Ενα βήμα πρίν από μιά νέα παγκόσμια ύφεση

Βρισκόμαστε στο πιο επικίνδυνο στάδιο της διεθνούς οικονομικής κρίσης, που ξεκίνησε το 2007 και ουσιαστικά ποτέ δεν τελείωσε. Μετά το Σεπτέμβριο του 2008, στον απόηχο της πτώχευσης της Lehman Brothers, τα ανεπτυγμένα κράτη αλλά και μεγάλες αναπτυσσόμενες χώρες όπως η Κίνα έλαβαν γενναία και συντονισμένα μέτρα για την τόνωση της ζήτησης, αποτρέποντας τη μετατροπή της τραπεζικής κρίσης σε νέο κραχ στην πραγματική οικονομία.
Το αποτέλεσμα ήταν να επιδεινωθούν έντονα τα δημόσια οικονομικά των ανεπτυγμένων κρατών, τόσο λόγω της ύφεσης, που μειώνει τα κρατικά έσοδα και αυξάνει τις δαπάνες, όσο και λόγω της ανάγκης διάσωσης πολλών «συστημικά σημαντικών» χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.  Η ελπίδα των ιθυνόντων ήταν ότι τα πακέτα τόνωσης, σε συνδυασμό με την εξαιρετικά χαλαρή νομισματική πολιτική, θα επανέφεραν τις δυτικές οικονομίες σε τροχιά ταχείας ανάπτυξης – ότι, με άλλα λόγια, η ύφεση θα είχε σχήμα V, απότομης πτώσης ακολουθούμενης από δυναμική ανάκαμψη.  Έτσι, θα μπορούσαν σύντομα να αφαιρέσουν τα δημοσιονομικά στηρίγματα, ενισχύοντας περαιτέρω τα δημόσια οικονομικά, που θα είχαν ήδη βελτιωθεί θεαματικά από την επιστροφή της ανάπτυξης.

Μια ύφεση όχι σαν τις άλλες
Δυστυχώς, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι, γιατί η ύφεση του 2008-2009 δεν ήταν μία φυσιολογική ύφεση. Όπως εξηγούσαν σε ανάλυσή τους τον Ιανουάριο του 2009 για το National Bureau of Economic Research (NBER) οι Αμερικανοί οικονομολόγοι Κεν Ρόγκοφ και Κάρμεν Ράινχαρτ, τέτοιου είδους κρίσεις χρειάζονται πολύ περισσότερο καιρό για να ξεπεραστούν. Υπολογίζουν ότι ύστερα από τραπεζικές κρίσεις ο δείκτης της ανεργίας αυξάνεται επί περίπου 4 χρόνια, κατά 7% κατά μέσο όρο, το δημόσιο χρέος αυξάνεται κατά 86% και οι αξίες των ακινήτων μειώνονται κατά 35% σε διάστημα 6 χρόνων. Η διαδικασία απομόχλευσης –νοικοκυριών, τραπεζών, κρατών– δεν υπόκειται σε fast track.
Το αποτέλεσμα είναι σήμερα να υπάρχει στη Δύση κρίση κρατικού χρέους και η πραγματική οικονομία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού να απειλείται με νέα βουτιά στην ύφεση. Ο φαύλος κύκλος είναι σαφής: η αδυναμία της ιδιωτικής οικονομίας και των τραπεζών οδηγεί, στην καλύτερη περίπτωση, σε ασθμαίνουσα ανάκαμψη, η οποία καθιστά δυσοίωνες τις δημοσιονομικές προοπτικές. Η δημοσιονομική αυτή επιδείνωση δένει τα χέρια των κυβερνήσεων, που προχωρούν σε περικοπές και δεν στηρίζουν την ιδιωτική οικονομία, με αποτέλεσμα ο κίνδυνος μιας νέας ύφεσης να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα.

Δράμα χωρίς τέλος στην Ευρωζώνη
Εδώ πρέπει να θέσουμε κάποιες διαχωριστικές γραμμές. Υπάρχουν χώρες, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ελλάδα, που όντως δεν έχουν χώρο για επεκτατική δημοσιονομική πολιτική: τα επίπεδα κρατικής υπερχρέωσης είναι απαγορευτικά και η κατάσταση απαιτεί ουσιώδη δημοσιονομική εξυγίανση. Σε αυτή την κατηγορία πρέπει να συμπεριληφθεί και η Ιρλανδία, η απόφαση της κυβέρνησης της οποίας να επωμιστεί τα ιλιγγιώδη χρέη των ιδιωτικών τραπεζών έφερε το ιρλανδικό κράτος στο χείλος της χρεοκοπίας. (Η Ιρλανδία φυσικά, σε αντίθεση με την Ελλάδα, είχε ήδη θεσμοθετήσει πριν από την κρίση εκείνες τις διαρθρωτικές αλλαγές που κάνουν διεθνώς ανταγωνιστική μια οικονομία, οπότε ετοιμάζεται φέτος να βγει από την ύφεση και το μέλλον της φαντάζει πολύ πιο αισιόδοξο.)
Αν όμως κοιτάξουμε τις υπόλοιπες προβληματικές χώρες της Ευρωζώνης, ο βαθμός της λιτότητας που απαιτείται και το χρονοδιάγραμμα βάσει του οποίου αυτή θα επιβληθεί είναι πολύ πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα (ακόμα και για την Ελλάδα, με τα κολοσσιαία της προβλήματα, η θεραπεία-σοκ κάθε άλλο παρά θαύματα έχει κάνει). Αν η Ευρωζώνη είχε βρει τη θέληση να εγγυηθεί από κοινού για τα χρέη μελών της που αντιμετωπίζουν προβλήματα ρευστότητας αλλά όχι θέμα φερεγγυότητας, τότε, για παράδειγμα, η Πορτογαλία θα είχε αποφύγει το μνημόνιο και η Ισπανία και η Ιταλία δεν θα κινδύνευαν σήμερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών θα μπορούσαν να δανείζονται και να ξοδεύουν. Θα έπαιρναν μέτρα δημοσιονομικής και διαρθρωτικής εξυγίανσης, αλλά χωρίς την αφόρητη πίεση των αγορών, που οδηγεί σε λιτότητα τόσο σκληρή, που σαμποτάρει τους ίδιους της τους σκοπούς.
Επιπροσθέτως, σε όλα αυτά δεν συμπεριλαμβάνουμε τις δημοσιονομικά θωρακισμένες χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Γερμανία και η Ολλανδία, οι οποίες, παρ’ ότι έχουν τη δυνατότητα να λάβουν μέτρα τόνωσης της ζήτησης, επιλέγουν να ακολουθήσουν το δρόμο της δημοσιονομικής «αρετής». Έτσι, ενώ αυτοσυγχαίρονται για την προτεσταντική τους εγκράτεια,  η οικονομία της Ευρωζώνης βυθίζεται. 
Η ζοφερή αυτή κατάσταση, φυσικά, έχει φέρει ξανά στο προσκήνιο τους ισολογισμούς των ευρωπαϊκών τραπεζών που κατέχουν μεγάλο όγκο κρατικών ομολόγων της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Στις επόμενες εβδομάδες θα ενταθεί η μάχη μεταξύ των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης (ιδιαίτερα του Βορρά) και της ΕΚΤ. Κύρια αντικείμενα θα είναι το αν οι τράπεζες θα πρέπει να υποστούν μεγαλύτερες απώλειες στα ελληνικά τους ομόλογα, με την ΕΚΤ να τρέμει με το ενδεχόμενο, και το πώς και πότε θα απεμπλακεί η κεντρική τράπεζα από τον ημι-δημοσιονομικό ρόλο του δανειστή εσχάτου ανάγκης κρατών και τραπεζών.

