξίωση και ηρωποίηση, την αποδοχή εν τέλει στο πλαίσιο μιας ομάδας…



Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ο δράστης φάνηκε διατεθειμένος να θυσιάσει τη ζωή του μπροστά στον «μεγάλο σκοπό». Αυτό παραπέμπει ευθέως σε χαρακτηριστικά που έχουν αποδοθεί αποκλειστικά στους ισλαμιστές φονταμενταλιστές, κυρίως λόγω της «θρησκευτικής ιδεολογικοποίησης» των κινήτρων όπως αυτά προκύπτουν μέσα από τα ιερά τους κείμενα, στα σημεία που αναφέρονται στον «ιερό πόλεμο» και τους «μάρτυρες», διαμορφώνοντας στις ισλαμικές κοινωνίες, ήδη από το επίπεδο της οικογένειας, μια κουλτούρα ανοχής απέναντι σε συμπεριφορές και δράσεις που χαρακτηρίζονται ως εντελώς απαράδεκτες στην κουλτούρα της Δύσης.



Εν κατακλείδι, για να ολοκληρώσουμε τις πρώτες μας συγκεντρωτικές σκέψεις για την τραγωδία που έπληξε τη Νορβηγία, εάν δούμε την υπόθεση από την «απέναντι οπτική γωνία» σε σύγκριση με αυτή που μας βοήθησε στο να επιχειρήσουμε να αναλύσουμε την κατάσταση, η «χαλαρή» στάση των ευρωπαϊκών κοινωνιών και των πολιτικών ελίτ σο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης, σε συνδυασμό με την επίταση του φαινομένου το οποίο κλιμακώνεται σταθερά απειλώντας όλο και περισσότερες ευρωπαϊκές κοινωνίες, με αποτέλεσμα να λαμβάνουν πλέον μέτρα ακόμα και οι θεωρούμενοι ως οι πλέον «ανεκτικοί» Σκανδιναβοί, αποδεικνύει ότι η ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ έχει αποτύχει παταγωδώς.



Έχει αποτύχει να αφουγκραστεί τα κοινωνικά προβλήματα και να επιχειρήσει να τα θεραπεύσει προτού λάβουν εκρηκτικές διαστάσεις. Και όταν λέμε προβλήματα συμπεριλαμβάνουμε την παράνομη μετανάστευση, την ασυδοσία ακραίων και φανατικών ισλαμικών στοιχείων και την προβολή αιτημάτων που οδηγούν στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των… ιθαγενών και την αλλοίωση των χαρακτηριστικών, κοινωνικών και μη της χώρας! Επίσης, πρόβλημα είναι και ο εξτρεμισμός παντός είδους.

Η πολιτική χρεοκοπία της Ευρώπης όπως αποκαλύφθηκε από τα γερασμένα αντανακλαστικά των ηγεσιών της, οδηγεί σε παρακμή σε πολλαπλά επίπεδα. Ας συνέλθουμε λοιπόν όσο είναι καιρός…


Source : http://www.defence-point.gr/

Κυπριακό : Τουρκική πολιτική κρίσης

Του Σάββα Καλεντερίδη


Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, το 2004 στην ουσία άνοιξε την «πόρτα» της αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας, υπογράφοντας το Πρωτόκολλο της Άγκυρας, για να πάρει η χώρα του την περιπόθητη ημερομηνία έναρξης των διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε. Φυσικά, ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του, ποτέ δεν έφερε το συγκεκριμένο Πρωτόκολλο προς επικύρωση στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, για να επαληθεύσει για άλλη μια φορά ότι η Τουρκία γράφει στα παλιά της τα παπούτσια όλες εκείνες τις συμφωνίες που υπογράφει, όταν δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα και τους σχεδιασμούς της.

Ο Ερντογάν, που σκόρπισε ελπίδες για μια άλλη προσέγγιση στο Κυπριακό και τα ελληνοτουρκικά, χρόνια τώρα δεν κάνει ούτε ένα βήμα στο ζήτημα της επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, το οποίο, σημειωτέον δεν είναι ελληνοτουρκικό, αλλά αμερικανοτουρκικό θέμα. Να σημειωθεί δε ότι η Χάλκη, που έκλεισε το 1971, ως μέρος του σχεδίου στραγγαλισμού του Οικουμενικού Πατριαρχείου και εθνοκάθαρσης των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, δεν θεωρείται πλέον κάτι σημαντικό για την Τουρκία, αφού οι μηχανισμοί του τουρκικού κράτους φρόντισαν να εξολοθρεύσουν τους Έλληνες της Πόλης, που δεν ξεπερνούν τα δυο χιλιάδες άτομα, κι αυτά υπέργηρα στην πλειοψηφία τους.

