Η οικονομική παράμετρος της κρίσης στο Κοσσυφοπέδιο

Του ΝΙΚΟΛΑ ΖΗΡΓΑΝΟΥ

Το φάντασμα της βίας στο Κοσσυφοπέδιο ξύπνησε και πάλι για να θυμίσει στην Ευρώπη ότι οι «παγωμένες» δίχως βιώσιμη και ειρηνική λύση συγκρούσεις θα επανέρχονται κατά βούληση, για να υπονομεύσουν την επίπλαστη σταθερότητα της περιοχής των δυτικών Βαλκανίων.

ΝΑΤΟϊκοί στρατιώτες άνοιξαν πυρ και με πραγματικά πυρά εναντίον των λιγοστών νεαρών σέρβων διαδηλωτών στα σύνορα βορείως της Μιτροβίτσας όπου κατοικεί η σερβική μειονότητα.  

Η κρίση των «μεθοριακών διαβάσεων» στο βόρειο Κόσοβο προκλήθηκε αρχικά από τους κοσοβάρους εθνικιστές της Πρίστινας που πίεσαν την όλο και πιο αδύναμη σερβική πλευρά να αποδεχθεί την αλβανική κυριαρχία και στο τελευταίο εναπομείναν έδαφος με σερβική πλειοψηφία πληθυσμού, βορείως της Μιτρόβιτσας.

Αρρωγός στην Πρίστινα βρέθηκε η ΝΑΤΟϊκή δύναμη που δεν δίστασε μέχρι και να κάνει χρήση πραγματικών πυρών κατά των λίγων νεαρών σέρβων διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν από σφαίρες τρία άτομα. Η άμεση ένοπλη ανάμειξη των ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων προκάλεσε τη Μόσχα που έσπευσε να ζητήσει μέσω του πρεσβευτή της στο ΝΑΤΟ, Ντιμίτρι Ρογκόζιν, να διεξαχθεί αντικειμενική έρευνα και τόνισε ότι «οι συνάδελφοί μου στο ΝΑΤΟ δεν αντιλαμβάνονται ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες της συμμετοχής τους στη διένεξη». Αργότερα, σε συνέντευξή του σε ρωσικό τηλεοπτικό σταθμό, ο Ρογκόζιν ανέβασε ακόμη πιο πολύ την κριτική του και είπε ότι «το ΝΑΤΟ προκαλεί νέα σύγκρουση στα Βαλκάνια».

Μπορεί η δήλωση Ρογκόζιν να είναι υπερβολική, όμως έχει πολιτική βαρύτητα, καθώς τους τελευταίους μήνες έχει αυξηθεί σε προκλητικό βαθμό η μονομέρεια της Δύσης υπέρ των Κοσοβάρων, παρά τις προσπάθειες της μεταρρυθμιστικής κυβέρνησης στο Βελιγράδι να βρεθεί μια ειρηνική λύση μέσω διαλόγου με την Πρίστινα και την πλήρη συμμόρφωση των Σέρβων με τις απαιτήσεις της διεθνούς κοινότητας για παράδοση στη Χάγη όλων των εγκληματιών πολέμου, των Ράτκο Μλάντιτς και Ζόραν Χάτζιτς συμπεριλαμβανομένων. Τελικά, οι Σέρβοι τούς παρέδωσαν όλους στο Διεθνές Δικαστήριο, αλλά την ίδια ώρα είδαν τη Δύση να στηρίζει την κοσοβαρική αδιαλλαξία, είδαν να κλείνουν τα νότια σύνορά τους προς τα δυτικά Βαλκάνια με το εμπάργκο που επέβαλαν οι Κοσοβάροι στα σερβικά προϊόντα και τους αλβανούς κατηγορούμενους για εγκλήματα πολέμου να χαίρουν προκλητικής ατιμωρησίας. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο πρωθυπουργός του Κοσόβου, Χασίμ Θάτσι, ανακοίνωσε ότι προτίθεται να στείλει στο σερβικό βόρειο Κόσοβο αλβανούς δικαστές για να επιβάλουν δικαιοσύνη!

Την ίδια ώρα, οι Αμερικανοί μπλοκάρουν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ το σερβικό αίτημα για διεξαγωγή αντικειμενικής ανεξάρτητης έρευνας για το εμπόριο οργάνων που, σύμφωνα με όλα τα στοιχεία και σχετική έρευνα του Συμβουλίου της Ευρώπης, διεξήγαγαν στελέχη του UCK και η κοσοβάρικη μαφία με την εμπλοκή του νυν πρωθυπουργού Χασίμ Θάτσι και άλλων υψηλόβαθμων στελεχών του κυβερνητικού κόμματος του Κοσόβου.

Στα μεθοριακά φυλάκια του Βορρά, δεν παίζεται μόνο ένα ιδιότυπο μπρα ντε φερ μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας, αλλά και ένα υπόγειο παιχνίδι που αφορά λαθρεμπόριο καυσίμων και αγαθών, αξίας πολλών εκατομυρίων ευρώ. Σε αυτό το παιχνίδι, που γίνεται με ελληνικής προέλευσης πετρέλαια, σερβικά αγαθά που ταξιδεύουν με εικονικά τιμολόγια και εικονικούς προορισμούς και δίνουν στους κατόχους τους τεράστιες φορο-απαλλαγές ή επιστροφές ΦΠΑ, συχνά η πολιτική καλύπτει το οργανωμένο έγκλημα ή και το οργανωμένο έγκλημα χρησιμοποιεί πολιτικό μανδύα για να πετύχει το στόχο του που είναι μόνο το κέρδος. Μέσα σε αυτό το περίπλοκο σκηνικό που αφορά τα συνοριακά φυλάκια στο Κοσσυφοπέδιο, έρχονται και οι εκλογές στη Σερβία για να περιπλέξουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

