Η Σιγκαπούρη, το μικρό σε έκταση πόλη - κράτος της Νοτιο - ανατολικής Ασίας, διαθέτει αξιοθαύμαστη αμυντική βιομηχανία με υψηλής τεχνολογίας προιόντα. Η εντυπωσιακή σύσφιξη σχέσεων της Σιγκαπούρης με την αχανή και πολυπληθή Ινδία έχει ως επίκεντρο τους τομείς ναυτικής και εξοπλιστικής συνεργασίας, με έμφαση στον τομέα συστημάτων που θα φέρουν τα ινδικά πλοία.
Οι Ινδοί ενδιαφέρονται να προμηθευτούν μη επανδρωμένα συστήματα και άλλα που αξιοποιούν ρομποτικές τεχνολογίες, ενώ θα υπάρξουν και κοινά εξοπλιστικά προγράμματα τα οποία θα στηριχθούν στην έρευνα και ανάπτυξη συστημάτων. Η ανάπτυξη των διμερών σχέσεων ξεκίνησε το 2003 με την υπογραφή συμφωνίας αμυντικής συνεργασίας που οδήγησε σε πολλές κοινές στρατιωτικές ασκήσεις. Κοινός τόπος για τις δύο χώρες είναι οι εξαιρετικές σχέσεις που διατηρούν με το Ισραήλ.
Πηγή : Περιοδικό " Στρατιωτική και Γεωπολιτική Ισορροπία" ( τεύχος 14. Απρ.2011)
Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)
Σάββατο 7 Μαΐου 2011
Στρατηγική συνεργασία Τουρκίας - Ιράν
Η Τουρκία και το Ιράν επεξεργάζονται ένα νέο οδικό χάρτη της ενέργειας συστήνοντας τεχνικές επιτροπές, οι οποίες θα ανοίξουν το δρόμο για επενδύσεις στον ιδιωτικό τομέα και κυρίως στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, σύμφωνα με τον Τούρκο Υπουργό Ενέργειας Τανέρ Γιλντίζ. Η δήλωση του Τανέρ Γιλντίζ έγινε μετά την συνάντηση του με τον ομόλογο του Ιράν Majid Namjou στην Άγκυρα σε κοινή συνέντευξη τύπου.
Το Ιράν αποτελεί τον δεύτερο σημαντικό εταίρο της Τουρκίας στον τομέα της Ενέργειας μετά την Ρωσία. Θεωρείται απο την Τουρκία μαζί με το Ιράκ, το Αζερμπαϊτζάν, τη Ρωσία και το Τουρκμενιστάν ως σημαντικές προμηθεύτριες χώρες στον ενεργειακό τομέα και για αυτό απευθύνεται κυρίως σε αυτές η Τουρκία για την κάλυψη των αναγκών της.Από την πλευρά του ο Ιρανός Υπουργός τόνισε πως ο νέος οδικός χάρτης είναι ένα σημάδι της ενεργειακής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών και θα αυξήσει κατά πολύ την ισχύ της ενέργειας που οι δύο χώρες ανταλλάσσουν.
Και όλα αυτά καθώς εντείνονται οι πιέσεις των ΗΠΑ προς την Τουρκία για διακοπή της οικονομικής συνεργασίας με το ιράν.
*****************
-Συμμετοχή του Ιράν σε πρόγραμμα απομόνωσης της Αρμενίας;
Άνοιγμα μιας νέας Σιδηροδρομικής γραμμής αυτης του Kars-Igdir-Nakhchivan σε συνέχεια του σχεδίου για σιδηροδρομικής σύνδεσης Μπακού-Τιφλίδα-Καρς που θα επιτρέψει την περαιτέρω ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Αζερμπαϊτζάν επιχειρούν οι δύο χώρες.
Η σιδηροδρομική γραμμή υπολογίζεται οτι θα κοστίσει $ 750 εκατ. θα συνδέει το Nakhchivan με το Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία, με μελλοντική συμμετοχή και του το Ιράν στο επενδυτικό σχέδιο.
Στόχος της νέας αυτής σιδηροδρομικής σύνδεσης είναι η παράκαμψη της Αρμενίας και η απομόνωση της.
*************************
-Η Αρμενία και το Ισραήλ δεν θα αποστείλουν πολιτικές αντιπροσωπείες στην Διάσκεψη Κορυφής του ΟΗΕ για τις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες (ΛΑΧ) στην Κωνσταντινούπολη την επόμενη εβδομάδα,, αναφέρει σε ανακοίνωση του το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, παρότι είχαν προσκληθεί απο τον ΟΗΕ.Θα συμμετέχουν μόνο συμβούλους σε τεχνικό επίπεδο.
Source:infognomonpolitics
Το Ιράν αποτελεί τον δεύτερο σημαντικό εταίρο της Τουρκίας στον τομέα της Ενέργειας μετά την Ρωσία. Θεωρείται απο την Τουρκία μαζί με το Ιράκ, το Αζερμπαϊτζάν, τη Ρωσία και το Τουρκμενιστάν ως σημαντικές προμηθεύτριες χώρες στον ενεργειακό τομέα και για αυτό απευθύνεται κυρίως σε αυτές η Τουρκία για την κάλυψη των αναγκών της.Από την πλευρά του ο Ιρανός Υπουργός τόνισε πως ο νέος οδικός χάρτης είναι ένα σημάδι της ενεργειακής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών και θα αυξήσει κατά πολύ την ισχύ της ενέργειας που οι δύο χώρες ανταλλάσσουν.
Και όλα αυτά καθώς εντείνονται οι πιέσεις των ΗΠΑ προς την Τουρκία για διακοπή της οικονομικής συνεργασίας με το ιράν.
*****************
-Συμμετοχή του Ιράν σε πρόγραμμα απομόνωσης της Αρμενίας;
Άνοιγμα μιας νέας Σιδηροδρομικής γραμμής αυτης του Kars-Igdir-Nakhchivan σε συνέχεια του σχεδίου για σιδηροδρομικής σύνδεσης Μπακού-Τιφλίδα-Καρς που θα επιτρέψει την περαιτέρω ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Αζερμπαϊτζάν επιχειρούν οι δύο χώρες.
Η σιδηροδρομική γραμμή υπολογίζεται οτι θα κοστίσει $ 750 εκατ. θα συνδέει το Nakhchivan με το Αζερμπαϊτζάν και την Τουρκία, με μελλοντική συμμετοχή και του το Ιράν στο επενδυτικό σχέδιο.
Στόχος της νέας αυτής σιδηροδρομικής σύνδεσης είναι η παράκαμψη της Αρμενίας και η απομόνωση της.
*************************
-Η Αρμενία και το Ισραήλ δεν θα αποστείλουν πολιτικές αντιπροσωπείες στην Διάσκεψη Κορυφής του ΟΗΕ για τις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες (ΛΑΧ) στην Κωνσταντινούπολη την επόμενη εβδομάδα,, αναφέρει σε ανακοίνωση του το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, παρότι είχαν προσκληθεί απο τον ΟΗΕ.Θα συμμετέχουν μόνο συμβούλους σε τεχνικό επίπεδο.
