Ο τίτλος του κειμένου είναι μιά παλιά Κυπριακή παροιμία.
Το newstime.gr προσπαθεί να προσεγγίσει την άγνωστη, μυστική κοινότητα των εξισλαμισθέντων Εβραίων από τη Θεσσαλονίκη που σήμερα ζουν στην Τουρκία. Ποιοι είναι οι περίφημοι «Θεσσαλονικείς» ή «Ντονμέδες» και γιατί αποτελούν την αγαπημένη εμμονή του τουρκικού αντισημιτισμού; Γιατί έχει αποδυθεί η χώρα σε ένα «κυνήγι μαγισσών»; Τι είναι αληθές και τι κακόηθες από όσα προσάπτονται στην κοινότητα, στην οποία ανήκουν οι Ραχσάν Έτσεβιτ, Κεμάλ Ντερβίς, οι εκλιπόντες Αμπντί Ιπεκτσί και Ισμαήλ Τζεμ, και μερικοί από τους σημαντικότερους επιχειρηματίες της χώρας; Ήταν ο Μουσταφά Κεμάλ Ντονμέ; Πώς αισθάνεται η νέα γενιά που έχει τις ρίζες της στην ομάδα;
Σε όλες τις χώρες του δυτικού κόσμου και της Μέσης Ανατολής, οι Εβραίοι (και σε μικρότερο βαθμό οι μασόνοι, οι Τσιγγάνοι, οι ομοφυλόφιλοι και οι «αιρετικοί» της κρατούσας θρησκείας) υπήρξαν αγαπημένοι αποδιοπομπαίοι τράγοι. Οι Εβραίοι εξακολουθούν να αποτελούν τους βαρβάρους – που τι θα κάναμε αν δεν υπήρχαν. Η εχθρότητα προς το γένος και τη θρησκεία των Εβραίων, ο αντισημιτισμός, βρίσκεται πίσω από τις περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας, που αν και κωμικές αποτελούν αντικείμενο ακράδαντης, ανόητης και απόλυτης πίστης για πολύ κόσμο.
Ο αντισημιτισμός λοιπόν εξισούται με την απέχθεια και τον αταβιστικό φόβο των Εβραίων. Σε όλες τις χώρες, πλην μίας, τα κατεξοχήν θύματά του και ταυτόχρονα οι πρωταγωνιστές των θεωριών συνωμοσίας που παράγει είναι οι Εβραίοι. Την εξαίρεση αποτελεί η Τουρκία. Εδώ στο μάτι της εθνικής και συλλογικής φοβίας δε βρίσκονται πρώτοι «οι Εβραίοι», αλλά μία άλλη, άγνωστη και αφανής, κατηγορία προσώπων: οι «κρυπτο-Εβραίοι», γνωστοί ιστορικά ως «Σαμπεταϊστές» ή «Ντονμέδες». Πρόκειται για μία μυστική αίρεση του μεσσιανικού εβραϊσμού, τα μέλη της οποίας ζούσαν εξωτερικά ως Μουσουλμάνοι κυρίως στη Θεσσαλονίκη μέχρι την Ανταλλαγή των Πληθυσμών Ελλάδος – Τουρκίας. Η Θεσσαλονίκη αποτελούσε και την ιερή πόλη της αίρεσης. Με την Ανταλλαγή οι Ντονμέδες, που – τουλάχιστον τυπικά εμφανίζονταν ως Μουσουλμάνοι – αναγκάσθηκαν να μετοικήσουν στην Τουρκία. Έκτοτε, κύκλοι εθνικιστών και ισλαμιστών τους κατηγορούν για όλα όσα αντιλαμβάνονται ως δεινά που πλήττουν την Τουρκία.
Τα τελευταία χρόνια ο αντισημισμός μεσουρανεί στην Τουρκία, και μάλιστα προτού οι σχέσεις με το Ισραήλ πάρουν την κατιούσα και, από σχέσεις στρατηγικού εταίρου μετατραπούν σε σχέσεις ανοικτής ρήξης. Το Mein Kampf του Χίτλερ αποτέλεσε bestseller στην Τουρκία, ενώ δύο βιβλία μάλλον ύποπτων προθέσεων του (αριστερού, υποτίθεται) δημοσιογράφου Soner Yalçın πώλησαν ασύλληπτα για την Τουρκία νούμερα αντιτύπων. Το πρώτο, με τον τίτλο Efendi, Beyaz Türklerin Büyük Sırrı (Efendi, το Μέγα Μυστικό των Λευκών Τούρκων) ισχυρίζεται πως αποκαλύπτει τη μυστική εβραϊκή ταυτότητα της κοσμικής ελίτ που κυβερνά τη χώρα τον τελευταίο αιώνα. Το δεύτερο, Efendi II, υποτίθεται πως «ξεσκεπάζει» την εβραϊκή ταυτότητα επιφανών οικογενειών θρήσκων Μουσουλμάνων. Προστέθηκε το βιβλίο Tekelistan του Yalcın Küçük, που ασχολείται με την επιρροή των Ντονμέδων στην οικονομική ζωή της χώρας. Ογδόντα χρόνια μετά την άφιξη της περίεργης αυτής μυστικής κοινότητας στην Τουρκία, η χώρα έχει αποδυθεί σε ένα κυνήγι μαγισσών, με εθνικιστές, ισλαμιστές και «υπερπατριώτες» πάσας αποχρώσεων να προσπαθούν να βρουν ποιοοι ανάμεσα στους διάσημους της πολιτικής, της τέχνης και των επιχειρήσεων είναι Ντονμέ, ποια η δήθεν δράση και υποτιθέμενοι σκοποί τους.
Η κοινότητα των Ντονμέδων ζει ανέκαθεν μια ζωή κρυφή, όπως της επιβάλλουν οι δοξασίες της αποκρυφιστικής της θρησκείας. Από την εποχή όμως του ξεριζωμού από την πολυεθνική, πολυφωνική τότε ακόμη Θεσσαλονίκη και τη μετοικεσία σε μία Τουρκία κατειλημμένη από εθνικιστική υστερία, οι Ντονμέδες ζουν μες στο φόβο και την προσπάθεια άρνησης της ίδιας τους της ύπαρξης. Ποιοι είναι όμως αυτοί οι Ντονμέδες που τόσο απασχολούν την τουρκική λαϊκή φαντασία; Είναι πράγματι κρυφοί Εβραίοι, είναι «προοδευτικοί Μουσουλμάνοι καλής κοινωνίας»; Πώς αυτοπροσδιορίζονται; Υφίσταται κάποια κοινότητα και ίχνη κοινοτικής ζωής, ή αποτελούν όλα αυτά μία ιστορία του παρελθόντος; Τα ερωτήματα απασχολούν πολλούς, αλλά η διαλεύκανσή τους μοιάζει περισσότερο με κατασκοπεία και αστυνομικό μυθιστόρημα παρά με έρευνα: ο φόβος και οι κανόνες μυστικότητας δυσκολεύουν πολύ κάθε σχετική έρευνα.
Σαμπετάι Σεβή, ο «Μεσσίας της Σμύρνης»
Αν και στην Ελλάδα η σχετική ιστορία δεν είναι γνωστή, η Θεσσαλονίκη υπήρξε επί αιώνες μία πόλη με απόλυτη πλειοψηφία Εβραίων. Στο λιμάνι αυτό, συγκοινωνιακό κόμβο των Βαλκανίων, εγκατέστησαν οι Οθωμανικές αρχές μεγάλο αριθμό των Σεφαρδιτών, των Εβραίων της Ιβηρίας που απήλασαν οι Καθολικοί Βασιλείς το 1492 με το Έδικτο της Γρανάδας. Ο Σουλτάνος Μπεγιαζήτ Β τους προσκάλεσε να εγκατασταθούν στα Οθωμανικά εδάφη, καθώς το κράτος του είχε επιτακτική ανάγκη από πρόσωπα με τεχνικές γνώσεις, που θα μπορούσαν να μεταφυτεύσουν τους νεωτερισμούς της Ευρώπης. Παράλληλα, ο Σουλτάνος ήθελε να αναζοωγονήσει το εμπόριο, που είχε πληγεί από τους αιώνες των πολέμων στα Βαλκάνια πριν την Οθωμανική κατάκτηση.
Η Θεσσαλονίκη θεωρήθηκε πρόσφορο έδαφος για την εγκατάσταση των Εβραίων, πάντοτε με την ελπίδα της αναζωογόνησης του εμπορίου. Από το 1500 ως τις αρχές του 20ού αιώνα, η πόλη είχε σταθερά πλειοψηφία Εβραϊκή και Ισπανόφωνη. Την αποκάλεσαν «Μητέρα του Ισραήλ» και «Βαρκελώνη του Αιγαίου». Αναδείχθηκε στο σημαντικότερο κέντρο του Σεφαρδιτικού εβραϊσμού, την πιο ισπανόφωνη πόλη εκτός της Ιβηρίας και της Λατινικής Αμερικής, ενώ γέμισε συναγωγές και Ταλμουδικές σχολές και Εβραίους μυστικιστές της Καμπάλα.
Οι Εβραίοι της Ιβηρίας αποτελούσαν την πιο πολυάριθμη και πιο εκλεπτυσμένη ίσως ομάδα της Εβραϊκής διασποράς της εποχής της. Η μεσαωνική Ισπανία, τόσο η μουσουλμανική όσο και τα χριστιανικά της βασίλεια, αποτέλεσαν το κέντρο της καμπαλιστικής φιλοσοφίας και του εβραϊκού μεσσιανικού κινήματος. Το Έδικτο της Γρανάδας κάλεσε τους Σεφαρδίτες είτε να βαπτισθούν είτε να φύγουν από τις ισπανικές χώρες. Σύμφωνα με τη Σεφαρδιτική παράδοση, το ένα τρίτο των Σεφαρδιτών βαπτίσθηκε, το ένα τρίτο έφυγε στο Μαρόκο και τις Οθωμανικές χώρες και το ένα τρίτο μαρτύρησε για την πίστη του στα χέρια της Ιεράς Εξέτασης. Η έξοδος του 1492 προκάλεσε ένα βαθύ τραύμα για τον απανταχού Εβραϊσμό. Μεσσιανικές και μυστικιστικές αιρέσεις ξεφύτρωσαν απ’ άκρη σ’ άκρη του εβραϊκού κόσμου. Η καταστροφή, συμφορά του ξεριζωμού, οι συνεχείς διωγμοί και η οδύνη έκαναν πολλούς να πιστέψουν πως έφθανε η συντέλεια του κόσμου και ο Μεσσίας θα εμφανιζόταν «από στιγμή σε στιγμή». Ήταν η εποχή που στις θεολογικές σχολές των Εβραίων κυριαρχούσε η μελέτη των μυστικιστικών κειμένων της Καμπαλά.
Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον ευάλωτο σε μεσσιανικά κηρύγματα γεννήθηκε στη Σμύρνη, έτερη πόλη με σημαντική κοινότητα Σεφαρδιτών, ο Σαμπετάι Σεβή. Ο πατέρας του ήταν Εβραίος έμπορος υφασμάτων της Θεσσαλονίκης που μετοίκησε στη Σμύρνη. Η εικογένεια εικάζεται πως δεν ήταν Σεφαρδίτες, αλλά Ρωμανιώτες (ελληνοεβραίοι) με ρίζες στην Πάτρα. Ο Σεβή, προσωπικότητα χαρισματική, αναδείχθηκε Ραββίνος σε ηλικία δεκαεννέα μόλις ετών, και άρχισε να μελετά την Καμπάλα. Ο Σεβή υπέφερε από επιληπτικές κρίσεις και μάλλον ήταν μανιοκαταθλιπτικός.
Ο Σαμπετάι ξύπνησε μία ωραία πρωΐα το 1648 και ανακοίνωσε σε ένα στενό κύκλο μαθητών πως ναι, αυτός ήταν ο Μεσσίας. Οι ραββινικές αρχές της Σμύρνης, που προφανώς είδαν την εξουσία τους να κλονίζεται, τον αφόρισαν και ο Σεβή κατέφυγε στη «Μητέρα του Ισραήλ», τη γενέτειρα του πατέρα του, Θεσσαλονίκη. Έγινε δεκτός μετά βαΐων και κλάδων από την εκεί Εβραϊκή κοινότητα, και συνέχισε τα μεσσιανικά του κυρήγματα. Οι Ραββίνοι, σοκαρισμένοι από την αντισυμβατική συμπεριφορά του, τον εξεδίωξαν και από τη Θεσσαλονίκη, και αφού περιπλανήθηκε τις εβραϊκές κοινότητες της Ελλάδος κατέληξε στην Πόλη. Μετά από μια σύντομη στάση εκεί συνέχισε τις περιπλανήσεις του, και ξεσήκωσε με τα κηρύγματά του τον Εβραϊκό κόσμο στο πόδι. Σκανδάλισε παντρευόμενος μια πρώην πόρνη, αλλά το πλήθος των Εβραίων που τον ακολούθησε μεγάλωνε μέρα με την ημέρα. Από το Άμστερνταμ ως τη Βαγδάτη, από τη Λισαβώνα ως την Υεμένη Εβραίοι πωλούσαν τα υπάρχοντά τους και ετοιμάζονταν να μεταναστεύουν στη Γη του Ισραήλ, πιστεύοντας ότι το 1666 θα εμφανιζόταν ο Μεσσίας και ότι αυτός ήταν ο Σαμπετάι Σεβή. Στις Οθωμανικές πόλεις του εμπορίου με σημαντικές εβραϊκές κοινότητες, όπως η Θεσσαλονίκη, η Σμύρνη, η Κωνσταντινούπολη, η Προύσσα, το εβραϊκό εμπόριο νέκρωσε.
Θορυβημένες οι Οθωμανικές αρχές ζήτησαν από εκείνες της Σμύρνης να στείλουν το Σεβή στην Πόλη για να ανακριθεί για το χάος που προκαλούσε. Ο Σεβή, ύστερα από περιπλάνηση στις κρατικές φυλακές, εμφανίσθηκε ενώπιον του Σουλτάνου στην Αδριανούπολη. Τον είχαν κατηγορήσει πως ετοίμαζε στάση, και ονειρευόταν να αποχωρίσει την Παλαιστίνη από την Οθωμανική διοίκηση. Ο Σουλτάνος Μεχμέτ Δ του έδωσε την επιλογή είτε να ασπασθεί το Ισλάμ, είτε να προτιμήσει το θάνατο. Προς μεγάλη απογοήτευση χιλιάδων οπαδών του, ο Σεβή επέλεξε να γίνει Μουσουλμάνος, το 1666.
Οι περισσότεροι από τις χιλιάδες των οπαδών του τον αποκήρυξαν ως ψευδοπροφήτη. Πολλοί μάλιστα αυτοκτόνησαν απογοητευμένοι. Ωστόσο, περίπου 300 οικογένειες (1500-2000 άτομα) τον ακολούθησαν, ασπαζόμενα οικειοθελώς το Ισλάμ. Έγιναν γνωστοί ως «Ντονμέδες», δηλαδή «γυριστοί» (από το τουρκικό ρήμα dönmek, γυρίζω) γιατί το «γύρισαν» στο Ισλάμ. Οι ίδιοι ωστόσο αναφέρονται στους εαυτούς τους ως «Μααμίν», από την εβραϊκή λέξη «πιστοί».
Marranos
Η πράξη του Σεβή δεν ήταν εντελώς παράδοξη κατά τα δεδομένα της τότε πρόσφατης εβραϊκής ιστορίας. Χιλιάδες Εβραίοι της Ισπανίας και της Πορτογαλίας είχαν προτιμήσει να βαπτισθούν Χριστιανοί για να γλιτώσουν την άμεση εξορία. Έμειναν γνωστή ως Conversos (προσήλυτοι) στην Ισπανία, ως Cristâos Novos (Νεοχριστιανοί) στην Πορτογαλία και με το περιφρονητικό παρώνυμο Marranos («χοιρινά») και στις δύο χώρες, ονομασία την οποία αργότερα αποδέχθηκαν με υπερηφάνεια. Οι περισσότεροι Marranos βαπτίσθηκαν μόνο «για τα μάτια του κόσμου», ενώ συνέχισαν να τηρούν τα εβραϊκά έθιμα μυστικά. Πολλοί κατέφυγαν μόλις μπόρεσαν στο Μαρόκο και την Οθωμανική επικράτεια, όπου, ελεύθεροι από τις πιέσεις της Ιεράς Εξέτασης επέστρεψαν στην πατρογονική τους θρησκεία. Πολλοί άλλοι κάηκαν ζωντανοί στα autos da fé της Ιεράς Εξέτασης. Ωστόσο, οι Ντονμέδες ασπάσθηκαν το Ισλάμ οικειοθελώς, όχι λόγο πιέσεων, και σε αυτό διαφέρουν από τους Marranos. Οι Εβραίοι τους διέγραψαν ως αποστάτες.
Γύρω από τον εξισλαμισμό του Σεβή αναπτύχθηκε μία παράδοξη θελογία. Ο ίδιος ισχυρίσθηκε πως ο εξισλαμισμός του δεν είχε σχέση με τη σταύρωση του Ιησού. Επρόκειτο για μία «κάθοδο στο κακό», με απώτατο στόχο την καταστροφή του σκότους. Οι οπαδοί του μίλησαν για την «ιερότητα της αμαρτίας», και, όπως και ο Σεβή, τηρούσαν εξωερικά τους τύπους του Ισλάμ και κατ’ ιδίαν έθιμα Εβραϊκά. Δημιουργήθηκε έτσι στη Θεσσαλονίκη μία ολιγάριθμη αλλά περίεργη κοινότητα, κλειστή και μυστική, που διατήρησε ως την Ανταλλαγή τη συνείδηση της καταγωγής της και εν πολλοίς την ισπανοεβραϊκή γλώσσα (djudeo – espanyol). H κοινότητα χωρίσθηκε αργότερα σε τρεις διαφορετικές ομάδες – Γιακουμπή, Καρατάς και Καπαντζή – ως αποτέλεσμα παιγνίων εξουσίας. Οι τρεις ομάδες διατηρούσαν κάκιστες σχέσεις και δεν παντρεύονταν μεταξύ τους.
Εβραϊκός Μυστικισμός υπό την μπέρτα του Ισλάμ, εσωστρέφεια και «περίεργα έθιμα»
Η προσωπικότητα του Σαμπετάι Σεβή, ψευδο-Μεσσία για όλους τους υπολοίπους, βρίσκεται στη βάση των ιδιαζουσών δοξασιών των Ντονμέδων. Η κοινότητα, που είναι γνωστή στην Τουρκία και ως Sabetaycılar (Σαμπεταϊστές) ή Selâniklilar (Θεσσαλονικείς) ζούσε μία ζωή μετεωριζόμενη μεταξύ δύο κόσμων. Στην εξωτερική, κοινωνική τους ζωή, τηρούσαν απαρεγκλίτως όλα τα έθιμα του Ισλάμ. Πήγαιναν στο τζαμί για τις καθημερινές προσευχές, οι γυναίκες τους κάλυπταν την κώμη τους, τηρούσαν την πολυγαμία, τη νηστεία του Ραμαζανίου, πήγαιναν στη Μέκκα για να το Χατζ. Στον ιδιωτικό τους βίο, ωστόσο, ακολουθούσαν το εβραϊκό ημερολόγιο, απήγγειλαν εβραϊκές προσευχές, διάβαζαν την Τορά και τηρούσαν τις εορτές του εβραϊσμού. Η βασική αρχή της κοινότητας, όπως μου τη μετέφεραν μέλη της, ήταν «μοιάσε [με Μουσουλμάνο] αλλά μη γίνεις» (benzet ama benzeme).
Το βασικό χαρακτηριστικό της κοινότητας ήταν οι αποκρυφιστικές, καμπαλιστικές δοξασίες της και μία ολόκληρη κουλτούρα μυστικότητας. Για το λόγο αυτό, πολλοί αρέσκονται να παρομοιάζουν τους Ντονμέδες με τους Μασόνους. Ο Σαμπετάι διέταξε τους οπαδούς του να τηρούν από τα Μουσουλμανικά έθιμα «ό,τι βλέπει το μάτι» και να μην ξεχωρίζουν κατ’ όψιν από τους πιστούς του Ισλάμ. Κατ’ ιδίαν, όμως, οι Σαμπεταϊστές παρέκκλιναν από όλους τους κανόνες της νέας τους θρησκείας. Για παράδειγμα, φρόντιζαν πάντα να τερματίζουν τη νηστεία τους του Ραμαζανίου πέντε λεπτά πριν αναφωνήσει το τέλος της ο μουεζίνης, ακυρώνοντάς την.
Στο κοινωνικό επίπεδο, το βασικό χαρακτηριστικό των Ντονμέδων ήταν η ενδογαμία. Απαγορευόταν αυστηρότατα ο γάμος με μέλη εκτός της κοινότητας, και μάλιστα τα μέλη των τριών της κλάδων ούτε παντρεύονταν ούτε συνεταιρίζονταν μεταξύ τους. Οι Ντονμέδες ζούσαν τη μυστική ζωή τους υπό ασφυκτική πειθαρχία. Παρά τον αρτηριοσκληρωτικό αυτό συντηρητισμό, η κοινότητα των «κρυπτο-Εβραίων» ήταν ανοικτή στους νεωτερισμούς του 19ου αιώνα. Διακρίθηκε στο εμπόριο, πρωτοστάτησε στην ίδρυση σχολείων – των πρώτων μεταξύ των μη Χριστιανών της Αυτοκρατορίας – που παρείχαν σύγχρονη εκπαίδευση, αλλά και στο κίνημα του Οθωμανικού εκσυχρονισμού.
Η κοινότητα είχε, σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες, ιδιάζουσες δοξασίες και «παράδοξα» έθιμα. Και οι τρεις κλάδοι της πίστευαν στη μετεμψύχωση. Εκείνο για το οποίο γίνεται ο περισσότερος λόγος είναι η φήμη πως κατά τη διάρκεια μιας εορτής, της «Εορτής του Αρνιού» (Kuzu Bayramı) διαπράττονταν από μία από τις τρεις ομάδες, τους Καρακάς, σεξουαλικά όργια. Σύμφωνα με τη μυθολογία, που έχουν θρέψει αμέτρητα κείμενα και η προφορική παράδοση, οι Σαμπεταϊστές δεν επιτρεπόταν να αγγίξουν αρνίσιο κρέας ως την πρώτη ημέρα μετά την εαρινή ισημερία (21 Μαρτίου). Τα ξημερώματα της 22ας Μαρτίου, της πρώτης μέρας του χρόνου, στηνόταν ένα μεγαλόπρεπο δείπνο μεταξύ των ενηλίκων, με αρνίσιο κρέας. Μετά το φαγητό και τη διασκέδαση, έσβηναν, λέει η φήμη, τα κεριά, και στο σκοτάδι τα ζευγάρια αντάλασσαν ερωτικούς συντρόφους. Τα παιδιά που γεννιούνταν από εκείνη την ένωση τα θεωρούσαν ιερά.
«Όλοι οι Ντονμέδες έχουμε ακούσει αυτές τις φήμες, αλλά κανείς μας δεν ξέρει αν αποτελούν αλήθεια η μυθοπλασία. Αναφέρονται πάντως σε ένα απότερο παρελθόν» εξηγεί η Ν.Σ. Η στάση των Εβραίων και των Μουσουλμάνων μυστικιστών έναντι του σεξ ήταν πολύ ανοικτή και κατέρριπτε κοινωνικά ταμπού. Το γεγονός αυτό κάνει τις ιστορίες σχετικά με το Kuzu Bayramı να μη μοιάζουν απλές τερατολογίες. Ωσόσο, επιβάλλεται να συνυπολογίσει κανείς πως Μουσουλμάνοι και Εβραίοι συνήθιζαν να εκτοξεύουν κατηγορίες περί σεξουαλικής ασυδοσίας προς τις «αιρετικές» ομάδες που ήθελαν να απαξιώσουν ενώπιον της κοινής γνώμης ή που τις έβλεπαν ανταγωνιστικά. Σε κάθε περίπτωση, οι φήμες αυτές έχουν, σε μία κοινωνία όπως η τουρκική που διατηρεί πολύ προβληματική σχέση με τη σεξουαλικότητα, επισκιάσει κάθε άλλη πτυχή της έρευνας για τις παραδόσεις και το πολιτιστικό corpus της κοινότητας. Αποτελούν δε άλλη μία αιτία που τροφοδοτεί την απέχθεια των θρησκόλητπων και της δεξιάς προς τους Σαμπεταϊστές.
Γενί Τζαμί
Τα τελευταία χρόνια της Αυτοκρατορίας οι Ντονμέδες βγήκαν κάπως από το παραδοσιακό σκοτάδι, στο οποίο ζούσαν μια λάθρα ζωή, για να καταλάβουν ηγετικές θέσεις στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Θεσσαλονίκης. Οι επαύλεις των επιφανών μελών του κλάδου των Καπαντζή, οι γνωστές στους Θεσσαλονικείς βίλλες Αχμέτ και Μεχμέτ Καπαντζή, και το στολισμένο με αστέρια του Δαυίδ Γενί Τζαμί που κτίσθηκε για να εξυπηρετεία αποκελιστικά τους Ντονμέδες, αποτελούν την αρχιτεκτονική της μνήμη. Τα ιερά και τα νεκροταφεία της δε σώζονται.