*Τα κόμματα στο Βελιγράδι λειτουργούν σαν να βρίσκονται σε προεκλογική περίοδο, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν συναινετικές αποφάσεις και μακροπρόθεσμοι σχεδιασμοί. Το Κόσοβο, από πρόβλημα παραβίασης της διεθνούς νομιμότητας μετατρέπεται σε εσωτερικό πρόβλημα που καθορίζει την πολιτική ατζέντα στο Βελιγράδι.
Source : http://www.enet.gr/

"Παιχνίδια" στην απογραφή πληθυσμού στα Σκόπια

Εν μέσω διαφωνιών, που επαναφέρουν τις μνήμες από τον εμφύλιο του 2001, ξεκίνησε το Σάββατο και θα ολοκληρωθεί στις 15 Οκτωβρίου, η απογραφή πληθυσμού στην ΠΓΔΜ.
Προηγήθηκε η παραίτηση της σλαβομακεδονικής καταγωγής επικεφαλής της Κρατικής Επιτροπής Απογραφής, Βέσνα Γιάνεφσκα, η οποία κατήγγειλε ότι τα αλβανικής και τουρκικής εθνικής καταγωγής μέλη της ΚΕΑ έχουν πρόθεση να φαλκιδεύσουν την απογραφή.

Λίγο αργότερα παραιτήθηκε και ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής, ο αλβανικής καταγωγής Αμπντουλμενάφ Μπετζέτι, εκφράζοντας την αμφιβολία του σχετικά με το εάν θα επιτραπεί να απογραφούν όλοι οι Αλβανοί της ΠΓΔΜ.

Είναι σαφές ότι οι δύο πλευρές, που έχουν υποχρεωθεί σε μια αναγκαστική συμβίωση, δεν έχουν αναπτύξει σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ τους και η απογραφή είναι πάντα μια καλή ευκαιρία για να αναδειχθούν οι εντάσεις (παράδειγμα η απογραφή στην Κύπρο και στην Αλβανία).

Εστία διένεξης αποτελούν και στην περίπτωση της ΠΓΔΜ οι (σκόπιμες) ασάφειες του σχετικού νόμου, κυρίως όσον αφορά στην απογραφή των Σκοπιανών της διασποράς.

Σύμφωνα με τον νόμο, μπορούν και αυτοί να απογραφούν, αλλά μόνο αν απουσιάζουν από τη χώρα λιγότερο από έναν χρόνο (διαφορετικά εντάσσονται στους αποδήμους), ενώ προβλέπεται η δυνατότητα να απογράφονται με μια δήλωση κάποιου συγγενούς τους!

Οι Αλβανοί από την πλευρά τους θεωρούν πως η διάταξη αυτή επιτρέπει την απογραφή και των Αλβανών μεταναστών που ζουν χρόνια στο εξωτερικό και έχουν εισέλθει στη χώρα στη διάρκεια του τελευταίου έτους, είτε για να επισκεφθούν συγγενείς τους, είτε για κάποιο άλλο λόγο και μετά επέστρεψαν και πάλι στον τόπο διαμονής τους, στο εξωτερικό.

Οι Σλαβομακεδόνες πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο θα φαλκίδευε την απογραφή, αφού είναι γνωστό ότι οι Αλβανοί μετανάστες, που είναι πολλοί περισσότεροι από τους Σλάβους, επισκέπτονται τουλάχιστον μια φορά τον χρόνο τους δικούς τους και επομένως μια τέτοια ερμηνεία της διάταξης θα οδηγούσε σε μαζική ένταξη στην απογραφή Αλβανών που στην χώρα έρχονται μόνο ως επισκέπτες.

Η παραιτηθείσα πρόεδρος δήλωσε πως μια τέτοια ερμηνεία του νόμου έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τα κριτήρια της Eurostat, η οποία προσφέρει τεχνική βοήθεια στην ΠΓΔΜ για την απογραφή του πληθυσμού.

Η τελευταία απογραφή πληθυσμού στην ΠΓΔΜ πραγματοποιήθηκε το 2002 και σύμφωνα με τα στοιχεία της, ο πληθυσμός της χώρας ανερχόταν περίπου σε 2.020.000.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2002, οι Σλαβομακεδόνες αποτελούν το 64,18% του πληθυσμού της ΠΓΔΜ, οι Αλβανοί ανέρχονται στο 25,17%, ενώ 3,85% είναι Τούρκοι, 2,66% Ρομά, 1,8% Σέρβοι, 0,85% Βόσνιοι και 0,5% Βλάχοι. Τα μέλη άλλων εθνοτικών ομάδων ανέρχονταν στο 1%.

Κατόπιν τούτου είναι βέβαιο ότι όλοι θα ήθελαν να επωφεληθούν για να ανεβάσουν τον πληθυσμό της κοινότητάς τους, ενώ οι Σλαβομακεδόνες βλέπουν μια σαφή απειλή και πρόθεση αλλοίωσης του αποτελέσματος από την πλευρά των Αλβανών.
Source : http://www.elzoni.gr/

" Χρυσό" μνημόνιο συνεργασίας Ελλάδας - Κατάρ

Δριμύτερο επιστρέφει το Κατάρ στη χώρα μας για επενδύσεις μετά την αποχώρησή του από τον Αστακό πριν από λίγο καιρό.