Καταστροφική ασυνεννοησία στις ΗΠΑ
Εν τω μεταξύ, στις ΗΠΑ, όπου υπάρχει ενιαία διακυβέρνηση, δεν υπάρχει καμία συνεννόηση μεταξύ των διαφορετικών εξουσιών. Ο πρόεδρος Ομπάμα, που αναγνωρίζει ότι το αμερικανικό κράτος έχει τα δημοσιονομικά περιθώρια για ένα νέο πακέτο τόνωσης της ζήτησης, δεν θα μπορέσει να περάσει το νομοσχέδιο για την απασχόληση (ύψους 450 δισ. δολαρίων) που παρουσίασε πρόσφατα. Το Κογκρέσο, συγκεκριμένα η Βουλή των Αντιπροσώπων, που ελέγχεται από ένα ακραίων πεποιθήσεων Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, θα το μπλοκάρει, λόγω των αυξήσεων δαπανών που προτείνει και επειδή οι Ρεπουμπλικανοί αρνούνται την πρόταση του κ. Ομπάμα να καλυφθούν οι νέες αυτές δαπάνες με αύξηση φορολογίας στους πλουσιότερους Αμερικανούς. Με τις προκριματικές εκλογές για την προεδρία να ξεκινούν σε 4 μήνες, η προεκλογική ατμόσφαιρα θα δυσχεράνει ακόμα περισσότερο την εξεύρεση κοινά αποδεκτής λύσης. Σημειώνεται ότι, παρά τη μεγάλη αύξηση του δημόσιου χρέους στις ΗΠΑ την τελευταία δεκαετία και παρά την πρόσφατη υποβάθμιση από τη Standard & Poor’s, οι επενδυτές δεν μοιάζουν να φοβούνται ότι έπεται η χρεοκοπία της υπερδύναμης: την Παρασκευή τα δεκαετή ομόλογα του αμερικανικού Δημοσίου είχαν επιτόκιο μόλις 2,1%.
Ένα αποτέλεσμα του παρατεταμένου πολιτικού τέλματος στην Ουάσινγκτον είναι η αηδία της κοινής γνώμης με τους πολιτικούς να έχει φτάσει στο ζενίθ – από την ετήσια δημοσκόπηση του Gallup προέκυψε ότι το 81% των ερωτηθέντων δεν είναι ικανοποιημένο με τη διακυβέρνηση της χώρας, το υψηλότερο ποσοστό από το 1972, που τέθηκε για πρώτη φορά το ερώτημα. Το άλλο είναι ότι η εμπιστοσύνη των Αμερικανών καταναλωτών έχει πέσει σε χαμηλά διετίας και οικονομολόγοι όπως ο Ν. Ρουμπινί πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ ήδη βρίσκονται ξανά στα νύχια της ύφεσης
Source : citypress.gr

Σε εμπόλεμη κατάσταση η νοτιοανατολική Τουρκία

Τουλάχιστον δύο Τούρκοι στρατιώτες σκοτώθηκαν σε ενέδρα Κούρδων ενόπλων, αναφέρουν τα μέσα, την ώρα που σε όλη την νοτιοανατολική Τουρκία έχουν ενταθεί οι συγκρούσεις και κλιμακώνονται οι στρατιωτικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις.

Οι Κούρδοι αντάρτες τοποθέτησαν νάρκη σε δρόμο στην επαρχία Σιρνάκ από όπου διέρχονταν φάλαγγα στρατιωτικών οχημάτων αργά το βράδυ της Πέμπτης. Στη συνέχεια άνοιξαν πυρ και ακολούθησε ανταλλαγή πυροβολισμών και ανθρωποκυνηγητό, σκοτώνοντας τρία άτομα.

Πέντε στρατιώτες τραυματίστηκαν από την έκρηξη, σύμφωνα με τις επίσημες αναφορές, ενώ δύο από αυτούς υπέκυψαν στα τραύματα τους.

Πάντως, όπως υποστηρίζουν οι Κούρδοι οι νεκροί στρατιώτες είναι τρεις και οι τραυματίες πέντε.

Εντωμεταξύ σε επαρχίες της νοτιοανατολικής Τουρκίας συνεχίζονται οι επιχειρήσεις του στρατού κατά των Κούρδων ανταρτών.

Η στρατοχωροφυλακή διέταξε την Παρασκευή την υποχρεωτική και άμεση εκκένωση τεσσάρων χωριών στο όρος Κάτο που βρίσκεται στην επαρχία Χακάρι. Η επίσημη δικαιολογία είναι η προστασία των αμάχων από τις συνεχιζόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Στην περιοχή έχουν μετακινηθεί δεκάδες θωρακισμένα οχήματα μεταφοράς στρατιωτών.

Από τα μέσα του καλοκαιριού οι τουρκικές δυνάμεις έχουν εξαπολύσει επιχειρήσεις κατά των Κούρδων ανταρτών οι οποίοι την ίδια ώρα εξακολουθούν να πραγματοποιούν αιφνιδιαστικά επιθέσεις.

