Η στρατηγική των Σκοπίων εν όψει της ετυμηγορίας του Δικαστηρίου της Χάγης

«Η χώρα μας δεν πρόκειται να αποχωρήσει από την ενδιάμεση συμφωνία (με την Ελλάδα) αλλά είναι δυνατόν να ενημερωθούν τα Ηνωμένα Έθνη, ότι αφού οι παραβιάσεις της Συμφωνίας δεν έγιναν δεκτές από το δικαστήριο, στο μέλλον η σκοπιανή πλευρά θα ενεργεί σύμφωνα με τα συμφέροντά της», αναφέρει σημερινό δημοσίευμα στα Σκόπια.

Τα Σκόπια έχουν ετοιμάσει τρία σενάρια για τα μέτρα που προτίθεται να λάβουν, ανάλογα με την ετυμηγορία του Δικαστηρίου της Χάγης, η οποία (ετυμηγορία)  θα ανακοινωθεί στις 16 Νοεμβρίου 2011, σύμφωνα με την εφημερίδα «Ντνέβνικ».

«Οι διπλωμάτες μας, σε συνεργασία με εγχώριους και ξένους εμπειρογνώμονες, επί αρκετούς μήνες ‘μαγειρεύουν’ τι προτίθεται να κάνουν  μετά την ανακοίνωση της τελικής απόφασης για την μήνυση των Σκοπίων κατά της Ελλάδας, μετά το ελληνικό βέτο στο Βουκουρέστι. Έχουν γίνει μέχρι στιγμής τρεις προσομοιώσεις με τα τρία ενδεχόμενα: “αν χάσει η πΓΔΜ το δικαστήριο, αν το κερδίσει και αν προκύψει μια ισορροπημένη απόφαση“, σημειώνει η σκοπιανή εφημερίδα στην online έκδοσή της.

Στην περίπτωση που τα Σκόπια ευνοηθούν από την ετυμηγορία του Διεθνούς Δικαστηρίου, αν αποφανθεί, δηλαδή, ότι η Ελλάδα παραβίασε την ενδιάμεση συμφωνία, εκτιμάται ότι οι πολιτικές συνέπειες από την απόφαση αυτή θα είναι πολύ ισχυρές.

«Αν η 16^η Νοεμβρίου λάβει αυτή την ευνοϊκή απόφαση  για τη χώρα μας, τότε θα μπορούσαμε να παραπέμψουμε  την ετυμηγορία στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και θα επιδιώξουμε να προστατεύσουμε μελλοντικά κάθε παραβίαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας.

»Ταυτόχρονα με την δημοσιοποίηση της ετυμηγορίας θα  ενημερωθεί η ΕΕ και το ΝΑΤΟ και ο μεσολαβητής για τις συνομιλίες για το όνομα, Μάθιου Νίμιτς», γράφει η σκοπιανή εφημερίδα.

Και θα συνεχίσει με τη δεύτερη εκδοχή:

«Αν η Χάγη επιφυλάσσει για εμάς μαύρο σενάριο, αυτό σημαίνει ότι έχουμε χάσει στη διαφορά με την Ελλάδα. Τότε η FYROM δεν θα  εγκαταλείψει την ενδιάμεση συμφωνία αλλά είναι δυνατόν να γίνει κοινοποίηση στα Ηνωμένα Έθνη, ότι λόγω παραβιάσεων της Συμφωνίας από την Ελλάδα, οι οποίες παραβιάσεις δεν έγιναν αποδεκτές από το Δικαστήριο, μελλοντικά η σκοπιανή πλευρά θα ενεργεί σύμφωνα με συμφέροντά της».

Τέλος:

  «Η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι ότι η ετυμηγορία του Δικαστηρίου της Χάγης θα είναι ισορροπημένη, δηλαδή, θα υπάρχει αιτιολογία του δικαστηρίου, εκφρασμένη σε ορισμένες σελίδες,  ότι και οι δύο πλευρές έχουν παραβιάσει την Ενδιάμεση Συμφωνία. Στην περίπτωση αυτή η διπλωματία θα χρησιμοποιήσει τα  τμήματα της έκθεσης που θα είναι υπέρ μας και θα ακολουθήσει διπλωματική δράση, προκειμένου να ενημερώσει το διεθνές κοινό».

Τα Σκόπια και η Αθήνα θα πληροφορηθούν την απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης, μετά από καθυστέρηση δύο μηνών από την προβλεπόμενη ημερομηνία.

Η ετυμηγορία του Δικαστηρίου επρόκειτο να ανακοινωθεί τον περασμένο Σεπτέμβριο αλλά αναβλήθηκε λόγω εσωτερικών λόγων του Δικαστηρίου.

–

Πηγή: Дневник Скопје

Βαλκανικό Περισκόπιο – Ἂρθρα & Σκέψεις- Γιῶργος  Ἐχέδωρος
Ако го изгубиме спорот против ГрциЈа во Хаг
FYROM ќе се збогува со Привремената спогодба

Τρείς μύθοι για την ελληνική οικονομία

Τις ημέρες αυτές διαβάζουμε ένα σωρό πράγματα για το μέλλον της χώρας μας και τι θα συμβεί σχετικά με τη νέα κυβέρνηση αλλά και τα σχέδια των Ευρωπαίων για την Ελλάδα. Τρία είναι τα «ψέματα» που κυριαρχούν.

Ας τα δούμε ένα προς ένα:

Ψέμα πρώτο: «Όλη η Ευρώπη ( ο κόσμος, οι αγορές, το σύμπαν) περιμένουν την Ελλάδα να πάρει αποφάσεις γιατί φοβούνται μπας και καταρρεύσει το σύστημα αν η χώρα μας δεν εκλέξει έγκαιρα πρωθυπουργό τεχνοκράτη, με πείρα στην πολιτική, κτλ.»

Η Ευρώπη έχει ήδη μπει στο σκληρό πυρήνα της κρίσης, με την πρώτη πραγματικά μεγάλη χώρα -την Ιταλία- να αποτελεί το σοβαρό πρόβλημα.

Οι κίνδυνοι είναι τεράστιοι και τα διλήμματα σκληρά. Η ταχύτητα, το μέγεθος και η ένταση εξάπλωσης της κρίσης χρέους με φορέα μια τόσο μεγάλη οικονομία μπορεί να δρομολογήσει αναπόφευκτες και μη αναστρέψιμες εξελίξεις στη ζώνη του ευρώ.

Η Ελλάδα θα υποστεί -όπως και κάθε ευρωπαϊκή χώρα- τις συνέπειες της επερχόμενης δυσμενούς συγκυρίας, με τη διαφορά ότι έχει παραμείνει απροστάτευτη και ανοχύρωτη απέναντι στα αλλεπάλληλα κύματα ύφεσης και έλλειψης ρευστότητας που έρχονται.

Τελικώς, το ζήτημα δεν είναι τι προκαλούμε εμείς στην Ευρώπη. Η απάντηση σ' αυτό είναι πως δεν προκαλούμε τίποτα το σημαντικό!

Το όλο ζήτημα είναι τι κάναμε εμείς για τη χώρα μας και την οικονομία της όλον αυτόν τον καιρό ώστε να προστατευθούμε από αυτά που έρχονται από την Ευρώπη (και) προς εμάς.

Τα προβλήματα ημών και των άλλων χωρών βεβαίως είναι ανάλογα. Οι κλίμακες όμως είναι εντελώς ασύγκριτες.

Το ερώτημα περί σταθερότητας ή μη του ευρώ δε το θέτουμε στην πραγματικότητα εμείς προς τους Ευρωπαίους ή οι Ευρωπαίοι προς εμάς. Θα ήταν αδιάφορο, όσο κι αν πολλοί «κολακεύονται» να επαναλαμβάνουν ότι η «Ελλάδα "τραντάζει" το κοινό νόμισμα». Τίθεται ως ζητούμενο προς τις χώρες που μπορούν κι έχουν τη δυνατότητα να παραμείνουν εντός ευρώ.

Εμείς ως χώρα δηλαδή δεν έχουμε ευθύνη; Και βέβαια! Η αβελτηρία και η ιδιοτέλεια των πολιτικών μας σε συνδυασμό με την ανωριμότητα μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας είναι που δημιουργεί αμφιβολίες για το οικονομικό μας μέλλον. Όμως προβαλλόμενο αυτό το σκοτεινό μέλλον στο διεθνές σκηνικό που επιβαρύνεται περαιτέρω - και αυτό έπρεπε να το αντιληφθούμε ή ευλόγως να το έχουμε εικάσει και προβλέψει - γίνεται ακόμη πιο δυσοίωνο.

Ψέμα δεύτερο: «Αν εκλεγεί τεχνοκράτης πρωθυπουργός σωζόμαστε, ενώ αν εκλεγεί κάτι άλλο τότε θα πάθουμε το "κάτι άλλο"».

Τεχνοκράτης πρωθυπουργός χωρίς ενεργή στήριξη από τα κόμματα εξουσίας και χωρίς τη σύμπραξη και τη συναίνεση της κοινωνίας για βαθιές και επώδυνες αλλαγές, απλώς θα προκαλέσει άλλη μια διάψευση ελπίδων. Και παραπέρα, θα επιβεβαιώσει με τον πιο επίσημο τρόπο ότι δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις.

Εντέχνως όλο αυτό το διάστημα καλλιεργήθηκε η εντύπωση ότι κάπου υπάρχει ένας «μάγος» τεχνοκράτης ή άλλος που μπορεί με ένα δικό του τρόπο να παρακάμψει τις δυσκολίες και να εφαρμόσει κάτι τις το διαφορετικό που περίπου θα κάνει Ευρωπαίους και Έλληνες να «τρίβουν τα μάτια τους».

Τίποτα από αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Θα απενοχοποιηθεί το πολιτικό σύστημα, αφού κατηγορήθηκε - και δικαίως - ότι είναι ανίκανο, διεφθαρμένο και εν τέλει έχει όλα τα «κακά της μοίρας μας».

Τώρα, από τα χείλη των τεχνοκρατών θα ακούμε τις ίδιες προτεινόμενες λύσεις, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν άλλες, και από τα «πίσω καθίσματα» της εξουσίας που θα έχουν περάσει οι δύο μονομάχοι της εξουσίας θα ακούμε την «all time classic» ατάκα «τα λέγαμε αλλά δεν ακούγατε».

Η πραγματικότητα είναι μία και είναι εκεί: ούτε μαγικές λύσεις υπάρχουν, ούτε θα βρέξει χρήμα αύριο. Η κοινωνία πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της και να συναινέσει σε όλο το γνωστό πακέτο: Μείωση δημοσίου, απολύσεις κι όχι εφεδρείες, εξαφάνιση προνομίων, απελευθέρωση επαγγελμάτων, πώληση ΔΕΚΟ.

Ψέμα τρίτο: «Το πρόβλημα είναι το νόμισμα. Αν η Γερμανία αλλάξει νομισματική πολιτική ή η Ελλάδα αλλάξει νόμισμα τότε δε θα χρειαστεί να υποστεί η χώρα όλη αυτήν την επώδυνη κατάσταση».

Ένα από τα τραγικά σφάλματα της πολιτικής ηγεσίας και του κ. Παπανδρέου ήταν η σύνοψη των διλημμάτων στο εξής ένα: στο νόμισμα. Στο ευρώ δηλαδή.

Υποτίθεται ότι αν θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ πρέπει να κάνουμε θυσίες, υπονοώντας ότι αντίθετα δε χρειάζονται οι θυσίες αυτές αν αλλάξουμε νόμισμα, υπομένοντας όμως κάποιες άλλες συνέπειες ευρύτερης εμβέλειας, όπως τις αποκωδικοποιεί ο καθένας.

