Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)

Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2011

Tensions between North and South Sudan

Last Thursday at 11:00 PM, the joint forces of SAF and the PDF opened fire on a three car SPLM convoy carrying a delegation out of Al Damazein at the town’s southern checkpoint.
By George Okore

 The Sudanese ruling National Congress Party (NCP) moved significant military forces - comprised of Popular Defence Forces (PDF), national security, and Sudanese Armed Forces (SAF) - with heavy military equipment into Blue Nile state. 

Blue Nile state is one of the contentious “three areas” claimed by both the Sudan Peoples’ Liberation Movement (SPLM) and NCP. It was given special status along with South Kordofan in the 2005 Comprehensive Peace Agreement (CPA) that provided for administration of the state to be shared between the two parties until the elections, and for a popular consultation to take place after the elections to assess popular opinions of the administration of the state under the CPA.

Although Blue Nile state is located firmly within Northern Sudan, there remains significant SPLM/A presence and SPLM Northern Sector’s Chairman, Malik Agar, won the race for governor in the April 2010 elections. Coming after recent resurgent fighting between SPLM and NCP in South Kordofan in June, it is feared the fighting will spread to Blue Nile.

“The decision to move military troops and equipment into the state indicates that the government of Sudan is looking to expand the war into Blue Nile state. Forces and equipment have been distributed around the capital town of Al Damazein,” says Osman Hummaida, Executive Director at Afrcain Center for Peace and Justice Studies.

Events from the past three days are worrying. Last Thursday at 11:00 PM, the joint forces of SAF and the PDF opened fire on a three car SPLM convoy carrying a delegation out of Al Damazein at the town’s southern checkpoint. The fire was returned and fighting moved inside the town to the areas of Al Nahda, the crops market, industrial area and nearby NCP military headquarters.

Later the same night, the popular militia, brought from Khartoum by aircraft, attacked the SPLM residential area in Al Mustshareen sector and opened fire on Governor Malik Agar house, killing members of his guards and arresting others. Witnesses say that the Sudanese government forces fired on anyone that appeared to be affiliated with the SPLM and arrested some others.

Heavy military equipment from the North has been distributed inside civilians sectors in the town including in Hai Alganes where witnesses say they saw five tanks and three military landcruisers with doshka guns mounted to them. Witnesses said that around 30 civilians were killed as a result of the fighting and many others were injured.

Both NCP and SPLM have suffered more than 200 fatalities and approximately 500 more were injured in the fighting. Following initial fighting, SPLM controls Albao, Kurmuk and Gisaan and the rest of the state remains under NCP control. The fighting has caused around 50,000 civilians - mostly women, children, and elderly men - to flee Al Damazein and Al Rusairis towns into Sennar state. The Northern military forces have closed the main road linking Blue Nile to Sennar, causing those fleeing the areas of fighting to have to take more difficult roads impacted by the rainy season.

On Friday, Sudanese President Omar Al Bashir declared a state of emergency in Blue Nile and suspended application of interim constitution there. A series of presidential orders were issued, including replacing the elected governor with a military governor. Far from protecting civilians, the state of emergency allows Northern militias and SAF to arrest and try anyone suspected of affiliation with SPLM.  Consequently, it is possible that anyone who is not a member of NCP may be targeted for arrest and summary trial.

The seriousness of situation in Blue Nile and the potential for repetition of serious violations of international law in Southern Kordofan and Darfur require urgent action by the international community. They must necessarily focus on protection of civilians, ensuring humanitarian access, and facilitation of ceasefire negotiations. It will be critical to ensure that Blue Nile citizens have access to humanitarian assistance. The NCP should not be allowed to prevent this access as they have done in the Nuba Mountains in South Kordofan.

The declaration of the war in Blue Nile, fighting in Darfur and South Kordofan and Abyei stalemate – put many civilians at risk in Sudan. It is worth noting that these regions of Northern Sudan are the ones most populated by persons that identify as having African rather than Arab ethnicity. The international community must therefore monitor the rights of these ethnic groups and take urgent steps to prevent the exacerbation of their situation. The need for monitoring is all the more urgent because constitutional protections have been suspended in the state. Mechanisms like the special court established by Bashir in a Presidential Decree are likely to simply give legal cover to the targeting of members of the SPLM and violate the right of defendants to a fair trial. 
Source : news from africa.org

