Ο μεγαλύτερος φόβος της Τουρκίας

Του Σάββα Καλεντερίδη

Αν και το Νεβρόζ, που ταυτίζεται με την εαρινή ισημερία, είναι μια γιορτή που εορτάζεται από διάφορους λαούς σε μια ευρύτατη περιοχή από την Κεντρική Ασία μέχρι τη Μέση Ανατολή, ως η γιορτή της Άνοιξης και του Νέου Έτους, για τους Κούρδους έχει μια ιδιαίτερη σημασία και γιορτάζεται ως ημέρα ανεξαρτησίας, αγώνα και απελευθέρωσης. Γιατί;

Το έτος 612 π.Χ., όλα τα έθνη που έθνη που συνθλίβονταν κάτω από την κατοχή της Αυτοκρατορίας των Ασσυρίων, συνασπίστηκαν υπό την ηγεσία των Μήδων, προγόνων των Κούρδων και με τη συμμετοχή των Βαβυλωνίων και των Σκυθών άρχισαν μια ιστορική αντίσταση, η οποία εξελίχθηκε σε έναν νικηφόρο πόλεμο. Οι δυνάμεις των Μήδων, υπό την ηγεσία του μυθικού ηγέτη Ντεμιρτζί Κάβα (Demirci Kawa),  κατέλαβαν την Νινεβί, πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας των Ασσυρίων, θέτοντας τέλος σε αυτή την μακρόχρονη καταπίεση και δουλεία. Η ημερομηνία αυτής της νίκης, που απάλλαξε όλους τους λαούς της Μεσοποταμίας από την καταπίεση και τη δουλεία των Ασσυρίων, ήταν η 21^η Μαρτίου, που ταυτίζεται με την εαρινή ισημερία και το Νεβρόζ και γιορτάζεται από τους Κούρδους, που παραμένουν σκλαβωμένοι και τον 21ο αιώνα, ως ημέρα ανεξαρτησίας, αγώνα και απελευθέρωσης.

Ο εορτασμός του Νεβρόζ μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980 ήταν απαγορευμένος, αφού το τουρκικό κράτος, που ακολουθούσε πολιτική σκληρής άρνησης και καταπίεσης εναντίον του ιστορικού αυτού λαού, δεν επέτρεπε στους Κούρδους να ανάβουν τις ενοχλητικές φωτιές και να πηδούν πάνω από αυτές, αφού το όλο σκηνικό θύμιζε την επανάσταση, που ήδη είχε αρχίσει, από το 1978 σε πολιτικό και από το 1984, σε στρατιωτικό επίπεδο από το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (ΡΚΚ).

Η πρώτη φορά που οι Κούρδοι αψήφησαν την απαγόρευση του τουρκικού κράτους και γιόρτασαν μαζικά το Νεβρόζ, ήταν η 21^η Μαρτίου 1992, όταν χιλιάδες εξεγερμένοι συγκεντρώθηκαν στην πλατεία της πόλης Τζίζρε, κοντά στα σύνορα με το Νότιο Κουρδιστάν (Β. Ιράκ), και γιόρτασαν πανηγυρικά την απαγορευμένη γιορτή της ανεξαρτησίας, του αγώνα και της απελευθέρωσης. Τότε, το τουρκικό κράτος, που δεν μπόρεσε να χωνέψει μια τέτοια αντίδραση, επιτέθηκε εναντίον των διαδηλωτών και σκότωσε εν ψυχρώ 22 πολίτες. Οι άγριες αιματηρές επιθέσεις του κράτους, αντί να κάμψουν την αγωνιστικότητα και το ηθικό των εξεγερμένων, του χαλύβδωσε, ενώ η φωτιά της επανάστασης εξαπλώθηκε με πρωτοφανή ταχύτητα σε ολόκληρο το Βόρειο Κουρδιστάν (ΝΑ Τουρκία). Οι κηδείες των θυμάτων έγιναν αιτία νέων εξεγέρσεων και έκτοτε, το Νεβρόζ, εκτός από τον παραδοσιακό ιστορικό, απέκτησε νέο συμβολισμό, συσχετιζόμενο με την επανάσταση και το κουρδικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Οι κυβερνήσεις Ερντογάν τα τελευταία χρόνια έδειχναν ανοχή και ο εκάστοτε υπουργός εσωτερικών έδινε εντολή στις αστυνομικές δυνάμεις και τις αρχές ασφαλείας κατά τη διάρκεια των εορτασμών του Νεβρόζ να απουσιάζουν από τις περιοχές συγκέντρωσης των Κούρδων και να παρακολουθούν εκ του μακρόθεν και διακριτικά τους εορτασμούς, αφού υπήρχε η πεποίθηση ότι η βία του κράτους φέρνει βία και αναζωπυρώνει το κουρδικό κίνημα. Στους εορτασμούς αυτούς τα τελευταία χρόνια συμμετείχαν εκατομμύρια Κούρδων, ενώ το κουρδικό κίνημα έδινε μεγάλη σημασία στην εκδήλωση που πραγματοποιούνταν στο Αμέντ-Ντιγιαρμπακίρ, παραδοσιακή πρωτεύουσα του Κουρδιστάν, και στην εκδήλωση της Κωνσταντινούπολης, που κατά τον πρώην πρόεδρο της Τουρκίας, Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, είναι η μεγαλύτερη κουρδική πόλη στον κόσμο, αφού οι Κούρδοι της Πόλης ξεπερνούν τα δυο εκατομμύρια.

Η τοποθέτηση στη θέση του υπουργού Εσωτερικών του Ιδρίς Ναΐμ Σαχίν (İdris Naim Şahin), στις 5 Ιουλίου 2011, μετά την πανηγυρική νίκη του ΑΚΡ στις γενικές εκλογές, ταυτίζεται με την αλλαγή της πολιτικής που ακολουθούσαν μέχρι τότε οι κυβερνήσεις του Ερντογάν απέναντι στο κουρδικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Ο Σαχίν ενορχήστρωσε εκτεταμένες επιχειρήσεις, κατά τις οποίες οι τουρκικές αρχές ασφαλείας προχώρησαν σε συλλήψεις 650 στελεχών του νόμιμου Κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας (ΒDP) και οκτώ χιλιάδων στελεχών του ημιπαράνομου μηχανισμού KCK, που προετοίμαζε ένα παράλληλο μηχανισμό εξουσίας, με βάση τις συνομιλίες που διεξάγονταν μεταξύ του τουρκικού κράτους και του ΡΚΚ για την εξεύρεση πολιτικής λύσης στο Κουρδικό Ζήτημα.

Άρα, αυτό σήμαινε και το τέλος των συνομιλιών, προφανώς γιατί ο Ερντογάν αντιλήφθηκε ότι η πολιτική λύση που επεξεργάζονταν, θα οδηγούσε τελικά στην ίδρυση πρώτα ομόσπονδου και στη συνέχεια ανεξάρτητου κράτους και άρα στον διαμελισμό της Τουρκίας.