Ουδέν αναληθέστερο τούτου! Το νόμισμα δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Γιατί; Είναι απλό. Η χώρα δεν έχει αυτάρκεια σε πρώτες ύλες και ενέργεια.

Ξεχνάμε τις άλλες «πολυτέλειες» που μόνο περιττές δεν είναι (φάρμακα, οχήματα, τηλεπικοινωνίες κλπ). Για να αγοράσει αυτά τα χρειαζούμενα πρέπει να τα πληρώσει σε συνάλλαγμα γιατί στο ορατό μέλλον δεν προβλέπεται να αρχίσουμε να κατασκευάζουμε από αυτοκίνητα μέχρι φάρμακα κατά του καρκίνου ή να βρούμε πετρέλαιο αύριο.

Αφού λοιπόν χρειαζόμαστε οπωσδήποτε συνάλλαγμα, σήμερα τα πράγματα είναι πιο εύκολα γιατί είμαστε στο ευρώ. Αν αλλάξουμε νόμισμα, δεν αλλάζει η οικονομία και η παραγωγή της. Θα πρέπει όμως να βρίσκουμε από κάπου το απαραίτητο συνάλλαγμα.

Τρεις είναι οι γνωστοί τρόποι (γιατί μετά περνάμε στη μεταφυσική): Δανεισμός (τρομακτικό και είμαστε και εκτός αγορών), εξαγωγές (πουλάς προϊόντα και υπηρεσίες και πληρώνεσαι σε συνάλλαγμα), εισαγωγή συναλλάγματος από διάφορες πηγές (ναυτιλία, εξωτερική βοήθεια, δωρεές(!) κλπ).

Η πρώτη πηγή πέθανε. Η δεύτερη είναι ο πυρήνας του προβλήματος: ανταγωνιστικότητα στο μηδέν άρα εισαγωγή συναλλάγματος κοντά στο μηδέν. Ο τρίτος τρόπος απλώς δεν επαρκεί γιατί το συνάλλαγμα που χρειαζόμαστε είναι πολύ περισσότερο από όσα μπορεί να μας τροφοδοτήσει το σύστημα ναυτιλίας, Ελλήνων μεταναστών κλπ.

Όλο το ζήτημα λοιπόν είναι να δομήσει κανείς έτσι την οικονομία, ώστε οι αναταράξεις είτε από τις διεθνείς κρίσεις, είτε από τις αποφάσεις των ισχυρών -στις οποίες ποσώς συμμετέχουμε- να προκαλούν ανατάξιμες βλάβες κι όχι ανεπανόρθωτες όπως σήμερα. Για να το πούμε εν συντομία, ελάχιστα θα μας ενδιέφερε η συζήτηση περί νομίσματος -που διεξάγεται για άλλους λόγους στην Ευρώπη και όχι με αιτία την Ελλάδα- αν εμείς και οι πολιτικοί μας είχαμε φροντίσει για όσα πρέπει.

Είτε λοιπόν είμαστε μέσα στο ευρώ είτε έξω απ' αυτό, το ζήτημα δεν εντοπίζεται εκεί. Αν δεν έχεις ανταγωνιστικότητα τότε η εισροή συναλλάγματος παύει! Και κατόπιν ούτε πετρέλαια, ούτε πρώτες ύλες ούτε ανταλλακτικά ούτε οχήματα και ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Είναι προφανές ότι η διεθνής κοινότητα δε θα αφήσει τη χώρα να καταρρεύσει αλλά δεν θα της παρέχει και το επίπεδο ζωής που ζήσαμε.

Που βρίσκεται λοιπόν το θέμα; Πρέπει γρήγορα να ξεχάσουμε τα πλαστά και ψεύτικα διλήμματα. Το πρόβλημα δεν είναι το νόμισμα. Το πρόβλημα είναι η δομή της μη-οικονομίας που έχουμε. Μαζί με την έλλειψη κοινωνικής ωριμότητας. Αυτό έχει σημασία γιατί τελικά η κοινωνία πρέπει να αποφασίσει τι θέλει:

Θα κυνηγά και θα επιζητεί χίμαιρες θεωρώντας ότι είναι εφικτή η «κοινωνία των 1500 ευρώ» όπου με κάποιο μαγικό τρόπο όλοι οι Έλληνες θα έχουν ένα δεδομένο εισόδημα βρέξει-χιονίσει;

Θα συμβιβαστεί με την πραγματικότητα της επιχειρηματικότητας, των τραπεζών, του κέρδους, της ανταγωνιστικότητας ή θα ωρύεται για την προστασία μιας προβληματικής οικονομίας των προστατευμένων επαγγελμάτων και των μόνιμων δημοσίων υπαλλήλων ομού μετά των κομματικών συνδικαλιστών των ΔΕΚΟ;

Εκεί είναι τα θέματα. Και σ΄ αυτά μόνο η κοινωνία και κανένας «μάγος» ή μάγος δεν μπορεί να δώσει τη λύση. Απλώς να την περιγράψει σαφέστερα μπορεί. Για να την καταλάβει η κοινωνία.

Source : newsbeast.gr

Ενα παράδειγμα αναπτυξιακής πολιτικής

Για άλλη μία φορά η τουρκική υπηρεσία που είναι αρμόδια για την ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας της χώρας και την προώθηση των εξαγωγών στρατιωτικού υλικού η SSM επιδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο η αντίστοιχη ελληνική θα έπρεπε να έχει πράξει 14 χρόνια πριν όταν ξεκινούσε το ελληνικό εξοπλιστικό πρόγραμμα.
Σε μία οργανωμένη προσπάθεια έχει εμπλακεί η πολεμική βιομηχανία της γειτονικής χώρας σε συνεργασία με την SSM για την ανάπτυξη και κατασκευή οικογένεια κινητήρων ντίζελ. Στα πλαίσια αυτή της πολιτικής η SSM διοργάνωσε συνέδριο στο οποίο προσεκλήθησαν οι τουρκικές εταιρείες Otosan, Pi Machine, Hema Gear καθώς και το πανεπιστήμιο ITU.
Βασικός στόχος της τουρκικής κυβέρνησης του Ερντογάν είναι η ανάπτυξη ενός κινητήρα ντίζελ για το άρμα μάχης Altay. Επειδή όμως μία τέτοια επένδυση κοστίζει πολλά χρήματα η SSM αποφάσισε να προχωρήσει στην ανάπτυξη μίας οικογένειας κινητήρων ντίζελ οι οποίοι θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε άλλα τεθωρακισμένα οχήματα όπως ΤΟΜΑ ΤΟΜΠ, αυτοκινούμενα πυροβόλα, καθώς και σε πλοία.
Για την επίτευξη αυτού του φιλόδοξου στόχου η Τουρκία πρόκειται να συνεργαστεί με ξένες εταιρείες οι οποίες σχεδιάζουν κινητήρες με απαράβατο όρο ότι τα σχεδιαστικά δικαιώματα του νέου κινητήρα θα είναι τουρκικά.
Με την νέα αυτή κίνηση η Τουρκία πρόκειται μέσα στα επόμενα χρόνια να αποκτήσει μετά το εθνικό άρμα, το εθνικό πλοίο, το εθνικό δορυφόρο, το εθνικό ελικόπτερο, το εθνικό επιθετικό ελικόπτερο, το εθνικό τυφέκιο, το εθνικό αυτοκινούμενο πυροβόλο, τους εθνικούς αντιαρματικούς και αντιαεροπορικούς πύραυλους και την οικογένεια των εθνικών κινητήρων καταστώντας την χώρα ολοένα και πιο ανεξάρτητη από τις εξαρτήσεις της στην τεχνολογία και στα συστήματα άλλων χωρών.
Δηλαδή με απλά λόγια το ακριβώς αντίθετο από αυτά που κάνει η Ελλάδα η οποία τώρα πληρώνει το τίμημα των χωρίς μέτρων εισαγωγών και της καταστροφής της παραγωγικής βάσης της χώρας. 
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Η νέα Δανειακή Σύμβαση και το Βρεττανικό Δίκαιο

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
 O γράφων έχει αποφύγει μέχρι τώρα την υιοθέτηση βαριών εκφράσεων, γιατί δεν πιστεύει σε αυτό το είδος πολιτικού λόγου. Αυτό που κυρίως έχει σημασία είναι ο ελληνικός λαός να αντιμετωπίσει την τραγωδία που τον πλήττει με το μυαλό του όσο γίνεται καθαρότερο.
Οι αυτοκρατορίες, και αυτοκρατορία είναι αυτή που μας επιτίθεται, δεν αντιμετωπίζονται μόνο με την παλληκαριά, χρειάζεται και πολύ μυαλό. Πατριώτες είναι πολλοί που λένε π.χ. 'επιστροφή στη δραχμή τώρα' ή 'αποδέσμευση από την ΕΕ', μόνο που το επίπεδο της στρατηγικής σκέψης τους είναι στο επίπεδο εκείνων που έφτιαξαν ξύλινα τείχη γύρω από την Αθήνα και τους έκαψε μέσα ο Ξέρξης.
Αν όμως αληθεύουν αυτά που φαίνεται πως συνεπάγεται η νέα δανειακή σύμβαση, τότε θα λέγαμε μεγάλο ψέμμα, μη χαρακτηρίζοντας τη σύναψή της πράξη εθνικής προδοσίας. Οι αποφάσεις της συνόδου κορυφής δεν συνεπάγονται απλά τη συνέχιση της διαπιστωμένα καταστροφικής και αδιέξοδης πολιτικής του Μνημονίου. Εισάγουν ένα ποιοτικό στοιχείο, ολοκληρώνοντας τη μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία και των κατοίκων της σε δουλοπάροικους μιας νέας Αυτοκρατορίας του Χρήματος. Και Σκύλλα και Χάρυβδη θα μπορούσε κάποιος να πει. Και θα καταστραφούμε και θα γίνουμε δούλοι.
Όπως μας πληροφορούν λίαν αξιόπιστοι νομικοί και κύκλοι οικονομολόγων, η υπαγωγή του χρέους στο βρετανικό δίκαιο, που προβλέπει η δανειακή σύμβαση, δένει τα χέρια της Ελλάδας όχι μόνο για δέκα χρόνια, αλλά για έναν αιώνα, ακριβέστερα καταστρέφει την ικανότητα υπαρξής της ως ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους. Σήμερα, η Ελλάδα έχει πολλές δυνατότητες να μετατρέψει τους όρους αποπληρωμής του χρέους της με απλές αποφάσεις της Βουλής. Μπορεί επίσης, αν φύγει ή εκδιωχθεί από το ευρώ, να μετατρέψει το χρέος της σε δραχμές και να το υποτιμήσει μαζί με το νόμισμά της. Δεν χρειάζεται άλλωστε καν να το πράξει, αρκεί να το απειλήσει, για να αποκτήσει ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί. Σήμερα, τα ελληνικά δικαστήρια είναι αρμόδια να εκδικάσουν διαφορές ως προς το χρέος, αύριο θα είναι τα βρετανικά. Και η νέα δανειακή σύμβαση, αν ψηφιστεί και μάλιστα από ενισχυμένη πλειοψηφία της Βουλής, θα έχει αυξημένη τυπική και πολιτική ισχύ. Πάντα μπορεί κανείς να αθετήσει βέβαια τις πληρωμές του. Θα πρέπει να γίνει Κούβα όμως για να το κάνει. (Δεν είχαμε δυστυχώς τον χρόνο να επαληθεύσουμε το σύνολο αυτών των πληροφοριών πλήρως, κάτι που σκοπεύουμε να πράξουμε τις επόμενες μέρες. Θεωρούμε όμως τόσο κρίσιμο το ζήτημα που εκτιμήσαμε ότι πρέπει να τις δώσουμε στη δημοσιότητα).
Με άλλα λόγια, αυτό που επιχειρείται με τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου είναι ο αφοπλισμός της Ελλάδας με τη δική της συγκατάθεση, η οριστική μετατροπή της σε αποικία, χωρίς μάλιστα την παραμικρή εγγύηση, το αντίθετο, σωτηρίας της οικονομίας και κοινωνίας της, για να μη μιλήσουμε για την εθνική της ακεραιότητα, που θα είναι χίμαιρα να πιστέψουμε ότι μπορεί να διατηρηθεί σε παρόμοιες συνθήκες. Ολοι ξέρουν και το λένε ότι οι αποφάσεις της 26.10 όχι μόνο δεν θα σώσουν την Ελλάδα και την Ευρώπη, αλλά και θα καταρρεύσουν έτσι κι αλλοιώς σύντομα, πιθανώς και της ΕΕ περιλαμβανομένης. Τα χαρτιά όμως που θα έχει υπογράψει η Ελλάδα θα της μείνουν. Γι' αυτό και δεν τους φτάνει η συγκατάθεση του κ. Σαμαρά στην αναβολή των εκλογών και στον σχηματισμό μιας κυβέρνησης-τσίρκου, αλλά θέλουν και τις γραπτές εγγυήσεις του – πέραν της προσπάθειας να τον εξευτελίσουν με αυτόν τον τρόπο.
Ερχεται μια στιγμή στη ζωή που πρέπει να αποφασίσεις με ποιον θα πάς και ποιούς θα αφήσεις. Στην Ελλάδα εξαφανίζεται πια ο 'μεσαίος χώρος' ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα, εκείνο των Δούλων και των Εφιαλτών και εκείνο όσων αγωνίζονται για την πατρίδα τους.
Source : infognomonpolitics.gr