Τη στιγμή που βρίσκονται σε πολύ ώριμο σημείο η συνομιλίες Ελλάδος-Τουρκίας για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών, που, σύμφωνα με τη γνωστή δεξαμενή σκέψης «Διεθνής Ομάδα Κρίσεων» (International Crisis Group - ICG), προβλέπεται να παραπεμφθεί στη Χάγη εκτός από την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και οι εντελώς παράλογες αιτιάσεις της Άγκυρας περί «γκρίζων ζωνών», η Τουρκία του Ερντογάν κάνει μεγάλη στροφή στην πολιτική της στο Κυπριακό. Αντί να κινηθεί προς την αναγνώρισή της, όπως αναμένει η δοκιμαζόμενη Ε.Ε., η Κύπρος και η Ελλάδα, ο Ερντογάν, επισκεπτόμενος την Κύπρο, υιοθεί εξ ολοκλήρου τις θέσεις του Ντενκτάς, των στρατηγών και της τρομοκρατικής οργάνωσης Εργενεκόν για το Κυπριακό, που μέχρι χθες απέρριπτε μετά βδελυγμίας, και φαίνεται ότι επιλέγει την πολιτική της κρίσης. Γιατί κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί ότι κρύβουν κάτι άλλο δηλώσεις του τύπου: «Το μαχαίρι κοντεύει να φθάσει στο κόκαλο. Να μην περιμένουν από μας καμία κίνηση, όσο δεν γίνεται αποδεκτό ένα πλαίσιο δίκαιης συνολικής λύσης, που θα αποδέχεται την ύπαρξη και των δυο κρατών. Τη στιγμή αυτή για μας δεν υπάρχει κάποιο κράτος που λέγεται Κύπρος. Υπάρχει η Ρωμέικη Διοίκηση της Νότιας Κύπρου και η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου. Δεν πρόκειται να αναγνωρίσουμε την Κύπρο και το εξάμηνο που προβλέπεται να είναι Προεδρεύουσα χώρα της Ε.Ε., η Τουρκία θα παγώσει τις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Ενδιαφέρον έχει να δούμε πού, σε ποιόν και σε τί στηρίζεται ο Ερντογάν και υπαναχωρεί από τις θέσεις που είχε αποδεχτεί για την Αμμόχωστο, το Ριζοκάρπασο, τη Μόρφου και την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο, θέτοντας σε κίνδυνο τις σχέσεις της Τουρκίας με την Ε.Ε. και γιατί όχι και με τις ΗΠΑ;

Το πρώτο που μπορεί να πει κανείς, είναι η εξαιρετικά δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, λόγω της δεινής οικονομικής κατάστασης, που αποδυναμώνει σημαντικά τη διαπραγματευτική της θέση αλλά και την επιρροή της στους κόλπους της επίσης δοκιμαζόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το δεύτερο είναι το γεγονός ότι η Κύπρος, που ήταν ήδη αποδυναμωμένη λόγω της αντικειμενικής πολιτικής αδυναμίας της Ελλάδος, αντιμετωπίζει επί πλέον και η ίδια σοβαρά πολιτικά και οικονομικά προβλήματα μετά το έγκλημα της έκρηξης στη ναυτική βάση, προβλήματα που μπορεί να την οδηγήσουν στη Μηχανισμό Στήριξης, με ό,τι σημαίνει αυτό για την πολιτική της θέση και επιρροή στην Ε.Ε.

Το τρίτο είναι η οικονομική ενδυνάμωση της Τουρκίας και η ανάδειξή της σε σοβαρό οικονομικό κέντρο στην ευρύτερη περιοχή, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε πολιτικό επίπεδο και σε επίπεδο ενίσχυσης της θέσης της Τουρκίας στη δοκιμαζόμενη Μέση Ανατολή και στη ΝΑ Μεσόγειο.

Το τέταρτο είναι η ανάδειξη της Τουρκίας σε βασικό παρτενέρ των ΗΠΑ στις προσπάθειες που καταβάλλει η Ουάσιγκτον να εκμεταλλευθεί γεωπολιτικά την «Αραβική Άνοιξη» στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Η πρόσφατη σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη για τη Λιβύη, με την παρουσία της Χίλαρυ Κλίντον, στην οποία σημειωτέον η Ελλάδα είχε ρόλο ασήμαντου κομπάρσου, είναι μάρτυρας του ρόλου που διεκδικεί και κατά τα φαινόμενα κερδίζει η Τουρκία σ’ αυτήν τη νέα τάξη πραγμάτων που διαμορφώνεται στην περιοχή. Και, παρεμπιπτόντως, μόνο τρόμο θα πρέπει να προκαλεί στην Αθήνα το ενδεχόμενο ανατροπής του Καντάφι και επικράτησης της αντιπολίτευσης στη Λιβύη. Κι αυτό γιατί τότε η Τουρκία, που από τώρα έχει φροντίσει να έχει ισχυρό λόγο την «επόμενη μέρα», θα έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει τη θέση της Λιβύης στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Ελλάδα. Και μιλάμε για τρόμο γιατί αν περάσει η θέση ότι η Γαύδος δεν δικαιούται ΑΟΖ, τότε ...αντίο Καστελλόριζο.

Το πέμπτο είναι το γεγονός ότι η Τουρκία φαίνεται ότι αποφάσισε να «γαντζωθεί» με όλες τις δυνάμεις της στην Κύπρο, για να έχει τη δυνατότητα να επηρεάζει τα όσα μέλει να συμβούν στη ΝΑ Μεσόγειο. Εκεί, που ενώ οι εξέδρες έχουν ήδη στηθεί και τα γεωτρύπανα είναι έτοιμα να αρχίσουν το έργο τους, ο Λίβανος, έχει προσφύγει στον ΟΗΕ καταγγέλλοντας το Ισραήλ ότι έχει συμπεριλάβει στη δική του ΑΟΖ περιοχή που ανήκει στο κράτος του Λιβάνου, εμπλέκοντας κατά κάποιο τρόπο και την Κύπρο.