Έκτοτε, το τουρκικό κράτος, ακολουθεί πολιτική καταστολής του κουρδικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, συνεπικουρούμενο από τις ΗΠΑ, οι οποίες από τη μια πλευρά στηρίζουν το αυτόνομο κουρδικό κράτους του Νοτίου Κουρδιστάν (Β. Ιράκ) και διατηρούν τους δικούς τους γενικούς σχεδιασμούς για το Κουρδικό και από την άλλη χρειάζονται την Τουρκία για τη Συρία και για το Ιράν.

Και να μην ξεχνάμε ότι οι εξελίξεις στη Συρία και το Ιράν θα επηρεάσουν το πότε και το πώς θα εξελιχθεί το Κουρδικό Ζήτημα και το πώς θα επηρεάσει αυτό την Τουρκία αλλά και την ευρύτερη περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου και της Ελλάδος.

 Το 2012 η κυβέρνηση Ερντογάν, φοβούμενη ότι το κουρδικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στους εορτασμούς του Νεβρόζ θα κάνει πρόβα της Κουρδικής Άνοιξης, στα πρότυπα της Αραβικής, την οποία σημειωτέον από ένα σημείο και μετά στήριζε η Άγκυρα, προχώρησε στην απαγόρευση των εορτασμών που είχαν σχεδιαστεί να γίνουν την Κυριακή, 18 Μαρτίου, στο Αμέντ-Ντιγιαρμπακίρ και στην Κωνσταντινούπολη. Η απαγόρευση δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα για την τουρκική κυβέρνηση, αφού περισσότεροι από 500 χιλιάδες Κούρδοι αψήφησαν τις απαγορεύσεις, ανέτρεψαν τα οδοφράγματα και γέμισαν το χώρο του εορτασμού στο Αμέντ, ενώ στην Κωνσταντινούπολη εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδοι συγκρούονταν με τις αστυνομικές δυνάμεις, προκαλώντας μεγάλες καταστροφές.

 Την ώρα που γράφονταν οι γραμμές αυτές (21 Μαρτίου), σε εβδομήντα πόλεις και κωμοπόλεις της Τουρκίας συνεχίζονταν οι συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων της τουρκικής αστυνομίας και των Κούρδων διαδηλωτών, που επιχειρούσαν να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό για να γιορτάσουν το Νεβρόζ, τη γιορτή της ανεξαρτησίας, του αγώνα και της απελευθέρωσης. Μάλιστα, σε συμπλοκή που έγινε στο Τζίζρε έχασε τη ζωή του ένας αστυνομικός, ενώ σε ενέδρα του ΡΚΚ που έπεσαν άνδρες των ειδικών δυνάμεων της τουρκικής Αστυνομίας, έχασαν τη ζωή τους τέσσερις αστυνομικοί και ένας μόνιμος στρατοχωροφύλακας των ειδικών δυνάμεων και τραυματίστηκαν άλλοι πέντε.

Την ίδια ημέρα και ενώ το περιοδικό ΤΙΜΕ και η εφημερίδα New York Times έκαναν εκτενείς και με ιδιαίτερο «νόημα» αναφορές στο Νεβρόζ και το κουρδικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα -πάει τελείωσαν εκείνες αναφορές περί τρομορκατίας-  η εφημερίδα Ραντικάλ δημοσίευε δημοσκόπηση σύμφωνα με την οποία το 49% των ερωτηθέντων Κούρδων τάσσεται υπέρ της «δημοκρατικής αυτονομίας του Κουρδιστάν», όρος που καθιέρωσε ο έγκλειστος στις τουρκικές φυλακές Αμπντουλλάχ Οτζαλάν, το 19,2% υπέρ ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, το 5,4% υπέρ μιας «ομοσπονδίας» και το 7,1% υπέρ της ενίσχυσης των αρμοδιοτήτων στους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Αν αναρωτιέστε για το υπολειπόμενο 3,4%, αυτοί προτιμούν τη συνέχιση του υφισταμένου καθεστώτος, που σημαίνει ότι το 96,5% των Κούρδων της Τουρκίας με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στηρίζουν την κουρδικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, και όλα αυτά τη στιγμή που η Τουρκία ξεσαλώνει και ξαναστέλνει το Πίρι Ρέις στο Αιγαίο, σε ελληνικότατη υφαλοκρηπίδα, παρά τα τηλεγραφήματα λύπης και αγάπης του Έλληνα υπουργού Εθνικής Αμύνης στον Τούρκο ομόλογό του, που σημειωτέον επικεφαλής των 40 χιλιάδων Τούρκων στρατιωτών που είναι κληρονομιά του Αττίλα στα άγια χώματα της Κύπρου.

Αθάνατη Ελλάδα!

Source :  Κυριακάτικη Δημοκρατία

Οι Ελληνικές 'Ενοπλες Δυνάμεις στο στόχαστρο

Ύποπτη και συστηματική προσπάθεια αφοπλισμού και αποδόμησης των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στα μάτια του ελληνικού λαού και της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης επιχειρείται από το φθινόπωρο μέχρι και σήμερα από πολλά διεθνή ΜΜΕ.

Ξένοι δημοσιογράφοι που δεν ξέρουν κάν που βρίσκεται στον χάρτη η Ελλάδα προσπαθούν με ψευδή και παραποιημένα στοιχεία να αποδείξουν ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΕΔ) και οι αμυντικές δαπάνες αποτελούν την αιτία της οικονομικής καταστροφής της χώρας.

Ως αν επρόκειτο για ένα οργανωμένο και κεντρικά κατευθυνόμενο σχέδιο απονεύρωσης του οργανισμού και του ηθικού των Ενόπλων Δυνάμεων 10 συνολικά ξένα δημοσιεύματα ασχολούνται με τις αμυντικές δαπάνες, με την επίδραση αυτών στην «καταστροφή» της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας παρουσιάζοντας ανακριβή στοιχεία όπως ότι την αγορά των 223 M-109 A3 GE2 τα οποία όπως αναφέρουν αποκτήθηκαν έναντι ... 400 εκατ. ευρώ, όταν είναι γνωστό ότι αγοράστηκαν έναντι μόνο 18 εκατ. ευρώ.

Οι συντάκτες των δημοσιευμάτων αναφέρουν ότι ενώ η ελληνική κοινωνία υποφέρει από τα οικονομικά μέτρα, τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά και οι Ένοπλες Δυνάμεις στο σύνολο τους,  δεν έχουν επηρεαστεί από τις περικοπές.
Προφανώς οι ξένοι δημοσιογράφοι δεν γνωρίζουν για τους μισθούς πείνας των στελεχών των ΕΕΔ, ούτε για τα προβλήματα διαθεσιμότητα σημαντικού στρατιωτικού υλικού όπως πλοία και αεροσκάφη.
Το πλέον όμως εξοργιστικό είναι ότι η πλειονότητα των δημοσιογράφων δηλώνουν ότι δεν  καταλαβαίνουν  το λόγο για τον οποίο η Ελλάδα αγοράζει οπλικά συστήματα, ούτε μπορούν να καταλάβουν γιατί διατηρούμε ως Έθνος σημαντικές σε αριθμό Ένοπλες Δυνάμεις. 