Αυτή τη φορά το Κατάρ «έκλεισε» συμφωνία στο Μέγαρο Μαξίμου για την είσοδο κεφαλαίων στην εταιρεία Μεταλλεία Χαλκιδικής «Ελληνικός Χρυσός».

Το απόγευμα του Σαββάτου ο πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου υποδέχτηκε στο Μαξίμου τον Εμίρη του Κατάρ Χαμάντ Μπιν Χαλίφα Αλ Θανί ο οποίος συνοδευόταν από τον πρωθυπουργό και υπουργός Εξωτερικών, Χαμάντ Μπιν Τζασίμ Μπιν Τζαμπίρ Αλ Θανί και οι υπογραφές «έπεσαν» λίγο μετά τις 7 το απόγευμα.

Η Qatar Holdings προχώρησε σήμερα στην υπογραφή συμφωνίας για την εξαγορά ποσοστού 10% από το συνολικό 25% που ελέγχει η εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός» στην European Goldfields και θα επενδύσει 600 εκατ. δολάρια στην εταιρεία.

Παπανδρέου: Μήνυμα εμπιστοσύνης η επένδυση του Κατάρ

Ο κ. Παπανδρέου επεσήμανε ότι η απόφαση αυτή του Κατάρ στέλνει ένα μήνυμα στη διεθνή κοινότητα και δείχνει την εμπιστοσύνη για αναπτυξιακές ευκαιρίες που δίνουν στην Ελλάδα οι μεταρρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση.

Ο κ. Παπανδρέου είχε συναντηθεί με τον εμίρη και τον περασμένο Ιούνιο. Η συνάντηση ήταν άτυπη και είχε πραγματοποιηθεί στον «Αστέρα» της Βουλιαγμένης, όπου διέμενε ο ηγέτης του εμιράτου.

Εμίρης: Η χώρα δεν έχει πολιτική ατζέντα


Από την πλευρά του ο εμίρης του Κατάρ τόνισε η χώρα του είναι μικρή και δεν έχει πολιτική ατζέντα πίσω από τις επενδύσεις που επιλέγει, ενώ αναφέρθηκε και στα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπισε πρόσφατα• «και εμείς περάσαμε δύσκολα, αλλά καταφέραμε και ανατρέψαμε αυτές τις καταστάσεις» είπε χαρακτηριστικά.


Εξέφρασε την εμπιστοσύνη του τόσο στη συνεργασία με τους Έλληνες όσο και στις μεταρρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση ενώ δήλωσε βέβαιος ότι το Κατάρ θα καταφέρει σύντομα να αυξήσει τις εξαγωγές σε φυσικό αέριο.

Σημειώνεται ότι η κυβέρνηση είχε υπογράψει το 2010 μνημόνιο συνεργασίας με το Κατάρ ύψος 5 δισ. ευρώ.

Το μνημόνιο συνεργασίας, μολονότι δεν είναι δεσμευτικό, δήλωσε την πρόθεση οικονομικής συνεργασίας σε μια σειρά από τομείς, συμπεριλαμβανομένης της ενέργειας.

Ωστόσο, μία από τις επενδύσεις η οποία επρόκειτο να πραγματοποιηθεί -αυτή στον Αστακό- ακυρώθηκε.

Τέλος, υπενθυμίζεται ότι επενδυτικός όμιλος από το Κατάρ συμμετέχει και στο νέο σχήμα που προκύπτει από τη συνένωση της Alpha με την Eurobank.
Source: dealnews.gr

Αντίδραση στον παγκόσμιο διατροφικό έλεγχο : Η περίπτωση της Ινδίας

Representing one of the most agriculturally bio-diverse nations in the world, India has become a primary target for biotechnology companies like Monsanto and Cargill to spread their genetically-modified (GM) crops into new markets. However, a recent France 24 report explains that the Indian government has decided to take an offensive approach against this attempted agricultural takeover by suing Monsanto for "biopiracy," accusing the company of stealing
India's indigenous plants in order to re-engineer them into patented varieties.
Brinjal, also known in Western nations as eggplant, is a native Indian crop for which there are roughly 2,500 different unique varieties. Millions of Indian farmers grow brinjal, which is used in a variety of Indian food dishes, and the country grows more than a quarter of the world's overall supply of the vegetable.
And in an attempt to capitalize on this popular crop, Monsanto has repeatedly tried to commercially market its own GM variety of brinjal called Bt brinjal. But massive public outcry against planned commercial approval of Monsanto's "frankencrop" variety in 2010 led to the government banning it for an indefinite period of time.
But Monsanto is still stealing native crops, including brinjal, and quietly working on GM varieties of them in test fields, which is a clear violation of India's Biological Diversity Act (BDA). So at the prompting of various farmers and activists in India, the Indian government, representing the first time in history a nation that has taken such action, has decided to sue Monsanto.
"This can send a different message to the big companies for violating the laws of the nation," said K.S. Sugara, Member Secretary of the Karnataka Biodiversity Board, to France 24 concerning the lawsuit. "It is not acceptable ... that the farmers in our communities are robbed of the advantage they should get from the indigenous varieties."
You can watch the full France 24 video report of India's lawsuit against Monsanto here:
http://www.france24.com/en/20110921-india-monsanto-gmo-brinjal-bio-piracy-biopiracy-steal-seeds-terminator-cotton-onion-melon-debt-suicide
Farmers and active members of the public in India have been some of the world's most outspoken opponents of Monsanto's attempted GM takeover of agriculture. Besides successfully overturning the attempted approval of Bt brinjal, these freedom fighters have also successfully destroyed several attempted Monsanto GM test fields.
Source : infognomonpolitics.gr