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2011

Ανατρέποντας τα δεδομένα 37 ετών


Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 δημιούργησε στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου μιά νέα γεωστρατηγική κατάσταση. Η Κυπριακή Δημοκρατία με το 40 % περίπου των εδαφών της κατεχομένων από την Τουρκία και με μιά ισχυρή τουρκική στρατιωτική παρουσία στο κατεχόμενο τμήμα της βρισκόταν κυριολεκτικά στο έλεος των όποιων σχεδιασμών και επιδιώξεων της Αγκυρας. Η κατάσταση παρέμενε μη αναστρέψιμη παρ' όλες τις διπλωματικές προσπάθειες Ελλάδας και Κύπρου, παρόλες τις προσπάθειες ενίσχυσης της αμυντικής θωράκισης της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η είσοδος της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση ως κράτος - μέλος της δεν άλλαξε καθόλου το status quo της περιοχής. Προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού στα πλαίσια του " Σχεδίου Ανάν" όπου το σύνολο της Κυπριακής Δημοκρατίας θα μετεξελισσόταν σε προτεκτοράτο της Τουρκίας , με φυσική κατάληξη τον οριστικό αφελληνισμό της, απετράπει κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.
Η πιθανότητα ύπαρξης υδρογονανθράκων στην ευρύτερη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου άρχισε να ερευνάται τα τελευταία χρόνια σε μιά προσπάθεια ανεύρεσης νέων πηγών εν όψει της εξάντλησης των ήδη γνωστών αποθεμάτων και των συνεχώς αυξανόμενων αναγκών της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Τα αποτελέσματα των ερευνών έδειξαν ότι ο υποθαλλάσιος πλούτος της περιοχής θα μπορούσε να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες της Ευρώπης για πολλές δεκαετίες. Ο καθορισμός Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών από τα κράτη της περιοχής, βάσει του Δικαίου της Θάλλασας, ήταν το πρώτο βήμα για μιά συνολικότερη κατανομή μεταξύ κρατών και εταιρειών του υποθαλλάσιου πλούτου.
Η Κυπριακή Δημοκρατία, ως διεθνώς αναγνωρισμένη νομική οντότητα,  καλύπτει το σύνολο των εδαφών της Κύπρου όπως και όλη την περιβάλλουσα Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της, όπως φαίνεται και στον ανωτέρω χάρτη. Τόσο τα έξοδα όσο και τα έσοδα από την εκμετάλλευση της ΑΟΖ πρέπει να κατανέμονται αναλογικά στις κοινότητες που απαρτίζουν το σύνολο των κατοίκων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δεδομένου όμως ότι η τουρκοκυπριακή κοινότητα παραμένει εγκλωβισμένη και κατεχόμενη από την Τουρκία δεν μπορεί να καρπωθεί τα οφέλη από την εκμετάλλευση της ΑΟΖ.
Παρουσιάζεται μιά μοναδική ευκαιρία για την αποκατάσταση της ενότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας στα πλαίσια του προ-1974 καθεστώτος. Τα έσοδα τα αναλογούντα στην τουρκοκυπριακή κοινότητα μπορούν να κατατίθενται σε ένα από τα υπάρχοντα Ευρωπαϊκά Ταμεία ( Αλληλεγγύης, Πολιτικής Συνοχής κ.α.) με την ρητή δέσμευση ότι θα αποδοθούν μετά την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και την επανένωση του νησιού στα προ-1974 πλαίσια.
Οι γεωπολιτικοί και οικονομικοί παίκτες της περιοχής έχουν τις δυνατότητες , εφ' όσον οφελούνται ικανοποιητικά  από την εκμετάλλευση του συνόλου της Κυπριακής ΑΟΖ ( περιλαμβανομένου και του χώρου μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας) να συμβάλλουν στην επίτευξη αυτής της επανένωσης. Οι αλλαγές καθεστώτων και οι κάθε λογής ανατροπές επισπεύδονται όταν τα οφέλη υπερβαίνουν τα κόστη διατήρησης παρωχημένων καταστάσεων.
ΠΗΓΗ

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2011

Τουρκικές απόψεις για την κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο

Του Χρήστου Μηνάγια
 
Τις τελευταίες ημέρες και ειδικά μετά τη δημοσιοποίηση της έκθεσης του ΟΗΕ για το Mavi Marmara παρατηρείται μια ραγδαία όξυνση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ, με την τουρκική πλευρά να επιδεικνύει μια συμπεριφορά πλούσια σε αλαζονεία, οργή, απειλές και εκβιασμούς, δίδοντας την εντύπωση ότι έχει απολέσει σημαντικό μέρος της ψυχραιμίας της. Ωστόσο, παρά την αποφασιστικότητα που θέλει να προβάλλει η τουρκική ηγεσία τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό, θεωρείται σκόπιμο να παρουσιασθούν ακολούθως ορισμένα άρθρα έγκριτων Τούρκων
αρθρογράφων και ενός ακαδημαϊκού τα οποία δίδουν μια άλλη διάσταση “αποκωδικοποίησης” της τουρκικής στρατηγικής και των κινήσεων που θα ακολουθήσουν.

Αρθρογράφος Kadri Gürsel, εφημερίδα Milliyet/ 5-9-2011
 
Η Τουρκία προκειμένου να εξομαλύνει τις σχέσεις της με το Ισραήλ, οι οποίες οξύνθηκαν λόγω του περιστατικού στο Mavi Marmara, αρχικά είχε δύο επίσημες απαιτήσεις: πρώτον, το Ισραήλ να ζητήσει επίσημα συγγνώμη λόγω της αιματηρής επιχείρησης που πραγματοποίησε στο πλοίο και δεύτερον να
αποζημιώσει τους συγγενείς των θυμάτωνC.. Αργότερα όμως, στις αρχές του 2011 ο πρωθυπουργός Ερντογάν έθεσε ακόμη ένα θέμα. Την άρση του αποκλεισμού που εφαρμόζει το Ισραήλ στη Γάζα. Τούτο δεν ετέθη ως μια επίσημη απαίτηση, αλλά ως ένα αίτημα που είχε πολιτική και ανθρωπιστική
διάσταση. Όμως, στις αρχές του Ιουλίου 2011 (σ.σ. λίγες ημέρες μετά τις εκλογές της 12-6-2011) ο πρωθυπουργός Ερντογάν προέβαλε την άρση του αποκλεισμού της Γάζας ως την κύρια απαίτηση για να ομαλοποιηθούν οι σχέσεις με το ΙσραήλC.. Η Τουρκία, συνδέοντας την απαίτηση συγγνώμης και
αποζημιώσεων από το Ισραήλ με το θέμα της Γάζας, υποθήκευσε την εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ σε ελάχιστο επίπεδο με τη Χαμάς και σε μέγιστο επίπεδο με την επίλυση του παλαιστινιακού προβλήματος. Η τύχη της υπόθεσης της Γάζας και των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων δεν θα χαραχθεί πλέον σε επίπεδο διμερών σχέσεων, αλλά σε ένα πολυδιάστατο επίπεδο που θα μπορούν να παρεμβαίνουν και τρίτοι εξωτερικοί παράγοντες όπως η Χαμάς, η Αίγυπτος, η Χεζμπολάχ, το Ιράν, ακόμη και η Συρία. Η διατήρηση μιας κατάστασης κρίσης και σύγκρουσης, συνδέοντας τις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ με τη Γάζα και η αναδιάρθρωση του υφιστάμενου status quo και του μέλλοντος της Μέσης Ανατολής, υπό τη σκέπη των αναταραχών και εξεγέρσεων της «Αραβικής Άνοιξης» αποτελεί μια στρατηγική επιλογή της εξωτερικής πολιτικής του κόμματος ΑΚΡ. =στόσο, η απόφαση αυτή ταυτόχρονα είναι ακρατής και παρακινδυνευμένη.
Αρθρογράφος Aslı Aydıntasbas, εφημερίδα Milliyet/ 5-9-2011
 