Source:infognomonpolitics
Παρασκευή 6 Μαΐου 2011
Η Θεωρία της Γαίας
Του Νίκου Λυγερού
Η θεωρία της Γαίας δεν είναι μόνο ένα γνωστικό εργαλείο, ούτε απλώς ένα αφαιρετικό νοητικό σχήμα αλλά μία μη συνειδητοποιημένη πραγματικότητα. Η δυσκολία προέρχεται από την κυριαρχία της κοινωνίας. Όταν η σκέψη είναι κοινωνικοκεντρική δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί ούτε την έννοια της ανθρωπότητας ακόμα και μέσω των πολιτισμών. Κατά συνέπεια, η ιδέα της γης ως ον δεν είναι ουτοπική αλλά αδιανόητη. Η γη όμως υπάρχει. Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει. Και δεν είναι μόνο οικολογικής φύσης. Το θέμα είναι και φιλοσοφικό, εφόσον αφορά την τεχνητή διαφοροποίηση του ανθρώπου με τη φύση. Ο ουμανισμός δεν είναι ανθρωποκεντρισμός, όπως το θεωρούν μερικοί επίσημοι ανόητοι. Ο ουμανισμός δεν απορρίπτει τη φύση. Αντιθέτως, κατανοεί για πρώτη φορά νοητικά τη θέση του ανθρώπου μέσα στη φύση. Ο Leonardo da Vinci έγραφε ότι η φύση είναι ο μοναδικός δάσκαλος του ανθρώπου. Για ποιο λόγο; Για να αποφύγει τη μίμηση των δασκαλάκων. Στην ιατρική, όπως απεικονίζεται στα λόγια της βιοηθικής, βλέπουμε ότι η φύση αντιμετωπίζεται συχνά ως αντίπαλος του ανθρώπου. Διότι η ανάλυση εξετάζει μόνο το μέτωπο κι όχι το βάθος. Συνεπώς, εξετάζει μόνο την τακτική, δίχως στρατηγική. Όμως όλοι γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος ανήκει στη φύση ακόμα κι αν η κοινωνία θεωρεί ότι η φύση ανήκει στα άτομά της. Δεν είναι ικανή να αντιληφθεί ότι η ιδιοκτησία της φύσης δεν είναι παρά κλοπή. Διότι δεν είναι μόνο ότι δανείζουμε τη φύση στους απογόνους μας. Στην πραγματικότητα, τους αφήνουμε το παρόν μας για να γίνει το μέλλον τους. Ακόμα χειρότερα, τους αφήνουμε τα σκουπίδια μας, δίχως ν’ αντιληφθούμε ότι παράγουμε για το μέλλον μία κοινωνία σκουπιδιών. Έχει λοιπόν περισσότερη σημασία να συνειδητοποιήσουμε όχι τι παίρνουμε από τους προηγούμενους αλλά τι αφήνουμε στους επόμενους. Είμαστε ο κρίκος μιας αλυσίδας και η ισχύ της χαρακτηρίζεται από την ισχύ του συνόλου των κρίκων, μόνο που η ομάδα δεν μπορεί να λειτουργήσει παρά μόνο διαχρονικά κι όχι συγχρονικά. Σε αυτό το πλαίσιο, η χρονική ασυμμετρία μεγαλώνει την ευθύνη μας ως παίκτες, εφόσον οι επόμενοι παίκτες θα παίξουν με τα αποτελέσματά μας. Το παίγνιο δεν είναι καν διαδοχικό. Έτσι δεν υπάρχει ανάδραση για τους επόμενους σε σχέση με μας. Πρέπει να παίξουμε μόνοι μας και να βρούμε τη βέλτιστη λύση, δίχως να γνωρίζουμε την επόμενη κίνηση. Εδώ βρίσκεται η ευθύνη μας για όλα μπροστά σε όλους, όπως έγραψε ο Фёдор Достоевский. Στην ουσία, αυτή η ευθύνη μάς χαρακτηρίζει. Μέσω της δράσης μας αναδεικνύουμε όχι μόνο την ύπαρξή μας αλλά και του όντος της γης, διότι είμαστε, θέλουμε δεν θέλουμε, τα παιδιά της. Κι αν είμαστε ανυπάκουοι στους νόμους της Γαίας, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε παιδιά. Το πρόβλημά μας είναι πότε θα ωριμάσουμε για να διαχειριστούμε σοβαρά τους πόρους της γης. Βέβαια, η ιδέα της ανακύκλωσης είναι μια ένδειξη για το μονοπάτι που πρέπει ν’ ακολουθήσουμε για να δημιουργήσουμε μια αληθινή ανάδραση στο επίπεδο της γης. Η γη το αντιλαμβάνεται, απλώς δεν μπορεί να μας το πει, διότι δεν την ακούμε. Μόνο η αλλαγή φάσης του εαυτού μας θα μας επιτρέψει να κατανοήσουμε το μήνυμα της περί ανθρωπότητας και χρόνου και μέσω αυτών των εννοιών, της ύπαρξής της ως ον.
Πηγή: http://www.lygeros.org/4411-gr.php
Η θεωρία της Γαίας δεν είναι μόνο ένα γνωστικό εργαλείο, ούτε απλώς ένα αφαιρετικό νοητικό σχήμα αλλά μία μη συνειδητοποιημένη πραγματικότητα. Η δυσκολία προέρχεται από την κυριαρχία της κοινωνίας. Όταν η σκέψη είναι κοινωνικοκεντρική δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί ούτε την έννοια της ανθρωπότητας ακόμα και μέσω των πολιτισμών. Κατά συνέπεια, η ιδέα της γης ως ον δεν είναι ουτοπική αλλά αδιανόητη. Η γη όμως υπάρχει. Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει. Και δεν είναι μόνο οικολογικής φύσης. Το θέμα είναι και φιλοσοφικό, εφόσον αφορά την τεχνητή διαφοροποίηση του ανθρώπου με τη φύση. Ο ουμανισμός δεν είναι ανθρωποκεντρισμός, όπως το θεωρούν μερικοί επίσημοι ανόητοι. Ο ουμανισμός δεν απορρίπτει τη φύση. Αντιθέτως, κατανοεί για πρώτη φορά νοητικά τη θέση του ανθρώπου μέσα στη φύση. Ο Leonardo da Vinci έγραφε ότι η φύση είναι ο μοναδικός δάσκαλος του ανθρώπου. Για ποιο λόγο; Για να αποφύγει τη μίμηση των δασκαλάκων. Στην ιατρική, όπως απεικονίζεται στα λόγια της βιοηθικής, βλέπουμε ότι η φύση αντιμετωπίζεται συχνά ως αντίπαλος του ανθρώπου. Διότι η ανάλυση εξετάζει μόνο το μέτωπο κι όχι το βάθος. Συνεπώς, εξετάζει μόνο την τακτική, δίχως στρατηγική. Όμως όλοι γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος ανήκει στη φύση ακόμα κι αν η κοινωνία θεωρεί ότι η φύση ανήκει στα άτομά της. Δεν είναι ικανή να αντιληφθεί ότι η ιδιοκτησία της φύσης δεν είναι παρά κλοπή. Διότι δεν είναι μόνο ότι δανείζουμε τη φύση στους απογόνους μας. Στην πραγματικότητα, τους αφήνουμε το παρόν μας για να γίνει το μέλλον τους. Ακόμα χειρότερα, τους αφήνουμε τα σκουπίδια μας, δίχως ν’ αντιληφθούμε ότι παράγουμε για το μέλλον μία κοινωνία σκουπιδιών. Έχει λοιπόν περισσότερη σημασία να συνειδητοποιήσουμε όχι τι παίρνουμε από τους προηγούμενους αλλά τι αφήνουμε στους επόμενους. Είμαστε ο κρίκος μιας αλυσίδας και η ισχύ της χαρακτηρίζεται από την ισχύ του συνόλου των κρίκων, μόνο που η ομάδα δεν μπορεί να λειτουργήσει παρά μόνο διαχρονικά κι όχι συγχρονικά. Σε αυτό το πλαίσιο, η χρονική ασυμμετρία μεγαλώνει την ευθύνη μας ως παίκτες, εφόσον οι επόμενοι παίκτες θα παίξουν με τα αποτελέσματά μας. Το παίγνιο δεν είναι καν διαδοχικό. Έτσι δεν υπάρχει ανάδραση για τους επόμενους σε σχέση με μας. Πρέπει να παίξουμε μόνοι μας και να βρούμε τη βέλτιστη λύση, δίχως να γνωρίζουμε την επόμενη κίνηση. Εδώ βρίσκεται η ευθύνη μας για όλα μπροστά σε όλους, όπως έγραψε ο Фёдор Достоевский. Στην ουσία, αυτή η ευθύνη μάς χαρακτηρίζει. Μέσω της δράσης μας αναδεικνύουμε όχι μόνο την ύπαρξή μας αλλά και του όντος της γης, διότι είμαστε, θέλουμε δεν θέλουμε, τα παιδιά της. Κι αν είμαστε ανυπάκουοι στους νόμους της Γαίας, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε παιδιά. Το πρόβλημά μας είναι πότε θα ωριμάσουμε για να διαχειριστούμε σοβαρά τους πόρους της γης. Βέβαια, η ιδέα της ανακύκλωσης είναι μια ένδειξη για το μονοπάτι που πρέπει ν’ ακολουθήσουμε για να δημιουργήσουμε μια αληθινή ανάδραση στο επίπεδο της γης. Η γη το αντιλαμβάνεται, απλώς δεν μπορεί να μας το πει, διότι δεν την ακούμε. Μόνο η αλλαγή φάσης του εαυτού μας θα μας επιτρέψει να κατανοήσουμε το μήνυμα της περί ανθρωπότητας και χρόνου και μέσω αυτών των εννοιών, της ύπαρξής της ως ον.