Η κατάσταση παραμένει τεταμένη χωρίς να λείπουν τα περιστατικά αψυχολόγητης βίας.

Στην επαρχία Μπινγκέλ, στρατιώτες πυροβόλησαν και τραυμάτισαν βαριά 30χρονη γυναίκα μητέρα επτά παιδιών γιατί δεν σταμάτησε το αυτοκίνητο της όταν της το ζήτησαν. Η κουρδικής καταγωγής γυναίκα δεν γνώριζε τουρκικά. Προ ημερών, σε ένα άλλο περιστατικό έγκυος οκτώ μηνών σκοτώθηκε από πυρά Τούρκων στρατιωτών, καταγγέλλουν φιλοκουρδικά μέσα.
Source : TA NEA

Αγορές κατά κρατών και δημοσίου, αυτοκρατορία κατά Ευρώπης

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Απερίγραπτη κακοφωνία και πολυλογία, διαρκείς αντιθέσεις, εμβαλωματικές λύσεις που καθιστούν δυσκολότερη την αντιμετώπιση των θεμελιωδών προβλημάτων της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, χαρακτηρίζουν ιδιαίτερα την ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ. Το επισημαίνει όλο και πιο έντονα το «κόμμα των συνταξιούχων», από τον πατριάρχη της γερμανικής Χριστιανοδημοκρατίας Χέλμουτ Κολ, που λέει ότι η Γερμανία δεν ξέρει τι θέλει και που πάει, έως τον Ντομινίκ Στρως-Καν, εκ των αρχιτεκτόνων πέρυσι του σχεδίου σκληρότατης λιτότητας στην Ελλάδα για τη σωτηρία της, που υποστηρίζει σήμερα ότι πρέπει να διαγραφούν τα ελληνικά χρέη.

Ντελόρ, Σμιτ, Σοάρες, Ζοσπέν, όλοι οι βετεράνοι σχεδόν έχουν βγει στα κάγκελλα και φωνάζουν στους διαδόχους τους «τι είναι αυτά που κάνετε». Ο πολιτικός τους λόγος όμως μένει χωρίς συνέπειες, όχι μόνο γιατί δεν υπάρχουν πολιτικές προσωπικότητες να αμφισβητήσουν την ορθοδοξία, αλλά και γιατί είναι, αυτός που είναι, ο βαθμός άμεσης εξάρτησης της τρέχουσας πολιτικής ελίτ από το χρήμα. Μόνο όταν σταματήσει αυτή η εξάρτηση, όταν δηλαδή συνταξιοδοτηθούν οι πολιτικοί, λένε ορισμένα από τα πράγματα που σκέφτονται, είναι όμως πια αργά.



Αγορές κατά κρατών και δημοσίου, αυτοκρατορία κατά Ευρώπης

Μέσα σε αυτή την απερίγραπτη σύγχυση, που εξασφαλίζει νέες και μεγαλύτερες κρίσεις, υπάρχουν ορισμένοι που όχι μόνο ξέρουν καλά τι θέλουν, αλλά και επιχαίρουν για την πορεία των πραγμάτων. «Πίσω από το ευρώ κρύβεται το ανιστόρητο όνειρο μιας ευρωπαϊκής υπερδύναμης…Το ευρωπαϊκό «υπερ-έθνος» είναι νεκρό, παρόλο που δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για το κοινό νόμισμα». Τάδε έφη η Wall Street Journal, κύριος εκφραστής της πιο ακραίας τάσης του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, αλλά και του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ, οπαδός της ακραίας νεοφιλελεύθερης-νεοσυντηρητικής ορθοδοξίας. Που δεν αντιστέκεται στον πειρασμό να αποκαλύψει το υποβόσκον αντιευρωπαϊκό μένος της προκειμένου να γιορτάσει, ίσως κάπως πρόωρα, τον θρίαμβο των δυνάμεων που εκπροσωπεί επί της Ευρώπης. Δυνάμεις που προφανώς πολύ θα ήθελαν να θάψουν για πάντα οποιαδήποτε ιδέα ευρωπαϊκής πολιτικής ενοποίησης και να δουν τα 27 σημερινά μέλη της ΕΕ, είτε απολύτως εγκλωβισμένα σε μια “φυλακή των αγορών”, είτε απομονωμένα και αλληλοανταγωνιζόμενα, Το «τέλος της Ευρώπης» συναγωνίζεται τώρα τη «χρεωκοπία της Ελλάδας», ως θέμα του συνεχιζόμενου «ψυχοδράματος» των διεθνών ΜΜΕ.

Αλλά οι φιλοδοξίες της Wall Street Journal δεν περιορίζονται στο θέμα της Ευρώπης, επεκτείνονται σε όλο τον δυτικό κόσμο. Αν ορισμένοι υπερπλούσιοι, σε ΗΠΑ και Ευρώπη, όπως ο Γουώρεν Μπάφετ, ανήσυχοι ίσως για εξελίξεις που μπορεί μακροχρόνια να τους απειλήσουν ως τάξη, ζητούν να φορολογούνται περισσότερο, για το όργανο της Wall Street και των τραπεζών, οι επερχόμενες κρίσεις και καταστροφές, όχι μόνο δεν συνιστούν πρόβλημα, αλλά αντίθετα, αποτελούν μια ιστορική ευκαιρία. Πιστό στο πνεύμα των “λενινιστών της αγοράς”, που τόσο εύστοχα συμβόλισε ο Μίλτον Φρήντμαν και τόσο εύγλωττα αποτυπώνει στο βιβλίο της «Το δόγμα του Σοκ» η Ναόμι Κλάιν, η Wall Street Journal προχωράει ένα βήμα παραπέρα, επιχαίροντας για τα σοκ και τις καταστροφές που θα έρθουν. Γιατί, όπως γράφει, «μόνο μετά από μια σειρά κρίσεων και ξεσπασμάτων πανικού…θα μπορέσει ο πολιτικός κόσμος να ασχοληθεί σοβαρά με το κοινωνικό κράτος που έχει καταστεί μη βιώσιμο με τη σημερινή του μορφή».