Ενα βήμα πρίν από μιά νέα παγκόσμια ύφεση

Βρισκόμαστε στο πιο επικίνδυνο στάδιο της διεθνούς οικονομικής κρίσης, που ξεκίνησε το 2007 και ουσιαστικά ποτέ δεν τελείωσε. Μετά το Σεπτέμβριο του 2008, στον απόηχο της πτώχευσης της Lehman Brothers, τα ανεπτυγμένα κράτη αλλά και μεγάλες αναπτυσσόμενες χώρες όπως η Κίνα έλαβαν γενναία και συντονισμένα μέτρα για την τόνωση της ζήτησης, αποτρέποντας τη μετατροπή της τραπεζικής κρίσης σε νέο κραχ στην πραγματική οικονομία.
Το αποτέλεσμα ήταν να επιδεινωθούν έντονα τα δημόσια οικονομικά των ανεπτυγμένων κρατών, τόσο λόγω της ύφεσης, που μειώνει τα κρατικά έσοδα και αυξάνει τις δαπάνες, όσο και λόγω της ανάγκης διάσωσης πολλών «συστημικά σημαντικών» χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.  Η ελπίδα των ιθυνόντων ήταν ότι τα πακέτα τόνωσης, σε συνδυασμό με την εξαιρετικά χαλαρή νομισματική πολιτική, θα επανέφεραν τις δυτικές οικονομίες σε τροχιά ταχείας ανάπτυξης – ότι, με άλλα λόγια, η ύφεση θα είχε σχήμα V, απότομης πτώσης ακολουθούμενης από δυναμική ανάκαμψη.  Έτσι, θα μπορούσαν σύντομα να αφαιρέσουν τα δημοσιονομικά στηρίγματα, ενισχύοντας περαιτέρω τα δημόσια οικονομικά, που θα είχαν ήδη βελτιωθεί θεαματικά από την επιστροφή της ανάπτυξης.

Μια ύφεση όχι σαν τις άλλες
Δυστυχώς, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι, γιατί η ύφεση του 2008-2009 δεν ήταν μία φυσιολογική ύφεση. Όπως εξηγούσαν σε ανάλυσή τους τον Ιανουάριο του 2009 για το National Bureau of Economic Research (NBER) οι Αμερικανοί οικονομολόγοι Κεν Ρόγκοφ και Κάρμεν Ράινχαρτ, τέτοιου είδους κρίσεις χρειάζονται πολύ περισσότερο καιρό για να ξεπεραστούν. Υπολογίζουν ότι ύστερα από τραπεζικές κρίσεις ο δείκτης της ανεργίας αυξάνεται επί περίπου 4 χρόνια, κατά 7% κατά μέσο όρο, το δημόσιο χρέος αυξάνεται κατά 86% και οι αξίες των ακινήτων μειώνονται κατά 35% σε διάστημα 6 χρόνων. Η διαδικασία απομόχλευσης –νοικοκυριών, τραπεζών, κρατών– δεν υπόκειται σε fast track.
Το αποτέλεσμα είναι σήμερα να υπάρχει στη Δύση κρίση κρατικού χρέους και η πραγματική οικονομία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού να απειλείται με νέα βουτιά στην ύφεση. Ο φαύλος κύκλος είναι σαφής: η αδυναμία της ιδιωτικής οικονομίας και των τραπεζών οδηγεί, στην καλύτερη περίπτωση, σε ασθμαίνουσα ανάκαμψη, η οποία καθιστά δυσοίωνες τις δημοσιονομικές προοπτικές. Η δημοσιονομική αυτή επιδείνωση δένει τα χέρια των κυβερνήσεων, που προχωρούν σε περικοπές και δεν στηρίζουν την ιδιωτική οικονομία, με αποτέλεσμα ο κίνδυνος μιας νέας ύφεσης να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα.

