Η ανακήρυξη ανεξαρτησίας της Κυρηναϊκής

Η θεαματική ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κυρηναϊκής στις 6 Μαρτίου μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση της Λιβύης, όπως μπορεί να οδηγήσει στην ενίσχυση του Εθνικού Μεταβατικού Συμβούλιου (CNT).

Ανάλυση των δυνάμεων στο παιχνίδι
Καλώντας για επιστροφή στη ομοσπονδοποίηση (σε ισχύ μέχρι το 1963), ο Πρόεδρος του Ανωτάτου Μεταβατικό Συμβούλιο της Μπρεγκά Zubair Ahmed Al-Senussi, εξάδελφος του πρώην βασιλιά Ίντρις Senussi και μέλος του CNT, αποσταθεροποίησε τον ήδη εύθραυστο επικεφαλής του Συμβουλίου Μουσταφά Abdeljalil.


Αλλά ο τελευταίος αντεπιτέθηκε, ξέρα και αυτός, από τη Μισράτα, τη πόλη-σύμβολο της αντίστασης κατά του Μουαμάρ Καντάφι, όπου σφυρηλατήθηκε το πνεύμα της επανάστασης. Απείλησε αμέσως να χρησιμοποιήσει βία εναντίον των «αυτονομιστών».

Ανέφερε έναν αποκλεισμό της Κυρηναϊκής (πάγωμα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, κλπ..). Ο χρόνος όμως είναι είς βάρος του CNT: οι αποσχιστές καλούν για μποϊκοτάρισμα εκ των πραγμάτων των εκλογών για τη Συντακτική Συνέλευση, στις 23 Ιουνίου. Αυτό το μποϊκοτάζ, αν τηρηθεί, θα μπορούσε να επικυρώνει την κατάτμηση.

Ο Abdeljalil θα παίξει λοιπόν σε δυο ταμπλό τις προσεχείς εβδομάδες. Στο διεθνές, μόλις έλαβε την υποστήριξη της Αιγύπτου, η οποία επιβεβαίωσε τη δέσμευσή της για την ενότητα της Λιβύης, όπως και ο Οργανισμός της Ισλαμικής Συνεργασίας, που ελέγχεται από τη Σαουδική Αραβία. Ενώ η ανατολική Λιβύη εξαρτάται οικονομικά πολύ από την Αίγυπτο. Το Κάιρο θα πρέπει επίσης να ενεργήσει παρασκηνιακά για να μετριάσει την επιρροή του Κατάρ, το οποίο αναζωπυρώνει τη φλόγα της απόσχισης.
Ο Abdeljalil έλαβε επίσης την αποφασιστική υποστήριξη του Ιμπραήμ Dabbashi, του Λιβυκού αντιπρόσωπου στον ΟΗΕ, καταγωγής από τη Βεγγάζη που είχε παίξει καθοριστικό ρόλο στην έγκριση του ψηφίσματος 1970, στις 26 Φεβρουαρίου 2011.

Στο εσωτερικό, το αφεντικό του CNT άρχισε επίσης να συσπειρώσει γύρω του τις διάφορες πολιτοφυλακές για να υπενθυμίσει στους «αποσχιστές» ότι δεν διαθέτουν ίσως τα στρατιωτικά μέσα για την επίτευξη των φιλοδοξιών τους.
Πρώτη ισχυρή πράξη: οι πολιτοφύλακες του Zintan παράδωσαν το αεροδρόμιο της Τρίπολης στο Υπουργείο Εσωτερικών. Από την πλευρά του, το τοπικό συμβούλιο της Μισράτα θα πρέπει την επόμενη εβδομάδα να μεταφέρει στο CNT τον έλεγχο των λιμενικών, αερολιμενικών υποδομών και τα χερσαία σημεία ελέγχου. Αυτό θα ανάγκαζε τους Βέρβερους οι οποίοι ελέγχουν τα σημεία διέλευσης με την Τυνησία, να τοποθετηθούν με τη σειρά τους. Ενάρετος κύκλος;

Οι πετρελαϊκές εταιρίες σε επιφυλακή

θα υποχωρήσει και πάλι η εθνική παραγωγή αργού πετρελαίου της Λιβύης που μόλις είχε αποκατασταθεί σε χρόνο ρεκόρ, ένα χρόνο μετά την έναρξη της κρίσης;

Αυτό φοβούνται οι πετρελαϊκές εταιρίες μετά την ξαφνική ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κυρηναϊκής στις 6 Μαρτίου, η οποία ακολουθήθηκε αμέσως από απειλές χρήσης βίας από τις αρχές του Εθνικόυ Μεταβατικού Συμβουλίου (CNT) στην Τρίπολη. Η ανατολική περιφέρεια περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των πετρελαϊκών πόρων της Λιβύης της χώρας. Εκεί βρίσκεται η Κυρηναϊκή λεκάνη, αλλά κυρίως η λεκάνη της Σύρτης και το πολύ περίπλοκο δίκτυο κοιτασμάτων πετρελαίου της -τουλάχιστον είκοσι- συμπεριλαμβανομένων των στρατηγικών στοιχείων του ενεργητικού της Waha και του Sarir.

Οι μεγαλύτεροι παραγωγοί υδρογονανθράκων, κυρίως μεταξύ των οποίων είναι η ιταλική ΕΝΙ (το μεγαλύτερο μέρος των περιουσιακών στοιχείων της είναι στη Κυρηναϊκή), φοβούνται μια νέα νομική αστάθεια για τους τίτλους τους ή την επαναδιαπραγμάτευση μισθώσεων με τις νέες αυτονομιστικές αρχές.

Από τη πλευρά των λιμανιών εξαγωγής, οι στρατηγικοί τερματικοί σταθμοί στη Μάρσα αλ-Harigah, Βεγγάζη, Zueitina, Ajdabiya και Μάρσα αλ-Brega βρίσκονται στην Κυρηναϊκή, αλλά όχι αυτοί εξίσου αναπόφευκτοι του Ras Lanuf και της Sidrah

Source : infognomonpolitics

Το Παγκόσμιο Νόμισμα προ των πυλών

Γράφει ο Γρηγόρης Ζωγραφάκης

Παρασκευή,19 Σεπτεμβρίου 2008: Αίτημα πτώχευσης Lehman Brothers

Μόλις έχει ανοίξει ο ασκός του Αιόλου….Όλα όσα το έδειχναν επιμελώς σχεδιάστηκαν ή επιδεικτικά αγνοήθηκαν…

Ξεκινάει ο αγώνας δρόμου για τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος…Φυσικά με κρατικές επιδοτήσεις…Η αμερικανική Κυβέρνηση διασώζει την AIG γιατί η πυροδότηση των ασφαλίστρων κινδύνου που καλούταν να πληρώσει για τις επισφάλειες της Lehman Bros. θα την έστελνε στη χρεοκοπία…

Τα τοξικά ομόλογα όμως περνούν σύντομα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού…

«Μολύνουν» τις Τράπεζες και εν συνεχεία τα κράτη τα οποία χρηματοδοτούν τις επισφάλειες τους…

Κάπως έτσι αρχίζει να κοινωνικοποιείται η ζημιά η οποία προκλήθηκε από τη φούσκα που διογκώθηκε τα προηγούμενα 10 χρόνια….

Σήμερα η «μόλυνση» θα περάσει από τα κράτη στα νομίσματα…

Αυτό είναι το τελικό σχέδιο… Ο Κόσμος σε ένα νόμισμα!