Το ζήτημα έχει και άλλες πτυχές και διαστάσεις, που σχετίζονται με τις τουρκο-ισραηλινές και τις τουρκο-ιρανικές σχέσεις, καθώς και με τις εξελίξεις στο Κουρδικό, όλα απολύτως συνδεδεμένα με το περίπλοκο και τεράστιο γεωπολιτικό και γεω-ενεργειακό παιχνίδι που παίζεται στην περιοχή, με απουσία ή ισχνή παρουσία της Ελλάδος. Πάντως, για να μην παιχτεί το παιχνίδι αυτό στις «πλάτες» του Ελληνισμού, είναι απόλυτη ανάγκη να δρούμε προληπτικά και να δηλώνουμε πολιτικά παρόντες σε όλες τις διαδικασίες, με στόχο να αναπληρώσουμε το σοβαρό κενό που έχει δημιουργήσει οι κακή οικονομική κατάσταση σε Αθήνα και Λευκωσία με έξυπνες διπλωματικές και πολιτικές κινήσεις. Ελλαδίτες, Κύπριοι και απανταχού Έλληνες, πρέπει να αντιληφθούμε την κρισιμότητα της κατάστασης και να παραμείνουμε όρθιοι. Το επιβάλλουν οι συνθήκες και η Ιστορία μας.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, στις 22 Ιουλίου 2011

Τα συν τα πλην και η μετέωρη προοπτική εξόδου από την κρίση

Τα συν και τα πλην της χθεσινής συμφωνίας θα αναλυθούν τις επόμενες μέρες από όλα τα ΜΜΕ διεξοδικότατα. Περιληπτικά αναφέρουμε παρακάτω τα υπέρ και τα κατά της συμφωνίας.

 ΥΠΕΡ

Η Ελλάδα θα λάβει ένα δεύτερο πακέτο βοήθειας, το οποίο υπολογίζεται ότι θα φτάνει τα 109 δισ. ευρώ.

Τα δάνεια που έχει λάβει η Ελλάδα από τους εταίρους - και αυτά που θα λάβει μέσω του EFSF - εφεξής θα έχουν μειωμένο επιτόκιο (αντί για 4,5% στο 3,5%) και επιμήκυνση από 7 χρόνια σε 15 έως και 30 χρόνια.

Θα τεθεί σε εφαρμογή ένα σχέδιο Μάρσαλ για την Ελλάδα, με επαναπροσδιορισμό των στόχων των κοινοτικών κονδυλίων και παροχή τεχνικής βοήθειας.


Ο προσωρινός μηχανισμός στήριξης EFSF αποκτά νέες εξουσίες, οι οποίες του επιτρέπουν να συμβάλλει στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου των τραπεζών της ευρωζώνης - περιλαμβανομένων των ελληνικών.

Ο EFSF αποκτά τη δυνατότητα παρέμβασης στη δευτερογενή αγορά - μια υποχώρηση της κ. Μέρκελ - ενώ η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποκτά τη δυνατότητα να εξακολουθεί να δέχεται ελληνικά ομόλογα, χάρη στην εγγύηση που δίνουν οι εταίροι.

Το χρέος της Ελλάδας θα μειωθεί με τις νέες ρυθμίσεις από 154% του ΑΕΠ που είναι σήμερα στο 130% ενώ θα πάρει μεγάλη ανάσα για την αποπληρωμή των δανείων της, τα οποία θα της επιτρέψουν να προχωρήσει με γρηγορότερα βήματα στην ανάπτυξη.

ΚΑΤΑ

Σε αντίθεση με το πρώτο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα, κάποιοι εταίροι απαιτούν «εγγυήσεις» για τη βοήθεια που θα παράσχουν. Οι εγγυήσεις αυτές μπορεί να είναι είτε εμπράγματες είτε από τη λίστα προς ιδιωτικοποίηση που έχει δημοσιοποιήσει το ελληνικό κράτος.

Ολη η συμφωνία θα «κλειδωθεί» με μια νέα δανειακή σύμβαση μεταξύ ελληνικού Δημοσίου και διεθνούς παράγοντα - ένα νέο Μνημόνιο, που θα πρέπει να εγκριθεί από το ελληνικό Κοινοβούλιο - και το οποίο αναμένεται να είναι πιο σκληρό από το πρώτο.

Πέρα από την διαχείριση των δανείων μέσω των χρηματοοικονομικών ιδρυμάτων  καμμία  αλλαγή πολιτικής όσον αφορά την διαχείριση οικονομικών σκανδάλων και ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας, μέσω μείωσης ΦΠΑ και γραφειοκρατίας, δεν προβλέπεται ως προοπτική εξόδου από την κρίση.