Δυστυχώς οι περισσότεροι ξένοι δημοσιογράφοι αγνοούν τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο, την δράση του τουρκικού παρακράτους στην Θράκη, την απειλή του Casus Belli στο Αιγαίο  και τις συνεχόμενες προκλήσεις στο Αιγαίο που καμία από τις ευρωπαϊκές χώρες δεν αντιμετωπίζει μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής απειλής πριν από 20 χρόνια. 

Οι «περισπούδαστοι» ξένοι συντάκτες δεν μπορούν να αντιληφτούν ότι ο Ψυχρός Πόλεμος για την Ελλάδα συνεχίζεται ακόμη και σήμερα, με τον Τούρκο ΥΠΕΞ Α. Νταβούτογλου να αμφισβητεί σε πρόσφατη ομιλία του στην τουρκική Βουλή την ελληνικότητα νησιών στο Αιγαίο, πράγμα πρωτάκουστο για μία χώρα η οποία φιλοδοξεί να γίνει ισότιμο μέλος της ΕΕ και η οποία θα έπρεπε με βάση αυτά που έχει συμφωνήσει να τηρεί τους βασικούς όρους καλής γειτονίας.

Όμως αν τελικά οι ξένοι συντάκτες δεν είναι και τόσο άσχετοι με την ελληνική πραγματικότητα τι άλλο θα μπορούσε να τους ωθήσει να γράψουν τέτοια υπονομευτικά για την εθνική μας ασφάλεια άρθρα ; Σημειώνεται ότι μέχρι το 1967 οι ΕΕΔ ναι μεν ήταν υψηλά σε ότι αφορά την αποδοχή τους στην συνείδηση των πολιτών αλλά απείχαν αρκετά από το να θεωρηθούν «εθνική εγγύηση» λόγω της πλήρους εξαρτήσεως τους σε εξοπλισμό και υλικό από τις ΗΠΑ.

Κάτι που άλλαξε εν μέσο στρατιωτικής κυβερνήσεως με τις πρώτες μεγάλες παραγγελίες νέων όπλων σε Γερμανία και Γαλλία. Μετά το 1974 και παρά το γεγονός ότι η διογκούμενη αριστερή προπαγάνδα είχε δαιμονοποιήσει το ρόλο των ΕΕΔ κυρίως λόγο της ανάγκης επιβίωσης της χώρας ένεκα της τουρκικής απειλής οι ΕΕΔ πρακτικά έμειναν στο απυρόβλητο και συνεχίστηκε ακόμα με πιο έντονο ρυθμό η εξοπλιστική προσπάθεια τους. Αποτελώντας πάντα αυτό που μπορεί να χαρακτηριστεί ως εθνική εγγύηση.

Ρόλο που αναγνώρισε ακόμα και ο Α. Παπανδρέου, ο οποίος ανέλαβε υπουργός Εθνικής Άμυνας στην πρώτη κυβέρνησης του μη θέλοντας να παραδώσει στα νεομαρξιστικά στοιχεία του κόμματος του την ηγεσία των ΕΕΔ κάτι που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προκαλούσε ανορθόδοξες αντιδράσεις από τις ΕΕΔ.

Σήμερα την εποχή της μαζικής αποδόμησης ηθών αξιών και συμβόλων οι ΕΕΔ είναι ο μοναδικός εθνικός οργανισμός που στέκεται ακόμα όρθιος. Και αυτό τους ενοχλεί…

Μήπως οι πλούσιοι Ευρωπαίοι φίλο μας δεν μπορούν να αποδεχτούν ότι μία πτωχευμένη χώρα διαθέτει ακόμα ισχυρές Ένοπλης Δυνάμεις τις οποίες ο Λαός τις περιβάλει με εμπιστοσύνη όπως έχουν αποδείξει οι δημοσκοπήσεις.
Μήπως λόγω αυτής της σχέσης Στρατού Λαού οι «κατευθυνόμενοι» ξένοι κονδυλοφόροι έγραψαν τα γνωστά και κατάπτυστα δημοσιεύματα περί πραξικοπήματος και κατάληψης της εξουσίας από τις ΕΕΔ ;  
Μήπως κάποιοι ονειρεύονται έναν ελληνικό Λαό αδύναμο στρατιωτικά και πολιτικά για να μπορέσουν κάποια στιγμή να επιβάλουν και με την βία μέσω πρόθυμών γειτόνων την βούληση τους στον ελληνικό Λαό;
Μήπως ένα Λαός που είναι οικονομικά, πολιτικά στρατιωτικά και ηθικά αποδυναμωμένος δεν είναι ένα εύκολο θύμα στις ορέξεις των αρπαχτικών της εποχής μας ;
Για όποιον έχει την παραμικρή αμφιβολία για όλα αυτά αρκεί να διαβάσει τα άρθρα που έχουν δημοσιευτεί στα ξένα ΜΜΕ.
1)     http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2012/mar/21/greece-austerity-measures-military-spending?newsfeed=true







  2)  http://www.independent.co.uk/news/business/analysis-and-features/less-healthcare-but-greece-is-still-buying-guns-6257753.html

 3)      http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/greece/9129234/EU-accused-of-hypocrisy-for-1-billion-in-arms-sales-to-Greece.html
4)      http://www.lepointinternational.com/it/politica/europa/550-the-submarine-deals-that-helped-sink-greece-.html
5)      http://www.presseurop.eu/en/content/article/1383501-greece-still-splashes-out-billions-defence
6)   http://articles.latimes.com/2010/may/15/world/la-fg-0515-greece-turkey-20100515
7)   http://www.defensenews.com/article/20120305/DEFREG01/303050004/EU-Lawmaker-France-Germany-Pressured-Greece-Avoid-Defense-Cuts
8) http://euobserver.com/13/115513
9)  http://www.hurriyetdailynews.com/default.aspx?pageid=438&n=debt-hit-greece-still-spending-billions-on-weapons-2010-05-04
10) http://www.zeit.de/2012/02/Ruestung-Griechenland
11)  (μετάφραση του γερμανικού άρθρου) http://www.defencegreece.com/index.php/2012/01/greece-arms-deals-does-merkel-trade-2nd-bailout-for-60-eurofighter/

 Σε όλους αυτούς τους ξένους δημοσιογράφους θα τους θέσουμε ένα απλό ερώτημα. Η χώρα τους απειλείται με πόλεμο από μία γειτονική χώρα εάν εφαρμόσει αυτά που προβλέπει το διεθνές δίκαιο γιατί δυστυχώς η Ελλάδα αυτό αντιμετωπίζει.
Και αν θέλουν και αποδείξεις ακολουθεί το δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Zaman που ξεκάθαρα αναφέρει την απειλή του πολέμου της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας αν η τελευταία επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα από 6 στα 12 ναυτικά μίλια.  Αυτά για να ξέρουν όλοι ότι αγωνιζόμαστε για την επιβίωση μας και την ανεξαρτησία μας.