Πηγή: http://www.lygeros.org/4411-gr.php
Πέμπτη 5 Μαΐου 2011
Το απεχθές χρέος
Αγαπητοί φίλοι, με δεδομένη την πρόταση δημιουργίας δεξαμενών σκέψης θα ήθελα να προσθέσω μερικές απόψεις για το πρόβλημα του χρέους. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου αυθεντία επί του θέματος, όχι τόσο επειδή δεν είμαι οικονομολόγος αλλά κυρίως επειδή δεν έχω στη διάθεση μου όλα τα απαραίτητα στοιχεία που γνωρίζουν μόνο όσοι έχουν διατελέσει υπουργοί οικονομικών ή ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι σε εμπιστευτικές θέσεις. Είμαι σίγουρος ότι δεν τα γνωρίζουν ούτε βουλευτές του κοινοβουλίου παρά το γεγονός ότι όλοι τους έχουν πάρει θέση επί του θέματος με την ψήφιση ή όχι του μνημονίου. Επειδή όμως, ως Έλληνας πολίτης πρέπει να έχω άποψη διότι σύντομα θα μου ζητηθεί να την εκφράσω με την ψήφο μου, προσπαθώ να τη δημιουργήσω από τα στοιχεία που όλοι γνωρίζουμε και τα όσα συμβαίνουν γύρω μας με κριτήριο τη λογική και τις φυσικές σχέσεις των πραγμάτων.
Καταρχάς θα πρέπει να κατανοήσουμε το μέγεθος του προβλήματος και γι' αυτό θα δανειστώ τα μαθηματικά συναδέλφων.
· Για τα δέκα εκατομμύρια Ελλήνων στην Ελλάδα το χρέος, των περίπου 350 δις, αντιστοιχεί σε τριάντα πέντε χιλιάδες (35000 ?) στον καθένα μας ή 175000 για μία οικογένεια με δύο παιδιά και έναν παππού, όσο κοστίζει περίπου ένα μέσο διαμέρισμα 100 μ2 . Αυτό σημαίνει ότι για να ξεπληρώσουμε θα πρέπει όλοι να πουλήσουμε τα σπίτια μας [1].
· Εάν θεωρήσουμε μία καλή τιμή 3.000 ? ανά στρέμμα γης καλλιεργήσιμης ή άγονης τότε θα πρέπει να πουλήσουμε 117000 τετραγωνικά χιλιόμετρα όταν όλη η Ελλάδα είναι 130000 περίπου [2].
· Με τιμή χρυσού 1400 $ ανά ουγγιά θα χρειαστούμε 11.000 τόνους χρυσού, που υπερβαίνουν όλα τα γνωστά και πιθανά αποθέματα χρυσού στην Ελλάδα.
Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς δημιουργήθηκε ένα τόσο υπέρογκο χρέος τη στιγμή που τα κλεμμένα και οι μίζες δεν θα πρέπει να υπερβαίνουν τα 10 δις ?. Για να απαντήσω στο ερώτημα αυτό έκανα ένα απλό λογαριασμό. Ένα ομόλογο του 1985 αξίας ενός δις για 25 έτη με επιτόκιο 17,5% στο τέλος του 2010 θα χρειαζόταν 56 δις για την εξόφληση του [3]. Έχει εκδώσει ο Ανδρέας παρόμοια ομόλογα [4].
Το επιτόκιο 17,5% ακόμη και εάν αντιπροσώπευε την αξία του χρήματος το1985 είναι υπερβολικό για τα επόμενα χρόνια. Εκτός του ότι είναι τοκογλυφικό υπό οιεσδήποτε συνθήκες, σύμφωνα με τον Σόλωνα, το σοφό, ένα επιτόκιο μεγαλύτερο του 6% είναι σίγουρο ότι οδηγεί το δανειολήπτη σε κατάρρευση και το είχε απαγορεύσει [5]. Εάν θεωρήσουμε ότι μετά το 1985 το επιτόκιο πέφτει κατά 1% ετησίως μέχρι το 4,5%, που θεωρείται λογικό, τότε το ίδιο ομόλογο του 1 δις το 1985 θα χρειαζόταν μόνο 6,9 δις για την εξόφληση του το 2010. Τα υπόλοιπα μέχρι τα 56 δις που απαιτεί το επιτόκιο του 17,5% είναι καθαρή τοκογλυφία που είναι άδικο να το πληρώσει ο Ελληνικός λαός.
Η διαφορά είναι ακριβώς όσα ψάχνουν να βρουν τώρα ξεπουλώντας δημόσια περιουσία, αν και η γλωσσική τους ξεδιανυτροπιά μιλάει για "αξιοποίηση". Χωρίς αμφιβολία, το χρέος αυτό δεν αποτελεί το κόστος όσων φάγαμε μαζί με τον Πάγκαλο, διατηρουμένης της αναλογίας της μερίδας του λέοντος και ακόμη δεν αντιστοιχεί σε πραγματικό χρήμα που μπήκε στη χώρα. Είναι πλασματικό, καθαρά λογιστικό χρέος, που δεν αντιπροσωπεύει τίποτε περισσότερο από αριθμούς καταχωρημένους σε χαρτιά τα οποία μας καλούν να εξοφλήσουμε με εμπράγματες αξίες.
Επιπλέον σύμφωνα με απόφαση του ΟΗΕ ένα χρέος θεωρείται απεχθές και ο λαός ενός κράτους δεν υποχρεούται να το πληρώσει όταν συντρέχουν τρεις όροι [6], [7]:
· Έγινε εν αγνοία του λαού. (Μέχρι πρότινος έλεγαν ότι λεφτά υπάρχουν)
· Δεν χρησιμοποιήθηκε για την ανάπτυξη της χώρας αλλά σπαταλήθηκε προς όφελος των κρατούντων που το συνήψαν. (Τα χρησιμοποίησαν για να μείνουν στην εξουσία)
· Οι δανειστές γνώριζαν την κατάσταση της χώρας. (Οι ίδιοι μαγείρευαν τα δεδομένα για λογαριασμό των δικών μας φαύλων)
Προφανώς και οι τρείς αυτοί όροι πληρούνται στην περίπτωση της Ελλάδος και η άρνηση της σημερινής κυβέρνησης για παύση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση του χρέους δηλώνει συνέργεια στη δημιουργία του και συνιστά προκλητική υπεράσπιση των συμφερόντων των δανειστών έναντι των Ελλήνων πολιτών σε βαθμό προδοσίας. Να φανταστεί κανείς ότι χώρες όπως ο Ισημερινός έχουν κάνει χρήση των ευεργετικών διατάξεων του ψηφίσματος του ΟΗΕ, το έκανε και ο Ιωάννης Μεταξάς [7], αλλά ακόμη και οι ΗΠΑ, ένα χρόνο πριν από την επέμβαση στο Ιράκ, όταν αναγνώρισαν ως απεχθές το χρέος που δημιούργησε ο Σαντάμ και απάλλαξαν με τον τρόπο αυτό την μετέπειτα, διορισμένη από αυτούς, κυβέρνηση του Ιράκ [6].
Αυτοί οι συλλογισμοί είναι η δική μου συμβολή στη δεξαμενή σκέψης και προτείνονται δύο πράγματα, αφενός να ανοίξουν οι λογαριασμοί του κράτους ώστε να φανεί το εύρος της τοκογλυφίας και αφετέρου να φύγει η διαχείριση των Ελληνικών πραγμάτων από τα χέρια όλων όσων είναι συνυπεύθυνοι ή συνεχιστές της νοοτροπίας που δημιούργησε το χρέος .
Ηλίας Σταμπολιάδης
Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης
Πηγές:
[1] Πέτρος Σταυρουλάκης, προσωπική επικοινωνία.