Χρειάζεται όμως ένα γεγονός που θα προκαλέσει αυτή την «μόλυνση»…

Χρειάζεται κάτι μεγαλύτερο από την χρεοκοπία ενός κολοσσού…Η βόμβα είναι έτοιμη να πυροδοτηθεί…(420 τράπεζες ζητούν παγκόσμιο νόμισμα!)

Αν σήμερα ανάψει το φυτίλι των ρητρών συλλογικής δράσης, η υποχρεωτική ένταξη δηλαδή ομολογιούχων στο PSI,η ενεργοποίηση των ασφαλίστρων κινδύνου και η κατάταξη της Ελλάδας σε καθεστώς χρεοκοπίας τις επόμενες μέρες είναι η τέλεια «μόλυνση» του νομίσματος…

Όσο κι αν φαίνονται αυτά ως συνέπεια και απότοκο μιας λανθάνουσας κρίσης αν κάποιος παρατηρήσει προσεκτικά μιλάμε για ένα τέλεια οργανωμένο σχέδιο ακόμη και ως προς την επιλογή των προσώπων που το υλοποιούν…

Η κρίση του 1929-και αυτή καλοσχεδιασμένη-ωχριά υπερβολικά μπροστά σε αυτό που ζούμε…

Μακάρι να διαψευστώ αλλά οι επόμενες μέρες θα δείξουν ότι κανείς δεν νοιάζεται για την Ενωμένη Ευρώπη που όλοι μας λένε ότι δίνουν αγώνα για αυτή…Όλοι δουλεύουν για την «μόλυνση» των νομισμάτων…

Και αυτή θα φέρει αργά ένα ΝΟΜΙΣΜΑ το οποίο φυσικά θα πρέπει να ελέγχεται από μιαΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ….

Το σχέδιο αυτό μόνο ένας παράγοντας μπορεί να το ανατρέψει και να το αποτρέψει….

Κάτι που θα αλλάξει άρδην την κατάσταση, όπως η πανώλη τον Μεσαίωνα, που επηρέασε την αλλαγή της  Ευρώπης όχι μόνο γεωγραφικά αλλά κοινωνικά και οικονομικά…

Κάτι που θα ξεφύγει από το «τέλεια οργανωμένο σχέδιο»….

Source : http://logioshermes.blogspot.com/2012/03/blog-post_861.html

Ζητήματα εθνικής ασφάλειας

Του Σάββα Καλεντερίδη

Το ζήτημα της διαχείρισης των σχέσεων της Ελλάδος με τις άλλες χώρες, που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και τη θέση της χώρας μας στο διεθνές σύστημα, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια που είναι σε εξέλιξη η πρωτοφανής οικονομική κρίση, ανάγεται σε ένα μείζον ζήτημα εθνικής ασφάλειας για την πατρίδα μας.

Υπεύθυνοι για το χειρισμό και τη διαχείριση των σχέσεων με τις ξένες χώρες είναι κατά κύριο λόγο η διπλωματική υπηρεσία και το υπουργείο εξωτερικών, ενώ σχέσεις, διαπραγματεύσεις και συνομιλίες διεξάγουν υπηρεσιακοί παράγοντες και πολιτικοί που υπηρετούν και σε άλλα υπουργεία, αυτά του Εθνικής Αμύνης, της Δημοσίας Τάξεως -τώρα Προστασίας του Πολίτη-, Ενέργειας, και Εθνικής Οικονομίας, ειδικά μετά την υπογραφή των Μνημονίων, που δημιούργησαν ένα πολύπλοκο πλέγμα σχέσεων και επαφών με ξένους παράγοντες.

Όσον αφορά τις επαφές των υπηρεσιακών παραγόντων με ξένους ομολόγους τους, διπλωμάτες, αξιωματικούς των ενόπλων δυνάμεων, της αστυνομίας και των υπηρεσιών πληροφοριών, αυτές πρέπει να πραγματοποιούνται κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και φυσικά, μετά από κάθε επαφή, πρέπει να υπάρχει ανάλογη τεκμηριωμένη ενημέρωση της ιεραρχίας. Άλλες, καλές εποχές, μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις, οι επαφές με ξένους παράγοντες ήταν απολύτως οριοθετημένες, ελεγχόμενες και το περιεχόμενο των συνομιλιών μαγνητοσκοπούνταν, για να υπάρχει και το ανάλογο αρχείο. Με άλλα λόγια, όποιος συναντιόταν με ξένο παράγοντα, το έκανε μετά από σχετική άδεια και η συνάντηση γινόταν υπό την επίβλεψη του αρμόδιου υπηρεσιακού παράγοντα.

Όσον αφορά τους πολιτικούς, όπως έχουμε πληροφορηθεί από αποχαρακτηρισμένα έγγραφα και εκθέσεις ξένων διπλωματικών αποστολών που δημοσιεύθηκαν κατά καιρούς στον τύπο, οι ξένοι διπλωμάτες κατά παράδοσιν ζητούν συνάντηση με Έλληνες πολιτικούς, οι οποίοι τις περισσότερες φορές ανταποκρίνονται ασμένως. Στις συναντήσεις αυτές οι ξένοι διπλωμάτες κινούνται βάσει σκοπού και ερωτηματολογίου. Δηλαδή, σε κάθε συνάντηση έχουν αντικειμενικό σκοπό, ο οποίος είναι άλλοτε η συλλογή πληροφοριών και άλλοτε η μεταφορά μηνύματος προς τη μια ή την άλλη πλευρά και ο σκοπός αυτός επιτυγχάνεται ανάλογα με την ευφυία και τη στάση του συνομιλητή τους. Με άλλα λόγια, αυτού του είδους οι συναντήσεις είναι πολύ σημαντικές, μεταξύ άλλων, και για την εθνική ασφάλεια της χώρας.

Στην Ελλάδα της διάλυσης των πάντων, το ζήτημα αυτό φαίνεται να μην απασχολεί κανέναν σε υπηρεσιακό, πολιτικό αλλά και δικαστικό επίπεδο, αφού περιπτώσεις συνομιλιών Ελλήνων πολιτικών και υπηρεσιακών παραγόντων με ξένους, που έχουν διαρρεύσει στον τύπο, ενώ είχαν καταφανώς στοιχεία που έπρεπε να απασχολήσουν τον εισαγγελέα, πέρασαν στο ντούκου, που λένε και οι χαρτοπαίκτες!

Δυο από τις περιπτώσεις αυτές ήταν οι συναντήσεις που έκανεο κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και ο στρατηγός Λευτέρης Οικονόμου, ως υπουργός Προστασίας του Πολίτη και ως αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας αντίστοιχα με τον πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα, κ. Σπέκχαρντ, τον Ιανουάριο του 2010. Στις συναντήσεις εκείνες, σύμφωνα την εμπιστευτική έκθεση που συνέταξε και έστειλε στην υπηρεσία του ο Αμερικανός πρέσβης (διέρρευσε στον ιστότοπο Wikileaks και αναδημοσιεύτηκε από την Guardian), οι προαναφερθέντες Έλληνες αξιωματούχοι, πέραν της εν γένει στάσης τους απέναντι σε έναν ξένο διπλωμάτη, που είναι ένα πολιτικό θέμα, ανέφεραν στοιχεία και λεπτομέρειες για τη λειτουργία και την αποτελεσματικότητα της ΕΥΠ, που εντάσσονται στην κατηγορία των εθνικών μυστικών. Τότε, με την αποκάλυψη του θέματος, δεν κουνήθηκε φύλλο.

