Geopolitical Research Institute(GRI)/Εταιρεία Γεωπολιτικών Ερευνών(ΕΓΕ)

Παρασκευή 3 Ιουνίου 2011

Turkey discovers its heterogeneous society

Semih Idiz

The Supreme Electoral Board’s ban on all forms of campaigning and attempts at trying to influence the voter by means of the media or otherwise came into force on Wednesday. This means that we will have a period of relative calm until after the last vote is cast on July 12.
Given the unprecedented free-far-all we witnessed this time around during the campaigning, with all forms of insults and accusations flying back and forth between the parties and politicians, every rational person must have given a sigh of relief as a result of the electoral ban.
Nevertheless, as we argued in our last piece on the topic, it is very unlikely that these elections will bring peace and calm to Turkey. The country is in the throes of such an ideological war that the far-from-resolved quarrels will continue whoever wins next Sunday.
Put another way, all the key factors that generally destabilize societies and have led to serious conflicts in Europe itself in the past, exist in today’s Turkey. Unless reason prevails it is clear that the divisions we are witnessing will get deeper. Given that there is the issue of a new constitution on the agenda; one should in fact expect the acrimony to reach new heights, with ideologically based accusations about “civilian coups” or attempts at “dictatorial social engineering” being hurled back and forth.
Turkey is not known to be a country that is at peace with itself. It is therefore unlikely to be a country where politics can be conducted peacefully and in a civilized manner. Those who are aware of the writings of the social historian Kemal Karpat, formerly of the University of Wisconsin-Madison,  have some understanding of why this is, and how this tradition stretches back to the time of Empire.
Put another way, Turkey’s functioning democracy today operates within the context of an extremely complex sociological environment, a fact that has mostly been denied until the relatively recent past when it was often forcibly stated that we are a unified homogenous country and society.
That we are not of course, and this glaring fact is becoming more and more manifest as the country gets richer and more democratic, and not less as some expect. The reason is that there is no culture of political tolerance which makes it an “all or nothing” situation among opposing poles. In other words if one side says “black” the other side feels duty bound to say “white” whether it believes it to be so or not.
The Kurdish problem, for one, can be expected to come to a head after the elections. The simplistic assumption in this country, also promoted by the former prime minister, the late Bülent Ecevit, was that this problem is economic in nature and based on the deprivation and dispossession of the Southeast.
The basic reasoning behind this argument was the denial that Kurds exist in this country as a separate ethnic entity with their own culture and language, both of which were repressed brutally in the past. The assumption was that if you develop the southeast then the indigenous people there would forget their natural identities and become “Turks.”
Deprivation and dispossession are not the only factors behind the emergence of an awareness of one’s identity. The Basques and Catalonians can hardly be considered deprived and dispossessed today. Quite to the contrary they represent the richest parts of Spain, and yet their sense of identity is growing all the time and not the other way around.
Therefore, while the deprivation and dispossession of the southeast has undoubtedly contributed to a growing desire for autonomy and regional self-administration, spawning separatist terrorism at the same time, it can hardly be said to be the main reason why the Kurds of Turkey have a stronger sense of who they are today.
Much the same can be said of Turkey’s Alevis who have been brutally treated in the past based on religious discrimination, and who continue to struggle for recognition today. The Alevis – similar to the Kurds – have an increasing sense of their identity even if hard-line orthodox Sunnis, whose number is significant in Turkey, do not even consider them to be true believers.
Then there is the division between the religious and secular outlooks which provides another source of potential social conflict in this country that can have undesirable effects in terms of the well-being of the whole, as opposed to the interests of a part of the country. No one expects this dispute to disappear after the elections. If anything it will intensify, cutting as it does, across other divisions that exist.
It seems that the only way out of this morass is if the country can make some sort of a new beginning after June 12, where differences are put aside and reason prevails in a manner that serves the common interests and basic human, civil and cultural rights of the citizenry. To expect that this will happen, given the vitriol in the air today, is naïve of course and as already said, the post election period is bound to continue to be turbulent.
On the other hand, there appears to be no alternative if Turkey is to attain inner peace and stability. As acrimonious as the campaign period has been this time around, there were elements of truth in what all the parties said as they paid lip service to the notion of “advanced democracy.”
Regardless of who wins the elections, it is clear that wise leadership will require that this fact is taken into consideration and that a new beginning is marked for Turkey where bridges are built, rather than destroyed as we saw in the lead-up to the elections.
It is all very well to come up with “crazy projects,” as they are affectionately called by their promoters, such as joining the Black and Marmara seas by means of new canals.
But the real “crazy project” the country needs is the one that brings more unity and tolerance, based on the awareness that we are not a homogenous but a heterogeneous society which can only remain healthy in the long run if a culture of respect for the other is developed.
Source : Hurriyet Daily News

Ενοχοι και συνένοχοι

Με το σάλιο δεν σβήνει η πυρκαγιά Μάξιμ Γκόρκι, Η ζωή ενός άχρηστου ανθρώπου

Γιάννης Πανούσης -http://www.aixmi.gr
 Και βέβαια δεν είναι ίδιοι όλοι οι άνθρωποι. Ούτε οι βουλευτές. Διαφέρουν ως προς το προσωπικό ήθος, τη μόρφωση, την εντιμότητα. Όμως –δυστυχώς- οι πολιτικοί μας παίζουν όλοι τους ίδιους ρόλους. Κι έχουν όλοι τους ίδιους στόχους.

- Υπακοή στον Αρχηγό και όχι σε Αρχές (πολιτικής ηθικής).
- Πελατειακά δίκτυα και όχι διαφανείς σχέσεις.
- Αίσθηση ασυλίας και ατιμωρησίας και όχι λογοδοσίας.
- Συγκαλύψεις των «δικών τους παιδιών» και όχι δικαιοκρατία.
- Προνόμια και όχι ισότητα και ίσες ευκαιρίες.
- Παρεϊκές/οικογενειακές business και όχι ανιδιοτελής προσφορά.
- Άγχος επανεκλογής και όχι τήρηση υποσχέσεων, δεσμεύσεων.

Ο κατάλογος είναι μακρύς και σ’ αυτόν εντάσσονται λίγο-πολύ όλοι. Άλλοι δια πράξεων και άλλοι δια παραλείψεων. Άλλοι από σκοπιμότητα κι άλλοι από πειθαρχία.

Τώρα ζητάνε εξειδίκευση και προσωποποίηση των ευθυνών, αλλά νομίζω ότι είναι πλέον αργά.
- Όταν αποδέχτηκαν ότι «τα φάγαμε όλοι» υπήρξε κάποιος διαχωρισμός;
- Όταν αποδέχτηκαν ότι «έτσι είναι η Ελλάδα» υπήρξε κάποια διαφοροποίηση;
- Όταν o κάθε αρχηγός έλεγε «αναλαμβάνω την ευθύνη» (και συνέχιζε να κάνει τα ίδια) ρώτησε κανένας «ποιά ευθύνη, για ποιές πράξεις»;

Ζήσανε χρόνια στο γυάλινο πύργο του απυρόβλητου, της ανευθυνότητας και του συμψηφισμού ανομιών.