Πρωτοστάτες στο Κίνημα των Νεοτούρκων: το μίσος των Ισλαμιστών
Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι αρχές ουδέποτε ασχολήθηκαν με την ειλικρίνεια του ισλαμικού προσωπείου των Ντονμέ. Ο βασικός λόγος ήταν ότι οι περισσότεροι «Τούρκοι» ήταν προσήλυτοι Χριστιανοί οι ίδιοι, Έλληνες, Σλάβοι και Αρμένιοι, που μαζί με το Ισλάμ είχαν υιοθετήσει και την τουρκική γλώσσα. Ήταν απολύτως αδιάφορη για τους Οθωμανούς η εβραϊκή τους καταγωγή. Η είσοδός τους στη «σφαίρα του Ισλάμ» αρκούσε για να τους δώσει όλα τα προνόμια του Μουσουλμάνου, σε ένα κράτος όπου αυτή ήταν η επίσημη θρησκεία. Ούτε και ενδιέφερε εάν οι Ντονμέδες τηρούσαν «περίεργα έθιμα» κατ’ ιδίαν, η απέφευγαν τις επιμιξίες με άλλες ομάδες. Στο τουρκικό Ισλάμ έβριθαν τα τάγματα με περίεργες, συγκρητικές δοξασίες.
Βίλλα Αλλατίνι
Οι Ντονμέδες ήρθαν στο προσκήνιο και κατέστησαν αντικείμενο μίσους και καχυποψίας από τον ισλαμικό χώρο τα χρόνια της πολιτικής μεταρρύθμισης που κατέληξε στην καθαίρεση του Αμπντούλ Χαμίτ, τον εγκλεισμό του στη Βίλλα Αλλατίνι (της γνωστής οικογενείας Σεφαρδιτών) της Θεσσαλονίκης και την ανακήρυξη του Οθωμανικού Συντάγματος, το 1908. Χάρη στις διεθνείς εμπορικές τους διασυνδέσεις, τα συχνά ταξίδια τους στο εξωτερικό για εμπορικούς λόγους, την πολυγλωσσία και την καλή μόρφωσή τους, οι Ντονμέδες – μαζί με την κοινότητα των Σεφαρδιτών – έφεραν στη Θεσσαλονίκη όλες τις νέες ιδέες του διαφωτισμού από την Ευρώπη, και όλα τα πολιτικά ρεύματα της περιόδου. Αν ο ιδρυτής του Κομμουνιστικού Κινήματος στην Ελλάδα ήταν ο Σεφαρδίτης Αβραάμ Μπεναρόγια, πολύ νωρίτερα οι Ντονμέδες ήταν που προετοίμασαν την Επανάσταση του 1908. Οι ιδέες του Διαφωτισμού είχαν από τα τέλη του 18ου αιώνα μεταλαμπαδευθεί στους Έλληνες και τα άλλα χριστιανικά έθνη της Αυτοκρατορίας, και ενέπνευσαν τα κινήματα ανεξαρτησίας τους. Καθώς όμως οι Ντονμέδες ανήκαν τυπικά στη Μουσουλμανική κοινότητα, οι νέες ιδέες που έφεραν από την Ευρώπη χρησιμποιήθηκαν για τον πολιτικό εκσυχρονισμό του Σουλτανικού κράτους. Χάρη στους Ντονμέδες, η Θεσσαλονίκη έγινε το επίκεντρο της Οθωμανικής πολιτικής σκέψης και του κινήματος για συνταγματική διακυβέρνηση και εκσυγχρονισμό.
Πολλοί από τους ηγέτες του Κομιτάτου Ένωση και Πρόοδος (İttihad ve Terakkî Cemiyeti) ήταν Ντονμέδες. Είναι αδύνατο να προσδιορίσουμε ποιοι και πόσοι ακριβώς. Ακανθώδες ερώτημα για πολλούς Τούρκους, ερώτημα όχι ανοικτό στη δημόσια συζήτηση, είναι το αν ο ίδιος ο Μουσταφά Κεμάλ, ο ιδρυτής της κοσμικής Τουρκικής Δημοκρατίας, ήταν Ντονμέ. Η τουρκική συνείδηση έχει ταυτίσει όλες τις φωνές εκσυγχρονισμού, που ξεπήδησαν από την Οθωμανική Θεσσαλονίκη, με τους Σαμπαταϊστές. Στο λόγο του Nutuk, ο Κεμάλ αναφέρει πως υπήρξε σπίτι του υπήρξε έντονη διαφωνία σχετικά με την εκπαίδευση που θα του δινόταν. Η μητέρα του επιθυμούσε να σταλεί στο ιεροδιδασκαλείο, ενώ ο πατέρας του, κρατικός υπάλληλος, επιθυμούσε να λάβει σύγχρονη εκπαίδευση στο πρότυπο σχολείο που είχε ιδρύσει ο Ντονμέ Σεμσί Εφέντης. Ο Μουσταφά Κεμάλ κατέληξε στο τελευταίο. Αυτό δεν αποτελεί επ ουδενί απόδειξη πως ο πατέρας του εθνάρχη ήταν Ντονμέ. Πιθανότερη φέρεται η Αλβανική καταγωγή. Ωστόσο, οι Ισλαμιστές στην Τουρκία, που επιθυμούν να στηλιτεύσουν το όλο κίνημα του κεμαλικού εκσυγχρονισμού, προσάπτουν στον Κεμάλ πως ήταν «κρυπτο-Εβραίος».
Μουσταφά Κεμάλ, ιδρυτής της κοσμικής Τουρκικής Δημοκρατίας
Οι ισλαμιστές και ισλαμο-εθνικιστές δε συγχωρούν στους Ντονμέδες τη σημαντική τους συμμετοχή στο Κίνημα των Νοετούρκων. Θεωρούν ότι η το Κομιτάτο Ένωση και Πρόοδος διέπραξε μεγάλο ατόπημα με το να καθαιρέσει το Σουλτάνο – Χαλίφη και να εγκαθιδρύσει συνταγματική διακυβέρνηση. Αργότερα, ο «κρυπτο-Εβραίος» Μουσταφά Κεμάλ κατήργησε το Σουλτανάτο και το Χαλιφάτο ολωσδιόλου, αντικαθιστώντας τα με μία «άθεη Δημοκρατία», αντι-ισλαμική και «όργανο σιωνιστικών σχεδίων». Το ισλαμιστικό κίνημα, αν και όχι δημοσίως και υψηλοφώνως, καταδικάζει το κοσμικό κράτος ως προϊόν των κρυπτο-Εβραίων, και την κατάργηση της Σαρίας (ισλαμικού νόμου) ως άλλο ένα σχέδιο του «διεθνούς εβραϊσμού». Για τους ισλαμιστές, οι Ντονμέδες εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να ελέγχουν τη χώρα, και αυτοί είναι υπεύθυνοι για τη στενή συμπόρευσή της (μέχρι πρόσφατα) με το Ισραήλ. Φθάνουν στο σημείο να ισχυρίζονται ότι η Τουρκική Δημοκρατία αποτέλεσε «το πρώτο κράτος που δημιούργησαν οι Εβραίοι για τον εαυτό τους!»
«Ξένοι», υποκριτές και συνομώτες
Οι Ισλαμιστές καταλογίζουν λοιπόν στους Ντονμέδες τις πολιτικές αλλαγές που άρχισαν το 1908 και κατέληξαν το 1923 στην ίδρυση της «άθεης» Τουρκικής Δημοκρατίας. Η ακροδεξιά πάλι, που προωθεί και το σουνιτικό Ισλάμ αλλά και μία έννοια του τουρκισμού με φυλετικές βάσεις, θεωρεί τους Ντονμέδες «φυλετικά, θρησκευτικά, πολιτιστικά και ηθικά μη Τούρκους». Τους καταλογίζεται πως «εμφανίζονται» ως Τούρκοι και παρουσιάζονται ως Μουσουλμάνοι, με μόνο στόχο να προωθήσουν τις πολιτικές και θρησκευτικές τους επιδιώξεις για κηδεμονία.
Ο φασιστικών αντιλήψεων εθνικιστής Ριζά Νουρ, που αποτέλεσε μέρος της τουρκικής αντιπροσωπείας στη Συνθήκη της Λωζάννης, περιέγραψε στα απομνημονεύματά του τα συναισθήματά του για τους Ντονμέ. «Η καταστροφή είναι ότι εμφανίζονται σαν Τούρκοι. Είναι χειρότεροι από τους Έλληνες και τους Αρμενίους, γιατί είναι κρυφοί. Αυτό το ξένο στοιχείο, αυτό το παράσιτο, κρύβεται μέσα στο αίμα μας. Βάφουν τα πρόσωπά τους και τα μάτια τους με το αίμα μας για να μας μοιάσουν». Οι απόψεις αυτές αποτυπώνουν επακριβώς τις απόψεις των εθνικιστών και των θρήσκων μέχρι σήμερα. Για τους εθνικιστές, πρόσθετος λόγος μίσους είναι το γεγονός ότι πολλοί Σαμπεταϊστές δημοσιογράφοι και πολιτικοί υιοθέτησαν σοσιαλιστικές αντιλήψεις. Οι ακροδεξιοί τονίζουν πως ο Μαρξ ήταν εβραϊκής καταγωγής, και προπαγανδίζουν πως ο κομμουνισμός και ο σοσιαλισμός, αλλά και κάθε άλλη ιδέα «που εχθρεύεται το Ισλάμ», είναι αποκύημα των Εβραίων – φανερών ή κρυφών.
Από τα πρώτα χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας, στη δημιουργία της οποίας τόσο βοήθησαν, οι Ντονμέδες βρίσκονται σε συνεχή διωγμό. Από τη Θεσσαλονίκη και τις πόλεις της Μακεδονίας όπου ζούσαν μετοίκησαν κυρίως στην Πόλη και τη Σμύρνη, αλλά και σε πλήθος άλλες τουρκικές πόλεις. Ο Ατατούρκ επέμεινε να εγκατασταθούν σε πόλεις όπως η Κωνσταντινούπολη, η Σμύρνη και η Προύσσα, για να τονωθεί το εκεί εμπόριο. Ο Ινονού, πάλι, που διαπνεόταν από έναν εθνικισμό φασιστικών αποχρώσεων, είχε επιχειρήσει να τους διασπείρει σε όλη την επικράτεια, ώστε να αφομοιωθούν στη μουσουλμανική πλειοψηφία. «Ο ξεριζωμός έκανε τους Μα’αμίν να χάσουν την κοινοτική τους οργάνωση, τη συνοχή και τον ιστό τους. Εξανάγκασε πολλούς να εξοιμοιωθούν στο τουρκικό – μουσουλμανικό περιβάλλον» μου εξηγεί ο Μ.Σ, μέλος της κοινότητας, που διατηρεί σημαντική θέση εντός της ιεραρχίας του κλάδου των Καρακάς.
Σμύρνη
Μετά την εγκατάστασή τους στην Τουρκία, οι Σαμπεταϊστές διακρίθηκαν στη δημοσιογραφία, την πολιτική και το εμπόριο. Από τους κόλπους της κοινότητας ξεπήδησαν από πολύ νωρίς διανοούμενοι του εθνικιστικού χώρου, όπως η Χαλιντέ Εντίπ Αντιβάρ, δημοσιογράφοι, όπως ο Αχμέτ Εμίν Γιαλμάν, η Σαμπίχα Σερτέλ και ο Σεντάτ Σιμαβί, και δυναστείες επιχειρηματιών, όπως οι οικογένειες Ετζατζήμπασι και Ακκιόκ. Η επιτυχία των Ντονμέδων, που εν πολλοίς οφείλεται στην καλή μόρφωση και τις εμπειρίες τους από τη Θεσσαλονίκη, προκάλεσε το φθόνο του τουρκικού κοινού. Μετά τη γενοκτονία των Αρμενίων και την έξοδο των Ελλήνων, οι μουσουλμάνοι ήλπιζαν πως θα αναλάμβαναν πια τα ηνία του εμπορίου. Είδαν όμως στην εμπροσθοφυλακή της οικονομικής ζωής μια ομάδα που ο εθνικισμός της νέας Δημοκρατίας – που παρά τη διακηρυγμένη εκκοσμίκευσή της έθετε το σουνιτικό Ισλάμ, μαζί με την τουρκική γλώσσα, ως βάση για την αποδοχή – και φυλετικά και θρησκευτικά «ξένους».
Ντονμέδες και Εβραίοι δεν είχαν ποτέ καλές σχέσεις. «Οι Μααμίν αποτελούμε ξεχωριστή θρησκευτική ομάδα, χωρισμένη στα τρία παρακλάδια της. Δεν είμαστε Εβραίοι, ούτε κρυπτο-Εβραίοι, και δε θέλουμε να θεωρούμαστε τέτοιοι» εξηγεί ο Μ.Σ. «Οι Σαμπεταϊστές θα μπορούσαν να επιστρέψουν στον εβραϊσμό αν ήθελαν, μετά την κατάργηση της Σαρία. Μόνο ένας όμως το έκανε, από την ανακήρυξη της Δημοκρατίας. Και να θέλαμε όμως να γυρίσουμε στον Εβραϊσμό, δε θα μας δέχονταν οι Ραββίνοι».
Τόσο οι Εβραίοι όσο και οι Σαμπεταϊστές αφοσιώθηκαν με πάθος στην εξυπηρέτηση του τουρκικού εθνικιστικού ιδεώδους, σε μία προσπάθεια να γίνουν αποδεκτοί. Η συνταγή, ωστόσο, δεν πέτυχε. Η τραγικότερη απόδειξη της αποτυχίας ήταν ο Φόρος Περιουσίας, που επιβλήθηκε το 1942. Ο υπολογισμός υπέρογκων ποσών δεν έπληξε μόνο τους Έλληνες, Αρμενίους και Εβραίους, αλλά και τους Ντονμέδες. Από το γεγονός ότι το κράτος γνώριζε τα μέλη της αίρεσης πολλοί συνάγουν το συμπέρασμα πως οι μυστικές υπηρεσίες τηρούσαν λίστες με τα ονόματα των μελών της αίρεσης. «Αν και η κοινωνία δεν γνωρίζει τους περισσότερους από εμάς, οι υπηρεσίες ασφαλείας μας έχουν καταγεγραμμένους, όπως και τους Αλεβίτες, τη φιλελεύθερη αυτή Ισλαμική αίρεση. Ξέρουν ποιοι είμαστε» λέει ο Μ.Σ.
Η κοινότητα επεβίωσε του Φόρου Περιουσίας, και πολλά μέλη της διακρίθηκαν σε κάθε τομέα της δημόσιας ζωής. Πολιτικές μορφές όπως η Ραχσάν Έτζεβιτ, ο Ισμαήλ Τζεμ [Ιπεκτσί], ο Κεμάλ Ντερβίς, ηθοποιοί, τραγουδιστές, συγγραφείς, στρατιωτικοί, διπλωμάτες, επιχειρηματίες όπως οι Cem Boyner και Dinç Bilgin προέρχονται από την κοινότητα αυτή των «Θεσσαλονικέων». Κάποιοι υπολογίζουν τα μέλη της σε 25 – 50 000 άτομα, αλλά οι διαφωνίες είναι πολύ έντονες σήμερα σχετικά με το εάν υφίσταται όντως κοινότητα και κοινοτική και θρησκευτική ζωή. Και ο ισχυρισμός ότι δήθεν ελέγχουν τη χώρα μοιάζει κωμικός, καθώς υπήρξαν πολλοί περισσότεροι οι Αλεβίτες και οι ελευθεροτέκτονες (όπως ο Ντεμιρέλ) που ανέλαβαν τα ηνία του κράτους.
«Τα πάντα ανήκουν στο παρελθόν, θρησκεία μας είναι η εκκοσμίκευση»
«Κρατούμε την καταγωγή μας κρυφή, επειδή η χώρα ολόκληρη έχει επιδοθεί σε ένα κυνήγι μαγισσών. Οι ισλαμιστές ειδικότερα μας αποδίδουν όλα τα στοιχεία και όλες τις ευθύνες που παραδοσιακά αποδίδονται στους Εβραίους από τους αντισημίτες. Φοβόμαστε» μου λέει ο νεαρός που έχει ρίζες Ντονμέ και συστήνεται με το ψευδώνυμο Barry Kapanci. Έχει τις ρίζες του στη γνωστή οικογένεια των Μααμίν, που μας άφησε τις δύο βίλλες στη Θεσσαλονίκη. «Μόνο το 10% των ονομάτων μας είναι κτυπητά. Εμείς είμαστε οι άτυχοι. Όσο για τους άλλους, δεν μπορείς να φανταστείς το μυστικό τους» λέει. «Και δε ζούσαν όλοι οι Μααμίν στη Θεσσαλονίκη. Πολλοί διέμεναν σε άλλες πόλεις της Μακεδονίας, στη Ρόδο, στη Βουλγαρία.
Η γιαγιά του πατέρα του Barry γεννήθηκε το 1910 στη βίλλα Αχμέτ Καπαντζή στη Θεσσαλονίκη. Η μητέρα του, που πέθανε νέα, όταν ο Barry ήταν έφηβος, ήταν Αμερικανίδα. Ο νεαρός εξηγεί πως από τα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας έλαβε τέλος, σε μεγάλο βαθμό, η παλαιότερη απαγόρευση των γάμων εκτός κοινότητας. «Ήμουν εννέα χρονών όταν ο πατέρας μου μού είπε το μυστικό. Τότε ζούσαμε στις ΗΠΑ» λέει ο Barry, που είναι μοναχοπαίδι. «Με κάθισε μπροστά του στον καναπέ και μου είπε πως οι πρόγονοί του ήταν όλοι Εβραίοι, που αναγκάσθηκαν να αλλάξουν θρησκεία το 17ο αιώνα. Ανέφερε και το όνομα του Μεσσία. Δε χρησιμοποίησε τη λέξη Μεσσίας, αλλά Προφήτης. Όλοι όσοι τον πίστεψαν, μου είπε, αναγκάσθηκαν να γίνουν Μουσουλμάνοι και να πάρουν Τουρκικά ονόματα για να ζήσουν. Αλλά έμεναν κρυφά Εβραίοι. Ταυτόχρονα με εξόρκισε να το κρατήσω μυστικό, να μην το πω σε κανένα».
Είναι όμως άπειρες οι οικογένειες που απέκρυψαν την καταγωγή αυτή από τα παιδιά τους. «Δυστυχώς μας μισούν όλοι, θρήσκοι, φασίστες, αριστεροί, για διαφορετικούς ο καθένας λόγους. Το να βγεις και να δηλώσεις την ταυτότητά σου δε θα σου έφερνε τίποτε καλό. Κάθε μήνα σχεδόν βγαίνει ένα νέο βιβλίο με δυσφημιστικό για μας περιεχόμενο. Εκθέτουν τα ονόματά μας. Μας εμπλέκουν σε κάθε είδος συνομωσίες». Ήδη από την εγκατάστασή τους στην Τουρκία, πολλοί γονείς θέλησαν να θάψουν την καταγωγή αυτή και όλες τις παραδόσεις και τα έθιμα της Σαμπεταϊκής θρησκείας, ώστε τα παιδιά τους να ενσωματωθούν στον εθνικό κορμό.
Ο G.O από τη Σμύρνη επιβεβαιώνει τα όσα λέει ο Barry Kapancı. «Ανακάλυψα μόνος μου στα δεκαπέντε μου ότι είχαμε αυτή την καταγωγή. Διασταύρωσα τις ιστορίες της γιαγιάς μου με ονόματα συγγενών μας, που όσοι μας κυνηγούν τους κατονομάζουν ως Σαμπεταϊστές. Και έτσι κατάλαβα» εξηγεί ο G.O. «Ο πατέρας μου είναι verde, μόνο η μητέρα μου είναι Μααμίν» εξηγεί, χρισιμοποιώντας για τον πατέρα του την ισπανική λέξη για το χρώμα πράσινο. Οι «Θεσσαλονικείς» τη χρησιμοποιούν για να δηλώσουν τους Τούρκους, καθώς το πράσινο είναι το χρώμα του Ισλάμ.
«Δεν κατάγονται όλοι οι Μααμίν από τη Θεσσαλονίκη. Ούτε ήταν όλοι μεγαλοαστοί. Η δική μου οικογένεια δεν έχει σχέση με εκείνη του Barry. Ήταν χωριάτες, και κατάγονταν από ένα χωριό κοντά στην Καβάλα. Το όνομα της γιαγιάς μου συγκαταλέγεται στον κλάδο των Καρακάς, όπως με πληροφόρησαν» λέει. «Μισώ τη γιαγιά μου. Πώς μπορεί να μας το έκρυψε; Αυτή δεν είναι μόνο δική της προσωπική ιστορία, αλλά ιστορία όλων μας. Είναι μια γριά εγωίστρια». Παραπονιέται πως είναι πάρα πολύ δύσκολο να ερευνήσεις την κοινότητα και να μάθεις για το πολιτιστικό της απόθεμα από παραδόσεις, ακόμη και αν έχεις καταγωγή Ντονμέ. «Όλοι είναι τρομοκρατημένοι, καθώς όσοι συνήθως ενδιαφέρονται για το παρελθόν μας είναι είτε για να μας στιγματίσουν, είτε από κάποιο νοσηρό ενδιαφέρον για τα όργια της Γιορτής του Αρνού. Το να πλησιάζεις και να ρωτάς τους Ντονμέ είναι σα να χώνεις ένα ραβδί μέσα σε μία τεράστια σφηγκοφωλιά. Πανικοβάλλονται, σε εχθρεύονται, σε απειλούν».
Ο G.O. έπαθε αρχικά σοκ όταν έμαθε τα της καταγωγής του, ενώ η μητέρα του έπαθε ακόμη μεγαλύτερο σοκ. Τον ικέτευσε να μην αποκαλύψει τίποτε στον κοινωνικό τους περίγυρο. Η γιαγιά του ακόμη αρνείται όσα της λέει, υπεκφεύγει και δεν επιβεβαιώνει τίποτε. «Αρνείται να απαντήσει σε ερωτήσεις, κάνει πως δεν καταλαβαίνει τι τη ρωτώ». Εκείνος λέει πως δεν τον απασχολεί. Δε φοβάται τους θρήσκους και τους φασίστες, ενώ θέλει να ζήσει μόνιμα στην Ιταλία.
Οι δύο νέοι αντιπροσωπεύουν δύο εντελώς διαφορετικές στάσεις έναντι στην ιδιαίτερη αυτή τους καταγωγή. Ο G.O ετοιμάζεται να αλλάξει θρησκεία, προσχωρώντας στον Εβραϊσμό. Έχει μάλιστα χτυπήσει στο μπράτσο ένα μεγάλο τατουάζ με τα εβραϊκά γράμματα עמת . Σχηματίζουν τη λέξη «emet», αλήθεια, στην εβραϊκή. Πρόκειται για καμπαλιστικό σύμβολο. «Αισθανόμουν μία έλξη για τον εβραϊσμό και πριν ακόμη μάθω για την καταγωγή μου. Τώρα στη Ρώμη ετοιμάζομαι να περάσω κατήχηση και μαθαίνω εβραϊκά. Στην ίδια την Τουρκία δε μου επιτρέπουν να αλλάξω. Η Αρχιραββινεία εδώ μεριμνά ιδιαίτερα να μη σχετίζεται με τους Μααμίν, για να μη τη συνδέει η κοινή γνώμη με όσες θεωρίες συνομωσίας μας καταλογίζουν.» Σε ολόκληρη την τουρκική ιστορία μόνο μία φορά επετράπη σε Μουσουλμάνο (Ντονμέ) να αλλαξοπιστήσει και να ασπασθεί τον Εβραϊσμό από τις εδώ ραββινικές αρχές. Πρόκειται για το συγγραφέα και ερευνητή Ιλγκάζ Ζορλού. «Αλλά ήδη πήγα στην αστυνομία και ζήτησα να αντικατασταθεί η λέξη Ισλάμ στην ταυτότητά μου με Εβραίος. Σήμερα μπορείς πια να δηλώσεις ό,τι θρησκεία επιθυμείς, και δε σε ρωτούν. Έκανα μία αίτηση και μου άλλαξαν αμέσως την καταχώρηση. Δεν αισθάνομαι Τούρκος και δεν επιθυμώ να με συγχέουν με αυτό το γκρουπ. Οι συγγενείς μου, πάλι, δεν αισθάνονται καθόλου Εβραίοι. Αισθάνονται Τούρκοι 100%, αλλά Τούρκοι χωρίς θρησκεία».