"As for Greece, with which Turkey has come to the brink of war three times in the past over territorial disputes in the Aegean, Turkey still sees any Greek attempt to extend the country's territorial waters to 12 nautical miles as a casus belli (a cause for war). Turkey and Greece are at odds over the boundaries of their territorial waters and airspace in the Aegean due to the peculiar geography of the Aegean Sea, where some Greek islands are lined up along Turkey's western coasts. In 1995, Parliament declared any unilateral attempt by Greece to extend its territorial waters to 12 nautical miles from the current six miles as a casus belli. Greece is not included in the “external threats” list either, aside from the “12 mile problem.”
http://www.todayszaman.com/news-225712-israeli-caused-instability-makes-its-way-to-turkeys-security-document.html
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr 

Η υπερφορολόγηση ως απαρχή κατάρρευσης

"Η λύσσα με την οποία καταστρέφει περιουσίες πλέον ο ελληνικός κρατικός μηχανισμός θυμίζει την υπερφορολόγηση πριν από κάθε καταστροφή κρατικής οντότητας" υποστηρίζει μεταξύ άλλων ο Άγης Βερούτης στο άρθρο του με τίτλο "Λίγο πριν την καταστροφή", το οποίο αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια από το capital.gr:
Οι μέρες που περνάμε έχουν ξεκάθαρο άρωμα συντέλειας. Στα προηγούμενα δυο χρόνια έκλεισε το 25% των ελληνικών επιχειρήσεων. Κάποιοι βουλευτές και μετέπειτα αξιωματούχοι της κυβερνήσεως είπαν πως αυτοί που έκλεισαν δεν θα έπρεπε να ήσαν ανοιχτοί εξαρχής, πως δεν μπορούμε να έχουμε τόσα ρουχάδικα, τόσες καφετέριες, τόσα τυροπιτάδικα.
Μετά ήρθαν τα περίπτερα με τον καθορισμό τους ως φοροεισπράκτορες του κράτους, έπειτα οι χρηματιστηριακές, κατόπιν οι τεχνικές εταιρίες και όλα τα επαγγέλματα της οικοδομής, ο κλάδος των αυτοκινητάδων και των συνεργείων, οι μάντρες αυτοκινήτων, η μίσθωση ακινήτων, η πώληση και μεσιτεία ακινήτων, και ούτω καθεξής.
Κάθε φορά η καταστροφή μονάδων παραγωγής πλούτου στην ιδιωτική οικονομία ήταν “νομοτελειακή”, αναπόφευκτη, και “απαραίτητη” δια στόματος φαρισαίων και τελώνων, για την εξυγίανση της οικονομίας μας. Αυτή όμως η “δήθεν” νομοτελειακή κατάληξη των μικρομεσαίων αυτών επιχειρήσεων (και πολλών ίσως μεγάλων που δεν πρόλαβαν να μεταναστεύσουν σε λιγότερο τοξικά για την επιχειρηματικότητα κράτη), ήταν το αντάλλαγμα για να μην γίνουν δραστικές αλλαγές στο μέγεθος, στη γραφειοκρατία και στη διαφθορά του τεράστιου κρατικού μηχανισμού που απορροφούσε και κάθε τελευταία ικμάδα ζωής από την κοινωνία.
Η ελληνική κοινωνία ολόκληρη θυσιάζεται για να μην αλλάξουν οι προνομιακές σχέσεις κάποιων πολιτικά ισχυρών και διεφθαρμένων μειοψηφιών με το κράτος. Με άλλα λόγια, η Μεταπολίτευση ολόκληρη αποδείχθηκε μια καλοστημένη μηχανή αρπαγής πλούτου από το κοινωνικό σύνολο για αναδιανομή στα “δικά μας παιδιά”, γαλαζοπρασινοκοκκινοπών αποχρώσεων. Αυτοί που έμειναν απ΄ έξω να υποστηρίζουν με το μόχθο τους την σπατάλη και νεοπλουτισμό των φαύλων, έφτασαν σε ύστατο σημείο εξαθλίωσης πλέον.
Με ψεύτικα στοιχεία η μεταπολιτευτική μαφία φούσκωσε το ΑΕΠ συμπεριλαμβάνοντας τα ναρκωτικά, τους ανάπηρους επαίτες και τις ιερόδουλες στα νούμερά του, για να δικαιολογήσει αδικαιολόγητο δανεισμό, και να προφασιστεί μια “εικονική φοροδιαφυγή” εγγράφοντας απαιτήσεις 60 δισ. ευρώ από κακομοίρηδες, βοσκούς, κλεισμένες και πτωχευμένες επιχειρήσεις και μπατιρολαμόγια. Με την φορολογική λαίλαπα των τελευταίων δυόμιση ετών, η εξουσιαστική μαφία έχει στεγνώσει και την αγορά από τα τελευταία κατακάθια ρευστότητας για να συντηρεί ανέπαφο το μηχανισμό επανεκλογής της ενόψει των επερχόμενων εκλογών.
Αυτή η τακτική έχει καταστρέψει 1.250.000 θέσεις εργασίας στην ιδιωτική οικονομία, στέλνει τους γέρους για ύπνο νωρίς για να μη πεινάνε, κάποιους που δεν τους παίρνει εύκολα ο ύπνος στους κάδους των σκουπιδιών έξω από τα φαστφουντάδικα, τους μισούς ασθενείς να παίρνουν τα φάρμακά τους μέρα παρά μέρα λόγω ανέχειας να αγοράσουν πλέον από την τσέπη τους τα φάρμακά τους, ενώ φαρμακοποιοί-γιατροί-φαρμακευτικές συζητούν για τις επιπτώσεις των γενόσημων στο 0,01% των περιπτώσεων.
Από τους εργαζόμενους που έχουν δουλειά, περισσότεροι από 400.000 μισθωτοί πληρώνονται με καθυστέρηση πάνω από 3 μήνες, και περισσότεροι από 200.000 με καθυστέρηση άνω των 6 μηνών. Η αδηφάγος κιμαδομηχανή του Σοβιετικού ελληνικού δημοσίου συνεχίζει ακάθεκτη και απαιτεί 9 υπογραφές και σφραγίδες από συμβολαιογράφο, επιμελητήριο, εφορία, ταμείο νομικών, ΤΥΠΕΔ, πάλι εφορία, πάλι επιμελητήριο, και τελικά νομαρχία και έπειτα εφημερίδα της κυβερνήσεως, για να μεταφέρει την έδρα της στο διπλανό τετράγωνο μια επιχείρηση που βρήκε φτηνότερο ενοίκιο εν μέσω κρίσεως, ή που απολύοντας το 50% του προσωπικού της ήδη, δεν χρειάζεται όλο το χώρο που ενοικιάζει. Ακόμα και αν θέλει ο μικρομεσαίος να γλυτώσει χρήματα από τα λειτουργικά του, πρέπει να πληρώσει λύτρα στο κράτος-κιμαδομηχανή.
Η λύσσα με την οποία καταστρέφει περιουσίες πλέον ο ελληνικός κρατικός μηχανισμός θυμίζει την υπερφορολόγηση πριν από κάθε καταστροφή κρατικής οντότητας. Από την Περσική αυτοκρατορία, στη Ρωμαϊκή, στη Βυζαντινή, στις αποικιοκρατίες, και τις δικτατορίες του περασμένου αιώνα, ως και την με μένος απομύζηση των κατοχικών δυνάμεων στις κατακτημένες χώρες.
Ίσως ακόμη δεν έχει ξεκινήσει να μαζεύει πτώματα από το δρόμο ο Δήμος με τα απορριμματοφόρα του, ή αν με 40.000 άστεγους το έχει ξεκινήσει, δεν το έχουμε μάθει. Πάντως η εγκληματικότητα, πρωτόγνωρο για την Ελλάδα, δίνει μια ληστεία ανά λεπτό, και μια δολοφονία λόγω ληστείας κάθε 48 ώρες. Αυτό ενόσω το 50% της αστυνομίας, ή ίσως και παραπάνω, φρουρεί “σημαίνοντα” πρόσωπα που συμμετείχαν στη λεηλασία της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία 30 χρόνια.
Η κοινωνία καταρρέει, και ενώ το πρώτο 25% όλων των ελληνικών επιχειρήσεων πήρε δυο χρόνια για να κλείσει, άλλο 25% αναμένεται να κλείσει στις επόμενες 90 μέρες αν δεν γίνει κάτι δραστικό που θα προσδώσει ρευστότητα στην αγορά.
Δεν ξέρω αν θα μπορούσαν να μοιράσουν ζεστό χρήμα στην αγορά σε 90 μέρες - αμφιβάλλω. Μια ουσιαστική λύση που θα μπορούσε να δώσει άμεσα αποτελέσματα, θα ήταν να παγώσουν (δια νόμου) τις πληρωμές προς το κράτος των μικρομεσαίων που κινδυνεύουν να κλείσουν και έχουν πάει πίσω στους μισθούς τους για 3-6-9 μήνες, ώσπου οι μεταρρυθμίσεις να ξεκινήσουν να πιάνουν τόπο.
Όμως φοβάμαι πως κανείς τους δε νοιάζεται. Το μόνο που νοιάζονται είναι το πώς θα εξασφαλίσουν τις ψήφους της εκλογής τους στις επερχόμενες εκλογές!
Ένα καζάνι που βράζει, στα όρια της έκρηξης, αργά ή γρήγορα θα δώσει την τελειωτική κίνηση στο παιχνίδι εξουσίας και διαφθοράς. Καμιά αλαζονική εξουσία όμως δεν αναγνώρισε τα σημάδια τους τέλους της. Ούτε αυτή θα το κάνει.
Εκτός αν προλάβουμε να τους αλλάξουμε εγκαίρως.
Source :  defencenet.gr