Πρόσφατα, διέρρευσε και πάλι στον ιστότοπο Wikileaks και αναδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα τα ΝΕΑ, ότι Έλληνες «συνομιλητές» της αμερικανικής παρα-υπηρεσίας πληροφοριών Stratfor, με κωδικούς GR001 και GR101, ενημέρωναν από το 2009 την υπηρεσία αυτή και αυτή με τη σειρά της το ΔΝΤ με κρίσιμα στοιχεία για την πορεία της ελληνικής οικονομίας!

Εδώ τίθενται δυο ζητήματα. 

Το πρώτο είναι η ανεξέλεγκτη δράση μια ξένης ιδιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών στην Ελλάδα και το δεύτερο η στρατολόγηση Ελλήνων πρακτόρων, που δρουν προδοτικά και εις βάρος των συμφερόντων της πατρίδος. Και τα δυο ζητήματα, αφορούν πρωτίστως την εθνική ασφάλεια της χώρας και μέχρι στιγμής δεν έχουμε διαπιστώσει να γίνεται κάποια ενέργεια για την αντιμετώπισή του.

Ένα άλλο θέμα, το σοβαρότερο ίσως απ’ όλα, είναι η επιστολή που έστειλε ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ, κ. Γεωργίου στον επικεφαλής του ΔΝΤ στην Ελλάδα κ. Τόμσεν, με την οποία ένας Έλληνας κρατικός αξιωματούχος ζητεί από έναν ξένο να πράξει τα «δέοντα» για να αλλάξει ο νόμος για την ΕΛ.ΣΤΑΤ προκειμένου να «αποσαφηνιστεί» ο ρόλος του προέδρου της Αρχής. Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι μετά από 20 ημέρες το αίτημα του κ. Γεωργίου, ικανοποιήθηκε, αφού η κυβέρνηση προχώρησε στη συγκεκριμένη αλλαγή της νομοθεσίας, όπως ακριβώς ζητούσε ο κ. Γεωργίου από τον κ. Τόμσεν!

Το θέμα εδώ έχει δυο ανατριχιαστικές διαστάσεις. 

Η μια είναι ότι ένας Έλληνας αξιωματούχος, ζητά όχι από τον αρμόδιο Έλληνα υπουργό αλλά από έναν ξένο αξιωματούχο ενός φορέα που αποδεικνύεται είχε στο στόχαστρο την Ελλάδα από το 2009, να ψηφιστεί ένας νόμος, με βάση τον οποίο θα μπορούσε να εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα του ΔΝΤ, στο οποίο σημειωτέον υπηρετούσε και ο ίδιος από το 1989 μέχρι να αναλάβει «αποστολή» στην Ελλάδα. Εδώ είναι φανερό ότι υπάρχει σαφής παράβαση καθήκοντος, η νομική τεκμηρίωση του οποίου εναπόκειται στον εισαγγελέα που θα ερευνήσει την υπόθεση.

Το δεύτερο ζήτημα που προκύπτει, είναι το γεγονός ότι ο κ. Τόμσεν είχε «συνεργάτες» και στην κυβέρνηση, αφού το αίτημα του κ. Γεωργίου, έγινε αποδεκτό και είχαμε έτοιμο το νόμο, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα Γεωργίου-Τόμσεν, σε είκοσι μέρες, χρόνος ρεκόρ για το ελληνικό σύστημα παραγωγής νόμων! Ποιος είναι λοιπόν ο κύριος που έλαβε την εντολή από τον κύριο Τόσμεν και την εξετέλεσε σε χρόνο ρεκόρ;

Και στις δυο αυτές υποθέσεις, δεν έχει κουνηθεί φύλλο, και εννοούμε τον εισαγγελέα, ο οποίος θα έπρεπε από καιρού να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.

Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.

Μπορεί να χρειάζονται πολλά για να μετατραπεί η Ελλάδα από ξέφραγο αμπέλι στο οποίο κάνουν ό,τι θέλουν ξένοι πολιτικοί, πράκτορες, διπλωμάτες και λοιποί, σε μια ευνομούμενη χώρα, που θα προστατεύει τα συμφέροντά της. Όμως, μέχρι να γίνουν αυτά και να ξαναχτίσουμε την Ελλάδα από την αρχή, καλό είναι να θεσπιστεί άμεσα ένας Εισαγγελέας Εθνικής Ασφάλειας, κατά τα πρότυπα των Οικονομικών Εισαγγελέων, ο οποίος θα επιλαμβάνεται άμεσα και αποτελεσματικά όλων των περιπτώσεων εκείνων που άπτονται θεμάτων της λειτουργίας του κράτους και της κυβέρνησης σε σχέση με την προστασία και περιφρούρηση της εθνικής μας ασφάλειας, που αποτελεί πολύτιμη άυλη αξία του εθνικού μας θησαυροφυλακίου.

Source : ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η επόμενη μέρα του " κουρέματος"