Η ελευθερία της ναυσιπλοΐας στην Ανατολική Μεσόγειο αποτελεί το σημείο ιδιάζουσας σημασίας στο πακέτο μέτρων που ανακοίνωσε η Τουρκία αναφορικά με τις τουρκο-ισραηλινές σχέσεις. Είτε το θέλουμε είτε όχι, η εν λόγω αναφορά προκάλεσε συζητήσεις και αντιδικίες στα εξής ερωτήματα:
Οδηγούμαστε σε πόλεμο με το Ισραήλ; Από τούδε και στο εξής τα πολεμικά πλοία της Τουρκίας θα μπορούν να συνοδεύουν τους στολίσκους που μεταφέρουν βοήθεια στη Γάζα; Κατά βάθος η Άγκυρα, στα πλαίσια της έννοιας η οποία στη διπλωματική γλώσσα ονομάζεται στρατηγική ασάφεια/αοριστολογία, δεν προτίθεται να συγκεκριμενοποιήσει περισσότερο την πρόθεσή της που εμπεριέχεται στην παραπάνω αναφοράC. Σε συζήτηση που είχα με υψηλόβαθμο (Τούρκο) διπλωμάτη αναφορικά με την τουρκο-ισραηλινή ένταση μου ειπώθηκαν τα εξής: «Η έκθεση (των Ηνωμένων Εθνών) αναγνωρίζει το δικαίωμα της ηγεμονίας του Ισραήλ σε όλη τη Μεσόγειο. Από την πλευρά μας το πιο σημαντικό θέμα είναι ότι η επίθεση πραγματοποιήθηκε στο μέσο της Ανατολικής Μεσογείου, περιοχή που είναι για εμάς περιοχή στρατηγικής σημασίας. Αυτό σημαίνει ότι το Ισραήλ “θα λύνει και θα δένει” στη Μεσόγειο. Τούτο δεν είναι δυνατόν να το αποδεχθούμε. Δεν θα αφεθεί στη διάθεση του Ισραήλ η ελευθερία ναυσιπλοΐας στη Μεσόγειο. Το Ισραήλ δεν μπορεί να κυκλοφορεί στη Μεσόγειο λέγοντας ‘λύνω και δένω”. Σε περίπτωση που δεν το κάνει αυτό δεν υπάρχει λόγος σύγκρουσης.» Εντάξει όλα αυτά.
Όμως τι πρέπει να κάνει η Τουρκία για να δημιουργήσει τη δική της ηγεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο; Για να εναντιωθεί στην ισραηλινή συμπεριφορά του “λύνω και δένω”, η Τουρκία θα στείλει πράγματι τα πολεμικά της πλοία στην περιοχή; Θα εμποδίσει το Ισραήλ να κυκλοφορεί στα διεθνή ύδατα;
Πράγματι η Τουρκία από τώρα άρχισε μια προσπάθεια αύξησης της διεθνούς της παρουσίας στα διεθνή ύδατα όπως είναι η Ανατολική Μεσόγειος. Αυτή η νέα πολιτική που διαμορφώθηκε μετά τις επαφές που είχαν οι (Τούρκοι) διπλωμάτες με τις (τουρκικές) ναυτικές δυνάμεις, περιλαμβάνει πολύ συχνές και εμφανείς περιπολίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Προς το παρόν υπάρχει μόνο μια τουρκική φρεγάτα στην Ανατολική Μεσόγειο. Όμως η κυβέρνηση σκέφτεται να αυξήσει σύντομα τον αριθμό τους σε 3 ή 4. Η εν λόγω πολιτική της “εμφανούς παρουσίας” στην Ανατολική Μεσόγειο δεν διαφέρει από την πολιτική που εφαρμόζεται στον εναέριο χώρο εναντίον της Ελλάδος σε σχέση με τη γραμμή του FIR της Άγκυρας. Η Ελλάδα λέει ότι της ανήκει ο εναέριος χώρος του Αιγαίου, όμως υπάρχει μια περιοχή της οποίας η κυριαρχία δενείναι αποδεκτή από την Τουρκία. Τα τουρκικά αεροσκάφη για να μπορούν να λένε ότι “υπάρχουμε και εμείς στο Αιγαίο” συχνά ίπτανται στον αμφισβητούμενο εναέριο χώρο και δεν δειλιάζουν να λάβουν μέρος σε αερομαχίες. Με τον ίδιο τρόπο ένα τουρκικό πλοίο θα βρίσκεται απέναντι από ένα πλοίο του ισραηλινού στόλου, θα το πλησιάζει σε απόσταση 100 μέτρων
και θα περιμένει εκείC. Αμάν να προσέξουμε. Σε μια περίοδο έντασης με το Ισραήλ πρέπει να είμαστε ευαίσθητοι, ειδικά, με τον αντισημιτισμό. Εάν αρχίσουμε να βλέπουμε τον εβραϊκό δάκτυλο πίσω από κάθε εξέλιξη που δεν μας αρέσει, τότε στην πραγματικότητα δεν θα έχουμε επαφή με κανέναν.
 
Αρθρογράφος Semih İdiz, εφημερίδα Milliyet/ 5-9-2011
 
Η απογύμνωση μιας μεγάλης αποστολής, σε μια περιοχή που αποτελεί το πεδίο ενδιαφέροντος όλου του κόσμου και για ένα θέμα, που άλλωστε δεν ενδιαφέρει άμεσα τα εθνικά συμφέροντα, δεν πρέπει να παραλείψει μια πραγματικότητα, βάσει της οποίας η Τουρκία θα βιώσει την αποθάρρυνση του νέου οράματος της. Ο Νταβούτογλου είναι ανήσυχος/ενοχλημένος από τη μετατροπή αυτού του προβλήματος σε τουρκο-ισραηλινό πρόβλημα. Κατ’ αυτόν, πρόκειται για ένα πρόβλημα διεθνούς δικαίου και διεθνούς συνείδησης μεταξύ του Ισραήλ και της διεθνούς κοινότητας. Όμως οι δηλώσεις/διευκρινήσεις που έρχονται από τη Δύση καταδεικνύουν ότι δεν πρόκειται για ένα νομικό αλλά για ένα πολιτικό πρόβλημα μεταξύ Τουρκιάς και Ισραήλ. Ακόμη και οι χώρες που είχαν υπηκόους τους στο Mavi Marmara αντί να υποστηρίζουν ανοικτά την Άγκυρα υποδεικνύουν και συμβουλεύουν για άμεση συμφιλίωση μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Ό,τι δηλαδή περιλαμβάνει η
τελική σύσταση της έκθεσης Palmer. Η Τουρκία δεν το επιθυμεί αυτό, όμως στο διάλογο της Άγκυρας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις χώρες της Ευρώπης, αυτό θα αποτελεί το στερεότυπο επίσημο λόγο της απέναντι πλευράς.
 