Η απώλεια της ιστορικής μνήμης σημαίνει απώλεια της ιστορικής ταυτότητας

Εάν η μνήμη του ανθρώπου είναι κριτήριο της ταυτότητάς του, τότε η απώλεια της ιστορικής μνή­μης θα πρέπει να σημαίνει απώλεια και της ιστορικής ταυτότητας. Στο πλαίσιο τηςισοπεδωτικής παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας και εξ αιτίας της καταναλωτικής συνείδη­σης και της γενικότερης πολιτιστικής σύγχυσης, η ιστορική μνήμη διαγράφεται από την πολιτιστική και κοινωνική πραγματικότη­τα. Εν συνεχεία θα υποστηριχθεί ότι η διατήρη­ση της ιστορικής συνείδησης είναι κυρίως μία πρά­ξη αντίστασης απέναντι στις ως άνω κυρίαρ­χες αντιλήψεις των καιρών μας.
Αρχικά, η διατήρηση της ιστορικής συνείδησης λειτουργεί κατά ένα τρόπο ανασταλτικό απέναντι στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία. Εδώ θα πρέπει να διευκρινισθεί ότι η παγκοσμιοποιημένη οικονομία δεν οδηγεί μόνον σε νέες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες (του τύπου «οι φτωχοί φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλου­σιότεροι») αλλά απειλεί σε μεγάλο βαθμό τις ιδιαιτερότητες επί μέρους λαών και ανθρώπων. Οπωσδήποτε η διαμορφωθείσα παγκοσμιοποιημένη κοινωνία εμπεριέχει μία ασάφεια όσον αφορά τις αιτίες, τους στό­χους και εν γένει το νόημα της συ­γκρότησής της. Πρόκειται δηλαδή για μία ισοπεδωτική κοσμοαντίλη­ψη της οποίας τα κύρια χαρακτη­ριστικά (εθνολογικά, οικονομικά, κοινωνικά, ψυχολογικά, ατομικά κ. ά.) δεν έχουν ακόμη αναλυθεί και ερμηνευθεί ικανοποιητικά.

Εξ άλλου, στο πλαίσιο της λε­γομένης μετανεωτερικότητας προβάλλεται η καταναλωτική και όχι η ιστορική συνείδηση. Κατά την αντίληψη αυτή, ο άνθρωπος ζει αποκλειστικά και μόνον για το παρόν, αφού το μέλλον είναι αβέβαιο και το παρελθόν ανύπαρκτο. Επομένως δεν αναζητεί ο άνθρωπος κάποιο νόημα ζωής αλλά αρκείται σε μία κατανα­λωτική συμπεριφορά, η οποία μάλι­στα, εάν δεν είναι και πολύ ορατή, δεν είναι και πολύ ενοχλητική. Σ' αυτήν την θεώρηση, η οποία υιοθετείται εν γένει στην εξαμερικανισμένη πλέον Δύση, η ιστορική συνείδηση δεν έχει κανένα ουσιαστικό ρόλο, αφού ενδιαφέρει περισσότερο η καταναλωτική συμπεριφορά της απρόσωπης μάζας και όχι η διατή­ρηση της ιστορικής μνήμης του συ­γκεκριμένου εθνικού στοιχείου. Λό­γου χάρη, θα ήλπιζε κανείς να παρα­μένει, ακόμη και σήμερα, επίκαιρο το νόημα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα κατά το 1821 ή της εθνικής αντίστασης κατά του Άξονος κατά το 1940.

Εάν εστιάσει κανείς στην γενι­κότερη πολιτιστική σύγχυση που έχει καλλιεργηθεί στην σημερινή ελληνική κοινωνική πραγματικότη­τα, θα διακρίνει ότι έχει πλέον χαθεί ό,τι ονομάζεται πολιτιστική κληρο­νομιά και επικρατεί ένα ασαφές πο­λιτιστικό φαινόμενο που επιτρέπει μία ανάμειξη ετερογενών στοιχεί­ων, είτε εισαγωγής είτε μιας χρήσε­ως. Τα ακόλουθα παραδείγματα δει­κνύουν του λόγου το αληθές. Αν δει ο αναγνώστης την πληθώρα των κατ' έτος εκδιδομένων βιβλίων, θα διακρί­νει ότι τα περισσότερα από αυτά γρά­φονται χωρίς να έχουν να πουν κάτι ιδιαίτερο ή καινούργιο. Ή, ακόμη, ας προσέξει την μουσική παραγωγή, κακίστης ποιότητας πολλές φορές, στην σύγχρονη Ελλάδα. Εάν μάλιστα ο αναγνώστης ασχοληθεί και με την σύγχρονη ιστοριογραφική αντίληψη που δέχεται, ατυχώς, ότι το ελληνικό έθνος έχει κατασκευασθεί τον 19° αι., τότε θα μείνει τουλάχιστον με μια αίσθηση αδικίας για την ιστορική αλήθεια. Είναι περιττό να αναφερθώ στην απουσία (ή αδυναμία;) του λε­γομένου «πνευματικού κόσμου», πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, να επιχειρήσει μία καίρια παρέμβαση στην πολιτιστική βαρβαρότητα των καιρών μας. Παρά τον οποιοδήποτε αντίλογο, είναι βέβαιο ότι από την σημερινή πολιτιστική ανάπτυξη απουσιάζει σχεδόν ο,τιδήποτε μπορεί να διασώσει την ιστορική συνείδηση και μνήμη.