Ο Barry πάλι τονίζει πως δεν αισθάνεται καθόλου μειονότητα. «Δεν είμαι μειονότητα εθνικά, ίσως μόνο πολιτικά, καθώς για μένα και την οικογένειά μου οι αρχές του κοσμικού κράτους και ο απόλυτος περιορισμός της θρησκείας στην ιδιωτική ζωή έχουν μέγιστη σημασία» λέει. «Εβραίοι ήταν οι απώτεροι πρόγονοί μας. Εμείς δεν είμαστε Εβραίοι. Δεν είμαστε ούτε Μουσουλμάνοι. Είμαστε ίσως η πρώτη ομάδα παγκοσμίως που αποδέχθηκε ως θρησκεία της την ίδια την εκκοσμίκευση.» Για τον απόγονο των Kapancı, η περίπτωση του G.O. είναι μοναδική, κάτι που παραδέχεται και ο ίδιος ο φίλος του. «Από το 1880 και μετά, οι νέοι των Μααμίν εγκατέλειψαν σε μεγάλο βαθμό τη θρησκεία. Μόνο κάποιες ομάδες των Καρακάς, όπως ο Μ.Σ, τηρούν ακόμη κάποια έθιμα, γνωρίζουν κάποιες προσευχές. Οι περισσότερες οικογένειες θέλησαν να κάνουν τα παιδιά τους άθρησκους, μορφωμένους Τούρκους αστούς. Ακόμη και μετά την εγκατάλειψη των δοξασιών μας, οι οικογένειες διατήρησαν κάποια έθιμα, κάποιες φράσεις της djudeo – espanyol, ενώ έφτιαχναν σεφαρδίτικα φαγητά. Και αυτά όμως έχουν όλα χαθεί. Ακόμη και η απαγόρευση του γάμου εκτός της συγκεκριμένης ομάδας Μααμίν εξέλιπε πριν δύο γενιές. Η κοινότητα δεν υπάρχει πλέον ως κοινότητα. Επιβιώνουν μόνο κάποιες μνήμες, κάποια συνείδηση καταγωγής, ανάμεσα σε νέους που βλέπουν με νοσταλγία και ρομαντισμό την ιδιαιτερότητα αυτή της οικογενειακής τους ιστορίας».
Ο Barry προβλέπει πως σε σαράντα χρόνια το πολύ δε θα υπάρχει στην Τουρκία ούτε ένας Σαμπεταϊστής που να γνωρίζει τα έθιμα, τις προσευχές, τις δοξασίες της ομάδας. «Κανείς νέος εξάλλου δεν ενδιαφέρεται για την παλιά θρησκεία. Αυτό που μας ενώνει είναι η αντίθεσή μας στους Ισλαμιστές». Και τελικά; Ήταν ο Κεμάλ Ντονμέ; «Δεν το ξέρω. Δεν υπάρχει κανένα τέτοιο στοιχείο. Αλλά και να ήξερα κάτι σχετικά, δε θα το έλεγα. Θα επιβεβαίωνε όλες τις θεωρίες των ισλαμιστών, για έναν κρυπτο-Εβραίο που διέλυσε το Χαλιφάτο και ίδρυσε ένα κοσμικό κράτος. Αυτό το κοσμικό κράτος δεν είναι για Εβραίους. Είναι για τους Τούρκους, για όλους μας.»
Source : newstime
Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)
Πέμπτη 7 Απριλίου 2011
Τετάρτη 6 Απριλίου 2011
Ο Στέφανος Μάνος απαντά στο Economist
Οἱ τίτλοι τῶν ἄρθρων τῆς «Ἑστίας» τοῦ τελευταίου δεκαήμερου εἶναι χαρακτηριστικοί τῆς εὔλογης ἀνησυχίας πού προκαλεῖ ἡ συμπεριφορά τῆς κυβέρνησης: «Ὁδηγούμεθα σέ ἀδιέξοδο», «Δέν πείθει ὁ πρωθυπουργός», «Μετεξεταστέοι οἱ κυβερνῶντες», «Συνταγή καταστροφῆς», «Εἰσπρακτικό Βατερλώ», «Δέν ὑπάρχει ἐθνικό ὅραμα». Τήν ἀνησυχία ἐπέτεινε τό ἄρθρο τοῦ τελευταίου Economist:«παραδεχτεῖτε το, ἡ Ἑλλάδα εἶναι χρεωκοπημένηκαί πρέπει νά ἀναδιαρθρώσει τό χρέος της καί οἱ δανειστές της νά εἰσπράξουν λιγότερα ἀπό ὅσα δάνεισαν».
Τό Spiegel ἰσχυρίζεται ὅτι καί τό ΔΝΤ ἀμφιβάλλει πιά ὅτι ἡ Ἑλλάδα θά μπορέσει νά ἐξυγιάνει τήν οἰκονομία της.Ἀπαντώντας σέ αὐτό τόν καταιγισμό ἀπαισιόδοξων προβλέψεων ὁ Πρωθυπουργός καί ὁ ὑπουργός Οἰκονομικῶν Γ. Παπακωνσταντίνου ἀρκέστηκαν νά ἀποκλείσουν κατηγορηματικά τό ἐνδεχόμενο ἀναδιάρθρωσης τοῦ χρέους τῆς Ἑλλάδας. Καί ἀπό τούς δύο διαφεύγει ὅτι ἡ αἰτία τῶν ἀπαισιόδοξων προβλέψεων εἶναι οἱ ἴδιοι. Ἄν τό ΔΝΤ ἀμφιβάλλει ὅτι ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ νά ἐξυγιανθεῖ ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι ὁ Πρωθυπουργός δέν δείχνει διατεθειμένος νά κάνει ὅ,τι οἱ περιστάσεις ἐπιβάλλουν. Ἐδῶ καί 20 χρόνια ὑποστηρίζω τήν ἀνάγκη περιορισμοῦ τῆς κρατικῆς δαπάνης. Εἰς μάτην ὅμως. Ἡ κυβέρνηση δέν διανοεῖται νά θίξει «τά κεκτημένα» καί «τά κατεστημένα». Ὅπως ἄλλωστε δέν διανοεῖτο καί ἡ προηγούμενη κυβέρνηση τοῦ κ. Καραμανλῆ. Ἔστω καί ἄν ἔτσι ὁδηγούμαστε στή βέβαιη χρεωκοπία.
Οἱ ὑπέρ τρίτων ἐπιβαρύνσεις
Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι κάθε περικοπή δαπάνης πλήττει τούς ἀνθρώπους γιά τούς ὁποίους ἡ δαπάνη αὐτή εἶναιἔσοδο. Αὐτοί θά διαμαρτύρονται. Εἶναι ὅμως οἱ λίγοι γιά τούς ὁποίους θυσιάζονται οἱ πολλοί. Ἡ κυβέρνηση θάπρέπει νά κλείσει τά αὐτιά της καί νά προχωρήσει στίς περικοπές ἐξηγώντας κάθε φορά γιατί κάθε συγκεκριμένη περικοπή εἶναι ἠθικά δικαιολογημένη καί κατά τό δυνατό δίκαια κατανεμημένη. Μετά ἀπό κάθε περικοπή θά πρέπει νά θυμόμαστε ὅτι ἄν δέν κόψουμε τίς δαπάνες, θά χρεωκοπήσουμε (ὑπάρχουν δυστυχῶς πολλοί ἀνόητοι πού ἀντιμετωπίζουν τή χρεωκοπία καί τό τρομερό τίμημα πού θά κληθοῦμε νά πληρώσουμε μέ ἐλαφρότητα). Κάθε φορά πού διαφημίζεται ἕνα προϊόν, τό 21,5% τῆς δαπάνης ἀποτελεῖ ἔσοδο τοῦ ταμείου τῶν δημοσιογράφων. Δικαιολογεῖται ἠθικά αὐτή ἡ δαπάνη; Εἶναι δίκαιη; Γιατί νά μή φροντίζουν τή σύνταξή τους, μόνοι τους, οἱ δημοσιογράφοι καί οἱ ἐργοδότες τους ἀντί νά ἐπιβαρύνουν τίς τιμές πού πληρώνουν οἱ καταναλωτές;
Κάθε πράξη στήν ὁποία ἀναμειγνύεται δικηγόρος ἐπιβαρύνεται μέ μιά δαπάνη ὑπέρ τοῦ Ταμείου τῶννομικῶν. Γιατί δέν πληρώνουν τό Ταμεῖο τους οἱ ἴδιοι οἱ δικηγόροι ἀπό τά δικά τους εἰσοδήματα; Τό κράτος ἐπιχορηγεῖ τό Ταμεῖο τῶν ἐργαζομένων στή ΔΕΗ μέ 700 ἑκ. εὐρώ ἐτησίως μέ λεφτά πού παίρνει ἀπό τούς πολίτες τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα. Οἱ πολλοί πληρώνουν γιά τούς λίγους. Σέ ποιά ἠθική βάση στηρίζεται αὐτή ἡ ἐπιβάρυνση; Εἶναι δίκαιη;
Τό κράτος ἔχει ἐγγυηθεῖ στούς φαρμακοποιούς ὑψηλά ποσοστά κέρδους πού τούς καταβάλλονται ἀπό τά Ταμεῖα μέ λεφτά τῶν πολιτῶν. Σέ ἕνα φάρμακο μέ χονδρική τιμή 1.000 εὐρώ ὁ φαρμακοποιός κερδίζει 350 εὐρώ, ἐνῶ o σουηδός φαρμακοποιός κερδίζει 15,5 εὐρώ. Εἶναι ἠθικό; εἶναι δίκαιο; Ἡ καθιέρωση τοῦ σουηδικοῦ συστήματος θά ἐλάφρυνε τήν ἐπιβάρυνση τῶν πολιτῶν κατά 1,5 δίς εὐρώ ἐτησίως. Ὅλα τά παραπάνω παραδείγματα ἐντάσσονται στή γενική κατηγορία τῶν ὑπέρ τρίτων ἐπιβαρύνσεων. Ἑκατοντάδες τέτοιες ἐπιβαρύνσεις ὑπέρ προνομιούχων τρίτων ἔχουν θεσπιστεῖ ἀπό τό πολιτικό σύστημα. Κανείς δέν γνωρίζει τό συνολικό ποσό τῆς ἐπιβάρυνσης, κυρίως διότι οἱ ὠφελούμενοι δέν ἐπιθυμοῦν νά γίνει γνωστό.
Χωρίς πάντως δυσκολία μπορεῖ νά ἐντοπιστεῖ δαπάνη –μεγαλύτερη ἀπό 10 δίς ἐτησίως– πού βαρύνει τούςπολλούς εἴτε ἀμέσως, εἴτε ἐμμέσως πρός ὄφελος πολύ πολύ λιγότερων. Κατά τή γνώμη μου πρέπει νά καταργηθοῦν ὅλες ἀνεξαιρέτως οἱ ὑπέρ τρίτων ἐπιβαρύνσεις μέ μιά ἁπλή διάταξη νόμου. Ἀφοῦ καταργηθοῦν ὅλες, ἄν ὑπάρχουν δυό τρεῖς πού πρέπει νά διατηρηθοῦν, ἄς θεσμοθετηθοῦν ἐκ νέου.
Ἡ μισθολογική δαπάνη
Μιά ἄλλη κατηγορία δαπανῶν ἀφορᾶ τά εἰσοδήματα ὅσων ἐργάζονται στό Δημόσιο καί τίς ΔΕΚΟ. Μετά τίςπρόσφατες περικοπές –λόγω μνημονίου– ἡ κατά κεφαλή δαπάνη μισθοδοσίας στίς ΔΕΚΟ εἶναι περίπου τρεῖςφορές –καί στό Δημόσιο δύο φορές– μεγαλύτερη ἀπό τή δαπάνη μισθοδοσίας στόν ἰδιωτικό τομέα. Τή μισθοδοσία στό Δημόσιο καί στίς ΔΕΚΟ πληρώνουν, σέ τελική ἀνάλυση, οἱ πολίτες τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα. Οἱ φτωχότεροι συντηροῦν τούς πλουσιότερους! Εἶναι ἡ κατάσταση αὐτή ἠθική; Εἶναι δίκαιη;
Δέν εἶναι ὅμως μόνο ἡ τεράστια διαφορά τῆς μισθολογικῆς δαπάνης, εἶναι καί τό γεγονός ὅτι στό Δημόσιοκαί στίς ΔΕΚΟ –κατά μέσον ὅρο– γιά τή δουλειά ἑνός πληρώνονται δύο. Ὁ δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Μπου-τάρης, ὁ μόνος ἴσως εἰλικρινής, εἶπε ὅτι στό δῆμο του ἀμείβονται 5.000 ἄνθρωποι, ἐνῶ θά μποροῦσε θαυμάσιανά γίνει ἡ δουλειά μέ 2.000! Κάντε τόν λογαριασμό: Ἡ μισθολογική δαπάνη εἶναι 2 μέ 3 φορές ὑψηλότερη ἀπό ὅ,τι στόν ἰδιωτικό τομέα καί πληρώνονται δύο φορές περισσότεροι ἀπό ὅ,τι χρειάζονται. Οἱ πολίτες λοιπόν τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα πληρώνουν 4 ἕως 6 φορές περισσότερα ἀπό ὅσα θά ἔπρεπε. Εἶναι ἠθικό; εἶναι δίκαιο; εἶναι ἀποτελεσματικό; Καί σέ αὐτή τήν κατηγορία δαπανῶν, ἡ συνολική περιττή δαπάνη πού βαρύνει τούς πολλούς καί ὠφελεῖ λίγους ὑπερβαίνει τά 10 δίς εὐρώ ἐτησίως.
Γραφειοκρατία-φοροδιαφυγή
Ἡ τρίτη κατηγορία δαπανῶν εἶναι οἱ δαπάνες πού προκαλοῦνται ἀπό τήν ἔλλειψη τοῦ μετρήματος, ἀπό τίςκλεψιές, τά λαδώματα καί τήν ἀπερίγραπτη πολυπλοκότητα καί ἠλιθιότητα τῆς γραφειοκρατίας. Τό οἰκονομικό χάος στά νοσοκομεῖα, οἱ ὑπερτιμολογήσεις στίς προμήθειες τοῦ Δημοσίου εἶναι γνωστά παραδείγματα γιά τά ὁποῖα ὑπάρχουν καί κάποιες ἐκτιμήσεις. Πολύ λιγότερο ἔχει ἐκτιμηθεῖ ἡ δαπάνη πού βαρύνει ὅλη τήν κοινωνία ἐξ αἰτίας τῆς ἀπώλειας χρόνου (ὁ χρόνος εἶναι χρῆμα!) πού προκαλεῖται ἀπό τήν πολυπλοκότητα τῆς γραφειοκρατίας («περάστε γιά ὑπόθεσή σας») καί ἀπό τήν προκλητική ἀνοχή τῆς ἀστυνομίας ἀπέναντι στήν παράνομη στάθμευση, στίς πορεῖες καί στίς καταλήψεις. Ἐκτιμῶ ὅτι μέ στοιχειῶδες νοικοκύρεμα μποροῦν εὔκολα νά ἐξοικονομηθοῦν περισσότερα ἀπό 5 δίς εὐρώ ἐτησίως. Διαιρέστε τούς φόρους πού πληρώνετε σέ τρεῖς ὁμάδες.
Στήν πρώτη περιλαμβάνονται οἱ φόροι πού ἀντιστοιχοῦν στίς δαπάνες πού θά ἔκανε τό κράτος ἄνπλήρωνε μέ ὅρους τῆς ἰδιωτικῆς οἰκονομίας αὐστηρά μόνο ὅσους χρειάζεται γιά νά κάνουν τή δουλειά. Στόν δεύτερο πίνακα θά βάλετε τά ποσά πού ἀντιστοιχοῦν στίς πληρωμές πού κάνει τό κράτος στούς ὑπεράριθμους πού ἔχει προσλάβει καί τά ποσά μέ τά ὁποῖα τούς πληρώνει πάνω ἀπό τά ἐπίπεδα τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα. Τέλος στόν τρίτο πίνακα βάλτε τά ποσά πού πληρώνετε γιά νά καλυφθοῦν οἱ ὑπερτιμολογήσεις, οἱ κλεψιές καί τό ἔλλειμμα στά ἔσοδα πού δημιουργοῦν οἱ φοροφυγάδες (κάθε φορά πού τό κράτος κάνει φορολογικές ρυθμίσεις κυνηγάει αὐτούς πού συνήθως πληρώνουν καί εὐνοεῖ τούς φοροφυγάδες). Ἄν δηλαδή εἶστε φορολογούμενος θεωρεῖστε τή φοροδιαφυγή ὡς δική σας δαπάνη. Ἄν πληρώνατε 1.000 εὐρώ ἐτησίως σέ φόρους, πῶς θά κατανέματε τό ποσό αὐτό στούς 3 πίνακες; Πρόχειρα θά ἔλεγα 450 εὐρώ στόν πρῶτο πίνακα, 350 στόν δεύτερο καί 200 στόν τρίτο. Κάθε φορολογούμενος τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα εἶναι ἐνδεχόμενο νά κάνει τή σκέψη, ἔστω ἀσυναισθήτως, ὅτι τό κράτος τοῦ παίρνει ἐκβιαστικά 1.000 εὐρώ ἐνῶ χρειάζεται κανονικά μόνο 450. Τόν ἐξοντώνει φορολογικά μέ τά ὑπόλοιπα 550 προκειμένου νά μή θίξει «τά κεκτημένα» καί «τά κατεστημένα».Ὑποστηρίζω ὅτι δέν θά ὑπάρξει μείωση τῆς φορο διαφυγῆς ὅσο διατηρεῖται ἡ πολυπλοκότητα τοῦ συστήματος καί κυρίως ἡ πεποίθηση ὅτι τό κράτος δαπανᾶ ἀσύστολα χωρίς νά ὑπάρχει ἠθικό ὑπόβαθρο γιά τίς δα-πάνες του καί χωρίς νά τηρεῖται ἡ ἀρχή τῆς δίκαιης κατανομῆς τῶν βαρῶν.
Πρωτογενές πλεόνασμα
Εἴμαστε στήν ἀρχή τοῦ τέταρτου μήνα τοῦ 2011. Μέ μόλις 10 ἀπό τά 25 δίς εὐρώ πού ἄνετα μποροῦν νά περικοποῦν, ἡ χρονιά θά μποροῦσε νά τελειώσει μέ πρωτογενές πλεόνασμα καί νά ἀλλάξει ἄρδην ἡ ψυχολογία τῶν ἀγορῶν. Ἄν μάλιστα συνδυαστοῦν οἱ περικοπές τῶν κρατικῶν δαπανῶν μέ γρήγορες καί ἀποφασιστικές διαρθρωτικές ἀλλαγές (ἁπλοποιήσεις, ἀποκρατικοποιήσεις, ἰδιωτικοποιήσεις, πώληση ἀκίνητης περιουσίας, ἀπελευθέρωση ἐπαγγελμάτων, περιορισμό τῆς συνδικαλιστικῆς ἀσυδοσίας, ἄνοιγμα ἀγορῶν, μεγαλύτερη ἐργασιακή εὐελιξία στό Δημόσιο καί στίς ΔΕΚΟ, κ.λπ.) ἡ Ἑλλάδα θά μποροῦσε μέχρι τό τέλος τοῦ χρόνου νά διαψεύσει ὅλες τίς ἀρνητικές προσδοκίες.
– Ὁ Economist σφάλλει ὅταν ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ κυ-βέρνησή μας ἔκανε ἡρωικές περικοπές δαπανῶν. Οἱ περικοπές ἦταν ἐν πολλοῖς ἄδικες καί καθόλου ἡρωικές. Σφάλλει ἐπίσης ὅταν ἰσχυρίζεται ὅτι μιά καί ἡ ἀναδιάρθρωση τοῦ χρέους εἶναι ἀναπόφευκτη, ἄς γίνει μιά ὥρα ἀρχύτερα. Ἡ ἀναδιάρθρωση θά καταστεῖ ἀναπόφευκτη μόνο ἄν ἡ κυβέρνησή μας συνεχίσει ὅ,τι κάνει: νά ξεζουμίζει τούς ἀσθενέστερους γιά νά συντηρεῖ τούς πλουσιότερους.
Ἀντιλαμβάνομαι ὅτι τό κόστος τῆς πολιτικῆς πού εἰσηγοῦμαι θά εἶναι μεγάλο. Θά ἔχει ὅμως θετικό ἀποτέλεσμα. Σέ δύο μόλις χρόνια ἡ Ἑλλάδα, ἔχοντας διαψεύσει ὅλες τίς κακές προβλέψεις, θά βρίσκεται –ἀνανεωμένη καί ζωντανή– σέ τροχιά γρήγορης ἀνάπτυξης. Ὅσοι ὑποστοῦν σήμερα τό κόστος θά πρέπει νά θυμοῦνται ὅτι γιά πολλά χρόνια προεξοφλοῦσαν τά μελλοντικά εἰσοδήματα τῶν πολιτῶν τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα πού εἶναι ἀσθενέστεροι. Τώρα θά πρέπει νά κάνουν ὑπομονή καί θυσίες γιά νά μπορέσουν νά πάρουν τό μερίδιό τους ὅτανἡ Ἑλλάδα συνέλθει.
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΝΟΣ
αναδημοσίευση απο την Εστία
Τό Spiegel ἰσχυρίζεται ὅτι καί τό ΔΝΤ ἀμφιβάλλει πιά ὅτι ἡ Ἑλλάδα θά μπορέσει νά ἐξυγιάνει τήν οἰκονομία της.Ἀπαντώντας σέ αὐτό τόν καταιγισμό ἀπαισιόδοξων προβλέψεων ὁ Πρωθυπουργός καί ὁ ὑπουργός Οἰκονομικῶν Γ. Παπακωνσταντίνου ἀρκέστηκαν νά ἀποκλείσουν κατηγορηματικά τό ἐνδεχόμενο ἀναδιάρθρωσης τοῦ χρέους τῆς Ἑλλάδας. Καί ἀπό τούς δύο διαφεύγει ὅτι ἡ αἰτία τῶν ἀπαισιόδοξων προβλέψεων εἶναι οἱ ἴδιοι. Ἄν τό ΔΝΤ ἀμφιβάλλει ὅτι ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ νά ἐξυγιανθεῖ ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι ὁ Πρωθυπουργός δέν δείχνει διατεθειμένος νά κάνει ὅ,τι οἱ περιστάσεις ἐπιβάλλουν. Ἐδῶ καί 20 χρόνια ὑποστηρίζω τήν ἀνάγκη περιορισμοῦ τῆς κρατικῆς δαπάνης. Εἰς μάτην ὅμως. Ἡ κυβέρνηση δέν διανοεῖται νά θίξει «τά κεκτημένα» καί «τά κατεστημένα». Ὅπως ἄλλωστε δέν διανοεῖτο καί ἡ προηγούμενη κυβέρνηση τοῦ κ. Καραμανλῆ. Ἔστω καί ἄν ἔτσι ὁδηγούμαστε στή βέβαιη χρεωκοπία.
Οἱ ὑπέρ τρίτων ἐπιβαρύνσεις
Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι κάθε περικοπή δαπάνης πλήττει τούς ἀνθρώπους γιά τούς ὁποίους ἡ δαπάνη αὐτή εἶναιἔσοδο. Αὐτοί θά διαμαρτύρονται. Εἶναι ὅμως οἱ λίγοι γιά τούς ὁποίους θυσιάζονται οἱ πολλοί. Ἡ κυβέρνηση θάπρέπει νά κλείσει τά αὐτιά της καί νά προχωρήσει στίς περικοπές ἐξηγώντας κάθε φορά γιατί κάθε συγκεκριμένη περικοπή εἶναι ἠθικά δικαιολογημένη καί κατά τό δυνατό δίκαια κατανεμημένη. Μετά ἀπό κάθε περικοπή θά πρέπει νά θυμόμαστε ὅτι ἄν δέν κόψουμε τίς δαπάνες, θά χρεωκοπήσουμε (ὑπάρχουν δυστυχῶς πολλοί ἀνόητοι πού ἀντιμετωπίζουν τή χρεωκοπία καί τό τρομερό τίμημα πού θά κληθοῦμε νά πληρώσουμε μέ ἐλαφρότητα). Κάθε φορά πού διαφημίζεται ἕνα προϊόν, τό 21,5% τῆς δαπάνης ἀποτελεῖ ἔσοδο τοῦ ταμείου τῶν δημοσιογράφων. Δικαιολογεῖται ἠθικά αὐτή ἡ δαπάνη; Εἶναι δίκαιη; Γιατί νά μή φροντίζουν τή σύνταξή τους, μόνοι τους, οἱ δημοσιογράφοι καί οἱ ἐργοδότες τους ἀντί νά ἐπιβαρύνουν τίς τιμές πού πληρώνουν οἱ καταναλωτές;
Κάθε πράξη στήν ὁποία ἀναμειγνύεται δικηγόρος ἐπιβαρύνεται μέ μιά δαπάνη ὑπέρ τοῦ Ταμείου τῶννομικῶν. Γιατί δέν πληρώνουν τό Ταμεῖο τους οἱ ἴδιοι οἱ δικηγόροι ἀπό τά δικά τους εἰσοδήματα; Τό κράτος ἐπιχορηγεῖ τό Ταμεῖο τῶν ἐργαζομένων στή ΔΕΗ μέ 700 ἑκ. εὐρώ ἐτησίως μέ λεφτά πού παίρνει ἀπό τούς πολίτες τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα. Οἱ πολλοί πληρώνουν γιά τούς λίγους. Σέ ποιά ἠθική βάση στηρίζεται αὐτή ἡ ἐπιβάρυνση; Εἶναι δίκαιη;
Τό κράτος ἔχει ἐγγυηθεῖ στούς φαρμακοποιούς ὑψηλά ποσοστά κέρδους πού τούς καταβάλλονται ἀπό τά Ταμεῖα μέ λεφτά τῶν πολιτῶν. Σέ ἕνα φάρμακο μέ χονδρική τιμή 1.000 εὐρώ ὁ φαρμακοποιός κερδίζει 350 εὐρώ, ἐνῶ o σουηδός φαρμακοποιός κερδίζει 15,5 εὐρώ. Εἶναι ἠθικό; εἶναι δίκαιο; Ἡ καθιέρωση τοῦ σουηδικοῦ συστήματος θά ἐλάφρυνε τήν ἐπιβάρυνση τῶν πολιτῶν κατά 1,5 δίς εὐρώ ἐτησίως. Ὅλα τά παραπάνω παραδείγματα ἐντάσσονται στή γενική κατηγορία τῶν ὑπέρ τρίτων ἐπιβαρύνσεων. Ἑκατοντάδες τέτοιες ἐπιβαρύνσεις ὑπέρ προνομιούχων τρίτων ἔχουν θεσπιστεῖ ἀπό τό πολιτικό σύστημα. Κανείς δέν γνωρίζει τό συνολικό ποσό τῆς ἐπιβάρυνσης, κυρίως διότι οἱ ὠφελούμενοι δέν ἐπιθυμοῦν νά γίνει γνωστό.