                 

                                      ΘΑΦΤΗΚΕ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ SIEMENS                          

Τελικά  σβήστηκε  και το σκάνδαλο της Siemens, καθώς απορρίφθηκε το αίτημα βουλευτών του ΠΑΣΟΚ για σύσταση Τριμελούς Γνωμοδοτικού Συμβουλίου που θα αποφάσιζε για το αν θα παραπέμπονταν σε Προανακριτική Επιτροπή οι Αλογοσκούφης και Μαρκογιαννάκης.

Από τους συνολικά 178 βουλευτές ψήφισαν υπέρ της παραπομπής του Γιώργου Αλογοσκούφη 141 και υπέρ της παραπομπής του Χρήστου Μαρκογιαννάκη μόνο 136 βουλευτές, ενώ απαιτούνταν η πλειοψηφία των 151 ψήφων.



Λίγες ώρες μετά την προκλητική επίθεση της Siemens εναντίον του ελληνικού δημοσίου, απειλώντας μας μάλιστα με αγωγές, οι Έλληνες βουλευτές αναλώθηκαν σε μικροκομματικές αντιπαλότητες στην Ολομέλεια της Βουλής. Ενώ οι Γερμανοί μας απειλούν να μας πάρουν και τα… κερατιάτικα, οι βουλευτές μας κατάφεραν να τους χαρίσουν και τις… μίζες.



Οι εισηγητές των κομμάτων, αντί να λειτουργήσουν πατριωτικά, αντιπαλεύονταν τους συναδέλφους τους με επιθέσεις σε προσωπικό και κομματικό επίπεδο. Ελληνικό πνεύμα αθάνατο. Ποιος δουλεύει ποιόν; Τα κατάφεραν να το «κουκουλώσουν», και συνεχίζουν το έργο τους…

Source: πηγή

Το Ισραήλ δεν είναι έτοιμο για συγνώμη στην Τουρκία

Το Ισραήλ δεν προτίθεται να ζητήσει συγγνώμη από την Τουρκία για την  επιδρομή στις 31 Μαΐου 2010 στο πλοίο Mavi Marmara, το οποίο έπαιρνε μέρος στο διεθνή στολίσκο που μετέφερε βοήθεια στη Λωρίδα της Γάζας, από την οποία έχασαν τη ζωή τους 9 Τούρκοι, δήλωσε ένας ισραηλινός υπουργός.

"Δεν υπάρχει κανένας λόγος κατά τη γνώμη μου να ζητήσουμε συγγνώμη στο μέτρο που αυτό θα σημαίνει ότι αναλαμβάνουμε την ευθύνη", δήλωσε ο υπουργός Στρατηγικών Υποθέσεων Μοσέ Γιαλόν σε συνάντησή του με ξένους δημοσιογράφους.

 Ο υπουργός επανέλαβε ότι το Ισραήλ δεν είναι διατεθειμένο να "εκφράσει τη λύπη του για την απώλεια ανθρώπινων ζωών".

Εξάλλου ο Γιαλόν επεσήμανε ότι αναμένει πως η έκθεση της επιτροπής έρευνας του ΟΗΕ για το ζήτημα αυτό θα περιέχει "κάποιες επικρίσεις εναντίον του Ισραήλ", χωρίς όμως να δώσει άλλες διευκρινίσεις.

Χθες Τετάρτη ο ισραηλινός υπουργός είχε δηλώσει ότι το Ισραήλ αναμένει τη δημοσιοποίηση αυτής της έκθεσης μετά την αποτυχία των προσπαθειών συμφιλίωσης με την Τουρκία.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι απειλές από την κλιματική αλλαγή

Τη μεγαλύτερη απειλή για την ειρήνη και την ασφάλεια αποτελεί η κλιματική αλλαγή, όπως προειδοποιούν τα Ηνωμένα Έθνη σε κείμενο που υπογράφτηκε από τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Ο Ατσίμ Στέινερ από το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα του ΟΗΕ είπε ότι η κλιματική αλλαγή μπορεί να αυξήσει δραματικά την κλίμακα των φυσικών καταστροφών.

Για την τοποθέτησή του βασίστηκε στα στοιχεία της προβλεπόμενης αύξησης κατά 3 έως 4 βαθμούς Κελσίου της θερμοκρασίας κατά τη διάρκεια του αιώνα και της ανόδου κατά ένα μέτρο του επιπέδου των θαλασσών.

Οι απειλές είναι πολλές, δήλωσε ο Ακίμ Στάινερ αναφερόμενος στην ξηρασία στη Σομαλία, στις πλημμύρες στο Πακιστάν και στις συνέπειές τους στην αγορά των ειδών διατροφής.

Οι δηλώσεις αυτές έρχονται μετά την κήρυξη των περιοχών της Σομαλίας σε κατάσταση λιμού από τα Ηνωμένα Έθνη.

Μάλιστα φέρνοντας σαν παράδειγμα τη Σομαλία, ο Ατσίμ Στέινερ είπε ότι τέτοιου είδους φαινόμενα σε περίπτωση που συμβούν ταυτόχρονα και αρχίσουν να επηρεάζουν την παγκόσμια και τοπική αγορά τροφίμων μπορούν να οδηγήσουν σε μετατόπιση πληθυσμού και μετανάστευση μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων.