[2] Δάφνη Μανουσάκη, εσωτερικά μηνύματα Πολυτεχνείου Κρήτης, TUC mailer
[3] A.J. Merret, A. Sykes, Capital budgeting & company finance, Longman Group,
London 1971.
[4] Τράπεζα της Ελλάδος, Αποπληρωμή ομολόγου Α. Παπανδρέου, Ιούλιος 2010
[5] Σπύρος Λαβδιώτης, Το ολέθριο " Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση"
hhttp://spiros26.files.wordpress.com/2009/10/ceb7-ceb5cebbcebbceacceb4ceb1-ceb1cebdceaecebaceb5ceb9-cf83cf84ceb7-ceb4cf8dcf83ceb7.pdf
[6] Deptocracy, http:\\ deptocracy.gr
[7] Δημήτρης Καζάκης, www.youtube.com/watch?v=Pgb71Hxi8hE&feature=player_embedded#at=49
______________________________
Καταρχάς θα πρέπει να κατανοήσουμε το μέγεθος του προβλήματος και γι' αυτό θα δανειστώ τα μαθηματικά συναδέλφων.
· Για τα δέκα εκατομμύρια Ελλήνων στην Ελλάδα το χρέος, των περίπου 350 δις, αντιστοιχεί σε τριάντα πέντε χιλιάδες (35000 ?) στον καθένα μας ή 175000 για μία οικογένεια με δύο παιδιά και έναν παππού, όσο κοστίζει περίπου ένα μέσο διαμέρισμα 100 μ2 . Αυτό σημαίνει ότι για να ξεπληρώσουμε θα πρέπει όλοι να πουλήσουμε τα σπίτια μας [1].
· Εάν θεωρήσουμε μία καλή τιμή 3.000 ? ανά στρέμμα γης καλλιεργήσιμης ή άγονης τότε θα πρέπει να πουλήσουμε 117000 τετραγωνικά χιλιόμετρα όταν όλη η Ελλάδα είναι 130000 περίπου [2].
· Με τιμή χρυσού 1400 $ ανά ουγγιά θα χρειαστούμε 11.000 τόνους χρυσού, που υπερβαίνουν όλα τα γνωστά και πιθανά αποθέματα χρυσού στην Ελλάδα.
Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς δημιουργήθηκε ένα τόσο υπέρογκο χρέος τη στιγμή που τα κλεμμένα και οι μίζες δεν θα πρέπει να υπερβαίνουν τα 10 δις ?. Για να απαντήσω στο ερώτημα αυτό έκανα ένα απλό λογαριασμό. Ένα ομόλογο του 1985 αξίας ενός δις για 25 έτη με επιτόκιο 17,5% στο τέλος του 2010 θα χρειαζόταν 56 δις για την εξόφληση του [3]. Έχει εκδώσει ο Ανδρέας παρόμοια ομόλογα [4].
Το επιτόκιο 17,5% ακόμη και εάν αντιπροσώπευε την αξία του χρήματος το1985 είναι υπερβολικό για τα επόμενα χρόνια. Εκτός του ότι είναι τοκογλυφικό υπό οιεσδήποτε συνθήκες, σύμφωνα με τον Σόλωνα, το σοφό, ένα επιτόκιο μεγαλύτερο του 6% είναι σίγουρο ότι οδηγεί το δανειολήπτη σε κατάρρευση και το είχε απαγορεύσει [5]. Εάν θεωρήσουμε ότι μετά το 1985 το επιτόκιο πέφτει κατά 1% ετησίως μέχρι το 4,5%, που θεωρείται λογικό, τότε το ίδιο ομόλογο του 1 δις το 1985 θα χρειαζόταν μόνο 6,9 δις για την εξόφληση του το 2010. Τα υπόλοιπα μέχρι τα 56 δις που απαιτεί το επιτόκιο του 17,5% είναι καθαρή τοκογλυφία που είναι άδικο να το πληρώσει ο Ελληνικός λαός.
Η διαφορά είναι ακριβώς όσα ψάχνουν να βρουν τώρα ξεπουλώντας δημόσια περιουσία, αν και η γλωσσική τους ξεδιανυτροπιά μιλάει για "αξιοποίηση". Χωρίς αμφιβολία, το χρέος αυτό δεν αποτελεί το κόστος όσων φάγαμε μαζί με τον Πάγκαλο, διατηρουμένης της αναλογίας της μερίδας του λέοντος και ακόμη δεν αντιστοιχεί σε πραγματικό χρήμα που μπήκε στη χώρα. Είναι πλασματικό, καθαρά λογιστικό χρέος, που δεν αντιπροσωπεύει τίποτε περισσότερο από αριθμούς καταχωρημένους σε χαρτιά τα οποία μας καλούν να εξοφλήσουμε με εμπράγματες αξίες.
Επιπλέον σύμφωνα με απόφαση του ΟΗΕ ένα χρέος θεωρείται απεχθές και ο λαός ενός κράτους δεν υποχρεούται να το πληρώσει όταν συντρέχουν τρεις όροι [6], [7]:
· Έγινε εν αγνοία του λαού. (Μέχρι πρότινος έλεγαν ότι λεφτά υπάρχουν)
· Δεν χρησιμοποιήθηκε για την ανάπτυξη της χώρας αλλά σπαταλήθηκε προς όφελος των κρατούντων που το συνήψαν. (Τα χρησιμοποίησαν για να μείνουν στην εξουσία)
· Οι δανειστές γνώριζαν την κατάσταση της χώρας. (Οι ίδιοι μαγείρευαν τα δεδομένα για λογαριασμό των δικών μας φαύλων)
Προφανώς και οι τρείς αυτοί όροι πληρούνται στην περίπτωση της Ελλάδος και η άρνηση της σημερινής κυβέρνησης για παύση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση του χρέους δηλώνει συνέργεια στη δημιουργία του και συνιστά προκλητική υπεράσπιση των συμφερόντων των δανειστών έναντι των Ελλήνων πολιτών σε βαθμό προδοσίας. Να φανταστεί κανείς ότι χώρες όπως ο Ισημερινός έχουν κάνει χρήση των ευεργετικών διατάξεων του ψηφίσματος του ΟΗΕ, το έκανε και ο Ιωάννης Μεταξάς [7], αλλά ακόμη και οι ΗΠΑ, ένα χρόνο πριν από την επέμβαση στο Ιράκ, όταν αναγνώρισαν ως απεχθές το χρέος που δημιούργησε ο Σαντάμ και απάλλαξαν με τον τρόπο αυτό την μετέπειτα, διορισμένη από αυτούς, κυβέρνηση του Ιράκ [6].
Αυτοί οι συλλογισμοί είναι η δική μου συμβολή στη δεξαμενή σκέψης και προτείνονται δύο πράγματα, αφενός να ανοίξουν οι λογαριασμοί του κράτους ώστε να φανεί το εύρος της τοκογλυφίας και αφετέρου να φύγει η διαχείριση των Ελληνικών πραγμάτων από τα χέρια όλων όσων είναι συνυπεύθυνοι ή συνεχιστές της νοοτροπίας που δημιούργησε το χρέος .
Ηλίας Σταμπολιάδης
Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης
Πηγές:
[1] Πέτρος Σταυρουλάκης, προσωπική επικοινωνία.
[2] Δάφνη Μανουσάκη, εσωτερικά μηνύματα Πολυτεχνείου Κρήτης, TUC mailer
[3] A.J. Merret, A. Sykes, Capital budgeting & company finance, Longman Group,
London 1971.
[4] Τράπεζα της Ελλάδος, Αποπληρωμή ομολόγου Α. Παπανδρέου, Ιούλιος 2010
[5] Σπύρος Λαβδιώτης, Το ολέθριο " Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση"
hhttp://spiros26.files.wordpress.com/2009/10/ceb7-ceb5cebbcebbceacceb4ceb1-ceb1cebdceaecebaceb5ceb9-cf83cf84ceb7-ceb4cf8dcf83ceb7.pdf
[6] Deptocracy, http:\\ deptocracy.gr
[7] Δημήτρης Καζάκης, www.youtube.com/watch?v=Pgb71Hxi8hE&feature=player_embedded#at=49
______________________________
Γεωπολιτική και λειψυδρία
Τα επόμενα χρόνια η λειψυδρία θα επηρεάσει τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή.
