Τα παιχνίδια του παρασκηνίου για το φυσικό αέριο της Κύπρου

Του Γιάννου Χαραλαμπίδη 

Τουρκική πρόταση για αέριο και ο ρόλος του Ντάουνερ.Το ταμείο της λύσης και η Τριμερής Επιτροπή του ΈρογλουΤα τουρκικά ανταλλάγματα και η συνεπής πολιτική

Όταν αποκαλύπτονται όσα διαδραματίζονται στο παρασκήνιο, κατανοεί κάποιος και δη η κοινή γνώμη -την οποία πολλάκις επιδιώκουν να κρατούν στο σκότος- τα παιχνίδια του παρασκηνίου.
Παιχνίδια στο πλαίσιο των οποίων υφαίνονται σενάρια για το πάγωμα των ερευνών και της εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου, που βρίσκεται εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κύπρου. Όταν λοιπόν το φως απλώνεται στο παρασκήνιο, οι πρωταγωνιστές μένουν εκτεθειμένοι, διότι ο νοήμων πολίτης αντιλαμβάνεται ότι ο Αλεξάντερ Ντάουνερ ξεπερνά τα όρια των αρμοδιοτήτων του και μετατρέπεται σε αγωγό διοχέτευσης τουρκικών θέσεων και σε βεζίρη του Ερντογάν και του Έρογλου στη διαδικασία λύσης του Κυπριακού.

Το μπούμερανγκ
Γίνεται όμως κατανοητό και κάτι άλλο. Ότι δηλαδή και ο Πρόεδρος και το κομματικό σύστημα, προτού τοποθετηθούν, θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη όλες τις παραμέτρους, έτσι ώστε μια πρόταση επί τη λύσης του Κυπριακού, ακόμη και αν υποβληθεί επί τη βάσει αγαθών προθέσεων, να μην προκαλεί προβλήματα. Και να μη διατρέχει τον κίνδυνο να εξελιχθεί σε μπούμερανγκ και σε όπλο στη φαρέτρα της τουρκικής πλευράς.

Επί τούτου υπάρχει συγκεκριμένο παράδειγμα. Όταν ο Πρόεδρος αναφέρθηκε στα οφέλη που θα έχουν και οι Τουρκοκύπριοι από το φυσικό αέριο, η Τουρκία οργάνωσε ολόκληρο σχεδιασμό δράσης, στον οποίο ενεπλάκησαν και ο κ. Ντάουνερ, προφανώς και ο Επίτροπος Φούλε. Κάποιος δε, θα μπορούσε ισχυριστεί ότι τόσο ο Επίτροπος όσο και ο κ. Ντάουνερ δεν είχαν κακές προθέσεις και ότι απλώς τη δουλειά τους κάνουν. Δηλαδή να γεφυρώσουν τις διαφορές μεταξύ των μερών. Αυτό μπορεί ακόμη να ισχύει για τον Επίτροπο Φούλε. Δεν ισχύει, όμως, και για τον κ. Ντάουνερ, ο οποίος είναι απροκάλυπτα και προκλητικά εχθρικός.

Η τουρκική πρόταση για το αέριο
Από τη μια έχουμε την πρόταση του Προέδρου Χριστόφια και από την άλλη την τουρκική, όπως αυτή κατατέθηκε από τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ντερβίς Έρογλου στις 24 Σεπτεμβρίου του 2001 στη Νέα Υόρκη ενώπιον του ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Κι-μουν και περιλαμβάνει εν ολίγοις:

1. Το διορισμό από μέρους του ΓΓ του ΟΗΕ ενός διαμεσολαβητή για το θέμα της ύπαρξης υδρογονανθράκων, τόσο στις νότιες όσο και στις βόρειες ακτές του νησιού.
2. Τη δημιουργία Τριμελούς Επιτροπής, ενός Ελληνοκυπρίου, ενός Τουρκοκυπρίου και του διορισμένου από τον ΟΗΕ μέλους, το οποίο και θα προεδρεύει. Η Επιτροπή θα ασχολείται με τις ενέργειες που διεξάγονται στο θέμα των υδρογονανθράκων.
3. Η αρμοδιότητα της Τριμελούς Επιτροπής θα είναι: α. Να επιτυγχάνει γραπτές, αμοιβαίως αποδεκτές, συμφωνίες μεταξύ των μερών επί των διεθνών συνθηκών και των αδειών που εκδόθηκαν μονομερώς από την κάθε πλευρά χωριστά. β. Να καθορίσει το διαμοιρασμό των πηγών των υδρογονανθράκων μεταξύ των πλευρών.
4. Το συνολικό εισόδημα από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων θα διατηρηθεί σε ταμείο υπό την επιτήρηση των Ην. Εθνών και θα χρησιμοποιηθεί για την εφαρμογή των διατάξεων μιας τελικής λύσης. Είναι, μάλιστα, δυνατό η Τριμελής Επιτροπή να αποφασίσει ότι μέρος των εισοδημάτων θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για διαφορετικούς σκοπούς.
Τονίζεται, ταυτοχρόνως, ότι επ' ουδενί θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα χρήματα αυτά για σκοπούς αγοράς όπλων.
5. Μια τέτοια συμφωνία δεν μπορεί να προδικάσει τη θέση των μερών (εννοούν προφανώς στο Κυπριακό).

Αναγνώριση με άρωμα πετρελαίων...
ΥΠΟ το φως των ανωτέρω εγείρονται τα εξής ερωτήματα: Είναι τυχαίο άραγε ότι, μετά την υποβολή του τουρκικού εγγράφου για Τριμελή Επιτροπή στις 24 Σεπτεμβρίου, τρεις μέρες αργότερα, στις 27 Σεπτεμβρίου, ο Επίτροπος Φούλε άφηνε στο Στρασβούργο ανοικτό το παράθυρο για επιδιαιτησία ενώπιον του διεθνούς δικαστηρίου και ο κ. Ντάουνερ στη Λευκωσία αναφερόταν -δύο ώρες αργότερα- σε διαμεσολάβηση του ΟΗΕ;

Δικαίως αντιδρούμε. Διότι, εάν λάβουμε υπόψη την τουρκική πρόταση και τις εισηγήσεις των Ντάουνερ και Φούλε, που σχετίζονται και με τη θέση του Προέδρου Χριστόφια για οφέλη προς τους Τουρκοκυπρίους (ακόμη και για τη δημιουργία ειδικού ταμείου), τότε καταλήγουμε σε μια σειρά άλλων, συναφών με το υπό συζήτηση θέμα, ερωτημάτων: Πώς θα προκύψει κοινή συμφωνία με την παρουσία του ΟΗΕ μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και του ψευδοκράτους, το οποίο με βάση τα ψηφίσματα 541 και 550 δεν αναγνωρίζεται; Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα αναγνωριστεί το ψευδοκράτος και προδικάζεται η λύση των δύο κρατών.

Εν ολίγοις, η τουρκική πλευρά καθορίζει πλήρως, όπως η ίδια θέλει, και τη βάση των συνομιλιών και την τελική μορφή της λύσης. Στο σημείο αυτό κατανοεί κάποιος και το ότι η Άγκυρα και ο κ. Έρογλου είναι συνεπείς στην πολιτική τους και στις θέσεις τους. Διότι τονίζουν ότι, εάν υιοθετηθεί η πρότασή τους για Τριμερή Επιτροπή, δεν θα αλλάξουν οι θέσεις των μερών στο Κυπριακό. Και πώς να αλλάξει η δική τους θέση στο Κυπριακό όταν η υπόθεση των υδρογονανθράκων θα καθορίσει, διά της νομιμοποίησης του ψευδοκράτους, τη διχοτομική λύση.

Στην ουσία, πρόκειται για μια πρόταση με διαμεσολαβητές τα Ην. Έθνη και με στόχο την προ της λύσης αναγνώριση του ψευδοκράτους ή ακόμη και την εισήγηση περί επιδιαιτησίας των εκκρεμούντων ζητημάτων με την Τουρκία. Διότι, όταν θα μπει η συζήτηση στο ψητό, θα εγερθούν και ζητήματα καθορισμού υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ μεταξύ των ελεύθερων περιοχών της Κυπριακής Δημοκρατίας, του ψευδοκράτους και της Τουρκίας. Και αυτό προκύπτει από την ίδια την πρόταση Έρογλου, η οποία αναφέρεται σε επικύρωση συμφωνιών που υπέγραψαν μονομερώς οι δύο πλευρές. Δηλαδή, από τη μια, είναι οι συμφωνίες της Κύπρου με το Ισραήλ, την Αίγυπτο κτλ. και, από την άλλη, είναι η συμφωνία του ψευδοκράτους με την Τουρκία.

Εννοείται ότι η αποδοχή μιας τέτοιας διαδικασίας θα παγώσει τις έρευνες για την ύπαρξη και την εκμετάλλευση φυσικού αερίου και πετρελαίου εντός της κυπριακής ΑΟΖ, είτε μέχρι να εξευρεθεί συμφωνία στο πλαίσιο της Τριμερούς Επιτροπής είτε ώς τη λύση. Φαύλος κύκλος, δηλαδή. Εάν, από την άλλη, καταλήξει η Τριμερής Επιτροπή, τότε: 1. Η Τουρκία και το ψευδοκράτος θα προβούν σε σημαντικά βήματα αναγνώρισης, και 2. Εάν τους δοθούν τα χρηματικά οφέλη προ της λύσης, τότε γιατί να θέλουν λύση.

Το φυσικό αέριο ως εργαλείο λύσης ή διχοτόμησης ΕΑΝ το ζητούμενο είναι να καταστεί ο φυσικός πλούτος της Κύπρου καταλύτης για λύση, θα πρέπει αφενός να καθορίσουμε ποιαν πολιτειακή μορφή θα έχει η λύση και πώς αυτή θα επιτευχθεί. Δηλαδή δεν μπορεί το αντάλλαγμα για την ένταξη των Τουρκοκυπρίων στην ΕΕ και τα οφέλη από το φυσικό αέριο να είναι η δημιουργία ενός διχοτομικού πολιτειακού μοντέλου, όπως αυτό το οποίο συζητείται σήμερα στις συνομιλίες στη βάση του σχεδίου Ανάν και αποτελούμενο από δυο συνιστώντα κράτη.
Δηλαδή τις ελεύθερες σήμερα, από τη μια, περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας -με κάποιες πιθανές εδαφικές αναπροσαρμογές- και από την άλλη το ψευδοκράτος, το οποίο θα νομιμοποιηθεί στην ουσία και θα συνιστά ισότιμο εταίρο. Υπό αυτές τις συνθήκες, η τουρκική πλευρά θα είναι η κερδισμένη και η λογική του "win-win situation" θα εξελιχθεί σε "zero sum game".