Το PSI σίγουρα δεν ήταν η ιδανική λύση για την απομείωση του ελληνικού χρέους. Το αποδεικνύει τόσο η πολύμηνη, αγωνιώδης διαπραγμάτευση όσο και –ακόμα περισσότερο– η συνεχιζόμενη αμφισβήτηση των αγορών για τη βιωσιμότητα του χρέους, ακόμα και μετά την ολοκλήρωσή του. Υπενθυμίζεται ότι αν όλα πάνε καλά από τώρα ως το 2020, ο δείκτης χρέους προς ΑΕΠ του ελληνικού Δημοσίου θα είναι τότε 120,5% – ένα βάρος διόλου ευκαταφρόνητο. Προτιμότερη θα ήταν μια λύση που θα περιλάμβανε επαναγορά χρέους, όπως έχουμε γράψει και στο παρελθόν, η οποία θα μείωνε άμεσα το δείκτη χρέους-ΑΕΠ και θα επέτρεπε στους ομολογιούχους εκείνους που το ήθελαν να απαλλαγούν εντελώς από το ελληνικό ρίσκο.
Ωστόσο, εδώ που φτάσαμε, η επιτυχία του εγχειρήματος ήταν sine qua non για την αποφυγή μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Συνεπώς το αποτέλεσμα που ανακοινώθηκε το πρωί της Παρασκευής –συμμετοχή 84% επί των 206 δισ. ευρώ, που ανέβηκε στο 95,7% μετά την απόφαση, λίγες ώρες αργότερα, για ενεργοποίηση των ρητρών συλλογικής δράσης– δεν μπορεί παρά να είναι πηγή ικανοποίησης (σημειώνεται ότι για τους κατόχους ομολόγων υπό ξένο δίκαιο έχει δοθεί παράταση για εθελοντική υπαγωγή ως τις 23 Μαρτίου). Ο δρόμος είναι ανοιχτός για τη συνεδρίαση του Eurogroup τη Δευτέρα, στην οποία θα δοθεί η οριστική έγκριση στη νέα δανειακή σύμβαση για την Ελλάδα, όπως προανήγγειλε ήδη από την Παρασκευή ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Τη συμφωνία χαιρέτισε και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, χαρακτηρίζοντάς την «κλειδί» για τη διάσωση της Ελλάδας. Την Πέμπτη 15 του μηνός θα συνεδριάσει το Δ.Σ. του ΔΝΤ, με σκοπό να αποφασίσει το ποσό με το οποίο θα συμμετάσχει στο δεύτερο πακέτο στήριξης. Θα είναι έκπληξη αν η συνεισφορά του Ταμείου ξεπεράσει τα 13 δισ. ευρώ, δηλαδή 10% του πακέτου (υπενθυμίζεται ότι στο πρώτο πακέτο η συνεισφορά του έφτασε το 27%).
Την Πέμπτη, εν τω μεταξύ, η ΕΚΤ ανακοίνωσε ότι θα δέχεται εκ νέου τα (νέα) ελληνικά ομόλογα ως ενέχυρο για την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες. Θα τα δέχεται μάλιστα, μέχρι νεωτέρας, χωρίς να θέτει κριτήρια κατώτατης αποδεκτής πιστοληπτικής αξιολόγησης. Το στοιχείο αυτό αναδεικνύει τη σημασία της ολοκλήρωσης της διαδικασίας σε στενή συνεννόηση με τους Ευρωπαίους εταίρους μας, οι οποίοι, ως αντάλλαγμα, παρέχουν τα απαραίτητα μαξιλάρια ασφαλείας για το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Ο σκεπτικισμός παραμένει
Η αμφισβήτηση των αγορών για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους αποτυπώνεται στις «γκρίζες» (προ έκδοσης) αποτιμήσεις των νέων ελληνικών ομολόγων που κυκλοφόρησαν ήδη την Παρασκευή. Θυμίζουμε ότι οι συμμετέχοντες στην ανταλλαγή λαμβάνουν διετή ομόλογα του EFSF που ισοδυναμούν με το 15% της ονομαστικής αξίας των παλαιών ομολόγων, τα νέα ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου που έχουν ονομαστική αξία 31,5% και χρεόγραφα με ρήτρες ανάπτυξης, που μπορούν να πωληθούν ξεχωριστά από τα νέα ομόλογα. Τα χρεόγραφα αυτά προσφέρουν ένα επιπλέον 1% επί του κεφαλαίου του ομολόγου που κατέχει ο επενδυτής σε περίπτωση που η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας ξεπεράσει κατά 1% το συγκεκριμένο έτος τις προβλέψεις του debt sustainability assessment της τρόικας.
Οι πρώτες αποτιμήσεις των νέων ομολόγων κυμαίνονται γύρω στο 20% (του 31,5%) και οι αποδόσεις βρίσκονται στο 18%-20%. Πρόκειται, με άλλα λόγια, για επιτόκια χρεοκοπίας, κατά πολύ υψηλότερα των επιτοκίων των ομολόγων της Πορτογαλίας, που είναι η χώρα στην Ευρωζώνη που θεωρείται ο επόμενος κρίκος σε μια ενδεχόμενη αλυσίδα μετάδοσης της κρίσης κρατικού χρέους. Είναι σαφές ότι οι αγορές θεωρούν πως το PSI δεν ήταν παρά η πρώτη αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Τρεις αλληλένδετοι όροι ανάκαμψης
Πώς μπορεί να αλλάξει αυτό το κλίμα για την Ελλάδα; Η άμεση προτεραιότητα είναι μια επίδειξη πολιτικής βούλησης με απτά αποτελέσματα στο μέτωπο των μεταρρυθμίσεων και του εξορθολογισμού της δημόσιας διοίκησης. Μια-δυο ηχηρές αποκρατικοποιήσεις, μία επιτυχημένη πρωτοβουλία πάταξης της φοροδιαφυγής, είτε μιλάμε για τη λαθρεμπορία των καυσίμων είτε για φυσικά πρόσωπα με τεράστιες περιουσίες και ανύπαρκτες φορολογικές δηλώσεις, ουσιώδη μέτρα χωρίς διακριτική μεταχείριση για την απλοποίηση επενδυτικών διαδικασιών – όλα τα παραπάνω μπορεί να εκπλήξουν θετικά τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Οι προσδοκίες τους, άλλωστε, είναι πλέον τόσο χαμηλές, που μπορούμε εύκολα να τις υπερβούμε.
Πέρα από το θετικό ψυχολογικό σοκ, κινήσεις σαν αυτές θα συμβάλουν στη δημοσιονομική εξυγίανση και στην τόνωση της ανάπτυξης – θέμα πλέον επείγον, όπως καταδεικνύουν τα τελευταία στοιχεία για την ανεργία, που έχει φτάσει το εφιαλτικό 21%. Η ανάπτυξη θα ωφεληθεί τόσο από την εισροή πόρων από τους επενδυτές που θα συμμετάσχουν στις ιδιωτικοποιήσεις όσο και από τη βελτίωση του επιχειρηματικού κλίματος που θα επιφέρουν τα μέτρα για την παράκαμψη της γραφειοκρατίας και τη διευκόλυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Και οι θετικές συνέπειες δεν σταματούν εκεί: στο βαθμό που η συνεργασία με την Κομισιόν επιφέρει ταχύτερη απορρόφηση κοινοτικών πόρων και αρχίσει να καθιστά τη χώρα πιο θελκτικό επενδυτικό προορισμό, οι αντιμνημονιακές Σειρήνες θα χάσουν τη σαγήνη τους και οι πολίτες, που ούτως ή άλλως τρέμουν το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή, θα νιώσουν πιο ασφαλείς στην επιλογή της παραμονής εντός του ευρώ.
Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου όμως, τα παραπάνω δεν θα αρκέσουν για να επαναφέρουν το ελληνικό δημόσιο χρέος σε βιώσιμη τροχιά. Συνεπώς, πιθανότατα θα χρειαστεί, στα επόμενα χρόνια, μία συμφωνία με τους εταίρους μας στην Ευρωζώνη για το λεγόμενο OSI (Official Sector Involvement), για το κούρεμα δηλαδή των οφειλών μας προς τον επίσημο τομέα. Μια τέτοια συμφωνία, φυσικά, θα είναι πιθανή μόνο αν έχουμε εξέλθει από το βαθύ πηγάδι αναξιοπιστίας στο οποίο έχουμε σήμερα βυθιστεί. Κι αυτό με τη σειρά του δεν θα επιτευχθεί αν δεν καταβάλουμε στο μεσοδιάστημα υπεράνθρωπες και συνεχείς προσπάθειες για να αλλάξουμε το πολιτικό μας σύστημα, τη δημόσια διοίκηση, την ιδιωτική οικονομία και τη Δικαιοσύνη. Αυτό είναι που πραγματικά χρωστά η γενιά του κ. Βενιζέλου στα παιδιά και στα εγγόνια της – όχι τη ρετσινιά του μεγαλύτερου κακοπληρωτή στην ιστορία, που απειλεί εδώ και δύο χρόνια να παρασύρει μαζί της όλη την Ευρώπη στην καταστροφή.
Source : citypress.gr

Γιατί η Ρωσία στηρίζει τον Άσαντ

Οι επαφές κυβερνητικών αξιωματούχων της Ρωσίας με την κυβέρνηση της Συρίας δεν σταμάτησαν ποτέ. Πληροφορίες δε από το Λονδίνο αλλά και την Ουάσινγκτον αναφέρουν ότι οι μυστικές υπηρεσίες των δύο χωρών ανταλλάσσουν απόψεις και συνεργάζονται σε πολλά επίπεδα. Η Μόσχα διατείνεται ότι δεν έχει σκοπό να ωθήσει τον Πρόεδρο Άσαντ σε παραίτηση και να του προσφέρει έναν ευχάριστο τόπο εξορίας, αλλά αντιθέτως, υποστηρίζει ότι επιθυμεί το διάλογο μεταξύ Αντιπολίτευσης και κυβέρνησης στη Δαμασκό, όσο και την προώθηση πολιτικών μεταρρυθμίσεων.


Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ, κατά την τελευταία επίσκεψη στη Δαμασκό ζήτησε από τον Πρόεδρο Άσαντ να προχωρήσει σε δημοψήφισμα για νέο πλουραλιστικό σύνταγμα, όπως και έγινε, αλλά και συνεννόηση της κυβέρνησης με τον Αραβικό Σύνδεσμο, του οποίοι οι θέσεις και δραστηριότητες θεωρούνται από τη Μόσχα, σταθεροποιητικές για τη Μέση Ανατολή. Στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ η Ρωσία μαζί με την Κίνα απέτρεψαν την επίσημη καταδίκη της κυβέρνησης της Συρίας, ενώ παρεμπόδισαν την επιβολή νέων διεθνών κυρώσεων αλλά και μια πιθανή εξωτερική στρατιωτική επέμβαση.

Πολλοί λένε ότι η προσπάθεια πολιτικού συμβιβασμού στη Συρία έρχεται πολύ αργά για να επιτύχει, και ότι de facto, o εμφύλιος πόλεμος έχει ξεκινήσει. Την ίδια ώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρώπη, η Τουρκία και οι χώρες του Περσικού Κόλπου θεωρούν τον Πρόεδρο Άσαντ τελειωμένο. Διεθνείς αναλυτές εκτιμούν ότι η Ρωσία θα μπορούσε να έχει επιλύσει την κρίση στη Συρία αν είχε παρέμβει δυναμικά, ένα χρόνο νωρίτερα. Ως παραδοσιακός σύμμαχος της Συρίας και μεγάλος προμηθευτής όπλων, η Μόσχα θα μπορούσε να αποτελέσει αποτελεσματικότερο διαμεσολαβητή από την Άκυρα.

Η στάση της Ρωσίας απέναντι στη Συρία μπορεί να εξηγηθεί από το πόσο σημαντική θεωρεί τη χώρα αυτή η Μόσχα. Οι δεσμοί της οικογένειας Άσαντ με τη Μόσχα υπάρχουν εδώ και τέσσερις δεκαετίες, ενώ η γεωγραφική θέση της Συρίας έχει τεράστια στρατηγική σημασία στη Μέση Ανατολή, καθώς γειτνιάζει με το Ισραήλ, το Ιράκ, την Τουρκία και βρίσκεται κοντά στην Αίγυπτο, το Ιράν και τη Σαουδική Αραβία, αλλά και την Κύπρο και την Ελλάδα.

Στην Ταρτούς της Συρίας η Ρωσία διαθέτει ναυτική βάση ανεφοδιασμού του στόλου της, ενώ η αξία των όπλων που πούλησε στη Συρία την τελευταία δεκαετία ξεπερνά το 1,5 δισεκατομμύριο δολάρια. Η Δαμασκός είναι ο έβδομος καλύτερος πελάτης της ρωσικής βιομηχανίας όπλων. Για να καταλάβει κάποιος τη συμπεριφορά του Κρεμλίνου απέναντι στη Συρία και τις αντιρρήσεις απέναντι στην πολιτική της Δύσης και των αραβικών κρατών στην περιοχή, θα πρέπει να επεξεργαστεί το όλο ζήτημα από ευρύτερη οπτική γωνία.

Πριν από ένα χρόνο η Ρωσία απείχε από την ψηφοφορία για την επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από τη Λιβύη, επιτρέποντας έτσι την ψήφιση του σχεδίου. Αυτό που στην αρχή είχε βαπτισθεί επιχείρηση για την προστασία των αμάχων στη Βεγγάζη και αλλού, εξελίχθηκε σε ανοικτό πόλεμο κατά της κυβέρνησης της Λιβύης και σε αγώνα για την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι. Η στρατιωτική επέμβαση κατέληξε στον εξευτελιστικό θάνατο του Μουαμάρ Καντάφι αλλά και πολλών πολιτών που πέθαναν στα χέρια πολιτικών τους αντιπάλων ή εγκληματιών. Το ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ πήγαν πέρα από αυτό που προέβλεπε το σχετικό ψήφισμα του ΟΗΕ, δεν φαίνεται να ενόχλησε τις κυβερνήσεις της Δύσης.

Η κυβέρνηση της Ρωσίας είναι εξαιρετικά συντηρητική και απεχθάνεται τις επαναστάσεις. Αυτό δεν είναι μόνον ιδεολογική επιλογή, πηγάζει και από την ισχυρή πεποίθηση που επικρατεί στο Κρεμλίνο ότι η Αραβική Άνοιξη οδηγεί σταδιακά στην ισλαμοποίηση του Αραβικού Κόσμου και των χωρών του Μαγκρέμπ. Αν η ιστορική αναλογία της Δύσης είναι το 1848 ή το 1989 στην Ευρώπη, για το Κρεμλίνο η ιστορική αναλογία είναι το 1917 στη Ρωσία. Η Μόσχα στηρίζει τις απόψεις της και στα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών στην Τυνησία και ιδιαίτερα στην Αίγυπτο όπου κυριαρχεί πλέον η Μουσουλμανική Αδελφότητα. Επίσης η Ρωσία υποστηρίζει ότι στη Λιβύη μετά τον Καντάφι επικρατεί χάος, και ότι η χώρα κινδυνεύει με διάλυση. Το Κρεμλίνο φοβάται επίσης ότι η σεκταριστική βία στη Συρία θα επηρεάσει και γειτονικές χώρες, όπως ο Λίβανος και το Ισραήλ.

Η κυβέρνηση του Προέδρου πλέον Βλαντιμίρ Πούτιν πιστεύει ότι η εξωτερικές παρεμβάσεις σε χώρες όπου μια επανάσταση είναι σε εξέλιξη, το μόνο που πετυχαίνει είναι να κάνει τα πράγματα χειρότερα. Επίσης η Μόσχα πιστεύει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι χώρες της Δύσης παρεμβαίνουν στρατιωτικά μόνον όταν γνωρίζουν ότι θα έχουν ελάχιστες ή μηδενικές απώλειες όπως έγινε στη Λιβύη, πιστεύει όμως ότι η Συρία είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση. Το Κρεμλίνο εκτιμά ότι ο εξοπλισμός του Ελεύθερου Στρατού της Συρίας δεν αρκεί για να ανατραπεί ο Πρόεδρος Άσαντ, στον οποίο ο στρατός είναι πιστός και αφοσιωμένος., ενώ ένας πόλεμος με τη συμμετοχή της Τουρκίας και αραβικών χωρών θεωρείται εξαιρετικά πιθανός.