Μαΐου 4, 2011 — Λουκάς
Την ώρα που η μισή υφήλιος περιμένει με αγωνία τη φωτογραφία του …νεκρού Οσάμα Μπιν Λάντεν (λες και κάτι θα γίνει), περνάνε στα “ψιλά” ειδήσεις εξέχουσας σημασίας που εγείρουν ζητήματα όσον αφορά το μέλλον της ανθρωπότητας, αλλά και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή. Σήμερα που γράφω, ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη στη Κωνσταντινούπουλη (3-5 Μαίου) η διάσκεψη του Ισλαμικού Οργανισμού – OIC (Organization of the Islamic Conference) με θέμα τους υδάτινους πόρους.
Μέχρι το 2050 υπολογίζεται πως οι υδάτινοι πόροι (νερό) θα μειωθούν στο μουσουλμανικό κόσμο κατά το ήμισυ. Η ειρήνη και η ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή, και κυρίως στη Μέση Ανατολή εξαρτάται από τους υδάτινους πόρους. Αν δεν ληφθούν άμεσα δραστικά μέτρα εξοικονόμησης υδάτινων πόρων τότε η ξηρασία θα κάνει την εμφάνισή της το …2015.
Τα πιο πάνω αλλά και τα κυριότερα που αναφέρω πιο κάτω συζητήθηκαν και θα συνεχίσουν να συζητούνται μέχρι και αύριο στην Ισλαμική διάσκεψη.
Τα έργα που έχουν γίνει στα σύνορα Τουρκίας – Συρίας και πιο συγκεκριμένα στο ποταμό Orontes αποτελούν παράδειγμα για όλη τη περιοχή.
Η Τουρκάλα υπουργός Περιβάλλοντος Veysel Eroğlu, δήλωσε χθες πως το νερό πρέπει να γίνει πόρος συνεργασίας και φιλίας ανάμεσα στις χώρες και όχι αιτία συγκρούσεων. Πέρα αυτού, το νερό πρέπει να γίνει η αιτία προσσέγγισης όχι μόνο ανάμεσα σε γειτονικές χώρες, αλλά και στις χώρες της ευρύτερης περιοχής.
Η Τουρκία έχει υπογράψει διμερείς σχετικές συμφωνίες με Ιράκ, Συρία και Ελλάδα.
Το επόμενο διάστημα η Τουρκία αναμένεται να συνάψει σχετική συμφωνία και με τη Κένυα.
Η υπουργός Περιβάλλοντος της Κένυας, Charity Ngilu, δήλωσε πως μέχρι τώρα το νερό ήταν η βασική αιτία πολλών συγκρούσεων στην Αφρικανική ήπειρο. Παράλληλα τόνισε πως η Τουρκία θα παίξει καθοριστικό ρόλο τα επόμενα χρόνια στο συγκεκριμένο θέμα και γι’ αυτό η χώρα της θέλει να συνεργαστεί μαζί της.
Ο πρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Υδάτινων Πόρων, Loic Fauchon, τόνισε πως η Τουρκία τα επόμενα χρόνια θα διαδραματίσει σημαντικότατο ρόλο στις εξελίξεις σχετικά με το νερό και έχει ήδη κάνει σημαντικά βήματα.
Τα επόμενα 15 χρόνια το νερό θα γίνει το πολυτιμότερο αγαθό, ενώ η συνολική κατανάλωση θα αυξηθεί σε ποσοστό 40%.
50 χώρες από τις 188 μετά το 2015 θα αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της λειψυδρίας και σε πολλές περιοχές θα ξεκινήσει και η λεγόμενη ερημοποίηση
Source : gdailynews.blogspot
Μαΐου 4, 2011 — Λουκάς
Την ώρα που η μισή υφήλιος περιμένει με αγωνία τη φωτογραφία του …νεκρού Οσάμα Μπιν Λάντεν (λες και κάτι θα γίνει), περνάνε στα “ψιλά” ειδήσεις εξέχουσας σημασίας που εγείρουν ζητήματα όσον αφορά το μέλλον της ανθρωπότητας, αλλά και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή. Σήμερα που γράφω, ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη στη Κωνσταντινούπουλη (3-5 Μαίου) η διάσκεψη του Ισλαμικού Οργανισμού – OIC (Organization of the Islamic Conference) με θέμα τους υδάτινους πόρους.
Μέχρι το 2050 υπολογίζεται πως οι υδάτινοι πόροι (νερό) θα μειωθούν στο μουσουλμανικό κόσμο κατά το ήμισυ. Η ειρήνη και η ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή, και κυρίως στη Μέση Ανατολή εξαρτάται από τους υδάτινους πόρους. Αν δεν ληφθούν άμεσα δραστικά μέτρα εξοικονόμησης υδάτινων πόρων τότε η ξηρασία θα κάνει την εμφάνισή της το …2015.
Τα πιο πάνω αλλά και τα κυριότερα που αναφέρω πιο κάτω συζητήθηκαν και θα συνεχίσουν να συζητούνται μέχρι και αύριο στην Ισλαμική διάσκεψη.
Τα έργα που έχουν γίνει στα σύνορα Τουρκίας – Συρίας και πιο συγκεκριμένα στο ποταμό Orontes αποτελούν παράδειγμα για όλη τη περιοχή.
Η Τουρκάλα υπουργός Περιβάλλοντος Veysel Eroğlu, δήλωσε χθες πως το νερό πρέπει να γίνει πόρος συνεργασίας και φιλίας ανάμεσα στις χώρες και όχι αιτία συγκρούσεων. Πέρα αυτού, το νερό πρέπει να γίνει η αιτία προσσέγγισης όχι μόνο ανάμεσα σε γειτονικές χώρες, αλλά και στις χώρες της ευρύτερης περιοχής.
Η Τουρκία έχει υπογράψει διμερείς σχετικές συμφωνίες με Ιράκ, Συρία και Ελλάδα.
Το επόμενο διάστημα η Τουρκία αναμένεται να συνάψει σχετική συμφωνία και με τη Κένυα.
Η υπουργός Περιβάλλοντος της Κένυας, Charity Ngilu, δήλωσε πως μέχρι τώρα το νερό ήταν η βασική αιτία πολλών συγκρούσεων στην Αφρικανική ήπειρο. Παράλληλα τόνισε πως η Τουρκία θα παίξει καθοριστικό ρόλο τα επόμενα χρόνια στο συγκεκριμένο θέμα και γι’ αυτό η χώρα της θέλει να συνεργαστεί μαζί της.
Ο πρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Υδάτινων Πόρων, Loic Fauchon, τόνισε πως η Τουρκία τα επόμενα χρόνια θα διαδραματίσει σημαντικότατο ρόλο στις εξελίξεις σχετικά με το νερό και έχει ήδη κάνει σημαντικά βήματα.
Τα επόμενα 15 χρόνια το νερό θα γίνει το πολυτιμότερο αγαθό, ενώ η συνολική κατανάλωση θα αυξηθεί σε ποσοστό 40%.
50 χώρες από τις 188 μετά το 2015 θα αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της λειψυδρίας και σε πολλές περιοχές θα ξεκινήσει και η λεγόμενη ερημοποίηση
Source : gdailynews.blogspot
Τετάρτη 4 Μαΐου 2011
Σιγουριά του θανάτου (Μνημόνιο) ή Αβεβαιότητες της ζωής (χωρίς το Μνημόνιο)
Το ελληνικό δίλημμα: Σιγουριά του θανάτου (Μνημόνιο) ή Αβεβαιότητες της ζωής (χωρίς το Μνημόνιο)
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
“Μνημόνιο ή χρεωκοπία;”, εξακολουθεί να υποστηρίζει μια χρεωκοπημένη κυβέρνηση μιας χρεωκοπημένης χώρας, την ίδια στιγμή που δεν περνάει μέρα χωρίς να επιβεβαιώνεται η δραματική πορεία της Ελλάδας προς την καταστροφή. Οι “γιατροί” μας, Τρισέ, Μέρκελ και Στρως Καν, αφού πρώτα μας έβαλαν στην εντατική δια του Μνημονίου, μας αφαιρούν τώρα ένα-ένα τα όργανα, ισχυριζόμενοι, μαζί με τον τέταρτο από αυτούς τους άθλιους σωματοφύλακες, την ελληνική κυβέρνηση, ότι έτσι θα μας σώσουν!