Απέναντι στην σκιαγραφείσα κοι­νωνική και πολιτιστική πραγματικό­τητα, η διατήρηση της ιστορικής συ­νείδησης μπορεί να θεωρηθεί ως μια σύγχρονη πράξη αντίστασης στον νέο αυτόν τύπο του ιμπεριαλισμού, που παρουσιάζεται όχι τόσο στις ισχυρές αλλά κυρίως στις αδύναμες χώρες. Κατά την θεώρηση αυτή, ο σημερινός ιδιάζων ιμπεριαλισμός δεν έχει στρατιωτικό περιεχόμε­νο, όπως στο παρελθόν, αλλά είναι ένας ιμπεριαλισμός πρώτα της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας και έπειτα της καταναλωτικής κοι­νωνίας. Αντιστοίχως, η σύγχρο­νη αντίσταση δεν μπορεί να είναι ένοπλη αλλά κυρίως πολιτιστική και ψυχολογική. Και η αρχή αυτής της διαφορετικής αντίστασης βρί­σκεται ακριβώς στην διατήρηση της ιστορικής συνειδήσεως.

Είναι προφανής, κατά τα ανωτέρω, η αναγκαιότητα της διατήρησης της ιστορικής συνείδησηςστον σύγχρο­νο εξαμερικανισμένο δυτικό πολι­τισμό μέρος του οποίου επιθυμεί να αποτελέσει, ανεπιτυχώς, και η Ελλάδα. Σε τελική ανάλυση, επιβάλλεται να ερμηνευθεί αυτή η διατήρηση της ιστορικής συνείδησης ως η έσχατη πράξη αντίστασης μέσα στην γενική παρακμή.

του Δημήτρη Μπαλτά, Δρ Φιλοσοφίας
by Siglitiki 

Το Χρέος του Ελληνα προς τον εαυτό του

Γράφει ο Nicolas Tz

Η ιστορία της Ελληνικής πραγματικότητας έχει δείξει δυστηχώς ότι αυτή επαναλαμβάνεται. Οι μικρές λάμψεις φλόγας που υπήρξαν ορισμένες στιγμές στην κοινωνία των πολιτών έχοντας μια μεγάλη χρονική απόσταση φαίνεται ότι τελικά ήταν καθαρά επιδερμικές. Οι ημέρες που πέρασαν έδειξαν πολύ καθαρά ότι η ουσιαστική μετατροπή του μέσου Έλληνα από αρρωστημένο εγωιστή σε σκεπτόμενο άνθρωπο είναι αρκετά δύσκολη και αργεί πολύ.

Οι ιστορίες τρόμου της χρεωκοπίας, του «κουρέματος» και της απαγορευτικής εξόδου από την ευρωζώνη φαίνεται πως είχαν απότελέσματα. Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές τα κομματικά στρατηγεία θα εξαπολύουν τις προπαγάνδες απο τα κανάλια τους και παράλληλα θα ανασύρονται εμφυλιοπολεμικά καθώς και μεταπολιτευτικά πάθη. Ένας σκεπτόμενος πολίτης κάνοντας λίγα μέτρα πίσω από την δίνη της καθημερινής προπαγάνδας, αποτραβηγμένος από την καθημερινή τρομοκρατία των τηλεοπτικών σταθμών θα μπορούσε να δει να αναπτύσσονται ρητορικές όμοιες με αυτές παρελθόντων ετών που είχαμε την δικαιολογία ότι δεν καταλαβαίναμε και δεν ξέραμε καθώς είμαστε μεθυσμένοι από την ψεύτικη και ρηχή ευημερία που μας πρόσφεραν οι σημερινοί μας δήμιοι.

Θα μου πει κάποιος «μα γιατί ρηχή και ψεύτικη, αφού καλά περνούσαμε» Αυτό είναι το πρόβλημα ότι νομίζεις ότι όλα ήταν τέλεια. Παιδεία μηδαμινή, υγεία ανύπαρκτη, μηχανισμοί γελοίοι, διεφθαρμένος δημόσιος τομέας, διεφθαρμένες κυβερνήσεις, μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, θες και άλλα; Τότε δεν ήθελες,δεν σε ένοιαζε, ήσουν γύρω από το τραπέζι που τρωγόπιναν και περίμενες τα αποφάγια. Σου πετούσαν λτο υπόλοιπο της ζωής που σου ανήκει ως αποφάγια και εσύ χαιρόσουν, γιαυτό όπου πανηγύρι και χαρά ήσουν πρώτος μήπως πάρεις κάποιο κόκκαλο παραπάνω. Και θέλω να σε ρωτήσω, εκτός του ότι πολλές φορές υπήρξες συνεργός τους δεν πλήρωνες τους φόρους σου; Οι κρατήσεις από τους κόπους της ζωής σου δεν πήγαιναν στα ασφαλιστικά ταμεία; Γιατί να μην σου ανήκει η ζωή; Ήσουν βέβαια και ο περήφανος συνεργός τους, υπερήφανος γιατί όλο καμάρι θαύμαζες το αιθαίρετο που μετά από μίζες έκτισες, γιατί γλύτωσες την κλήση όταν βγήκες σαν ένας κοινός δολοφόνος στην άσφαλτο, γιατί η πασιέντζα παρέα με τον πρωινό καφέ στη υπηρεσία σου ήταν το αποτέλεσμα  των ψήφων που έδωσε η οικογένειά σου στον τάδε του πασοκ ή στον τάδε της ν.δ. Θέλω να σε ρωτήσω τώρα, αλήθεια πόσο υπερήφανος είσαι τώρα που τα λιγοστά ψύγματα αξιοπρέπειας που είχες έκαναν φτερά; Τώρα που επειδή έμεινες άνεργος κατέφυγες στους συνταξιούχους γονείς σου που και σε αυτούς άρπαξαν την σύνταξη τα κοράκια του ευρωμονόδρομου;

Το psi(αν ξέρεις τι είναι αυτό) ολοκληρώθηκε, η νέα δανειακή σύμβαση(ο οριστικός θάνατός σου) υπερψηφίστηκε απο το γεμάτο καμάρι Ελληνικό κυνοβούλιο, οι τελευταίες πινελιές των συνοδευτικών ή εφαρμοστικών όπως λένε νομοσχεδίων μπαίνουν και αρχίζει το «γλέντι» των εκλογών. Θυμάμαι πριν από λίγους μήνες γεμάτος οργή έλεγες ότι θα έρθουν οι εκλογές και θα τους στείλεις σπίτια τους. Οι εκλογές έφτασαν όμως και εσύ άρχισες πάλι μια από τα ίδια. Έτρεξες να δώσεις την ψήφο σου και το 2ευρώ σου στην εκλογή νέου προέδρου(που παρά ότι δεν τον λένε Μανωλιό αλλά Βαγγέλη έβαλε τα ρούχα του αλλιώς κατά την λαϊκή ρήση) και άρχισες να τιμάς με την παρουσία σου τις προεκλογικές συγκεντρώσεις που δειλά δειλά ξεκίνησαν και από την πλευρά της υποτιθέμενης αξιωματικής αντιπολίτευσης(συμπολίτευσης θα την έλεγες αν το σκφτόσουν λίγο).