Τώρα όμως, είναι όλοι υπόλογοι. Τώρα (κατά)δικάζονται και οι σιωπές…
Source : infognomonpolitics

Πέμπτη 2 Ιουνίου 2011

Ο Ντομινίκ και ο χρηματοπιστωτικός πόλεμος

του Thierry Meyssan, Komsomolskaya Pravda / Voltairenet.org[Image]
Δεν μπορεί κανείς να κατανοήσει την πτώση του Ντομινίκ Στρως-Καν, χωρίς να την τοποθετήσει στο πλαίσιο του σχεδίου που προωθούσε ο ίδιος για τη δημιουργία ενός νέου διεθνούς αποθεματικού νομίσματος που είχε προγραμματιστεί να συζητηθεί στην διάσκεψη των G8, στις 26 Μαΐου 2011.  Ένα έργο που, παραδόξως, αναμενόταν από τα αναδυόμενα Κράτη, καθώς και από το χωρίς πατρίδα χρηματοοικονομικό σύστημα, που όμως, το είχε απορρίψει το ισραηλινο-αμερικανικό βιομηχανικό και στρατιωτικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ. Ο Τιερύ Μεϊσάν σηκώνει το πέπλο της παγίδας που του έστησε η κυβέρνηση Ομπάμα για να αποφύγει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της.
Πρώην υπουργός Οικονομίας, ο άνδρας αυτός είχε γίνει το πιο ακριβοπληρωμένο στέλεχος στον κόσμο (ετήσια βασική αμοιβή, χωρίς τα μπόνους και έξοδα: 461.510 δολάρια ΗΠΑ) και ετοιμαζόταν,  να διεκδικήσει την προεδρία της Δημοκρατίας. Αυτή η ζεστή προσωπικότητα, γνωστός για την όρεξή του στο τραπέζι και στο κρεβάτι, που μερικές φορές κατηγορήθηκε ότι ασκούσε πολιτική στα γρήγορα, επειδή προτιμούσε να ξεκλέψει χρόνο για να απολαύσει τη ζωή, κατηγορείται ότι βίασε μια καμαριέρα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου του Μανχάταν.
Για έξι ημέρες, οι Γάλλοι παρέμειναν βιδωμένοι μπροστά στις τηλεοπτικές οθόνες τους να κοιτάζουν ζαλισμένοι την δικαστική παρενόχληση έναντι ενός άνδρα που είχαν θεωρήσει ως ενδεχόμενο διορθωτικό παράγοντα, μετά τη καταστροφική πενταετή θητεία του Νικολά Σαρκοζί. Η πτώση του ήταν επίσης το τέλος των αυταπατών τους.
[Image] Οι Γάλλοι παρακολούθησαν έκπληκτοι τη σύλληψη στις ΗΠΑ του δημοφιλέστερου πολιτικού ηγέτη στη πατρίδα τους, του Ντομινίκ Στρως-Καν.  Η παράσταση αυτού του σπασμένου πεπρωμένου κρατά τη ρίζα της από την αρχαία τραγωδία.
Το ρωμαϊκό ρητό «Arx Tarpeia Capitoli Proxima» επανέρχεται στα χείλη: Το Ταρπήιο βράχος από το οποίο οι καταδικασμένοι σε θάνατο ρίχνονταν στο κενό ήταν τόσο κοντά στο Καπιτώλιο, συμβολικός χώρος της εξουσίας και των τιμών.Ανεξάρτητα από οποιαδήποτε σκέψη για την αθωότητα ή την ενοχή του, το άλεσμα μιας τόσο υψηλής προσωπικότητας δεν μπορεί μόνο παρά να προκαλέσει ανησυχία στον απλό πολίτη: αν αυτός δεν καταφέρει να υπερασπιστεί, πώς θα μπορούσαμε να ελπίσουμε να το κάνουμε εμείς οι ίδιοι αν ήμασταν κατηγορούμενοι σαν αυτόν;
Η άνοδος και η πτώση
Δεδομένου ότι οι Γάλλοι είναι ένας πολιτικοποιημένος λαός, που τράφηκε με  τα μαθήματα του Μακιαβέλι χωρίς να τον έχει διαβάσει, δεν καθυστέρησαν να αναρωτηθούν για το βάσιμο της κατηγορίας που βαραίνει τον συμπολίτη τους ΝΣΚ.  Με ποσοστό 57%, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, δεν πίστεψαν αυτή την ιστορία κάψας που τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης χαίρονται να αφηγούνται. Κάποιοι άρχισαν να φαντάζονται τα πιθανά σενάρια χειραγώγησης, ενώ άλλοι αναρωτήθηκαν «Cui bono?» (Ποιος ωφελείται;).
Σε αυτό το παιχνίδι, το πρώτο όνομα που έρχεται στο μυαλό είναι αυτό του Νικολά Σαρκοζί. Πώς να μην το σκαφτούν όταν θυμάται ο καθένας ότι έγινε πρόεδρος υποβάλλοντας μήνυση κατά του κύριου αντιπάλου του Ντομινίκ ντε Βιλπέν, μπλέκοντας τον  σε μια παρομοίως τραβηγμένη υπόθεση με πλαστά έγγραφα. Τότε, γιατί λοιπόν όχι σε μια νέα συνωμοσία για να αποτρέψει ένα νέο ανταγωνιστή;
Και δεν έχει σημασία ότι οι δύο άνδρες είχαν ανάγκη ο ένας τον άλλον για να προετοιμάσουν τις επερχόμενες διεθνείς συνόδους κορυφής, ούτε ότι ήταν και οι δύο υποταγμένοι στο Αμερικανικό φέουδο. Γνωρίζουμε ότι τα χειρότερα εγκλήματα απαιτούν το αίμα των φίλων ή καλύτερα των συγγενών.Στη προκειμένη περίπτωση, οι Γάλλοι αγνοούν τους δεσμούς του ΝΣΤ [1], όπως αγνοούσαν αυτούς του Νικολά Σαρκοζί, όταν τον εξέλεγαν [2].
Ποτέ δεν τους πληροφόρησε ο τύπος ότι στη δεκαετία του '90,  προσελήφθη ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ από την ... Κοντολίζα Ράις.Δεν γνωρίζουν ούτε ότι αυτός και οι υπολοχαγοί του Pierre Moscovici και Jean-Christophe Cambadelis ήταν υπεύθυνοι για τη χρηματοδότηση του Σοσιαλιστικού Κόμματος και του Ιδρύματος Jean-Jaurès από το National Endowment for Democracy -νομική πρόσοψη για τη CIA [3] Δεν παρακολούθησαν τα πολυάριθμα έργα του και τις συμβάσεις με τις ατλαντικές δεξαμενές σκέψης, το Γερμανικό Ταμείο Marshall των Ηνωμένων Πολιτειών [4] ή με τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ [5]. Τέλος, δεν γνωρίζουν τίποτα για τη δέσμευσή του για την ένταξη της Γαλλίας και της Ευρώπης σε μια διατλαντική ενιαία αγορά που κυριαρχείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι Γάλλοι δεν ξέρουν περισσότερο  για τους στενούς δεσμούς του με το Ισραήλ. Ο ίδιος ηγείται, μέσα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Κύκλο Léon Blum, με το ονόμα ενός πρώην Εβραίου πρωθυπουργού. Αυτό το διακριτικό και πανίσχυρο λόμπι φροντίζει να κρατήσει μακριά από την πολιτική σκηνή κάθε άτομο που θα αμφισβητούσε το σιωνιστικό σχέδιο.
Έτσι πέφτουν τα κεφάλια, όπως αυτού του πολιτικολόγου Pascal Boniface, που τόνιζε τον εκλογικά αντιπαραγωγικό χαρακτήρα της υποστήριξης του Τελ Αβίβ σε μια χώρα όπου το 10% του πληθυσμού είναι αραβικού πολιτισμού. Ο ΝΣΚ δεν κρύβεται όμως. Δηλώνει ξεκάθαρα: «Νομίζω ότι κάθε Εβραίος της διασποράς και της Γαλλίας θα πρέπει να παρέχει τη βοήθεια του προς το Ισραήλ.  Αυτός είναι ο λόγος γιατί είναι σημαντικό οι Εβραίοι να αναλάβουν πολιτικές ευθύνες. Εν ολίγοις, στα καθήκοντά μου και στη καθημερινή ζωή μου, μέσω όλων των πράξεων μου, προσπαθώ να προσθέτω ένα πετραδάκι στο οικοδόμημα του Ισραήλ». 
Περίεργο για κάποιον που είναι υποψήφιος για την προεδρία της Γαλλίας.
Δεν πειράζει, είναι τόσο κεφάτος!
[Image] Ωστόσο, τίποτα δεν γλίτωσαν τον Ντομινίκ Στρως-Καν: ενώ τέθηκε υπό κράτηση, και στη συνέχεια σε προσωρινή φυλάκιση, χωρίς ποτέ να του δοθεί η  ευκαιρία να μιλήσει, η Εισαγγελέας της Νέας Υόρκης έδωσε στα μέσα ενημέρωσης ένα λεπτομερές κατηγορητήριο.