Επιπλέον οι Ρώσοι υποψιάζονται ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο η Δύση πιέζει τη Δαμασκό είναι για να “ληστέψει” τον ορυκτό πλούτο της χώρας και να στερήσει την Τεχεράνη από το μοναδικό της σύμμαχο στην περιοχή. Πίσω από τις δραστηριότητες χωρών του Περσικού Κόλπου και ειδικά του Κατάρ για το ζήτημα της Συρίας, η Μόσχα διαβλέπει την αυξανόμενη επιρροή της Σαουδικής Αραβίας, που έχει ιστορική αντιπαλότητα με το θεοκρατικό Ιράν. Οι Ρώσοι επίσης ανησυχούν για τις “νεο – οθωμανικές” φιλοδοξίες της Τουρκίας αλλά και την πιθανότητα το Ισραήλ να επιτεθεί σε πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, κάτι που θα μπορούσε να εμπλέξει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα μεγάλο περιφερειακό πόλεμο.

Βέβαια το να εφοδιάζει κάποιος με όπλα την κυβέρνηση της Συρίας κατά τη διάρκεια ενός πιθανού εμφυλίου πολέμου δεν είναι ό,τι καλύτερο για τις σχέσεις της Ρωσίας με τη Δύση, που θεωρεί τη στάση της Μόσχας πολιτικά ανήθικη, και σίγουρα θα πλήξει τα ρωσικά συμφέροντα στη Δύση. Μια ανοικτή διαμάχη με το Κατάρ, την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία είναι μάλλον κάτι που το Κρεμλίνο θα θέλει να αποφύγει. Διεθνείς αναλυτές εκτιμούν ότι ίσως η Ρωσία είναι εξαναγκασμένη να τηρήσει σκληρή στάση για την κρίση στη Συρία, ώστε να μην χάσει τεράστια ποσά από το εμπόριο όπλων και άλλων υλικών, όπως έγινε στη Λιβύη, όπου η Μόσχα έχασε συμβόλαια ύψους τεσσάρων δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αν τελικά τα πράγματα εξελιχθούν έτσι, αυτό θα αποτελεί πλήγμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και την ηθική.
Source : infognomonpolitics.blogspot.com

Η Αναγέννηση του Εθνους - Κράτους

Ένας από τους θεμελιώδεις μύθους της εποχής μας είναι πως η παγκοσμιοποίηση απαξίωσε εντελώς την έννοια του Έθνους-Κράτους. Ακούμε πως οι τεχνολογικές επαναστάσεις στις μεταφορές και τις επικοινωνίες συρρίκνωσαν τον κόσμο μας και κατάργησαν τα σύνορα μεταξύ των κρατών.

Ωστόσο, η παγκόσμια οικονομική κρίση που έχει ενσκήψει, διέλυσε αυτό τον μύθο. Ποιοι ήταν αυτοί που διέσωσαν τις τράπεζες που κατέρρεαν, που τόνωσαν την χρηματοπιστωτική αγορά με «ενέσεις ρευστότητας» και που προμήθευσαν τους άνεργους με το «δίχτυ ασφαλείας» που θα τους έσωζε από μια ολοκληρωτική καταστροφή; Η απάντηση είναι μια: οι εθνικές κυβερνήσεις. Η G-20, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Επιτροπή Βασιλείας για την Εποπτεία των τραπεζών (Basel Committee on Banking Supervision) ήταν απλώς παρατηρητές των εξελίξεων. Ακόμη και στην Ευρώπη, όπου οι τοπικοί θεσμοί είναι σχετικά ισχυροί, τις πρωτοβουλίες στην επιβολή νόμων και τις αποφάσεις τις πήραν άνθρωποι που εκπροσωπούν εθνικά συμφέροντα, όπως η γερμανίδα Καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ.

Ακόμη όμως κι αν το Έθνος-Κράτος επιβιώσει, η φήμη του κινδυνεύει να σπιλωθεί. Η επίθεση εναντίον του παίρνει δυο μορφές: κατά πρώτον, μια κριτική από τους οικονομολόγους πως οι κατά τόπους κυβερνήσεις αποτελούν εμπόδιο για την ελεύθερη διακίνηση αγαθών, κεφαλαίων, ακόμη και ανθρώπων, ανά την υφήλιο. Όμως, από την άλλη, ποιος θα θέσει τους κανόνες των χρηματαγορών, αν όχι τα έθνη-κράτη; Η έννοια του Laissez-faire είναι μια συνταγή για ακόμη μεγαλύτερες οικονομικές κρίσεις και πολιτικές διαμάχες. Επισης, σημαίνει πως πρέπει να εμπιστευτούμε την οικονομική μας πολιτική σε τεχνοκράτες και αυτό δεν είναι κάτι που βολεύει την κατάσταση. Όμως οι έννοιες «τεχνοκράτες» και «Laissez-faire» δεν παρέχουν μια ικανοποιητική εναλλακτική πρόταση απέναντι στο έθνος-κράτος, αφού η διάβρωση του έθνους-κράτους στο τέλος κάνει ελάχιστο καλό στις διεθνείς χρηματαγορές, όσο έχουμε έλλειψη από ζωτικούς μηχανισμούς μιας διεθνούς διακυβέρνησης.

Κατά δεύτερον, η κριτική έρχεται από κοσμοπολίτες διανοητές που καταγγέλλουν την πλαστότητα των εθνικών συνόρων. Όπως έχει τονίσει ο φιλόσοφος Πίτερ Σίνγκερ, η παγκοσμιοποίηση των επικοινωνιών έχει δημιουργήσει ένα «παγκόσμιο κοινό θεατών», γύρω από τους οποίους μπορεί να δημιουργηθεί ένα πλέγμα «παγκόσμιων κανόνων ηθικής». Χωρίς να είναι σίγουρο κατά πόσο κάτι τέτοιο όντως ισχύει, έρευνες της εταιρείας πολιτικοκοινωνικών δημοσκοπήσεων World Values Survey έχουν δείξει πως παραμένει ισχυρή η ανθρώπινη προσκόλληση πάνω στην έννοια του έθνους-κράτους.

Κι όμως εμείς παραμένουμε ακόμη πιστοί στον μύθο της πτώσης του έθνους-κράτους. Οι πολιτικοί μας ηγέτες, ωστόσο, δηλώνουν ανικανότητα να επιληφθούν του θέματος, οι διανοούμενοι ονειρεύονται κοινά παγκόσμια/κυβερνητικά σχήματα διακυβέρνησης ενώ οι ηττοπαθείς γκρινιάζουν διαρκώς για τους μετανάστες ή τις εισαγωγές. Και οι όποιες συζητήσεις περί ενίσχυσης του έθνους-κράτους κάνει πολλούς σεβαστούς διανοητές να τρέχουν, λες και κάποιος πρότεινε να ξαναζήσουμε την Μαύρη Πανώλη.

Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να απορρίψουμε συλλήβδην κάθε πιθανότητα πως στο εγγύς μέλλον θα διαμορφωθεί όντως μια αληθινή παγκόσμια συνείδηση, που θα πορεύεται από κοινού με τις όποιες διεθνικές πολιτικές κοινότητες. Ωστόσο, για το σήμερα οι άνθρωποι θα εξακολουθούν να προστρέχουν για βοήθεια στις εθνικές τους κυβερνήσεις, οι οποίες εξακολουθούν να παραμένουν η μεγαλύτερη μας ελπίδα για μια συλλογική δράση. Η έννοια του έθνους-κράτους μπορεί να αποτελεί ένα κειμήλιο που μας κληροδότησε η γαλλική Επανάσταση, αλλά μέχρι στιγμής είναι ό,τι καλύτερο διαθέτουμε.