Κοινωνική Μηχανική : Η τεχνική της εξαπάτησης

Στην νεώτερη ιστορία, η κοινωνική μηχανική εφαρμόσθηκε κατά κόρον από τα μεγάλα ολοκληρωτικά καθεστώτα, με σκοπό να ισοπεδωθούν οι ανθρώπινες προσωπικότητες και να εξοντωθούν οι αντιφρονούντες. Κάτι ανάλογο συμβαίνει σήμερα με την ενορχηστρωμένη «μετανάστευση» τεράστιων μουσουλμανικών και αφροασιατικών πληθυσμών, η οποία λειτουργεί ως μοχλός διάβρωσης του εθνικού και κοινωνικού ιστού.

Στο modus vivendi του αμερικανικού τρόπου ζωής, που έγινε σιγά- σιγά πλανητικό μοντέλο, η κοινωνική μηχανική αποσκοπούσε στην απονεύρωση των πολιτών και στην μετατροπή τους σε αμοραλιστές καταναλωτές χωρίς ιστορική μνήμη φιλοσοφικές αναζητήσεις και ηθικές αντιστάσεις.

Το σύγχρονο μοντέλο του νεοταξικού «homo lupus economicus» είναι πιο ολοκληρωτικό και αντιανθρώπινο , αφού χρησιμοποιείται πλέον μια πανίσχυρη τεχνολογία επηρεασμού της συνειδήσεως, πέρα από γεωγραφικά σύνορα και πολιτικές ιδεολογίες. Το μοντέλο αυτό είναι ακόμα πιο επικίνδυνο, γιατί παρουσιάζεται σαν δημοκρατικό, ενώ στην πραγματικότητα λέει:

«Επιτρέπεται να επιλέξετε ελεύθερα, στον βαθμό που μπορούμε να προγραμματίζουμε τις κινήσεις σας και να επιβάλλουμε - με πλύση εγκεφάλου - αυτό που εμείς θέλουμε και μας συμφέρει να κάνετε…».

ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ

1. Η στρατηγική της παραπλάνησης: Προκειμένου να αποκτήσουν τον έλεγχο του κοινού, αφ' ενός το διατηρούν ασυντόνιστο και με άγνοια των βασικών αρχών του συστήματος και αφ' ετέρου, συγχυσμένο αποδιοργανωμένο και διασπασμένο με ζητήματα που δεν έχουν πραγματική σημασία. Αυτό επιτυγχάνεται ως εξής:

α) παρέχοντας χαμηλού επιπέδου δημόσια παιδεία και κρατώντας μόνο για την ελίτ την υψηλή γνώση,

β) Κατευθύνοντας τα αισθήματά τους , αυξάνοντας τη μαλθακότητά τους (πνευματική και φυσική) μέσα από συνεχή βομβαρδισμό από φθηνό σεξ, βία και τρομοκρατία μέσω των ΜΜΕ,

γ) Ξαναγράφοντας την ιστορία και τους νόμους και υποβάλλοντας τους πολίτες σε αποκλίνουσα συμπεριφορά, ώστε να μπορούν να μεταστρέψουν τη σκέψη τους από τις πραγματικές τους ανάγκες σε μη απαραίτητες προτεραιότητες.

Ο γενικός κανόνας είναι ότι υπάρχει κέρδος από τη σύγχυση: όσο περισσότερη σύγχυση τόσο μεγαλύτερο το κέρδος.

Άρα η καλλίτερη μέθοδος είναι να δημιουργούνται προβλήματα και μετά να προσφέρονται έτοιμες λύσεις γι' αυτά.

- Μεθόδευση της Παραπλάνησης :

ΜΜΕ: Απομακρύνουν την προσοχή του ενήλικου κοινού από τα πραγματικά κοινωνικά ζητήματα και τη στρέφουν σε ανούσια ριάλιτυ.

ΣΧΟΛΕΙΑ: Διατηρούν αστοιχείωτα τα νεαρά παιδιά σε τομείς όπως τα μαθηματικά, τα οικονομικά, το δίκαιο, τη φιλοσοφία, την ιστορία.

ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ: Κρατούν σε χαμηλό επίπεδο την ψυχαγωγία του κοινού και τον πολιτισμό.

ΕΡΓΑΣΙΑ: Εφαρμόζεται η τακτική να είναι συνεχώς απασχολημένο το κοινό ώστε να μην μένει χρόνος για να σκεφθεί. Κατά τον Άλντους Χάξλεϋ, ο κόσμος αυτός θα είναι «μια δικτατορία χωρίς δάκρυα» όπου οι μάζες θα «λατρεύουν τη δουλεία τους».

2. Αποσιώπηση: Με τον έλεγχο των ΜΜΕ φιλτράρονται οι ειδήσεις και οι πληροφορίες, ώστε σημαντικά αποσπάσματα των πραγματικών γεγονότων να αποκρύπτονται. Έτσι περνούν στον κόσμο την εικόνα των πραγμάτων που τους συμφέρει.

3. Γελοιοποίηση της «επικίνδυνης» πληροφορίας: Αν κάποιο σημαντικό γεγονός, (π.χ. οι επιθέσεις της 11ης 9 στη Νέα Υόρκη) δεν «χωράει» στις επίσημες εξηγήσεις που προωθούνται από τα media, τότε μπαίνουν μπροστά οι μηχανισμοί εξευτελισμού: «γραφικοί», «συνωμοσιολόγοι» κ.λπ. Παράλληλα προωθούν υπούλως στημένες εξωφρενικές θεωρίες (π.χ. εξωγήινοι), ώστε να επιτείνουν τη σύγχυση του κοινού και να ακυρώνουν τις σοβαρές μαρτυρίες (π.χ. τις καταθέσεις των μηχανικών που μιλούν για κατεδάφιση από μέσα των Διδύμων Πύργων).

4. Κατασκευή «ειδικών»: Προώθηση δικών τους επιστημόνων και εξωνημένων διανοουμένων σε θέσεις κλειδιά του δημοσίου βίου (π.χ. καθηγητές πανεπιστημίου, διευθυντές ινστιτούτων), οι οποίοι στηρίζονται από τα επίσης κατευθυνόμενα ΜΜΕ.

Στην χώρα μας, όπου διεξάγεται ένας ανελέητος ιδεολογικός πόλεμος για εξόντωση κάθε τι ελληνικού, είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της κατάληψης πολλών πανεπιστημιακών θέσεων από καθηγητές της εθνομηδενιστικής σχολής τα τελευταία 20 χρόνια, για να πρωτοστατούν σήμερα στη διάλυση της Παιδείας και στον αφελληνισμό της Ιστορίας.

5. Λειτουργία προβοκάτσιας: Όταν μια κοινωνική κατάσταση αρχίζει να γίνεται απειλητική γι' αυτούς (π.χ. αρχίζει να αφυπνίζεται πατριωτικά ή κοινωνικά ο μέσος πολίτης), τότε προωθούν κάποιον δικόν τους άνθρωπο ή κίνημα για να προλάβουν τους πραγματικούς εκπροσώπους του λαού και να σπείρουν την παραπληροφόρηση. Αν, παρ' όλα αυτά οι κοινωνικοί μηχανικοί αποτύχουν να επιβληθούν, τότε αρχίζει μια επίθεση ηττοπάθειας και δράσης άλλων αχυρανθρώπων.

6. Διάσπαση της προσοχής με την υπερπληροφόρηση: Αν κάποιο γεγονός τραβήξει την προσοχή του κοινού, οι κοινωνικοί μηχανικοί φροντίζουν ώστε τα ΜΜΕ να επιμείνουν σε άχρηστες λεπτομέρειες και στην αποπροσανατολιστική παρουσίασή του. Ταυτόχρονα σκηνοθετούν ένα άλλο γεγονός για να αποσπάσουν την προσοχή του κοινού. Τα παραδείγματα στην Ελλάδα είναι πολλά..

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Η αρχή της νεοταξικής λογοκρισίας να εξαφανίζει τις ουσιαστικές πληροφορίες μέσα σε έναν κυκεώνα ασήμαντων πληροφοριών, επιτρέπει στη νέου τύπου λογοκρισία να εμφανίζεται πλουραλιστική και δημοκρατική. Αυτή η στρατηγική εφαρμόζεται, κατ' αρχάς, στη τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, τη βασική πηγή ενημέρωσης των πολιτών.

Όλοι οι ψυχολόγοι και ειδικοί της νευροεπιστήμης γνωρίζουν ότι η απομνημόνευση πληροφοριών από τον εγκέφαλο γίνεται καλλίτερα όταν αυτές παρουσιάζονται με δομημένο τρόπο. Όμως τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων κάνουν ακριβώς το αντίθετο, ανακατεύοντας άναρχα ετερόκλητα θέματα διαφορετικής σπουδαιότητας (λίγο πολιτική, αθλητικά, ένα κοινωνικό θέμα, κάτι διασκεδαστικό, μετά ξανά πολιτική κ.λπ.). Έτσι είναι πολύ εύκολο να χειραγωγήσεις έναν πληθυσμό...

Η αληθινή ενημέρωση παρέχεται πλέον από τα εναλλακτικά, ειδικά και φανζιν έντυπα, τα οποία διαβάζονται όλο και περισσότερο από υποψιασμένους πολίτες.

- Στόχοι της κατευθυνόμενης ενημέρωσης :

• Ο ολοκληρωτικός έλεγχος των ατόμων.

• Να εμποδίζεται τι κοινό να σκέπτεται και να θέτει ευφυή ερωτήματα για την κατάστασή του και τον τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένη και διευθύνεται η κοινωνία.

• Να γίνει πιο εύκολα χειραγωγήσιμο το κοινό, αποδυναμώνοντας την αναλυτική και κριτική του ικανότητα.

• Ο ηλεκτρονικό έλεγχος της ψυχικής διάθεσης και της συμπεριφοράς του πληθυσμού.