Δράμα χωρίς τέλος στην Ευρωζώνη
Εδώ πρέπει να θέσουμε κάποιες διαχωριστικές γραμμές. Υπάρχουν χώρες, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ελλάδα, που όντως δεν έχουν χώρο για επεκτατική δημοσιονομική πολιτική: τα επίπεδα κρατικής υπερχρέωσης είναι απαγορευτικά και η κατάσταση απαιτεί ουσιώδη δημοσιονομική εξυγίανση. Σε αυτή την κατηγορία πρέπει να συμπεριληφθεί και η Ιρλανδία, η απόφαση της κυβέρνησης της οποίας να επωμιστεί τα ιλιγγιώδη χρέη των ιδιωτικών τραπεζών έφερε το ιρλανδικό κράτος στο χείλος της χρεοκοπίας. (Η Ιρλανδία φυσικά, σε αντίθεση με την Ελλάδα, είχε ήδη θεσμοθετήσει πριν από την κρίση εκείνες τις διαρθρωτικές αλλαγές που κάνουν διεθνώς ανταγωνιστική μια οικονομία, οπότε ετοιμάζεται φέτος να βγει από την ύφεση και το μέλλον της φαντάζει πολύ πιο αισιόδοξο.)
Αν όμως κοιτάξουμε τις υπόλοιπες προβληματικές χώρες της Ευρωζώνης, ο βαθμός της λιτότητας που απαιτείται και το χρονοδιάγραμμα βάσει του οποίου αυτή θα επιβληθεί είναι πολύ πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα (ακόμα και για την Ελλάδα, με τα κολοσσιαία της προβλήματα, η θεραπεία-σοκ κάθε άλλο παρά θαύματα έχει κάνει). Αν η Ευρωζώνη είχε βρει τη θέληση να εγγυηθεί από κοινού για τα χρέη μελών της που αντιμετωπίζουν προβλήματα ρευστότητας αλλά όχι θέμα φερεγγυότητας, τότε, για παράδειγμα, η Πορτογαλία θα είχε αποφύγει το μνημόνιο και η Ισπανία και η Ιταλία δεν θα κινδύνευαν σήμερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών θα μπορούσαν να δανείζονται και να ξοδεύουν. Θα έπαιρναν μέτρα δημοσιονομικής και διαρθρωτικής εξυγίανσης, αλλά χωρίς την αφόρητη πίεση των αγορών, που οδηγεί σε λιτότητα τόσο σκληρή, που σαμποτάρει τους ίδιους της τους σκοπούς.
Επιπροσθέτως, σε όλα αυτά δεν συμπεριλαμβάνουμε τις δημοσιονομικά θωρακισμένες χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Γερμανία και η Ολλανδία, οι οποίες, παρ’ ότι έχουν τη δυνατότητα να λάβουν μέτρα τόνωσης της ζήτησης, επιλέγουν να ακολουθήσουν το δρόμο της δημοσιονομικής «αρετής». Έτσι, ενώ αυτοσυγχαίρονται για την προτεσταντική τους εγκράτεια,  η οικονομία της Ευρωζώνης βυθίζεται. 
Η ζοφερή αυτή κατάσταση, φυσικά, έχει φέρει ξανά στο προσκήνιο τους ισολογισμούς των ευρωπαϊκών τραπεζών που κατέχουν μεγάλο όγκο κρατικών ομολόγων της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Στις επόμενες εβδομάδες θα ενταθεί η μάχη μεταξύ των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης (ιδιαίτερα του Βορρά) και της ΕΚΤ. Κύρια αντικείμενα θα είναι το αν οι τράπεζες θα πρέπει να υποστούν μεγαλύτερες απώλειες στα ελληνικά τους ομόλογα, με την ΕΚΤ να τρέμει με το ενδεχόμενο, και το πώς και πότε θα απεμπλακεί η κεντρική τράπεζα από τον ημι-δημοσιονομικό ρόλο του δανειστή εσχάτου ανάγκης κρατών και τραπεζών.

Καταστροφική ασυνεννοησία στις ΗΠΑ
Εν τω μεταξύ, στις ΗΠΑ, όπου υπάρχει ενιαία διακυβέρνηση, δεν υπάρχει καμία συνεννόηση μεταξύ των διαφορετικών εξουσιών. Ο πρόεδρος Ομπάμα, που αναγνωρίζει ότι το αμερικανικό κράτος έχει τα δημοσιονομικά περιθώρια για ένα νέο πακέτο τόνωσης της ζήτησης, δεν θα μπορέσει να περάσει το νομοσχέδιο για την απασχόληση (ύψους 450 δισ. δολαρίων) που παρουσίασε πρόσφατα. Το Κογκρέσο, συγκεκριμένα η Βουλή των Αντιπροσώπων, που ελέγχεται από ένα ακραίων πεποιθήσεων Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, θα το μπλοκάρει, λόγω των αυξήσεων δαπανών που προτείνει και επειδή οι Ρεπουμπλικανοί αρνούνται την πρόταση του κ. Ομπάμα να καλυφθούν οι νέες αυτές δαπάνες με αύξηση φορολογίας στους πλουσιότερους Αμερικανούς. Με τις προκριματικές εκλογές για την προεδρία να ξεκινούν σε 4 μήνες, η προεκλογική ατμόσφαιρα θα δυσχεράνει ακόμα περισσότερο την εξεύρεση κοινά αποδεκτής λύσης. Σημειώνεται ότι, παρά τη μεγάλη αύξηση του δημόσιου χρέους στις ΗΠΑ την τελευταία δεκαετία και παρά την πρόσφατη υποβάθμιση από τη Standard & Poor’s, οι επενδυτές δεν μοιάζουν να φοβούνται ότι έπεται η χρεοκοπία της υπερδύναμης: την Παρασκευή τα δεκαετή ομόλογα του αμερικανικού Δημοσίου είχαν επιτόκιο μόλις 2,1%.
Ένα αποτέλεσμα του παρατεταμένου πολιτικού τέλματος στην Ουάσινγκτον είναι η αηδία της κοινής γνώμης με τους πολιτικούς να έχει φτάσει στο ζενίθ – από την ετήσια δημοσκόπηση του Gallup προέκυψε ότι το 81% των ερωτηθέντων δεν είναι ικανοποιημένο με τη διακυβέρνηση της χώρας, το υψηλότερο ποσοστό από το 1972, που τέθηκε για πρώτη φορά το ερώτημα. Το άλλο είναι ότι η εμπιστοσύνη των Αμερικανών καταναλωτών έχει πέσει σε χαμηλά διετίας και οικονομολόγοι όπως ο Ν. Ρουμπινί πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ ήδη βρίσκονται ξανά στα νύχια της ύφεσης
Source : citypress.gr

Σε εμπόλεμη κατάσταση η νοτιοανατολική Τουρκία

Τουλάχιστον δύο Τούρκοι στρατιώτες σκοτώθηκαν σε ενέδρα Κούρδων ενόπλων, αναφέρουν τα μέσα, την ώρα που σε όλη την νοτιοανατολική Τουρκία έχουν ενταθεί οι συγκρούσεις και κλιμακώνονται οι στρατιωτικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις.