Στην ουσία, το σύνολο των διπλωματικών και πολιτικών όπλων που διαθέτει η Κυπριακή Δημοκρατία, για να υποστηρίξει εαυτήν και δη την κυριαρχία και την εδαφική της ακεραιότητα, καθίστανται εργαλεία διχοτομικού μοντέλου λύσης αντί επανένωσης. Εάν λοιπόν η ηγεσία των κατεχομένων και η Τουρκία δεν θέλουν να αδικήσουν τους Τουρκοκυπρίους και αν η Τουρκία δεν θέλει να αδικήσει τον εαυτό της και να ενταχθεί στην ΕΕ, είτε ως πλήρες μέλος είτε με ειδική σχέση, θα πρέπει να αποδεχθεί τα εξής ελάχιστα:

1. Πλήρη αποχώρηση τουρκικών στρατευμάτων.
2. Αποδοχή ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ για να δημιουργηθούν συνθήκες συμμαχίας και ασφάλειας, με εγγυητή τη Βορειοατλαντική Συμμαχία και τους νόμους της ΕΕ, καθώς και με επιτηρητή το Συμβούλιο Ασφαλείας.
3. Λύση επί των αρχών και αξιών της ΕΕ. Αυτές θα καθορίζουν το πολιτειακό μοντέλο και όχι η όποια ονομασία.

Συνεπώς, η κυπριακής ιδιοκτησίας διαδικασία θα πρέπει να αρχίζει από τα κάτω προς τα πάνω και όχι από τα πάνω προς τα κάτω. Καμιά λύση δεν μπορεί να είναι βιώσιμη εάν δεν είναι δημοκρατική και θα ήταν αυτοκτονία εάν οι Ελληνοκύπριοι αντάλλασαν το βέτο τους επί τους τουρκικής ένταξης και τα οφέλη που θα έχουν οι Τουρκοκύπριοι από το φυσικό πλούτο της Κύπρου με την υπογραφή μιας λύσης που, αντί να αναιρεί, θα νομιμοποιεί τα τετελεσμένα της εισβολής.
Source : http://www.sigmalive.com/ 

Το ΝΑΤΟ, η Ρωσία και η περιθωριοποίηση της Ελλάδας

Η Ρωσία κατά πάγια πολιτική της αντιδρά σε οποιαδήποτε ΝΑΤΟϊκή πρωτοβουλία, πολιτική ή άσκηση, ιδιαίτερα όταν αυτή διεξάγεται στο αποκαλούμενο «εγγύς εξωτερικό», τις χώρες που ήταν πάλαι ποτέ μέλη της Σοβιετικής Ένωσης. Ωστόσο, η αντίδραση της Μόσχας μάλλον θα μπορούσε να περιγραφεί ως συγκρατημένη. Και πώς να ήταν διαφορετική τη στιγμή που για ένα ζήτημα μείζονος σημασίας η Μόσχα επίσης τηρεί εξαιρετικά προσεκτική διπλωματικά στάση αφήνοντας ανοικτά όλα τα ενδεχόμενα: Αυτό της εγκατάστασης των συστημάτων της αντιπυραυλικής άμυνας.

Το ΝΑΤΟ είναι φυσιολογικό να προωθεί τα συμφέροντα των μελών του, κυρίως βέβαια τα συμφέροντα των ΗΠΑ, μιας και είναι η πιο ισχυρή χώρα εντός της συμμαχίας, καθώς επίσης και σε παγκόσμιο επίπεδο. Απλή θεωρία ισχύος των διεθνείς σχέσεις είναι. Το ερώτημα που τίθεται είναι ποιος θα πρέπει να είναι ο ρόλος της Ελλάδας εντός της Συμμαχίας.

Σε μια συμμαχία στην οποία η Ελλάδα θέτει τον εαυτό της εκτός μεγάλων αποφάσεων, εκτός συμμετοχής σε επιχειρήσεις, κρατώντας τρίτους ρόλους, δεν μπορεί να λέει συνεχώς «όχι» ή για να το πούμε διαφορετικά να συμμετέχει «α λα καρτ» και ταυτόχρονα να παραπονιέται που το ΝΑΤΟ δεν την καταλαβαίνει σε καίρια ζητήματα της εξωτερικής της πολιτικής, όπως τα ελληνοτουρκικά ή η επέμβαση του Οργανισμού στα Βαλκάνια.

Το αν είναι σωστό η Ελλάδα να μη συμμετέχει πιο ενεργά σε επιχειρήσεις, δεν θα το κρίνουμε αυτή τη στιγμή. Υπάρχουν επιχειρήματα που συνηγορούν υπέρ της μίας άποψης, όπως υπάρχουν και λογικά επιχειρήματα που ενισχύουν την άλλη.
 
Όσον αφορά, όμως, τη συμμετοχή της Ελλάδας  στην άσκηση στη Λιθουανία, καλό θα ήταν να θυμηθούμε τη θέση πολλών, οι οποίοι όταν η Ελλάδα έχανε τα ΝΑΤΟϊκά στρατηγεία είχαν δημιουργήσει μείζον πολιτικό θέμα! Πριν λίγα χρόνια χαρακτηριζόταν ως πολιτική ανικανότητα, το λιγότερο, το να μη διαπραγματευθούμε με θέρμη την παραμονή τους στην Ελλάδα. Οι ίδιοι κόπτονται πλέον μη τυχόν και ενοχληθεί η Μόσχα από την τήρηση των ελληνικών συμμαχικών υποχρεώσεων. Επιτέλους και η Ελλάδα και οι επιμέρους θα πρέπει να επιλέξουν και να ξεκαθαρίσουν στο μυαλό τους τι ακριβώς επιθυμούν.

Η συμμετοχή της Ελλάδας , σε μια άσκηση που έγινε κι άλλες χρονιές, χωρίς πάλι να υπάρξει αντίδραση της Μόσχας είναι μια απόλυτα φυσιολογική δραστηριότητα. Αλλιώς ας δηλώσουμε στη Συμμαχία ότι δεν επιθυμούμε τη συμμετοχή μας και ας την υποβαθμίσουμε περαιτέρω… Πρόσφατα εξάλλου ο υπουργός Άμυνας Π. Μπεγλίτης επικαλέστηκε την οικονομική κρίση για να ενημερώσει για τη μείωση της ελληνικής συμμετοχής στις ΝΑΤΟϊκές αποστολές στο απόλυτο ελάχιστο…

Όσον αφορά στη ρωσική στάση απέναντι στις δραστηριότητες του ΝΑΤΟ στη Λιθουανία, αρμόδιος δεν είναι να μιλήσει ο καθένας, που ανακαλύπτει πηγές οπουδήποτε στον κόσμο «μυρίζοντας τα νύχια του» (αγαπημένη συνήθεια στην Ελλάδα, αλλού καταλήγεις ακόμα και στη φυλακή όταν πιαστείς να παραπληροφορείς σκοπίμως), αλλά ο Ντμίτρι Ρογκόζιν, ο Ειδικός Αντιπρόσωπος του Ρώσου προέδρου για τις Σχέσεις με το ΝΑΤΟ στο ζήτημα της αντιπυραυλικής ασπίδας.

Αν διαβάσει κανείς τις δηλώσεις του στο ρωσικό RIA Novosti θα βρει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Δήλωσε: «Δεν είμαστε κατά της επιθυμίας του ΝΑΤΟ να αναπτύξει πυραυλικά αμυντικά συστήματα, είμαστε αντίθετοι στην ακτίνα των ΝΑΤΟϊκών αντι-πυραυλικών συστημάτων, τα οποία μπορούν να καλύψουν την Ευρώπη, αλλά και μέρος της Ρωσίας. Δε θα συμφωνήσουμε ποτέ σε τέτοιους όρους κι αυτός είναι ο λόγος που ζητάμε ξεκάθαρες νομικές εγγυήσεις μη κατεύθυνσης των συστημάτων κατά των συμφερόντων μας.»

Ρωσία και ΝΑΤΟ είχαν συμφωνήσει τη συνεργασία στο ζήτημα της αντιπυραυλικής άμυνας κατά τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Λισσαβόνα τον Νοέμβριο του 2010. Με βάση τη συμφωνία, οι δύο πλευρές είχαν αποφασίσει να υπάρξει ανταλλαγή πληροφοριών, ενώ η Ρωσία είναι υπέρ ενός κοινού συστήματος με πλήρη διαλειτουργικότητα. Οι μέχρι σήμερα διαπραγματεύσεις δεν αποδίδουν ουσιαστικά αποτελέσματα.

Το ζήτημα λοιπόν είναι η Ελλάδα να μην εμφανίζεται «βασιλικότερη του βασιλέως», ανεξαρτήτως της άποψης – θέσης που μπορεί να έχει ο καθένας. Η ουσία είναι η ελληνική ηγεσία να διαπραγματεύεται και να εκμεταλλεύεται καταστάσεις. Και να αναφέρουμε ένα «φανταστικό» παράδειγμα. Δε θα μπορούσε η Ελλάδα, που αποφάσισε να μη συμμετέχει με μάχιμες δυνάμεις στο Αφγανιστάν, στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας, να πρότεινε ως μία από τις υποχρεώσεις που θα μπορούσε να αναλάμβανε, να είναι η ασφάλεια του θαλασσίου χώρου της Νοτιοανατολικής Μεσογείου ή μέρος αυτού, θέτοντας θεμέλια για τα όσα διαδραματίζονται σήμερα;

Source : http://www.defence-point.gr/

Για την ταμπακιέρα " ουδέν νεώτερον", από γερμανικής πλευράς

Η Ελλάδα θα βγει ενισχυμένη από την κρίση, τόνισε από την Αθήνα ο αντικαγκελάριος της Γερμανίας Φίλιπ Ρέσλερ. «Κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να στηριχθεί η Ελλάδα», ανέφερε ο γερμανός αξιωματούχος. Ερωτηθείς, ωστόσο, για τις γερμανικές αποζημιώσεις, θέλησε να κλείσει το θέμα, λέγοντας ότι «αυτή η συζήτηση θα αποτελέσει πρόσκομμα». Η επένδυση στην Ελλάδα είναι επένδυση στην Ελλάδα του μέλλοντος, δήλωσε από την πλευρά του ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου.