Χωρίς πάντως δυσκολία μπορεῖ νά ἐντοπιστεῖ δαπάνη –μεγαλύτερη ἀπό 10 δίς ἐτησίως– πού βαρύνει τούςπολλούς εἴτε ἀμέσως, εἴτε ἐμμέσως πρός ὄφελος πολύ πολύ λιγότερων. Κατά τή γνώμη μου πρέπει νά καταργηθοῦν ὅλες ἀνεξαιρέτως οἱ ὑπέρ τρίτων ἐπιβαρύνσεις μέ μιά ἁπλή διάταξη νόμου. Ἀφοῦ καταργηθοῦν ὅλες, ἄν ὑπάρχουν δυό τρεῖς πού πρέπει νά διατηρηθοῦν, ἄς θεσμοθετηθοῦν ἐκ νέου.
Ἡ μισθολογική δαπάνη
Μιά ἄλλη κατηγορία δαπανῶν ἀφορᾶ τά εἰσοδήματα ὅσων ἐργάζονται στό Δημόσιο καί τίς ΔΕΚΟ. Μετά τίςπρόσφατες περικοπές –λόγω μνημονίου– ἡ κατά κεφαλή δαπάνη μισθοδοσίας στίς ΔΕΚΟ εἶναι περίπου τρεῖςφορές –καί στό Δημόσιο δύο φορές– μεγαλύτερη ἀπό τή δαπάνη μισθοδοσίας στόν ἰδιωτικό τομέα. Τή μισθοδοσία στό Δημόσιο καί στίς ΔΕΚΟ πληρώνουν, σέ τελική ἀνάλυση, οἱ πολίτες τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα. Οἱ φτωχότεροι συντηροῦν τούς πλουσιότερους! Εἶναι ἡ κατάσταση αὐτή ἠθική; Εἶναι δίκαιη;
Δέν εἶναι ὅμως μόνο ἡ τεράστια διαφορά τῆς μισθολογικῆς δαπάνης, εἶναι καί τό γεγονός ὅτι στό Δημόσιοκαί στίς ΔΕΚΟ –κατά μέσον ὅρο– γιά τή δουλειά ἑνός πληρώνονται δύο. Ὁ δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Μπου-τάρης, ὁ μόνος ἴσως εἰλικρινής, εἶπε ὅτι στό δῆμο του ἀμείβονται 5.000 ἄνθρωποι, ἐνῶ θά μποροῦσε θαυμάσιανά γίνει ἡ δουλειά μέ 2.000! Κάντε τόν λογαριασμό: Ἡ μισθολογική δαπάνη εἶναι 2 μέ 3 φορές ὑψηλότερη ἀπό ὅ,τι στόν ἰδιωτικό τομέα καί πληρώνονται δύο φορές περισσότεροι ἀπό ὅ,τι χρειάζονται. Οἱ πολίτες λοιπόν τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα πληρώνουν 4 ἕως 6 φορές περισσότερα ἀπό ὅσα θά ἔπρεπε. Εἶναι ἠθικό; εἶναι δίκαιο; εἶναι ἀποτελεσματικό; Καί σέ αὐτή τήν κατηγορία δαπανῶν, ἡ συνολική περιττή δαπάνη πού βαρύνει τούς πολλούς καί ὠφελεῖ λίγους ὑπερβαίνει τά 10 δίς εὐρώ ἐτησίως.
Γραφειοκρατία-φοροδιαφυγή
Ἡ τρίτη κατηγορία δαπανῶν εἶναι οἱ δαπάνες πού προκαλοῦνται ἀπό τήν ἔλλειψη τοῦ μετρήματος, ἀπό τίςκλεψιές, τά λαδώματα καί τήν ἀπερίγραπτη πολυπλοκότητα καί ἠλιθιότητα τῆς γραφειοκρατίας. Τό οἰκονομικό χάος στά νοσοκομεῖα, οἱ ὑπερτιμολογήσεις στίς προμήθειες τοῦ Δημοσίου εἶναι γνωστά παραδείγματα γιά τά ὁποῖα ὑπάρχουν καί κάποιες ἐκτιμήσεις. Πολύ λιγότερο ἔχει ἐκτιμηθεῖ ἡ δαπάνη πού βαρύνει ὅλη τήν κοινωνία ἐξ αἰτίας τῆς ἀπώλειας χρόνου (ὁ χρόνος εἶναι χρῆμα!) πού προκαλεῖται ἀπό τήν πολυπλοκότητα τῆς γραφειοκρατίας («περάστε γιά ὑπόθεσή σας») καί ἀπό τήν προκλητική ἀνοχή τῆς ἀστυνομίας ἀπέναντι στήν παράνομη στάθμευση, στίς πορεῖες καί στίς καταλήψεις. Ἐκτιμῶ ὅτι μέ στοιχειῶδες νοικοκύρεμα μποροῦν εὔκολα νά ἐξοικονομηθοῦν περισσότερα ἀπό 5 δίς εὐρώ ἐτησίως. Διαιρέστε τούς φόρους πού πληρώνετε σέ τρεῖς ὁμάδες.
Στήν πρώτη περιλαμβάνονται οἱ φόροι πού ἀντιστοιχοῦν στίς δαπάνες πού θά ἔκανε τό κράτος ἄνπλήρωνε μέ ὅρους τῆς ἰδιωτικῆς οἰκονομίας αὐστηρά μόνο ὅσους χρειάζεται γιά νά κάνουν τή δουλειά. Στόν δεύτερο πίνακα θά βάλετε τά ποσά πού ἀντιστοιχοῦν στίς πληρωμές πού κάνει τό κράτος στούς ὑπεράριθμους πού ἔχει προσλάβει καί τά ποσά μέ τά ὁποῖα τούς πληρώνει πάνω ἀπό τά ἐπίπεδα τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα. Τέλος στόν τρίτο πίνακα βάλτε τά ποσά πού πληρώνετε γιά νά καλυφθοῦν οἱ ὑπερτιμολογήσεις, οἱ κλεψιές καί τό ἔλλειμμα στά ἔσοδα πού δημιουργοῦν οἱ φοροφυγάδες (κάθε φορά πού τό κράτος κάνει φορολογικές ρυθμίσεις κυνηγάει αὐτούς πού συνήθως πληρώνουν καί εὐνοεῖ τούς φοροφυγάδες). Ἄν δηλαδή εἶστε φορολογούμενος θεωρεῖστε τή φοροδιαφυγή ὡς δική σας δαπάνη. Ἄν πληρώνατε 1.000 εὐρώ ἐτησίως σέ φόρους, πῶς θά κατανέματε τό ποσό αὐτό στούς 3 πίνακες; Πρόχειρα θά ἔλεγα 450 εὐρώ στόν πρῶτο πίνακα, 350 στόν δεύτερο καί 200 στόν τρίτο. Κάθε φορολογούμενος τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα εἶναι ἐνδεχόμενο νά κάνει τή σκέψη, ἔστω ἀσυναισθήτως, ὅτι τό κράτος τοῦ παίρνει ἐκβιαστικά 1.000 εὐρώ ἐνῶ χρειάζεται κανονικά μόνο 450. Τόν ἐξοντώνει φορολογικά μέ τά ὑπόλοιπα 550 προκειμένου νά μή θίξει «τά κεκτημένα» καί «τά κατεστημένα».Ὑποστηρίζω ὅτι δέν θά ὑπάρξει μείωση τῆς φορο διαφυγῆς ὅσο διατηρεῖται ἡ πολυπλοκότητα τοῦ συστήματος καί κυρίως ἡ πεποίθηση ὅτι τό κράτος δαπανᾶ ἀσύστολα χωρίς νά ὑπάρχει ἠθικό ὑπόβαθρο γιά τίς δα-πάνες του καί χωρίς νά τηρεῖται ἡ ἀρχή τῆς δίκαιης κατανομῆς τῶν βαρῶν.
Πρωτογενές πλεόνασμα
Εἴμαστε στήν ἀρχή τοῦ τέταρτου μήνα τοῦ 2011. Μέ μόλις 10 ἀπό τά 25 δίς εὐρώ πού ἄνετα μποροῦν νά περικοποῦν, ἡ χρονιά θά μποροῦσε νά τελειώσει μέ πρωτογενές πλεόνασμα καί νά ἀλλάξει ἄρδην ἡ ψυχολογία τῶν ἀγορῶν. Ἄν μάλιστα συνδυαστοῦν οἱ περικοπές τῶν κρατικῶν δαπανῶν μέ γρήγορες καί ἀποφασιστικές διαρθρωτικές ἀλλαγές (ἁπλοποιήσεις, ἀποκρατικοποιήσεις, ἰδιωτικοποιήσεις, πώληση ἀκίνητης περιουσίας, ἀπελευθέρωση ἐπαγγελμάτων, περιορισμό τῆς συνδικαλιστικῆς ἀσυδοσίας, ἄνοιγμα ἀγορῶν, μεγαλύτερη ἐργασιακή εὐελιξία στό Δημόσιο καί στίς ΔΕΚΟ, κ.λπ.) ἡ Ἑλλάδα θά μποροῦσε μέχρι τό τέλος τοῦ χρόνου νά διαψεύσει ὅλες τίς ἀρνητικές προσδοκίες.
– Ὁ Economist σφάλλει ὅταν ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ κυ-βέρνησή μας ἔκανε ἡρωικές περικοπές δαπανῶν. Οἱ περικοπές ἦταν ἐν πολλοῖς ἄδικες καί καθόλου ἡρωικές. Σφάλλει ἐπίσης ὅταν ἰσχυρίζεται ὅτι μιά καί ἡ ἀναδιάρθρωση τοῦ χρέους εἶναι ἀναπόφευκτη, ἄς γίνει μιά ὥρα ἀρχύτερα. Ἡ ἀναδιάρθρωση θά καταστεῖ ἀναπόφευκτη μόνο ἄν ἡ κυβέρνησή μας συνεχίσει ὅ,τι κάνει: νά ξεζουμίζει τούς ἀσθενέστερους γιά νά συντηρεῖ τούς πλουσιότερους.
Ἀντιλαμβάνομαι ὅτι τό κόστος τῆς πολιτικῆς πού εἰσηγοῦμαι θά εἶναι μεγάλο. Θά ἔχει ὅμως θετικό ἀποτέλεσμα. Σέ δύο μόλις χρόνια ἡ Ἑλλάδα, ἔχοντας διαψεύσει ὅλες τίς κακές προβλέψεις, θά βρίσκεται –ἀνανεωμένη καί ζωντανή– σέ τροχιά γρήγορης ἀνάπτυξης. Ὅσοι ὑποστοῦν σήμερα τό κόστος θά πρέπει νά θυμοῦνται ὅτι γιά πολλά χρόνια προεξοφλοῦσαν τά μελλοντικά εἰσοδήματα τῶν πολιτῶν τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα πού εἶναι ἀσθενέστεροι. Τώρα θά πρέπει νά κάνουν ὑπομονή καί θυσίες γιά νά μπορέσουν νά πάρουν τό μερίδιό τους ὅτανἡ Ἑλλάδα συνέλθει.
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΝΟΣ
αναδημοσίευση απο την Εστία
Οι φόβοι της Τουρκίας από την ένταση μεταξύ Σουνιτών - Σιιτών
Κλιμάκωση της έξαρσης του φανατισμού φοβάται ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου στις χώρες Κόλπου και της Μέσης Ανατολής και προειδοποίησε, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Μπαχρέιν, για τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης της περιοχής.
"Είμαστε ενάντια σε κάθε φανατική έξαρση στην περιοχή μας ", δήλωσε στην κοινή συνέντευξη τύπου που παραχώρησε με τον ομόλογό του της κυβέρνησης του Μπαχρέιν , Αχμάντ αλ-Κχαλίφα, και πρόσθεσε: "Το Μπαχρέιν και οι χώρες του Κόλπου, είναι η ραχοκοκαλιά της σταθερότητας σε αυτή την περιοχή και για αυτό δεν επιθυμούμε να καλλιεργείται κάθε είδους ένταση σε αυτό το γεωστρατηγικά αλλά και οικονομικά πολύ σημαντικό τμήμα του πλανήτη".
Επίσης ο Νταβούτογλου επεσήμανε ότι το Μπαχρέιν, αποτελούσε κατά το παρελθόν, ένα καλό παράδειγμα αρμονικής συμβίωσης Σιϊτών, Σουνιτών και πιστών από άλλα δόγματα και επισήμανε την ανάγκη αποφυγής του θρησκευτικού φανατισμού.
"Αν συνδεθεί ο θρησκευτικός φανατισμός με τις πολιτικές διαφορές, τότε θα έχουμε προβλήματα και θα δούμε τις κοινωνίες μας να διαχωρίζονται από τις πολιτικές διαφορές και τη θρησκευτική ταυτότητα ", είπε.
Από την πλευρά του ο Αχμάντ αλ-Κχαλίφα, αρνήθηκε τις κατηγορίες, ότι η είσοδος στη χώρα των στρατιωτικών δυνάμεων, του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, μπορεί να χαρακτηριστεί ως εισβολή, ή πως τα μέτρα ασφαλείας στα οποία καταφεύγει η μειονότητα των Σουνιτών που κατέχει την εξουσία, στοχεύουν στον περιορισμό της πλειοψηφίας των Σιϊτών.
Σημειώνεται ότι τα στρατεύματα του Κόλπου που διοικούνται από τη Σαουδική Αραβία, μπήκαν στο Μπαχρέιν το Μάρτιο, κατόπιν κυβερνητικού αιτήματος, μετά από τις βίαιες συγκρούσεις διαδηλωτών με τις δυνάμεις ασφαλείας και την αποτυχία των τελευταίων να ελέγξουν τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, κίνηση που προκάλεσε την αντίδραση του Ιράν. Ο
Κχαλίφα, αναφερόμενος στο Ιράν, κάλεσε τον Αχμαντινετζάντ να αντιληφθεί ότι "αυτό που συμβαίνει στο εσωτερικό της χώρας είναι εκ διαμέτρου αντίθετο με αυτό που αντιλαμβάνεται ή φαντάζεται η Τεχεράνη ", ενώ ελπίζει ότι σύντομα οι Ιρανοί θα αντιληφθούν την πραγματικότητα.
Source : enet.gr
"Είμαστε ενάντια σε κάθε φανατική έξαρση στην περιοχή μας ", δήλωσε στην κοινή συνέντευξη τύπου που παραχώρησε με τον ομόλογό του της κυβέρνησης του Μπαχρέιν , Αχμάντ αλ-Κχαλίφα, και πρόσθεσε: "Το Μπαχρέιν και οι χώρες του Κόλπου, είναι η ραχοκοκαλιά της σταθερότητας σε αυτή την περιοχή και για αυτό δεν επιθυμούμε να καλλιεργείται κάθε είδους ένταση σε αυτό το γεωστρατηγικά αλλά και οικονομικά πολύ σημαντικό τμήμα του πλανήτη".
Επίσης ο Νταβούτογλου επεσήμανε ότι το Μπαχρέιν, αποτελούσε κατά το παρελθόν, ένα καλό παράδειγμα αρμονικής συμβίωσης Σιϊτών, Σουνιτών και πιστών από άλλα δόγματα και επισήμανε την ανάγκη αποφυγής του θρησκευτικού φανατισμού.
"Αν συνδεθεί ο θρησκευτικός φανατισμός με τις πολιτικές διαφορές, τότε θα έχουμε προβλήματα και θα δούμε τις κοινωνίες μας να διαχωρίζονται από τις πολιτικές διαφορές και τη θρησκευτική ταυτότητα ", είπε.
Από την πλευρά του ο Αχμάντ αλ-Κχαλίφα, αρνήθηκε τις κατηγορίες, ότι η είσοδος στη χώρα των στρατιωτικών δυνάμεων, του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, μπορεί να χαρακτηριστεί ως εισβολή, ή πως τα μέτρα ασφαλείας στα οποία καταφεύγει η μειονότητα των Σουνιτών που κατέχει την εξουσία, στοχεύουν στον περιορισμό της πλειοψηφίας των Σιϊτών.
Σημειώνεται ότι τα στρατεύματα του Κόλπου που διοικούνται από τη Σαουδική Αραβία, μπήκαν στο Μπαχρέιν το Μάρτιο, κατόπιν κυβερνητικού αιτήματος, μετά από τις βίαιες συγκρούσεις διαδηλωτών με τις δυνάμεις ασφαλείας και την αποτυχία των τελευταίων να ελέγξουν τις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, κίνηση που προκάλεσε την αντίδραση του Ιράν. Ο
Κχαλίφα, αναφερόμενος στο Ιράν, κάλεσε τον Αχμαντινετζάντ να αντιληφθεί ότι "αυτό που συμβαίνει στο εσωτερικό της χώρας είναι εκ διαμέτρου αντίθετο με αυτό που αντιλαμβάνεται ή φαντάζεται η Τεχεράνη ", ενώ ελπίζει ότι σύντομα οι Ιρανοί θα αντιληφθούν την πραγματικότητα.
Source : enet.gr
Δευτέρα 4 Απριλίου 2011
Δανία του νότου ή βορράς της Αφρικής ?
Από τις " Διαδρομές " με τη Λίζα Δουκακάρου
Την ώρα που η χώρα κάνει αιματηρές προσπάθειες να σταθεί στα πόδια της , η νέα υποβάθμιση της πιστοληπτικής της ικανότητας , λίγα εικοσιτετράωρα από την μετάθεση λύσης για τον Ιούνιο, είναι άλλο ένα πλήγμα για την Ελλάδα, αφού η αναβλητικότητα της Ευρώπης έχει ως θύμα τον συνήθη ύποπτο. Την περιφέρεια της Ευρώπης.
Διαπιστώνουμε με το χειρότερο τρόπο ότι , αν κάτι διακρίνει την Ενωμένη Ευρώπη, αυτό είναι η αντιφατικότητα μηνυμάτων και η βραδύτητα αποφάσεων.
Κάθε απόφαση , αντί να λύνει , περιπλέκει τα προβλήματα και κάθε νέα καθυστέρηση αυξάνει το κόστος διαχείρισής τους.Λογικά , τα ζητήματα του δημόσιου χρέους των χωρών - μελών θα έπρεπε να έχουν επιλυθεί με το Σύμφωνο Σταθερότητας από το 1998.Η να έχουν προβλεφθεί από τότε, συγκεκριμένοι τρόποι επίλυσης. Δεν νοείται νομισματική ομοσπονδία χωρίς αυτόματους μηχανισμούς στήριξης των μελών της.
Εδώ το πρόβλημα όχι μόνο δεν λύνεται, αλλά συνεχώς μετατοπίζεται, αναβάλλεται, επεκτείνεται, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τα κράτη και κυρίως τους λαούς.Με τέτοιου είδους πολιτική φυσικό επακόλουθο είναι η έκθεση των χωρών στη βουλιμική δυσπιστία των δανειστών και των κερδοσκόπων , που η ίδια η Ευρωπαική Ενωση έχει νομιμοποιήσει για να την αξιολογούν.
Κι' ενώ κάτη όπως οι ΗΠΑ, η Βρεττανία, η Κίνα χρηματοδοτούν το δημόσιο χρέος τους απο την κεντρική τους τράπεζα, η Ευρώπη το απαγορεύει στα μέλη της, εξαναγκάζοντάς τα να προσέρχονται στις όποιες ληστρικές αγορές.
Πρόσφατα δημοσιεύματα , ρίχνουν στο τραπέζι την πρόταση για ένα μίνι σχέδιο Μάρσαλ, μήπως και σταματήσει η καταστροφική " εξυγίανση" των χωρών του Νότου.Οπως ισχυρίζονται, η Νότια Ευρώπη είναι σημαντική εξαγωγική μονάδα των προιόντων του γαλλογερμανικού άξονα.
Οι αγορές του Νότου έχουν " κατεβάσει ρολά". Ο,τι ήταν να αγορασθεί αγοράσθηκε. Τώρα μόνο πουλάμε... Λέτε να μην γνωρίζουν οι " φίλοι" και δανειστές μας ότι η βαθιά ύφεση αναμένεται να κρατήσει τουλάχιστον μιά δεκαετία ? Το τελευταίο πράγμα στο οποίο αποβλέπουν είναι η αγοραστική μας δύνατότητα. Μάλλον κάποιοι υπεραισιόδοξοι πιστεύουν ακόμα ότι θα γίνουμε η Δανία του Νότου, αγνοώντας ότι έχουμε ήδη γίνει ο Βορράς της Αφρικής.
Source : Metro newspaper.
Την ώρα που η χώρα κάνει αιματηρές προσπάθειες να σταθεί στα πόδια της , η νέα υποβάθμιση της πιστοληπτικής της ικανότητας , λίγα εικοσιτετράωρα από την μετάθεση λύσης για τον Ιούνιο, είναι άλλο ένα πλήγμα για την Ελλάδα, αφού η αναβλητικότητα της Ευρώπης έχει ως θύμα τον συνήθη ύποπτο. Την περιφέρεια της Ευρώπης.
Διαπιστώνουμε με το χειρότερο τρόπο ότι , αν κάτι διακρίνει την Ενωμένη Ευρώπη, αυτό είναι η αντιφατικότητα μηνυμάτων και η βραδύτητα αποφάσεων.
Κάθε απόφαση , αντί να λύνει , περιπλέκει τα προβλήματα και κάθε νέα καθυστέρηση αυξάνει το κόστος διαχείρισής τους.Λογικά , τα ζητήματα του δημόσιου χρέους των χωρών - μελών θα έπρεπε να έχουν επιλυθεί με το Σύμφωνο Σταθερότητας από το 1998.Η να έχουν προβλεφθεί από τότε, συγκεκριμένοι τρόποι επίλυσης. Δεν νοείται νομισματική ομοσπονδία χωρίς αυτόματους μηχανισμούς στήριξης των μελών της.
Εδώ το πρόβλημα όχι μόνο δεν λύνεται, αλλά συνεχώς μετατοπίζεται, αναβάλλεται, επεκτείνεται, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τα κράτη και κυρίως τους λαούς.Με τέτοιου είδους πολιτική φυσικό επακόλουθο είναι η έκθεση των χωρών στη βουλιμική δυσπιστία των δανειστών και των κερδοσκόπων , που η ίδια η Ευρωπαική Ενωση έχει νομιμοποιήσει για να την αξιολογούν.
Κι' ενώ κάτη όπως οι ΗΠΑ, η Βρεττανία, η Κίνα χρηματοδοτούν το δημόσιο χρέος τους απο την κεντρική τους τράπεζα, η Ευρώπη το απαγορεύει στα μέλη της, εξαναγκάζοντάς τα να προσέρχονται στις όποιες ληστρικές αγορές.
Πρόσφατα δημοσιεύματα , ρίχνουν στο τραπέζι την πρόταση για ένα μίνι σχέδιο Μάρσαλ, μήπως και σταματήσει η καταστροφική " εξυγίανση" των χωρών του Νότου.Οπως ισχυρίζονται, η Νότια Ευρώπη είναι σημαντική εξαγωγική μονάδα των προιόντων του γαλλογερμανικού άξονα.
Οι αγορές του Νότου έχουν " κατεβάσει ρολά". Ο,τι ήταν να αγορασθεί αγοράσθηκε. Τώρα μόνο πουλάμε... Λέτε να μην γνωρίζουν οι " φίλοι" και δανειστές μας ότι η βαθιά ύφεση αναμένεται να κρατήσει τουλάχιστον μιά δεκαετία ? Το τελευταίο πράγμα στο οποίο αποβλέπουν είναι η αγοραστική μας δύνατότητα. Μάλλον κάποιοι υπεραισιόδοξοι πιστεύουν ακόμα ότι θα γίνουμε η Δανία του Νότου, αγνοώντας ότι έχουμε ήδη γίνει ο Βορράς της Αφρικής.
Source : Metro newspaper.
Ο Ι. Μάζης για την Μεσανατολική κρίση
Τσερεζόλε Ε.
* Πώς κρίνετε τη στάση, πρώτον, του Αραβικού Συνδέσμου και, δεύτερον, της Αφρικανικής Ένωσης στην επέμβαση στη Λιβύη;
Και οι δύο αυτοί διεθνείς οργανισμοί είναι εξαιρετικά επιφυλακτικοί με τη δυτική επέμβαση στη Λιβύη. Δεν επιθυμούν σε καμία περίπτωση χερσαία επέμβαση στο έδαφος της Λιβύης από ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις φοβούμενες μια συλλογική αντίδραση του αραβομουσουλμανικού κόσμου, η οποία θα τροφοδοτούσε τον ισλαμιστικό εξτρεμισμό. Παρ' όλα αυτά δίδουν με την επαμφοτερίζουσα στάση τους όλο τον χρόνο αλλά και νομιμοποιούν αυτές τις επεμβάσεις. Συνεπώς η στάση τους καταλήγει να στηρίζει επί της ουσίας τον δυτικό στρατηγικό σχεδιασμό στην περιοχή.