Αρθρογράφος İhsan Dağı, εφημερίδα Zaman/6-9-2011
 
Για όλες τις χώρες, μερικές στιγμές είναι πολύ σημαντικές. Στην κορυφή αυτών βρίσκεται η “στιγμή της ανόδου”. Η άνοδος πρέπει να διαχειρισθεί σωστά διότι υπάρχουν κράτη και κέντρα εξουσίας τα οποία επιθυμούν να τραβήξουν κάτω και να καθηλώσουν στο έδαφος την χώρα που ανέρχεται. Η
Τουρκία βρίσκεται ακριβώς σε ένα τέτοιο σημείο. Η δημοκρατία ενδυναμώνεται, η οικονομία ακμάζει και το γόητρο αυξάνεται τόσο στην περιοχή όσο και διεθνώςC. Εάν ανεβαίνετε ως χώρα, στον περίγυρο σας θα υπάρχουν κάποιοι που αυτό δεν θα τους ικανοποιεί, θα είναι ανήσυχοι και θα στήσουν παγίδες για σας δημιουργήσουν “οδικό ατύχημα”. Κατ’ εμέ η Τουρκία βρίσκεται σε μια τέτοια φάση. Προσφέρεται μια ευκαιρία σε αυτούς που θέλουν να καρφώσουν την ανερχόμενη Τουρκία στο έδαφος για τους εξής λόγους: σε ότι αφορά στο εσωτερικό υπάρχει μια βαθειά κρίση με το κουρδικό
πρόβλημα και τις πολιτικο-στρατιωτικές σχέσεις, ενώ στο εξωτερικό υπάρχει μια σύγκρουση που θα εκραγεί με το Ιράν, τη Συρία και το Ισραήλ. Σε αυτούς τους επικίνδυνους τομείς η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να είναι πολύ προσεκτική. Σε περίπτωση που διολισθήσουμε σε κατάσταση “μέθης της
εξουσίας” και οδηγηθούμε σε ένα σημείο βίαιο και συγκρουσιακό τότε κάποιος από τους προαναφερθέντες λόγους θα σταματήσει την άνοδο της Τουρκίας. Η κυβέρνηση πρέπει να γνωρίζει το εξής: κάθε είδους “θερμή σύγκρουση” ή οποιαδήποτε παρόμοια κατάσταση θα βλάψει την Τουρκία που ανοίγεται και εξαπλώνεται στην περιοχή και θα αποτραβήξει τις πολιτικές της δυνάμεις και
την πολιτική της επιρροή εντός των συνόρων της χώρας. Τα χρήματα και οι άνθρωποι δραπετεύουν από κάθε χώρα που βρίσκεται στα πρόθυρα μιας “θερμής σύγκρουσης”.
 
Τούρκος καθηγητής Cenap ÇAKMAK
 
Η έκθεση των Ηνωμένων Εθνών για το Mavi Marmara έχει διπλή σημασία: πρώτον, αφενός αποτελεί μια βάση νομιμοποίησης της υπάρχουσας κατάστασης στη Γάζα (σ.σ. εννοεί τον αποκλεισμό της Γάζας), αφετέρου διαπιστώνεται η νομιμοποίηση της εφόδου που έγινε στο πλοίο Mavi Marmara. Δεύτερον, η τουρκική εξωτερική πολιτική απώλεσε τη δυνατότητα να εξηγήσει στη διεθνή κοινότητα τις επίσημες θέσεις της, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πλέον πολύ μεγαλύτερες δυσχέρειες για να γίνει αποδεκτή η στάση της ΤουρκίαςC.. Η αναφορά (των Ηνωμένων Εθνών) περιέχει συστάσεις εξ ολοκλήρου αντίθετες με την επιχειρηματολογία της Τουρκίας και επικυρώνει τη θέση του Ισραήλ. Ειδικά η αναφορά της έκθεσης στο θέμα της νομιμότητας του αποκλεισμού της Γάζας, ισχυροποιεί το Ισραήλ.
Επίσης, ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί η ακόλουθη δήλωση του Κemal Κılıçdaroğlu, αρχηγού του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης CHP: «Εάν το CHP ήταν στην εξουσία, δεν θα επιτρέπαμε σε ένα πλοίο όπως το Mavi Marmara να εξέλθει των τουρκικών χωρικών υδάτων, διότι δεν θα επιθυμούσαμε να χαλάσουν οι σχέσεις μας με το Ισραήλ.»
Η κατάσταση που διαμορφώνεται ενόψει όλων των παραπάνω έχει ως ακολούθως:
 
• H Τουρκία, προσπαθώντας να επιφορτισθεί έναν περιφερειακό και εν μέρει διεθνή ρόλο ώστε να έχει λόγο στο σχεδιασμό του νέου διεθνούς σκηνικού, ενσωμάτωσε στον ήδη βεβαρυμμένο τομέα εθνικής ασφάλειας της κινδύνους και απειλές που αντιμετωπίζουν τρίτες χώρες. Τούτο αποτυπώνεται πλήρως στη μεταστροφή των μηδενικών προβλημάτων του Νταβούτογλου σε πολλαπλά προβλήματα με τη Συρία, το Ιράν, το Ιράκ, την Αρμενία, την Ελλάδα, την Κύπρο ακόμη και το Αζερμπαϊτζάν.
 
• Η Άγκυρα δεν μπορεί ούτε να σηκώσει το ανάστημα της, ούτε να συναγωνισθεί σε ισχύ το Ισραήλ. Απλώς, επιδεικνύει μια αποτρεπτική στάση ενόψει των ενεργειακών εξελίξεων της Ανατολικής Μεσογείου και του άξονα συνεργασίας Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδος.
 
• Η κυβέρνηση του Ερντογάν βλέποντας ότι δεν μπορεί να αποτρέψει την Κύπρο από τις γεωτρήσεις για εντοπισμό υδρογονανθράκων στον κυπριακό θαλάσσιο χώρο, στις αρχές Ιουλίου προέβαλε την άρση του αποκλεισμού της Γάζας ως κύρια απαίτηση για την ομαλοποίηση των σχέσεων της με το Ισραήλ, γνωρίζοντας φυσικά ότι αυτό δεν επρόκειτο να γίνει αποδεκτό.
 