Source : TO BHMA

* O Ντάνι Ρόντρικ είναι καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και συγγραφέας του βιβλίου «The Globalization Paradox: Democracy and the Future of the World Economy».

Η Ρωσία του Πούτιν και τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα

Σύμφωνα με τον Μαρκ Ρουσέ, οικονομολόγο, συγγραφέα του βιβλίου «Η νέα Ευρώπη Παρίσι-Βερολίνο-Μόσχα»,

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά την κατάποση του φιδιού Πούτιν, μετά τη χρυσή εποχή της περιόδου Γκορμπατσόφ και Γιέλτσιν της επιταχυνόμενης πτώσης ή ακόμη και της μελλοντικής αποσύνθεσης της Ρωσίας, σύμφωνα με τα όνειρα του Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι στη Μεγάλη Σκακιέρα (1), είχαν κάνει υπομονή ελπίζοντας να απαλλαγούν από τον Πούτιν, όπως είχαν απαλλαγεί από τον Στρατηγό ντε Γκωλ, το 1969, εξ ου η απεγνωσμένη προσπάθεια μιας νέας πορτοκαλής Επανάστασης στη Ρωσία με τον νέο Πρέσβη των ΗΠΑ στη Μόσχα, τον Mac Faul ο οποίος προσδιορίζει τον εαυτό του ως «εμπειρογνώμονα της δημοκρατίας, των αντιδικτατορικών κινημάτων και των επαναστάσεων».

Η σημερινή αντιπολίτευση, χωρίς ηγέτη, χωρίς οποιαδήποτε ένωση, με διαμετρικά αντίθετες τάσεις μέσα σε αυτή, κάνει τα πρωτοσέλιδα των δυτικών μέσων ενημέρωσης. Αλλά μοιάζει  πραγματικά με τον ετερόκλητο στρατό του Μπουρμπακί (Charles Denis Bourbaki) και θυμίζει το μύθο του Jean de La Fontaine (παραλλαγή των μύθων του Αίσωπου) των «Βάτραχων που επιζητούν έναν βασιλιά»!

Οι λαοί, στις δυτικές δημοκρατίες, δεν δέχονται για πολύ τους ηγέτες κρατών που διαθέτουν ιστορικό όραμα που απαιτεί προσπάθεια, αυταρχισμό, επιμονή, θάρρος όχι μόνο για να ανακάμψεις, αλλά για να αναπτύξεις τη προβολή και τη δύναμη μιας χώρας.

Προτιμούν τη μετάνοια, την αναψυχή, τη συνταξιοδότηση στα 60, τις 35 ώρες εργασίας, την χαλαρότητα και το αναίσχυντο δημόσιο χρέος. Είναι επίσης και ευκολότερο για να εκλεγείς!

Οι Κλεμανσώ, Τσώρτσιλ και ντε Γκωλ θα πιστοποιούσαν αυτή τη προθυμία των δυτικών δημοκρατιών να ακούσουν τους Νταλαντιέ, Τσάμπερλεν, Μιτεράν ή Ολλάντ ή τους ουτοπικούς κωμικούς του στυλ του Jean Luc Mélenchon, αντί να τοποθετηθεί ο πολίτης ενώπιον των ευθυνών του, λαμβάνοντας υπόψη τις γεωπολιτικές και οικονομικές πραγματικότητες.

Οι ΗΠΑ πίστευαν ως εκ τούτου ότι είχαν βρει με τον Μεντβέντεφ έναν νέο Γκορμπατσόφ, ο οποίος στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης, της ελευθερίας της έκφρασης και ενός  δικαιώματος  ανθρωπισμού α λα ρώσικα, θα αποτέλειωνε στην ουσία, με έπαινο και ενθάρρυνση της Δύσης, το έργο της μαζικής καταστροφής της ισχύος της Σοβιετικής Ένωσης που ξεκίνησε με τον Γκορμπατσόφ, πάντα δημοφιλή σε ολόκληρο τον κόσμο, εκτός στην δική του χώρα!

Το χονδροειδές σφάλμα του Μεντβέντεφ, με το μη- βέτο της Ρωσίας στον ΟΗΕ, κατά τη διάρκεια της ξεδιάντροπης στρατιωτικής επέμβασης του ΝΑΤΟ στη Λιβύη, πίσω από το ανθρωπιστικό παραβάν, ήταν φορέας ελπίδας για τη Δύση και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η σούπα μύριζε ωραία, αφέλεια, και δεν είναι ο φθόνος που έλειπε από τον κ. Ζιπέ, ο οποίος διαπρέπει στον τομέα αυτό, να ξαναπαίξει το ίδιο τέχνασμα στη Ρωσία για τη Συρία. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ξαναπαίρνοντας τον έλεγχο της εξωτερικής πολιτικής, ανάτρεψε με προνοητικό τρόπο, τα σχέδια του θείου Σαμ στη Συρία και τη Μέση Ανατολή!

Επανεκλεγμένος Πρόεδρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας από 109 εκατομμύρια Ρώσους με ποσοστό 60% των ψήφων, θα μπορούσε να παρεμποδίσει για άλλα δώδεκα χρόνια και με μη-αναστρέψιμο τρόπο, την περικύκλωση της Ρωσίας και της Κίνας από την Αμερική!

Πούτιν, ο Ρώσος ντε Γκωλ

Ο Πούτιν είναι ο άνθρωπος που οι Αμερικανοί δεν περίμεναν, ο οποίος όχι μόνο ανάκτησε τη Ρωσία, αλλά την έσωσε από το διαμελισμό σε τρία τμήματα. Το γεωπολιτικό όνειρο των ΗΠΑ, αν η Ρωσία είχε χάσει τον πόλεμο στην Τσετσενία, ήταν να κάνουν την νέα Ρωσία, μια Μεγάλη Πολωνία (Wielkopolska), φέρνοντας την πίσω στη Σταυρούπολη, σημείο εκκίνησης του ρωσικού αποικισμού στον δέκατο ένατο αιώνα.

Ο Πούτιν αντιστάθηκε επίσης με επιτυχία στην εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της Ρωσίας από ξένες εταιρίες, που ήταν ο δεδηλωμένος στόχος του Μιχαήλ Χοντορκόφσκι, αφεντικό της Yukos, ο οποίος συνελήφθη στις 25 Οκτωβρίου 2003 σε αεροδρόμιο της Σιβηρίας, ενώ είχε παρακολουθήσει λίγες μέρες νωρίτερα ένα επιχειρηματικό φόρουμ στη Μόσχα, παρέα με τον Λι Ρέιμοντ, έναν διευθυντή της Exxon. Αυτή η εταιρεία ήταν έτοιμη να συμμετάσχει με 25 δισεκατομμύρια δολάρια στην συγχώνευση Yukos-Sibneft.

Οι Αμερικανοί κεφαλαιοκράτες της Exxon Mobil και της Chevron-Texaco ήθελαν στην πραγματικότητα να διεισδύσουν με ποσοστό 40% στο ρωσικό υδρογονανθραχικό ιερό της Σιβηρίας. Χάνοντας τους οικονομικούς πόρους της, η Ρωσία θα έχανε μόνιμα κάθε ευκαιρία να επανιδρυθεί.