* Ποιες οι επιδιώξεις της Τουρκίας στην κρίση της Λιβύης με όχημα το ΝΑΤΟ; Με άλλα λόγια πώς εγγράφεται η κρίση στη Λιβύη στα ευρύτερα τουρκικά σχέδια στη Μέση Ανατολή;
Η Τουρκία, αφού έδειξε πάλι τη γνωστή της απειθαρχία στις ΝΑΤΟϊκές δομές, ζήτησε και πήρε τον έλεγχο του αεροδρομίου της Βεγγάζης για να στηρίξει «ανθρωπιστικές αποστολές» των βομβαρδιζόντων τη Λιβύη δυτικών δυνάμεων. Πάντως, το βέβαιον είναι ότι είναι εύκολο να κοροϊδεύεις τους πάντες για λίγο, λίγους για πάντα, αλλά όλους και για πάντα, είναι αδύνατο. Αυτό θα το αντιληφθεί η γείτων και σύμμαχος λίαν συντόμως, όταν το ντόμινο των εξεγέρσεων (το οποίο... προφανώς επυροδοτήθη στο Μαγκρέμπ και τη Μέση Ανατολή κατόπιν... της αυτοπυρπολήσεως του δυστυχούς Τυνησίου πλανοδίου οπωροπώλου) καταλήξει εις τα σύνορά της... Η υπόθεση των κουρδικών πληθυσμών στη Συρία και το Ιράν, όπως και το ήδη υπαρκτό κρατικό μόρφωμα του Ιρακινού Κουρδιστάν αλλά και οι δικοί της κουρδικοί πληθυσμοί της τάξεως των 20 εκατομμυρίων ψυχών πρέπει να την εμβάλουν σε προβληματισμό...
Η Τουρκία πάντως, δεν είναι ευχαριστημένη με την ανατροπή του status quo στη Λιβύη, διότι βλάπτονται σημαντικά οικονομικά της συμφέροντα, τα ήδη εδραιωμένα μέσω του καθεστώτος Καντάφι. Προσπαθεί όμως να εγγράψει, έστω και καθυστερημένα, κάποιες υποθήκες ιμπεριαλιστικού και αποικιοκρατικού τύπου στη Λιβύη, έστω με την καθυστερημένη (αλλά απαιτητική σε εμπράγματα ανταλλάγματα επί του λιβυκού εδάφους) συμμετοχή της.
* Τι επιπτώσεις μπορεί να έχει η επέμβαση των δυτικών στη Λιβύη στις άλλες εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο;
Ισχυροί και σοβαροί αμερικανικοί παράγοντες, όπως ο ναύαρχος Τ. Σταυρίδης, εκφράζουν την ανησυχία τους κατά πόσον η επιχείρηση αυτή συμβαδίζει με τα συμφέροντα των ΗΠΑ εφόσον εντοπίζονται ήδη μεταξύ των εξεγερμένων «ψήγματα» μαχητών της Αλ Κάιντα και άλλα «στοιχεία» άγνωστα στις αρμόδιες υπηρεσίες της Ουάσιγκτον. Επίσης την ίδια αμφιβολία εξέφρασε ο ναύαρχος για πιθανές χερσαίες επεμβάσεις του ΝΑΤΟ στη χώρα. Εάν όμως δεν καταλήξει η όλη επιχείρηση σε διχοτόμηση της χώρας, ώστε να εξασφαλιστεί και ένα τμήμα ζωτικού χώρου υπάρξεως των φιλοκανταφικών φυλών και της φυλής του Καντάφι, η υπόθεση αυτή φοβούμαι ότι θα εξελιχθεί σε κλασικό αποικιοκρατικό μολυσματικό βάλτο για την περιοχή της Β. Αφρικής και της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Ο υπόλοιπος αραβικός κόσμος θα ενοχληθεί μόνο με ευρείας κλίμακος ΝΑΤΟϊκή χερσαία επέμβαση, η οποία, όμως, όπως φαίνεται, δεν είναι απαραίτητη. Ήδη ειδικές δυτικές ομάδες συγκεκαλυμμένων ενεργειών δρούν στα λιβυκά εδάφη προς υποστήριξη πάσης φύσεως των εξεγερθέντων... Πάντως, εάν υποτεθεί ότι μια τέτοιου τύπου επέμβαση θα πραγματοποιηθεί, φοβούμαι ότι η ανοχή της Αφρικανικής Ενώσεως και του Αραβικού Συνδέσμου θα δοκιμαστεί σοβαρά. Και κάτι ακόμη: η ΝΑΤΟϊκή και αγγλογαλλική επέμβαση στη Λιβύη δεν δίδει τα σωστά μηνύματα στα πρώην και νυν «ενοχλητικά» αλλά με διάθεση να «μετανοήσουν» αραβομουσουλμανικά ή και όχι (π.χ. Β. Κορέα) κράτη. Τα διδάσκει να μην στραφούν προς τη Δύση και να μην την εμπιστεύονται! Διότι, αν τύχει και το κάμουν, θα... τιμωρηθούν, όπως η Λιβύη!
* Μπαχρέιν, Υεμένη, Συρία: το ντόμινο συνεχίζεται, με τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας. Τελικά ο 21ος αιώνας ξεκινά τώρα γι' αυτές τις χώρες; Υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά; Βασικές διαφορές;
Θα μπορούσαμε να πούμε, χωρίς αυτό να αποτελεί κατ' ανάγκην θετική αξιολογική κρίση, ότι μάλλον ο 21ος αιώνας ξεκινά τώρα για τις χώρες αυτές. Ξέρετε, κ. Τσερεζόλε, το ότι εμείς οι δυτικοί έχουμε ανακαλύψει «το φάρμακο της ευλογιάς» δεν σημαίνει ότι οι λαοί αυτοί είναι «κατ' ανάγκην άρρωστοι»! Το βέβαιον είναι ότι ο δυτικός στρατηγικός σχεδιασμός δεν ανέχεται πλέον τον οιονδήποτε «εκβιασμό» από καθεστώτα της περιοχής, τα οποία τυχαίνει να διαθέτουν τεράστια και υψηλής ποιότητος αποθέματα υδρογονανθράκων. Η οικονομική κρίση επιταχύνει τα πράγματα και οξύνει τις εντάσεις προωθώντας «θερμές» λύσεις, τύπου Λιβύης, εκεί όπου δεν μπορούν να διευθετηθούν τα πράγματα «εσωτερικώς», υπό «τύπον Αιγύπτου...».
* Το γεγονός ότι οι διαδηλώσεις έφθασαν ώς τη Συρία καθιστά την Τεχεράνη σιωπηλή. Πώς λειτουργεί πλέον ευρύτερα το παζλ των συμμαχιών στη Μέση Ανατολή, με τις ΗΠΑ να αντιμετωπίζουν διλήμματα όπως αυτό στο Μπαχρέιν;
Η Υεμένη και το Μπαχρέιν, πιστεύω ότι θα διαδώσουν συντόμως στον μυχό του Αραβο-περσικού Κόλπου, στη σαουδαραβική πλευρά, τον ιό της σιιτικής εξεγέρσεως. Κατά την άποψή μου, αυτή είναι η απάντηση της Τεχεράνης στο «σουνιτικό ντόμινο του οπωροπώλου», το οποίον έθεσε ήδη σε κίνδυνο τη σταθερότητα της μπααθικής συμμάχου της, της Συρίας! Αν η Συρία υποστεί μίαν αλλαγή καθεστώτος, το συντηρητικό σουνιτικό στοιχείο θα κανοναρχήσει τις πολιτικές και πολιτειακές εξελίξεις στην περιοχή μη δυνάμενο όμως ούτε αυτό να αποφύγει τις φυγόκεντρες τάσεις των 7 εκατομμυρίων περίπου Κούρδων της ΒΑ Συρίας, οι οποίοι μάλλον θα αξιοποιήσουν τη ρευστότητα της επελθησομένης καταστάσεως. Αυτό το γεγονός είναι φυσικό ότι δεν θα αφήσει ανεπηρέαστο και τον πληθυσμό των 11 εκατομμυρίων περίπου Κούρδων επί των ιρανικών εδαφών. Άλλωστε εστίες αναταραχών και συλλήψεις δημοσιογράφων και πολιτικών έχουν ήδη αρχίσει να σημειούνται και στο Ιράν. Αν αυτό το πάζλ συνεχίσει να συμπληρούται, το κουρδικό στοιχείο στα τουρκικά εδάφη της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ανατολίας δεν θα μείνει αδιάφορο. Δεν μπορώ να προβλέψω την ένταση του «ενδιαφέροντός του», πάντως είναι βέβαιον πως το ενδιαφέρον αυτό θα υπάρξει και θα ενισχυθεί ποικιλοτρόπως και από το Ιρακινό Κουρδιστάν, το οποίο ήδη έχει αρχίσει να κινείται προς την «τακτοποίηση του θέματος του Κιρκούκ» και των εξαιρετικής ποιότητος κοιτασμάτων πετρελαίου που διαθέτει το υπέδαφός του (Light Kirkuk).
* Μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 σύσσωμοι οι αναλυτές εστίαζαν το ενδιαφέρον τους στους ισλαμιστές, και την Αλ Κάιντα κ.ά., ωστόσο σήμερα οι ισλαμιστές μοιάζουν «εκτός νυμφώνος». Αυτή η κατάσταση είναι διαρκείας ή συγκυριακή; Δηλαδή η ισλαμιστική παρουσία στο μέλλον θα είναι καθοριστική ή θα είναι μια τάση μεταξύ άλλων;
Eκτιμώ ότι ο δυτικός σχεδιασμός ελπίζει και εύχεται οι ισλαμιστές να αποτελέσουν μίαν πολιτική τάση μεταξύ άλλων τάσεων. Και φυσικά με τον τρόπο αυτόν να φθαρούν πολιτικώς, με «ειρηνικόκοινοβουλευτικό τρόπο», ώστε να μην εξαναγκαστούν καταπιεζόμενοι να οδηγηθούν σε ακραίες κοινωνικοπολιτικές και παραστρατιωτικές εκρήξεις. Si non e vero, e ben trovato! Είναι απολύτως αληθές ότι το πραγματικό Ισλάμ και τα ιερά του κείμενα δεν συμφωνούν με την τρομοκρατία. Ιδιαίτερα όταν αυτά ερμηνεύονται και διδάσκονται από πραγματικούς νομοκανονολόγους. Αλλά όποιος μελετήσει κάπως συστηματικότερα το πολιτικό Ισλάμ, ιδιαίτερα υπό το φως των Αλ Αφγάνι, Μωχάμεντ Αμπντόχ και Σαγίντ Κουτμπ (ουδείς εξ αυτών υπήρξε νομοκανονολόγος των ιερών ισλαμικών κειμένων), θα αντιληφθεί ότι αυτό δεν είναι προφανές. Ίσως, κατά τη δική μου άποψη, οι μεταβάσεις αυτές έπρεπε να γίνουν ομαλότερα και εν συνεργασία με τα υπάρχοντα καθεστώτα... Αλλά, βλέπετε, κ. Τσερεζόλε, η κρίση δεν περιμένει... και συνεπώς ούτε η ενεργοβόρος Δύση μπορεί να περιμένει...
Source :avgi.gr
* Πώς κρίνετε τη στάση, πρώτον, του Αραβικού Συνδέσμου και, δεύτερον, της Αφρικανικής Ένωσης στην επέμβαση στη Λιβύη;
Και οι δύο αυτοί διεθνείς οργανισμοί είναι εξαιρετικά επιφυλακτικοί με τη δυτική επέμβαση στη Λιβύη. Δεν επιθυμούν σε καμία περίπτωση χερσαία επέμβαση στο έδαφος της Λιβύης από ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις φοβούμενες μια συλλογική αντίδραση του αραβομουσουλμανικού κόσμου, η οποία θα τροφοδοτούσε τον ισλαμιστικό εξτρεμισμό. Παρ' όλα αυτά δίδουν με την επαμφοτερίζουσα στάση τους όλο τον χρόνο αλλά και νομιμοποιούν αυτές τις επεμβάσεις. Συνεπώς η στάση τους καταλήγει να στηρίζει επί της ουσίας τον δυτικό στρατηγικό σχεδιασμό στην περιοχή.
* Ποιες οι επιδιώξεις της Τουρκίας στην κρίση της Λιβύης με όχημα το ΝΑΤΟ; Με άλλα λόγια πώς εγγράφεται η κρίση στη Λιβύη στα ευρύτερα τουρκικά σχέδια στη Μέση Ανατολή;
Η Τουρκία, αφού έδειξε πάλι τη γνωστή της απειθαρχία στις ΝΑΤΟϊκές δομές, ζήτησε και πήρε τον έλεγχο του αεροδρομίου της Βεγγάζης για να στηρίξει «ανθρωπιστικές αποστολές» των βομβαρδιζόντων τη Λιβύη δυτικών δυνάμεων. Πάντως, το βέβαιον είναι ότι είναι εύκολο να κοροϊδεύεις τους πάντες για λίγο, λίγους για πάντα, αλλά όλους και για πάντα, είναι αδύνατο. Αυτό θα το αντιληφθεί η γείτων και σύμμαχος λίαν συντόμως, όταν το ντόμινο των εξεγέρσεων (το οποίο... προφανώς επυροδοτήθη στο Μαγκρέμπ και τη Μέση Ανατολή κατόπιν... της αυτοπυρπολήσεως του δυστυχούς Τυνησίου πλανοδίου οπωροπώλου) καταλήξει εις τα σύνορά της... Η υπόθεση των κουρδικών πληθυσμών στη Συρία και το Ιράν, όπως και το ήδη υπαρκτό κρατικό μόρφωμα του Ιρακινού Κουρδιστάν αλλά και οι δικοί της κουρδικοί πληθυσμοί της τάξεως των 20 εκατομμυρίων ψυχών πρέπει να την εμβάλουν σε προβληματισμό...
Η Τουρκία πάντως, δεν είναι ευχαριστημένη με την ανατροπή του status quo στη Λιβύη, διότι βλάπτονται σημαντικά οικονομικά της συμφέροντα, τα ήδη εδραιωμένα μέσω του καθεστώτος Καντάφι. Προσπαθεί όμως να εγγράψει, έστω και καθυστερημένα, κάποιες υποθήκες ιμπεριαλιστικού και αποικιοκρατικού τύπου στη Λιβύη, έστω με την καθυστερημένη (αλλά απαιτητική σε εμπράγματα ανταλλάγματα επί του λιβυκού εδάφους) συμμετοχή της.
* Τι επιπτώσεις μπορεί να έχει η επέμβαση των δυτικών στη Λιβύη στις άλλες εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο;
Ισχυροί και σοβαροί αμερικανικοί παράγοντες, όπως ο ναύαρχος Τ. Σταυρίδης, εκφράζουν την ανησυχία τους κατά πόσον η επιχείρηση αυτή συμβαδίζει με τα συμφέροντα των ΗΠΑ εφόσον εντοπίζονται ήδη μεταξύ των εξεγερμένων «ψήγματα» μαχητών της Αλ Κάιντα και άλλα «στοιχεία» άγνωστα στις αρμόδιες υπηρεσίες της Ουάσιγκτον. Επίσης την ίδια αμφιβολία εξέφρασε ο ναύαρχος για πιθανές χερσαίες επεμβάσεις του ΝΑΤΟ στη χώρα. Εάν όμως δεν καταλήξει η όλη επιχείρηση σε διχοτόμηση της χώρας, ώστε να εξασφαλιστεί και ένα τμήμα ζωτικού χώρου υπάρξεως των φιλοκανταφικών φυλών και της φυλής του Καντάφι, η υπόθεση αυτή φοβούμαι ότι θα εξελιχθεί σε κλασικό αποικιοκρατικό μολυσματικό βάλτο για την περιοχή της Β. Αφρικής και της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Ο υπόλοιπος αραβικός κόσμος θα ενοχληθεί μόνο με ευρείας κλίμακος ΝΑΤΟϊκή χερσαία επέμβαση, η οποία, όμως, όπως φαίνεται, δεν είναι απαραίτητη. Ήδη ειδικές δυτικές ομάδες συγκεκαλυμμένων ενεργειών δρούν στα λιβυκά εδάφη προς υποστήριξη πάσης φύσεως των εξεγερθέντων... Πάντως, εάν υποτεθεί ότι μια τέτοιου τύπου επέμβαση θα πραγματοποιηθεί, φοβούμαι ότι η ανοχή της Αφρικανικής Ενώσεως και του Αραβικού Συνδέσμου θα δοκιμαστεί σοβαρά. Και κάτι ακόμη: η ΝΑΤΟϊκή και αγγλογαλλική επέμβαση στη Λιβύη δεν δίδει τα σωστά μηνύματα στα πρώην και νυν «ενοχλητικά» αλλά με διάθεση να «μετανοήσουν» αραβομουσουλμανικά ή και όχι (π.χ. Β. Κορέα) κράτη. Τα διδάσκει να μην στραφούν προς τη Δύση και να μην την εμπιστεύονται! Διότι, αν τύχει και το κάμουν, θα... τιμωρηθούν, όπως η Λιβύη!
* Μπαχρέιν, Υεμένη, Συρία: το ντόμινο συνεχίζεται, με τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας. Τελικά ο 21ος αιώνας ξεκινά τώρα γι' αυτές τις χώρες; Υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά; Βασικές διαφορές;
Θα μπορούσαμε να πούμε, χωρίς αυτό να αποτελεί κατ' ανάγκην θετική αξιολογική κρίση, ότι μάλλον ο 21ος αιώνας ξεκινά τώρα για τις χώρες αυτές. Ξέρετε, κ. Τσερεζόλε, το ότι εμείς οι δυτικοί έχουμε ανακαλύψει «το φάρμακο της ευλογιάς» δεν σημαίνει ότι οι λαοί αυτοί είναι «κατ' ανάγκην άρρωστοι»! Το βέβαιον είναι ότι ο δυτικός στρατηγικός σχεδιασμός δεν ανέχεται πλέον τον οιονδήποτε «εκβιασμό» από καθεστώτα της περιοχής, τα οποία τυχαίνει να διαθέτουν τεράστια και υψηλής ποιότητος αποθέματα υδρογονανθράκων. Η οικονομική κρίση επιταχύνει τα πράγματα και οξύνει τις εντάσεις προωθώντας «θερμές» λύσεις, τύπου Λιβύης, εκεί όπου δεν μπορούν να διευθετηθούν τα πράγματα «εσωτερικώς», υπό «τύπον Αιγύπτου...».
* Το γεγονός ότι οι διαδηλώσεις έφθασαν ώς τη Συρία καθιστά την Τεχεράνη σιωπηλή. Πώς λειτουργεί πλέον ευρύτερα το παζλ των συμμαχιών στη Μέση Ανατολή, με τις ΗΠΑ να αντιμετωπίζουν διλήμματα όπως αυτό στο Μπαχρέιν;
Η Υεμένη και το Μπαχρέιν, πιστεύω ότι θα διαδώσουν συντόμως στον μυχό του Αραβο-περσικού Κόλπου, στη σαουδαραβική πλευρά, τον ιό της σιιτικής εξεγέρσεως. Κατά την άποψή μου, αυτή είναι η απάντηση της Τεχεράνης στο «σουνιτικό ντόμινο του οπωροπώλου», το οποίον έθεσε ήδη σε κίνδυνο τη σταθερότητα της μπααθικής συμμάχου της, της Συρίας! Αν η Συρία υποστεί μίαν αλλαγή καθεστώτος, το συντηρητικό σουνιτικό στοιχείο θα κανοναρχήσει τις πολιτικές και πολιτειακές εξελίξεις στην περιοχή μη δυνάμενο όμως ούτε αυτό να αποφύγει τις φυγόκεντρες τάσεις των 7 εκατομμυρίων περίπου Κούρδων της ΒΑ Συρίας, οι οποίοι μάλλον θα αξιοποιήσουν τη ρευστότητα της επελθησομένης καταστάσεως. Αυτό το γεγονός είναι φυσικό ότι δεν θα αφήσει ανεπηρέαστο και τον πληθυσμό των 11 εκατομμυρίων περίπου Κούρδων επί των ιρανικών εδαφών. Άλλωστε εστίες αναταραχών και συλλήψεις δημοσιογράφων και πολιτικών έχουν ήδη αρχίσει να σημειούνται και στο Ιράν. Αν αυτό το πάζλ συνεχίσει να συμπληρούται, το κουρδικό στοιχείο στα τουρκικά εδάφη της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ανατολίας δεν θα μείνει αδιάφορο. Δεν μπορώ να προβλέψω την ένταση του «ενδιαφέροντός του», πάντως είναι βέβαιον πως το ενδιαφέρον αυτό θα υπάρξει και θα ενισχυθεί ποικιλοτρόπως και από το Ιρακινό Κουρδιστάν, το οποίο ήδη έχει αρχίσει να κινείται προς την «τακτοποίηση του θέματος του Κιρκούκ» και των εξαιρετικής ποιότητος κοιτασμάτων πετρελαίου που διαθέτει το υπέδαφός του (Light Kirkuk).
* Μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 σύσσωμοι οι αναλυτές εστίαζαν το ενδιαφέρον τους στους ισλαμιστές, και την Αλ Κάιντα κ.ά., ωστόσο σήμερα οι ισλαμιστές μοιάζουν «εκτός νυμφώνος». Αυτή η κατάσταση είναι διαρκείας ή συγκυριακή; Δηλαδή η ισλαμιστική παρουσία στο μέλλον θα είναι καθοριστική ή θα είναι μια τάση μεταξύ άλλων;
Eκτιμώ ότι ο δυτικός σχεδιασμός ελπίζει και εύχεται οι ισλαμιστές να αποτελέσουν μίαν πολιτική τάση μεταξύ άλλων τάσεων. Και φυσικά με τον τρόπο αυτόν να φθαρούν πολιτικώς, με «ειρηνικόκοινοβουλευτικό τρόπο», ώστε να μην εξαναγκαστούν καταπιεζόμενοι να οδηγηθούν σε ακραίες κοινωνικοπολιτικές και παραστρατιωτικές εκρήξεις. Si non e vero, e ben trovato! Είναι απολύτως αληθές ότι το πραγματικό Ισλάμ και τα ιερά του κείμενα δεν συμφωνούν με την τρομοκρατία. Ιδιαίτερα όταν αυτά ερμηνεύονται και διδάσκονται από πραγματικούς νομοκανονολόγους. Αλλά όποιος μελετήσει κάπως συστηματικότερα το πολιτικό Ισλάμ, ιδιαίτερα υπό το φως των Αλ Αφγάνι, Μωχάμεντ Αμπντόχ και Σαγίντ Κουτμπ (ουδείς εξ αυτών υπήρξε νομοκανονολόγος των ιερών ισλαμικών κειμένων), θα αντιληφθεί ότι αυτό δεν είναι προφανές. Ίσως, κατά τη δική μου άποψη, οι μεταβάσεις αυτές έπρεπε να γίνουν ομαλότερα και εν συνεργασία με τα υπάρχοντα καθεστώτα... Αλλά, βλέπετε, κ. Τσερεζόλε, η κρίση δεν περιμένει... και συνεπώς ούτε η ενεργοβόρος Δύση μπορεί να περιμένει...
Source :avgi.gr
Σάββατο 2 Απριλίου 2011
Ζητείται αφύπνιση
του Κωνσταντίνου Παύλου, Υποστράτηγου ε.α.
Κάθε σκεπτόμενος Έλληνας διακατέχεται σήμερα ,από θλίψη , οργή και αγανάκτηση, τόσο για αυτά που συμβαίνουν και μας έχουν οδηγήσει στα «ύψη » της διεθνούς ανυποληψίας και απαξίωσης, όσο και εκ του γεγονότος ότι οι πολιτικοί μας, δεν θέλουν να αντιληφθούν το αυτονόητο, δηλαδή ότι «δεν πάει άλλο πια».
Βεβαίως κάθε Κυβέρνηση εκλέγεται από τον λαό για να κυβερνά την χώρα. Δικές της είναι οι αποφάσεις, αλλά και δικές της οι εξ΄αυτών ευθύνες. Στις Δημοκρατίες, όμως είναι όχι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση κάθε ενεργού πολίτου , να κρίνει τις όποιες αποφάσεις ,θετικά ή αρνητικά, εκφράζοντας ελεύθερα την γνώμη του, πολύ περισσότερο όταν οι αντοχές της κοινωνίας έχουν κτυπήσει κόκκινο, όπως τώρα .
Οι Έλληνες σήμερα διακατέχονται από συσσωρευμένο μίσος προς ότι εκφράζει το κράτος και τούτο διότι αυτό επί δεκαετίες ολιγωρεί. Εάν οι εκφραστές των πολιτικών μας συστημάτων είχαν την ευαισθησία να κατεβούν και να ζήσουν την καθημερινότητα ,όχι φυσικά με συνοδείες ,φρουρές και προαναγγελίες επισκέψεων, αλλά σαν απλοί πολίτες θα καταλάβαιναν πολλά πράγματα και θα μάθαιναν άλλα τόσα για τις αιτίες της απόλυτης απαξίωσης πολιτικών και πολιτικής από τον λαό.