• Η στρατηγική της ισλαμικής κυβέρνησης του ΑΚΡ προσπάθησε να εκμεταλλευθεί το περιστατικό του Mavi Marmara με σκοπό, αυτό να μετατραπεί σ’ ένα πολυδιάστατο πρόβλημα με δικαίωμα παρέμβασης τρίτων και εξωτερικών παραγόντων όπως, η Χαμάς, η Αίγυπτος, η Χεζμπολάχ, το Ιράν, ακόμη και η Συρία, και ενώ οι εξεγέρσεις της «Αραβικής Άνοιξης» ευρίσκονται σε εξέλιξη. Άλλωστε, η επίσκεψη του Ερντογάν στην Αίγυπτο (12 και 13-9-2011), στην Τυνησία (14-9-2011) και στη Λιβύη (15-9-2011), συνοδευόμενος από 80 επιχειρηματίες, μόνο τυχαία δεν είναι και επιβεβαιώνει την παραπάνω εκτίμηση.
 
• Η Τουρκία, προκειμένου να εξασφαλίσει την κυριαρχία της στην Ανατολική Μεσόγειο θα αυξήσει τη ναυτική παρουσία της στην περιοχή και θα αρχίσει προκλητικές ενέργειες με πολεμικά της πλοία εναντίον του ισραηλινού στόλου, εφαρμόζοντας την ίδια στρατηγική αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.
 
• Αφενός τα αδιέξοδα της πολιτικής του Νταβούτογλου είναι πασιφανή αφετέρου ο μηχανισμός του «βαθέος ισλαμικού κράτους» του Φετουλάχ Γκιουλέν προτρέπει τον πρωθυπουργό Ερντογάν να συνέλθει από τη “μέθη της εξουσίας” και να μη βάλει τη χώρα σε μια “θερμή συγκρουσιακή”
κατάσταση με το Ισραήλ. Ειδικά σε μια περίοδο όπου το κουρδικό, η ρήξη του Ερντογάν με τους στρατηγούς και οι σχέσεις με τη Συρία αποτελούν πολύ σημαντικά τρωτά σημεία. Στα σημεία αυτά εάν προσδεθεί και το Ιράν, το οποίο ενόψει της εγκατάστασης του νατοϊκού ραντάρ στη Malatya ή στα Άδανα, απειλεί εμμέσως την Τουρκία, τονίζοντας ότι καμία μουσουλμανική χώρα δεν πρέπει να αποτελεί εργαλείο του ΝΑΤΟ, οι απειλές που δημιουργούνται είναι πολυδιάστατες και πιθανόν μη
αντιμετωπίσιμες.
 


Source : http://www.geostrategy.gr/



Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2011

Η Παλαιστίνη καταθέτει σήμερα αίτηση αναγνώρισης κράτους στον ΟΗΕ

Ο πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς θα επιδώσει στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν το αίτημα αναγνώρισης Παλαιστινιακού Κράτους από τον Οργανισμό σήμερα στις 18:35 (ώρα Ελλάδας), δήλωσε ο παλαιστίνιος πρεσβευτής στα Ηνωμένα Έθνη.
Ερωτηθείς σχετικά με το αν γνωρίζει εάν ο Αμπάς θα υποβάλλει το αίτημα στην διάρκεια της συνάντησής του με τον Μπαν, πριν από την ομιλία του ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης, ο πρεσβευτής, Ριάντ Μανσούρ, απάντησε θετικά.
Διπλωμάτες των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της ΕΕ και του ΟΗΕ, που συναντώνται στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού, προσπαθούν να συμφωνήσουν σε ένα κείμενο για την επανέναρξη των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων Ισραήλ-Παλαιστινίων.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα έχει δεσμευτεί να ασκήσει βέτο στο παλαιστινιακό αίτημα προς τον ΟΗΕ σε περίπτωση που εγκριθεί και τεθεί προς ψήφιση, καθώς υποστηρίζει την άποψη των Ισραηλινών για άμεσες συνομιλίες μεταξύ των δύο πλευρών ως μονόδρομο για την ειρήνη.
Στο μεταξύ αξιωματούχος της κυβέρνησης των ΗΠΑ δήλωσε ότι οι απεσταλμένοι του λεγόμενου Κουαρτέτου «συνεχίζουν να εργάζονται εποικοδομητικά» και θα έχουν νέα συνάντηση σήμερα το πρωί.
Την Τετάρτη ο Γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί αναφέρθηκε στις επιλογές που συζητούνται παρασκηνιακά στην ΕΕ, προτείνοντας να συνεννοηθούν οι Παλαιστίνιοι και οι Ισραηλινοί σε ένα σφικτό χρονοδιάγραμμα διαπραγματεύσεων και υποστηρίζοντας παράλληλα να λάβει η Παλαιστίνη ένα "ενδιάμεσο καθεστώς κράτους παρατηρητή" στον ΟΗΕ.
Χθες, ο αντιπρόεδρος της Τουρκίας, Μπουλέντ Αρίντς απέρριψε τη γαλλική αυτή πρόταση για προσωρινό καθεστώς, συγκρίνοντάς την με την αντίθεση του Νικολά Σαρκοζί στην είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε.
Τον τελευταίο καιρό, αναφορικά με την αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους, "φαίνεται πως ορισμένες χώρες έχουν αλλάξει ιδέες, εξαιτίας της επιρροής του Ισραήλ", δήλωσε ο Μπουλέντ Αρίντς σε ευρωπαίους δημοσιογράφους.
"Αυτό που είπε ο Σαρκοζί σχετικά με την Παλαιστίνη είναι ανάλογο μ' αυτό που έχει πει σχετικά με την Τουρκία, όταν πρότεινε να μην είναι πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης", σχολίασε.
  Source : enet.gr

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2011

Πώς " υλοποιούνται " όλα αυτά ;