Στη συνάντηση των κυρίων Παπανδρέου και Ρέσλερ συζητήθηκαν οι εξελίξεις και το κλίμα που επικρατεί στην Ευρώπη, καθώς και η κατάσταση στην Ελλάδα και η πορεία της οικονομίας.

Ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε στις προσπάθειες που γίνονται, στις θυσίες, αλλά και την ωριμότητα του ελληνικού λαού, με τον γερμανό υπουργό να εκφράζει την εκτίμηση και το σεβασμό του, όπως και όλης της Ευρώπης, σε αυτές.

Στο θέμα των επενδύσεων, ο κ. Παπανδρέου στάθηκε στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας, τονίζοντας χαρακτηριστικά πως η επένδυση στην Ελλάδα, είναι επένδυση στην Ελλάδα του μέλλοντος.

Τέλος, ο Γερμανός αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομίας έδωσε έμφαση στις προσπάθειες καταβάλλει για την προώθηση των επενδύσεων στην Ελλάδα και τη διερεύνηση των δυνατοτήτων χρηματοδότησής τους.

Συνάντηση Ρέσλερ - Βενιζέλου

«Η Ελλάδα θα εκπληρώσει πλήρως τις υποχρεώσεις της αναφορικά με τα δάνεια που λαμβάνει από τους ευρωπαίους εταίρους και θα τα αποπληρώσει μέχρι το τελευταίο ευρώ», δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος μετά τη συνάντηση που είχε με Φίλιπ Ρέσλερ.
«Η βοήθεια θα αποπληρωθεί μέχρι το τελευταίο ευρώ», τόνισε ο Ευάγγελος Βενιζέλος.
Ο Φίλιπ Ρέσλερ τόνισε από την πλευρά του πως η Γερμανία είναι έτοιμη να δώσει μάχη για τη στήριξη του ευρώ. «Μπορούμε να στείλουμε ένα ισχυρό μήνυμα ότι εμείς, στην Ευρώπη και την ευρωζώνη, είμαστε έτοιμη να δώσουμε μάχη για το νόμισμά μας και να το προστατεύσουμε από τις επιθέσεις», δήλωσε.
Συνάντηση με Χρυσοχοΐδη
«Η χρήση όλων των απαραίτητων εργαλείων για την ανάκτηση της φερεγγυότητας της ελληνικής οικονομίας ώστε να παραμείνει στην Ευρωζώνη αποτελεί βασική στόχευση της γερμανικής κυβέρνησης. Κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να καταφέρουμε να στείλουμε ένα μήνυμα σταθερής Ευρώπης και οι χώρες με δυσκολίες όπως η Ελλάδα να στηριχθούν καθώς οι επιθέσεις των αγορών κατά μιας χώρας της Ευρωζώνης αποτελούν επίθεση κατά της ίδιας της ευρωζώνης».

Αυτό τόνισε ο Φίλιπ Ρέσλερ στην κοινή συνέντευξη τύπου με τον υπουργό Ανάπτυξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Ο κ. Ρέσλερ σημείωσε ότι υπάρχουν επενδυτικές ευκαιρίες στην Ελλάδα αναφέροντας ότι η χώρα μας είναι ένας καλός επενδυτικός προορισμός καθώς όσοι επιθυμούν να επενδύσουν «θα επενδύσουν σε μια κοινή Ευρώπη».

Οπως ανέφερε, πάντως, το διήμερο ταξίδι δεν είχε πρωταρχικό στόχο να υπογραφούν συγκεκριμένες επενδυτικές συμφωνίες αλλά περισσότερο να μπουν οι βάσεις για διοικητικές δράσεις που θα φέρουν την απαραίτητη νομική ασφάλεια στους επενδυτές και να βρεθούν τα εργαλεία που θα ξεπεράσουν τα προσκόμματα στη χρηματοδότηση.

Ο κ. Ρέσλερ δήλωσε την ικανοποίησή του για την πορεία των συζητήσεων που είχε με τα στελέχη της κυβέρνησης διότι συμφωνήθηκαν οι τρεις βασικοί άξονες που διευκολύνουν τις επενδύσεις στη χώρα.

Αποτέλεσμα της πορείας των συνομιλιών είναι ότι ήδη, όπως αποκάλυψε ο κ. Ρέσλερ, έχει υπογραφεί η πρώτη συμφωνία μικρομεσαίας επιχείρησης ύψους 2,5 εκατ. ευρώ που θα γίνει στην Καλαμάτα στον κλάδο ελαιουργίας (απόβλητα-πλίνθοι ελιάς) μεταξύ των εταιρειών OlioBric και εταιρεία Κλίμης και θα δημιουργήσει 50 θέσεις εργασίας και άλλη μια επένδυση στον τομέα της αρχιτεκτονικής παρέμβασης στον τουρισμό μεταξύ ενός Έλληνα και ενός Γερμανού αρχιτέκτονα αρχικά για ένα γήπεδο γκολφ σε τουριστική επένδυση ύψους 50 εκατ. ευρώ.

Παράλληλα γνωστοποίησε ότι υπάρχει ενδιαφέρον για την κατασκευή αγωγών ύψους 1,5 δισ. ευρώ.

Αναφέρθηκε δε ότι υπάρχει ενδιαφέρον χωρίς όμως να έχει υπάρξει μέχρι στιγμής κάποια συμφωνία για την αξιοποίηση ζεόλιθου.

Σε ερώτηση δημοσιογράφου για τις δημοσκοπήσεις που φέρουν την κυβέρνηση να έχει δεχθεί ισχυρό πλήγμα λόγω της πολιτικής που ακολουθεί, ο κ. Ρέσλερ ανέφερε ότι η κυβέρνηση πρέπει να μην ασχολείται με τις δημοσκοπήσεις και να συνεχίσει το έργο που μακροπρόθεσμα θα φανεί ότι ήταν απαραίτητο να γίνει «και η ελληνική κυβέρνηση δείχνει σθένος, συνέπεια, θάρρος και ικανότητα ότι μπορεί να πάρει τις αποφάσεις και θα τις υλοποιήσει και αυτή η συμπεριφορά είναι παράδειγμα και για εμάς τους Γερμανούς».

Τέλος, σε άλλη ερώτηση δημοσιογράφου ο αντικαγκελάριος σχετικά με το αν θα δοθούν στη χώρα μας και πότε οι γερμανικές αποζημιώσεις ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «έχω την βεβαιότητα ότι αυτή η συζήτηση θα αποτελέσει ένα πρόσκομμα. Να επικεντρωθούμε στην κρίση».

Από την πλευρά του υπουργός κ. Μ. Χρυσοχοϊδης ανέφερε στις δηλώσεις του σχετικά με στο μνημόνιο κατανόησης που υπεγράφη μεταξύ των δύο πλευρών ότι πρόκειται για μια συμφωνία 23 δράσεων και 5 θεματικών τομέων με στόχο την προώθηση των διοικητικών αλλαγών και την ανάπτυξη χρηματοδοτικών εργαλείων που θα διευκολύνουν τις επενδύσεις στη χώρα μας.

Ο υπουργός δήλωσε ότι οι διμερής αυτή συνεργασία μπορεί να συμβάλει τα μέγιστα στην εθνική και ευρωπαϊκή προσπάθεια για την αποκατάσταση της αναπτυξιακής ισορροπίας της Ελλάδας.
Με Παπακωνσταντίνου
Ο γερμανός αντικαγκελάριος Φίλιπ Ρέσλερ συναντήθηκε και με τον υπουργό Περιβάλλοντος Γιώργο Παπακωνσταντίνου, με στόχο να συζητήσουν τις επενδυτικές δυνατότητες στον τομέα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Επί τάπητος τέθηκε το σχέδιο «Ήλιος», το οποίο αναμένεται να προχωρήσει σε συνεργασία με την ΕΕ, ώστε να ξεπεραστούν τα προβλήματα που προκύπτουν.

Σε δηλώσεις του μετά τη συνάντηση, ο κ. Ρέσλερ τόνισε μεν ότι υπάρχουν δυνατότητες εξαγωγής ηλιακής ενέργειας προς τη Γερμανία, αλλά και ότι θα υπάρξουν κάποια ερωτήματα που πρέπει να λυθούν όπως η διεύρυνση των δικτύων και η χρηματοδότηση όλων αυτών.

«Νομίζω ότι από κοινού μαζί δηλαδή και με την ΕΕ θα είμαστε σε θέση να επιλύσουμε και αυτά τα θέματα» τόνισε ο κ. Ρέσλερ.

Σημείωσε ακόμη ότι η ενέργεια είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας που μπορεί να δώσει ώθηση στην ελληνική οικονομία.

Ο κ. Παπακωνσταντίνου επισήμανε από την πλευρά του τις επενδυτικές ευκαιρίες και δυνατότητες στους τομείς που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του ΥΠΕΚΑ, κυρίως στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, την εξοικονόμηση ενέργειας στα κτήρια, τη διαχείριση των απορριμμάτων, υδάτων, κ.α.

Για το σχέδιο «Ήλιος» ο κ. Παπακωνσταντίνου ανέφερε ότι «συμφωνήσαμε να κάνουμε τα επόμενα βήματα, σε συνεννόηση και σε συζήτηση με την Επιτροπή, έτσι ώστε να προσδιορίσουμε τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τα απαραίτητα δίκτυα, που θα υποστηρίξουν ένα παρόμοιο εγχείρημα, για την ενοποίηση της ευρωπαϊκής αγοράς ενέργειας, αλλά ταυτόχρονα και τον χρηματοδοτικό τρόπο, με τον οποίο θα κάνουμε αυτό το σχέδιο πραγματικότητα».

Συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας

Για τις δραστηριότητες του υπουργείου Περιβάλλοντος και κυρίως για την προσπάθεια προσέλκυσης επενδυτικού ενδιαφέροντος στον τομέα της Ενέργειας, ενημέρωσε τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου.

Ο υπουργός Περιβάλλοντος ενημέρωσε, επίσης, τον Πρόεδρο για το περιεχόμενο της συνάντησής του με τον Φίλιπ Ρέσλερ.
Τι προβλέπει η ελληνογερμανική συμφωνία

«Η διμερής γερμανο-ελληνική συνεργασία μπορεί να συμβάλει τα μέγιστα στην εθνική και ευρωπαϊκή προσπάθεια για την αποκατάσταση της αναπτυξιακής ισορροπίας της Ελλάδας, επιφέροντας μεγάλη προστιθέμενη αξία και οικονομική ισχύ», τονίζεται μεταξύ άλλων στην κοινή δήλωση του υπουργού Ανάπτυξης, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και του Γερμανού υπουργού Οικονομίας Φίλιπ Ρέσλερ, για τη διμερή συμφωνία για τις επενδύσεις που υπεγράφη την Παρασκευή.

Στην δήλωση των δύο υπουργών επισημαίνεται η διάθεση για την περαιτέρω σύσφιξη των παραδοσιακά στενών οικονομικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών με συγκεκριμένες δράσεις και πρωτοβουλίες.

Ιδιαίτερα σημαντική κρίνεται η ανακοίνωση της δημιουργίας ενός νέου χρηματοδοτικού εργαλείου με το όνομα «Ελλάδα» στο πλαίσιο του προγράμματος της γερμανικής επενδυτικής τράπεζας KfW «Δάνεια για επιχειρήσεις».

Μέσω αυτού του χρηματοδοτικού εργαλείου, προσφέρεται σημαντική δανειοδοτική στήριξη σε γερμανικές επιχειρήσεις που επιθυμούν να υλοποιήσουν επενδυτικά σχέδια στην Ελλάδα.

Ακόμη, από την επίσκεψη των Γερμανών επιχειρηματιών στη χώρα μας έχουν ήδη γίνει επενδυτικές συμφωνίες, κυρίως στους κλάδους των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και των περιβαλλοντικών τεχνολογιών, του τουρισμού, της πληροφορικής και της βιομηχανίας υπηρεσιών υγείας, οι οποίες σύντομα θα ανακοινωθούν.

Σύμφωνα με το κείμενο της κοινής δήλωσης των δύο υπουργών:

«Η Ελλάδα έχει να αντιμετωπίσει μια εξαιρετικά δύσκολη οικονομική πρόκληση: να ξεπεράσει την κρίση χρέους και να επιτύχει επαναφορά της οικονομίας της, επαναφέροντας την σταθερά με αυτό τον τρόπο σε μια πορεία βιώσιμης ανάπτυξης.

Για το σκοπό αυτό, μια εθνική και ευρωπαϊκή στρατηγική για την αποκατάσταση της αναπτυξιακής ισορροπίας της Ελλάδας έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή μετά από την συμφωνία της 21ης Ιουλίου που προτάθηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Υπό αυτό το πρίσμα, η διμερής γερμανο-ελληνική συνεργασία μπορεί να συμβάλει τα μέγιστα σε αυτή την εθνική και ευρωπαϊκή προσπάθεια επιφέροντας μεγάλη προστιθέμενη αξία και οικονομική ισχύ.

Οι παραδοσιακά στενές οικονομικές σχέσεις και οι ισχυροί δεσμοί της γερμανικής επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα αποτελούν καλούς λόγους για τη στήριξη της χώρας, προκειμένου να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητά της και να αναβιώσει έτσι η ελληνο-γερμανική οικονομική συνεργασία. Στο πλαίσιο αυτό οι δύο ηπουργοί προβαίνουν στην ακόλουθη κοινή δήλωση/συμφωνία:

Επενδύσεις στην Ελλάδα

1) Επικροτούμε την πρόθεση των γερμανικών εταιρειών να επενδύσουν στην Ελλάδα καθώς και να προβούν σε επιχειρηματικές συνέργειες με ελληνικές εταιρείες. Με χαρά διαπιστώνουμε πως παρά τη δύσκολη συγκυρία, ένας μεγάλος αριθμός επιχειρηματιών συμμετείχε στο Business Forum στις 7 Οκτωβρίου στην Αθήνα και συνάμα εξέφρασε ενδιαφέρον να ενημερωθεί τόσο για το ισχύον θεσμικό επενδυτικό πλαίσιο όσο και για τις υπάρχουσες επενδυτικές ευκαιρίες στην Ελλάδα.

Οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν επί συγκεκριμένων επενδυτικών προτάσεων. Υπό το πρίσμα αυτής της εκδήλωσης, πιστεύουμε ότι αυτή η επενδυτική πρωτοβουλία προσδίδει μια σημαντική ώθηση στην προώθηση της από κοινού συνεργασία μας, την οποία επιθυμούμε να ενδυναμώσουμε.

2) Πολλοί συμμετέχοντες συμφώνησαν ότι επιθυμούν τη συνέχιση των συζητήσεων και των μεταξύ τους διαπραγματεύσεων. Μάλιστα, ορισμένες εκ των εταιρειών έχουν ήδη καταλήξει σε επιχειρηματικές συμφωνίες. Τα επενδυτικά αυτά σχέδια-επενδυτικές προτάσεις εμφανίζονται κυρίως στους κλάδους των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και των περιβαλλοντικών τεχνολογιών, του τουρισμού, της πληροφορικής και της βιομηχανίας υπηρεσιών υγείας.

3) Θα παρακολουθούμε με μεγάλο ενδιαφέρον την εξέλιξη των επενδυτικών εγχειρημάτων των εταιρειών, θα τις υποστηρίζουμε στο μέτρο των δυνατοτήτων μας και θα είμαστε αρωγοί στην υπερνίκηση εμποδίων που ενδεχομένως προκύψουν στην πραγματοποίηση επενδύσεων.

4) Επικροτούμε το ενδιαφέρον και την πρόθεση των γερμανικών εταιρειών να συμμετάσχουν τόσο σε σχέδια αποκρατικοποίησης ελληνικών επιχειρήσεων όσο και αξιοποίησης της κρατικής ακίνητης περιουσίας. Σε αυτό το πλαίσιο κατευθύνουμε τις εταιρείες να απευθύνονται στον οργανισμό Invest in Greece, καθώς μεταξύ άλλων είναι αρμόδιος να εντοπίζει επενδυτικές ευκαιρίες και να παρέχει στους επενδυτές πληροφόρηση, αναλύσεις και υποστήριξη σε όλα τα στάδια μιας επένδυσης.

5) Θα προσπαθήσουμε να επιλύσουμε προβλήματα που έχουν να κάνουν με ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του ελληνικού κράτους προς τις γερμανικές εταιρείες όπως και να επιτύχουμε άμεσα την επίλυση των διαφωνιών που υπάρχουν μεταξύ των γερμανικών εταιρειών και του ελληνικού κράτους. Η διευθέτηση αυτών των εκκρεμοτήτων θα συμβάλει ουσιαστικά στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης προς την Ελλάδα ως επενδυτικό προορισμό.

Οικονομικοπολιτική συνεργασία

6) Θα ενδυναμώσουμε την οικονομικοπολιτική συνεργασία μας επιδιώκοντας προς τούτοις τη διοργάνωση συναντήσεων σε επίπεδο Υπουργών ή/και σε επίπεδο εργασίας σε τακτά χρονικά διαστήματα για την ανταλλαγή απόψεων σε θέματα ανταγωνιστικότητας και οικονομικής συνεργασίας.

7) Προτιθέμεθα να συντονίζουμε γερμανο-ελληνικές επιχειρηματικές διαβουλεύσεις με την ενεργή συμμετοχή του επιχειρηματικού κόσμου ώστε να τίθενται επί τάπητος θέματα επενδυτικών ευκαιριών και πιθανών εμποδίων για την υλοποίηση επενδύσεων στη χώρα.

8) Χαιρετίζουμε το διάλογο που προωθούν οι επιχειρηματικοί/επαγγελματικοί σύνδεσμοι και τους βλέπουμε ως βάση για μια εποικοδομητική διμερή συνεργασία για την καλύτερη εφαρμογή του ελληνικού Εθνικού Προγράμματος Μεταρρυθμίσεων αλλά και για την προώθηση επενδύσεων στη χώρα.

9) Προτείνουμε την από κοινού διοργάνωση ημερίδων με θέμα την οικονομική και επιχειρηματική ανάπτυξη.

Διοικητική Υποστήριξη

10) Συμφωνούμε να παράσχουμε διοικητική υποστήριξη στην Ελλάδα σε θέματα νομοθεσίας σχετικά με την στήριξη της επενδυτικής δραστηριότητας αλλά και σε θέματα οικονομικής διαχείρισης. Αυτό θα ήταν δόκιμο να γίνει μέσω της ανταλλαγής υπαλλήλων και εμπειρογνωμόνων αλλά και μέσω διεξαγωγής σεμιναρίων και αμφίπλευρων επισκέψεων.

11) Νομοθετική τεχνογνωσία θα παράσχουμε κυρίως σε θέματα ενίσχυσης ανταγωνισμού και ενεργειακού και τηλεπικοινωνιακού δικαίου. Η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ανταγωνισμού και η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Δικτύων προτίθενται να προσφέρουν διοικητική υποστήριξη για τη βελτίωση των ανταγωνιστικών δομών στην Ελλάδα.

12) Οι δύο οργανισμοί προώθησης και υποστήριξης επενδύσεων Invest in Greece και Germany Trade and Invest θα ενισχύσουν την μεταξύ τους συνεργασία σε επίπεδο ανταλλαγής τόσο εμπειριών όσο και πληροφοριών. Επίσης, αμφότεροι οι δύο οργανισμοί θα διαθέτουν σύνδεσμο του έτερου (link) στον διαδικτυακό τους τόπο.

13) Δεσμευόμαστε να ενισχύσουμε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις στην Ελλάδα με αξιοποίηση της τεχνογνωσίας του γερμανικού Ομοσπονδιακού Υπουργείου Οικονομίας και Τεχνολογίας σε παροχή συμβουλευτικών και χρηματοδοτικών υπηρεσιών σε Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις. Για το σκοπό αυτό, θα πραγματοποιηθούν πιλοτικά έργα στο εξωτερικό εμπόριο και στον τομέα του τουρισμού.