• Δυνατότητα επηρεασμού ενός πλήθους, κάνοντάς το παθητικό ή, αντιθέτως, βίαιο ξαφνικά.

Τέτοια τεστ έχουν γίνει στην Ρουάντα, στο Μπουρούντι, στην πρώην Γιουγκοσλαβία και τώρα στο Ιράκ. Πιλοτικό πρόγραμμα για κοινωνία Δυτικού τύπου αποτελεί η Ελλάδα γιατί όταν μπήκε στην ΕΟΚ ο Έλληνας εθεωρείτο ιδιαιτέρως απείθαρχος και πολιτικοποιημένος. Γι' αυτό δόθηκαν και συνεχίζουν να κυκλοφορούν πολλά δισεκατομμύρια σε ευρω-πακέτα και ναρκοδολλάρια, και χτίστηκαν πολλές νεόπλουτες περιουσίες και επαύλεις για να ελεγχθεί το μυαλό των Νεοελλήνων...

Η υπερεθνική ελίτ έχει καταφέρει να κατευθύνει την κοινή γνώμη μέσω της παγκόσμιας αγοράς των ΜΜΕ που ελέγχεται από 7-9 πολυεθνικές επιχειρήσεις: τις Disney/ABC, AOL-TimeWarner, Sony, Viacom/CBS, την News Corporation/Fox του Μέρντοχ, την General Electric/NBC, τη Universal/Seagram, την Tele-Communications και AT&T, και τις Vivendi και Bertelsman.

Σ' αυτές ανήκουν όλα τα μεγάλα αμερικανικά κινηματογραφικά στούντιο, όλα τα τηλεοπτικά δίκτυα, περισσότερο από το 80% της παγκόσμιας μουσικής αγοράς, οι μεγαλύτεροι δορυφόροι που εκπέμπουν διεθνώς, ένα μεγάλο μέρος της αγοράς των εκδόσεων βιβλίων και περιοδικών ποικίλης ύλης, η μεγάλη πλειοψηφία των εμπορικών καλωδιακών καναλιών στις ΗΠΑ και διεθνώς, καθώς και η μερίδα του λέοντος της ευρωπαϊκής τηλεόρασης...

Όπως επισημαίνει ο Λανς Μπένετ, ο οποίος διδάσκει πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτων στο βιβλίο του The politics of Illusion: «Οι ειδήσεις κατευθύνονται από δυνάμεις που δύσκολα συμβιβάζονται με τις ανάγκες της δημοκρατίας...»

«Μέσα από την προσεκτική προπαρασκευή των μηνυμάτων, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι πετυχαίνουν συχνά να ελέγχουν τις πληροφορίες που σχετίζονται με όλα τα στοιχεία-κλειδιά των ειδησεογραφικών θεμάτων. Ο σκοπός φυσικά είναι ο έλεγχος των πληροφοριών που σχετίζονται με το σύνολο των συστατικών μερών των εκτυλισσομένων πραγματικών πολιτικών δραμάτων και επομένως, ο έλεγχος του περιεχομένου όλων των ειδησεογραφικών θεμάτων που έχουν γραφτεί για αυτά».(ελληνική έκδοση, Η πολιτική των ψευδαισθήσεων, Δρομέας, Αθήνα 1999, σελ. 71-72, 178).

Ο Γάλλος θεωρητικός Ζαν Μπωντριγιάρ χρησιμοποιεί τον όρο «υπερπραγματικότητα» ως υπόμνηση του γεγονότος ότι αυτός ο απόμακρος, κατασκευασμένος συμβολικός κόσμος είναι που παρέχει όλο και περισσότερο την πρώτη ύλη για την σκέψη και το συναίσθημα.

ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΩΝ

Όπως το έχει θέσει εύστοχα ο παλαιός Βρετανός πρωθυπουργός Βενιαμίν Ντισραέλι: «Υπάρχουν 3 ειδών ψεύδη: τα ψέμματα, τα χοντρά ψέμματα και η στατιστική».

Κόμματα και πολιτικοί εκδοτικά συγκροτήματα, τηλεοπτικοί σταθμοί, αλλά και πλήθος εταιρειών που στηρίζουν την επιβίωσή τους στην ελεύθερη αγορά, παραγγέλλουν συχνά δημοσκοπήσεις, προσπαθώντας να επηρεάσουν τον ψηφοφόρο-καταναλωτή. Ο πολιτικός σύμβουλος Ρότζερ Άιλ κάποτε ευφυολόγησε λέγοντας: «Όταν πεθάνω θέλω να ξαναγυρίσω με πραγματική εξουσία. Θέλω να ξανάρθω ως μέλος μιας ομάδας δημοσκοπήσεων.» Μόνο στην Ευρώπη επενδύονται 8 δις. ευρώ ετησίως, για να σκιαγραφηθούν οι σκέψεις και οι προθέσεις των πολιτών.

Το 2006, σε συνέδριο με θέμα Δημοσκοπήσεις και Στατιστική, που πραγματοποίησε στην Κω το Ε.Σ.Ι. (Ελληνικό Στατιστικό Ινστιτούτο) ειδικοί επιστήμονες εξέθεσαν τις ανησυχίες τους σχετικά με τις «θολές» διαδικασίες υπό τις οποίες διενεργούνται πολλές δημοσκοπήσεις και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν.

Ο Κωνσταντίνος Μπάσιος, υποψήφιος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, αναφέρει στο άρθρο του «Η πολιτική δημοσκόπηση ως ένα ακόμα σύμπτωμα ιδιαίτερης πολιτικής παθογένειας (www.greekelections.com/gpj/articles/2004/ac04.asp?state=elections,09/02/04) τα σημεία εκείνα που συχνά παραβλέπονται ή αποσιωπούνται:

α) Ποιος είναι αυτός που καθορίζει ότι ένα συγκεκριμένο κι όχι κάποιο άλλο θέμα χρήζει σφυγμομέτρησης;

β) Πώς διατυπώνονται τα ερωτήματα, σε ποια πράγματα δίδεται έμφαση και με ποια σειρά υποβάλλονται σε αυτούς που παίρνουν μέρος στη σφυγμομέτρηση;

γ) πόσα πρόσωπα απαρτίζουν το δείγμα και με ποια κριτήρια επιλέγονται αυτά τα πρόσωπα;

Ως προς τις πολιτικές δημοσκοπήσεις, το εκλογικό σώμα μαθαίνει μόνο για τις δημόσιες και όχι για τις μυστικές. Επομένως, το επίμαχο σημείο είναι: γιατί κάποιος με πληροφορεί για ένα θέμα για το οποίο εγώ δεν έχω ενδιαφερθεί; Προφανώς γιατί λέγοντάς μου ό,τι εκείνος θέλει, διαμορφώνει μια «βολική» για εκείνον πραγματικότητα.

Η «έρευνα αγοράς» αποτελεί άλλο ένα παγκόσμιο ολιγοπώλιο στα χέρια των επικυριάρχων. Τέσσερις εταιρείες ελέγχουν το μεγαλύτερο τμήμα της παγκόσμιας αγοράς, χρησιμοποιώντας πληθώρα επωνυμιών: οι WPPGroup, McCann Ericsson, TNS και Thomson Corporation. Οι 4 αυτές αγγλοσαξονικές εταιρείες υπολογίζεται ότι ελέγχουν περί το 90% της ελληνικής αγοράς, συγκεντρώνοντας όγκο και ποιότητα πληροφοριών και αναλύσεων, ανά έτος, μεγαλύτερα από οποιαδήποτε κρατική υπηρεσία, συμπεριλαμβανομένης και της εθνικής στατιστικής υπηρεσίας!

ΤΟ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ ΤΟΥ BIG BROTHER

Αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι αυτά που δεν ξέρουμε είναι πολύ πιο σημαντικά από τον όγκο των σκουπιδο-πληροφοριών που μεταδίδονται. Η κατοχή της μυστικής γνώσης ισοδυναμεί με περισσότερη εξουσία και το τελικό αποτέλεσμα είναι ο καλλίτερος έλεγχος των μαζών. Κατ' αναλογίαν, στον βαθμό που ό,τι σκεπτόμαστε βασίζεται σε ό,τι μαθαίνουμε, η χειραγώγηση ενός νου ή ενός έθνους από νόες, μπορεί να επιτευχθεί μέσω του ελέγχου των πληροφοριών.

Επιπλέον, η «κοινωνική μηχανική» (η ανάλυση κι ο αυτοματισμός μιας κοινωνίας) απαιτεί τη συσχέτιση μεγάλων ποσοτήτων σταθερά μεταβαλλόμενων οικονομικών πληροφοριών (δεδομένων) και για αυτό χρειάζεται ένα υψηλής ταχύτητας σύστημα ψηφιακής επεξεργασίας δεδομένων. Αυτό θα μπορούσε να προηγηθεί της κοινωνίας και να προβλέψει πότε αυτή θα είναι έτοιμη να συνθηκολογήσει.

Για να επιτευχθεί μια απολύτως προβλέψιμη Οικονομία, τα μέλη των χαμηλοτέρων τάξεων της κοινωνίας πρέπει να μπουν υπό απόλυτο έλεγχο: να «εξημερωθούν» να εκπαιδευθούν και να δεσμευθούν με βάρη και μακροχρόνια κοινωνικά καθήκοντα από νεαρή ηλικία, προτού έχουν την ευκαιρία να αναρωτηθούν για την πραγματική φύση των αγαθών και να αμφισβητήσουν το σύστημα.

Για να εξασφαλισθεί μια τέτοια υπακοή, έπρεπε να διαλυθούν οι παραδοσιακές οικογένειες των μέσων και κατωτέρων τάξεων, μέσα από την εντατικοποίηση της απασχόλησης και των δύο γονέων και την καθιέρωση κρατικών κέντρων ολοήμερης απασχόλησης και εκπαίδευσης των παραμελημένων παιδιών τους.

Το 2005, ένα μεγάλο ερευνητικό consortium, χρηματοδοτούμενο από την Ε.Ε. ξεκίνησε τη δημιουργία ενός κατάλληλου για προσομοιώσεις μοντέλου κοινωνικών αλληλεπιδράσεων, με την βοήθεια αυτόνομων προγραμμάτων. Το πρόγραμμα ονομάσθηκε New Ties και έχει ολοκληρώσει την πρώτη φάση του. Με την συμμετοχή 5 μεγάλων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων, ανοίγει τον δρόμο σε προσομοιώσεις μεγάλης κλίμακας ανθρώπινων πληθυσμών που αναμένεται να ακολουθήσουν τα επόμενα 20 χρόνια, οπότε και αναμένεται να εκατονταπλασιασθεί η ισχύς των υπολογιστικών συστημάτων. Τότε θα είναι δυνατή μια ακόμη πιο άμεση συλλογή δεδομένων, σχεδόν σε πραγματικό χρόνο, καθώς εκατομμύρια αυτόνομα προγράμματα θα είναι σε θέση να παρακολουθούν και να καταγράφουν, να ταξινομούν πακτωλούς δεδομένων σχετικά με τις ζωές των πολιτών.

Αν ο χειρισμός των μαζών καταστεί δυνατός, τότε θα γίνει εφικτή σε μεγάλο βαθμό η πρόβλεψη της αγοραστικής συμπεριφοράς του καθένα, ακόμα και για μικρό χρονικό διάστημα. Κατ' επέκταση, μια Κρατική Οικονομία μπορεί να κατευθυνθεί με τις κατάλληλες πιέσεις, αν οι αντιδράσεις των μαζών μπορούν να προβλεφθούν εγκαίρως, και να ακυρωθεί εντελώς ο ρόλος του κράτους ως διαμεσολαβητού μεταξύ ιδιωτικών συμφερόντων.