Προειδοποίησε δε, ότι η διεθνής κοινότητα, σε περίπτωση που αυτά τα σενάρια γίνουν πραγματικότητα, κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπη με πραγματικά ακραίες προκλήσεις.

«Τα αποτελέσματα της κλιματικής αλλαγής δεν αρχίζουν απλώς να φαίνονται, αλλά επιταχύνονται», προειδοποίησε.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Γκι-μουν πρόσθεσε από την πλευρά του: «Δεν πρέπει να εθελοτυφλούμε, η κλιματική αλλαγή αποτελεί απειλή για τη διεθνή ασφάλεια. Οι λιμοί, η άνοδος του επιπέδου της θάλασσας αποτελούν απειλές για την ειρήνη και την ασφάλεια» πρόσθεσε.

Η επόμενη διάσκεψη του ΟΗΕ για το Κλίμα, η οποία θα διεξαχθεί στο Ντέρμπαν της Νότιας Αφρικής τον Δεκέμβριο, «πρέπει να είναι αποφασιστικής σημασίας» πρόσθεσε ο ΓΓ του ΟΗΕ. «Οι αναπτυσσόμενες χώρες πρέπει να τεθούν επικεφαλής της αντιμετώπισης, αλλά οι αναπτυσσόμενες χώρες πρέπει επίσης να αναλάβουν το μερίδιο των ευθυνών τους. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν απλοί θεατές».

Διπλωματικές πηγές ανέφεραν ότι υπήρξε έντονη αντιπαράθεση μεταξύ της Ρωσίας και τη Γερμανίας για την τελική μορφή του κειμένου.

Η Ρωσία απέρριψε αρχικά κείμενο του Συμβουλίου Ασφαλείας, το οποίο συνδέει την κλιματική αλλαγή με θέματα ασφαλείας. Όμως ο Ρώσος απεσταλμένος στη συνέχεια δέχθηκε να συναινέσει σε ένα πιο «ήπιο» κείμενο.

Η Αμερικανίδα πρέσβης στα Ηνωμένα Έθνη, Σούζαν Ράις, έκανε λόγο για επιτακτική ανάγκη αντιμετώπισης του θέματος της κλιματικής αλλαγής το οποίο αναπόφευκτα πρέπει να συνδεθεί με την ασφάλεια υπογραμμίζοντας την ανάγκη συνεργασίας και δράσης των κρατών.

Τελικά τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας συμφώνησαν σε ένα κείμενο το οποίο κάνει λόγο για «πιθανές επιπτώσεις στον τομέα της ασφάλειας εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής».
Source : TA NEA

Τω Αγνώστω Τουρίστα

Δόξα και τιμή στον Αγνωστο Τουρίστα που επιμένει ακόμη να επισκέπτεται τη χώρα μας.


Από τη στιγμή που εμφανίζεται έτοιμος να υποστεί και να αψηφήσει τους ταξιτζήδες και το ΠΑΜΕ, τους «Αγανακτισμένους» και τα τσαντίρια στο Σύνταγμα, τους κλειστούς αρχαιολογικούς χώρους, τις βρώμικες παραλίες, τις πανάκριβες υπηρεσίες, τα κακά ξενοδοχεία και τους πονηρούς μαγαζάτορες τού αξίζει κάθε έπαινος και όλα τα συγχαρητήρια.

Διότι κάποτε η Ελλάδα γεννούσε ήρωες. Αλλά τώρα μόνο ήρωες μπορούν να την επισκεφθούν!

Θα μου πείτε ότι οι ταξιτζήδες έχουν δίκιο. Και θα σας αντιτείνω ότι ο καθένας δικαιούται να θεωρεί ότι έχει δίκιο. Αρα, ότι όλοι κατά την άποψή τους έχουν δίκιο.

Κι εγώ έχω δίκιο να θεωρώ ντροπή έναν Παναθηναϊκό με αρχηγό τον Σαριέγκι και σέντερ φορ τον... Τότσε (!) αλλά αυτός δεν είναι λόγος να αρπάξω το περιβραχιόνιο, να φορέσω τη φανέλα και να μπω στο γήπεδο.

Το ζητούμενο συνεπώς είναι να ζούμε σε μια κοινωνία της οποίας η συνολική λειτουργία δεν θα καταλύεται από το δίκιο του καθενός. Ακόμη περισσότερο που το δίκιο του καθενός δεν είναι απαραιτήτως το δίκιο όλων.

Οι ταξιτζήδες, ας πούμε, έχουν οργανώσει μια μαύρη αγορά αδειών ταξί και ζητούν τώρα να μην καταργηθεί η μαύρη αγορά με το επιχείρημα ότι «δανείστηκαν» για να πάρουν μέρος στο νταραβέρι - με την ευκαιρία: θα ήμουν πολύ περίεργος να μάθω πόσες αγοραπωλησίες από αυτές που έγιναν με τα «δανεικά» έχουν δηλωθεί στην Εφορία...