Αν για τη Wall Street Journal, η κρίση είναι μεγάλη ευκαιρία για την κατεδάφιση του ευρωπαϊκού και αμερικανικού κοινωνικού κράτους, για τον βρετανικό Economist, είναι επίσης μια ιστορική ευκαιρία για να πληγεί διεθνώς το κράτος, το δημόσιο, οι δημόσιοι υπάλληλοι και το συνδικαλιστικό τους κίνημα – και στην «ανάγκη» αυτή αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος του. Ακόμα πιο άμεσες, οι μεγάλες διεθνείς υπερτράπεζες, που κρύβονται πίσω από τον ευφημισμό του όρου “αγορές”, οργανώνουν κερδοσκοπικές επιθέσεις, προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι θα ικανοποιηθούν στο ακέραιο, ή τουλάχιστο στο μεγαλύτερο μέρος τους οι αξιώσεις τους από τα κράτη. «Πώς να σώσουμε τις ευρωπαϊκές τράπεζες», τιτλοφορεί η γαλλική Monde στην πρώτη της σελίδα, που εξηγεί τις επιθέσεις ως εξής: «οι χρηματιστικές αγορές επιχειρούν να σπρώξουν στα άκρα τα κράτη της ευρωζώνης, για να δώσουν επιτέλους μια αξιόπιστη λύση στην κρίση του κρατικού χρέους». Για τη Φιγκαρό, ίσως πρέπει να πάμε από την ιδέα της σωτηρίας των κρατών στην ιδέα της σωτηρίας των τραπεζών.

Δεν είναι μόνο η πίστη στο αντικρατικό, αντεργατικό, αντικοινωνικό credo του νεοφιλελευθερισμού που εξηγεί την αντεπίθεση της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος». Οι υπερτράπεζες ξέρουν πόσο τρωτές έχουν γίνει οι ίδιες, ακριβώς ως αποτέλεσμα της … επιτυχίας τους! Κατάφεραν να πετύχουν θεμελιώδεις απορρυθμίσεις την τελευταία δεκαετία, όπως την κατάργηση του διαχωρισμού επενδυτικών και αποταμιευτικών τραπεζών και την πλήρη απελευθέρωση της απολύτως αδιαφανούς αγοράς των παραγώγων. Μπόρεσαν έτσι να δημιουργήσουν την κολοσσιαία παγκόσμια φούσκα δημόσιου και ιδιωτικού χρέους, από την οποία άντλησαν τα τεράστια υπερκέρδη τους, υφαρπάζοντας ουσιαστικά από τα κράτη μέρος του εκδοτικού προνομίου χρήματος και στο κέντρο της τη φούσκα των ασφαλιστηρίων συμβολαίων, των παραγώγων προϊόντων. Τώρα η φούσκα σκάει και αν δεν σκάσει εις βάρος των κρατών και των κοινωνιών, θα σκάσει εις βάρος τους και θα απειλήσει την ίδια την ύπαρξή τους. Τον 2008 σέρνονταν στα πόδια κρατών και κρατικών τραπεζών για να σωθούν. Τώρα, αφού σώθηκαν, απειλούν να κατασπαράξουν αυτούς που τους έσωσαν. Το 2009 και το 2010 οι εκπρόσωποί τους πήγαιναν σαν «βρεγμένες γάτες» στο ετήσιο Φόρουμ του Νταβός.Το 2011 κύτταζαν αφ’ υψηλού τους πολιτικούς. Θέλουν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα ταυτόχρονα ως πειραματόζωο, ως αποδιοπομπαίο τράγο και ως «σφάγιο» προς επίδειξη.



Και οι ανεπαρκείς αντιδράσεις

Η δράση φέρνει βέβαια και αντίδραση. Κυρίως από τις πιο παραγωγικές δυνάμεις του κεφαλαίου, που δεν είναι διατεθειμένες να ακολουθήσουν τον ριζοσπαστισμό της «σχολής του Σικάγου», δεν επιθυμούν να εξοντώσουν οικονομικά τους αγοραστές των προϊόντων τους και δεν θέλουν να μπουν στην περιπέτεια των απερίγραπτων κοινωνικών και πολιτικών αναταραχών που, αναπόφευκτα εγκυμονεί η επίθεση του χρηματιστικού κεφαλαίου. Αν θέλετε να έχουμε εμφυλίους πολέμους στην καρδιά της Ευρώπης, τότε διώξτε την Ελλάδα από το ευρώ, «κραύγασε» προ ημερών ο πρόεδρος της επιτροπής κεφαλαιαγοράς της Γαλλίας. Πριν από μερικούς μήνες, όλοι οι σημαντικοί οικονομολόγοι επέμεναν στην ανάγκη και πρωταρχική προτεραιότητα της καταπολέμησης της κρίσης χρέους. Σήμερα, φιλελεύθεροι και νεοκεϋνσιανοί συμφωνούν στην προτεραιότητα τόνωσης της ζήτησης, έστω και αν αυτή η συμφωνία δεν οδηγεί μέχρι τώρα σε αλλαγή πολιτικής. Βεβαίως όμως, όπως κανείς δεν τετραγώνισε τον κύκλο, έτσι και κανείς δεν μπόρεσε να πατάει ταυτόχρονα γκάζι και φρένο. Οι κρατικές και κοινωνικές δαπάνες παραμένουν το κυριότερο αντικυκλικό και αναπτυξιακό μέτρο, τα ευρωπαϊκά κράτη και η ΕΕ επιμένουν όμως στην περικοπή τους, αδιαφορώντας για την παγκόσμια ύφεση που ήδη προκαλείται, επιβραδύνοντας ακόμα και τους δύο παγκόσμιους «πρωταθλητές», Γερμανία και Κίνα.

Οι ΗΠΑ δια του Τιμ Γκάιτνερ, ζητούν από τους Ευρωπαίους να ανοίξουν το πουγγί τους, χρηματοδοτώντας την ανάπτυξη. Η Γερμανία όμως δεν προτίθεται να διακινδυνεύσει τα πλεονάσματά της – ο κεϋνσιανισμός, αντίθετα με ότι πιστεύουν πολλοί οπαδοί του στις ΗΠΑ, προϋποθέτει και κάποια μορφή προστατευτισμού, αλλοιώς κινδυνεύει να δει κανείς τη ζήτηση που προσφέρει στην οικονομία του να μεταναστεύει, όπως και η παραγωγή. ‘Οσο για τη Γαλλία, πολύ θάθελε νάναι κεϋνσιανή, τρέμει όμως για τις τράπεζές της και φοβάται το κόστος δανεισμού, που θα χρειαζόταν για χρηματοδότηση της ανάπτυξης.