Μπορεί ο καθένας να διαβάσει εκεί μια λεπτομερή, ψυχρή, κλινική περιγραφή της αξιόποινης πράξης: «Ο κατηγορούμενος προσπάθησε να έχει, με τη βία, στοματική και πρωκτική σεξουαλική σχέση με άλλο πρόσωπο  και  με τη βία κολπική συνουσία με τρίτο. Ο κατηγορούμενος εξανάγκασε τρίτο πρόσωπο σε σεξουαλική επαφή χωρίς τη συγκατάθεση του. Ο κατηγορούμενος εκ προθέσεως και χωρίς νόμιμη αιτία άγγιξε τα γεννητικά όργανα και άλλα οικεία μέρη του τρίτου προκειμένου να υποτιμήσει αυτό το πρόσωπο και να το κακοποιήσει, ώστε να ικανοποιήσει τη σεξουαλική του επιθυμία.Αυτά τα εγκλήματα διαπράχθηκαν υπό τις ακόλουθες συνθήκες: Ο κάτωθι υπογεγραμμένος δηλώνει ότι ενημερώθηκε από κάποιον γνωστό των εισαγγελικών αρχών ότι ο εν λόγω κατηγορούμενος 1) έκλεισε την πόρτα του δωματίου και εμπόδισε την καταγγέλλουσα να αποχωρήσει από αυτό το δωμάτιο, 2) έπιασε το στήθος της καταγγέλλουσας χωρίς τη συγκατάθεσή της, 3) προσπάθησε να αφαιρέσει διά της βίας το κολάν αυτού του προσώπου και να αγγίξει τα γεννητικά του όργανα με τη βία, 4) ανάγκασε την καταγγέλλουσα να αγγίξει το πέος του δύο φορές, 5) μπόρεσε να τελέσει τις πράξεις αυτές χρησιμοποιώντας την σωματική του δύναμη»
Όλα αυτά εξαπλώθηκαν για μέρες στις τηλεοπτικές ειδήσεις των 8, με μεγάλη λεπτομέρεια, υπό των βλεμμάτων των γονέων που γύριζαν από τη δουλειά  τους, και μπροστά στα τρομοκρατημένα παιδιά που κατέβαζαν τη μύτη τους προς το πιάτο της βραδινής σούπας τους.
Πολιτισμικό σοκ [Image] Ο ΝΣΚ και ο Τίμοθυ Μπρείτνερ. Ο δεύτερος ζήτησε σε όλα τα ΜΜΕ τη παραίτηση του πρώτου μόλις 12 ώρες μετά τη σύλληψη του.
Κανείς δεν ξέρει ποιος είναι περισσότερο ψυχολογικά τραυματισμένος: - ο λαμπρός οικονομολόγος που έπρεπε να σώσει την ανθρωπότητα από τη χρηματοπιστωτική κρίση και ξαφνικά βρέθηκε υποβαθμισμένος σε κακόφημο εγκληματία; - ή ο λαός που φιλοδοξούσε να ησυχάσει και σχεδίαζε να τον επιλέξει ως ηγέτης του;

Σε αυτό το πλαίσιο, οι Γάλλοι ψάχνουν για δικαιολογίες στο αγγλοσαξονικό νομικό σύστημα που ανακαλύπτουν τώρα. Βεβαίως, είχαν ήδη δει αυτή τη παρωδία δικαιοσύνης στα τηλεοπτικά σήριαλ, αλλά ποτέ δεν είχαν πιστέψει ότι αυτό συμβαίνει στη πραγματικότητα. Ούτε  από το εξωδικαστικό σύστημα του Γκουαντάναμο και τις μυστικές φυλακές ήθελαν ποτέ να ξέρουν. Ορισμένοι σχολιαστές επιχείρησαν να εξηγήσουν τη σκληρότητα της αστυνομίας και του ανακριτή, ως επιθυμία να επιφυλάσσουν ίση μεταχείριση στους ισχυρούς και τούς αδύνατους. Ωστόσο, όλοι έχουν διαβάσει τα έργα διάσημων κοινωνιολόγων που δείχνουν ότι σε αυτό το κακοήθες σύστημα το χρήμα είναι βασιλιάς, και η δικαιοσύνη ανάλογη με τις τάξεις.
Οι Γάλλοι δέχθηκαν επίσης τις κριτικές από τον αγγλοσαξονικό τύπο.
Για όλα αυτά είναι υπαίτιος ο γαλλικός τύπος, ο οποίος δεν ερεύνησε την ερωτική ζωή του αχαλίνωτου Σρως-Καν εξ ονόματος του σεβασμού της ιδιωτικής του ζωής.
Ωστόσο, συνεχίζουν οι Πουριτανοί, όποιος εξαπατά τη γυναίκα του ανοιχτά, είναι ένας εν δυνάμει βιαστής. «Όποιος κλέβει αυγό, κλέβει βόδι!».  [Image] Σε εξώφυλλο, το περιοδικό Time Magazine 
παρουσιάζει τον ΝΣΚ (DSK) και άλλους που
του μοιάζουν, υπό της μορφής ενός ουρουνιού.  Η πολιτική αγωγή θυμήθηκε με καχυποψία, -αλλά λίγο αργά-ότι το 2002 ο ΝΣΚ είχε προσπαθήσει να ενοχλήσει μια όμορφη δημοσιογράφο, την Tristane Banon. Όταν του ζήτησε συνέντευξη, την είχε προσκαλέσει σε ένα ιδιωτικό διαμέρισμα, στην ιστορική συνοικία του Μαρέ του Παρισιού. Καλωσόρισε τη νεαρή γυναίκα σε ένα μεγάλο πατάρι, που δεν είχε άλλη επίπλωση, εκτός από ένα τεράστιο κρεβάτι. Και καθώς η όμορφη δεν υπέκυψε στον ακόλαστο την είχε χτυπήσει.