Χθες σε διάφορα ρεπορτάζ άκουσα για την κατάντια των νοσοκομείων.Ξέρουμε ήδη την κατάντια της παιδείας και θέλω να σου κάνω μια πολύ απλή ερώτηση. Εφόσον δεν νοιάζονται για την υγεία σου, εφόσον δεν νοιάζονται για την παιδεία σου, εφόσον την ζωή σου την πέταξαν στις ουρές του ΟΑΕΔ, εφόσον την εργασία σου την κοστολογούν για 400 ευρώ με τα οποία πρέπει να ζήσεις ΓΙΑΤΙ.Γιατί ακολουθείς πάλι τους δολοφόνους σου, γιατί χειροκροτάς τους κλέφτες των ονείρων σου; Νομίζεις ότι βρισκεσαι σε κάποιον μονόδρομο, είτε σε αυτόν της ευρώπης είτε σε αυτόν του δικοματισμού; Γιατί παρέα με τον συνάνθρωπό σου δεν βρίσκετε την λύση κάπου αλλού; Γιατί νιώθεις ανίκανος να πάρεις την τύχη σου στα χέρια σου όπως οι Ισλανδοί και οι Αργεντίνοι; ΓΙΑΤΙ τους αφήνεις να κατασπαράζουν τα παιδιά σου;

Όσο οι μέρες θα περνούν η προπαγάνδα τους θα γίνεται ολοένα και πιο δυνατή. Θα σε βάλουν στο γνωστό «τρυπάκι» για να μην βγει το πασοκ θα ψηφίσω νέα δημοκρατία και το αντίστροφο. Ρίξε ένα βλέμμα πιο πέρα από την μύτη σου τώρα και θα την βρεις την άκρη. Φτάνει να το θες. Αυτά που σου γράφω θα χαρακτηριστούν από τους ψευτοπολιτικούς μας ακροδεξιά, ακροαριστερά και λαϊκίστικα. Αυτοί έχουν τα Μεσα Μαζικής Ενημέρωσης αυτοί έχουν και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς αλλά η δύναμη είναι στα δικά σου χέρια και όχι σε αυτούς. Οι επόμενοι δυο μήνες θα κρίνουν την ζωή σου. Για χάρη σου για χάρη των παιδιών σου για χάρη των γονιών σου μην κάνεις το ίδιο λάθος.

Source : logioshermes.blogspot

Ζητείται ελληνική παραγωγή

Του Θοδωρη Πελαγιδη*Eκτός από τις πολιτικές και κοινωνικές προϋποθέσεις, μπορεί να κάνει κάτι η οικονομική πολιτική για να έρθει κάποτε η πολυπόθητη ανάπτυξη;Σε κάθε περίπτωση, τρεις είναι οι τομείς ή οι στόχοι-προϋποθέσεις ώστε να είναι εφικτή μια καλύτερη πορεία. Πρώτον, μέχρι το 2013-14, μηδενισμός του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, ώστε να σταματήσει η ανάγκη νέων δανειακών κεφαλαιακών ροών. Στο πλαίσιο αυτό, ο νέος υπουργός Ανάπτυξης πρέπει και μπορεί να στοχοποιήσει εκείνα τα εισαγόμενα αγαθά και υπηρεσίες που επιδεινώνουν σφόδρα το ΙΤΣ, να δει σε ποια μπορεί να υπάρξει δυνατότητα εγχώριας παραγωγής και στη συνέχεια να δράσει βολονταριστικά προς υποκατάσταση κάποιων εισαγωγών. Δεύτερον, ουσιαστική αύξηση των εισροών άμεσων ξένων επενδύσεων με ευρύτατες θεσμικές αλλαγές και αλλαγές στη χρήση γης και στη φορολογική πολιτική άμεσα. Τρίτον, δημιουργικό διπλασιασμό της απορροφητικότητας των κονδυλίων του ΕΣΠΑ, τον επόμενο 1,5 χρόνο από 8% στα 16% και από το 16% στο 32% το 2011. Ολα αυτά μαζί με μια δραστική απλοποίηση των αδειοδοτήσεων παντού, αλλά και μαζί με μια νέα βιομηχανική πολιτική ενίσχυσης των κλάδων της μεταποίησης, στους οποία η χώρα διαθέτει συγκριτικά πλεονεκτήματα.Είναι σημαντικό όμως, στο σημείο αυτό, να γίνουμε λίγο πιο συγκεκριμένοι. Συνήθως η αντίδραση των συμβατικών οικονομολόγων προς μια πολιτική ενίσχυσης σημαντικών εγχωρίων βιομηχανικών κλάδων είναι ότι τη δουλειά αυτή την κάνουν μόνες τους οι διεθνείς αγορές, οι οποίες και καθορίζουν τα σχετικά συγκριτικά πλεονεκτήματα κάθε χώρας. Δηλαδή τα αγαθά και τις υπηρεσίες που, δυνητικά έστω, μπορεί η εγχώρια οικονομία να παραγάγει και να πουλήσει στο εξωτερικό. Ομως, η οικονομική ιστορία διδάσκει ότι χώρες όπως η Ιαπωνία και η Κορέα πρώτα υποκατέστησαν τις εισαγωγές με στοχευμένη βιομηχανική πολιτική και στη συνέχεια τα εγχώρια αγαθά σε δυναμικούς κλάδους «δυνάμωσαν» και εξήχθησαν.Οδοντόκρεμες, μαργαρίνη, πάνες, δημητριακά, μακαρόνια, καύσιμα, φρουτόκρεμες, αλλά και δεκάδες άλλα αγαθά εισάγονται στη μεγάλη τους πλειονότητα. Αναρωτιέται κανείς γιατί δεν υπάρχει ελληνική παραγωγή στα απλά, απλούστατα να φτιαχτούν εγχωρίως ανωτέρω αγαθά, γεγονός που επιδεινώνει τραγικά το εμπορικό μας ισοζύγιο; Δύο - τρεις πολυεθνικές ελέγχουν τις αγορές αυτές και οι καταγγελίες στην Επιτροπή Ανταγωνισμού, τόσο της Ελλάδος όσο και των Βρυξελλών πληροφορούμαστε πως είναι πολλές. Το υπουργείο πρέπει αμέσως να στοχοποιήσει τα αγαθά αυτά, να ενισχύσει την Επιτροπή Ανταγωνισμού και να ανοίξει τις αγορές, τονώνοντας εγχώριες παραγωγικές πρωτοβουλίες με βολονταρισμό και συνεννόηση με τον εγχώριο επιχειρηματικό κόσμο.Τέλος, αναφερθήκαμε παραπάνω στις ξένες επενδύσεις αλλά και στο ΕΣΠΑ. Πώς είναι δυνατόν να σκεφτόμαστε ακόμη τις επιδοτήσεις στους αναπτυξιακούς νόμους και να μην κάνουμε τουλάχιστον δύο απλά πράγματα. Πρώτον, όποιος επιθυμεί να επενδύσει στη χώρα εφεξής, πέραν του εκσυγχρονισμού της νομοθεσίας και της απαιτούμενης απλοποίησης της νομοθεσίας, να είναι tax free για δέκα χρόνια. Και δεύτερον, άμεση απόσβεση της επένδυσης. Αμεση.Εξυπνα φορολογικά μέτρα υπάρχουν, το ζήτημα είναι αν υπάρχει διάθεση εφαρμογής τους.* Καθηγητής Πανεπιστημίου Πειραιώς
Source : kathimerini.gr 