Ο Κρούγκμαν ζητάει επείγουσα αλλαγή προσανατολισμού οικονομικής πολιτικής με πλήρη αντιστροφή της λιτότητας από τις στήλες των Νιου Γιορκ Τάιμς, που, σε μια ανάλυσή τους για τη συμφωνία της 21 Ιουλίου υπογραμμίζουν ότι είναι πολύ καλύτερη για τις τράπεζες απότι για την Ελλάδα. Και γιατί, υποστηρίζουν, το κούρεμα είναι μηδαμινό, αλλά και κυρίως, γιατί το ελληνικό χρέος θα υπόκειται πλέον στο αγγλικό ή αμερικανικό δίκαιο, αφαιρώντας από την Ελλάδα το ισχυρότερο διαπραγματευτικό της χαρτί. Πάντως, από την ανάλυση του ξένου τύπου εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι η Αθήνα διαθέτει μια τρομερή ικανότητα ενόχλησης της παγκόσμιας οικονομίας, αλλά και της γεωπολιτικής. Οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης στάσης πληρωμών θα ήταν τόσο σημαντικές, για να μη μιλήσουμε για έξοδο από το ευρώ θα ήταν παγκόσμιες και απολύτως δυσβάστακτες. Αυτό, θεωρητικά, δίνει τεράστιο περιθώριο στην Αθήνα να ζητήσει διορθώσεις, εφ’ όσον όμως απειλήσει αξιόπιστα. Αν δεν το πράξει, αναλαμβάνοντας βεβαίως και τα ρίσκα που αυτό συνεπάγεται, η τόσο θεωρητικά πλεονεκτική θέση της μετατρέπεται σε αφόρητα μειονεκτική. ‘Όπως όμως είπε ο κ. Σόιμπλε θα πάει η Αθήνα σε αναδιάρθρωση και κούρεμα είναι απόφαση της ίδιας.

Source : Konstnatakopoulos.blogspot.com

Το γεωστρατηγικό αδιέξοδο της Τουρκίας

Χρήστος Ιακώβου, Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

Η Τουρκία έχει περιέλθει σε γεωστρατηγικό αδιέξοδο τις τελευταίες εβδομάδες λόγω της καταναγκαστικής διπλωματίας που επέλεξε στο θέμα των υποθαλασσίων ερευνών στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Το αδιέξοδο αποτυπώνεται στην απέλπιδα προσπάθεια της Άγκυρας, αφού εγκλωβίστηκε σε μία ρητορική χωρίς να μπορέσει να χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία, να μεταπείσει τις ΗΠΑ να αναθεωρήσουν τη στάση τους στο θέμα των γεωτρήσεων.

Το τουρκικό υπουργείο εξωτερικών γνωρίζει πολύ καλά ότι τα αποθέματα φυσικού αερίου στις περιοχές των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών της Κυπριακής Δημοκρατίας ξεπερνούν τα 15 τρισ. κυβικά μέτρα, ποσότητα η οποία μεταφράζεται σε 1,6 τρισ. ευρώ, με βάση τις σημερινές τιμές. Το θέμα αυτό θα απασχολήσει την τακτική συνεδρίαση του τουρκικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας τον επόμενο μήνα.


Η Τουρκία διαμορφώνει τη γεωστρατηγική της αρχίζοντας από την εξής θέση: Ο θαλάσσιος χώρος που καλύπτουν οι αποκλειστικές οικονομικές ζώνες ανάμεσα σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία υπολογίζεται σε 145.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η Τουρκία, με βάση τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας λαμβάνει έκταση 41.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος παίρνουν εκτάσεις 71.000 και 33.000 τετραγωνικών αντίστοιχα. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα και η Κύπρος θα φυλακίσουν την Τουρκία στον Κόλπο της Αττάλειας, παρά το ότι διαθέτει τις μεγαλύτερες ακτές στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.
Συνεπώς, η Τουρκία θεωρεί ότι σε περίπτωση που δεν εμποδιστούν οι έρευνες της Κυπριακής Δημοκρατίας από την αρχή, σταδιακά η Κύπρος θα αποκτήσει το πλεονέκτημα που θα τις δίδει η δυνατότητα να συνάπτει συμφωνίες γεώτρησης σε όλο το χώρο της Αποκλειστικής της Οικονομικής Ζώνης, με όλες τις αρνητικές συνέπειες σε γεωστρατηγικό επίπεδο που συνεπάγεται αυτό το ενδεχόμενο για την Τουρκία.


Η Τουρκία αντιλαμβανόμενη ότι το ενεργειακό παιγνίδι της Ανατολικής Μεσογείου την οδηγεί σε γεωστρατηγικά αδιέξοδα ετοίμασε προσφάτως πρόγραμμα που προβλέπει την πραγματοποίηση 7 στρατηγικών πρωτοβουλιών στο θέμα της ενέργειας. Τα βήματα είναι τα εξής:


 (1) Αντίπραξη στη Μεσόγειο: υπογραφή «συμφωνίας» με το ψευδοκράτος για τον καθορισμό ΑΟΖ. Η ΤΡΑΟ (Τουρκική Εταιρία Πετρελαίων) μπορεί να ξεκινήσει τις γεωτρήσεις την ερχόμενη εβδομάδα.