Οι Κούρδοι αντάρτες τοποθέτησαν νάρκη σε δρόμο στην επαρχία Σιρνάκ από όπου διέρχονταν φάλαγγα στρατιωτικών οχημάτων αργά το βράδυ της Πέμπτης. Στη συνέχεια άνοιξαν πυρ και ακολούθησε ανταλλαγή πυροβολισμών και ανθρωποκυνηγητό, σκοτώνοντας τρία άτομα.

Πέντε στρατιώτες τραυματίστηκαν από την έκρηξη, σύμφωνα με τις επίσημες αναφορές, ενώ δύο από αυτούς υπέκυψαν στα τραύματα τους.

Πάντως, όπως υποστηρίζουν οι Κούρδοι οι νεκροί στρατιώτες είναι τρεις και οι τραυματίες πέντε.

Εντωμεταξύ σε επαρχίες της νοτιοανατολικής Τουρκίας συνεχίζονται οι επιχειρήσεις του στρατού κατά των Κούρδων ανταρτών.

Η στρατοχωροφυλακή διέταξε την Παρασκευή την υποχρεωτική και άμεση εκκένωση τεσσάρων χωριών στο όρος Κάτο που βρίσκεται στην επαρχία Χακάρι. Η επίσημη δικαιολογία είναι η προστασία των αμάχων από τις συνεχιζόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Στην περιοχή έχουν μετακινηθεί δεκάδες θωρακισμένα οχήματα μεταφοράς στρατιωτών.

Από τα μέσα του καλοκαιριού οι τουρκικές δυνάμεις έχουν εξαπολύσει επιχειρήσεις κατά των Κούρδων ανταρτών οι οποίοι την ίδια ώρα εξακολουθούν να πραγματοποιούν αιφνιδιαστικά επιθέσεις.

Η κατάσταση παραμένει τεταμένη χωρίς να λείπουν τα περιστατικά αψυχολόγητης βίας.

Στην επαρχία Μπινγκέλ, στρατιώτες πυροβόλησαν και τραυμάτισαν βαριά 30χρονη γυναίκα μητέρα επτά παιδιών γιατί δεν σταμάτησε το αυτοκίνητο της όταν της το ζήτησαν. Η κουρδικής καταγωγής γυναίκα δεν γνώριζε τουρκικά. Προ ημερών, σε ένα άλλο περιστατικό έγκυος οκτώ μηνών σκοτώθηκε από πυρά Τούρκων στρατιωτών, καταγγέλλουν φιλοκουρδικά μέσα.
Source : TA NEA

Αγορές κατά κρατών και δημοσίου, αυτοκρατορία κατά Ευρώπης

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Απερίγραπτη κακοφωνία και πολυλογία, διαρκείς αντιθέσεις, εμβαλωματικές λύσεις που καθιστούν δυσκολότερη την αντιμετώπιση των θεμελιωδών προβλημάτων της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, χαρακτηρίζουν ιδιαίτερα την ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ. Το επισημαίνει όλο και πιο έντονα το «κόμμα των συνταξιούχων», από τον πατριάρχη της γερμανικής Χριστιανοδημοκρατίας Χέλμουτ Κολ, που λέει ότι η Γερμανία δεν ξέρει τι θέλει και που πάει, έως τον Ντομινίκ Στρως-Καν, εκ των αρχιτεκτόνων πέρυσι του σχεδίου σκληρότατης λιτότητας στην Ελλάδα για τη σωτηρία της, που υποστηρίζει σήμερα ότι πρέπει να διαγραφούν τα ελληνικά χρέη.

Ντελόρ, Σμιτ, Σοάρες, Ζοσπέν, όλοι οι βετεράνοι σχεδόν έχουν βγει στα κάγκελλα και φωνάζουν στους διαδόχους τους «τι είναι αυτά που κάνετε». Ο πολιτικός τους λόγος όμως μένει χωρίς συνέπειες, όχι μόνο γιατί δεν υπάρχουν πολιτικές προσωπικότητες να αμφισβητήσουν την ορθοδοξία, αλλά και γιατί είναι, αυτός που είναι, ο βαθμός άμεσης εξάρτησης της τρέχουσας πολιτικής ελίτ από το χρήμα. Μόνο όταν σταματήσει αυτή η εξάρτηση, όταν δηλαδή συνταξιοδοτηθούν οι πολιτικοί, λένε ορισμένα από τα πράγματα που σκέφτονται, είναι όμως πια αργά.