14) Συμφωνήσαμε να συσταθεί μια διμερής ομάδα εργασίας για τον τουρισμό υπό τον συντονισμό της τουριστικής βιομηχανίας των δύο χωρών μας. Υπό το πρίσμα αυτό στηρίζουμε επίσης μια στενή συνεργασία μεταξύ της γερμανικής Ένωσης Ταξιδιωτικών Επιχειρήσεων με τον Σύνδεσμο Ελληνικών Τουριστικών & Ταξιδιωτικών Γραφείων (ΗΑΤΤΑ) αλλά και τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού.

15) Επικροτούμε το γεγονός ότι η Ομοσπονδία Χονδρικού και Εξωτερικού Εμπορίου παρείχε διαρθρωτική στήριξη για την ενίσχυση της ελληνικής οικονομίας, ιδιαίτερα όσον αφορά σε υπόδειξη τρόπων για τη βέλτιστη εκμετάλλευση των εξαγωγικών δυνατοτήτων των Ελλήνων παραγωγών, σε παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών σε Έλληνες εξαγωγείς προκειμένου να επιτύχουν πρόσβαση σε αναδυόμενες αγορές αλλά και στην ενίσχυση της επαγγελματικότητας των ελληνικών συνδέσμων προώθησης εξαγωγών.

Συνεργασία σε οικονομικά θέματα

16) Επιδοκιμάζουμε την πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ), με τη σύμφωνη υποστήριξη και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, να ενισχύσει τη δραστηριοποίηση της στην Ελλάδα προκειμένου να ενισχυθεί η χρηματοδότηση εμπορικών επενδύσεων ιδίως των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων.

17) Εγκρίνουμε τη βούληση της γερμανικής επενδυτικής τράπεζας KfW να παράσχει την τεχνογνωσία της προς την ελληνική κυβέρνηση με στόχο τη δημιουργία αντίστοιχης ελληνικής επενδυτικής αναπτυξιακής τράπεζας.

18) Με το νέο χρηματοδοτικό εργαλείο «Ελλάδα» στο πλαίσιο του προγράμματος της KfW «Δάνεια για επιχειρήσεις» παρέχεται μια σημαντική δανειοδοτική στήριξη σε γερμανικές επιχειρήσεις που επιθυμούν να υλοποιήσουν επενδυτικά σχέδια στην Ελλάδα. Στο ίδιο πλαίσιο στηρίζουμε την πρόθεση των γερμανικών τραπεζών να σταθούν αρωγοί σε επενδυτικά εγχειρήματα που σκοπεύουν να πραγματοποιήσουν οι γερμανικές εταιρείες πελάτες τους στην Ελλάδα.

Συμμεριζόμαστε δε την πεποίθηση ότι η υποστήριξη της κυβέρνησης στην προώθηση γερμανικών επενδύσεων και εξαγωγών στην Ελλάδα μπορεί να προσφέρει εποικοδομητικά σε αυτή την προσπάθεια.

19) Θεωρούμε πως τα διαρθρωτικά ταμεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να δώσουν προτεραιότητα στη χρηματοδότηση επενδυτικών σχεδίων που συμβάλλουν στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.

Συνεργασία σε ευρωπαϊκό επίπεδο

20) Στις ευρωπαϊκές επιτροπές θα συνεργαστούμε στενά. Η Γερμανία θα υποστηρίξει την Ελλάδα ιδίως σε σχέση με αποφάσεις και μέτρα που πρέπει να ληφθούν προκειμένου η τελευταία σύντομα να είναι σε θέση να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της.

Συμπορευόμαστε με την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για αύξηση του ποσοστού της προβλεπόμενης ευρωπαϊκής συμμετοχής σε προγράμματα των διαρθρωτικών ταμείων για την Ελλάδα σε πάνω από 85% και έως 95%. Επιπροσθέτως, τασσόμαστε υπέρ ενός άμεσου επαναπροσδιορισμού των προτεραιοτήτων των ευρωπαϊκών διαρθρωτικών ταμείων προκειμένου να ληφθούν μέτρα τα οποία θα συμβάλουν άμεσα στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.

21) Από κοινού με τα άλλα κράτη μέλη θα συνεργαστούμε στενά με την Ειδική Ομάδα Εργασίας που έχει συσταθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση για την Ελλάδα (EU-Task Force). Σημαντικές κατευθύνσεις για περαιτέρω δράση αναμένουμε να προκύψουν μετά το πέρας της Διάσκεψης της Ειδικής Ομάδας Εργασίας που θα λάβει χώρα στις 12 Οκτωβρίου στις Βρυξέλλες.

22) Εμμένουμε στην πρόσκληση που απευθύναμε στους Ευρωπαίους εταίρους μας στο Συμβούλιο Ανταγωνιστικότητας στις 29 Σεπτεμβρίου προκειμένου να εντοπίσουμε λύσεις από κοινού με τη συμμετοχή όλων των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπό αυτό το πρίσμα υποστηρίζουμε την ελληνική πρωτοβουλία «Συμμαχία για την Ανάπτυξης», επιδιώκοντας την ενίσχυση του αναπτυξιακού πυλώνα του ελληνικού προγράμματος οικονομικής προσαρμογής.

23) Συμμεριζόμαστε την πεποίθηση ότι η ευρωπαϊκή ενεργειακή πολιτική και ιδίως η εξασφάλιση επαρκούς εφοδιασμού αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία. Ιδιαίτερα απαραίτητες θεωρούμε πλέον τις μεταρρυθμίσεις στον τομέα της ενέργειας και τις επενδύσεις που έχουν να κάνουν με επέκταση και ανάπτυξη ενεργειακών δικτύων και είμαστε ανοιχτοί στην ενίσχυση και προώθηση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας σε αυτόν τον τομέα.
Source : TA NEA

Πολυεθνικές εταιρείες και οικονομική κρίση

Του Άγη Βερούτη 


Όπως και στην Κατοχή, το βάρος δεν είναι  ισομερώς καταμερισμένο στα υποζύγια. Όπως και τότε υπήρχαν προνομιούχοι, που καθόλου βάρος δεν σήκωναν, έτσι και τώρα υπάρχουν συγκεκριμένες κατηγορίες προσώπων (νομικών και φυσικών) που πληρώνουν μηδενικό φόρο για εισοδήματα που έχουν αποκτήσει στην Ελλάδα, με την πλήρη γνώση και ανοχή του κράτους.

Δεν εννοώ φυσικά την Εκκλησία, που τελικά κάτι πληρώνει από καλή πρόθεση και μόνον, χώρια το φιλανθρωπικό έργο που πιθανόν εκτελεί, αλλά τους πολυεθνικούς οργανισμούς που πωλούν προϊόντα στην Ελληνική αγορά.

Οι πολυεθνικοί οργανισμοί απεκόμισαν τεράστιο όφελος από την κατάργηση των δασμών ενδοκοινοτικά, και την ενοποίηση της αγοράς, ενώ ίση ζημία υπέστησαν τα κράτη από την απώλεια των δασμών. Εκείνο που παλαιότερα το κράτος απεκόμιζε ως έσοδο από την δασμολόγηση των εισαγόμενων προϊόντων, θεωρητικά θα το ισοφάριζε από την φορολόγηση των μεγαλύτερων κερδών των εξαγωγέων της Ελλάδας. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν συνέβη, κατόπιν του δρομολογημένου εξανδραποδισμού της Ελληνικής βιομηχανίας και βιοτεχνίας, σε ένα σκοπίμως τοξικό νομικό καθεστώς που δημιουργήθηκε από τις κυβερνήσεις των τελευταίων 35 ετών, για τις Ελληνικές επιχειρήσεις.

Πέραν αυτού, ενώ η παράνομη εξαγωγή αφορολόγητων κερδών μέσω του transfer pricing από την πλειοψηφία, αν όχι το σύνολο των πολυεθνικών οργανισμών, αντίκειται τόσο στο κοινοτικό όσο και το εθνικό δίκαιο, το Ελληνικό κράτος παριστάνει ότι αυτό το πρόβλημα δεν υφίσταται, υπόπτως.

“Τι σημαίνει transfer pricing;” ίσως εύλογα ρωτήσει κάποιος.

Ας το δούμε με ένα υποτιθέμενο παράδειγμα. Ας πούμε ότι μια πολυεθνική κατασκευάζει “widgets” κάπου σε κάποια ασιατική χώρα με χαμηλά εργατικά. Το κόστος της παραγωγικής μονάδας (εργοστασίου) διαιρεμένο με τον αριθμό των widgets που παράγονται ετησίως από αυτήν, μας δίνει το standard cost του κάθε widget, έστω €1,50/widget.

Κάποια άλλα κόστη, όπως το κόστος της Έρευνας και Εξέλιξης της συνολικής εταιρίας, το κόστος διαφήμισης και μάρκετινγκ, το κόστος των διοικητικών υπηρεσιών, το κόστος logistics και αποθήκευσης σε παγκόσμιο επίπεδο, κ.ά., προστίθενται για να διαιρεθούν μετά με κάποιο αναλογικό αλγόριθμο αναλυτικής λογιστικής, και να προσδώσουν ένα αναλογικό κόστος ανά widget. Έστω ότι αυτά προσθέτουν άλλο €1,50/widget στο υποθετικό μας προϊόν.

Με κόστος λοιπόν €3/widget η πολυεθνική μπορεί να προμηθεύσει τη θυγατρική της στην Ελλάδα, η οποία μετά θα αναλάβει την προώθηση και πώληση των widgets στην Ελληνική επικράτεια, έστω προς €10/widget, προσθέτοντας με την σειρά της κάποια λειτουργικά και χρηματο-οικονομικά κόστη συνήθως της τάξεως του 15% της τελικής τιμής. Έστω λοιπόν ότι η καλή πολυεθνική δεν μοιράζει μίζες σε κρατικούς αξιωματούχους, και δεν εξάγει κέρδη για τους τοπικούς διανομείς της σε φορολογικούς παράδεισους (όπως η Κύπρος και η Μάλτα.)  Τότε το συνολικό της κόστος θα είναι €4,50/widget, ενώ η πραγματική κερδοφορία της θα είναι €5,5/widget, ή 55% επί της τελικής τιμής. Θα της αναλογούσε δηλαδή φόρος με την σημερινή κλίμακα €1,10/widget για το 20% φορολόγηση σε εταιρικά κέρδη, και πιθανόν άλλο 25% στα μερίσματα, αν η τωρινή κυβέρνηση δεν είχε προλάβει να διαφοροποιήσει το φορολογικό καθεστώς για ιδιοκτήτες Ελληνικών εταιριών που είναι θυγατρικές ξένων εταιριών, και να τους επιτρέπει αφορολόγητη εξαγωγή των μερισμάτων.