(2) Πυρηνική ενέργεια: τα μάτια είναι στραμμένα στους Ιάπωνες για τον σταθμό Σινώπης. Πρόκειται για το δεύτερο εργοστάσιο, μετά το Άκκουγιου, που προβλέπει το πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας της Τουρκίας. Αν δεν εξασφαλιστεί η συμφωνία με την ιαπωνική εταιρία, είναι έτοιμο το Σχέδιο Β και έχει ξεκινήσει ανταλλαγή απόψεων με τις γαλλικές εταιρίες Areva, EDF και GDF,


 (3) Πετρέλαιο στη Φεζάν της Λιβύης: Η ΤΡΑΟ είχε διακόψει της έρευνες σε 6 σημεία της περιοχής Φεζάν της Λιβύης, λόγω της κατάστασης που επικρατεί σε αυτή τη χώρα. Η Άγκυρα διαμήνυσε στη νέα διοίκηση ότι μπορεί να ξαναρχίσει τις εργασίες αναζήτησης και γεώτρησης,


(4) ‘Αραβικός δακτύλιος’ ηλεκτρικής ενέργειας: Η Τουρκία θα ετοιμάσει το μακροπρόθεσμο σχέδιο ενός ‘δακτυλίου ηλεκτροδότησης’ στη Βόρεια Αφρική, που θα περιλαμβάνει 8 αραβικές χώρες –μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος, Λιβύη, Τυνησία και Ιορδανία. Οι σχετικές εργασίες για το έργο αυτό, διάρκειας περίπου οκτώ ετών,


(5) νέα γεώτρηση στη Μαύρη Θάλασσα: οι έρευνες για πετρέλαιο στη Μαύρη Θάλασσα που ξεκίνησε τον Δεκέμβριο 2010 η αμερικανική Exxon Mobil δεν έχουν μέχρι στιγμής φέρει αποτέλεσμα. Το τουρκικό Υπουργείο Ενέργειας αποφάσισε την έναρξη νέων γεωτρήσεων,


(6) Φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν: Οι συζητήσεις Τουρκίας-Αζερμπαϊτζάν για το φυσικό αέριο από το Σαχ Ντενίζ της Νότιας Κασπίας βρίσκονται σε τελικό στάδιο. Το φυσικό αυτό αέριο θα εξάγεται στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας. Η σχετική συμφωνία αναμένεται να υπογραφεί μέσα στον Οκτώβριο,


(7) Εξόρυξη κάρβουνου: Επίκειται η παραγωγή ρεύματος στις λεκάνες άνθρακα που εντόπισε η ΜΤΑ (Γενική Διεύθυνση Έρευνας και Εξόρυξης Μετάλλων) σε τρεις περιοχές της Τουρκίας.


Η σημερινή προσπάθεια της Τουρκίας ευρίσκεται σε σημείο καμπής όπου με τις ενέργειές της θα κριθεί ο σχεδιασμός της για γεωπολιτική αναβάθμιση στην περιοχή, μέσω του ενεργειακού παιγνιδιού.


Source : www.geopolitics-gr.blogspot.com

Αγροτο-ιμπεριαλισμός : Νέος παράγοντας που αλλάζει τον γεωπολιτικό χάρτη

Σημαντικές εκτάσεις γης από χώρες, όπως η Κίνα και η Ινδία, εξαγοράζουν μεγάλα επενδυτικά κεφάλαια, με σκοπό να διασφαλίσουν αποθέματα τροφίμων, σύμφωνα με επίσημη έρευνα τους Διεθνούς Ινστιτούτου Έρευνας της Πολιτικής των Τροφίμων (IFPRI).
Όπως επισημαίνεται στην έρευνα, πρόκειται για μία τάση που στην περίπτωση που συνεχιστεί, δεν αλλάζει μόνον τον γεωπολιτικό χάρτη, αλλά μεσοπρόθεσμα οι φτωχές χώρες θα αντιμετωπίσουν σοβαρό επισιτιστικό πρόβλημα και κοινωνικο-πολιτικές αναταραχές. Το IFPRI ονομάζει αυτή τη νέα τακτική «αγροτο-ιμπεριαλισμό». Η τάση αυτή παρατηρείται από το 2007-2008, όταν για πρώτη φορά άρχισε η αγορά τεράστιων εκτάσεων καλλιεργημένης γης στις αναπτυσσόμενες χώρες. Το 2010 οι εκτάσεις αυτές άγγιξαν τα 650.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, σύμφωνα με έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Όσον αφορά τους αγοραστές, σύμφωνα με το IFPRI, αυτοί δεν είναι μόνο κράτη, αλλά και οικονομικοί όμιλοι. Οι πιο δραστήριοι σε αυτές τις αγορές είναι εκτός της Κίνας, η Ινδία, οι χώρες του Περσικού Κόλπου, η Ν. Κορέα και η Σ. Αραβία. Όμως και η ΕΕ ή μάλλον μεμονωμένες ευρωπαϊκές χώρες ενδιαφέρονται για την αγορά τέτοιων εκτάσεων, επειδή επιθυμούν να διασφαλίσουν καλλιέργειες για παραγωγή βιοκαυσίμων.
Η «υφαρπαγή γης» εγκυμονεί προβλήματα επισιτισμού και κοινωνικές αναταραχές, καθώς είναι φανερό ότι όλες αυτές οι αγορές και οι διακανονισμοί γίνονται ερήμην των φτωχών λαών, με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό κέρδος ή τα πολιτικά και οικονομικά οφέλη μιας συγκεκριμένης ομάδας του πληθυσμού.
Έτσι, εκτοπίζονται για παράδειγμα οι αγρότες που διαθέτουν μικρό κλήρο, διαλύονται ολόκληρα χωριά και αλλάζουν την διατροφή τους εκατομμύρια άνθρωποι.
Τέλος, το Διεθνές Ινστιτούτο Έρευνας της Πολιτικής των Τροφίμων στην προσπάθειά του να μειώσει τα ρίσκα από την «υφαρπαγή γης» καλεί τους αγοραστές γης, κράτη, ομίλους και εταιρείες να τηρούν ορισμένους βασικούς κανόνες, όπως π.χ. διαφάνεια στις διαπραγματεύσεις, αποφυγή παραβίασης των δικαιωμάτων των αγροτών και κυρίως διασφάλιση της ισορροπίας των οικοσυστημάτων.
Source : froutonea.gr

Στοιχεία της τουρκικής πετρελαϊκής πολιτικής

Λιάνα Μυστακίδου

Την ιστορική διαδρομή της πετρελαϊκής πολιτικής της Τουρκίας αποκαλύπτει στην ιστοσελίδα Acik Istihbarat , η κ. Σεμπνέμ Οζμπέκ. Για οικονομία χώρου θα παραθέσουμε αποσπάσματα από την τελευταία περίοδο που μας ενδιαφέρει άμεσα.«Ο Οζάλ που έγινε πρωθυπουργός με την εντολή των ΗΠΑ και την άδεια των πραξικοπηματιών της  12ης Σεπτεμβρίου, μετέτρεψε την ΤΡΑΟ (Τουρκική εταιρία πετρελαίου) από ανώνυμη εταιρία, σε οργανισμό δημοσίου δικαίου.
Με τον τρόπο αυτό τερματίστηκε ο συνεταιρισμός της ΤΡΑΟ με τις θυγατρικές TUPRAS (Διυλιστήρια)  POAS A.S (Υπηρεσίες πετρελαίου) DITAS (Θαλάσσια μεταφορά)  IGSAS A.S. (Βιομηχανία Λιπασμάτων). Οι εταιρίες αυτές ιδιωτικοποιήθηκαν.  Η ΤΡΑΟ  κράτησε το πιο ακριβό και επικίνδυνο κομμάτι, την έρευνα και την άντληση.  Η διύλιση και η μεταφορά που δεν περικλείουν κανένα κίνδυνο ξεπουλήθηκαν για τρεις δεκάρες.