Αγορές κατά κρατών και δημοσίου, αυτοκρατορία κατά Ευρώπης

Μέσα σε αυτή την απερίγραπτη σύγχυση, που εξασφαλίζει νέες και μεγαλύτερες κρίσεις, υπάρχουν ορισμένοι που όχι μόνο ξέρουν καλά τι θέλουν, αλλά και επιχαίρουν για την πορεία των πραγμάτων. «Πίσω από το ευρώ κρύβεται το ανιστόρητο όνειρο μιας ευρωπαϊκής υπερδύναμης…Το ευρωπαϊκό «υπερ-έθνος» είναι νεκρό, παρόλο που δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για το κοινό νόμισμα». Τάδε έφη η Wall Street Journal, κύριος εκφραστής της πιο ακραίας τάσης του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, αλλά και του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ, οπαδός της ακραίας νεοφιλελεύθερης-νεοσυντηρητικής ορθοδοξίας. Που δεν αντιστέκεται στον πειρασμό να αποκαλύψει το υποβόσκον αντιευρωπαϊκό μένος της προκειμένου να γιορτάσει, ίσως κάπως πρόωρα, τον θρίαμβο των δυνάμεων που εκπροσωπεί επί της Ευρώπης. Δυνάμεις που προφανώς πολύ θα ήθελαν να θάψουν για πάντα οποιαδήποτε ιδέα ευρωπαϊκής πολιτικής ενοποίησης και να δουν τα 27 σημερινά μέλη της ΕΕ, είτε απολύτως εγκλωβισμένα σε μια “φυλακή των αγορών”, είτε απομονωμένα και αλληλοανταγωνιζόμενα, Το «τέλος της Ευρώπης» συναγωνίζεται τώρα τη «χρεωκοπία της Ελλάδας», ως θέμα του συνεχιζόμενου «ψυχοδράματος» των διεθνών ΜΜΕ.

Αλλά οι φιλοδοξίες της Wall Street Journal δεν περιορίζονται στο θέμα της Ευρώπης, επεκτείνονται σε όλο τον δυτικό κόσμο. Αν ορισμένοι υπερπλούσιοι, σε ΗΠΑ και Ευρώπη, όπως ο Γουώρεν Μπάφετ, ανήσυχοι ίσως για εξελίξεις που μπορεί μακροχρόνια να τους απειλήσουν ως τάξη, ζητούν να φορολογούνται περισσότερο, για το όργανο της Wall Street και των τραπεζών, οι επερχόμενες κρίσεις και καταστροφές, όχι μόνο δεν συνιστούν πρόβλημα, αλλά αντίθετα, αποτελούν μια ιστορική ευκαιρία. Πιστό στο πνεύμα των “λενινιστών της αγοράς”, που τόσο εύστοχα συμβόλισε ο Μίλτον Φρήντμαν και τόσο εύγλωττα αποτυπώνει στο βιβλίο της «Το δόγμα του Σοκ» η Ναόμι Κλάιν, η Wall Street Journal προχωράει ένα βήμα παραπέρα, επιχαίροντας για τα σοκ και τις καταστροφές που θα έρθουν. Γιατί, όπως γράφει, «μόνο μετά από μια σειρά κρίσεων και ξεσπασμάτων πανικού…θα μπορέσει ο πολιτικός κόσμος να ασχοληθεί σοβαρά με το κοινωνικό κράτος που έχει καταστεί μη βιώσιμο με τη σημερινή του μορφή».

Αν για τη Wall Street Journal, η κρίση είναι μεγάλη ευκαιρία για την κατεδάφιση του ευρωπαϊκού και αμερικανικού κοινωνικού κράτους, για τον βρετανικό Economist, είναι επίσης μια ιστορική ευκαιρία για να πληγεί διεθνώς το κράτος, το δημόσιο, οι δημόσιοι υπάλληλοι και το συνδικαλιστικό τους κίνημα – και στην «ανάγκη» αυτή αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος του. Ακόμα πιο άμεσες, οι μεγάλες διεθνείς υπερτράπεζες, που κρύβονται πίσω από τον ευφημισμό του όρου “αγορές”, οργανώνουν κερδοσκοπικές επιθέσεις, προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι θα ικανοποιηθούν στο ακέραιο, ή τουλάχιστο στο μεγαλύτερο μέρος τους οι αξιώσεις τους από τα κράτη. «Πώς να σώσουμε τις ευρωπαϊκές τράπεζες», τιτλοφορεί η γαλλική Monde στην πρώτη της σελίδα, που εξηγεί τις επιθέσεις ως εξής: «οι χρηματιστικές αγορές επιχειρούν να σπρώξουν στα άκρα τα κράτη της ευρωζώνης, για να δώσουν επιτέλους μια αξιόπιστη λύση στην κρίση του κρατικού χρέους». Για τη Φιγκαρό, ίσως πρέπει να πάμε από την ιδέα της σωτηρίας των κρατών στην ιδέα της σωτηρίας των τραπεζών.

Δεν είναι μόνο η πίστη στο αντικρατικό, αντεργατικό, αντικοινωνικό credo του νεοφιλελευθερισμού που εξηγεί την αντεπίθεση της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος». Οι υπερτράπεζες ξέρουν πόσο τρωτές έχουν γίνει οι ίδιες, ακριβώς ως αποτέλεσμα της … επιτυχίας τους! Κατάφεραν να πετύχουν θεμελιώδεις απορρυθμίσεις την τελευταία δεκαετία, όπως την κατάργηση του διαχωρισμού επενδυτικών και αποταμιευτικών τραπεζών και την πλήρη απελευθέρωση της απολύτως αδιαφανούς αγοράς των παραγώγων. Μπόρεσαν έτσι να δημιουργήσουν την κολοσσιαία παγκόσμια φούσκα δημόσιου και ιδιωτικού χρέους, από την οποία άντλησαν τα τεράστια υπερκέρδη τους, υφαρπάζοντας ουσιαστικά από τα κράτη μέρος του εκδοτικού προνομίου χρήματος και στο κέντρο της τη φούσκα των ασφαλιστηρίων συμβολαίων, των παραγώγων προϊόντων. Τώρα η φούσκα σκάει και αν δεν σκάσει εις βάρος των κρατών και των κοινωνιών, θα σκάσει εις βάρος τους και θα απειλήσει την ίδια την ύπαρξή τους. Τον 2008 σέρνονταν στα πόδια κρατών και κρατικών τραπεζών για να σωθούν. Τώρα, αφού σώθηκαν, απειλούν να κατασπαράξουν αυτούς που τους έσωσαν. Το 2009 και το 2010 οι εκπρόσωποί τους πήγαιναν σαν «βρεγμένες γάτες» στο ετήσιο Φόρουμ του Νταβός.Το 2011 κύτταζαν αφ’ υψηλού τους πολιτικούς. Θέλουν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα ταυτόχρονα ως πειραματόζωο, ως αποδιοπομπαίο τράγο και ως «σφάγιο» προς επίδειξη.