Μας αφαίρεσαν πρώτα, σε λιγότερο από ένα χρόνο, το υποτυπώδες κοινωνικό κράτος που αποκτήσαμε σε διάστημα ενός αιώνα. Ετοιμάζονται τώρα να κατακρεουργήσουν το κράτος μας λεηλατώντας ότι έχει απομείνει από τον δημόσιο πλούτο μας. Και θέλουν να ακρωτηριάσουν τον στρατό μας. Πριν μας επέβαλαν εξοπλισμούς για να βοηθάνε τις βιομηχανίες τους, τώρα τους περικόπτουν για να ενισχύσουν τις τράπεζές τους.
Μα υπάρχει άλλη λύση; Ποιος θα σχηματίσει κυβέρνηση; Με ποιό τρόπο θα αντιμετωπίσει η χώρα το χρέος της; Μην έχοντας θετικά επιχειρήματα για να υποστηρίξει την πολιτική της, αυτή η κυβέρνηση ειδικεύεται στην τρομοκράτηση και ενοχοποίηση του ελληνικού λαού και στη δυσφήμηση μιας χώρας, που έχει καταλήξει να σέρνεται, αναξιοπρεπής και προδομένη, στα πόδια της Τρόικας. ¨Ολοι ξέρουμε ότι τα πολιτικά υποκείμενα που διαθέτουμε είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ανεπαρκή για την αντιμετώπιση της κρίσης. Αλλά το πραγματικό δίλημμα που έχουμε δεν είναι μεταξύ μιας αμφίβολης σωτηρίας δια του Μνημονίου και της αβεβαιότητας μιας πολιτικής κρίσης. Το πραγματικό δίλημμα είναι μεταξύ της βεβαιότητας του θανάτου με αυτή την κυβέρνηση και με τις πολιτικές του Μνημονίου αφενός, τις αβεβαιότητες και τα ρίσκα της προσπάθειας να βρούμε άλλη διέξοδο, αφετέρου. Το πραγματικό δίλημμα μπροστά μας είναι μεταξύ της βεβαιότητας του θανάτου και της αβεβαιότητας της ζωής. Ποιος θα διάλεγε την πρώτη;
Το πρόβλημα με αυτή την κυβέρνηση δεν είναι μόνο η πολιτική της, είναι η ίδια. Δεν μπορεί να κάνει άλλη πολιτική, δεν έχει την κουλτούρα, τα προσόντα, το θάρρος, την ανεξαρτησία. Η απομάκρυνσή της είναι αναγκαία συνθήκη για τη σωτηρία της χώρας, παρόλο που δεν είναι από μόνη της ικανή. Η πτώση της σημερινής κυβέρνησης ή οι εκλογές δεν θα οδηγήσουν αναγκαστικά σε λύση του προβλήματος. ¨Ετσι όμως που τα καταφέραμε, δεν έχουμε άλλη λύση από το να πληρώσουμε το τίμημα της αβεβαιότητας και της κρίσης, για να βρούμε βασανιστικά μια διέξοδο. Το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί, είναι να προκαλέσουμε την καταστροφή που έχει προδιαγράψει με ακρίβεια το Μνημόνιο. Το καλύτερο είναι να βρούμε τελικά, μέσα από μια σειρά επικίνδυνους και οδυνηρούς σπασμούς ασφαλώς, το δρόμο για να σώσουμε τη χώρα μας.
Η κυβέρνηση προσπαθεί και κατάφερε μέχρι τώρα να κατεβάσει τις δυνατότητες της χώρας στο μέτρο των ανύπαρκτων δικών της. ‘Ότι θέλετε μπορείτε να προσάψετε π.χ. στον Ανδρέα Παπανδρέου και είναι μεγάλες, ιστορικές οι ευθύνες του για το σημερινό μας χάλι. Αλλά μπορείτε να τον φαντασθείτε, έστω και μία στο εκατομμύριο βρε αδερφέ, να χειρίζεται μια τέτοια κρίση με τον τρόπο που την χειρίζεται η σημερινή κυβέρνηση; Μπορείτε να τον φανταστείτε να υπογράφει ότι χαρτί βάζουν μπροστά τους οι υπερατλαντικοί τραπεζίτες και η Μέρκελ; Τον φαντάζεστε να προσυπογράφει μια πολιτική διάλυσης της ελληνικής κοινωνίας και του κράτους, που μετατρέπει την Ελλάδα σε αποικία των τραπεζών και της Γερμανίας, ανήμπορη χώρα απέναντι στις ορέξεις της Τουρκίας, του Ισραήλ και οποιουδήποτε άλλου. Δεν έχει βρεθεί ακόμα η χώρα που μπορεί να είσαι πατριώτης, πολύ περισσότερο σοσιαλιστής, εφαρμόζοντας τις επιταγές του Διεθνιύς Νομισματικού Ταμείου.
Η Ελλάδα δεν είναι όμως τόσο αδύναμη, όσο την παρουσιάζουν οι αδύναμοι. Μια χρεωκοπία της θα προκαλούσε παγκόσμια οικονομική κρίση και θα συγκλόνιζε ολόκληρο το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης. Κάποτε, ο Ντε Γκωλ εφήρμοσε στην ΕΟΚ την πολιτική της άδειας καρέκλας. Η ΕΟΚ παρέλυσε και οι εταίροι του αναγκάστηκαν να κάνουν ένα συμβιβασμό μαζί του. Η Ελλάδα έχει τεράστια γεωπολιτική αξία. Αντί να κάνει διαρκώς τον δουλοπρεπή πρόθυμο, θα μπορούσε η κυβέρνηση Παπανδρέου να πουλήσει ακριβά τη θέση της χώρας. Δείτε τι κάνει ο Ερντογάν δίπλα, πως έπαιζε το ΝΑΤΟ μια ολόκληρη βδομάδα για τη Λιβύη. Οι ξένοι αισθάνονται ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν με την Ελλάδα, γιατί η Ελλάδα είναι αποφασισμένη να μην κάνει τίποτα μαζί τους! Μια Ελλάδα που φτιάχνει συμμαχίες με τον Πούτιν και την Κίνα, μια Ελλάδα που προσπαθεί να συμπήξει μέτωπο των υπερχρεωμένων της Ευρώπης (σε λίγο η μισή ήπειρος θα είναι σε μνημόνιο), θα τη λογάριαζαν πολύ περισσότερο. Κρύος ιδρώτας θα τους έπιανε αν αντιμετώπιζαν έστω και μικρή πιθανότητα είτε να προχωρήσει η Αθήνα σε επιθετική χρεωκοπία, είτε να τους αρνηθεί τον στρατηγικό έλεγχο του χώρου, πόσο μάλλον να τους προσφέρει σε άλλους.
Στο σημείο πούφτασαν τα πράγματα μόνο μια Ελλάδα αποφασισμένη να γίνει Κούγγι, να τους πάρει μαζί της, θα μπορέσει να αμυνθεί. Να ζητήσει αναδιάρθρωση του χρέους της με αξιοπρεπείς όρους και αναθεώρηση των όρων του Μνημονίου. Αυτά όμως, όλοι το ξέρουμε, δεν μπορεί να τα κάνει η παρούσα κυβέρνηση. Και όσο συνεχίζεται η πολιτική του Μνημονίου, τόσο περιορίζονται οι δυνατότητες της χώρας να αποφύγει την τελική, ανυπολόγιστων διαστάσεων καταστροφή.
Source : Konstantakopoulos.blogspot.com
Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
“Μνημόνιο ή χρεωκοπία;”, εξακολουθεί να υποστηρίζει μια χρεωκοπημένη κυβέρνηση μιας χρεωκοπημένης χώρας, την ίδια στιγμή που δεν περνάει μέρα χωρίς να επιβεβαιώνεται η δραματική πορεία της Ελλάδας προς την καταστροφή. Οι “γιατροί” μας, Τρισέ, Μέρκελ και Στρως Καν, αφού πρώτα μας έβαλαν στην εντατική δια του Μνημονίου, μας αφαιρούν τώρα ένα-ένα τα όργανα, ισχυριζόμενοι, μαζί με τον τέταρτο από αυτούς τους άθλιους σωματοφύλακες, την ελληνική κυβέρνηση, ότι έτσι θα μας σώσουν!