Ο κ. Ερντογάν που σηκώνει τώρα το κεφάλι στους Ελληνοκύπριους συνέχισε  το ξεπούλημα από το σημείο που το άφησε ο Οζάλ.  Ο νόμος για την Αγορά Πετρελαίου που ψήφισε το 2003, επαναφέρει  το  καθεστώς των Διομολογήσεων και παραβιάζει τις διατάξεις του Συντάγματος. Αναλυτικά:

-Ο νέος νόμος καταργεί τους περιορισμούς για την προστασία του εθνικού συμφέροντος  που αποτελεί τη βασική φιλοσοφία του Συντάγματος.

-Αίρει τις απαγορεύσεις και τους περιορισμούς σε ιδιώτες και νομικά πρόσωπα ξένων κρατών, να αποκτήσουν δικαιώματα στα πετρέλαια και το φυσικό αέριο της Τουρκίας.

-Καταργεί  την υποχρέωση διάθεσης του 65% του πετρελαίου και του φυσικού αερίου στην εσωτερική αγορά.

-Επιτρέπει τη διεξαγωγή ερευνών  , κατόπιν σχετικής αδείας και καταβολής αντιτίμου, σε δασικές περιοχές, εθνικά πάρκα, στις πόλεις εντός των ορίων της χώρας.

-Καταργεί τις διατάξεις:

Α- Η άδεια εκμετάλλευσης να ισχύει για 40 χρόνια
Β-Ο κάθε δικαιούχος να  μπορεί να εκμεταλλευτεί μόνο 150.000 εκτάρια.
Γ- Κάθε ιδιώτης να μπορεί να έχει μόνο οκτώ άδειες για έρευνα.

Αίρονται όλοι αυτοί οι περιορισμοί. Το Κόμμα του κ. Ερντογάν άνοιξε το δρόμο στα ξένα μονοπώλια να εκμεταλλεύονται απεριόριστα τα πετρέλαια, το  φυσικό αέριο και όλα τα μεταλλεύματα της Τουρκίας.

Απαγόρευσε επίσης στην ΤΡΑΟ να προβεί σε έρευνες χωρίς τη συνεργασία ξένων. Αυτός είναι και ο λόγος που ζήτησε τη βοήθεια των Νορβηγών».

Η αρθρογράφος χαρακτηρίζει κωμωδία τον τσαμπουκά του κ. Ερντογάν έναντι των Ελληνοκυπρίων, τη στιγμή που ο ίδιος ετοίμασε το  έδαφος για το  ξεπούλημα στους μεγάλους πετρελαϊκούς κολοσσούς. 

Είμαστε, γράφει, αναγκασμένοι να μοιραστούμε το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο με τις χώρες που θα το αντλήσουν  και το ποσοστό μας από τα έσοδα μειώθηκε σε 2% από 12% που προέβλεπε ο προηγούμενος νόμος.

Ελπίζουμε να γνωρίζει η Αθήνα περισσότερες λεπτομέρειες για το νόμο αυτό και αναρωτιόμαστε βέβαια, εάν έχουμε υπογράψει κι εμείς καμία παρόμοια συμφωνία, μετά τη λήξη της περίφημης Κούπερ που μας απαγόρευε να κάνουμε την παραμικρή έρευνα για υδρογονάνθρακες στον τόπο μας!

Η Άγκυρα κλιμακώνει την ένταση με το ερευνητικό Πιρί Ρεϊς.  Ένα πλοίο 33 ετών, παροπλισμένο για αρκετά χρόνια που απέπλευσε χωρίς να ανανεώσει τις γεννήτριες του!

Όπως δήλωσε ο διευθυντής του Ινστιτούτου Θαλασσίων επιστημών και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου της 9ης Σεπτεμβρίου , καθηγητής  Χουσεϊν Αβνί Μπανλί, οι γεννήτριες και η καινούργια μηχανή του σκάφους βρίσκονται στο Τελωνείο ,αλλά δεν  έχουν 200.000 λίρες για να πληρώσουν το ΦΠΑ για να τις παραλάβουν…

Με αυτά τα χάλια απειλούν την Κύπρο και το Ισραήλ!
http://www.elzoni.gr/html/ent/875/ent.13875.asp 

Το κρίσιμο ζήτημα του " επαχθούς" χρέους

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ, διδάκτορα οικονομικών επιστημών 
Η βαθιά και παρατεταμένη κρίση στην ελληνική οικονομία εκδηλώνεται ως κρίση δημόσιου χρέους και ελλειμμάτων στο όνομα των οποίων μισθωτοί, συνταξιούχοι και ευρύτερα λαϊκά στρώματα καλούνται από «τρόϊκα» και κυβέρνηση σε μακροχρόνιες θυσίες για «σωτηρία» της οικονομίας. Η κρίση Χρέους έχει γίνει ιδιόμορφος «κόμπος» συμπύκνωσης των κοινωνικών αντιθέσεων και αντιπαράθεσης διαφορετικών πολιτικών εξόδου από την κρίση. Ωστόσο το κρίσιμο δίλημμα είναι με ποιους όρους; Με όρους πιστωτών ή οφειλετών, υπέρ των τραπεζιτών ή υπέρ της κοινωνίας;
Άρνηση πληρωμής «απεχθούς» χρέους