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, ένα νέο πρόγραμμα μπορεί να συνδυάσει εγκεφαλική δραστηριότητα με οπτικές εικόνες, αλλά και να προβλέψει τι βλέπουν οι άνθρωποι. Η εν λόγω μελέτη προβάλλει ως πιθανό ότι κάποια μέρα οι υπολογιστές θα μπορούν να «διαβάζουν»τον εγκέφαλο ενός ανθρώπου, αναπλάθοντας ψηφιακά αναμνήσεις, όνειρα ή φαντασιώσεις.

Οι νευροεπιστήμονες που ερευνούν τον, σχεδόν φουτουριστικό, κλάδο της επιστημονικής έρευνας, το Νευρομάρκετινγκ, γνωρίζουν ότι υπάρχουν συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου που αποτελούν «αποθήκη»όλων όσων έχουμε μάθει, καθώς και το περιεχόμενο των φιλοδοξιών το εγώ μας. Μια έντονη δραστηριότητα στον αριστερό προμετωπιαίο φλοιό μπορεί να υπονοεί ότι το υποκείμενο έλκεται από την εικόνα ή το διαφημιστικό μήνυμα μιας φίρμας. Έτσι οι ερευνητές μπορούν να πουν ποια μέρη των διαφημιστικών μηνυμάτων αποθηκεύονται στη μακροπρόθεσμη μνήμη των εξεταζομένων και να ανακαλύψουν το πώς το μάρκετινγκ μπορεί να σημαδέψει τις προτιμήσεις του νου για προϊόντα και πολιτικούς.

Ψυχολόγοι και οικονομολόγοι χρησιμοποιούν εξελιγμένα σκάνερ του εγκεφάλου για να προσδιορίσουν τους μηχανισμούς κρίσης που αναπτύσσονται στο υποσυνείδητο και στο ασυνείδητο. Οι μεγάλες εταιρείες καλλυντικών, ενδυμάτων, κινητής τηλεφωνίας, καπνοβιομηχανίες κ.λπ. δοκιμάζουν αυτά τα εργαλεία έρευνας της εγκεφαλικής δραστηριότητας και επενδύουν στις μεθόδους αυτές, προκειμένου να εκλεπτύνουν την διαφημιστική τους στρατηγική. Τα ποσά που δαπανώνται είναι κολοσσιαία. Κατά μία εκτίμηση, κάθε μέρα κυκλοφορούν 700 νέα προϊόντα, ενώ συνολικά 2 εκατ. Μάρκες επιζητούν την προσοχή του καταναλωτή.

Για να υπάρξουν κέρδη μεταξύ όλων αυτών των παρόμοιων προϊόντων, οι επικεφαλής των πωλήσεων προσπαθούν να εντυπώσουν ένα προϊόν στο μυαλό του αγοραστή. Ως εκ τούτου, στον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο, ο μέσος ενήλικας καταναλωτής δέχεται 3.000 διαφημιστικά μηνύματα κατά μέσον όρο την ήμέρα (5πλάσιο απ' ό,τι 20 χρόνια πριν).

Η ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ

Η απελευθέρωση του διαδικτύου, όπου με ελάχιστα μέσα μπορεί ο καθένας να αποκτήσει δυνατότητα παγκόσμιας πληροφόρησης, είναι ένα πείραμα κοινωνικής μηχανικής επομένου επιπέδου. Ήδη, ένας μυστικός πόλεμος εξελίσσεται μέσα στον κυβερνοχώρο. Όχι με λογοκρισία, αλλά με «δικαιωματικό έλεγχο» πληροφοριών και αντιλήψεων (αυτό κάνουν οι μηχανές αναζήτησης) και ακόμη πιο πλάγιες μεθόδους.

Στην Τεχεράνη είδαμε τον Ιούνιο να ξεσπάει η μεγαλύτερη λαϊκή εξέγερση από την ισλαμική επανάσταση του 1979. Μετά την επανεκλογή του Αχμαντινετζάντ, η οποία αμφισβητήθηκε εντέχνως από τα δυτικά ΜΜΕ, ο ηγέτης της αντιπολίτευσης, Μιρ Χουσείν Μουσαβί, κάλεσε τους οπαδούς του σε μαζικές διαδηλώσεις, που κατέληξαν σε άγριες συγκρούσεις με την αστυνομία. Η κινητοποίηση εναντίον του καθεστώτος πραγματοποιήθηκε έπειτα από μεγάλη εκστρατεία μέσω ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης όπως το Twitter και το Facebook.

Νωρίτερα είχε πραγματοποιηθεί ένα άλλο διαδικτυακό «αντάρτικο». Στη Μολδαβία περίπου 20.000 διαδηλωτές απαίτησαν την προσάρτηση της χώρας στη Ρουμανία και την Ε.Ε., μετά το εκλογικό αποτέλεσμα της 5ης Απριλίου, όπου ο φιλορωσικός κομμουνιστικός σχηματισμός του Vladimir Voronin συγκέντρωσε ακριβώς το 50% των ψήφων. Υπό το προφίλ #pman (τα ακρωνύμια της κεντρικής πλατείας της μολδαβικής πρωτεύουσας Piata Marii Adunari Nationale) και με μια μέση ροή μέχρι και 10 μηνυμάτων το λεπτό, οργανώθηκε στη Μολδαβία ένα νεανικό πλήθος, το οποίο ήταν πληροφορημένο τόσο για τον σκοπό της διαδήλωσης, αλλά και για τις ακριβείς κινήσεις της αστυνομίας.

Τον Φεβρουάριο του 2006, αποδιαβαθμίσθηκε στις ΗΠΑ η Χάρτα Επιχειρήσεων Πληροφοριών (Information Operations Roadmap), η οποία είχε συνταχθεί τον Οκτώβριο του 2003 από τον υπουργό αμύνης Ντόναλντ Ράμσφελντ και σκιαγραφούσε τη νέα στρατηγική του Πενταγώνου στο διαδίκτυο. Συγκεκριμένα περιλαμβάνει επαφές με δημοσιογράφους σε ηλεκτρονικά μέσα και ειδικούς ηλεκτρονικών συστημάτων, οι οποίοι θα εξαπολύουν επιθέσεις σε εχθρικά συστήματα, καθώς και ψυχολογικές επιχειρήσεις.

Με πάνω από 1,3 δις. Ανθρώπους διαδικτυωμένους και με μαζική συμμετοχή σε συνδέσμους κοινωνικής δικτύωσης (Facebook +200 εκατ. χρήστες, MySpace +125 εκατ. χρήστες, Twitter +1,4 εκατ. tweets/ ημέρα), θα ήταν δύσκολο να παρακαμφθούν οι δυνατότητες μια τέτοιας δεξαμενής δεδομένων, τα οποία, σημειωτέον, δίνονται με χαρακτηριστική ευκολία από τους ίδιους τους χρήστες.

Πρέπει να αναφερθεί, τέλος , ότι μετά από μια «χρυσή περίοδο» ελευθερίας στο διαδίκτυο -που αφέθηκε εσκεμμένα μέχρι σήμερα προκειμένου να εντοπισθούν οι αντίθετες φωνές προς την νέα τάξη και να μελετηθούν οι τάσεις και προθέσεις των πολιτών- μεθοδεύεται τώρα ο ασφυκτικός έλεγχος από την ελίτ, μέσω ενός παγκόσμιου πλέγματος νόμων...

ΤΑ ΣΤΡΑΤΗΓΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ

Ένα ντοκουμέντο με τίτλο «Σιωπηλά Όπλα για Αθόρυβους Πολέμους» ( Silent Weapons for Quiet Wars), επιβεβαιώνει ότι όλα αυτά είναι μέρος ενός προσχεδιασμένου πολέμου κατά της Ανθρωπότητας.

Ο «έλεγχος του κοινού» επιτυγχάνεται μέσω των «σιωπηλών όπλων» που εφαρμόζονται στα ΜΜΕ και τα σχολεία: « Το κοινό δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτά τα όπλα και συνεπώς δεν μπορεί να πιστέψει ότι δέχεται επίθεση και χαλιναγωγείται από ένα όπλο... Όταν το σιωπηλό όπλο εφαρμόζεται σταδιακά, το κοινό προσαρμόζεται...»
Το ντοκουμέντο αυτό, αποτυπώνει τις πρώτες φάσεις του Σχεδίου της Παγκόσμιας Χειραγώγησης, είναι το προϊόν μιας επιχείρησης με το όνομα «Operations Research», που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια το Β' Παγκοσμίου Πολέμου για επίθεση κατά των εχθρικών πληθυσμών, χρησιμοποιώντας εργαλεία κοινωνικής μηχανικής και ψυχολογικού πολέμου. Σύμφωνα μ' αυτό, η υπερεθνική ελίτ αποφάσισε το 1954 να εξαπολύσει έναν «σιωπηλό πόλεμο» (αρχικά κατά του αμερικάνικού λαού και στη συνέχεια κατά της Ανθρωπότητας), με στόχο την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας οικονομίας.

Το ντοκουμέντο αναφέρεται «στον έλεγχο της κοινωνίας μέσω της απειθαρχίας, της άγνοιας, του αποπροσανατολισμού, της αποδιοργάνωσης και της σύγχυσης» (βλ. Τρίτο Μάτι, τ. 154, καλοκαίρι 2007).

Η ουσία των στρατηγημάτων, μπορεί, επίσης, να αναζητηθεί σε μια μελέτη ενός think tank που κυκλοφόρησε το 1967, με τον τίτλο Report from Iron Mountain (Αναφορά από το Σιδηρούν Όρος). Το έγγραφο υπαινίσσεται ότι προέρχεται από το αμερικάνικό υπουργείο αμύνης, όταν υπουργός ήταν ο Ρόμπερτ Μακναμάρα, και δημιουργήθηκε από το ινστιτούτο Hudson, που τοποθετείται στην βάση του Iron Mountain στο Croton on Hudson, στη Νέα Υόρκη. Το ινστιτούτο Hudson ίδρυσε και διηύθυνε ο Herman Kahn, στέλεχος της Rand Corporation παλαιότερα. Τόσο ο Μακναμάρα όσο και ο Kahn ήταν μέλη του πανίσχυρου CFR (Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων). Ο υποτιθέμενος στόχος ήταν να διερευνήσει τρόπους για την «σταθεροποίηση της κοινωνίας».

Μια ανάγνωση της αναφοράς αποκαλύπτει ότι η λέξη «κοινωνία» χρησιμοποιείται ως συνώνυμο της «παγκόσμιας κυβέρνησης». Επιπλέον η λέξη «σταθεροποίηση» χρησιμοποιείται με την έννοια της διατήρησης και της διαιώνισης των επικυρίαρχων στην εξουσία και στους τρόπους να ελέγχουν τους πολίτες και να αποτρέπουν την εξέγερσή τους. Στην συνέχεια εξηγεί ότι πλησιάζουμε σ' ένα σημείο στην ιστορία, όπου οι παλιές συνταγές επιβολής, όπως ήταν ο πόλεμος, ίσως να μην λειτουργούν. Τι άλλο λοιπόν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει η παγκόσμια ελίτ για να νομιμοποιήσει και να διαιωνίσει την εξουσία της;

Η αναφορά καταλήγει ότι ένα υποκατάστατο του πολέμου πρέπει να πληροί τρεις προϋποθέσεις: α) να είναι οικονομικά πολυέξοδο, β) να αντιπροσωπεύει μια αξιόπιστη απειλή μεγάλου μεγέθους, και γ) να παρέχει μια λογική δικαιολογία που θα εξυπηρετεί την εξουσία.