Είναι σαφές ότι η χώρα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Το πιο δραματικό της μεταπολιτευτικής περιόδου. Και δυστυχώς έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ μιας πολύ κακής και δυσάρεστης οικονομικής και κοινωνικής εξέλιξης και μιας ακόμα χειρότερης και από οικονομική - κοινωνική άποψη και από γεωπολιτική, που είναι η "εγκατάλειψη" του πεδίου της Ευρωζώνης.
Εγιναν εγκληματικά "λάθη", πολλά και από πολλούς. Και πριν από την τρόικα και μετά... Περιορίζομαι τώρα στα "μετά", καθώς πληρώνονται τώρα, εις... διπλούν! Αντί για διάφορες ανοησίες περί "fast track" επενδύσεων κ.λπ., η προσοχή της κυβέρνησης με "fast track" πολιτικές έπρεπε να συγκεντρωθεί στην πάταξη της φοροδιαφυγής και στη γρήγορη αναδιάρθρωση του κράτους, από την πρώτη ημέρα. Χωρίς αυτά τα δύο "εργαλεία", δεν μπορείς να υλοποιήσεις κανένα στόχο και κανένα "μέτρο" δεν μπορεί να είναι δίκαιο! Ετσι μπήκαμε στον ένα φόρο, που 'φερνε στη συνέχεια άλλο φόρο και σε μία "αφασία" στον δημόσιο τομέα (από το open.gov μέχρι κάτι απίθανους τύπους, πολιτικά και μη "στελέχη" που δεν ξέρουν, ούτε μπορούν να διοικήσουν ακόμα και περίπτερο) για 30 μήνες, που κατέστησαν αδύνατη την εφαρμογή οποιουδήποτε προγράμματος εξυγίανσης. Πολλοί, μάλιστα, δεν είχαν ιδέα, ούτε καν πίστευαν σε αυτό το οποίο είχαν κληθεί να κάνουν. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν δυστυχώς και μερικά "κορυφαία στελέχη" της περιόδου αυτής... Η μία "πληγή" της αποτυχίας είναι αυτή. Η άλλη "πληγή" είναι ότι "δεσμευθήκαμε" πολλές φορές σε πράγματα που δεν μπορούσαν να υλοποιηθούν. Με λάθος στόχους, λάθος "μετρήσεις", λάθος χρόνους και λάθος μέσα. Εδώ έπρεπε να διαπραγματευτούμε ρεαλιστικά σε όλα τα επίπεδα. Δεν το κάναμε καθόλου ή δεν το κάναμε με επιτυχία... Σε αυτό ευθύνες υπάρχουν και από την πλευρά της τρόικας, που χωρίς να γνωρίζουν την ελληνική πραγματικότητα, λειτούργησαν σαν "μαθητευόμενοι μάγοι" χωρίς ρεαλισμό και σωστές παροτρύνσεις προς την ελληνική πλευρά. Η προχειρότητα, η έλλειψη σοβαρού σχεδιασμού και ο βολονταρισμός κυριάρχησαν. Αποτέλεσμα η "θηλιά" να σφίξει περισσότερο... Ετσι αναλώθηκε τζάμπα μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό κεφάλαιο.
Φοβούμαι ότι αυτά που μας ζητούνται τώρα, πάλι δεν μπορούν να υλοποιηθούν και για τους λόγους που περιγράψαμε πιο πάνω και γιατί η κυβέρνηση έχει υποστεί σημαντικά ρήγματα "νομιμοποίησης". Η κρίση είναι πραγματική και επικίνδυνη για τη χώρα. Δεν χωρούν "παιχνίδια". Εάν θέλουμε "επαναδιαπραγμάτευση", πρέπει πρώτα να επαναδιαπραγματευτούμε... μεταξύ μας! Δηλαδή να πετύχουμε μια ευρύτερη συνεννόηση πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων άμεσα. Μέρος αυτής της συμφωνίας μπορεί να είναι και μια εύλογη από πλευράς χρόνου ημερομηνία εκλογών. Αλλως "παίζουμε" με τη φωτιά...
Source : ethnos.gr
panpan@pegasus.gr