Είναι γεγονός μη επιδεχόμενο αμφισβήτηση ότι διερχόμεθα την μεγαλύτερη -από την απελευθέρωσή μας- εθνική και κοινωνική κρίση.
Εάν δεν συνέλθουμε άμεσα ,από τα βιώματα των παθογενειών που μας κατατρύχουν σαν λαό ,θα υποστούμε μη αναστρέψιμη καταστροφή με απρόβλεπτες εθνικές συνέπειες.
Οι πολιτικές των πολιτικών μας, τα τελευταία 36 χρόνια, μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα. Οι ευθύνες των είναι τεράστιες για:
-Την οικονομική μας εξαθλίωση
-Την αλόγιστη ρουσφετολογική διόγκωση του δημοσίου, σε ανθρώπινο δυναμικό και όχι μόνο.
-Το ανεξέλεγκτο , της υπολειτουργίας και την παραλυσία της κρατικής μηχανής.
Με ότι αυτό συνεπάγεται για τους πολίτες.
-Την ανοχή των αυθαιρεσιών και της «ιδιοκτησιακής» αντίληψης των εργαζομένων, ως προς τα χειριζόμενα –από αυτούς μέσα κοινωνικής ωφελείας
-Την γενικευμένη διαφθορά ,που στην κυριολεξία μαστίζει την χώρα μας ,επί δεκαετίες, άνευ ουδεμιάς, ουσιαστικής ,αντιδράσεως του συστήματος
-Την «άλωση» της χώρας μας από τις ορδές των ανεξέλεγκτα, εισερχομένων –συνεχώς-,λαθρομεταναστών με όλα τα θλιβερά, εξ΄ αυτού, επακόλουθα που αντιμετωπίζουμε ,νυχθημερόν κράτος και λαός
-Την πρωτοφανή για κυρίαρχη χώρα, ηττοπάθεια και ενδοτικότητα, με την οποία αντιμετωπίζουμε τις συνεχείς και κάθε μορφής, προκλητικές αμφισβητήσεις και απειλές, της εθνικής μας κυριαρχίας ,υπό των γειτόνων μας!
Κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Όλοι είμαστε υπεύθυνοι ή συνυπεύθυνοι για το σημερινό μας κατάντημα .Αλλά η μεγίστη ευθύνη ανήκει στους πολιτικούς μας. Αυτοί κυβερνούσαν και γνώριζαν τι έκαναν και που μας οδηγούσε- η ανοχή εκ μέρους των – της ασυδοσίας και ο άκρατος ευδαιμονισμός , αλλά αδιαφορούσαν για την κατάληξη και τις συνέπειες της ρουσφετολογικής πολιτικής των! Ουδείς είχε, την ευαισθησία και την τόλμη να αντίδραση -προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον, του κομματικού -ώστε να επαναφέρει το σύστημα στην κανονική του λειτουργία και να ανακόψει την πτωτική μας πορεία προς την αυτοκαταστροφή.
Τώρα όλοι δήθεν εξανίστανται και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την τελική κατάληξη, επιδιδόμενοι - εξοργιστικά και μέχρις αηδίας- στο να επιρρίπτουν οι μεν τις ευθύνες στους δε και όλοι μαζί να τις αποποιούνται με απαράδεκτες πολιτικές μεθοδεύσεις, που βιώνουμε καθημερινώς.!!!
Βγήκε ο γνωστός αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως , να προσθέσει στο «ανθολόγιο των αποφθεγμάτων του», ότι μαζί τα φάγαμε!, Θέλοντας κατ΄ αυτόν τον τρόπο να μεταφέρει την πορεία των τεραστίων ευθυνών, του πολιτικού συστήματος , στον λαό. Δεν νομίζω ότι αξίζει τον κόπο απαντήσεως.
Τα πολιτικά μας κόμματα αλληλοκατηγορούνται, από μακρού και με φανατισμό για διαφθορά και «σαπίλα»!
Για τα τεράστια σκάνδαλα, του χρηματιστήριου, των ομoλογων, του Βατοπεδίου, της Ζήμενς και πολλά άλλα , υπάρχουν, τεράστιες πολιτικές ευθύνες –όμως σκάνδαλα και ένοχοι, έχουν μπει, με πολιτικές μεθοδεύσεις , στο χρονοντούλαπο της συγκάλυψης και της ατιμωρησίας», λόγω γενικευμένης πολιτικής απροθυμίας, να διαλευκανθούν.
Έχει καταστεί πλέον πίστη στον απλό και έντιμο Έλληνα ότι βιώνουμε μια απονομιμοποίηση του πολιτικού μας συστήματος, ώστε δια της αλληλοπροστασίας των ένοχων, να αυτοπροστατεύεται και το σύστημα!
Είναι απορίας άξιον πως οι πολιτικοί μας δεν αντιλαμβάνονται την οργή του λαού; Πως δεν καταλαβαίνουν ότι:
Απηυδήσαμε, βαρεθήκαμε, σιχαθήκαμε, να ακούμε και να διαβάζουμε, 24/ώρες το 24ωρο για πολιτικές ευθύνες, για κλέφτες,απατεώνες, λαμόγια, φοροφυγάδες, δολοπλόκους εκβιαστές σωματέμπορους, κερδοσκόπους, λαθρομετανάστες, χασισέμπορους και ότι άλλο μπορεί να φαντασθεί κανείς και να μην βλέπουμε κανέναν, να ονοματίζεται συγκεκριμένα ,να συλλαμβάνεται, να οδηγείται στην φυλακή-όχι για να βγει πάλι σε μισή ώρα-αλλά για να δικασθεί, άμεσα, για τις καταμαρτυρούμενες αξιόποινες πράξεις και εφόσον ευθύνεται να τιμωρηθεί, παραδειγματικά και να του κατασχεθούν , αυτά που έκλεψε ή καταχράστηκε, καθ' οιονδήποτε τρόπο από το κράτος, οποιαδήποτε θέση και εάν είχε ή έχει.
Άναυδος και απόλυτα παροπλισμένος ο σκεπτόμενος Έλληνας , - αφού δεν έχει την δυνατότητα να επιλέξει, παρά ένα εκ των δύο ««προαιώνιων»» πολιτικών συστημάτων - παρακολουθεί τα τεκταινόμενα απηυδισμένος!
-Το 2004 ψηφίσθηκε-με ελπίδες- κυβερνητική αλλαγή. Ανέλαβε την εξουσία η ΝΔ για να γίνει η «πολυθρύλητη κάθαρση και επανίδρυση του κράτους που είχε υποσχεθεί!!!! Αντί όμως αυτών, βιώσαμε πρωτοφανή κυβερνητική ανικανότητα και καθολικό καταποντισμό της χώρας στην διαφθορά και την απαξίωση.
-Το 2009 ψηφίσθηκε το ΠΑΣΟΚ, με κύριο σύνθημα - και αυτού -την διαβεβαίωση για άμεσο κάθαρση του πολιτικού συστήματος και την οικονομική ανάταση της χώρας με την ρητή διαβεβαίωση του κ. Παπανδρέου ότι υπήρχαν 30 δις για να σωθεί η Ελλάδα !!!
Από τις πρώτες όμως ημέρες ,διαπιστώθηκε ότι και το κόμμα αυτό ,για να γίνει κυβέρνηση, συναγωνίσθηκε και ξεπέρασε σε απατηλές υποσχέσεις την ΝΔ . Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας, «ανακάλυψε» το απύθμενο οικονομικό χάος.!!! Και μας οδήγησε, στο ΔΝΤ.
Μέχρι τότε ,όλοι ήταν πανευτυχείς, ζούσαν σε «πελάγη κομματικής ευτυχίας» κανείς δεν έβλεπε δεν άκουγε ή δεν γνώριζε τίποτα για τα χάλια της οικονομίας μας ή για το τι συμβαίνει και που πάει η χώρα !!!!Εκ των υστέρων –και εκ του εξωτερικού- απεκαλύφθη το βάθος και το πλάτος του ψεύδους και της υποκρισίας αμφοτέρων των κόμματων εξουσίας.
Τα πάντα τους ήταν ήδη γνωστά , από τον Ιούνιο του 2009 , το θέμα προσφυγής στο ΔΝΤ συζητείτο με απόλυτη μυστικότητα. Σε εμάς όμως «σέρβιραν»με ελαφράν την καρδία, η μεν ΝΔ ότι η οικονομία μας ήταν θαυμάσια! Το δε ΠΑΣΟΚ ότι χρήματα υπήρχαν και δεν συνέτρεχε κανένας λόγος ανησυχίας ή προσφυγής στο ΔΝΤ!!
Σήμερα όλοι επιδίδονται σε επικίνδυνες ακατασχετολογίες ,κριτικές ,αφορισμούς και πάσης φύσεως «επιστημονικές αμπελοφιλοσοφίες,για το εάν έπρεπε να προσφύγουμε η όχι στο ΔΝΤ;
Η απόφαση της προσφυγής , παρά τις φωνασκίες των δήθεν διαφωνούντων, υπήρξε απόλυτα σωστή και εκ των πραγμάτων επιβεβλημένη ,για να αποφύγει η χώρα την χρεοκοπία και την επερχόμενη πτώχευση ,από την αλόγιστη οικονομική και όχι μόνο πολιτική που επι δεκαετίες εφαρμόζετο.
Το ζητούμενο της κριτικής, δεν είναι εάν έπρεπε ή όχι να προσφύγουμε στο ΔΝΤ, αλλά:
-----------------------------------------------------------------------
α. Το πως μπήκαμε στα « συνθλιπτικά γρανάζια» του ΔΝΤ. και
β. Η αμφισβήτηση της νοημοσύνης μας όσον αφορά στην όλη μεθόδευση της «βιομηχανίας ψευδών ,προς εξαπάτηση του ελληνικού λαού ,για τα προηγηθέντα της υπογραφής και τα μέλλοντα να συμβούν.
- Ως προς το (α)
Κατά την γνώμη μου, μπήκαμε τελείως, αμαχητί!!!!
Η ανάγκη -και το αίτημα -δανειοδοτήσεώς μας δεν σκοπούσε στο να συνεχισθεί εκ μέρους μας η «φαυλότητα» και το «μεγάλο και ανεύθυνο φαγοπότι του παρελθόντος» που μας οδήγησαν στα σημερινά χάλια ,αλλά να μπορέσουμε αποφεύγοντας την πτώχευση να μπούμε σε αναπτυξιακή πορεία για να ορθοποδήσουμε οικονομικά και να ανταπεξέλθουμε στις χρεωστικές υποχρεώσεις μας. Τούτο σημαίνει με δύο λέξεις ότι ήταν ένα αμφιπλεύρου αναγκαιότητας δανειοληπτικό «αλισβερίσι» μεταξύ ημών και των δανειστών μας , που έπρεπε η χώρα μας, πριν από την υπογραφή του μνημονίου να συζητήσει και επιτύχει όρους μη εθνικής υποταγής και κοινωνικής εξόντωσης ,αλλά αντίστοιχους – ναι μεν επώδυνους -ω ς προς τις αναγκαίες ,οικονομικές θυσίες και διαρθρωτικές αλλαγές-αλλά σε χρόνο που θα παρείχε την δυνατότητα υλοποιήσεως, των υποχρεώσεων, επί τη βάση ,δικαίου και κοινωνικά εφικτού επιμερισμού των θυσιών , ώστε και η εθνική αξιοπρέπεια και κοινωνική γαλήνη να διαφυλάσσονται, αλλά και η αναπτυξιακή προοπτική να εξασφαλίζεται.
Θα έπρεπε να γνωρίζουν οι εν σπουδή υπογράψαντες το μνημόνιο ότι εθνική ανυποληψία και κοινωνική εξαθλίωση οδηγούν μια χώρα στην εξευτελιστική υποταγή και στον οικονομικό αφανισμό της και όχι στην ανάπτυξη ,μέσω της οποίας και μόνο μπορεί να ορθοποδήσει μια οικονομία . Με άλλα λόγια θα έπρεπε αυτά τα οποία εκλιπαρούμε σήμερα κατά εξευτελιστικό τρόπο να πετύχουμε και με επί πλέον κόστος , να τα είχαμε ζητήσει ,συζητήσει, και επιτύχει κατά την υπογραφή του μνημονίου.
Θα το μπορούσαμε γιατί ΕΕ και ΗΠΑ ούτε αφελείς είναι ,ούτε ενεργούν θυμικά ή συναισθηματικά ,αποφασίζουν με μοναδικό κριτήριο το συμφέρον τους και μόνο, που σημαίνει ότι αν ήθελαν να μας ξετινάξουν και να μας δείξουν την έξοδο από το Ευρό θα το είχαν κάνει χωρίς αναστολές ,πολύ πριν ζητήσουμε την στήριξη του ΔΝΤ. Εκτός και εάν ήταν όλα συμπεφωνημένα ,εκ των προτέρων!
- Ως προς το (β) Η Κυβέρνηση αντί να πει στον Ελληνικό λαό την αλήθεια και να ζητήσει ευθέως και έντιμα την καθολική στήριξή του, η οποία, προσωπικά, πιστεύω ότι θα παρείχετο , προτίμησε να υποτιμήσει την νοημοσύνης, ψευδόμενη κατ΄εξακολούθηση και εξοργιστικά ,με αποτέλεσμα να στρέψει τους πάντες εναντίον της και να μπούμε στον φαύλο κύκλο της εθνοβόρου αντιπαλότητας, όλων προς όλους !
10.- Από την επομένη της υπογραφής και της εξαγγελίας των πρώτων μέτρων:
Συνειδητοποιήσαμε, –ουσιαστικά- την άνευ όρων υποταγή στο ΔΝΤ.
Καταλάβαμε την αδυναμία της Κυβέρνησης να προχωρήσει σοβαρά και αποτελεσματικά στην λήψη των σωστών ,αναγκαίων και επιβαλλομένων μέτρων για να καταστεί την οικονομία μας ανατάξιμη, ώστε να οδηγηθούμε σε αναπτυξιακή πολιτική.
Διαπιστώσαμε, την μη δυνατότητα, να ανταποκριθούμε, χρονικά, άνευ κοινωνικής εξόντωσης, στις δεσμεύσεις που υπογράψαμε.
Δυσανασχετούμε και αποστασιοποιούμεθα καθημερινώς και περισσότερο της πολιτικής και των πολιτικών, με ότι το αρνητικό προοιωνίζει αυτό για τις σχέσεις εμπιστοσύνης λαού και κράτους! Μια σχέση εμπιστοσύνης που αναγκαιεί απόλυτα και την σπουδαιότητα της οποίας εάν είχαν αντιληφθεί ,συνειδητοποιήσει και καλλιεργήσει, οι ηγέτες μας, θα ήταν από πάσης πλευράς πολύ πιο εύκολος ο στόχος για συναίνεση στις όποιες αναγκαίες θυσίες.
Διότι οι Έλληνας ξεχωρίζει, για το φιλότιμο και την αγάπη του προς την πατρίδα ενώ απεχθάνεται καιροσκοπισμό –ψεύδος –και δειλία, ανεξαρτήτως κινήτρου.
Δυστυχώς όμως πάσχουμε», επί μακρόν, από ικανές ηγεσίες.
- Κατά την ιστορική μας πορεία ,ως Έθνος- με εξαίρεση 2-3 Ηγέτες οι οποίοι Διπλασίασαν , Δόξασαν και Έσωσαν την Πατρίδα μας. Είχαμε και εξακολουθούμε να έχουμε τεράστιο έλλειμμα ικανών ηγεσιών!
- Για να χαρακτηρισθεί κάποιος ως Ηγέτης, πρέπει να απαντά σε ορισμένα προσόντα:
-Δυναμικότητα –Τόλμη -Αποφασιστικότητα -Αξιοπιστία-Ενθουσιασμό -Δυνατότητα αναπτύξεως πρωτοβουλιών -Ακεραιότητα χαρακτήρος - Ορθή κρίση –Απεριόριστες γνώσεις (γενικές και συγκεκριμένες ) – Δικαιοσύνη –Ανιδιοτέλεια - Ειλικρίνεια .Δυνατότητα να επιλέγει τους συνεργάτες του.
-Και εδώ τίθεται ένα μεγάλο ερώτημα: Απαντούν οι πολιτικοί μας σε αυτά τα προσόντα; Η δική μου απάντηση είναι , Όχι! Εάν απαντούσαν, έστω και σε μερικά, εξ’ αυτών, θα ήταν πολύ διαφορετική η θέση μας, δεν θα είχαμε φτάσει εδώ που φτάσαμε.
Η σημερινή εικόνα της χώρας μας είναι στην κυριολεξία απελπιστική και άκρως απογοητευτική και επικίνδυνη:
α. - Το ΔΝΤ βλέποντας την Κυβέρνηση ,να αδυνατεί να υλοποιήσει του ς στόχους του μνημονίου. Πιέζει ασφυκτικά και πολλάκις κατά ανεπίτρεπτα προκλητικό τρόπο, για συνεχή λήψη νέων επώδυνων οικονομικών μέτρων.
β.- Έχουμε μια αδύναμη κυβέρνηση:
- H οποία δεν μπορεί να λάβει και να υλοποιήσει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες, για να μπει –επι τέλους - τάξη στα κακώς κείμενα. Αποφασίζει την μία ημέρα και υπαναχωρεί την επομένη, λόγω κοινωνικών αντιδράσεων και πολιτικού κόστους.
-Αστοχεί συνεχώς, στις τακτικές της κινήσεις για την υλοποίηση - των στρατηγικών της επιλογών.
-Τα Μέλη της αλληλοσυγκρούονται και αδυνατούν να ελέγξουν τους τομείς των. Ενώ αδυνατεί και ο πρωθυπουργός να ελέγξει και πειθαρχήσει τους υπουργούς του.
- Καταλήγει σε εύκολες για αυτή ,αλλά κοινωνικά ανάλγητες λύσεις εντυπωσιασμού και όχι ουσίας, ως προς την επίτευξη των στόχων. Λύσεις οι οποίες όχι μόνο δεν επιλύουν προβλήματα, αλλά προκαλούν και επικίνδυνες λαϊκές αντιδράσεις. Το μόνο που έκανε 18 μήνες στην εξουσία, ήταν να τσακίσει στην κυριολεξία οικονομικά και κοινωνικά μισθωτούς και συνταξιούχους. Ενώ δεν έχει στοχεύσει, μέχρι τώρα κανέναν υπεύθυνο των όσων μας συμβαίνουν.
Και δεν στοχεύει.
γ. Έχουμε μια ανύπαρκτη ,ουσιαστικά ,μείζονα αντιπολίτευση ,μη δυναμένη να πείσει ότι μπορεί να προτείνει και να παρέξει λύσεις και διέξοδο από αυτή την κρίση. Ασχολούμενη μόνο με «ανούσιους» αφορισμούς και εντυπωσιακές αντιπολιτευτικές«κορόνες»!
δ. Έχουμε μια λοιπή αντιπολίτευση απόλυτα αρνητική ,στην οποιαδήποτε προσπάθεια ανορθώσεως της χώρας , η οποία απλά αγωνίζεται να ξεσηκώνει τον κόσμο, εναντίον των δύο κομμάτων εξουσίας και να παρακινεί, σε ανυπακοή και απειθαρχία!!!
ε. Έχουμε μια υποκινούμενη οργανωμένη κοινωνική μειοψηφία η οποία συνεπικουρούμενη από τα ανωτέρω «αρνητικά» και εθισμένη επί δεκαετίες, στην κρατική ανοχή του καθ ’οιονδήποτε τρόπο αχαλίνωτου ευδαιμονισμού , ωχαδερφισμού και δεμεμελισμού (Γιατί έτσι την έμαθε το πολιτικό σύστημα) αντιδρά ποικιλοτρόπως και βίαια στην κάθε προσπάθεια του κράτους, προκαλώντας τεράστια επί πλέον οικονομικά προβλήματα, στα ήδη υπάρχοντα.
Συνέπειες εκ των ανωτέρω:
-Οι υπηρεσίες του κράτους υπολειτουργούν εξοργιστικά.
-Η κερδοσκοπία και ακρίβεια κινούνται τελείως ανεξέλεγκτα βυθίζοντας τον λαό –που αδυνατεί να ανταπεξέλθει οικονομικά- σε εξοντωτική ανέχεια.
-Το παραεμπόριο εκ μέρους των λαθρομεταναστών και η ανυπολόγιστη-εξ αυτού- φοροδιαφυγή είναι θλιβερή πραγματικότητα μη επιδεχόμενη αμφισβήτηση, αλλά και μη αντιμετωπιζομένη, από το κράτος.
Οι επιχειρήσεις κλίνουν η μία μετά την άλλη, μη δυνάμενες να ανταπεξέλθουν, στα καθημερινώς, διογκούμενα –πάσης φύσεως – προβλήματα.
- Το κράτος και όλοι οι φορείς και οι θεσμοί που το συνιστούν ,δεν εκπληρούν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις -μεταξύ των -με καταληκτικό αποτέλεσμα ένα υπολειτουργικό «αλαλούμ» (Νοσοκομεία ,Συμβεβλημένοι Ιατροί, Φαρμακοποιοί κτλ) με τρομερές κοινωνικές επιπτώσεις τις οποίες βιώνει, μόνο ο ταλαίπωρος λαός και ουδείς πολιτικός υπεύθυνος.
-Η ανεργία έσπασε κάθε ρεκόρ ύψους.
-Η εγκληματικότητα καλπάζει και η ανασφάλεια των πολιτών τείνει να γίνει κανόνας ζωής.
-Οι συγκοινωνίες έχουν καταστεί «τραγελαφική καρικατούρα ΜΜΜ». Δυστυχώς οι εργαζόμενοι όπως και σε άλλες ΔΕΚΟ ,έχουν αποκτήσει ιδιοκτησιακή αντίληψη, για τα μέσα που χειρίζονται ,αδιαφορώντας πλήρως για τις κοινωνικές συνέπειες, για τις οποίες άλλωστε αδιαφορεί και το κράτος!
- Οι απεργίες, οι καταλήψεις , οι καταστροφές ,έγιναν τρόπος ζωής της καθημερινότητας, σε αυτή την δύσμοιροι χώρα ,χωρίς κανείς υπεύθυνος να προβληματίζεται ουσιαστικά για τις συνέπειες στον απλό πολίτη.
-Η επαιτεία, «εισαγόμενη και εγχώρια». Κοντεύει να γίνει θλιβερός θεσμός. Όπου και να κινηθείς, συναντάς ζητιάνους και ναρκομανείς!!! Τα πεζοδρόμια ,οι πλατείες και τα παγκάκια έχουν γίνει «ξενοδοχεία ύπνου αστέγων.Με ότι αυτό συνεπάγεται για την εικόνα της χώρας.
-Η εκπαιδευτική πολιτική εγγίζει τα όρια της εθνικής τραγωδίας. Κάθε, νέα κυβέρνηση ή νέος υπουργός εξαγγέλλουν και επιχειρούν νέες μεταρρυθμίσεις ενώ η σπουδάζουσα νεολαία όλων των βαθμίδων είναι περισσότερο χρόνο στους δρόμους ,παρά τις αίθουσες διδασκαλίας.
Με ότι αυτό προοιωνίζει, για την μόρφωση και επιστημονική κατάρτιση των νέων γενεών,που αποτελούν , το μέλλον της χώρας μας
Αυτά τα ελάχιστα, ενδεικτικώς μόνο ,διότι για να περιγράψει κανείς την σημερινή θλιβερή καθημερινότητα αναγκαιούν πολλές σελίδες.
Δυστυχώς για την πατρίδα μας ,ενώ και τα δύο κόμματα εξουσίας ,ως αντιπολίτευση υπόσχονται τα πάντα για να ορθοποδήσει η Ελλάδα, όταν γίνουν κυβέρνηση και αναλάβουν την εξουσία ξεχνούν τα πάντα !Και αυτή η αλήθεια επαναλαμβάνεται , την βιώνουμε και την πληρώνουμε επί δεκαετίες .
14.-Νομίζω ότι ηθελημένα- στην χώρα μας -γίνεται παρερμηνεία και εξ΄αυτής, κατάχρηση του όρου Δημοκρατία .Σε καμία χώρα του κόσμου δεν υπάρχει ασυδοσία κοινωνικών διαμαρτυριών, ατιμωρησία και ασυλία ,για παραβάτες ή ενόχους.! Σε όλες τις χώρες οι παρανομούντες , όποιοι και εάν είναι και όποια θέση ή αξίωμα και εάν κατείχαν ή κατέχουν. παραπέμπονται στην δικαιοσύνη και αν ενέχονται σε αξιόποινες πράξεις ,πάνε φυλακή.
Πολύ περισσότερο οι κλέφτες και οι καταχρασταί, του δημοσίου χρήματος, οι οποίοι πέραν της φυλακίσεως ,χάνουν και τα παρανόμως κτηθέντα περιουσιακά τους στοιχεία.
Εδώ τι γίνεται; Τίποτα. Τα πάντα κινούνται με ταχύτητα «χελώνας» έως ότου διαγραφούν και ξεχασθούν!!!
Δικαιολογημένη λοιπόν η αγανάκτηση , και η απαίτηση όλων , το Κράτος να εφαρμόσει επί τέλους το κράτος και να σταματήσει τον εμπαιγμό μας . Δεν πάει άλλο πια .,Εάν θέλουμε ως λαός και Έθνος να επιζήσουμε πρέπει να δούμε κατάματα την πραγματικότητα. Πρέπει να αφυπνιστούμε. Έχουμε θαυμάσιους νέους ανθρώπους και επιστήμονες οι οποίοι διαπρέπουν σε όλο τον κόσμο ,εκτός της Ελλάδος η οποία τους αναγκάζει σε φυγή.