Συνεπώς, πρέπει να βρεθεί ένας νέος εχθρός που θα απειλεί ολόκληρο τον κόσμο και η προοπτική να κυριευθεί από τον εχθρό αυτό η ανθρωπότητα θα πρέπει να είναι πιο τρομακτική κι απ' τον ίδιο τον πόλεμο (βλ. NEXUS τ. 26 Ιούνιος -Ιούλιος 2008).

Τα διάφορα σενάρια που έχουν επεξεργασθεί τα στρατηγήματα της κοινωνικής μηχανικής της Νέας τάξης στηρίζονται στα μοντέλα του «Σοκ». Από τη δεκαετία του '40, οι εξελίξεις στην Ψυχιατρική με τη χρήση του ηλεκτροσόκ είχαν κάνει τους γιατρούς να πιστέψουν ότι είναι σε θέση να «καθαρίσουν» εντελώς το μυαλό των πασχόντων: Επηρεάζουμε τους ανθρώπους τους οδηγούμε στην υπακοή! Αλλά οι τεχνικές αυτές δεν λειτουργούν μόνο σε μεμονωμένα άτομα. Μπορούν να λειτουργήσουν σε ολόκληρες κοινωνίες. Ένα συλλογικό τραύμα, ένας πόλεμος, μια φυσική καταστροφή, μια τρομακτική ενέργεια μας φέρνει όλους σε κατάσταση σοκ.

Στο βιβλίο της The Shock Doctrine (http://www.schizas.com/site3/el/koinonikos-klonismos.html) η Καναδή δημοσιογράφος και ακτιβίστρια, Naomi Klein, αποδεικνύει με τεκμηριωμένο τρόπο πώς οι αμερικανικές πολιτικές της «ελεύθερης αγοράς» έφθασαν να κυριαρχούν στον κόσμο μέσω της προγραμματισμένης εκμετάλλευσης και καταστροφής ανθρώπων και χωρών.

Η θεωρία της Klein περιγράφει τις διασυνδέσεις μεταξύ της οικονομικής πολιτικής, του πολέμου υπό το δόγμα «Σοκ και Δέος» και τα χρηματοδοτούμενα από τις Μυστικές Υπηρεσίες πειράματα με ηλεκτροσόκ, αποδεικνύοντας με καθηλωτικές λεπτομέρειες το πώς, πολύ γνωστά γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας ήταν εσκεμμένες εφαρμογές του «Δόγματος του Σοκ».

Τα διάφορα μοντέλα της κοινωνικής μηχανικής του «παγκόσμιου τρόμου» περιλαμβάνουν:

• Το σενάριο της παγκόσμιας τρομοκρατίας, στο οποίο έχουμε αναφερθεί επανειλημμένως.

• Το σενάριο της παγκόσμιας επιδημίας. Η πρόβα με την γρίππη των πτηνών αρχικά, και τον ιό Η1Ν1 σήμερα, έχει τροφοδοτήσει τους Επικυρίαρχους με πλήθος συμπερασμάτων για τις αντιδράσεις πολιτών, οργανισμών, κυβερνήσεων και ΜΜΕ σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

• Το σενάριο των φυσικών καταστροφών. Όπως περιγράφει η Naomi Klein, όταν ταξίδεψε για ρεπορτάζ στη Σρι Λάνκα μετά το καταστροφικό τσουνάμι, έγινε μάρτυρας μια εξωφρενικής κατάστασης: ξένοι επενδυτές-αρπακτικά και διεθνείς τοκογλύφοι είχαν συνασπισθεί για να εκμεταλλευθούν την ατμόσφαιρα πανικού, ώστε να «βάλουν στο χέρι» όλη την ακτογραμμή με τις πανέμορφες παραλίες, απαγορεύοντας στις χιλιάδες οικογένειες των ψαράδων που ζούσαν πατροπαράδοτα εκεί να κτίσουν ξανά τα σπίτια τους.

Την επόμενη φορά στη Νέα Ορλεάνη, ήταν πλέον ολοφάνερο ότι το σύστημα εκμεταλλεύεται τις καταστάσεις «συλλογικού τραύματος» για να προωθήσει ριζικές κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές. Η κρίση που ακολούθησε το πέρασμα του τυφώνα Κατρίνα από τη Νέα Ορλεάνη θα μπορούσε ίσως να αποτελεί το σημαντικότερο πείραμα κοινωνικής μηχανικής.

• Το σενάριο της περιβαλλοντικής κρίσης. Το άλλο σενάριο αποτελεσματικής παγκόσμιας απειλής ήταν η μόλυνση του περιβάλλοντος. Αυτό θεωρήθηκε ότι ήταν πιθανότερο να επιτύχει γιατί μπορούσε να συνδεθεί με ορατές καταστάσεις, όπως η αιθαλομίχλη και η μόλυνση των υδάτων. Μπορούσαν να γίνονται προβλέψεις που θα έδειχναν ότι πλησιάζει το τέλος της Γης, και θα ήταν τόσο τρομακτικό όσο κι ένας πυρηνικός πόλεμος. Η ακρίβεια αυτών των προβλέψεων δεν ήταν το ζητούμενο.

Σκοπός τους θα ήταν να τρομοκρατήσουν κι όχι να ενημερώσουν. Οι μάζες θα δεχθούν πιο πρόθυμα την πτώση του βιοτικού τους επιπέδου, την αύξηση των φόρων και τη γραφειοκρατία, με τη δικαιολογία ότι «είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε, για να σώσουμε την Μητέρα Γη».

• Το σενάριο της διατροφικής κρίσης. Στις 2 Απριλίου του 2008, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας (WB), Robert Zoellick, εξέφρασε την ανησυχία του για την άνοδο των τιμών των τροφίμων σε 33 χώρες, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε κοινωνικές αναταραχές. Τα στοιχεία που βγήκαν στο φως έκαναν τους εκπροσώπους του προγράμματος World Food του ΟΗΕ να αποκαλέσουν την κρίση «σιωπηλό τσουνάμι».

Σε αυτό το πλαίσιο, ο οικονομικός αναλυτής William Blum μίλησε ξεκάθαρα για μια παγκόσμια οικονομική ελίτ που παίρνει όλες τις σημαντικές αποφάσεις με κριτήριο τον φόβο και την απληστία.(Eric Walber, Food Crisis A Conspiracy?- Silent Tsunami, 17/05/08, www.rense.com/general82/food.htm)

• Το σενάριο της ενεργειακής και οικονομικής κρίσης. Όταν η τιμή του πετρελαίου είχε φθάσει 147 δολάρια το βαρέλι, κανείς δεν περίμενε ότι θα έπεφτε κάτω από τα 50 δολάρια. Μήπως η διεθνής τιμή του πετρελαίου έπρεπε να πέσει για να «μελετηθούν» χωρίς «εξωτερικές» επιρροές και ανεξάρτητα μιας γενικευμένης οικονομικής κρίσης;

Ένας από τους ανθρώπους που φαίνονται να έχουν εσωτερική πληροφόρηση (ο τηλεοπτικός αναλυτής Jim Cramer), ανέφερε στις 6 Οκτωβρίου σε τηλεοπτική συνέντευξη (www.colbertnation.com/the-colbert-report-videos/187307/october-06-2008/jim-cramer) ότι το επόμενο βήμα (στο σενάριο της μεθοδευμένης κοινωνικής αποδόμησης) θα είναι να σταματήσουν να εφοδιάζονται με χρήματα τα τερματικά των τραπεζών (τα ATM).

• Το σενάριο της εξωγήινης απειλής. Η εισβολή εξωγήινων από το Διάστημα άρχισε να εξετάζεται σοβαρά μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και φαίνεται ότι μπορεί να έχουν ήδη γίνει πειράματα μέσα σ' αυτό το πλαίσιο. Όμως, η αντίδραση του κοινού δεν ήταν εντελώς προβλέψιμη, επειδή η απειλή δεν ήταν τόσο «αξιόπιστη».

Ωστόσο, το θέμα ότι μια συγκλονιστική εισβολή εξωγήινων που θα δείξει η τηλεόραση -ακόμα κι αν πρόκειται για κατασκευασμένη με υψηλής τεχνολογίας γραφικά ή προβολές λέιζερ στον ουρανό- μπορεί για να σπρώξει όλα τα κράτη στην αγκαλιά της παγκόσμιας κυβέρνησης, η οποία, υποτίθεται, θα προστατεύσει τη γη από την εισβολή. Από την άλλη, αν οι εξωγήινοι παρουσιάζονταν ως «φιλικά διακείμενοι» θα υπήρχε ένα εναλλακτικό σενάριο που θα προέβλεπε τον σχηματισμό παγκόσμιας κυβέρνησης η οποία θα εκπροσωπούσε το ενωμένο ανθρώπινο γένος σε ένα είδος γαλαξιακής ομοσπονδίας. ( βλ. Dirty Watchtower Secrets, http://www.theforbiddenknoledge.com/hardtruth/dirtywatchtowersecrets.htm), Like Father Like Son: George W. Bush and the Fake Alien Invasion, http://www.theforbiddenknowledge.com/hardtruth/fake_invasion.htm).
Σ' αυτό το πλαίσιο, οργιάζουν ήδη οι φήμες στο διαδίκτυο ότι την περίοδο απονομής του Νόμπελ Ειρήνης στον Μπαράκ Ομπάμα, ο Αμερικανός πρόεδρος θα προβεί σε δηλώσεις, μαζί με την NASA, περί εξωγήινης παρουσίας...

ΤΟ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΟ ΨΕΥΔΟΣ ΤΗΣ ΕΛΙΤ

Όπως επισημαίνει, επίσης, ο επίτιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Χάουαρτν, Νικόλαος Σταύρου, «Οι αήθεις ελίτ των μάνατζερ της νέας εποχής, εντός κι εκτός κυβέρνησης, είναι σίγουρες ότι μια φοβισμένη παγκόσμια κοινωνία, μπορεί να οδηγηθεί μέσω σοκ στη συμμόρφωση, μόνο εάν η κριτική σκέψη δεν αναμιχθεί στις προσχεδιασμένες σκευωρίες. Και ελάχιστοι άνθρωποι θέτουν ερωτήματα σε μια ατμόσφαιρα κρίσης. Τελικώς, όλες οι κρίσεις -είτε πρόκειται για χρηματοπιστωτικές ληστείες υψηλής τεχνολογίας, είτε για τυφώνες, τσουνάμι ή πολέμους- μπορούν να μετατραπούν σε ευκαιρίες, συνήθως για εκείνους που τις προεκάλεσαν». (Ν. Σταύρου, «Η αποδόμηση των εθνών» Ελευθεροτυπία 18/7/09)(ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟ MOTO ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΑΚΗ)

Η πρόσφατη ελληνική ιστορία αποτυπώνει ανάγλυφα την εμπειρία του «Δόγματος του Σοκ», όπως αυτή μπορεί να εφαρμόζεται είτε με αυταρχικές, είτε με «δημοκρατικές»εκδοχές της κοινωνικής μηχανικής. Το στρεβλό μοντέλο ανάπτυξης του μεταπολεμικού καπιταλισμού των εργολάβων και της αρπαχτής, γεννήθηκε μέσα στο μετεμφυλιοπολεμικό καθεστώς και γιγαντώθηκε στην περίοδο της χούντας. Στην μεταπολίτευση συνεχίσθηκε η χωροταξική αναρχία και ολοκληρώθηκε η περιβαλλοντική καταστροφή.

Το σοκ του πολέμου και της εισβολής στην Κύπρο έγινε αφορμή για την παράδοση της Οικονομίας του νησιού στο πολυεθνικό «οικονομικό θαύμα», με αποτέλεσμα την άμβλυνση των συνειδήσεων και την ελαχιστοποίηση των αντιστάσεων.