Μας αφαίρεσαν πρώτα, σε λιγότερο από ένα χρόνο, το υποτυπώδες κοινωνικό κράτος που αποκτήσαμε σε διάστημα ενός αιώνα. Ετοιμάζονται τώρα να κατακρεουργήσουν το κράτος μας λεηλατώντας ότι έχει απομείνει από τον δημόσιο πλούτο μας. Και θέλουν να ακρωτηριάσουν τον στρατό μας. Πριν μας επέβαλαν εξοπλισμούς για να βοηθάνε τις βιομηχανίες τους, τώρα τους περικόπτουν για να ενισχύσουν τις τράπεζές τους.
Μα υπάρχει άλλη λύση; Ποιος θα σχηματίσει κυβέρνηση; Με ποιό τρόπο θα αντιμετωπίσει η χώρα το χρέος της; Μην έχοντας θετικά επιχειρήματα για να υποστηρίξει την πολιτική της, αυτή η κυβέρνηση ειδικεύεται στην τρομοκράτηση και ενοχοποίηση του ελληνικού λαού και στη δυσφήμηση μιας χώρας, που έχει καταλήξει να σέρνεται, αναξιοπρεπής και προδομένη, στα πόδια της Τρόικας. ¨Ολοι ξέρουμε ότι τα πολιτικά υποκείμενα που διαθέτουμε είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ανεπαρκή για την αντιμετώπιση της κρίσης. Αλλά το πραγματικό δίλημμα που έχουμε δεν είναι μεταξύ μιας αμφίβολης σωτηρίας δια του Μνημονίου και της αβεβαιότητας μιας πολιτικής κρίσης. Το πραγματικό δίλημμα είναι μεταξύ της βεβαιότητας του θανάτου με αυτή την κυβέρνηση και με τις πολιτικές του Μνημονίου αφενός, τις αβεβαιότητες και τα ρίσκα της προσπάθειας να βρούμε άλλη διέξοδο, αφετέρου. Το πραγματικό δίλημμα μπροστά μας είναι μεταξύ της βεβαιότητας του θανάτου και της αβεβαιότητας της ζωής. Ποιος θα διάλεγε την πρώτη;
Το πρόβλημα με αυτή την κυβέρνηση δεν είναι μόνο η πολιτική της, είναι η ίδια. Δεν μπορεί να κάνει άλλη πολιτική, δεν έχει την κουλτούρα, τα προσόντα, το θάρρος, την ανεξαρτησία. Η απομάκρυνσή της είναι αναγκαία συνθήκη για τη σωτηρία της χώρας, παρόλο που δεν είναι από μόνη της ικανή. Η πτώση της σημερινής κυβέρνησης ή οι εκλογές δεν θα οδηγήσουν αναγκαστικά σε λύση του προβλήματος. ¨Ετσι όμως που τα καταφέραμε, δεν έχουμε άλλη λύση από το να πληρώσουμε το τίμημα της αβεβαιότητας και της κρίσης, για να βρούμε βασανιστικά μια διέξοδο. Το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί, είναι να προκαλέσουμε την καταστροφή που έχει προδιαγράψει με ακρίβεια το Μνημόνιο. Το καλύτερο είναι να βρούμε τελικά, μέσα από μια σειρά επικίνδυνους και οδυνηρούς σπασμούς ασφαλώς, το δρόμο για να σώσουμε τη χώρα μας.
Η κυβέρνηση προσπαθεί και κατάφερε μέχρι τώρα να κατεβάσει τις δυνατότητες της χώρας στο μέτρο των ανύπαρκτων δικών της. ‘Ότι θέλετε μπορείτε να προσάψετε π.χ. στον Ανδρέα Παπανδρέου και είναι μεγάλες, ιστορικές οι ευθύνες του για το σημερινό μας χάλι. Αλλά μπορείτε να τον φαντασθείτε, έστω και μία στο εκατομμύριο βρε αδερφέ, να χειρίζεται μια τέτοια κρίση με τον τρόπο που την χειρίζεται η σημερινή κυβέρνηση; Μπορείτε να τον φανταστείτε να υπογράφει ότι χαρτί βάζουν μπροστά τους οι υπερατλαντικοί τραπεζίτες και η Μέρκελ; Τον φαντάζεστε να προσυπογράφει μια πολιτική διάλυσης της ελληνικής κοινωνίας και του κράτους, που μετατρέπει την Ελλάδα σε αποικία των τραπεζών και της Γερμανίας, ανήμπορη χώρα απέναντι στις ορέξεις της Τουρκίας, του Ισραήλ και οποιουδήποτε άλλου. Δεν έχει βρεθεί ακόμα η χώρα που μπορεί να είσαι πατριώτης, πολύ περισσότερο σοσιαλιστής, εφαρμόζοντας τις επιταγές του Διεθνιύς Νομισματικού Ταμείου.
Η Ελλάδα δεν είναι όμως τόσο αδύναμη, όσο την παρουσιάζουν οι αδύναμοι. Μια χρεωκοπία της θα προκαλούσε παγκόσμια οικονομική κρίση και θα συγκλόνιζε ολόκληρο το οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης. Κάποτε, ο Ντε Γκωλ εφήρμοσε στην ΕΟΚ την πολιτική της άδειας καρέκλας. Η ΕΟΚ παρέλυσε και οι εταίροι του αναγκάστηκαν να κάνουν ένα συμβιβασμό μαζί του. Η Ελλάδα έχει τεράστια γεωπολιτική αξία. Αντί να κάνει διαρκώς τον δουλοπρεπή πρόθυμο, θα μπορούσε η κυβέρνηση Παπανδρέου να πουλήσει ακριβά τη θέση της χώρας. Δείτε τι κάνει ο Ερντογάν δίπλα, πως έπαιζε το ΝΑΤΟ μια ολόκληρη βδομάδα για τη Λιβύη. Οι ξένοι αισθάνονται ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν με την Ελλάδα, γιατί η Ελλάδα είναι αποφασισμένη να μην κάνει τίποτα μαζί τους! Μια Ελλάδα που φτιάχνει συμμαχίες με τον Πούτιν και την Κίνα, μια Ελλάδα που προσπαθεί να συμπήξει μέτωπο των υπερχρεωμένων της Ευρώπης (σε λίγο η μισή ήπειρος θα είναι σε μνημόνιο), θα τη λογάριαζαν πολύ περισσότερο. Κρύος ιδρώτας θα τους έπιανε αν αντιμετώπιζαν έστω και μικρή πιθανότητα είτε να προχωρήσει η Αθήνα σε επιθετική χρεωκοπία, είτε να τους αρνηθεί τον στρατηγικό έλεγχο του χώρου, πόσο μάλλον να τους προσφέρει σε άλλους.
Στο σημείο πούφτασαν τα πράγματα μόνο μια Ελλάδα αποφασισμένη να γίνει Κούγγι, να τους πάρει μαζί της, θα μπορέσει να αμυνθεί. Να ζητήσει αναδιάρθρωση του χρέους της με αξιοπρεπείς όρους και αναθεώρηση των όρων του Μνημονίου. Αυτά όμως, όλοι το ξέρουμε, δεν μπορεί να τα κάνει η παρούσα κυβέρνηση. Και όσο συνεχίζεται η πολιτική του Μνημονίου, τόσο περιορίζονται οι δυνατότητες της χώρας να αποφύγει την τελική, ανυπολόγιστων διαστάσεων καταστροφή.
Source : Konstantakopoulos.blogspot.com
Τρίτη 3 Μαΐου 2011
Plan B της Τουρκίας για το μεταναστευτικό ( κείμενο στα αγγλικά)
Establishing safe havens in Syrian territory is part of Turkey's plan to respond to a potential influx of refugees from the unrest-hit country, diplomatic sources say. Foreign Minister Davutoğlu is meanwhile urging the international community against a possible military intervention against the al-Assad regime. Describing Syria as the 'summary' of the Middle East, he has also urged the country's leader 'not to miss the chance to fix problems in Syria'.