Και οι ανεπαρκείς αντιδράσεις

Η δράση φέρνει βέβαια και αντίδραση. Κυρίως από τις πιο παραγωγικές δυνάμεις του κεφαλαίου, που δεν είναι διατεθειμένες να ακολουθήσουν τον ριζοσπαστισμό της «σχολής του Σικάγου», δεν επιθυμούν να εξοντώσουν οικονομικά τους αγοραστές των προϊόντων τους και δεν θέλουν να μπουν στην περιπέτεια των απερίγραπτων κοινωνικών και πολιτικών αναταραχών που, αναπόφευκτα εγκυμονεί η επίθεση του χρηματιστικού κεφαλαίου. Αν θέλετε να έχουμε εμφυλίους πολέμους στην καρδιά της Ευρώπης, τότε διώξτε την Ελλάδα από το ευρώ, «κραύγασε» προ ημερών ο πρόεδρος της επιτροπής κεφαλαιαγοράς της Γαλλίας. Πριν από μερικούς μήνες, όλοι οι σημαντικοί οικονομολόγοι επέμεναν στην ανάγκη και πρωταρχική προτεραιότητα της καταπολέμησης της κρίσης χρέους. Σήμερα, φιλελεύθεροι και νεοκεϋνσιανοί συμφωνούν στην προτεραιότητα τόνωσης της ζήτησης, έστω και αν αυτή η συμφωνία δεν οδηγεί μέχρι τώρα σε αλλαγή πολιτικής. Βεβαίως όμως, όπως κανείς δεν τετραγώνισε τον κύκλο, έτσι και κανείς δεν μπόρεσε να πατάει ταυτόχρονα γκάζι και φρένο. Οι κρατικές και κοινωνικές δαπάνες παραμένουν το κυριότερο αντικυκλικό και αναπτυξιακό μέτρο, τα ευρωπαϊκά κράτη και η ΕΕ επιμένουν όμως στην περικοπή τους, αδιαφορώντας για την παγκόσμια ύφεση που ήδη προκαλείται, επιβραδύνοντας ακόμα και τους δύο παγκόσμιους «πρωταθλητές», Γερμανία και Κίνα.

Οι ΗΠΑ δια του Τιμ Γκάιτνερ, ζητούν από τους Ευρωπαίους να ανοίξουν το πουγγί τους, χρηματοδοτώντας την ανάπτυξη. Η Γερμανία όμως δεν προτίθεται να διακινδυνεύσει τα πλεονάσματά της – ο κεϋνσιανισμός, αντίθετα με ότι πιστεύουν πολλοί οπαδοί του στις ΗΠΑ, προϋποθέτει και κάποια μορφή προστατευτισμού, αλλοιώς κινδυνεύει να δει κανείς τη ζήτηση που προσφέρει στην οικονομία του να μεταναστεύει, όπως και η παραγωγή. ‘Οσο για τη Γαλλία, πολύ θάθελε νάναι κεϋνσιανή, τρέμει όμως για τις τράπεζές της και φοβάται το κόστος δανεισμού, που θα χρειαζόταν για χρηματοδότηση της ανάπτυξης.

Ο Κρούγκμαν ζητάει επείγουσα αλλαγή προσανατολισμού οικονομικής πολιτικής με πλήρη αντιστροφή της λιτότητας από τις στήλες των Νιου Γιορκ Τάιμς, που, σε μια ανάλυσή τους για τη συμφωνία της 21 Ιουλίου υπογραμμίζουν ότι είναι πολύ καλύτερη για τις τράπεζες απότι για την Ελλάδα. Και γιατί, υποστηρίζουν, το κούρεμα είναι μηδαμινό, αλλά και κυρίως, γιατί το ελληνικό χρέος θα υπόκειται πλέον στο αγγλικό ή αμερικανικό δίκαιο, αφαιρώντας από την Ελλάδα το ισχυρότερο διαπραγματευτικό της χαρτί. Πάντως, από την ανάλυση του ξένου τύπου εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι η Αθήνα διαθέτει μια τρομερή ικανότητα ενόχλησης της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά και της γεωπολιτικής. Οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης στάσης πληρωμών θα ήταν τόσο σημαντικές, για να μη μιλήσουμε για έξοδο από το ευρώ θα ήταν παγκόσμιες και απολύτως δυσβάστακτες. Αυτό, θεωρητικά, δίνει τεράστιο περιθώριο στην Αθήνα να ζητήσει διορθώσεις, εφ’ όσον όμως απειλήσει αξιόπιστα. Αν δεν το πράξει, αναλαμβάνοντας βεβαίως και τα ρίσκα που αυτό συνεπάγεται, η τόσο θεωρητικά πλεονεκτική θέση της μετατρέπεται σε αφόρητα μειονεκτική. ‘Όπως όμως είπε ο κ. Σόιμπλε θα πάει η Αθήνα σε αναδιάρθρωση και κούρεμα είναι απόφαση της ίδιας.

Source : Konstnatakopoulos.blogspot.com