Στην Ελλάδα το σοκ της γρήγορης ένταξης στην ΕΟΚ χωρίς σχεδιασμό, και αργότερα, της πλήρους παράδοσης στην ΟΝΕ και στο ευρώ κατέστρεψαν τους βασικούς τομείς της Οικονομίας (αποβιομηχάνιση, πτώση εξαγωγών, περιορισμός αγροτικής παραγωγής) και περιθωριοποίησαν μεγάλα στρώματα του λαού. Ακολούθησε το σοκ αθρόας εισροής μεταναστών, με αποτέλεσμα τη μεγάλη ανεργία και την εκμετάλλευση της ελληνικής εργατικής τάξης. Κι όμως, όλη η ανεπανόρθωτη βλάβη παρουσιάζεται ως «αναπτυξιακό μοντέλο» από τη νεοταξική προπαγάνδα και τους εκπροσώπους της παγκοσμιοποίησης.

Αν θέλουμε βαθιά να μην ευοδωθούν τα «σκοτεινά» σενάριά τους, πρέπει να κάνουμε «ένα άλμα πάνω από τη φθορά», όπως θα 'λεγε ο Ελύτης, να αρνηθούμε τον φόβο και να οργανώσουμε την αποτελεσματική μας άμυνα, ως πολίτες που αρνούμαστε να αποδεχθούμε την εθνοκτονία μας, επειδή το θέλουν «τα παιχνίδια πανικού» της Νέας Τάξης.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
• Naomi Klein, The Shock Doctrine, Knopf Canada, 2007

• Friend Tischler , Manifesto for Democratic Revolt, 2008

• Ο. Λανς Μπένετ, Ειδήσεις - Η πολιτική των ψευδαισθήσεων, Δρομέας, Αθήνα 1999


Άρθρο του Λεωνίδα Αποσκίτη

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Hellenic Nexus του Δεκεμβρίου 2009

Η διαδικασία εκχώρησης κρατικής εξουσίας στο τραπεζικό καρτέλ

Το χρήμα, σε πρώτη φάση, τυπώνεται ή δημιουργείται σε ηλεκτρονική μορφή από τις κεντρικές τράπεζες.
Η κεντρική τράπεζα της Ευρωζώνης είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η τράπεζα αυτή είναι μια ιδιωτική τράπεζα, δηλαδή οι μέτοχοί της δεν είναι τα κράτη και οι εκλεγμένες κυβερνήσεις τους, αλλά ιδιώτες. Συγκεκριμένα, μέτοχοι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι οι κεντρικές τράπεζες των χωρών μελών της Ευρωζώνης, η συντριπτική πλειοψηφία των μετοχών των οποίων ανήκει σε ιδιώτες. Για παράδειγμα, η κεντρική τράπεζα της χώρας μας είναι η «Τράπεζα της Ελλάδος», η οποία είναι μια ιδιωτική τράπεζα, εισηγμένη στο χρηματιστήριο, στην οποία το ελληνικό δημόσιο κατέχει μόλις το 6.5% των μετοχών.

Οι κεντρικές τράπεζες σε όλο σχεδόν το δυτικό κόσμο είναι, όπως η «Τράπεζα της Ελλάδος», ιδιωτικές επιχειρήσεις, με ιδιώτες μεγαλομετόχους, των οποίων τα ονόματα δεν δημοσιεύονται. Παρ΄ όλα αυτά έχουν το προνόμιο να ασκούν τη νομισματική πολιτική όλων των χωρών της Δύσης, ένα προνόμιο που κανονικά θα έπρεπε να το είχαν αποκλειστικά οι λαοί και οι εκλεγμένες τους Κυβερνήσεις. Έχοντας το προνόμιο να ασκούν τη νομισματική πολιτική, οι ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες καθίστανται οι ρυθμιστές της παγκόσμιας οικονομίας, μια αρμοδιότητα, βέβαια, την οποία δεν ασκούν για το συμφέρον των λαών, αλλά για τα συμφέροντα των αγνώστων ιδιωτών μετόχων τους.
Ωστόσο, μόνο το 2.5% του χρήματος που κυκλοφορεί διεθνώς δημιουργείται από τις κεντρικές τράπεζες για λογαριασμό των Κυβερνήσεων. Το υπόλοιπο 97.5% δημιουργείται από τις ιδιωτικές τράπεζες, με τη διαδικασία που περιγράφεται παρακάτω:
Οι Κυβερνήσεις δανείζονται χρήματα από ιδιώτες (π.χ. ιδιωτικές τράπεζες), με τόκο, δίνοντας σε αυτούς, σαν αποδεικτικό του δανεισμού, χαρτιά, τα οποία ονομάζονται κρατικά ομόλογα.
Οι κεντρικές τράπεζες αγοράζουν κρατικά ομόλογα, που κατέχουν διάφοροι ιδιώτες επενδυτές. Τα ομόλογα αυτά τα αγοράζουν πληρώνοντας στους ιδιώτες επενδυτές χρήμα, το οποίο το δημιουργούν από το μηδέν για λογαριασμό της Κυβέρνησης, απλώς τυπώνοντάς το στους λογαριασμούς των ιδιωτών επενδυτών. Το χρήμα αυτό είναι το χρήμα που δημιουργείται από τις Κυβερνήσεις και αντιπροσωπεύει μόλις το 2.5% του χρήματος που κυκλοφορεί διεθνώς.
Η ιδιωτική τράπεζα, στην οποία βρίσκεται ο λογαριασμός του ιδιώτη επενδυτή, αποκτά με τη διαδικασία αυτή μια πρόσθετη κατάθεση, η οποία, έστω, ισούται με Κ. Λόγω της ύπαρξης της κατάθεσης αυτής, η ιδιωτική τράπεζα έχει τη νομική δυνατότητα να δημιουργήσει από το μηδέν και να δανείσει νέο χρήμα, το οποίο ισούται με το 90% της κατάθεσης (90%*Κ). Το νέο αυτό χρηματικό ποσό η τράπεζα απλά το δημιουργεί από το μηδέν και το πληκτρολογεί στον τραπεζικό λογαριασμό αυτού τον οποίο δανείζει. Έτσι, η τράπεζα, στην οποία βρίσκεται ο λογαριασμός του δανειολήπτη, αποκτά μια πρόσθετη κατάθεση ίση με 90%*Κ, η οποία της δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσει από το μηδέν και να δανείσει πρόσθετο χρήμα ίσο με 90%*(90%*Κ) = 81%*Κ.
Το νέο αυτό χρηματικό ποσό κατατίθεται στον τραπεζικό λογαριασμό αυτού που το δανείζεται και δίνει στην τράπεζά του τη δυνατότητα να δημιουργήσει από το μηδέν και να δανείσει νέο χρηματικό ποσό ίσο με 90%*81%*Κ = 0.73*Κ κ.ο.κ.
Με τη διαδικασία αυτή, στο ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα δημιουργείται από το μηδέν και δανείζεται χρήμα ίσο με 0.9*Κ+0.9^2*Κ+0.9^3*Κ+….=9*Κ. Δηλαδή, οι ιδιωτικές τράπεζες δημιουργούν και δανείζουν χρήμα 9 φορές περισσότερο από το χρήμα το οποίο δημιουργήθηκε αρχικά από την κεντρική τράπεζα, για λογαριασμό της Κυβέρνησης.
Μάλιστα, λόγω διαφόρων εξαιρέσεων που έχουν θεσπιστεί στην υποχρέωση των τραπεζών να κρατούν το 10% των καταθέσεών τους σαν απόθεμα, στην πράξη οι ιδιωτικές τράπεζες δημιουργούν χρήμα 40 φορές περισσότερο από το χρήμα που δημιουργείται από την κεντρική τράπεζα, με αποτέλεσμα το 97.5% του χρήματος, που κυκλοφορεί, να δημιουργείται από τις ιδιωτικές τράπεζες και μόλις το 2.5% από τις Κυβερνήσεις μέσω των κεντρικών τραπεζών.
Το σύστημα αυτό, δημιουργίας χρήματος και δανεισμού του από τις τράπεζες που περιγράψαμε, ισχύει σε σχεδόν παγκόσμια κλίμακα και ονομάζεται «τραπεζικό σύστημα κλασματικών αποθεμάτων» (fractional reserve banking).
Αποτέλεσμα της εφαρμογής του συστήματος αυτού είναι ότι το 97.5% περίπου του χρήματος που κυκλοφορεί διεθνώς δημιουργείται από τις ιδιωτικές τράπεζες, οι οποίες αποκομίζουν κέρδη με τους εξής δύο τρόπους:
Από τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ των επιτοκίων δανεισμού και των επιτοκίων καταθέσεων, δηλαδή από το γεγονός, ότι δανείζουν το χρήμα που δημιουργούν με μεγαλύτερο επιτόκιο από το επιτόκιο, το οποίο δίνουν όταν το χρήμα αυτό κατατίθεται.
Από τις κατασχέσεις τις οποίες κάνουν σε αυτούς που χρωστάνε και αδυνατούν να αποπληρώσουν τα δάνεια που πήραν.
Απλούστερα, μπορούμε να πούμε, ότι το τραπεζικό σύστημα, το παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ, έχει αποκτήσει το προνόμιο να δημιουργεί σχεδόν όλο το χρήμα από το μηδέν και να το δανείζει, εισπράττοντας τόκους και κάνοντας κατάσχεση των περιουσιών αυτών που χρωστάνε.
Τα κράτη και οι λαοί έχασαν επομένως το δικαίωμα να δημιουργούν το χρήμα και το παραχώρησαν στο παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ, δηλαδή στους Διεθνείς Τραπεζίτες. Έτσι εξηγείται για ποιο λόγο όλα τα κράτη του κόσμου και κατεξοχήν τα πιο πλούσια είναι χρεωμένα μέχρι το λαιμό στις τράπεζες, δηλαδή σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες απασχολούν μόνο ένα απειροελάχιστο κλάσμα του παγκοσμίου πληθυσμού.
Πηγή: http://www.nomoneynodebt.gr/details.php?id=69

Μέθοδοι προπαγάνδας και μαζικού ελέγχου

Λουκάς Δ. Συμπεράς

Γράφει ο Ιωάννης Μπαλτζώης (ΥΠΤΓΟΣ εα – Διετέλεσε Ακόλουθος Άμυνας (ΑΚΑΜ) και Στρατιωτικός Ακόλουθος (ΣΑ) ΤΕΛ ΑΒΙΒ, στην Ελληνική πρεσβεία στο Ισραήλ)
H αποκάλυψη των μεθόδων και των τεχνικών της προπαγάνδας, η επί το πλέον εύηχο , των ψυχολογικών επιχειρήσεων σίγουρα εντυπωσιάζει άπαντες, ακόμη και ανθρώπων που έχουν μερική η αρκετή σχέση με το αντικείμενο. Ιδιαίτερα δε αν πρόκειται για χώρες μετρ του είδους, όπως συνήθως ήταν και είναι τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, που έχουν ανάγκη των μεθόδων αυτών, αφενός για ¨αιτιολογήσουν¨ το καθεστώς που έχουν επιβάλλει στους λαούς, χωρίς δημοκρατικές διαδικασίες φυσικά και αφετέρου με σκοπό να υπονομεύσουν τα κράτη-αντιπάλους των και να διαβρώσουν το φρόνημα και τις ηθικές αξίες των κατοίκων των κρατών αυτών.
Βέβαια ψυχολογικές επιχειρήσεις χρησιμοποιούνται και από τις Ένοπλες Δυνάμεις μιας χώρας, φυσικά κατά την περίοδο των επιχειρήσεων και ιδιαίτερα στους κατοίκους της αντίπαλης εμπόλεμης χώρας, για τον έλεγχο του φρονήματος και την μείωση της αντίστασης και της θέλησης για συνέχιση του αγώνα. Για αυτό τον λόγο παρατηρούμε ότι κατά την διάρκεια πολεμικών συρράξεων να βομβαρδίζονται «κατά λάθος» και άμαχοι.