Ανοικτός ο δρόμος για τις γερμανικές αποζημιώσεις

Τη δυνατότητα της Ελλάδας να λάβει αποφάσεις για τη διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων, διαπίστωσε η Βουλή διά των επιτροπών Οικονομικών και Εξωτερικών Υποθέσεων. Τα μέλη των επιτροπών ζήτησαν από την κυβέρνηση να πάρει θέση στο «εθνικό αυτό ζήτημα», μετά την ενημέρωση που είχαν από τρεις πανεπιστημιακούς, τον Μανώλη Γλέζο και τον υποδιοικητή της ΤτΕ.

Συγκεκριμένα, ενώπιον των επιτροπών προσήλθαν οι πανεπιστημιακοί Μανώλης Ρούκουνας, (μέλος της Ακαδημίας Αθηνών), Στέλιος Περράκης, Αντ.Μπρεδήμας, ο Μανώλης Γλέζος πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης Γερμανικών Αποζημιώσεων, και ο Ιω.Παπαδάκης, υποδιοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος.

Ο καθηγητής Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αντ. Μπρεδήμας, επισήμανε ότι η νομική δυνατότητα που υπάρχει μπορεί να θεωρηθεί εργαλείο σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο και αναφέρθηκε ιδιαιτέρως στις δυνατότητες που υπάρχουν για επιστροφή των ελληνικών πολιτιστικών θησαυρών από τη Γερμανία.

Δεδομένου ότι, όπως ανέφερε, η Γερμανία έχει δεχθεί ότι το Διεθνές Δίκαιο επιβάλλει την επιστροφή των δικών της θησαυρών από τους Ρώσους, δεν μπορεί να ισχυριστεί κάτι άλλο για την επιστροφή και των πολιτιστικών αγαθών από εκείνη προς τη χώρα μας. Έτσι, ο καθηγητής προέτρεψε να μας απασχολήσει αυτό πρωτίστως έναντι άλλων διεκδικήσεων, διότι τουλάχιστον έχουμε τις πιθανότητες να πάρουμε αυτά που ζητούμε.

«Αυτή είναι η πιο προσιτή προσέγγιση των επανορθώσεων γενικά», είπε και ζήτησε από το υπουργείο Εξωτερικών να πάρει θέση στο συγκεκριμένο ζήτημα. Αναφορικά με το δάνειο, ο κ. Μπρεδήμας προκειμένου να καταδείξει πόσο επαχθές ήταν για τη χώρα μας ανέφερε ότι η Ελλάδα πλήρωνε το 113% του ΑΕΠ, όταν το Βέλγιο κατέβαλε το 24%, η Νορβηγία το 69% και η Ολλανδία το 17% του ΑΕΠ.

Ο καθηγητής Διεθνών και Ευρωπαϊκών Θεσμών του Παντείου, Στ.Περράκης, τόνισε ότι υπάρχουν δυνατότητες νομικές για τη διεκδίκηση αποζημιώσεων σε διεθνές και εθνικό επίπεδο, αλλά δεν πρέπει να ακολουθήσουμε τη λογική από τις δεκαετίες του 1990, επισημαίνοντας πως ο ευπατρίδης Σταμούλης και «οι αγωγές που κατατέθηκαν βόλεψαν τις ελληνικές κυβερνήσεις».

Εκτίμησε πως στη Χάγη η χώρα έχει κερδίσει το κεκτημένο να συνομιλεί η Γερμανία με τη χώρα, οι υπήκοοι της οποίας είναι θύματα. Μάλιστα, τόνισε ότι το θέμα πρέπει να παραμείνει σε πολιτικό επίπεδο και η κυβέρνηση είναι αυτή που θα διαχειριστεί το χρόνο και τον τρόπο.

Τις εξελίξεις σε νομικό επίπεδο περιέγραψε ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Μανώλης Ρούκουνας, ο οποίος επισήμανε ότι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης «δεν ασχολήθηκε με την ελληνική περίπτωση» στην πρόσφατη απόφασή του.

Βεβαίως, διευκρίνισε, η απόφαση δημιουργεί δεδικασμένο για το θέμα της ετεροδικίας που έχει προβάλει η Γερμανία. Αναφερόμενος στο «καταναγκαστικό κατοχικό δάνειο», είπε ότι σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία η Ελλάδα δεν παραιτήθηκε από τις αξιώσεις της. «Χρειάζεται συνολική μελέτη των επισήμων στοιχείων της διαφοράς μας με τη Γερμανία για να ληφθούν οι οριστικές αποφάσεις», τόνισε.

O Μανώλης Γλέζος, αφού ανέφερε με κατηγορηματικό τρόπο ότι «δεν υπάρχει τίποτα που να σβήνει τις οφειλές της Γερμανίας έναντι της χώρας μας» ζήτησε από τον πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο να δώσει στοιχεία σχετικά με το «αναγκαστικό δάνειο».

Ανέφερε ότι όταν ο σημερινός πρωθυπουργός ήταν διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδας στο σχετικό αίτημα είχε απαντήσει ότι απαιτείται εντολή πρωθυπουργού. «Σήμερα που είναι εκείνος πρωθυπουργός ας μας τα δώσει» είπε ο κ. Γλέζος και ζήτησε τη συνδρομή της Βουλής ώστε να παραδοθούν τα στοιχεία.

Εκ μέρους της ΤτΕ, ο υποδιοικητής Ιω.Παπαδάκης, δεσμεύτηκε για την πλήρη συνεργασία της Τράπεζας με νομικούς ώστε να εκτιμηθεί το ύψος του δανείου, καθώς, όπως είπε, οι τρόποι για να γίνει κάτι τέτοιο είναι πολλοί.

Υπενθυμίζεται ότι από την Τράπεζα της Ελλάδος εκταμιεύθηκαν τα χρήματα του δανείου προς τη Γερμανία ύστερα από εντολή της κατοχικής κυβέρνησης.

Ωστόσο, η Τράπεζα δεν έχει υπολογίσει ακόμη το ακριβές ποσό κι όπως τόνισε ο κ. Παπαδάκης το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων ανάγεται στη δικαιοδοσία της ελληνικής Πολιτείας.

Συνοψίζοντας τη συζήτηση, ο πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων, Ντίνος Βρεττός, τόνισε πως αποδείχθηκε ότι υπάρχει θέμα το οποίο, όμως, δεν έχει αγγίξει την Πολιτεία και κατέληξε τονίζοντας πως κάτι πρέπει να γίνει πλέον και η χώρα μας να λάβει αποφάσεις.
Source : TA NEA