Μήπως στη Νέα Υόρκη η ίδια  βία κυρίευσε τον γενναίο άντρα και τον μετέτρεψε σε εγκληματία;Τίποτα δεν μας επιτρέπει να το φανταστούμε, ιδίως επειδή Ο ΝΣΚ δεν είναι άγαμος.  Είναι παντρεμένος με το τηλεοπτικό αστέρι,  την Άν Σινκλέρ (Anne Sinclair), η οποία ήταν η αγαπημένη δημοσιογράφος των Γάλλων προτού εγκαταλείψει την καριέρα της, για το χατίρι του.Οι Γάλλοι την ξαναβρήκαν στο δικαστήριο όταν ο Ντομινίκ Στρως-Καν εμφανίστηκε, πάντα όμορφη και δυναμική, παρά τα χρόνια που προστεθήκαν.Εγγονή ενός μεγάλου έμπορου έργων τέχνης, διαθέτει μια άνετη οικογενειακή περιουσία. Χωρίς δισταγμό, ήρθε από το Παρίσι για να πληρώσει ένα εκατομμύριο δολάρια εγγύηση και να προσφέρει πέντε εκατομμύρια δολάρια σε πρόσθετες τραπεζικές εγγυήσεις. Αυτή η πλούσια γυναίκα ήταν έτοιμη να δώσει τα πάντα για να σώσει τον άντρα της  από τα  σαγόνια της δικαιοσύνης των ΗΠΑ. Ήταν ακόμη πιο αξιοθαύμαστη. Είπε ότι δεν του κρατά κακία για τα ολισθήματα του, αυτή που της άρεσε να τον συνοδεύει στο Κερί (la Chandelle), ένα παρισινό κλαμπ συναλλαγών σουαπίνγκ (swapping).
Ο Ντομινίκ, το εξιλαστήριο θύμα.Κάθε έθνος αντάξιο του ονόματός του, δεν θα ανεχόταν να δεί μια διασημότητα που ήταν έτοιμη να εκλεγεί πρόεδρος και να αντιπροσωπεύσει τη χώρα να εμφανιστεί με χειροπέδες ανάμεσα  στους μπράβους του FBI, ριγμένος στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου, σαν να είναι ο τελευταίος κακοποιός, και να εκτίθεται στο δικαστήριο χωρίς να του δοθεί η ευκαιρία να ξυριστεί.
Πιθανώς θα πολιορκούνταν η αμερικανική πρεσβεία με πατριωτικούς ύμνους. Όχι όμως στη Γαλλία. Εδώ παραθαυμάζονται οι «Αμερικανικοί». Τους θαυμάζουν σαν το υπνωτισμένο από την κόμπρα κουνέλι. Και έχουμε δυσκολία να παραδεχθούμε ότι δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου και  ότι, αν υπάρχει συνωμοσία, δεν εκκολάφτηκε στις όχθες του Σηκουάνα, αλλά στις όχθες του Πότομακ.
ΚατάσχεσηΕίναι ο ΝΣΚ ένοχος βιασμού ή το θύμα μιας συνωμοσίας; Φτάνει να σκεφτούμε λίγο για να βρούμε την απάντηση.Ο κατηγορούμενος φέρεται ότι πέρασε τη νύχτα με μια κοπέλα call-girl. Θα είχε βιάσει την καμαριέρα στο πρωινό, και στη συνέχεια, σύμφωνα με τις πληροφορίες, θα πήγαινε ήσυχα για γεύμα με την κόρη του, φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια. Τέλος, θα έπαιρνε το αεροπλάνο του, κρατημένο αρκετές ημέρες πριν, για να συναντηθεί με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ στο Βερολίνο. Άνετα καθισμένος σε ένα αεροπλάνο της Air France, συνελήφθη, δέκα λεπτά πριν από την απογείωση.
Σύμφωνα με το πλήρωμα, οι αστυνομικοί της Ειδικής Μονάδας για τα θύματα (αυτά της σειράς Νόμος και Τάξη SVU [6]), ζήτησαν από τους ομολόγους τους του αεροδρόμιου να προβούν στην σύλληψη, αλλά επέμεναν να την πραγματοποιήσουν οι ίδιοι, παρά τον κίνδυνο να φθάνουν πολύ αργά. Για να αποφευχθεί να προειδοποιηθεί ο ΝΣΚ, ζήτησαν να  γίνουν παρεμβολές στα κινητά τηλέφωνα στην περιοχή του αερολιμένα μέχρι την άφιξή τους [7], παρότι, μια τέτοια παρεμβολή δεν ανήκει στην ευθύνη μιας κοινωνικής ομάδας, αλλά είναι ζήτημα  εθνικής ασφάλειας.Όταν ο ύποπτος τίθεται υπό κράτηση, είναι αποκομμένος από κάθε εξωτερική επαφή, εκτός από τους δικηγόρους του, όπως  προβλέπει ο νόμος των ΗΠΑ. Αλλά όταν η δικαστής Μέλισσα Τζάκσον τον έβαλε υπό προσωρινή κράτηση, παρέμεινε  αποκομμένος, χωρίς λόγο. Η κράτηση, εξήγησαν, είναι αναγκαία, διότι ο εναγόμενος θα μπορούσε να διαφύγει στη Γαλλία, κράτος με το οποίο η Ουάσιγκτον δεν έχει συνάψει συνθήκη έκδοσης, γεγονός το οποίο προστάτεψε έναν άλλο κατηγορούμενο για βιασμό, τον σκηνοθέτη Ρομάν Πολάνσκι. Η παρούσα απόφαση δεν ελήφθη για να απομονωθεί ο κατηγορούμενος αλλά για να εμποδιστεί  να επηρεάσει τους μάρτυρες. Επίσης  η δικαστής αποφάσισε να τον κλείσει στο Rikers Island, μία από τις μεγαλύτερες φυλακές στον κόσμο με 14.000 κρατούμενους και από τις πιο σκοτεινές. Μια κόλαση στη γη. «Για την προστασία του», ανταμείφθηκε με ένα μονόκλινο δωμάτιο και σε απομόνωση.Συνολικά, για 10 μέρες, ο Διευθύνων Σύμβουλος του ΔΝΤ κατασχέθηκε. Για 10 ημέρες, η λειτουργία του διεθνούς ιδρύματος μπλοκαρίστηκε λόγω έλλειψης της υπογραφής του. Για 10 ημέρες, τα προβλήματα του ευρώ και του δολαρίου, η κατάρρευση της Ελλάδας, και πολλά άλλα ζητήματα αναστάλθηκαν ανάλογα με τα καπρίτσια της αστυνομίας, των δικαστών και φυλάκων.
Σύμφωνα με την Νομολογία των ΗΠΑ ο ΝΣΚ, ο οποίος δεν έχει ποινικό μητρώο και ο οποίος έχει την κατοικία του στην Ουάσινγκτον, δεν θα έπρεπε να τελεί υπό προσωρινή κράτηση, αλλά θα έπρεπε να του είχε χορηγηθεί ελευθερία υπό εγγύηση. Μάλλον ο ίδιος ανέλυσε γρήγορα την κατάσταση. Μέσω ενός από τους δικηγόρους του, κατάφερε να στείλει στο ΔΝΤ την επιστολή παραίτησης του. Την επόμενη μέρα, παρά τις αντιξοότητες και εκεί που δεν το περίμενε κανείς,  ένας νέος δικαστής  έκανε δεκτή την αίτησή του για απελευθέρωση υπό εποπτεία. Πράγματι, δεν ήταν πια χρήσιμο να παραμείνει υπό κράτηση αφού το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είχε ανακτήσει την ικανότητά του να δράσει.
[Image] Η Χριστίν Λαγκάρντ (Christine Lagarde) καλωσορίζει όλους εκείνους που πίστεψαν τις υποσχέσεις της Ουάσιγκτον προς τον κ. Ζου.
Η Χριστίν Λαγκάρντ, Γαλλίδα Υπουργός των Οικονομικών, η οποία έχει κάνει καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, προασπίζοντας τα συμφέροντα του στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος [8], ζήτησε να διαδεχθεί τον κατηγορούμενο στη διαχείριση του ΔΝΤ, παρά τις κραυγές οργής της Ρωσίας και της Κίνας.