Η σοφή πολυεθνική όμως δεν επιθυμεί να πληρώσει καθόλου φόρο στην Ελλάδα, οπότε τί κάνει; Πολύ απλά, τιμολογεί το κάθε widget στα €8 κατά την εισαγωγή του στην Ελλάδα, ώστε όταν προστεθεί το ποσό των €2 των λειτουργικών στην Ελλάδα, να φτάσει να πληρώνει μηδενικό φόρο εισοδήματος. Εξάγει δηλαδή όλα τα κέρδη εκτός Ελλάδας, και για το μερίδιο αγοράς και κερδών που διαθέτει στην Ελλάδα, δεν πληρώνει καθόλου φόρο στη χώρα. Η τιμή μετάβασης των €8/widget ονομάζεται transfer price. Ενίοτε οι πολυεθνικές αφήνουν ένα πολύ μικρό κέρδος στην Ελλάδα, ώστε να μη χρειάζεται να προβαίνουν σε συνεχείς αυξήσεις κεφαλαίου (εικονικές φυσικά αφού επιστρέφουν μέρος των παρανόμως αφορολόγητα εξαχθέντων κερδών.)

Αυτή η τακτική αντίκειται σε κάθε διεθνή κανονισμό, καθώς το κράτος που υπόκειται στη λεηλασία του transfer pricing επωμίζεται την προστασία της αγοράς με τις αμυντικές του δαπάνες, την διασφάλιση των πληρωμών και της τήρησης των συμβάσεων με το σύστημα απονομής δικαιοσύνης του, την εύρυθμη λειτουργία των οδικών αρτηριών και των λιμένων εισόδου στην χώρα, την διατήρηση της ασφάλειας των κατοίκων και της τάξεως, την εκπαίδευση και φροντίδα υγείας για τους υπαλλήλους της πολυεθνικής στη χώρα, ενώ οι φόροι που εισπράττει από αυτήν συγκλίνουν ασυμπτωτικά στο μηδέν.

Η “καλή” πολυεθνική δηλαδή λεηλατεί τις κοινωνικές παροχές της χώρας που κλέβει με το transfer pricing, καθώς δεν πληρώνει τους φόρους που της αναλογούν για τα κέρδη που αποκομίζει από αυτή την αγορά. Κάποιοι (μεταξύ αυτών και συμπαθέστατος Έφορος μεγάλης εφορίας του λεκανοπεδίου) υποστηρίζουν ότι οι πολυεθνικές πληρώνουν πάντοτε με συνέπεια το ΦΠΑ. Μα το ΦΠΑ δεν το πληρώνει ο έμπορος, αλλά το τελικός καταναλωτής! Σαν να λέμε ότι είμαστε και ευγνώμονες που δεν κλέβουν και το φόρο που πληρώνουν οι πελάτες τους και εκείνοι οφείλουν να αποδίδουν στο κράτος.

Μια στιγμή όμως, δεν είναι και κάποια πολυεθνική που έχει παρακρατήσει €2 δις φόρους από το κράτος τα τελευταία 8 χρόνια και ταλαιπωρεί το κράτος δικαστικά και προφασιστικά; Τώρα κατάλαβα τί εννοούσε ο φίλτατος Έφορος!

Αν δούμε τις τιμές που οι περισσότερες πολυεθνικές πουλάνε τα προϊόντα τους σε πολιτισμένες χώρες, και τις τιμές που τα πουλάνε στην Ελλάδα, θα φρίξουμε. Με πολλαπλάσια από 2 ώς 10 φορές πάνω, η παράνομη εξαγωγή αφορολόγητων κερδών μπορεί και να υπερβαίνει το 50% του τζίρου πολλών πολυεθνικών στην Ελλάδα. Αν υποθέσουμε ότι μια μόνο πολυεθνική που πουλάει τα προϊόντα της σχεδόν στη διπλή τιμή στην Ελλάδα, έχει τζίρο κοντά στο μισό δις ευρώ και δηλώνει λιγότερο από 2% κερδοφορία στην Ελλάδα, ενώ στο σύνολο των δραστηριοτήτων της έχει πάνω από 10% ενοποιημένη κερδοφορία με μέσες τιμές των προϊόντων της τις μισές από ότι στην Ελλάδα, η φοροκλοπή που συντελείται μπορεί να υπερβαίνει το 15% του τζίρου της. Τέτοια παραδείγματα θα βρούμε και σχεδόν στην πλειονότητα των εταιριών που δραστηριοποιούνται στο χώρο της υγείας. Δηλαδή πουλάνε τα widgets τους στα Ελληνικά νοσοκομεία τριπλάσια τιμή από όσα τα πουλάνε στα Γερμανικά νοσοκομεία, και ενώ στη Γερμανία δηλώνουν κερδοφορία 10%, στην Ελλάδα δηλώνουν για τις τριπλάσιες τιμές, κερδοφορία 1%!

Οι δημοσιευμένοι ισολογισμοί των εταιριών αυτών στη χώρα μας, και στην χώρα εξαγωγής προς την Ελλάδα, συγκριτικά με τις τιμές που πωλούν εδώ και στην χώρα εξαγωγής (συνήθως Γερμανία ή Ελβετία ή ΗΠΑ), μπορούν να αποτελέσουν πεδίον δόξης λαμπρό για οποιονδήποτε εφοριακό θέλει να επιτελέσει πατριωτικό έργο!

Κάνοντας μια πρόχειρη επέκταση στα περίπου €25-€30 δις τζίρους πολυεθνικών στην Ελλάδα που δηλώνουν λιγότερο από 2% κερδοφορία (ίσως πολύ περισσότερος τζίρος αν λάβουμε υπόψιν τους διανομείς που εισάγουν μόνοι τους τα προϊόντα), το Ελληνικό κράτος έχει απώλεια φόρων που μπορεί να υπερβαίνει κατά πολύ τους συνολικούς φόρους που επιβάλλει στα τελευταία δύο πακέτα φορολόγησης, με απώτερο σκοπό την οικονομική εξόντωση της μεσαίας τάξης.

Ενώ εκείνες οι 100-200 εταιρίες θα έπρεπε να πληρώνουν τους φόρους που τους αναλογούν σε μια εύρυθμη κοινωνία, όπως πχ στη Δανία που έχει σε λειτουργία ένα εύλογο μηχανισμό φορολόγησης των πολυεθνικών παρά το transfer pricing από το 1994, στην Ελλάδα της δουλοπρέπειας και του “αύριο μέρα είναι”, προτιμούμε να εξοντώσουμε τους ηλικιωμένους και τους μικρομεσαίους, κατηγορώντας τους πάντες για φοροδιαφυγή, και να αφήνουμε τους θεσμοθετημένους διεθνείς φοροφυγάδες ανενόχλητους. Ακόμα και αν αυτό προκαλεί αθέμιτο ανταγωνισμό στην Ελληνική αγορά, και ουσιαστικά εξωθεί τις Ελληνικές εταιρίες στην μετανάστευση σε άλλα κράτη, ή απλά βάζει λουκέτο στους μικρομεσαίους!

Κάποτε θα πρέπει να ασχοληθεί το επιτελείο της Τρόικας με θέμα της παράνομης εξαγωγής αφορολόγητων κερδών, εκτός αν το κίνητρό τους δεν είναι η κανονικοποίηση της αγοράς, αλλά απλά το πλιάτσικο της περιουσίας των Ελλήνων.

Πηγή:http://goo.gl/AocxW

Τι είναι τελικά το "κούρεμα χρέους" ;

Όσο περνάει ο καιρός, τη συγκεκριμένη ορολογία θα την ακούς όλο και συχνότερα. Επί της ουσίας είναι η ελεγχόμενη πτώχευση για την οποία έκανε λόγο ο γερμανός υπουργός οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε όπως και ο οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί.

Τι είναι όμως το κούρεμα χρέους και τι διαφορά έχει από τη χρεοκοπία;

Κατ' αρχή, καλό είναι να έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι ήδη είμαστε σε τροχιά αναδιάρθρωσης χρέους. Τα νούμερα δε βγαίνουν και αυτό το γνωρίζει τόσο η κυβέρνηση όσο και οι δανειστές.

Γιατί δε βγαίνουν τα νούμερα Νικ;

Γιατί εξερχόμενοι από την τριετή προσαρμογή, η χώρα θα έχει εξωτερικό χρέος περίπου 149% ως ποσοστό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (περίπου 360 δισεκατομμύρια ευρώ). Θεωρητικά, απο το 2012 και μετά, θα πρέπει να παρουσιάζουμε πρωτογενές πλεόνασμα. Δηλαδή, μη υπολογιζομένων των τόκων εξυπηρέτησης του χρέους, τα έσοδα του κράτους, θα πρέπει να είναι περισσότερα από τις δαπάνες (υπολογίζονται κοντά στο αναιμικό 0.9% του ΑΕΠ το 2012). Αυτό σημαίνει ότι, από το 2012 και για τουλάχιστον 30 χρόνια, δε θα επιτρέπεται καμία δημοσιονομική παρέκκλιση. Σε απλά ελληνικά, είμαστε καταδικασμένοι να παρουσιάζουμε ετησίως, σεβαστό πρωτογενές πλεόνασμα, ώστε αυτό να χρησιμοποιείται αποκλειστικά στη μείωση του εξωτερικού χρέους ή του ρυθμού που αυτό αυξάνεται. Σύμφωνα με τις υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις της ελληνικής κυβέρνησης, το πρωτογενές πλεόνασμα κατά το έτος 2014, θα αγγίζει το 4.9% του τότε ΑΕΠ, ήτοι ~12 δισεκατομμύρια ευρώ. Για να προσεγγίσουμε τις προϋποθέσεις ένταξης στη νομισματική ένωση, που θέτει η συνθήκη του Μάαστριχτ (3% έλλειμμα και 60% εξωτερικό χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ), θα πρέπει από τα 360 δισεκατομμύρια ευρώ χρέους, να κατρακυλήσουμε στα ~144 δισεκατομμύρια ευρώ. Κάνοντας την αυθαίρετη παραδοχή ότι μας χαρίζονται για κάποιο λόγο οι τόκοι, χρειαζόμαστε 18 χρόνια, με πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης των 12 δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως. Μπορείς τώρα να προσθέσεις τους τόκους και να επανυπολογίσεις τα χρόνια.