Όποιος σκάβει το λάκκο του άλλου…

Του Σάββα Καλεντερίδη
Η Τουρκία, χρησιμοποιώντας την εποχή του Ψυχρού Πολέμου παρελκυστικά και καταχρηστικά την αξία του γεωγραφικού χώρου που κατέχει ως κράτος, κατόρθωσε να εξασφαλίσει τη στήριξη των χωρών του ΝΑΤΟ και κυρίως των ΗΠΑ και του Ισραήλ, και να θέσει υπό πολυετή ομηρία Κύπρο και Ελλάδα. Με την καθοριστική στήριξη των ως άνω χωρών, η Τουρκία κατέλαβε το 40% της Κύπρου, το οποίο, παρά τα σχετικά ψηφίσματα του ΣΑ του ΟΗΕ, συνεχίζει να κατέχει διατηρώντας 40 χιλιάδες στρατό κατοχής στην πολύπαθη νήσο.
Ταυτόχρονα, ασκώντας κρατική τρομοκρατία, έθεσε υπό ομηρεία την Ελλάδα, η οποία επί τριάντα χρόνια δεν μπορεί να κάνει χρήση ενός κυριαρχικού της δικαιώματος, που είναι η επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια στο σύνολο του θαλάσσιου χώρου της. Για να ισχυροποιήσει δε τις θέσεις και τα επιχειρήματά της απέναντι στην Ελλάδα, η Τουρκία αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, που είναι σε ισχύ από το 1982.
Το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας όμως, δίνει το δικαίωμα στις χώρες που έχουν θαλάσσιες ακτές, να ορίσουν κάτω από συγκεκριμένες διαδικασίες την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), κατόπιν συμφωνίας με τις όμορες προς αυτές χώρες. Αυτό ακριβώς το δικαίωμα έκανε χρήση η μικρή και διαμελισμένη Κύπρος, και όρισε την ΑΟΖ της με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και το Λίβανο, ενώ είναι σε εξέλιξη ανάλογη διαδικασία με τη Συρία.
Η Τουρκία, εγκλωβισμένη στην πρακτική της άσκησης κρατικής τρομοκρατίας σε Ελλάδα και Κύπρο και στην απόφασή της να μην αναγνωρίσει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, όσο διαρκούσε η διαδικασία της οριοθέτησης, στην ουσία παρέμεινε απλός θεατής των εξελίξεων. Το μόνο που κατάφερε, ήταν να επεκτείνει εξ αντικειμένου το casus belli που ίσχυε για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων και να θέσει υπό ομηρία την Ελλάδα και στο ζήτημα της κήρυξης της ΑΟΖ σε όλο το θαλάσσιο χώρο από το Θρακικό Πέλαγος μέχρι το Αιγαίο, το Καστελόριζο και την Κύπρο.
Η Τουρκία άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι έπεσε η ίδια στο λάκκο που έσκαβε χρόνια τώρα σε Κύπρο και Ελλάδα, όταν οι παλιοί καλοί φίλοι, Ισραήλ και ΗΠΑ, έκαναν πρακτικά βήματα στο ζήτημα της εξόρυξης του φυσικού αερίου και πετρελαίου στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Τότε συνέλαβε ένα στρατήγημα που, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της, θα την έβγαζε από το αδιέξοδο. Ανακάλυψε την Παλαιστίνη, τη Γάζα και το δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό. Και ένας λαός που πένεται και κυριολεκτικά δεν έχει στον ήλιο μοίρα, ανταποκρίνεται σε όποιο χέρι βοηθείας του απλωθεί, έστω και τουρκικό.
Ποιο ήταν το κεντρικό ζητούμενο του στρατηγήματος; Να ρίξει το Ισραήλ μέσα στο λάκκο που έσκαψε το ίδιο για τους Παλαιστινίους. Δηλαδή, εκμεταλλευόμενη τον πόνο των Παλαιστινίων, να θέσει υπό ομηρία ολόκληρη τη ΝΑ Μεσόγειο, και μέχρι να λυθεί το Παλαιστινιακό και να ορίσει η Παλαιστίνη τη δική της ΑΟΖ στη Μεσόγειο, να σταματήσει κάθε διαδικασία καθορισμού της ΑΟΖ των γειτονικών χωρών και να παγώσει κάθε διαδικασία εξόρυξης στην περιοχή αυτή.
Στα πλαίσια αυτού του στρατηγήματος, η Τουρκία διεκδίκησε το ρόλο του διαμεσολαβητή μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων, μια διαδικασία που διακόπηκε βίαια, με τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς του Ισραήλ εναντίον της Λωρίδας της Γάζας, το Δεκέμβρη του 2008. Αυτός ήταν ο λόγος του εκνευρισμού του Ερντογάν στο Νταβός, ένα μήνα μετά, όταν έφυγε από το πάνελ, αφήνοντας σύξυλο τον Σιμόν Πέρες, καταγγέλλοντας το Ισραήλ ως χώρα δολοφόνο μικρών παιδιών. Να σημειωθεί ότι το Ισραήλ και το εβραϊκό λόμπι, χρόνια τώρα είναι ο βασικός υποστηρικτής της Τουρκίας στις προσπάθειες που κάνει να αποτρέψει τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας που υπέστησαν Αρμένιοι, Έλληνες και Ασσύριοι από τους Τούρκους. Άλλος ένας λάκκος δηλαδή, που πέφτουν μέσα εκείνοι που τον έσκαψαν για τους άλλους, τους γενοκτονημένους λαούς της Ανατολής.
Στη συνέχεια, στα πλαίσια του ιδίου στρατηγήματος, η Τουρκία προσπάθησε να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό που εφαρμόζει το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, υπενδυόμενη την προβιά του ακτιβιστή ανθρωπιστή αυτή τη φορά. Το γενοκτόνο τουρκικό κράτος, διέθεσε τα απαιτούμενα κεφάλαια για τη μίσθωση του Μαβί Μαρμαρά και ανέθεσε στην παρακρατική ισλαμοφασιστική οργάνωση ΙΗΗ την αποστολή να σπάσει το εμπάργκο. Ο στόχος ήταν να αποκτήσει ναυτική δραστηριότητα η Λωρίδα της Γάζας, για να ισχυροποιηθούν τα επιχειρήματα της Τουρκίας που θα οδηγούσαν στην ομηρία της ΝΑ Μεσόγειο. Το Ισραήλ αντέδρασε με το γνωστό τρόπο, για να οδηγηθούν σε αδιέξοδο οι σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ και να φθάσουμε σήμερα να μιλάμε για το Σχέδιο Γ΄ της Τουρκίας;
Ποιο είναι το σχέδιο αυτό;
Θα παραθέσουμε τους κεντρικούς του άξονες.
Η Τουρκία σε πρώτη φάση θα επιδιώξει να έχει αυξημένη και μόνιμη παρουσία με πλοία του πολεμικού της ναυτικού στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ του Κόλπου της Αλεξανδρέττας και της Διώρυγας του Σουέζ και κυρίως στα όρια της ΑΟΖ Κύπρου-Ισραήλ, με το πρόσχημα της προστασίας των τουρκικών εμπορικών πλοίων που θα κινούνται στην περιοχή. Με τον τρόπο αυτό θα επιχειρήσει να αμφισβητήσει εμπράκτως τις ΑΟΖ Κύπρου και Ισραήλ. Μάλιστα, σε επιχειρησιακό επίπεδο η Τουρκία σχεδιάζει να κάνει ό,τι ακριβώς κάνει στο Αιγαίο με τα πολεμικά της αεροπλάνα. Δηλαδή, όπως με τις πτήσεις των πολεμικών της αεροσκαφών αμφισβητεί εμπράκτως την κυριαρχία της Ελλάδος στο Αιγαίο και δεν επιτρέπει την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών του πηγών, έτσι, με τις κινήσεις των πολεμικών της πλοίων στην περιοχή μεταξύ Κύπρου – Ισραήλ, θα επιδιώξει να αμφισβητήσει εμπράκτως τα νόμιμα και κυριαρχικά δικαιώματα των ως άνω χωρών και υπό το φόβο μιας πολεμικής σύγκρουσης, να προκαλέσει την παρέμβαση των ΗΠΑ και να παγώσουν οι διαδικασίες εξόρυξης και εκμετάλλευσης.
Παράλληλα, η Τουρκία θα επιχειρήσει να πετύχει εντός του Σεπτεμβρίου την αναγνώριση της Παλαιστίνης ως κυρίαρχου κράτους, στην επικείμενη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Αμέσως μετά, σχεδιάζει να ανακηρύξει μονομερώς την δική της ΑΟΖ στη ΝΑ Μεσόγειο μέχρι τα 200 ν.μ., και με βάση την αρχή της αναλογικότητας, να προχωρήσει στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με το ψευδοκράτος, χωρίς να αναγνωρίζει δικαίωμα ΑΟΖ στο Καστελόριζο.
Στη συνέχεια, σχεδιάζει να προχωρήσει στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Παλαιστίνη, θέτοντας έτσι υπό τον έλεγχό της το κοίτασμα Λεβιάθαν, το οποίο έχουν λάβει εντολή να προβούν στις απαραίτητες επιχειρησιακές προετοιμασίες για να προστατεύουν τα τουρκικά πολεμικά πλοία.
 Τέλος, στα πλαίσια του σχεδίου αυτού, η Τουρκία, μέσω της τουρκικής εταιρείας πετρελαίων ΤΡΑΟ, θα προχωρήσει σε γεωτρήσεις στην ΑΟΖ Τουρκίας-ψευδοκράτους-Παλαιστίνης, έχοντας καταφέρει να περικλείσει και να απομονώσει εντελώς από θαλάσσης το Ισραήλ, το οποίο θα κληθεί να αντιμετωπίσει και το βέτο της Άγκυρας, στις προσπάθειες που καταβάλλει για να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ.
Υπάρχουν και άλλα υποτιθέμενα «βέλη στη φαρέτρα» της Άγκυρας, όπως η καταγγελία του Ισραήλ στον ΟΗΕ για το πυρηνικό του οπλοστάσιο, η καταγγελία επίσης στον ΟΗΕ για τον αποκλεισμό της Γάζας, η πλήρης διακοπή των διπλωματικών σχέσεων, το πλήρες πάγωμα των εμπορικών σχέσεων και άλλα.
Ασφαλώς και υπάρχουν πολλά κενά και αδυναμίες στο Σχέδιο Γ΄ της Τουρκίας εναντίον του Ισραήλ, το οποίο επιδέχεται και πολλές αναγνώσεις.
Εμείς απλά να σημειώσουμε ότι η Ελλάδα, εν όψει της μονομερούς ανακήρυξης της τουρκικής ΑΟΖ, πρέπει να είναι έτοιμη να διαχειριστεί το ζήτημα του Καστελόριζου, αν δεν το έχουν «διευθετήσει» ήδη εκείνοι που χαϊδολογούνται χρόνια τώρα με την Τουρκία.
Επίσης, είναι χρήσιμο να υπενθυμίσουμε ότι σε περίπτωση που ΗΠΑ και Ισραήλ δεν βοηθούσαν με χέρια και πόδια την Τουρκία να καταλάβει τα 40% του εδάφους της Κύπρου και να κρατηθεί πάνω στο νησί τόσα χρόνια, όλα θα ήταν πιο εύκολα για όλους. Είναι ο λάκκος που λέγαμε…
Source : anixneuseis.gr

Οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας μεταξύ Τουρκίας και ψευδοκράτους

Σε συμφωνία οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Τουρκίας και κατεχόμενης Κύπρου προχώρησαν Ερντογάν και Ερογλου, στη Νέα Υόρκη, αντιδρώντας στην έναρξη των γεωτρήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ. Ακυρη η συμφωνία λέει το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών.

Η Αγκυρα υπέγραψε συμφωνία με το ψευδοκράτος
Κλιμακώνει τις αντιδράσεις η Αγκυρα έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας, με αφορμή την έναρξη των γεωτρήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ για την ανεύρεση υδρογονανθράκων.
Οπως μετέδωσαν τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, ο πρωθυπουργός Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων Ντερβίς Ερογλου υπέγραψαν συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων συνόρων (υφαλοκρηπίδα) και αναμένεται να εκδώσουν άδειες για την εξόρυξη φυσικών πόρων. Η συμφωνία υπεγράφη στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.
Νωρίτερα σήμερα ο Ερντογάν είχε δηλώσει ότι η εκμετάλλευση υποθαλάσσιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου που ξεκίνησε η Κύπρος, παρά τις προειδοποιήσεις της Τουρκίας, αποτελεί "τρέλα", αποκλείοντας, ωστόσο, προς το παρόν, την προσφυγή σε στρατιωτική βία.
"Η ελληνοκυπριακή κυβέρνηση ενεπλάκη σε μία τρέλα με το Ισραήλ πραγματοποιώντας έρευνες για πετρέλαιο" και φυσικό αέριο, δήλωσε ο Τούρκος πρωθυπουργός, ενώ όταν ερωτήθηκε εάν η χώρα του εξετάζει τη λήψη στρατιωτικών μέτρων κατά της δραστηριότητας αυτής, απάντησε: "Όχι ακόμη".
Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας δήλωσε ότι οι δραστηριότητες αυτές "σαμποτάρουν" τις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή πλευρά για την επανένωση του νησιού.

Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Γρηγόρης Δελαβέκουρας σχολίασε: "Η ενέργεια αυτή της Τουρκίας είναι αντίθετη στο Διεθνές Δίκαιο και στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Η εν λόγω "συμφωνία" είναι άκυρη και άνευ περιεχομένου".
Προϋπόθεση για να ανοίξει το κεφάλαιο της ενέργειας στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την ΕΕ είναι η συμμόρφωση της Αγκυρας με τις ευρωπαϊκές της υποχρεώσεις και ο σεβασμός των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου, περιλαμβανομένης της σύναψης διμερών συμφωνιών, καθώς και τα δικαιώματα που προκύπτουν από την Συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.
Αυτό τόνισε η Κύπρια υπουργός Εμπορίου-Βιομηχανίας Πραξούλα Αντωνιάδου, κατά τις εργασίες του άτυπου Συμβουλίου Υπουργών Ενέργειας των "27" στη Πολωνία.
Η κ. Αντωνιάδου έθεσε υπόψη των Ευρωπαίων εταίρων το γεγονός της έναρξης ερευνητικών γεωτρήσεων για υδρογονάνθρακες στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου και τη θετική επίδραση που ο πιθανός εντοπισμός κοιτασμάτων μπορεί να έχει στην ενεργειακή ασφάλεια της ΕΕ.
Η υπουργός κάλεσε εκ νέου την Τουρκία να ανταποκριθεί στο κάλεσμα των καιρών, σεβόμενη τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου και συμβάλλοντας στην θετική κατάληξη των δικοινοτικών συνομιλιών, με στόχο την επίτευξη συμφωνίας για την επανένωση της Κύπρου, στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας
Source : ethnos.gr