Στην πραγματικότητα, ο δεύτερος δικηγόρος του Βενιαμίν Μπράφμαν, δεν ήρθε να τον δει στη φυλακή και δεν παρέστη στην δεύτερη ακρόαση. Το αστέρι του δικαστηρίου της Νέας Υόρκης έφυγε ξαφνικά στο Ισραήλ, επίσημα, για μια οικογενειακή θρησκευτική γιορτή[9]. Αλλά για να διεκδικήσει την αμοιβή του, ο κ. Μπράφμαν,  δεν αρκεί να ανάψει τις φωτιές του Lag Ba'omer, αλλά πρέπει να  διαπραγματευτεί βοήθεια για τον πελάτη του.
Το σχέδιο Ζου.
Γιατί ανάπτυξαν Χολιγουντιανά  μέσα και να εμποδιστεί η λειτουργία του ΔΝΤ για 10 ημέρες;

Δύο απαντήσεις είναι δυνατές και μπορεί να συνδέονται. [Image] Ο Ζου Ξιαοσουάν  δεν έχει πει τη τελευταία λέξη του.
Κατ 'αρχήν, στις 29 Μάρτη  2009, ο κυβερνήτης της κεντρικής τράπεζας της Κίνας Ζου Ξιαοσουάν (Zhou Xiaochuan) αμφισβήτησε την κυριαρχία του δολαρίου ως αποθεματικό νόμισμα.
Εκφράζοντας τη λύπη του, επειδή το σχέδιο του οικονομολόγου John Maynard Keynes για τη δημιουργία ενός διεθνούς νομίσματος (το Bancor) δεν επιτεύχθηκε στο τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, πρότεινε να χρησιμοποιηθούν τα Ειδικά Εκδοτικά Δικαιώματα του ΔΝΤ για να παίξει αυτόν τον ρόλο [10].
Υποκύπτοντας στις πιέσεις, οι Ηνωμένες Πολιτείες δέχτηκαν τον τριπλασιασμό των πόρων του ΔΝΤ και της έκδοσης από το ΔΝΤ Ειδικών Εκδοτικών Δικαιωμάτων (ΕΕΔ) αξίας 250 δις δολαρίων κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής της G20 στο Λονδίνο, στις 2 Απρίλη 2009. Συνέστησαν  επίσης την Αρχή ενός συμβουλίου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας στο οποίο θα συνδεθούν τα μεγάλα αναδυόμενα Κράτη.Αυτή η ιδέα συζητήθηκε κατά τη σύνοδο κορυφής των G8 στην Λακουίλα (Ιταλία), στις 8 Ιουλίου 2009.
Η Ρωσία πρότεινε να μην αρκεστούν σε εικονικό νόμισμα, αλλά να το εκτυπώσουν. Ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ο οποίος είχε εκτυπώσει συμβολικά πρωτότυπα αυτού του νομίσματος, έβαλε κάποια κέρματα στο τραπέζι. Από τη μια πλευρά υπήρχαν τα πρόσωπα των οκτώ αρχηγών κρατών και στην άλλη το έμβλημα στα αγγλικά «ενότητα στην πολυμορφία» («Unity in Diversity») [11].
Το σχέδιο υποβλήθηκε σε εμπειρογνώμονες της Διεύθυνσης Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ. Στην έκθεσή τους, στην οποία συμμετείχε ο καθηγητής κ. Vladimir Popov της Νέας Οικονομικής Σχολής της Μόσχας, αναφέρουν ότι μελετήθηκε στις 25 Απριλίου 2010 σε μια κοινή συνεδρίαση του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας [12].Η διαδικασία έπρεπε να καταλήξει στις 26 Μαΐου 2011, κατά τη σύνοδο κορυφής των G8 στο Ντωβίλ (Deauville, Γαλλία). Το δολάριο θα έπαυσε να είναι το νόμισμα αναφοράς με φόντο την επικείμενη πτώχευση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Ουάσιγκτον θα είχε παραιτηθεί της χρηματοδότησης της στρατιωτικής υπερδύναμης μέσω του χρέους της για να αφοσιωθεί στην εσωτερική αναδιάρθρωση της.
[Image] Το λιβυκό δηνάριο, το πρώτο (και τελευταίο;) νόμισμα στον κόσμο εγγυημένο σε χρυσό και
σε ειδικά τραβηκτικά δικαιώματα του ΔΝΤ. Το 2000, ο συνταγματάρχης Καντάφι είχε
ονειρευτεί τη δημιουργία ενός παναφρικανικού νομίσματος βασισμένο στο χρυσό,
αλλά δεν κατάφερε να προωθήσει την ιδέα του. Έτσι το 2009, είχε υποστηρίξει αυθόρμητα
το σχέδιο Ζου και το είχε υιοθετήσει μονομερώς για τη χώρα του
Ο κόκκος άμμου
Δυστυχώς, κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών, στρατιωτικές και πολιτικές πρωτοβουλίες ακύρωσαν το σχέδιο αυτό.
Ορισμένα κράτη-συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας και της Κίνας- εξαπατήθηκαν. Η σύλληψη του ΝΣΚ δείχνει ότι η Ουάσιγκτον ενήργησε κακόπιστα και ότι είχε κάνει παραχωρήσεις με  μοναδικό στόχο να κερδίσει χρόνο.
Αν και οι ακριβείς λεπτομέρειες του σχεδίου που εκπονήθηκε από τον Ντομινίκ Στρως-Καν για τη δημιουργία αυτού του νέου αποθεματικού νομίσματος σε συνδυασμό με τα Ειδικά Εκδοτικά Δικαιώματα του ΔΝΤ είναι απόρρητες, φαίνεται ότι η Λιβύη έπαιζε ένα ρόλο-κλειδί: Η Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης είναι η  πρώτη που αποφάσισε να στηρίξει το νόμισμά της, το δηνάριο, στον χρυσό και με βάσει τα  ΕΤΔ. Το θέμα είναι ακόμη πιο σημαντικό λόγω του γεγονότος ότι η Λιβύη διαθέτει κρατικά ομόλογα από τα καλύτερα στον κόσμο (είναι ελαφρώς πλουσιότερα ακόμη και από της Ρωσίας).Ωστόσο, μπαίνοντας στον πόλεμο κατά της Λιβύης, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο προκάλεσαν το πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων όχι μόνο της οικογένειας Καντάφι, αλλά και του κράτους της Λιβύης. Ακόμη χειρότερα, το Παρίσι και το Λονδίνο έστειλαν στελέχη της τράπεζας HSBC στην Βεγγάζη για να δημιουργηθεί μια αντάρτικη Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης, ώστε  να προσπαθήσουν να αρπάξουν τα εθνικά περιουσιακά στοιχεία[13].
Χωρίς να γνωρίζουμε αν ο Νικολά Σαρκοζί και ο Ντέιβιντ Κάμερον παρασύρθηκαν από τη μέθη της εξουσίας ή ενήργησαν κατόπιν εντολών των μεντόρων τους στην Ουάσιγκτον, το εύθραυστο οικοδόμημα σχεδιασμένο από τον Ντομινίκ Στρως-Καν κατέρρευσε.
Σύμφωνα με τις επαφές μας στην Τρίπολη κατά τη στιγμή της σύλληψής του, ο ΝΣΚ αναχωρούσε για το Βερολίνο για να βρεί μια λύση με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ. Στη συνέχεια έπρεπε να πάει με έναν απεσταλμένο της κ. Μέρκελ να διαπραγματευτεί με τους εκπροσώπους του συνταγματάρχη Καντάφι ή με τον ίδιον άμεσα. Η υπογραφή του ηγέτη της Λιβύης ήταν απαραίτητη ώστε να απεμπλακεί η κατάσταση.
Παρακολουθούμε από δω και στο εξής ένα οικονομικό πόλεμο άνευ προηγουμένου: ενώ η οικονομική κατάσταση των ΗΠΑ είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης  και ενώ το δολάριο θα μπορούσε να γίνει γρήγορα ένα νόμισμα για τους πίθηκους,   η συμφωνία που εγκρίθηκε από τους G8 και θα εγκριθεί από τους G20, που προτάθηκε από το ΔΝΤ σε συντονισμό με την Παγκόσμια Τράπεζα και τη διεθνή τραπεζική κοινότητα της οποίας ο ΝΣΚ ήταν ο πρωταθλητής, αναστάλθηκε.
Η κυριαρχία του δολαρίου είναι άθικτη αν και πιο τεχνητή από ποτέ.Αυτό το δολάριο οι αναδυόμενες χώρες ήθελαν να βάλουν στο περιθώριο, αλλά το στρατιωτικό-βιομηχανικό ισραηλινο-αμερικανικό κατεστημένο  εδραιώνει την εξουσία του.