Αντιλαμβάνεσαι ότι για να συμβούν όλα αυτά, σημαίνει ότι θα έχουμε πατάξει τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή και τη διαφθορά σε βαθμό εργαστηριακής ακρίβειας, ότι θα έχουμε ενσωματώσει μεγάλο κομμάτι της παραοικονομίας στην οικονομία, ότι θα έχουμε πατάξει ολοκληρωτικά τη γραφειοκρατεία ώστε να προσελκύσουμε ξένες επενδύσεις, οι οποίες θα απευθύνονται αποκλειστικά στην εξωτερική κατανάλωση, καθώς η εσωτερική θα έχει ισοπεδωθεί, ότι θα έχουμε αναθερμάνει την πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγή της χώρας, ότι θα υπάρχει πολιτική σταθερότητα και ότι ο ελληνικός λαός, σε καμία, μα καμία περίπτωση, δε θα εξεγερθεί.

Από τα ως άνω, συνάγεται το προφανές συμπέρασμα, ότι καμία από τις περικοπές που έγιναν, αλλά και αυτές που πρόκειται, ενδεχομένως, να γίνουν δεν πρόκειται να επιστραφεί, καθώς αυτό θα οδηγούσε σε υποτροπιασμό του χρέους.

Επειδή δεν είμαι αιθεροβάμων, και σε καμία περίπτωση δεν τρώω το κουτόχορτο που εντέχνως μας ταΐζει η κυβέρνηση και τα δημοσιογραφικά λιβανιστήρια της, πιστεύω ότι η πιο πραγματιστική, αλλά ταυτοχρόνως, δραματική λύση, είναι η αναδιάρθρωση χρέους. Τώρα συνειδητοποίησα το μέγεθος του προβλήματος! Μιλάμε δε σώζεται με τίποτα! Ωρε που πάμε;

Αφού συμφωνήσαμε ότι η αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας είναι ένα πολύ πιθανό ενδεχόμενο - ακόμα και σύμφωνα με τον υπουργό οικονομικών της Ρωσίας πλέον - ήρθε η στιγμή που όλοι περιμένατε, δηλαδή, να μάθετε πως ακριβώς γίνεται το κούρεμα.

Μεταξύ μας, ιδέα δεν έχω και φαντάζομαι ούτε και αυτοί που θα εμπλακούν (δανειστές και έλληνες αξιωματούχοι). Η χώρα μας έχει ιδιαιτερότητες, η βασικότερη των οποίων είναι ότι ανήκει σε μια νομισματική ένωση από την οποία τυπικά, δε μπορεί να εκδιωχθεί (δεν προβλέπεται από κανένα άρθρο της συνθήκης για την ευρωπαϊκή ένωση. Κάτι σα το ελληνικό δημόσιο. Άμα τρουπώσεις, τρούπωσες). Αυτό την καθιστά άκρως επικίνδυνη για τη σταθερότητα αυτής της ένωσης και κυρίως για το κύρος του ίδιου του νομίσματος, το οποίο θα πληγεί ανεπανόρθωτα. Αυτό πού μπορεί να γίνει, είναι, αφού η επικίνδυνη προς πτώχευση χώρα μπει σε ένα "καλούπι" δημοσιονομικής προσαρμογής (βλέπε Ελλάδα) ώστε να πάψει να έχει ελλείμματα, οδηγείται, σε μια ελεγχόμενη μορφή πτώχευσης, κατά την οποία, διαπραγματεύεται το σύνολο του χρέους, το χρόνο αποπληρωμής του, καθώς και τα επιτόκια δανεισμού, τα οποία θα είναι τόσο ευνοϊκότερα, όσο σταθερότερη είναι η οικονομική κατάσταση της, κατά το χρόνο διαπραγμάτευσης. Με αυτό τον τρόπο, αποφεύγεται η καθολική κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος, που είναι και ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της πλήρους χρεοκοπίας, και η επάνοδος στις αγορές γίνεται συντομότερα, ομαλότερα και με λιγότερο επαχθείς όρους.

Το αντίκτυπο πού θα έχει το κούρεμα χρέους στον κοινωνικό ιστό, με απλά λόγια, στην καθημερινότητα του πολίτη, είναι άγνωστα. Σκέψου ότι ένα ~30% του χρέους, θα παραγραφεί. Αν η Ελλάδα οδηγηθεί σε ελεγχόμενη πτώχευση το 2014, που το εξωτερικό χρέος θα ανέρχεται σε ~360 δισεκατομμύρια ευρώ, το 30% αυτού του ποσού είναι 108 δισεκατομμύρια ευρώ. Ένα ποσό διόλου ευκαταφρόνητο. Αν για 110, δανεικά, δισεκατομμύρια ευρώ, ισοπεδώνεται κάθε έννοια συνταγματικού δικαιώματος, για 108, παραγραφέντα, δισεκατομμύρια ευρώ, τι πρόκειται να συμβεί; Ειλικρινά, αναρωτιέμαι!

Source : katohikanea.blogspot

Με αφορμή την αυξανόμενη ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο

«Άμυνα» / «επίθεση» και στρατηγικό δόγμα

   Όσοι ασχολήθηκαν, έστω και στοιχειωδώς, με την σύγχρονη στρατηγική, είναι γνωστό πως η ανάλυση για την στρατιωτική ικανότητα «πρώτου πλήγματος» εντάσσεται στην προβληματική άμυνα / επίθεση και αμυντικό / επιθετικό στρατηγικό δόγμα. Το ζήτημα άμυνα / επίθεση, δεν αναφέρεται, κατ’ ανάγκη, σε πολιτικές επιδιώξεις επιθετικού χαρακτήρα. Όταν αναφέρεται στο στρατηγικό δόγμα ενός αμυνόμενου κράτους, σχετίζεται με την ανάγκη εξορθολογισμού των αμυντικών επιλογών με τρόπο που να καθιστά πιο αξιόπιστη, πιο εύρωστη και γι’ αυτό πιο αποτρεπτική την εθνική στρατηγική. 

   Η ανάπτυξη αμυντικών ή επιθετικών στρατιωτικών ικανοτήτων καθώς και του ανάλογου στρατηγικού δόγματος, μεταξύ άλλων,  σχετίζεται με 1) την μορφή της απειλής, δηλαδή τις πολιτικές και στρατιωτικές επιδιώξεις του επιτιθεμένου, 2) την διάταξη, δομή και ανάπτυξη των ενόπλων δυνάμεων του αντιπάλου, 3) το στρατηγικό δόγμα του αντιπάλου, 4) τις στρατιωτικές ανάγκες στην περίπτωση κάλυψης στόχων εκτός κρατικών συνόρων (προεκτεταμένη αποτροπή), 5) τις τεχνολογικές ικανότητες του αποτρέποντος και του αποτρεπομένου και 6) την ποσότητα / ποιότητα των οπλικών συστημάτων σ’ όλο το φάσμα της αντιπαράθεσης.

   Στην αποτροπή, έχουμε επιθετική (ή, προς το ορθότερο, αντεπιθετική) στρατηγική, όταν το αμυντικό δόγμα και η διάταξη των ενόπλων δυνάμεων αποσκοπεί, κατά κύριο λόγο, στην όσο το δυνατό πιο έγκαιρη (αμέσως πρίν ή αμέσως μετά την έναρξη των εχθροπραξιών ή κατά την διάρκεια μιας ενδεχομένης κλιμάκωσης) καταστροφή του κυρίως σώματος των ενόπλων δυνάμεων ή άλλων ζωτικών στόχων του αντιπάλου. Επίσης, ακόμη και εάν το αμυνόμενο κράτος ουδόλως  αποσκοπεί στην προσάρτηση εδαφών, ένα στρατηγικό δόγμα αντεπιθετικού χαρακτήρα, για διαπραγματευτικούς και μόνον λόγους, σχεδιάζει την κατάληψη εχθρικού εδάφους και την καταστροφή κάθε στόχου που θα αποδυναμώσει δραστικά την στρατιωτική ικανότητα του επιτιθεμένου. Ουσιαστικά, οποιοσδήποτε στόχος που αποδυναμώνει δραστικά την στρατιωτική ικανότητα του αντιπάλου και / ή πλήττει σημαντικούς στόχους εις βάθος εντός της επικράτειάς του θεωρείται επιθετικού ή αντεπιθετικού χαρακτήρα. Αντίστοιχα, «αμυντική» στρατηγική ή στρατηγική απόκρουσης έχουμε όταν, με δεδομένους τους περιορισμένους στρατιωτικούς στόχους του αντιπάλου, σκοπός είναι περισσότερο η προστασία της εδαφικής επικράτειας και λιγότερο η προέλαση ή η καταστροφή των ενόπλων δυνάμεων του αντιπάλου και η κατάληψη εχθρικού εδάφους. Συναφώς, είναι ένα πράγμα να αμυνθείς όταν δεχθείς επίθεση και άλλο πράγμα όταν οι αποτρεπτικοί σου στόχοι σε συνάρτηση με τους επιθετικούς στόχους του αντιπάλου δημιουργούν ανάγκη αποτρεπτικών ικανοτήτων αντεπίθεσης και ανταπόδωσης (ή ακόμη και «έγκαιρου» πρώτου κτυπήματος) εις βάθος εντός της επικράτειας του επιτιθεμένου καθώς και κατά στόχων που πλήττουν καίρια την στρατιωτική του ικανότητα.