Αυτό πρέπει να σταματήσει άμεσα η πατρίδα μας σήμερα όσο ποτέ άλλοτε έχει ανάγκη από τα παιδιά της ,από νέα και απόλυτα άφθαρτα πρόσωπα για να αναλάβουν τα ηνία της χώρας .Μπορούμε και πρέπει να τα καταφέρουμε να ορθοποδήσουμε ,Εθνικά, Κοινωνικά και Οικονομικά .Δεν μας αξίζει η σημερινή απαξίωση.
Οι σκεπτόμενοι Έλληνες σήμερα διερωτώνται:
-Γιατί δεν συλλαμβάνονται για να οδηγηθούν στην φυλακή και στην Δικαιοσύνη οι κλέφτες του δημοσίου χρήματος; Γιατί το κράτος δεν τους κατάσχει τα περιουσιακά τους στοιχεία που προέρχονται από μίζες- και κλοπές πάσης μορφής;
-Γιατί δεν ονοματίζονται οι ενεχόμενοι σε σκάνδαλα ,ώστε να τους μάθει όλος ο λαός ,και δια της διαπομπεύσεώς των να αποτρέπεται η υποτροπή;
-Γιατί τα πολιτικά πρόσωπα εάν και εφόσον ενέχονται σε αξιόποινες πράξεις να μην παραπέμπονται στην δικαιοσύνη όπως όλοι οι Έλληνες αλλά να επιλαμβάνεται δι΄αυτούς H βουλή;
-Γιατί το κράτος αφήνει όλα τα κοινωνικά παράσιτα να διαβρώνουν τα πάντα ανενόχλητα;
-Γιατί το κράτος λαμβάνει ανάλγητα οικονομικά μέτρα κατά των αδυνάτων, εντίμων και νομοταγών πολιτών και διευκολύνει, με κάθε τρόπο ,τους ασυνεπείς στις υποχρεώσεις τους.
-Γιατί το κράτος δεν δημιουργεί ειδικό θεσμικό όργανο ,εκ του ήδη υφισταμένου δικαστικού δυναμικού ,για άμεσο εκδίκαση και κολασμό όσων ενέχονται για διαφθορά;
-Γιατί το κράτος δεν εξασφαλίζει την ασφάλεια των πολιτών του, δια της Αστυνομίας, αλλά την χρησιμοποιεί, για αλλότριες αποστολές;
-Γιατί το κράτος ανέχεται και δεν πατάσσει αμείλικτα την φοροδιαφυγή ,το παραεμπόριο, την αισχροκέρδεια; Δεν μπορεί να πιάσει τους παρανομούντες και να τους τσακίσει; Τότε δεν είναι κράτος!
-Γιατί το κράτος δέχεται να παίζει τον ρόλο του αμορτισέρ στην ΕΕ για τους μετανάστες και τους λαθρομετανάστες; Μέχρι που θα πάει αυτή η κατάσταση;
-Γιατί το κράτος δέχεται με «ψευδεπίγραφες καθησυχαστικές» δικαιολογίες ,που μας εξευτελίζουν διεθνώς ,τις διάφορες Εθνικές προκλήσεις και απειλές που υφιστάμεθα επί καθημερινής, πλέον, βάσεως ;Kαι αντί να ενισχύει τις ΕΔ ,τις αποδυναμώνει παντοιοτρόπως; Μήπως πιστεύει ότι την εθνική μας ασφάλεια θα μας την εξασφαλίσουν οι ξένοι σύμμαχοι ή εταίροι;
Ή μήπως όλα «πάνε μια χαρά» και δεν μας αναγκαιούν ΕΔ;
Συμπερασματικά: Τα ανωτέρω συνιστούν τις παθογένειες και αιτίες των σημερινών μας παθών. Εάν δεν θεραπευτούν ,εδώ και τώρα, με καθοριστικές αποφάσεις και πράξεις γιας διαρθρωτικές αλλαγές και αμείλικτη πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής, μας περιμένουν μεγάλες εθνικές περιπέτειες.
Ακόμα και σήμερα μετά τις υποτιθέμενες διευκολύνσεις του ΔΝΤ , την 11 Μαρτίου ,για την χώρα μας, δεν διαφαίνεται ικανότητα και δυνατότητα -παρά τις υποσχέσεις μας- να ανταποκριθούμε . Διότι για να συμβεί αυτό, πρέπει να καταλάβουν οι ηγεσίες μας την ανάγκη της εγκατάλειψης , επί τέλους, του εθνικού μας σπορ των «σκυλοκαβγάδων για το πάπλωμα» της επανεκλογής και της εξουσίας.
Η ανάγκη αφυπνίσεώς και αναδύσεως νέων δυνάμεων, για τα ηνία της πατρίδος μας, προβάλει επιτακτικά ,εάν δεν το καταλάβουμε άμεσα ,θα υποστούμε τις συνέπειες.
Source : diplomatiko periskopio
Κάθε σκεπτόμενος Έλληνας διακατέχεται σήμερα ,από θλίψη , οργή και αγανάκτηση, τόσο για αυτά που συμβαίνουν και μας έχουν οδηγήσει στα «ύψη » της διεθνούς ανυποληψίας και απαξίωσης, όσο και εκ του γεγονότος ότι οι πολιτικοί μας, δεν θέλουν να αντιληφθούν το αυτονόητο, δηλαδή ότι «δεν πάει άλλο πια».
Βεβαίως κάθε Κυβέρνηση εκλέγεται από τον λαό για να κυβερνά την χώρα. Δικές της είναι οι αποφάσεις, αλλά και δικές της οι εξ΄αυτών ευθύνες. Στις Δημοκρατίες, όμως είναι όχι μόνο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση κάθε ενεργού πολίτου , να κρίνει τις όποιες αποφάσεις ,θετικά ή αρνητικά, εκφράζοντας ελεύθερα την γνώμη του, πολύ περισσότερο όταν οι αντοχές της κοινωνίας έχουν κτυπήσει κόκκινο, όπως τώρα .
Οι Έλληνες σήμερα διακατέχονται από συσσωρευμένο μίσος προς ότι εκφράζει το κράτος και τούτο διότι αυτό επί δεκαετίες ολιγωρεί. Εάν οι εκφραστές των πολιτικών μας συστημάτων είχαν την ευαισθησία να κατεβούν και να ζήσουν την καθημερινότητα ,όχι φυσικά με συνοδείες ,φρουρές και προαναγγελίες επισκέψεων, αλλά σαν απλοί πολίτες θα καταλάβαιναν πολλά πράγματα και θα μάθαιναν άλλα τόσα για τις αιτίες της απόλυτης απαξίωσης πολιτικών και πολιτικής από τον λαό.
Είναι γεγονός μη επιδεχόμενο αμφισβήτηση ότι διερχόμεθα την μεγαλύτερη -από την απελευθέρωσή μας- εθνική και κοινωνική κρίση.
Εάν δεν συνέλθουμε άμεσα ,από τα βιώματα των παθογενειών που μας κατατρύχουν σαν λαό ,θα υποστούμε μη αναστρέψιμη καταστροφή με απρόβλεπτες εθνικές συνέπειες.
Οι πολιτικές των πολιτικών μας, τα τελευταία 36 χρόνια, μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα. Οι ευθύνες των είναι τεράστιες για:
-Την οικονομική μας εξαθλίωση
-Την αλόγιστη ρουσφετολογική διόγκωση του δημοσίου, σε ανθρώπινο δυναμικό και όχι μόνο.
-Το ανεξέλεγκτο , της υπολειτουργίας και την παραλυσία της κρατικής μηχανής.
Με ότι αυτό συνεπάγεται για τους πολίτες.
-Την ανοχή των αυθαιρεσιών και της «ιδιοκτησιακής» αντίληψης των εργαζομένων, ως προς τα χειριζόμενα –από αυτούς μέσα κοινωνικής ωφελείας
-Την γενικευμένη διαφθορά ,που στην κυριολεξία μαστίζει την χώρα μας ,επί δεκαετίες, άνευ ουδεμιάς, ουσιαστικής ,αντιδράσεως του συστήματος
-Την «άλωση» της χώρας μας από τις ορδές των ανεξέλεγκτα, εισερχομένων –συνεχώς-,λαθρομεταναστών με όλα τα θλιβερά, εξ΄ αυτού, επακόλουθα που αντιμετωπίζουμε ,νυχθημερόν κράτος και λαός
-Την πρωτοφανή για κυρίαρχη χώρα, ηττοπάθεια και ενδοτικότητα, με την οποία αντιμετωπίζουμε τις συνεχείς και κάθε μορφής, προκλητικές αμφισβητήσεις και απειλές, της εθνικής μας κυριαρχίας ,υπό των γειτόνων μας!
Κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Όλοι είμαστε υπεύθυνοι ή συνυπεύθυνοι για το σημερινό μας κατάντημα .Αλλά η μεγίστη ευθύνη ανήκει στους πολιτικούς μας. Αυτοί κυβερνούσαν και γνώριζαν τι έκαναν και που μας οδηγούσε- η ανοχή εκ μέρους των – της ασυδοσίας και ο άκρατος ευδαιμονισμός , αλλά αδιαφορούσαν για την κατάληξη και τις συνέπειες της ρουσφετολογικής πολιτικής των! Ουδείς είχε, την ευαισθησία και την τόλμη να αντίδραση -προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον, του κομματικού -ώστε να επαναφέρει το σύστημα στην κανονική του λειτουργία και να ανακόψει την πτωτική μας πορεία προς την αυτοκαταστροφή.
Τώρα όλοι δήθεν εξανίστανται και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την τελική κατάληξη, επιδιδόμενοι - εξοργιστικά και μέχρις αηδίας- στο να επιρρίπτουν οι μεν τις ευθύνες στους δε και όλοι μαζί να τις αποποιούνται με απαράδεκτες πολιτικές μεθοδεύσεις, που βιώνουμε καθημερινώς.!!!
Βγήκε ο γνωστός αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως , να προσθέσει στο «ανθολόγιο των αποφθεγμάτων του», ότι μαζί τα φάγαμε!, Θέλοντας κατ΄ αυτόν τον τρόπο να μεταφέρει την πορεία των τεραστίων ευθυνών, του πολιτικού συστήματος , στον λαό. Δεν νομίζω ότι αξίζει τον κόπο απαντήσεως.
Τα πολιτικά μας κόμματα αλληλοκατηγορούνται, από μακρού και με φανατισμό για διαφθορά και «σαπίλα»!
Για τα τεράστια σκάνδαλα, του χρηματιστήριου, των ομoλογων, του Βατοπεδίου, της Ζήμενς και πολλά άλλα , υπάρχουν, τεράστιες πολιτικές ευθύνες –όμως σκάνδαλα και ένοχοι, έχουν μπει, με πολιτικές μεθοδεύσεις , στο χρονοντούλαπο της συγκάλυψης και της ατιμωρησίας», λόγω γενικευμένης πολιτικής απροθυμίας, να διαλευκανθούν.
Έχει καταστεί πλέον πίστη στον απλό και έντιμο Έλληνα ότι βιώνουμε μια απονομιμοποίηση του πολιτικού μας συστήματος, ώστε δια της αλληλοπροστασίας των ένοχων, να αυτοπροστατεύεται και το σύστημα!
Είναι απορίας άξιον πως οι πολιτικοί μας δεν αντιλαμβάνονται την οργή του λαού; Πως δεν καταλαβαίνουν ότι:
Απηυδήσαμε, βαρεθήκαμε, σιχαθήκαμε, να ακούμε και να διαβάζουμε, 24/ώρες το 24ωρο για πολιτικές ευθύνες, για κλέφτες,απατεώνες, λαμόγια, φοροφυγάδες, δολοπλόκους εκβιαστές σωματέμπορους, κερδοσκόπους, λαθρομετανάστες, χασισέμπορους και ότι άλλο μπορεί να φαντασθεί κανείς και να μην βλέπουμε κανέναν, να ονοματίζεται συγκεκριμένα ,να συλλαμβάνεται, να οδηγείται στην φυλακή-όχι για να βγει πάλι σε μισή ώρα-αλλά για να δικασθεί, άμεσα, για τις καταμαρτυρούμενες αξιόποινες πράξεις και εφόσον ευθύνεται να τιμωρηθεί, παραδειγματικά και να του κατασχεθούν , αυτά που έκλεψε ή καταχράστηκε, καθ' οιονδήποτε τρόπο από το κράτος, οποιαδήποτε θέση και εάν είχε ή έχει.
Άναυδος και απόλυτα παροπλισμένος ο σκεπτόμενος Έλληνας , - αφού δεν έχει την δυνατότητα να επιλέξει, παρά ένα εκ των δύο ««προαιώνιων»» πολιτικών συστημάτων - παρακολουθεί τα τεκταινόμενα απηυδισμένος!
-Το 2004 ψηφίσθηκε-με ελπίδες- κυβερνητική αλλαγή. Ανέλαβε την εξουσία η ΝΔ για να γίνει η «πολυθρύλητη κάθαρση και επανίδρυση του κράτους που είχε υποσχεθεί!!!! Αντί όμως αυτών, βιώσαμε πρωτοφανή κυβερνητική ανικανότητα και καθολικό καταποντισμό της χώρας στην διαφθορά και την απαξίωση.
-Το 2009 ψηφίσθηκε το ΠΑΣΟΚ, με κύριο σύνθημα - και αυτού -την διαβεβαίωση για άμεσο κάθαρση του πολιτικού συστήματος και την οικονομική ανάταση της χώρας με την ρητή διαβεβαίωση του κ. Παπανδρέου ότι υπήρχαν 30 δις για να σωθεί η Ελλάδα !!!
Από τις πρώτες όμως ημέρες ,διαπιστώθηκε ότι και το κόμμα αυτό ,για να γίνει κυβέρνηση, συναγωνίσθηκε και ξεπέρασε σε απατηλές υποσχέσεις την ΝΔ . Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας, «ανακάλυψε» το απύθμενο οικονομικό χάος.!!! Και μας οδήγησε, στο ΔΝΤ.
Μέχρι τότε ,όλοι ήταν πανευτυχείς, ζούσαν σε «πελάγη κομματικής ευτυχίας» κανείς δεν έβλεπε δεν άκουγε ή δεν γνώριζε τίποτα για τα χάλια της οικονομίας μας ή για το τι συμβαίνει και που πάει η χώρα !!!!Εκ των υστέρων –και εκ του εξωτερικού- απεκαλύφθη το βάθος και το πλάτος του ψεύδους και της υποκρισίας αμφοτέρων των κόμματων εξουσίας.
Τα πάντα τους ήταν ήδη γνωστά , από τον Ιούνιο του 2009 , το θέμα προσφυγής στο ΔΝΤ συζητείτο με απόλυτη μυστικότητα. Σε εμάς όμως «σέρβιραν»με ελαφράν την καρδία, η μεν ΝΔ ότι η οικονομία μας ήταν θαυμάσια! Το δε ΠΑΣΟΚ ότι χρήματα υπήρχαν και δεν συνέτρεχε κανένας λόγος ανησυχίας ή προσφυγής στο ΔΝΤ!!
Σήμερα όλοι επιδίδονται σε επικίνδυνες ακατασχετολογίες ,κριτικές ,αφορισμούς και πάσης φύσεως «επιστημονικές αμπελοφιλοσοφίες,για το εάν έπρεπε να προσφύγουμε η όχι στο ΔΝΤ;
Η απόφαση της προσφυγής , παρά τις φωνασκίες των δήθεν διαφωνούντων, υπήρξε απόλυτα σωστή και εκ των πραγμάτων επιβεβλημένη ,για να αποφύγει η χώρα την χρεοκοπία και την επερχόμενη πτώχευση ,από την αλόγιστη οικονομική και όχι μόνο πολιτική που επι δεκαετίες εφαρμόζετο.
Το ζητούμενο της κριτικής, δεν είναι εάν έπρεπε ή όχι να προσφύγουμε στο ΔΝΤ, αλλά:
-----------------------------------------------------------------------
α. Το πως μπήκαμε στα « συνθλιπτικά γρανάζια» του ΔΝΤ. και
β. Η αμφισβήτηση της νοημοσύνης μας όσον αφορά στην όλη μεθόδευση της «βιομηχανίας ψευδών ,προς εξαπάτηση του ελληνικού λαού ,για τα προηγηθέντα της υπογραφής και τα μέλλοντα να συμβούν.
- Ως προς το (α)
Κατά την γνώμη μου, μπήκαμε τελείως, αμαχητί!!!!
Η ανάγκη -και το αίτημα -δανειοδοτήσεώς μας δεν σκοπούσε στο να συνεχισθεί εκ μέρους μας η «φαυλότητα» και το «μεγάλο και ανεύθυνο φαγοπότι του παρελθόντος» που μας οδήγησαν στα σημερινά χάλια ,αλλά να μπορέσουμε αποφεύγοντας την πτώχευση να μπούμε σε αναπτυξιακή πορεία για να ορθοποδήσουμε οικονομικά και να ανταπεξέλθουμε στις χρεωστικές υποχρεώσεις μας. Τούτο σημαίνει με δύο λέξεις ότι ήταν ένα αμφιπλεύρου αναγκαιότητας δανειοληπτικό «αλισβερίσι» μεταξύ ημών και των δανειστών μας , που έπρεπε η χώρα μας, πριν από την υπογραφή του μνημονίου να συζητήσει και επιτύχει όρους μη εθνικής υποταγής και κοινωνικής εξόντωσης ,αλλά αντίστοιχους – ναι μεν επώδυνους -ω ς προς τις αναγκαίες ,οικονομικές θυσίες και διαρθρωτικές αλλαγές-αλλά σε χρόνο που θα παρείχε την δυνατότητα υλοποιήσεως, των υποχρεώσεων, επί τη βάση ,δικαίου και κοινωνικά εφικτού επιμερισμού των θυσιών , ώστε και η εθνική αξιοπρέπεια και κοινωνική γαλήνη να διαφυλάσσονται, αλλά και η αναπτυξιακή προοπτική να εξασφαλίζεται.
Θα έπρεπε να γνωρίζουν οι εν σπουδή υπογράψαντες το μνημόνιο ότι εθνική ανυποληψία και κοινωνική εξαθλίωση οδηγούν μια χώρα στην εξευτελιστική υποταγή και στον οικονομικό αφανισμό της και όχι στην ανάπτυξη ,μέσω της οποίας και μόνο μπορεί να ορθοποδήσει μια οικονομία . Με άλλα λόγια θα έπρεπε αυτά τα οποία εκλιπαρούμε σήμερα κατά εξευτελιστικό τρόπο να πετύχουμε και με επί πλέον κόστος , να τα είχαμε ζητήσει ,συζητήσει, και επιτύχει κατά την υπογραφή του μνημονίου.
Θα το μπορούσαμε γιατί ΕΕ και ΗΠΑ ούτε αφελείς είναι ,ούτε ενεργούν θυμικά ή συναισθηματικά ,αποφασίζουν με μοναδικό κριτήριο το συμφέρον τους και μόνο, που σημαίνει ότι αν ήθελαν να μας ξετινάξουν και να μας δείξουν την έξοδο από το Ευρό θα το είχαν κάνει χωρίς αναστολές ,πολύ πριν ζητήσουμε την στήριξη του ΔΝΤ. Εκτός και εάν ήταν όλα συμπεφωνημένα ,εκ των προτέρων!
- Ως προς το (β) Η Κυβέρνηση αντί να πει στον Ελληνικό λαό την αλήθεια και να ζητήσει ευθέως και έντιμα την καθολική στήριξή του, η οποία, προσωπικά, πιστεύω ότι θα παρείχετο , προτίμησε να υποτιμήσει την νοημοσύνης, ψευδόμενη κατ΄εξακολούθηση και εξοργιστικά ,με αποτέλεσμα να στρέψει τους πάντες εναντίον της και να μπούμε στον φαύλο κύκλο της εθνοβόρου αντιπαλότητας, όλων προς όλους !
10.- Από την επομένη της υπογραφής και της εξαγγελίας των πρώτων μέτρων:
Συνειδητοποιήσαμε, –ουσιαστικά- την άνευ όρων υποταγή στο ΔΝΤ.
Καταλάβαμε την αδυναμία της Κυβέρνησης να προχωρήσει σοβαρά και αποτελεσματικά στην λήψη των σωστών ,αναγκαίων και επιβαλλομένων μέτρων για να καταστεί την οικονομία μας ανατάξιμη, ώστε να οδηγηθούμε σε αναπτυξιακή πολιτική.
Διαπιστώσαμε, την μη δυνατότητα, να ανταποκριθούμε, χρονικά, άνευ κοινωνικής εξόντωσης, στις δεσμεύσεις που υπογράψαμε.
Δυσανασχετούμε και αποστασιοποιούμεθα καθημερινώς και περισσότερο της πολιτικής και των πολιτικών, με ότι το αρνητικό προοιωνίζει αυτό για τις σχέσεις εμπιστοσύνης λαού και κράτους! Μια σχέση εμπιστοσύνης που αναγκαιεί απόλυτα και την σπουδαιότητα της οποίας εάν είχαν αντιληφθεί ,συνειδητοποιήσει και καλλιεργήσει, οι ηγέτες μας, θα ήταν από πάσης πλευράς πολύ πιο εύκολος ο στόχος για συναίνεση στις όποιες αναγκαίες θυσίες.
Διότι οι Έλληνας ξεχωρίζει, για το φιλότιμο και την αγάπη του προς την πατρίδα ενώ απεχθάνεται καιροσκοπισμό –ψεύδος –και δειλία, ανεξαρτήτως κινήτρου.
Δυστυχώς όμως πάσχουμε», επί μακρόν, από ικανές ηγεσίες.
- Κατά την ιστορική μας πορεία ,ως Έθνος- με εξαίρεση 2-3 Ηγέτες οι οποίοι Διπλασίασαν , Δόξασαν και Έσωσαν την Πατρίδα μας. Είχαμε και εξακολουθούμε να έχουμε τεράστιο έλλειμμα ικανών ηγεσιών!
- Για να χαρακτηρισθεί κάποιος ως Ηγέτης, πρέπει να απαντά σε ορισμένα προσόντα:
-Δυναμικότητα –Τόλμη -Αποφασιστικότητα -Αξιοπιστία-Ενθουσιασμό -Δυνατότητα αναπτύξεως πρωτοβουλιών -Ακεραιότητα χαρακτήρος - Ορθή κρίση –Απεριόριστες γνώσεις (γενικές και συγκεκριμένες ) – Δικαιοσύνη –Ανιδιοτέλεια - Ειλικρίνεια .Δυνατότητα να επιλέγει τους συνεργάτες του.
-Και εδώ τίθεται ένα μεγάλο ερώτημα: Απαντούν οι πολιτικοί μας σε αυτά τα προσόντα; Η δική μου απάντηση είναι , Όχι! Εάν απαντούσαν, έστω και σε μερικά, εξ’ αυτών, θα ήταν πολύ διαφορετική η θέση μας, δεν θα είχαμε φτάσει εδώ που φτάσαμε.
Η σημερινή εικόνα της χώρας μας είναι στην κυριολεξία απελπιστική και άκρως απογοητευτική και επικίνδυνη:
α. - Το ΔΝΤ βλέποντας την Κυβέρνηση ,να αδυνατεί να υλοποιήσει του ς στόχους του μνημονίου. Πιέζει ασφυκτικά και πολλάκις κατά ανεπίτρεπτα προκλητικό τρόπο, για συνεχή λήψη νέων επώδυνων οικονομικών μέτρων.
β.- Έχουμε μια αδύναμη κυβέρνηση:
- H οποία δεν μπορεί να λάβει και να υλοποιήσει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες, για να μπει –επι τέλους - τάξη στα κακώς κείμενα. Αποφασίζει την μία ημέρα και υπαναχωρεί την επομένη, λόγω κοινωνικών αντιδράσεων και πολιτικού κόστους.
-Αστοχεί συνεχώς, στις τακτικές της κινήσεις για την υλοποίηση - των στρατηγικών της επιλογών.
-Τα Μέλη της αλληλοσυγκρούονται και αδυνατούν να ελέγξουν τους τομείς των. Ενώ αδυνατεί και ο πρωθυπουργός να ελέγξει και πειθαρχήσει τους υπουργούς του.
- Καταλήγει σε εύκολες για αυτή ,αλλά κοινωνικά ανάλγητες λύσεις εντυπωσιασμού και όχι ουσίας, ως προς την επίτευξη των στόχων. Λύσεις οι οποίες όχι μόνο δεν επιλύουν προβλήματα, αλλά προκαλούν και επικίνδυνες λαϊκές αντιδράσεις. Το μόνο που έκανε 18 μήνες στην εξουσία, ήταν να τσακίσει στην κυριολεξία οικονομικά και κοινωνικά μισθωτούς και συνταξιούχους. Ενώ δεν έχει στοχεύσει, μέχρι τώρα κανέναν υπεύθυνο των όσων μας συμβαίνουν.
Και δεν στοχεύει.