Σε αυτό το πλαίσιο, τι αξίζει η τιμή ενός ανθρώπου;
Παραπομπές:[1] " Dominique Strauss-Kahn, ο άνθρωπος της «Condi» του ΔΝΤ », του Thierry Meyssan, Δίκτυο Voltaire , 5 Οκτωβρίου 2007.[2] " Λειτουργία Σαρκοζί: πως η CIA τοποθετηθεί ένας από τους αντιπροσώπους του στην προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας », του Thierry Meyssan, Voltaire Network , 19 Ιούλη 2008.[3] " Η NED, νομικό μέτωπο για τη CIA », του Thierry Meyssan, Voltaire Network , 6 Οκτώβρη 2010.[4] « Το Γερμανικό Ταμείο Marshall, ένα κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέμου; ", ο Βολταίρος Δίκτυο , 5 Οκτωβρίου 2004.[5] " Τι ξέρεις για την Λέσχη Μπίλντερμπεργκ », από τον Thierry Meyssan, Voltaire Network , 9 Απρ 2011.[6] Ντικ τηλεοπτική σειρά Wolf για το NBC, που προβλήθηκε στη Γαλλία με τον τίτλο Νέα Υόρκη, μια ειδική μονάδα και Quebec, σύμφωνα με τον τίτλο Ο Νόμος και τάξη: Πρόσθετη μονάδα θυμάτων .[7] « Τα τελευταία λόγια πριν από τη σύλληψή του DSK "από τον Michel Colomès, Le Point , 19 Μαΐου 2011.[8] " Με Christine Lagarde, η βιομηχανία των ΗΠΑ μεταξύ της γαλλικής κυβέρνησης ", ο Βολταίρος Δίκτυο , 22 Ιούνη 2005.[9] " -Καν δικηγόρος Strauss στην Haaretz: Ο πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ Will να αθωωθεί , "από Chaim Levinson, Haaretz , 22 Μαΐου 2011.[10], " η Κίνα αρχίζει να απομακρυνθεί από το δολάριο », Voltaire Network , 22 Μαΐου 2009[11] » τη Ρωσία και την Κίνα να προσφέρει ένα ολοκληρωμένο κοινό νόμισμα », Voltaire Network , 11 Ιουλίου 2009.[12] " Μεταρρύθμιση του σχεδίου του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος »(Απόσπασμα από την έκθεση« Παγκόσμια Οικονομική και Κοινωνική Έρευνα 2010: επανεξοπλισμό Global Development "), με την Χριστίνα Bodouroglou, Nazrul Ισλάμ, Άλεξ Julca, Manuel Montes, Μαριάντζελα Parra Lancourt Vladimir Popov Shari Spiegel, και Rob Vos Δικτύου Voltaire , 6 Ιουλίου 2010.[13] « Η λεηλασία του αιώνα: την επίθεση σε εθελοντές Λιβύης κρατικά επενδυτικά ταμεία "και" πίσω από την επίθεση κατά της Λιβύης: στρατηγικές για την οικονομική πολέμου "από Manlio Dinucci, Voltaire Network , 22 Απριλίου και 2 Μαΐου 2011.Η αρχική έκδοση αυτού του άρθρου που δημοσιεύθηκε σε μεγάλη εφημερίδα δεν περιλαμβάνει τις υποσημειώσεις. Αυτές  προστεθήκαν από τον συντάκτη του δικτύου Βολταίρου για τη διευκόλυνση της εμβάθυνσης του θέματος από τους αναγνώστες.

Διαγραφή

Τετάρτη 1 Ιουνίου 2011

Τουρκία: Προηγείται στις δημοσκοπήσεις το κυβερνών κόμμα



 
Σημαντικό προβάδισμα στο κυβερνών κόμμα της Τουρκίας δίνουν δύο διαφορετικές δημοσκοπήσεις. Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης που βρίσκεται στην εξουσία, προηγείται με ποσοστά 50,93% και 48,6%. Οι βουλευτικές εκλογές θα διεξαχθούν στην Τουρκία στις 12 Ιουνίου.
Προεκλογική συγκέντρωση του Ερντογάν στην Άγκυρα Στη δημοσκόπηση της εταιρείας "Σονάρ" που πραγματοποιήθηκε σε 39 νομούς στο διάστημα 24-31 Μαΐου, σε δείγμα 3.000 ατόμων, το κυβερνών κόμμα προηγείται με 50,93% και ακολουθούν το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα με 25,78%, το ακροδεξιό Κόμμα Εθνικιστικού Κινήματος με 12,45% και οι ανεξάρτητοι που υποστηρίζει το φιλοκουρδικό Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας με 4,87%.

Σε άλλη δημοσκόπηση, της εταιρείας "Κονσένσους", το κυβερνών κόμμα συγκεντρώνει 48,6%, το ΡΛΚ 28,3% και το ΚΕΚ 11,6%.