   Το δίλημμα ανακύπτει επειδή, ακριβώς, είναι γνωστό πως η αποτροπή είναι τόσο ισχυρότερη όσο ο αποτρέπων είναι ικανός όχι μόνον να αμυνθεί στο έδαφός του αλλά και να αντεπιτεθεί ανταποδίδοντας καίριο κτύπημα κατά των ζωτικών ικανοτήτων του επιτιθέμενου. Δηλαδή, σ’ αυτή την περίπτωση - και μάλλον προς αυτή την κατεύθυνση οδηγεί το στρατιωτικό ανισοζύγιο Ελλάδας / Τουρκίας - το πιθανό κόστος του επιτιθέμενου πρέπει να είναι όχι μόνον η αποτυχία των επεκτατικών του επιδιώξεων αλλά επίσης, η αξιόπιστη ικανότητα αντεπιθετικών κτυπημάτων με βαρύτατες γι’ αυτόν συνέπειες. Βεβαίως, για τον αμυνόμενο / αποτρέποντα, το ιδανικό θα ήταν να είχε τόσο αμυντικές όσο και επιθετικές στρατιωτικές ικανότητες. Όμως, εάν για διάφορους λόγους - όπως στην περίπτωσή μας όπου η άγνοια και ο εφησυχασμός οδηγεί σε τρομακτικό ανισοζύγιο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας - η αποτροπή δίνει πλέον το προβάδισμα στις επιθετικού χαρακτήρα στρατιωτικές ικανότητες. Επιβάλλεται να τονισθεί η ευθύνη αυτών που στο παρελθόν υποστήριξαν την αποδυνάμωση της ελληνικής αποτρεπτικής ισχύος. Το αποτέλεσμα των θέσεων και ενεργειών τους μας οδήγησε στην σημερινή κατάσταση, όπου, ενδεχομένως, επιβάλλεται να καταφύγουμε στην λύση εσχάτης ανάγκης, δηλαδή στην ανάπτυξη επιθετικών στρατιωτικών ικανοτήτων στο πλαίσιο των αμυντικών πολιτικών μας στόχων. Για ευθύνες, κάποιος δεν έχει παρά να ανατρέξει στις συζητήσεις για τον αμυντικό προϋπολογισμό, ιδιαίτερα στην συζήτηση στην Βουλή τον Δεκέμβριο 1995, αλλά και σε μπουρδολογίες με μανδύα σοβαροφανών αναλύσεων που ρυπαίνουν τον δημόσιο διάλογο, κυρίως σε ορισμένα κυριακάτικα φύλλα. Σε κάθε περίπτωση, εάν η Ελλάδα δεν ακολουθούσε τον ολισθηρό δρόμο του κατευνασμού και του σχεδόν μονομερούς αφοπλισμού που ανέτρεψε την ισορροπία δυνάμεων που υπήρχε την δεκαετία του 1980, η Τουρκία, ουδόλως θα αποτολμούσε επιθετικά ατοπήματα και η σταθερότητα / ειρήνη θα ήταν σχεδόν δεδομένη. Σήμερα, με δεδομένο και αυξανόμενο το ανισοζύγιο, ενώ η ανάπτυξη αποτρεπτικών επιθετικών στρατιωτικών ικανοτήτων εκ μέρους μας είναι ίσως αναπόφευκτη, αυτό δημιουργεί μερικούς σοβαρούς κινδύνους. Δηλαδή, η εξισορρόπηση της δεδομένης πλέον Τουρκικής ικανότητας πρώτου κτυπήματος με ανάπτυξη Ελληνικών αντεπιθετικών στρατιωτικών ικανοτήτων, ενώ θα βελτιώνει την αποτρεπτική μας ικανότητα συνολικά θα αυξάνει ταυτόχρονα την αστάθεια σε περιπτώσεις κρίσεων. Στην τελευταία περίπτωση, τα κίνητρα των δύο πλευρών να κτυπήσουν πρώτοι θα αυξηθούν. Όμως, όπως θα εξηγηθεί στην συνέχεια, αυτή είναι μια παρωχημένη συζήτηση: H Τουρκική ικανότητα πρώτου κτυπήματος είναι ήδη γεγονός και η αστάθεια σε περίπτωση κρίσεως είναι δεδομένη, επειδή, ακριβώς, η Τουρκική υπεροχή σ’ όλα τα οπλικά συστήματα καθιστά δελεαστικό ένα Τουρκικό καταστροφικό πρώτο πλήγμα. Τα πάμπολλα casus belli των τελευταίων ετών είναι μια σημαντική επιβεβαίωση αυτής της θέσης που δεν έχουμε την πολυτέλεια να αγνοούμε. Ασφαλώς, δεν θα είχαμε εισέλθει σ’ αυτά τα διλήμματα, εάν εισακούονταν οι «ανησυχούντες», οι οποίοι, επι σειράν ετών προειδοποιούσαν για την ανάγκη ισορροπίας ως προϋπόθεσης ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή.

 Source : ifestosedu.gr

The EU program of " Eastern Partnership"

A two-day summit of Heads of State and Government of the member countries of the "Eastern Partnership" ended in Warsaw. It was attended by the leaders of the EU, presiding Poland, as well as Ukraine, Georgia, Armenia, Azerbaijan and Moldova. Representatives of Belarus were also invited to attend the event. Russia was not invited to the forum despite the fact that is the eastern neighbor of the EU.


The EU program "Eastern Partnership" was launched in 2009 on the initiative of Polish Foreign Minister Radoslaw Sikorski and Swedish Foreign Minister Carl Bildt. The countries of the Caucasus, Ukraine, Belarus and Moldova were invited to join. They were promised a large-scale economic aid, free trade zone with the European Union and easement of the visa regime. The first Forum of Heads of States of the "'partnership"' was held two and a half years ago in Prague.
As the crisis has deepened, the interest in the program of the EU has weakened. However, Poland that took the chairmanship of the Organization on July 1st, has announced that a summit of the "Eastern Partnership" was its priority. As a result, Warsaw will be attended by head of the European Commission Jose Manuel Barroso, President of the EU Herman Van Rompuy, and a cohort of Commissioners and prominent representatives of the leading states of Europe.

From the very start of the program a question was raised: what about Russia? In Moscow, many pointed to the fact that all other eastern neighbors were invited into the program, but for Russia. Naturally, a suspicion arose that the EU wanted to create its sphere of influence in the CIS, pushing Russia out. Evidently, there have been enough attempts to create a "sanitary cordon" around Russia.

What is the purpose of the "Eastern Partnership"? Does this event indicate the anti-Russian attitude of the European Union? Alexander Rahr, German political scientist, director of programs of Russia and CIS countries of the German Council on Foreign Relations, shared his comments in an interview with Pravda.ru. 

"How important is the "Eastern Partnership" in the EU foreign policy?"


"The Europeans are divided on this account. Some countries believe that the democratization of the countries of North Africa today is a more efficient project than the democratization of CIS countries. Today, within the EU there are many significant differences, including those of a probable Greek default, migration, and many more. The organization is in the midst of the most serious crisis in all the years of its existence. There is little money, and the world is talking about the inability of Europe to fight the crisis.

"The EU leaders must show solidarity in the matter of foreign policy. They have to show that Europe is capable of something. Poland played its role here as the presiding country. It needs to show that it can conduct foreign policy in the EU. There is no need to remind that the Poles have their interests in the CIS countries, especially Ukraine and Belarus."


"Russia is not involved in the "Eastern Partnership" and its representatives will not be attending Warsaw. To what extent will this agenda be aimed against Russia?"


"A number of countries (including Germany) wanted Russia to participate. Yet, if the countries of Eastern Europe would settle for that option, it would only happen under the terms of the West. Naturally, the Russian side could not be satisfied with this option. In addition, the commissioner for enlargement and neighborhood policy Stefan Fule made it clear that the EU intended to build new relations with its eastern neighbors. Europe is still able to export its democratic values, and it intends to be very active in this respect.

"It is hardly likely that the summit of the "Eastern Partnership" will result in a serious deterioration of the relations between Russia and the EU. However, the existence of a new round of confrontation between Russia and the EU should not be denied. Hard talks on this issue are yet to come."

"Despite the presence of the EU sanctions against the Belarusian leadership, its representatives were still invited to Warsaw. What happened to the statements that Lukashenko is "Europe's last dictator?"


"The EU is extremely concerned about the current situation in Belarus. Its economy is on the verge of collapse. Many Europeans are seriously worried that under such circumstances the country would lose its sovereignty and unite with Russia. Alexander Lukashenko has closed the doors of his republic to the Europeans. If he continues to refuse to engage in a dialogue, Europe will be ready to talk directly with Belarusian civil society and support something similar to the "orange" revolution in Minsk."

"What does the EU want from Ukraine?"

"The Europeans gave Ukraine a difficult choice: either it is with the EU, or is it with Russia. It is clear that for the Ukrainian leadership it is a very hard choice, because the vast majority of the population is in favor of closer ties with Russia. However, the Europeans are adamant. In addition, Viktor Yanukovych will be certainly told about the need to halt the prosecution of Yulia Tymoshenko. In Europe she is considered one of their own, and it is a political process. However, Russia does not want her to be imprisoned either, so Yanukovych is in a very difficult position.
 If there is no new association agreement between Ukraine and the EU by December, the union of Kiev with Europe could be in jeopardy. The dialogue on the abolition of visas for Ukrainians may be stalled. Ukrainian authorities need to do what they have to do by December, because then Poland's EU presidency ends. The new chairman will not have such interest in Ukraine. However, there are doubts that Ukraine will be invited to join the EU in the foreseeable future.

"What are the plans of the European Union in regard of the South Caucasus and Moldova?"


"The main interest of the EU in the Caucasus is related to the energy and transport routes. Today in Europe there is a mortal battle between lobbyists for the gas pipeline "Nabucco" and Russia's "South Stream". Both sides are extremely tough, and this circumstance cannot but affect the relations between Russia and the EU.

 As for Moldova, it is the only CIS country the European Union is willing to grant membership to. It is small and Western-oriented. The only issue is the presence of Russian peacekeepers in Transnistria that Russia does not want to withdraw. This is another stumbling block in the dialogue of the EU and Russia that will certainly be touched upon during the summit of the "Eastern Partnership".


Vadim Trukhachev
 Source :Pravda.Ru