Turkey is considering establishing safe havens on the Syrian side of the border to cope with a potential massive influx of refugees from the unrest-hit neighboring country, the Hürriyet Daily News & Economic Review has learned.
This “Plan B,” formulated in light of past experiences with fleeing Iraqis in the 1990s, was discussed by top government and military officials late Friday after a group of nearly 250 Syrian citizens crossed the border into Turkey.
Though the group was allowed to enter Turkey to seek asylum, the development alarmed officials about the potential for a massive influx that would carry tens of thousands to the Turkish border.
If the scale of Syrian asylum seekers remains small, as envisioned in Ankara’s “Plan A,” there will be little problem with allowing them to cross the border and receive humanitarian aid, diplomatic sources said. But if the flow turns into an influx similar to what the country faced in the early 1990s during the first Gulf War, they said, a more substantial project, described as “Plan B,” could be implemented.
This plan envisions the establishment of some safe havens on the Syrian side of the border whose security and humanitarian needs would be provided by Turkey. This would keep Turkey from permanently hosting tens of thousands of people who could return to their homes after the tension in Syria is defused.
In late 1990, nearly half a million Iraqi people crossed into Turkey, fleeing the war between the U.S.-led international community and the Saddam Hussein regime. Despite Turkey’s calls for help, it received no substantial support from the international community in extending humanitarian aid to the migrants. The potential for another massive influx across its borders during the second Iraq War in 2003 pushed Ankara to come up with the idea of establishing safe havens on the Iraqi side of the border.
The presence of the outlawed Kurdistan Workers’ Party, or PKK, in northern Iraq was an additional reason for crafting this plan at that time. But the expected flood of migrants did not materialize and no safe havens were created.
A similar plan is being mulled by Ankara in the Syrian case, but its implementation requires compatibility with international law. Sources noted that the resolution approved by the United Nations Security Council on Libya constituted the legal basis for international humanitarian assistance to the North African country, saying a similar move for Syria could legitimize Turkey’s plans to establish such secure zones in Syrian territory.
As a sovereign state, Syria would likely oppose the idea of forming such safe havens, which would be protected by Turkish troops, within its territory. “Unless the United Nations Security Council demands such interventions, this move could be interpreted as an attempt at occupation,” an expert on international migration told the Daily News on Sunday.
The assumption Sunday of the presidency of the U.N. Security Council by France has raised expectations in the international community for a swift U.N. resolution. Earlier attempts failed due to Russia’s veto.
Politically oppressed people who are escaping from non-European countries are not accepted as “refugees” by Turkey due to its geographical limitation to the 1967-dated additional protocol of the Geneva Convention. However, it considers them as asylum seekers and meets their basic needs before they are accepted by a third country.
Dialogue with Damascus continues
In the wake of Friday’s border crossing, Turkish Foreign Minister Ahmet Davutoğlu called Syrian Foreign Minister Walid al-Muallim twice late Friday to discuss the developments in the neighboring country, sources said.
Speaking to reporters Saturday, Davutoğlu dismissed the idea that Turkey would reintroduce recently lifted visa requirements for Syrian citizens, saying the country would always do its best to protect its Syrian brothers. Though Davutoğlu signaled that Turkey’s doors would be open for those who feel unsafe, he also expressed his hope that Syrian people would not need to cross into Turkey due to the ongoing turmoil in their country.
“Everybody should be able to live in his homeland in peace. This is what we want,” Davutoğlu said, urging Syrian President Bashar al-Assad to establish proper dialogue with his people.
Military intervention would harm
Davutoğlu also warned the international community not to intervene militarily in Syria. “We have to work to nullify such an option. An international intervention could cause unwanted consequences in a country like Syria, a sociologically heterogeneous society,” the foreign minister said Sunday in an interview with a private television channel.
He said there was still an opportunity for the Syrian leadership to find a solution internally but urged Damascus “not to miss this chance.”
Drawing a distinction between Syria and Egypt or other regional countries, Davutoğlu described Turkey’s neighbor as the “summary” of the Middle East. “We do not want to see a cracking of the Syrian mosaic,” he said. “We will consistently continue to advise [Syria]. We hope they will respond."
Source : hurriyet daily news
Turkey is considering establishing safe havens on the Syrian side of the border to cope with a potential massive influx of refugees from the unrest-hit neighboring country, the Hürriyet Daily News & Economic Review has learned.
This “Plan B,” formulated in light of past experiences with fleeing Iraqis in the 1990s, was discussed by top government and military officials late Friday after a group of nearly 250 Syrian citizens crossed the border into Turkey.
Though the group was allowed to enter Turkey to seek asylum, the development alarmed officials about the potential for a massive influx that would carry tens of thousands to the Turkish border.
If the scale of Syrian asylum seekers remains small, as envisioned in Ankara’s “Plan A,” there will be little problem with allowing them to cross the border and receive humanitarian aid, diplomatic sources said. But if the flow turns into an influx similar to what the country faced in the early 1990s during the first Gulf War, they said, a more substantial project, described as “Plan B,” could be implemented.
This plan envisions the establishment of some safe havens on the Syrian side of the border whose security and humanitarian needs would be provided by Turkey. This would keep Turkey from permanently hosting tens of thousands of people who could return to their homes after the tension in Syria is defused.
In late 1990, nearly half a million Iraqi people crossed into Turkey, fleeing the war between the U.S.-led international community and the Saddam Hussein regime. Despite Turkey’s calls for help, it received no substantial support from the international community in extending humanitarian aid to the migrants. The potential for another massive influx across its borders during the second Iraq War in 2003 pushed Ankara to come up with the idea of establishing safe havens on the Iraqi side of the border.
The presence of the outlawed Kurdistan Workers’ Party, or PKK, in northern Iraq was an additional reason for crafting this plan at that time. But the expected flood of migrants did not materialize and no safe havens were created.
A similar plan is being mulled by Ankara in the Syrian case, but its implementation requires compatibility with international law. Sources noted that the resolution approved by the United Nations Security Council on Libya constituted the legal basis for international humanitarian assistance to the North African country, saying a similar move for Syria could legitimize Turkey’s plans to establish such secure zones in Syrian territory.
As a sovereign state, Syria would likely oppose the idea of forming such safe havens, which would be protected by Turkish troops, within its territory. “Unless the United Nations Security Council demands such interventions, this move could be interpreted as an attempt at occupation,” an expert on international migration told the Daily News on Sunday.
The assumption Sunday of the presidency of the U.N. Security Council by France has raised expectations in the international community for a swift U.N. resolution. Earlier attempts failed due to Russia’s veto.
Politically oppressed people who are escaping from non-European countries are not accepted as “refugees” by Turkey due to its geographical limitation to the 1967-dated additional protocol of the Geneva Convention. However, it considers them as asylum seekers and meets their basic needs before they are accepted by a third country.
Dialogue with Damascus continues
In the wake of Friday’s border crossing, Turkish Foreign Minister Ahmet Davutoğlu called Syrian Foreign Minister Walid al-Muallim twice late Friday to discuss the developments in the neighboring country, sources said.
Speaking to reporters Saturday, Davutoğlu dismissed the idea that Turkey would reintroduce recently lifted visa requirements for Syrian citizens, saying the country would always do its best to protect its Syrian brothers. Though Davutoğlu signaled that Turkey’s doors would be open for those who feel unsafe, he also expressed his hope that Syrian people would not need to cross into Turkey due to the ongoing turmoil in their country.
“Everybody should be able to live in his homeland in peace. This is what we want,” Davutoğlu said, urging Syrian President Bashar al-Assad to establish proper dialogue with his people.
Military intervention would harm
Davutoğlu also warned the international community not to intervene militarily in Syria. “We have to work to nullify such an option. An international intervention could cause unwanted consequences in a country like Syria, a sociologically heterogeneous society,” the foreign minister said Sunday in an interview with a private television channel.
He said there was still an opportunity for the Syrian leadership to find a solution internally but urged Damascus “not to miss this chance.”
Drawing a distinction between Syria and Egypt or other regional countries, Davutoğlu described Turkey’s neighbor as the “summary” of the Middle East. “We do not want to see a cracking of the Syrian mosaic,” he said. “We will consistently continue to advise [Syria]. We hope they will respond."
Source : hurriyet daily news
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)