Και στις δύο δημοσκοπήσεις, τα τελικά ποσοστά υπολογίστηκαν αφού έγινε η κατανομή των αναποφάσιστων, που βρίσκονται στο επίπεδο του 6-7%

Δευτέρα 30 Μαΐου 2011

Μποϋκοτάζ : Ειρηνική διαμαρτυρία με χαρακτηριστικά ολοκληρωτικού πολέμου

Η πιο επιθετική και άμεσα αποτελεσματική χρήση της αγοραστικής δύναμης είναι αναμφισβήτητα το μποϋκοτάζ. Αν και πραγματοποιείται συνήθως από ανθρώπους με πλήρη συνείδηση της καταναλωτικής τους δύναμής, δεν αποτελεί απαραίτητα μέρος μιας γενικότερης κατευθυνόμενης αγοραστικής πρακτικής. Με λίγα λόγια, το κίνητρο πίσω από το μποϋκοτάζ δεν είναι αναγκαστικά μια γενικότερη στάση ηθικής και κουλτούρας αλλά μπορεί να προέρχεται και από σύγκρουση συμφερόντων. Συνήθως πρόκειται για την στοχευμένη δράση εναντίον μιας συγκεκριμένης εταιρίας, κράτους ή ομάδας ανθρώπων με σαφή σκοπιμότητα τον οικονομικό και πολιτικό στραγγαλισμό της/τους και την πρόκληση όσο το δυνατόν μεγαλύτερης ζημιάς. Συνίσταται στη συστηματική αποφυγή συναλλαγής με οποιοδήποτε προϊόν η υπηρεσία σχετίζεται με την εταιρία ή χώρα στόχο και μάλιστα προχωρώντας πέρα από αυτό, συνήθως χαρακτηρίζεται από έντονες διαφημιστικές καμπάνιες προκειμένου η συλλογιστική και η σκοπιμότητα πίσω από το μποϋκοτάζ να γίνουν γνωστές στο ευρύτερο κοινό ώστε να μεγιστοποιηθεί η ζημιά. Από τη στιγμή που αυτό προωθείται μέσω διαφημίσεων και άλλου είδους δημοσιότητα, όπως δημόσιες ομαδικές διαμαρτυρίες, ακτιβισμό, συνεντεύξεις, δημοσίευση άρθρων κτλ, συνιστά μια πράξη σαφούς πολιτικής υφής και παίρνει το χαρακτήρα οικονομικού, κοινωνικού και πληροφοριακού πολέμου. Πολλές φορές, η δημοσιότητα αποτελεί το σημείο κλειδί της λειτουργίας του αφού εάν η υποστήριξη των θέσεων των υποστηρικτών του φτάσει μια κρίσιμη μάζα τότε μπορεί να συμπαρασύρει και άλλες δυνάμεις του οικονομικού ή κοινωνικού γίγνεσθαι αποκτώντας έτσι μεγάλη ισχύ.

Παρ’ όλη την αποτελεσματικότητά και την πολλές φορές επιθετική επικοινωνιακή πολιτική του –η οποία ενίοτε μπορεί να οδηγήσει και σε κλιμάκωση της αντιπαλότητας–, το γενικότερο ήθος πίσω από το μποϋκοτάζ βρίσκεται μακριά από τη βία. Ο Ίντιρα Γκάντι, ηγέτιδα της Ινδίας στις αρχές του αιώνα και θερμός πολέμιος της αποικιοκρατικής πολιτικής των Βρετανών, δημιούργησε ολόκληρο ηθικό κώδικα γύρω από την μη-βίαιη αντίσταση, κεντρικό σημείο του οποίου ήταν το μποϋκοτάζ. Αν και πολλές φορές είναι το μόνο όπλο που απομένει στους αδυνάτους –πράγμα που σημαίνει ότι η μη-βία ίσως δεν είναι επιλογή τους αλλά μονόδρομος– αυτό δεν του αφαιρεί το μεγάλο προσόν ότι, ενώ μπορεί να είναι ενίοτε πολύ ισχυρό, είναι εκ φύσεως ειρηνικό, αφού δεν προσπαθεί να επιβάλλει κάτι στον αντίπαλο παρά εκδηλώνει απαξίωση και μη συμμετοχή.

Αν και η πρακτική του μποϋκοτάζ είναι άγνωστο για το πότε εφαρμόστηκε για πρώτη φορά, η αποικιοκρατική πολιτική ορισμένων ισχυρών κρατών στους προηγούμενους τρεις αιώνες έδωσε πολλές αφορμές για καταγραφή τέτοιων κινητοποιήσεων μεγάλης κλίμακας. Μια από τις πρώτες τέτοιες καταγεγραμμένες προσπάθειες συνέβη το 1769, με την άρνηση διακίνησης και αγοράς αγγλικών προϊόντων από τους Αμερικανούς αποίκους λίγο πριν την έναρξη της Αμερικανικής Επανάστασης (ξεκίνησε μάλιστα με το φημισμένο περιστατικό του τσαγιού όπου Αμερικανοί λιμενεργάτες πέταξαν στη θάλασσα ένα αγγλικό φορτίο τσαγιού). Η αιτία ήταν ότι οι Αμερικανοί άποικοι παρ’ ότι φορολογούνταν κανονικά από τη μητροπολιτική Αγγλία, δεν αντιπροσωπεύονταν από κανέναν στο αγγλικό κοινοβούλιο. Το αποτέλεσμα ήταν η κλιμάκωση της έντασης και τελικά ο πόλεμος της ανεξαρτησίας που οδήγησε στην ίδρυση του αμερικανικού κράτους. Άλλο γνωστό περιστατικό συστηματικής οικονομικής απομόνωσης συνέβη το 1830, όταν λίγα χρόνια πριν το ξέσπασμα του αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, εκπρόσωποι των νέγρων σκλάβων ενθάρρυναν το μποϋκοτάζ όλων των προϊόντων που είχαν παραχθεί από σκλάβους. Η σκοπιμότητά τους ήταν σαφής: Αν κανείς δεν αγόραζε τα προϊόντα που παρήγαγαν οι σκλάβοι τότε η δουλεία θα έπαυε να έχει νόημα.

Source : Aρθρο από το blog του περιοδικού Ζενίθ

Η αντιστροφή του αλυτρωτισμού ως στρατηγική επιλογή

Του Στέλιου Παπαθεμελή *

Οι παράλληλοι βίοι της ελληνοσκοπιανής διπλωματικής αντιπαράθεσης της τελευταίας 20ετίας αποτυπώνουν το μονίμως ευένδοτο της ελληνικής πλευράς και το πεισμόνως ανένδοτο της σκοπιανής. Πανσλαβιστικό σταλινο-τιτοϊκό επινόημα το ψευδώνυμο μόρφωμα των Σκοπίων, υιοθετήθηκε μετά το ’91 από την Ουάσιγκτον και προήχθη σε χαϊδεμένο παιδί της.

Η μυωπική πολιτική των κυβερνήσεών μας στάθηκε ανίκανη να διαγνώσει τις μακροπρόθεσμες συνέπειες από την παρουσία στα βόρεια σύνορά μας ενός προτεκτοράτου που θα ιδιοποιείται το όνομα μας και θα λειτουργεί για λογαριασμό του εκάστοτε κηδεμόνα του. Το «Μακεδονία» έχει συντριπτικό ιστορικό βάρος. Είναι τίτλος κυριότητας εδαφών, χρυσό κλειδί εις χείρας του όποιου κηδεμόνα.

Οι ιστορικοπολιτικά άσχετοι μειδιούν ειρωνικά για το όνομα, ανίκανοι να κατανοήσουν ότι ο σφετερισμός οργανικού στοιχείου της εθνικής μας ταυτότητας σημαίνει επικίνδυνο ακρωτηριασμό της.

Αυτό είναι προδήλως το όχημα του αλυτρωτισμού. Με αυτό δεδομένο οι πολιτικοί αρχηγοί το 1992 χάραξαν την εθνική στρατηγική: ονομασία χωρίς το Μακεδονία ή παράγωγά του.