Ο Πούτιν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να συγκρατήσει, χωρίς να τη σπάσει τελείως,  την περικύκλωση από το ΝΑΤΟ και από τον πετρελαιαγωγό Μπακού-Τιφλίδα-Τσεϊχάν (BTC). Με την προτεινόμενη αντιπυραυλική ασπίδα, που ξαναέρχεται στην ημερήσια διάταξη, οι ΗΠΑ θα έχουν έναν σκληρό αντίπαλο που θα συνεχίσει να τους λέει τις τέσσερεις αλήθειες τους.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι επίσης ο άνθρωπος της KGB ο οποίος είδε να έρχονται, και κατάφερε να αγωνιστεί με επιτυχία, όλες οι πορτοκαλί επαναστάσεις στην Ουκρανία, τη Γεωργία, το Κιργιστάν, το Ουζμπεκιστάν. Οι τρέχουσες και μελλοντικές διαδηλώσεις αντι-Πούτιν είναι το κύκνειο άσμα τους, η τελευταία πνοή, μια τελευταία προσπάθεια από τη Δύση για να απαλλαγεί από τον Βλαντιμίρ Πούτιν!

Όπως ο ντε Γκωλ, ο Πούτιν στηρίχθηκε στις παραδοσιακές αξίες, την αίσθηση του μεγαλείου, τον πατριωτισμό και την Ορθόδοξη Εκκλησία για να αποφύγει το χάος.

Ο μεγαλύτερος αυταρχισμός του Πούτιν από τον ντε Γκωλ ταιριάζει καλύτερα και είναι  απολύτως απαραίτητος στη Ρωσία, όπως εξάλλου στην Κίνα, για να αποφευχθεί η τόση επίφοβη έκρηξη της χώρας. Όσο για τη διαφθορά, όπως συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό στην Ουκρανία με τον ερχομό στην εξουσία της μούσας της Πορτοκαλί Επανάστασης Τιμοσένκο, μια ισχυρή πολιτική δύναμη, αυτό που γνωρίζουν όλοι οι Ρώσοι, είναι καλύτερο αντίδοτο  από τις δυτικού τύπου πολιτικές ολιγαρχίες, διότι οι τελευταίες θα έσπευσαν να συνεργαστούν με τους Ρώσους ολιγάρχες. θα οδηγούσε σε εκφυλισμό  πιο γρήγορο ακόμα από αυτό που παρατηρείται στη Δυτική Ευρώπη σήμερα.

Πούτιν, ένας νέος Μέγας Πέτρος;

Ο Ορθόδοξος Πατριάρχης Κύριλλος είχε δίκιο με το να υποστηρίξει τον Πούτιν ο οποίος θα μπορούσε να θεωρηθεί το 2024 ως νέος Μέγας Πέτρος του εικοστού πρώτου αιώνα, με τέσσερις προϋποθέσεις:

·         Να αναπτύξει πολύ έντονα τον επανεξοπλισμό και τον συνεχή εκσυγχρονισμό του ρωσικού στρατού,

·         Να επιτυχαίνει την ανάπτυξη και διαφοροποίηση της ρωσικής οικονομίας, που έχει ήδη αρχίσει ο Μεντβέντεφ, ,

·         Να συνεχίσει την καταπολέμηση της ρωσικής υπογεννητικότητας, για την οποία ο Πούτιν, όπως ο ντε Γκωλ το 1945, έχει πλήρη επίγνωση,

·         Να φέρει πίσω στη ρωσική σφαίρα επιρροής, γεγονός το οποίο είναι ιστορικά αδυσώπητο μακροπρόθεσμα, τη Λευκορωσία και την Ουκρανία, για να αποτελέσουν ένα επαρκές ανθρώπινος αντίβαρο από διακόσια εκατομμύρια ανθρώπους ενώπιον της Κίνα, της Κεντρικής Ασίας και του Καύκασου.

Η τρέχουσα σύγκρουση του Πούτιν με τις Ηνωμένες Πολιτείες μπορεί να συγκριθεί με την πρώτη μάχη του νεαρού Τσάρου Μεγάλου Πέτρου με τον Κάρολο τον Δωδέκατο, η οποία, με τη Μάχη της Πολτάβα στις 8 Ιουλίου 1709, τερμάτισε τη Σουηδική υπεροχή στη Βαλτική.

Ο Πέτρος ο Μέγας, ενώ ενίσχυσε και εκσυγχρόνισε τον ρωσικό στρατό, δεν έκανε το λάθος, στη συνέχεια, να ξεχάσει την οικονομία, την καινοτομία και τις τέχνες, πράγμα που έδειξε το 1717, με τα ταξίδια του στην Ευρώπη. Ο Μεγάλος Πέτρος αγκυροβόλησε τη Ρωσία με ένα παράθυρο ανοικτό προς την Ευρώπη, ιδρύοντας  την Αγία Πετρούπολη.

Γεννηθείς σε αυτή τη πόλη, ο Πούτιν, ο οποίος μιλά γερμανικά, πρώην κατάσκοπος της KGB στη Δρέσδη πριν από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, έχει ένα ηπειρωτικό ευρωπαϊκό όραμα και επιθυμεί να προσεγγίσει, για γεωπολιτικούς λόγους, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Ο Maurice Druon δεν είχε κάνει λάθος, όταν είδε στο πρόσωπο του Πούτιν, τον Ευρωπαίο υπερασπιστή ενός πολυπολικού κόσμου παρά ενός κόσμου που υπακούει τον παγκόσμιο σερίφη και «έναν από τους πιο κρίσιμους συμμάχους μας». Για τον Πούτιν, το μέλλον είναι ευρωπαϊκό!

Αλλά η Ρωσία κοιτάζει επίσης προς την ανατολή και το νότο από τα οποία μπορεί να προέλθουν πολλοί κίνδυνοι, το τέλος της δυτικής επέμβασης στο Αφγανιστάν δεν είναι από τους μικρότερους. Πέρα από την δημογραφική της προσπάθεια για να φτάσει τον πληθυσμό της σε τουλάχιστον τα 130 εκατομμύρια ανθρώπους και να μην πέσει στα 100 εκατομμύρια το 2050, ήτοι το ισοδύναμο του τουρκικού πληθυσμού εκείνη την εποχή, η Ρωσία χρειάζεται τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Αυτές οι δύο χώρες μεταξύ των οποίων η μια είναι ο θρησκευτικός λύχνος της, θα αντιπροσώπευαν μια ανθρώπινη συμβολή των περίπου 60 εκατομμυρίων κατοίκων, για να αποτελέσει μια υπερδύναμη αρκετή για να αντιμετωπίζει την Κίνα και την Κεντρική Ασία.

Αν ο Πούτιν, υπό την προεδρία του, καταφέρει αυτό το κατόρθωμα, ξεκινώντας πιθανότατα από τη Λευκορωσία, θα μπορεί πραγματικά να συγκριθεί με τον Πέτρο τον Μεγάλο, αλλιώς δεν θα ήταν ανάξιος και θα μπορεί να συγκριθεί τουλάχιστον με τον ντε Γκωλ, Τσώρτσιλ, Βίσμαρκ, Κλεμανσώ και Richelieu, αυτούς τους μεγάλους πολιτικούς που είχαν ιστορικό όραμα, θάρρος, συνέπεια, που λείπουν τόσο τραγικά από τους Ευρωπαίους αντλαντισκούς, της ελεύθερης αγοράς,  δημοκράτες, δημαγωγούς και τον δικαιωμάτων του ανθρώπου πολιτικούς μας σήμερα, και δεν θα ήταν και τόσο άσχημο!

Source : infognomonpolitics.blogspot