γ. Έχουμε μια ανύπαρκτη ,ουσιαστικά ,μείζονα αντιπολίτευση ,μη δυναμένη να πείσει ότι μπορεί να προτείνει και να παρέξει λύσεις και διέξοδο από αυτή την κρίση. Ασχολούμενη μόνο με «ανούσιους» αφορισμούς και εντυπωσιακές αντιπολιτευτικές«κορόνες»!
δ. Έχουμε μια λοιπή αντιπολίτευση απόλυτα αρνητική ,στην οποιαδήποτε προσπάθεια ανορθώσεως της χώρας , η οποία απλά αγωνίζεται να ξεσηκώνει τον κόσμο, εναντίον των δύο κομμάτων εξουσίας και να παρακινεί, σε ανυπακοή και απειθαρχία!!!
ε. Έχουμε μια υποκινούμενη οργανωμένη κοινωνική μειοψηφία η οποία συνεπικουρούμενη από τα ανωτέρω «αρνητικά» και εθισμένη επί δεκαετίες, στην κρατική ανοχή του καθ ’οιονδήποτε τρόπο αχαλίνωτου ευδαιμονισμού , ωχαδερφισμού και δεμεμελισμού (Γιατί έτσι την έμαθε το πολιτικό σύστημα) αντιδρά ποικιλοτρόπως και βίαια στην κάθε προσπάθεια του κράτους, προκαλώντας τεράστια επί πλέον οικονομικά προβλήματα, στα ήδη υπάρχοντα.
Συνέπειες εκ των ανωτέρω:
-Οι υπηρεσίες του κράτους υπολειτουργούν εξοργιστικά.
-Η κερδοσκοπία και ακρίβεια κινούνται τελείως ανεξέλεγκτα βυθίζοντας τον λαό –που αδυνατεί να ανταπεξέλθει οικονομικά- σε εξοντωτική ανέχεια.
-Το παραεμπόριο εκ μέρους των λαθρομεταναστών και η ανυπολόγιστη-εξ αυτού- φοροδιαφυγή είναι θλιβερή πραγματικότητα μη επιδεχόμενη αμφισβήτηση, αλλά και μη αντιμετωπιζομένη, από το κράτος.
Οι επιχειρήσεις κλίνουν η μία μετά την άλλη, μη δυνάμενες να ανταπεξέλθουν, στα καθημερινώς, διογκούμενα –πάσης φύσεως – προβλήματα.
- Το κράτος και όλοι οι φορείς και οι θεσμοί που το συνιστούν ,δεν εκπληρούν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις -μεταξύ των -με καταληκτικό αποτέλεσμα ένα υπολειτουργικό «αλαλούμ» (Νοσοκομεία ,Συμβεβλημένοι Ιατροί, Φαρμακοποιοί κτλ) με τρομερές κοινωνικές επιπτώσεις τις οποίες βιώνει, μόνο ο ταλαίπωρος λαός και ουδείς πολιτικός υπεύθυνος.
-Η ανεργία έσπασε κάθε ρεκόρ ύψους.
-Η εγκληματικότητα καλπάζει και η ανασφάλεια των πολιτών τείνει να γίνει κανόνας ζωής.
-Οι συγκοινωνίες έχουν καταστεί «τραγελαφική καρικατούρα ΜΜΜ». Δυστυχώς οι εργαζόμενοι όπως και σε άλλες ΔΕΚΟ ,έχουν αποκτήσει ιδιοκτησιακή αντίληψη, για τα μέσα που χειρίζονται ,αδιαφορώντας πλήρως για τις κοινωνικές συνέπειες, για τις οποίες άλλωστε αδιαφορεί και το κράτος!
- Οι απεργίες, οι καταλήψεις , οι καταστροφές ,έγιναν τρόπος ζωής της καθημερινότητας, σε αυτή την δύσμοιροι χώρα ,χωρίς κανείς υπεύθυνος να προβληματίζεται ουσιαστικά για τις συνέπειες στον απλό πολίτη.
-Η επαιτεία, «εισαγόμενη και εγχώρια». Κοντεύει να γίνει θλιβερός θεσμός. Όπου και να κινηθείς, συναντάς ζητιάνους και ναρκομανείς!!! Τα πεζοδρόμια ,οι πλατείες και τα παγκάκια έχουν γίνει «ξενοδοχεία ύπνου αστέγων.Με ότι αυτό συνεπάγεται για την εικόνα της χώρας.
-Η εκπαιδευτική πολιτική εγγίζει τα όρια της εθνικής τραγωδίας. Κάθε, νέα κυβέρνηση ή νέος υπουργός εξαγγέλλουν και επιχειρούν νέες μεταρρυθμίσεις ενώ η σπουδάζουσα νεολαία όλων των βαθμίδων είναι περισσότερο χρόνο στους δρόμους ,παρά τις αίθουσες διδασκαλίας.
Με ότι αυτό προοιωνίζει, για την μόρφωση και επιστημονική κατάρτιση των νέων γενεών,που αποτελούν , το μέλλον της χώρας μας
Αυτά τα ελάχιστα, ενδεικτικώς μόνο ,διότι για να περιγράψει κανείς την σημερινή θλιβερή καθημερινότητα αναγκαιούν πολλές σελίδες.
Δυστυχώς για την πατρίδα μας ,ενώ και τα δύο κόμματα εξουσίας ,ως αντιπολίτευση υπόσχονται τα πάντα για να ορθοποδήσει η Ελλάδα, όταν γίνουν κυβέρνηση και αναλάβουν την εξουσία ξεχνούν τα πάντα !Και αυτή η αλήθεια επαναλαμβάνεται , την βιώνουμε και την πληρώνουμε επί δεκαετίες .
14.-Νομίζω ότι ηθελημένα- στην χώρα μας -γίνεται παρερμηνεία και εξ΄αυτής, κατάχρηση του όρου Δημοκρατία .Σε καμία χώρα του κόσμου δεν υπάρχει ασυδοσία κοινωνικών διαμαρτυριών, ατιμωρησία και ασυλία ,για παραβάτες ή ενόχους.! Σε όλες τις χώρες οι παρανομούντες , όποιοι και εάν είναι και όποια θέση ή αξίωμα και εάν κατείχαν ή κατέχουν. παραπέμπονται στην δικαιοσύνη και αν ενέχονται σε αξιόποινες πράξεις ,πάνε φυλακή.
Πολύ περισσότερο οι κλέφτες και οι καταχρασταί, του δημοσίου χρήματος, οι οποίοι πέραν της φυλακίσεως ,χάνουν και τα παρανόμως κτηθέντα περιουσιακά τους στοιχεία.
Εδώ τι γίνεται; Τίποτα. Τα πάντα κινούνται με ταχύτητα «χελώνας» έως ότου διαγραφούν και ξεχασθούν!!!
Δικαιολογημένη λοιπόν η αγανάκτηση , και η απαίτηση όλων , το Κράτος να εφαρμόσει επί τέλους το κράτος και να σταματήσει τον εμπαιγμό μας . Δεν πάει άλλο πια .,Εάν θέλουμε ως λαός και Έθνος να επιζήσουμε πρέπει να δούμε κατάματα την πραγματικότητα. Πρέπει να αφυπνιστούμε. Έχουμε θαυμάσιους νέους ανθρώπους και επιστήμονες οι οποίοι διαπρέπουν σε όλο τον κόσμο ,εκτός της Ελλάδος η οποία τους αναγκάζει σε φυγή.
Αυτό πρέπει να σταματήσει άμεσα η πατρίδα μας σήμερα όσο ποτέ άλλοτε έχει ανάγκη από τα παιδιά της ,από νέα και απόλυτα άφθαρτα πρόσωπα για να αναλάβουν τα ηνία της χώρας .Μπορούμε και πρέπει να τα καταφέρουμε να ορθοποδήσουμε ,Εθνικά, Κοινωνικά και Οικονομικά .Δεν μας αξίζει η σημερινή απαξίωση.
Οι σκεπτόμενοι Έλληνες σήμερα διερωτώνται:
-Γιατί δεν συλλαμβάνονται για να οδηγηθούν στην φυλακή και στην Δικαιοσύνη οι κλέφτες του δημοσίου χρήματος; Γιατί το κράτος δεν τους κατάσχει τα περιουσιακά τους στοιχεία που προέρχονται από μίζες- και κλοπές πάσης μορφής;
-Γιατί δεν ονοματίζονται οι ενεχόμενοι σε σκάνδαλα ,ώστε να τους μάθει όλος ο λαός ,και δια της διαπομπεύσεώς των να αποτρέπεται η υποτροπή;
-Γιατί τα πολιτικά πρόσωπα εάν και εφόσον ενέχονται σε αξιόποινες πράξεις να μην παραπέμπονται στην δικαιοσύνη όπως όλοι οι Έλληνες αλλά να επιλαμβάνεται δι΄αυτούς H βουλή;
-Γιατί το κράτος αφήνει όλα τα κοινωνικά παράσιτα να διαβρώνουν τα πάντα ανενόχλητα;
-Γιατί το κράτος λαμβάνει ανάλγητα οικονομικά μέτρα κατά των αδυνάτων, εντίμων και νομοταγών πολιτών και διευκολύνει, με κάθε τρόπο ,τους ασυνεπείς στις υποχρεώσεις τους.
-Γιατί το κράτος δεν δημιουργεί ειδικό θεσμικό όργανο ,εκ του ήδη υφισταμένου δικαστικού δυναμικού ,για άμεσο εκδίκαση και κολασμό όσων ενέχονται για διαφθορά;
-Γιατί το κράτος δεν εξασφαλίζει την ασφάλεια των πολιτών του, δια της Αστυνομίας, αλλά την χρησιμοποιεί, για αλλότριες αποστολές;
-Γιατί το κράτος ανέχεται και δεν πατάσσει αμείλικτα την φοροδιαφυγή ,το παραεμπόριο, την αισχροκέρδεια; Δεν μπορεί να πιάσει τους παρανομούντες και να τους τσακίσει; Τότε δεν είναι κράτος!
-Γιατί το κράτος δέχεται να παίζει τον ρόλο του αμορτισέρ στην ΕΕ για τους μετανάστες και τους λαθρομετανάστες; Μέχρι που θα πάει αυτή η κατάσταση;
-Γιατί το κράτος δέχεται με «ψευδεπίγραφες καθησυχαστικές» δικαιολογίες ,που μας εξευτελίζουν διεθνώς ,τις διάφορες Εθνικές προκλήσεις και απειλές που υφιστάμεθα επί καθημερινής, πλέον, βάσεως ;Kαι αντί να ενισχύει τις ΕΔ ,τις αποδυναμώνει παντοιοτρόπως; Μήπως πιστεύει ότι την εθνική μας ασφάλεια θα μας την εξασφαλίσουν οι ξένοι σύμμαχοι ή εταίροι;
Ή μήπως όλα «πάνε μια χαρά» και δεν μας αναγκαιούν ΕΔ;
Συμπερασματικά: Τα ανωτέρω συνιστούν τις παθογένειες και αιτίες των σημερινών μας παθών. Εάν δεν θεραπευτούν ,εδώ και τώρα, με καθοριστικές αποφάσεις και πράξεις γιας διαρθρωτικές αλλαγές και αμείλικτη πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής, μας περιμένουν μεγάλες εθνικές περιπέτειες.
Ακόμα και σήμερα μετά τις υποτιθέμενες διευκολύνσεις του ΔΝΤ , την 11 Μαρτίου ,για την χώρα μας, δεν διαφαίνεται ικανότητα και δυνατότητα -παρά τις υποσχέσεις μας- να ανταποκριθούμε . Διότι για να συμβεί αυτό, πρέπει να καταλάβουν οι ηγεσίες μας την ανάγκη της εγκατάλειψης , επί τέλους, του εθνικού μας σπορ των «σκυλοκαβγάδων για το πάπλωμα» της επανεκλογής και της εξουσίας.
Η ανάγκη αφυπνίσεώς και αναδύσεως νέων δυνάμεων, για τα ηνία της πατρίδος μας, προβάλει επιτακτικά ,εάν δεν το καταλάβουμε άμεσα ,θα υποστούμε τις συνέπειες.
Source : diplomatiko periskopio
Η τουρκική απειλή κατά του ελληνισμού στην Κύπρο
Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
Προσφάτως, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Επιφανίου το βιβλίο του αντιστρατήγου ε.α., Φοίβου Κλόκκαρη, ενός εκ των πλέον ειδικών στο κεφαλαιώδες θέμα της ασφάλειας, με τίτλο: «Τουρκική Απειλή κατά του Ελληνισμού της Κύπρου». Πρόκειται για την πρώτη ολοκληρωμένη μελέτη που εκδίδεται σε βιβλίο, η οποία πραγματεύεται εξελικτικά την πιο καθοριστική πτυχή στη βιωσιμότητα μιας λύσης που είναι η ασφάλεια.
Σκοπός των έξι κεφαλαίων του βιβλίου είναι:
α) να καταδείξει τους κινδύνους κατά του ελληνισμού της Κύπρου που απορρέουν από την τουρκική στρατηγική στοχοθεσία στο Κυπριακό, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 και εντεύθεν και
β) να προτείνει την αλλαγή στρατηγικής της Κυπριακής Δημοκρατίας και κατ’ επέκταση των επιλογών της στο πιο κρίσιμο θέμα, αυτό της ασφαλείας.
Η σημασία του βιβλίου για την κατανόηση της συγκεκριμένης πτυχής Κυπριακού έγκειται στη βασική αρχή ότι τα κράτη λειτουργούν ως προσαρμοζόμενες οντότητες που προσπαθούν με την εξωτερική τους πολιτική καθώς επίσης και με την πολιτική ασφάλειας που διαμορφώνουν να διατηρήσουν τις βασικές δομές τους, δηλαδή τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά τους χαρακτηριστικά σε αποδεκτά όρια. Τα πιο πάνω συνιστούν την πεμπτουσία για την διαμόρφωση αυτού που στις στρατηγικές σπουδές ονομάζεται Υψηλή Στρατηγική (Grand Strategy).
Με άλλα λόγια, η υψηλή στρατηγική θέτει ιεραρχημένους στόχους λαμβάνοντας υπόψη το διεθνές περιβάλλον και την επιθυμητή θέση μίας χώρας με σκοπό να κινητοποιήσει το ευρύτερο εθνικό δυναμικό και τους πόρους του κράτους προκειμένου να επιτύχει τρεις βασικούς στόχους:
α) σταθερότητα,
β) ευημερία και
γ) ασφάλεια.
Απαραίτητη προϋπόθεση για την υλοποίηση της υψηλής στρατηγικής είναι η επισήμανση των αδυναμιών και των δυνατοτήτων σε εθνικό επίπεδο ώστε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τους κινδύνους και να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες.
Η Κυπριακή Δημοκρατία αποδυναμώθηκε από τον τουρκικό στρατηγικό εξαναγκασμό, μετά την εισβολή. Πιο συγκεκριμένα η Τουρκία ακολουθεί συστηματικά την εξής στρατηγική μετά το 1974:
α) Ισχυροποιεί τη θέση της δημιουργώντας νομικά ερείσματα, (πχ. προσπάθεια νομιμοποίησης της παρουσίας της στην Κύπρο είτε με την αναγνώριση του ψευδοκράτους είτε με τη δημιουργία τουρκοκυπριακού κρατιδίου στο βορρά το οποίο θέλει να ελέγχει και μετά τη λύση μέσω του ελέγχου της Τουρκοκυπριακής πολιτικής ελίτ)
β) Αποδυναμώνει την Κυπριακή Δημοκρατία υποσκάπτοντας τα νομικά της ερείσματα (πχ. η διαρκής αμφισβήτηση που θέτει η Άγκυρα τόσο κατά την νομιμότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και κατά των επιλογών της να ασκήσει κατά καιρούς το νόμιμο δικαίωμα της για την άμυνα της χώρας) και
γ) Εξαναγκάζει την Κύπρο σε υποχωρήσεις υπό την απειλή πολέμου (πχ. η κρίση στο θέμα των S300, όπου κατάφερε να επιβάλει την βούληση της στην τελική απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας με την απειλή χρήσης βίας).
Μέσα σε αυτό πλαίσιο, η Κυπριακή Δημοκρατία αποδυναμωμένη από τον τουρκικό στρατηγικό καταναγκασμό που της δημιούργησε φοβικά σύνδρομα, ακολουθεί πολιτική κατευνασμού, η οποία αναπόφευκτα απέτυχε να αναχαιτίσει την ολοένα αυξανόμενη τουρκική επιθετικότητα και διεκδικητικότητα.
Μετά το 1974, η κατοχή του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, η παρουσία 43.000 Τούρκων στρατιωτών και ο συνεχιζόμενος εποικισμός από τη μια και η έλλειψη στρατηγικής εθνικής ασφαλείας και αποτρεπτικής ισχύος της ελληνικής πλευράς από την άλλη είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων προς όφελος της Τουρκίας, όπως αποδεικνύει εύστοχα ο συγγραφέας.
Μετά τις διαπιστώσεις του ο Φοίβος Κλόκκαρης προχωρεί στις προτάσεις επιλογών και δράσεων οι οποίες εδράζεται στο κλασσικό στρατηγικό αξίωμα της μεγιστοποίησης του κόστους για την Τουρκία, προκειμένου μεσοπρόθεσμα να ανακόψουν την τουρκική επιθετικότητα και μακροπρόθεσμα να συμβάλουν στη δημιουργία συνθηκών για αποδεκτή και βιώσιμη λύση του Κυπριακού.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η δομικού χαρακτήρος πρόταση του συγγραφέως σχετικά με τις επιδιώξεις της ελληνικής πλευράς στα πλαίσια της λύσης που θα πρέπει να στοχεύουν σε δύο άξονες:
α) κατάργηση του υφισταμένου συστήματος ασφαλείας, που βασίζεται στις Συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας του 1960 και διατηρούν την Κύπρο υπό καθεστώς κηδεμονίας (επεμβατικά δικαιώματα ξένων χωρών, διατήρηση ξένων στρατευμάτων στο νησί), και
β) αντικατάσταση του ισχύοντος συστήματος ασφαλείας με νέο, το οποίο να διασφαλίζει την ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα, κυριαρχία, ασφάλεια των πολιτών και προστασία των εθνικών συμφερόντων της Κύπρου.
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω λιγότερο με αυτό που συμπεραίνει ο συγγραφέας ότι επιβάλλεται αναθεώρηση της ελληνικής εθνικής στρατηγικής προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης των συντελεστών ισχύος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως του πλέον αποτελεσματικού μέσου αντιμετώπισης των κινδύνων και υλοποίησης των σκοπών της υψηλής στρατηγικής, που είναι η αποκατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, ο τερματισμός της τουρκικής κατοχής και η ανάκτηση της κρατικής κυριαρχίας σε όλη της επικράτειας του κυπριακού κράτους.
Source : www.geopolitics-gr.blogspot.com
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
Προσφάτως, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Επιφανίου το βιβλίο του αντιστρατήγου ε.α., Φοίβου Κλόκκαρη, ενός εκ των πλέον ειδικών στο κεφαλαιώδες θέμα της ασφάλειας, με τίτλο: «Τουρκική Απειλή κατά του Ελληνισμού της Κύπρου». Πρόκειται για την πρώτη ολοκληρωμένη μελέτη που εκδίδεται σε βιβλίο, η οποία πραγματεύεται εξελικτικά την πιο καθοριστική πτυχή στη βιωσιμότητα μιας λύσης που είναι η ασφάλεια.
Σκοπός των έξι κεφαλαίων του βιβλίου είναι:
α) να καταδείξει τους κινδύνους κατά του ελληνισμού της Κύπρου που απορρέουν από την τουρκική στρατηγική στοχοθεσία στο Κυπριακό, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 και εντεύθεν και
β) να προτείνει την αλλαγή στρατηγικής της Κυπριακής Δημοκρατίας και κατ’ επέκταση των επιλογών της στο πιο κρίσιμο θέμα, αυτό της ασφαλείας.
Η σημασία του βιβλίου για την κατανόηση της συγκεκριμένης πτυχής Κυπριακού έγκειται στη βασική αρχή ότι τα κράτη λειτουργούν ως προσαρμοζόμενες οντότητες που προσπαθούν με την εξωτερική τους πολιτική καθώς επίσης και με την πολιτική ασφάλειας που διαμορφώνουν να διατηρήσουν τις βασικές δομές τους, δηλαδή τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά τους χαρακτηριστικά σε αποδεκτά όρια. Τα πιο πάνω συνιστούν την πεμπτουσία για την διαμόρφωση αυτού που στις στρατηγικές σπουδές ονομάζεται Υψηλή Στρατηγική (Grand Strategy).
Με άλλα λόγια, η υψηλή στρατηγική θέτει ιεραρχημένους στόχους λαμβάνοντας υπόψη το διεθνές περιβάλλον και την επιθυμητή θέση μίας χώρας με σκοπό να κινητοποιήσει το ευρύτερο εθνικό δυναμικό και τους πόρους του κράτους προκειμένου να επιτύχει τρεις βασικούς στόχους:
α) σταθερότητα,
β) ευημερία και
γ) ασφάλεια.
Απαραίτητη προϋπόθεση για την υλοποίηση της υψηλής στρατηγικής είναι η επισήμανση των αδυναμιών και των δυνατοτήτων σε εθνικό επίπεδο ώστε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τους κινδύνους και να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες.
Η Κυπριακή Δημοκρατία αποδυναμώθηκε από τον τουρκικό στρατηγικό εξαναγκασμό, μετά την εισβολή. Πιο συγκεκριμένα η Τουρκία ακολουθεί συστηματικά την εξής στρατηγική μετά το 1974:
α) Ισχυροποιεί τη θέση της δημιουργώντας νομικά ερείσματα, (πχ. προσπάθεια νομιμοποίησης της παρουσίας της στην Κύπρο είτε με την αναγνώριση του ψευδοκράτους είτε με τη δημιουργία τουρκοκυπριακού κρατιδίου στο βορρά το οποίο θέλει να ελέγχει και μετά τη λύση μέσω του ελέγχου της Τουρκοκυπριακής πολιτικής ελίτ)
β) Αποδυναμώνει την Κυπριακή Δημοκρατία υποσκάπτοντας τα νομικά της ερείσματα (πχ. η διαρκής αμφισβήτηση που θέτει η Άγκυρα τόσο κατά την νομιμότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και κατά των επιλογών της να ασκήσει κατά καιρούς το νόμιμο δικαίωμα της για την άμυνα της χώρας) και
γ) Εξαναγκάζει την Κύπρο σε υποχωρήσεις υπό την απειλή πολέμου (πχ. η κρίση στο θέμα των S300, όπου κατάφερε να επιβάλει την βούληση της στην τελική απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας με την απειλή χρήσης βίας).
Μέσα σε αυτό πλαίσιο, η Κυπριακή Δημοκρατία αποδυναμωμένη από τον τουρκικό στρατηγικό καταναγκασμό που της δημιούργησε φοβικά σύνδρομα, ακολουθεί πολιτική κατευνασμού, η οποία αναπόφευκτα απέτυχε να αναχαιτίσει την ολοένα αυξανόμενη τουρκική επιθετικότητα και διεκδικητικότητα.
Μετά το 1974, η κατοχή του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, η παρουσία 43.000 Τούρκων στρατιωτών και ο συνεχιζόμενος εποικισμός από τη μια και η έλλειψη στρατηγικής εθνικής ασφαλείας και αποτρεπτικής ισχύος της ελληνικής πλευράς από την άλλη είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων προς όφελος της Τουρκίας, όπως αποδεικνύει εύστοχα ο συγγραφέας.
Μετά τις διαπιστώσεις του ο Φοίβος Κλόκκαρης προχωρεί στις προτάσεις επιλογών και δράσεων οι οποίες εδράζεται στο κλασσικό στρατηγικό αξίωμα της μεγιστοποίησης του κόστους για την Τουρκία, προκειμένου μεσοπρόθεσμα να ανακόψουν την τουρκική επιθετικότητα και μακροπρόθεσμα να συμβάλουν στη δημιουργία συνθηκών για αποδεκτή και βιώσιμη λύση του Κυπριακού.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η δομικού χαρακτήρος πρόταση του συγγραφέως σχετικά με τις επιδιώξεις της ελληνικής πλευράς στα πλαίσια της λύσης που θα πρέπει να στοχεύουν σε δύο άξονες:
α) κατάργηση του υφισταμένου συστήματος ασφαλείας, που βασίζεται στις Συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας του 1960 και διατηρούν την Κύπρο υπό καθεστώς κηδεμονίας (επεμβατικά δικαιώματα ξένων χωρών, διατήρηση ξένων στρατευμάτων στο νησί), και
β) αντικατάσταση του ισχύοντος συστήματος ασφαλείας με νέο, το οποίο να διασφαλίζει την ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα, κυριαρχία, ασφάλεια των πολιτών και προστασία των εθνικών συμφερόντων της Κύπρου.
Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω λιγότερο με αυτό που συμπεραίνει ο συγγραφέας ότι επιβάλλεται αναθεώρηση της ελληνικής εθνικής στρατηγικής προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης των συντελεστών ισχύος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως του πλέον αποτελεσματικού μέσου αντιμετώπισης των κινδύνων και υλοποίησης των σκοπών της υψηλής στρατηγικής, που είναι η αποκατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, ο τερματισμός της τουρκικής κατοχής και η ανάκτηση της κρατικής κυριαρχίας σε όλη της επικράτειας του κυπριακού κράτους.
Source : www.geopolitics-gr.blogspot.com
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)