Στην προκειμένη περίπτωση, δηλαδή, το «δίκιο» των διαμαρτυρομένων απαιτεί τη διατήρηση μιας μαύρης αγοράς ή έστω κάτι παραπλήσιου. Δίκιο και προφανώς συμφέρει όσους ποντάρισαν σ' αυτήν. Αλλά γιατί είναι απαραιτήτως δίκιο και για τους υπόλοιπους;

Διότι πέρα από τα καλαμπούρια και πέρα από τους ταξιτζήδες, το ζητούμενο είναι να αποφασίσουμε τι χώρα θέλουμε. Μια χώρα η οποία θα κινείται συνεχώς γύρω από το δίκιο του καθενός που νομίζει ότι έχει δίκιο ή μια χώρα που θα στραφεί σε μια λογική αλλαγής, ανοίγματος και ανάπτυξης;

Η πρώτη επιλογή μυρίζει έντονα κλεισούρα. Τη θέλουμε την κλεισούρα; Ε, λοιπόν, πολύ φοβούμαι πως τη θέλουμε.

Δεν εξηγείται διαφορετικά ότι είμαστε η μοναδική δυτική χώρα που έχει βαφτίσει «κοινωνία» τον χειρότερο εαυτό της. Η ανικανότητα, η συναλλαγή, η αδυναμία προσαρμογής, η αντιπαραγωγικότητα, οι στρεβλές αντιλήψεις, η παραοικονομία, όλα αυτά θεωρούνται κεκτημένα που δεν πρέπει να αλλάξουν για λόγους εθνικής ιδιοσυστασίας.

Κι έτσι ο καθένας που μετέχει στο νταραβέρι έχει κάθε δίκιο να μη θέλει να αλλάξει τίποτα.

Source : TA NEA

Τα χρήματα που.. κυλούν και χάνονται

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Κατωτέρω ἀναφέρομε μερικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα κατὰ καιροὺς ἔχουν δημοσιευθῆ σὲ περιοδικά, ἐφημερίδες καὶ ἔχουν ἀναφερθῆ ἀπὸ Μ.Μ.Ε. ὡς π.χ.:


Α. Τὴν 21η Ἰουνίου 2011 διετέθησαν ἤδη 2 δισεκατομμύρια εὐρὼ γιὰ ἐπιδόματα ἀνεργίας σὲ ἀλλοδαπούς, οἱ ὁποῖοι μὲ ἕνα (1) χρόνο ἀσφάλισι λαμβάνουν 736 € μηνιαία σύνταξι.

Β. 5,5 δισεκατομμύρια εὐρὼ ἐμβάζονται ἐπισήμως ἐτησίως στὴν Ἀλβανία, δηλαδὴ 15 ἑκατομμύρια εὐρὼ ἡμερησίως τὰ τελευταῖα 7 χρόνια καὶ ἀνεπισήμως ἐξάγονται πολλαπλάσια.

Γ. «Σκηνίτες» καὶ «δενδρίτες» ἐλάμβαναν οἰκογενειακὰ ἐπιδόματα πολλῶν ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων εὐρώ ἐτησίως.

Δ. Ὅπως ἀνέγραψε τὴν 23ην Ἰουνίου 2011 ἡ «ΑΥΡΙΑΝΗ» 250.000 ἀλλοδαποὶ λαμβάνουν παράνομες συντάξεις 700€ μηνιαίως, δηλαδὴ 2 δισεκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως.

Ε. Ὅπως ἀνέγραψε τὴν 3ην Ἰουνίου 2011 ἡ «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» ὁ κύκλος ἐργασιῶν ἀπὸ τὸ παραεμπόρειο τῶν ἀλλοδαπῶν ἀνέρχεται σὲ 20 δισεκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως, ἐνῷ τὸ ΕΒΕΑ τὴν ἀνεβάζει σὲ 25 δισεκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως, ὅπως ἀνέγραψε ἡ PRESS TIME (τίμιοι Ἕλληνες ἔμποροι πωλοῦν τὰ ἴδια προϊόντα στὸ 1/5 τῆς τιμῆς, ἐνῷ οἱ ἀλλοδαποί εἰσπράττουν πενταπλάσια καὶ μάλιστα ἀφορολόγητα καὶ τελείως ἀνέξοδα.


ΣΤ. Τὸ ΕΣΥ ἐπιβαρύνεται μὲ 150 ἑκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως μὲ τὴν δωρεὰν νοσηλεία ἀλλοδαπῶν.

Ζ. Ὁ Ὑπουργὸς Ὑγείας κ. Ἀνδρ. Λοβέρδος ἀνέφερε στὸ ΣΚΑΙ ὅτι τὸ κράτος ἐπιδοτεῖ μὲ 75% ἐπιδότησι, ἐὰν ἀπασχολῆς ἀλλοδαποὺς ἐργάτες. Δηλαδὴ, ἐὰν κατὰ μέσο ὅρο οἱ ἀλλοδαποὶ ἐργάτες λαμβάνουν 1.000€ μηνιαίως, τὰ 750 τὰ ἐπιδοτεῖ τὸ κράτος καὶ τὰ 250 τὰ πληρώνει ὁ ἐργοδότης. Μὲ 1.150.000 ἀλλοδαπούς, ποὺ εἶναι οἱ ἀσφαλισμένοι στὸ ΙΚΑ, σημαίνει ὅτι 12 δισεκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως τὰ καταβάλλει τὸ κράτος μόνο γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτό.