Η αμφισβήτηση ή αθέτηση (default) πληρωμής του «επαχθούς/ απεχθούς» χρέους αποτελεί κρίσιμο ζήτημα (από ηθική, οικονομική, πολιτική και διεθνή διάσταση). Η έννοια του «επαχθούς» (δυσβάστακτου, ασήκωτου, με πρόσθετα βάρη και δεσμεύσεις) και ταυτόχρονα «απεχθούς» (επί πλέον παράνομου, ανήθικου, αθέμιτου, βρώμικου, κλπ), θεμελιώνει το δικαίωμα άρνησης πληρωμής του. Και μόνο την επίκληση της «κατάστασης ανάγκης» (state of necessity) της Επιτροπής Διεθνούς Δικαίου του ΟΗΕ να πάρουμε (1613η Συνάντηση, 17η Ιουνίου 1980), η οποία λέει ότι «ένα κράτος μέλος δεν μπορεί να αναγκαστεί να κλείσει σχολεία, πανεπιστήμια, δικαστήρια, να εγκαταλείψει τις δημόσιες υπηρεσίες, επιφέροντας χάος και αναρχία στην κοινωνία, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει κονδύλια αποπληρωμής δανείων σε ξένους και ντόπιους δανειστές», θεμελιώνεται το δικαίωμα άρνησης πληρωμής όχι μόνο του «επαχθούς»/«απεχθούς» χρέους, αλλά και γενικά του δημόσιου χρέους.
Κατά συνέπεια ο προσδιορισμός των μορφών και του ύψους του συγκεκριμένου χρέους αποτελεί μείζον πολιτικό ζήτημα και συνδέεται με την αποκάλυψη όλων εκείνων των δανειακών συμβάσεων, τοκογλυφικών δανείων, παροχής κρατικών εγγυήσεων σε δάνεια τρίτων, αδιαφανείς και κρυφές συναλλαγές σε εξοπλιστικά προγράμματα, δημόσιες προμήθειες, έργα, κλπ. Δεν είναι δυνατόν οι μισθωτοί και συνταξιούχοι να καλούνται να πληρώσουν τέτοια διαχείριση δημοσίου χρήματος και την ίδια στιγμή οι καταθέσεις «εχόντων και κατεχόντων» στην Ελβετία να ξεπερνούν τα 600 δις €, δύο φορές το δημόσιο χρέος της χώρας, ενώ οι τραπεζίτες, εφοπλιστές, βιομήχανοι, έμποροι, κατασκευαστές, εισοδηματίες, βαρώνοι των Media και οι «γύπες» της υπερεθνικής ελίτ εγκαλούν το λαό σε διαρκείς θυσίες.!!

Η δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ)

Το «Αριστερό Βήμα Διαλόγου» μετά την εκδήλωση στο «Πάντειο» για το «επαχθές χρέος», πήρε μια μεγάλη πρωτοβουλία. Να συμβάλλει στη συγκρότηση μιας αξιόπιστης και ανεξάρτητης «Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου» (ΕΛΕ) του Χρέους, για εξακρίβωση των όρων και χρήσης των δανείων, διαφάνεια σε όλη της «αλυσίδα παραγωγής» του χρέους δημοσίων εσόδων και δαπανών, προσδιορισμού «επαχθούς/απεχθούς» χρέους (κατ' εκτίμηση ανέρχεται σε 75-80% του χρέους) και στήριξη της διεκδίκησης διαγραφής και επαναδιαπραγμάτευσης του υπόλοιπου. Η ΕΛΕ έχει δύο κινδύνους. Από τη μια να εκφυλιστεί ως πρωτοβουλία δημοσίευσης κάποιων υπογραφών και από την άλλη να φορτωθεί καθήκοντα γενικότερης πολιτικής παρέμβασης. Η ΕΛΕ ασφαλώς δεν πρέπει να είναι μια «εξεταστική επιτροπή» τύπου της Βουλής, ούτε επιτροπή διαμαρτυρίας-έγκλισης τύπου «μη κυβερνητικών οργανώσεων» που απευθύνεται στην ευαισθησία της κυβέρνησης, ούτε τέλος επιτροπή παραγωγής ειδήσεων για κούφια σκανδαλολογία και παραπολιτικά σχόλια, αλλά μια Επιτροπή με ουσιαστικές ελεγκτικές αρμοδιότητες, με συμμετοχή ειδικών επιστημόνων, αξιόπιστων δημόσιων προσώπων, μαζί και εκπροσώπων διεθνών οργανώσεων για αξιοποίηση εμπειρίας και διεθνή αλληλεγγύη.

Η ουσιαστική δύναμη της ΕΛΕ θα πηγάζει όχι μόνο από τη θεσμική όσο κυρίως από την κινηματική στήριξη της, με δικτύωσεις στα κοινωνικά κινήματα (συνδικαλιστικές, επιστημονικές, κοινωνικές οργανώσεις), με πολιτική στήριξη από κόμματα και οργανώσεις που ενστερνίζονται την ιδέα ουσιαστικού ελέγχου του χρέους και πρώτα απ' όλα της Αριστεράς. Με τεκμηρίωση (ηθικά, νομικά, πολιτικά επιχειρήματα) της ιδέας άρνησης πληρωμής του «επαχθούς/απεχθούς» χρέους, άρνηση αποδοχής «Μνημονίου» και συνακόλουθων πολιτικών, άρνηση υποθήκευσης μισθών και συντάξεων ως εγγύηση αποπληρωμής δημόσιου χρέους, άρνηση κατάργησης λαϊκής κυριαρχίας και υποταγή του ελληνικού λαού στην «μπότα» του χρηματιστικού κεφαλαίου και των γαλλογερμανικών τραπεζιτών. Από αυτήν την άποψη η ΕΛΕ, σαν λαϊκοδημοκρατικός θεσμός, μπορεί να λειτουργήσει ως σημαντικός μοχλός ανατροπής των προπαγανδιστικών στερεότυπων κυβέρνησης και «τρόϊκας», αποδόμησης του «μονόδρομου» των αλλεπάλληλων «Μνημονίων», ενίσχυση αγωνιστικής παρέμβασης για εναλλακτική πολιτική προοδευτικής εξόδου από την κρίση, με συγκρότηση μιας ριζοσπαστικής-αριστερής κυβέρνησης που θα ανοίξει ελπιδοφόρους ορίζοντες στην ελληνική κοινωνία.

Source : iskra.gr