Είδαμε πολλά τέτοια περιστατικά με αποκορύφωμα τους τελευταίους βομβαρδισμούς στην Λιβύη. Τελευταία είδε το φως της δημοσιότητας μία συνέντευξη ενός ειδικού πράκτορα, υπεύθυνου σε θέματα προπαγάνδας, της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Η συνέντευξη δόθηκε πριν 25 χρόνια, αλλά όπως θα δούμε παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και σε πολλά σημεία διαπιστώνουμε διάφορες ομοιότητες που έχουν σχέση με μας, με την πατρίδα και τα συμβαίνοντα γύρω μας σήμερα, ιδιαίτερα στη μεθοδολογία και τα εμφανή αποτελέσματα. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Ο Yuri Alexandrovich Bezmenov, ήταν γιός υψηλόβαθμου σοβιετικού αξιωματικού και γεννήθηκε το 1939 στην Μόσχα.
Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην Novosti Press, ως ειδικός πράκτορας στην KGB ,αλλά και στο Κεντρικό Κομμουνιστικό Συμβούλιο, τα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης. Εκπαιδεύτηκε και η ειδικότητα του ήταν η προπαγάνδα.
Λόγω διαφωνίας του με το σοβιετικό καθεστώς, τον Φεβρουάριο του 1970 διέφυγε στη Δύση και μάλιστα από την Αθήνα όπου είχε έρθει ως τουρίστας. Μετά την παραχώρηση ασύλου από την πρεσβεία των ΗΠΑ, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη χώρα αυτή,
Σε συνέντευξη που έδωσε το 1985, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η διαφωτιστική ανάλυση των τεχνικών προπαγάνδας που εφάρμοζαν οι σοβιετικοί την εποχή που υπηρετούσε στην KGB. Τεχνικές που μέσα από την συνέντευξη, διαπιστώνουμε έκπληκτοι ότι ομοιάζουν καταπληκτικά ή ότι έχουν εφαρμοστεί κατά γράμμα και για την προετοιμασία της δικής μας κρίσης, που βιώνουμε όλοι μας σήμερα .
Σκοπός των Σοβιετικών, κατά τον πράκτορα Bezmenov, ήταν η οικονομική αποσταθεροποίηση των ΗΠΑ, του κυρίου αντιπάλου και μεγάλου εχθρού τότε της ΕΣΣΔ.
Το ενδιαφέρον όμως, όπως βγαίνει από συνειρμούς με την σημερινή κατάσταση στην χώρα μας , μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι παρόμοιες τακτικές και μεθοδεύσειςφαίνεται να εφήρμοσαν και στην περίπτωση της Ελλάδος αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης, προφανώς κάποια άγνωστα, σκοτεινά και υπερεθνικά κέντρα αθέατης της παγκόσμιας εξουσίας.
Για να αντιληφθούμε περί τίνος πρόκειται παραθέτουμε μερικά χαρακτηριστικά σημεία της συνέντευξης, αναφορικά με την τεχνική αυτή του ψυχολογικού πολέμου μέσω χειρισμού των συνειδήσεων, που οι Σοβιετικοί έχουν ονομάσει προπαγάνδα , όπως παρακάτω:
Η κύρια δραστηριότητα των μυστικών υπηρεσιών καλύπτει μια ιδιαίτερα χρονοβόρα διαδικασία, την οποία ονομάζουν ιδεολογική υπονόμευση.
· Βασικός στόχος της είναι ο ‘εχθρικός’ πληθυσμός να αλλάξει την αντίληψη που έχει για την πραγματικότητα σε τέτοιο βαθμό, ώστε κανείς να μην μπορεί να βγάλει λογικά συμπεράσματα για να προστατεύσει τον εαυτό του, τους δικούς του και την χώρα του
· Πρόκειται για μια πολύ αργή διαδικασία πλύσης εγκεφάλου η οποία χωρίζετε σε τέσσερα 4 στάδια :
Α. Το πρώτο από αυτά λέγεται ‘υπονόμευση του ηθικού’ και διαρκεί 15 με 20 χρόνια!! Αυτό θεωρήθηκε το ελάχιστο απαιτούμενο διάστημα για να εκπαιδευθεί μια τουλάχιστον γενιά νέων (μαθητών), ώστε να στραφεί εναντίον της επικρατούσας τοπικής νοοτροπίας και ιδεολογίας της πατρίδος.
Μετά την εν λόγω υπονόμευση, το άτομο δεν επηρεάζεται πλέον από την επαφή με γεγονότα, που αφορούν πραγματικές καταστάσεις. Καθίσταται ανίκανο να διακρίνει την πραγματική πληροφορία, έστω και μετά από καταιγισμό αυθεντικών
αποδείξεων και ντοκουμέντων, σε φωτογραφίες ή βίντεο!!! Κάτι μας θυμίζει και σε μας αυτή αργή διαδικασία τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.
Β. Το 2ο στάδιο λέγεται ‘Αποσταθεροποίηση’ και διαρκεί 2 με 5 χρόνια. Εδώ ο στόχος είναι η Οικονομία, οι Διεθνείς Σχέσεις και τα Αμυντικά Συστήματα. Στο στάδιο αυτό, η αποσταθεροποίηση επέρχεται μέσα από την επιρροή και την επίδραση των Μαρξιστικών – Λενινιστικών θεωριών της τότε ΕΣΣΔ (εν προκειμένω αναφέρεται στις ΗΠΑ ως στόχο !), καθώς και διαφόρων ¨προοδευτικών¨ και προχωρημένων αντιλήψεων για πολλά και διάφορα θέματα. Εδώ η μνήμη μας είναι ισχυρότερη και θυμόμαστε πολλά που συνέβησαν στην χώρα μας τελευταίως.
Γ. Το 3ο στάδιο είναι η Κρίση η οποία επέρχεται σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. (αναφέρεται στις ΗΠΑ του 1985 όπου η κρίση επήλθε μέσα σε 6 μόλις εβδομάδες) ! Στην Ελλάδα, όλοι θυμόμαστε πλέον ότι η οικονομική κρίση επήλθε σε διάστημα λίγων μηνών , εντός του 2010.
Δ. Το 4ο στάδιο λέγεται ‘Εξομάλυνση’ με απροσδιόριστη διάρκεια, όπου επιβάλλονται δυσβάστακτα και καταδυναστευτικά μέτρα, με σκοπό την δήθεν επαναφορά στο κανονικό επίπεδο ποιότητας ζωής, αλλά με πραγματικό στόχο την απόλυτη οικονομική υποδούλωση της χώρας και των κατοίκων της. Έχετε καμιά αμφιβολία ότι το στάδιο αυτό μας αφορά, αφού το βιώνουμε και μάλιστα με δυσβάσταχτο και απαξιωτικό τρόπο, χάνοντας εκτός από την αξιοπρέπειά μας και την υπερηφάνειά μας και την εθνική μας κυριαρχία, το χειρότερο όλων;
Έχει σημασία να παρατηρήσουμε ότι η συνέντευξη αυτή, αν και δίδεται πριν από 25 ολόκληρα χρόνια, μοιάζει να αναφέρεται σε καταστάσεις που βιώσαμε και βιώνουμε και εμείς και άλλες χώρες, τόσο στην Ευρώπη, όσο και αλλού στον κόσμο. Και φυσικά όταν η χώρα ολοκληρώσει το 3^ο στάδιο, τότε το 4^ο στάδιο φαίνεται αναπόφευκτο για την χώρα αυτή, και οι προσπάθειες που κάνει η κυβέρνηση της χώρας αυτής είναι τρομακτικά δύσκολες και πολλές φορές ανεπιτυχείς.
Επίσης ενδιαφέρον έχει στο τέλος της συνέντευξης, όπου ο πρώην πράκτορας επισημαίνει πως όλοι αυτοί οι φορείς των αριστερών ιδεολογιών στις ΗΠΑ, των ανθρωπιστικών ιδεών του πανεπιστημιακού κατεστημένου και οι ‘προστάτες’ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε μια τέτοια διαδικασία, καθίστανται ακούσια όργανα της υπονόμευσης, που αναφέρεται στο 1ο στάδιο, (έπαιξαν άθελα τους δηλαδή, το παιχνίδι των Σοβιετικών), με μοναδικό σκοπό από πλευράς του ‘επιτιθεμένου’ την αποσταθεροποίηση του κράτους αυτού, δηλαδή των ΗΠΑ. Σας θυμίζει τίποτε αυτό, σε σχέση με την στάση ορισμένων Ελληνικών κομμάτων ή φορέων ή Οργανώσεων, ή πνευματικών ταγών, σε παρόμοια θέματα τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας; Είναι προφανές ότι όλοι αντιλαμβανόμαστε κάποια πράγματα, ενθυμούμαστε γεγονότα πρόσφατα και παλαιότερα (π.χ. περίπτωση κατάληψη της Νομικής από λαθρομετανάστες κλπ.) και δεν θα ήθελα να γίνω αναλυτικότερος η πιο συγκεκριμένος.
Αν και ο επηρεασμός ενός αποσκιρτήσαντος κατασκόπου θα πρέπει να θεωρείται δεδομένος από τη χώρα που τον φιλοξένησε -με ότι αυτό συνεπάγεται-, μοναδική για μας σημασία έχει η μεγάλη ομοιότητα των λεγομένων του σε καταστάσεις που βιώσαμε και βιώνουμε όλοι εδώ στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια και το σπουδαιότερο με τα τελευταία τραγικά γεγονότα , πολιτικά , οικονομικά, κοινωνικά, ηθικών αξιών και άλλων ακόμη, που συμβαίνουν στη χώρα μας σήμερα. Και διερωτώμεθα αν όλα αυτά είναι τυχαία καθώς διαπιστώνουμε ότι η μεθοδολογία είναι ίδια, η υπάρχει όντως ένα διεθνές κέντρο σκοτεινών αποφάσεων, που στοχοποιούν χώρες, έθνη, κοινωνίες, ποιοι είναι και τι συμφέροντα υπηρετούν, που κατά την άποψή μας είναι κατά βάση οικονομικά.
Εκτός των ποικίλων άλλων παραλληλισμών με την δική μας Κρίση (οικονομική, πολιτική, κοινωνική και αξιών), οι ομοιότητες με την ασύμμετρη ‘ανθρωπιστική’ υστερία υπέρ των λαθρομεταναστών και διαφόρων άλλων παρεμφερών θεμάτων, που βιώσαμε και βιώνουμε ακόμη και διαπιστώσαμε ιδίως τα τελευταία χρόνια, οι ομοιότητες λοιπόν είναι κάτι παραπάνω από προφανείς. Και το τελικό ερώτημα που προκύπτει με όλα αυτά είναι: Καλά τότε ήταν οι Σοβιετικοί που σχεδίασαν τις μεθόδους αυτούς κατά των ΗΠΑ. Τώρα ποιά είναι αυτά τα σκοτεινά κέντρα, ποιοικαι γιατί τα σχεδίασαν και τα υλοποιούν, έχουν Έλληνες συνεργάτες εκούσιους ή ακούσιους, σε τι αποβλέπουν και γιατί η πατρίδα μας (πέραν των δικών μας ευθυνών) έγινε ο υπ’ αριθμόν 1 οικονομικά και όχι μόνο, παγκόσμιος στόχος; Τι αμαρτίες πληρώνουμε και για πόσο ακόμη;

Source : http://www.analystsforchange.org/