Η. Τὸ περιοδικὸ «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» τὴν 19.5.2011 εἶχε δημοσιεύσει ὅτι 350 ἑκατομμύρια εὐρὼ ἐπιστρέφονται ἀπὸ τὴν ἐφορία στοὺς ἀλλοδαπούς, καὶ

Θ. Ὅτι 4,5 ἑκατομμύρια εὐρὼ ἐτησίως διατίθενται στὰ κέντρα ὑποδοχῆς λαθρομεταναστῶν.

Κατὰ συνέπεια οἱ ἐτήσιες κρατικὲς δαπάνες γιὰ τοὺς ἀλλοδαποὺς ἀνέρχονται σὲ περίπου 15 δισεκατομμύρια εὐρὼ

Ι. Ἐὰν ὑπολογίσῃ κανένας καὶ τὶς παχυλὲς χορηγίες τοῦ κράτους σὲ ἀετονύχηδες ΜΚΟ γιὰ τὴν ὑποστήριξι τῶν λαθρομεταναστῶν, εἶναι μία σκέτη οἰκονομικὴ αἱμορραγία καὶ ἐὰν ὑπῆρχαν πολιτικοὶ μὲ ἐθνικὴ συνείδησι, θὰ ἐπωφελοῦντο τῆς εὐκαιρίας καὶ θὰ ἔδιωχναν τοὺς λαθρομετανάστες, ὅπως πράττουν καὶ ἄλλες χῶρες τῆς Ἡνωμένης Εύρώπης ὡς π.χ. ἡ Δανία.



ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΝΟΙΚΟΚΥΡΟΣΥΝΗ

1. Ἄν εἴχαμε ἔντιμους, ἱκανοὺς καὶ εὐσυνείδητους πολιτικούς, δὲν θὰ παρίστατο ἀνάγκη νὰ ἐκβιαζώμεθα ἀπὸ τοὺς «φίλους μας» μὲ «τὸ πιστόλι στὸ κρόταφο» καὶ τὸ «μαχαίρι στὸ λαιμό» νὰ ξεπουλᾶμε τὰ πάντα «ἅρπα-κόλλα» ἔναντι πικακίου φακῆς (τὸ φρόνιμο εἶναι νὰ πουλάῃ κανένας, ὅταν εἶναι πολὺ ὑψηλὲς οἱ τιμὲς καὶ νὰ ἀγοράζῃ, ὅταν εἶναι πολὺ χαμηλὲς οἱ τιμές).



2. Δηλαδὴ ἐὰν οἱ ἰθύνοντες ἦταν ἔντιμοι πατριῶτες καὶ εἶχαν «νοικοκυρεύσει» τὰ οἰκονομικά, θὰ ἔπρεπε τὸ κράτος νὰ διαθέτῃ τὰ διαθέσιμα, ἀκόμη καὶ νὰ δανείζεται, γιὰ νὰ ἐξαγοράζῃ στρατηγικῆς σημασίας ἐπιχειρήσεις καὶ τομεῖς τῆς οἰκονομίας τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ σὲ τιμὴ εὐκαιρίας, ποὺ νὰ τὰ ἐξυγιαίνῃ καὶ νὰ τὰ ἀξιοποιῇ καὶ νὰ τὰ πωλῇ, ὅταν ἀποκτοῦν τεράστια ὑπεραξία. Καὶ ὄχι νὰ κατασπαταλᾶ  τοὺς ἐθνικοὺς πόρους καὶ νὰ καταχρεώνωνται οἱ Ἕλληνες πολίτες μὲ ἄκρως ἀσύμφορα θαλασσοδάνεια, γιὰ νὰ μισθοδοτοῦν καὶ συνταξιοδοτοῦν οἱ ἰθύνοντες τὸν «ἡμέτερον» συρφετὸ χάριν ἄγρας ψήφων. Μάλιστα προσφέρουν σὲ αὐτὰ τὰ παράσιτα τοῦ δημοσίου καὶ «τρελὰ» ἐπιδόματα σὲ ὅσους «κοπρίτες» τὸ «ἔπαιζαν» μεγάλοι ἀφισοκολλητὲς καὶ «τσέλιγκες», ἐπηρεάζοντες πολλοὺς ψηφοφόρους καὶ γιὰ νὰ διορίζουν τὸν συρφετὸ τῶν κλαδικῶν καὶ ἀνέντιμων Ἑλλήνων, ποὺ ἐκβιάζουν τὶς ἑκάστοτε κυβερνῶσες παρατάξεις ἐπιδεικνύοντες τὴν κομματική τους ταυτότητα.

3. Π.χ. ἐσπαταλοῦσαν τὰ θαλασσοδάνεια σὲ:

· 420 ἄτομα τοῦ ΟΤΕ μὲ ἐπίδομα 690 € τὸ μῆνα, ὡς ἐπίδομα προθερμάνσεως αὐτοκινήτου.

· 657 ἄτομα τῆς ΔΕΗ μὲ 870 € ὡς μηνιαῖο ἐπίδομα φαξ.

· 329 ἄτομα τοῦ ΗΣΑΠ μὲ 1.120 € τὸ μῆνα ὡς ἐπίδομα κεραίας.

· 653 ἄτομα τοῦ Λιμενικοῦ μὲ 840 € μηνιαίως, ὡς ἐπίδομα προπέλας.

· 1.987 ἄτομα τοῦ ΟΣΕ μὲ 420 € τὸ μῆνα ὡς ἐπίδομα πλυσίματος.

· 6.800 ἄτομα τοῦ δημοσίου μὲ 290 € μηνιαίως ὡς ἐπίδομα μεταφορᾶς φακέλλων.

· 1.100 ἄτομα τῆς ΕΘΕΛ μὲ 450 € μηνιαίως ὡς ἐπίδομα παραλαβῆς-παραδόσεως λεωφορείων, καὶ

· 1.790 ἄτομα τῆς ΕΘΕΛ μὲ 310 € μηνιαίως ὡς ἐπίδομα ἔγκαιρης προσελεύσεως…

· Πληθώρα ὑπαλλήλων τοῦ Ὑπ. Δικαιοσύνης μὲ 595 € μηνιαίως ὡς ἐπίδομα ἀποτελεσματικότερης διεκπεραιώσεως ὑποθέσεων…


4. Σὰν νὰ μὴ ἔφθαναν οἱ ὑψηλοὶ μισθοί, ποὺ λαμβάνουν οἱ εἰς τὸ δημόσιο ἀπασχολούμενοι (ὄχι ἐργαζόμενοι, ἀλλὰ περιεργαζόμενοι) ἐν συγκρίσει μὲ τοὺς εἰς τὴν ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία μοχθοῦντες, ποὺ λαμβάνουν ἐλάχιστα, δίδουν στοὺς «περιεργαζομένους» στὸ δημόσιο ἐκτὸς ἀπὸ τὰ παχυλὰ ἐπιδόματα, ὡς ἀνωτέρω, καὶ τεράστια ποσά, ὡς «ἐφ΄ἅπαξ».



5. Ἀντιθέτως οἱ πραγματικὰ μοχθοῦντες στὴν ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία «καρδιοχτυποῦν» καθ᾿ ὅλη τὴν σταδιοδρομία τους, μήπως ἔλθει ὁ πέλεκυς τῆς ἀπολύσεως-ἀνεργίας εἰσπράττοντες ἀντὶ γιὰ ἐπιδόματα καὶ γιὰ «ἐφ΄ἅπαξ». τὸ παράσημο τῆς «ἀνοικτῆς παλάμης». Οἱ ταλαίπωροι τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοβουλίας ἔχουν ἀπὸ τὸν ὑπερβολικὸ κάματο καὶ τὶς κακουχίες τὸσο πολὺ ἐξουθενωθῆ, πού «λίγα εἶναι τὰ ψωμιά τους» καὶ δὲν χρειάζονται καὶ «ἐφ΄ἅπαξ», διότι δὲν προλαμβάνουν πολλὲς φορὲς νὰ συνταξιοδοτηθοῦν καὶ τρῶμε κόλλυβα γιὰ αὐτούς.


6. Ἀπεναντίας οἱ «μανδαρίνοι» γραφειοκράτες, οἱ ὁποῖοι, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ὑποφέρουν ἀπὸ ἀνιαρότητα καὶ κοινωνικὴ ἀναλγησία, παίρνουν καὶ «ἐφ΄ἅπαξ», γιὰ νὰ ἐνισχύσουν τὶς ἀποταμιεύσεις τους, γιὰ νὰ δυνηθοῦν νὰ ζήσουν διπλάσια χρόνια καὶ ὡς συνταξιοῦχοι…


7. Ἄν ὑπῆρχε νοικοκυροσύνη, θὰ μπορούσε  ἡ Ἑλλάδα  ὄχι μόνον νὰ ἰσοσκελίζῃ τὸν ἐλλειπέστατο προϋπολογισμό, ὄχι μόνο νὰ ἐξοφλῇ τὰ θαλλασοδάνεια, ἀλλὰ νὰ ἔχῃ καὶ τεράστια ἀποθεματικὰ γιὰ ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα ὑποδομῆς, τὰ ὁποῖα θὰ συμβάλλουν στὴν παραγωγὴ πλούτου. Ἔτσι, ὄχι μόνο δὲν θὰ εἴχαμε ἀνεργία, ἀλλὰ θὰ εἴχαμε πλήρη ἀπασχόλησι καὶ θὰ δημιουργούσαμε ὑποδομές.


8. Σὲ περιπτώσεις δὲ ποὺ θὰ χρειαζόμασταν πρόσθετο ἐργατικὸ δυναμικὸ γιὰ ἐποχιακὲς ἐργασίες, θὰ μπορούσαμε νὰ προγραμματίζωμε συνθῆκες ἀνθρώπινης διαβιώσεως γιὰ ἐποχιακοὺς ἐργάτες, οἱ ὁποῖοι νὰ ἐπιστρέφουν μὲ τὶς οἰκονομίες τους στὶς πατρίδες τους καὶ νὰ μένουν στὶς πατρίδες τους.
Οἱ ἐν λόγῳ ἐποχιακοὶ ἐργάτες θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιλέγωνται ἀπὸ ειδικά επιφορτισμένο για το ζήτημα φορέα, όπως γίνεται και σε άλλες χώρες υποδοχής μεταναστών.
Source : ioablognews.blogspot