Το πολιτικό μας προσωπικό και η διανόηση του Κολωνακίου έχουν από καιρό παραδώσει το ζήτημα στον αυτόματο πιλότο. Αφότου μάλιστα το 2005 κυβέρνηση και σύμπασα η πολιτική τάξη ομοθύμως προσκύρωσαν το «Μακεδονία» στους σκοπιανούς με μηδενικό αντάλλαγμα κάποιον γεωγραφικό προσδιορισμό, η υπόθεση κατέστη τρίτης διαλογής. Σήμερα το τοπίο εμφανίζεται ως εξής:

Πρώτον: Τα Σκόπια λειτουργούν υπό αμερικανική ομπρέλα. Ευθύνη μας και ενοχή μας, αφήνουμε ανενόχλητους τους Αμερικανούς να μας υπονομεύουν. Αν οι ΗΠΑ τεθούν σοβαρά ενώπιον του διλήμματος να επιλέξουν στρατηγικό εταίρο στην περιοχή ανάμεσα στην Ελλάδα και τα Σκόπια, θα ήταν τελείως ηλίθιο να διαλέξουν τα Σκόπια. Αλλά τέτοιο δίλημμα ουδέποτε τους ετέθη.

Δεύτερoν: Αφότου κακή τη μοίρα τους προτείναμε το «Μακεδονία» κολλήσαμε στον περιβόητο γεωγραφικό προσδιορισμό. Αλλά ο σκοπιανός αλυτρωτισμός βασίζεται στον εθνικό και όχι στον γεωγραφικό προσδιορισμό.

Με αυτόν ως πολιορκητικό κριό διεκδικεί τη μισή Ελλάδα. Ο Γκρουέφσκυ παριστάνει και πείθει και τους υπηκόους του ότι είναι μετεμψυχώσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου!... Διαρρέεται ότι διεξάγονται μυστικές ελληνοσκοπιανές διαπραγματεύσεις. Προς τι, αφού το Μακεδονία (εθνικός προσδιορισμός) το δώσαμε προ πάσης διαπραγμάτευσης.

Απομένει ο γεωγραφικός. Εκδοχή πρώτη: Απορρίπτουν και τους τρεις: Άνω, Βόρεια, Βαρδάρη. Το έπραξε προχθές στη Γενεύη ο πρόεδρός τους Ιβάνοφ. Δεύτερη εκδοχή υπαναχωρούν, αλλά γιατί αφού η αδιαλλαξία τους, «πουλάει». Πάντως με τα γεωγραφικά σκευάσματα και τυχόν γενόμενα αποδεκτά κερδισμένοι θα είναι ξανά οι σκοπιανοί, διότι το «Άνω» θεμελιώνει διεκδίκηση να «απελευθερώσουν» την Κάτω, το Βόρεια τη Νότια και του Βαρδάρη την όπως την αποκαλούν «Μακεδονία του Αιγαίου». Χώρια βέβαια από το ότι οι προσδιορισμοί θα αφορούν μόνο την ώρα της υπογραφής, μετά θα αποβληθούν ως ασύμβατα μοσχεύματα. Πρακτέο, εδώ που φτάσαμε.

α: Ανάκληση της πρότασης για σύνθετη ονομασία. Κυβέρνηση και κόμματα έχουν χίλιους λόγους να το πράξουν. Επαναφορά του ζητήματος στη φυσική του αφετηρία που όρισαν οι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου; Ονομασία χωρίς το Μακεδονία ή παράγωγά του.

β: Καταγγελία της Ενδιάμεσης Συμφωνίας η οποία είναι διάτρητη από διαρκείς παραβιάσεις της από τα Σκόπια. Οφείλαμε να την καταγγείλουμε ήδη για να μη διακινδυνεύσουμε και στο Δ. Δ. της Χάγης όπου οι ένοχοι μας έσυραν κατηγορούμενους. Η καταγγελία θα αφαιρούσε και τη νομική βάση της προσφυγής τους.

γ: Έκ βαθέων επαναπροσδιορισμός της στρατηγικής και της τακτικής μας.

Τα Σκόπια εμποτίζουν 24ωρες το 24ωρο με το εκπαιδευτικό και το επικοινωνιακό τους σύστημα το λαό τους με τον μακεδονισμό. Τον επιθετικό μακεδονισμό. Επιχειρούν μιαν αδιάκοπη πλύση εγκεφάλου τους που διαμορφώνει μιαν επίκτητη, εισαγόμενη, αλλά φανατισμένη συνείδηση ταυτότητας όπως αυτή που εμφύτευαν οι κατακτητές στους γενιτσάρους επί Τουρκοκρατίας.

Πάντα ταύτα γιατί δεν υπάρχει ελληνική αντίσταση και αντεπίθεση. Καιρός του ποιήσαι! Αν οι σκοπιανοί «αισθάνονται» Μακεδόνες, τότε είναι Έλληνες όπως αείποτε τυγχάνουν οι αληθινοί Μακεδόνες.

Η μέσω προπαγάνδας συνειδησιακή τους διαστροφή δεν είναι ανήκεστη. Η βάση της παραπάνω θέσης είναι αφ’ εαυτής βραδυφλεγής βόμβα για τη σκοπιανή νομενκλάτουρα: Καθιστά αντιστρέψιμο τον αλυτρωτισμό. Αντί, δηλαδή, τα Σκόπια να διεκδικούν την μισή Ελλάδα, η Ελλάδα δικαιούται να διεκδικεί ολόκληρα τα Σκόπια!

Τελικά μόνο ένα σοβαρό φόβητρο αντιστροφής του αλυτρωτισμού θα φρονηματίσει τα Σκόπια.



Source : http://www.macedoniahellenicland.eu/

Υποχωρώντας και στα ασήμαντα : Οι "κακοί" μαθητές του Θουκυδίδη

Η διαπίστωση του Μοργκεντάου επαληθεύτηκε δυο φορές κατά τη μεταπολεμική περίοδο, όσον αφορά τις τουρκικές προκλήσεις εις βάρος μας

Πήραν το μάθημά τους οι Τούρκοι την Παρασκευή, από τους Ρουμάνους, στη Μαύρη Θάλασσα. Αλιευτικό σκάφος, με υψωμένη την τουρκική σημαία, εισήλθε στα ύδατα της ρουμανικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης για αλιεία - παράνομα- και επειδή δεν υπάκουσε στις συστάσεις της ρουμανικής ακτοφυλακής, αυτή άνοιξε πυρ εναντίον του, καταδιώκοντάς το και ακινητοποιώντας το στα όρια της ρουμανικής με την βουλγαρική ΑΟΖ.

«Οι ψαράδες είναι ασφαλείς, ένας μόνο τραυματίστηκε ελαφριά, σκάφος και αλιείς βρίσκονται ασφαλείς στο λιμάνι της Κωνστάντζας», σύμφωνα με τις ρουμανικές πηγές. Τι είχε συμβεί; Οι Τούρκοι αλιείς ανέφεραν στις τουρκικές αρχές, ότι το σκάφος τους έχει υποστεί σοβαρά πλήγματα και κινδυνεύει να βυθιστεί. Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών επικοινώνησε με τις ρουμανικές αρχές για να συγκεντρώσει πληροφορίες αναφορικά με το περιστατικό αυτό και να ζητήσει την προστασία και την ασφάλεια των Τούρκων αλιέων.

Ταυτόχρονα, ξεκίνησε επιχείρηση έρευνας και διάσωσης του πληρώματος του τουρκικού αλιευτικού από την τουρκική ακτοφυλακή με σκάφη και ελικόπτερα, αλλά όπως ανακοίνωσαν «επέστρεψαν στις βάσεις τους όταν πληροφορήθηκαν (!) από Ρουμάνους αξιωματούχους σχετικά με την κατάσταση του αλιευτικού σκάφους και του πληρώματος του».

Στην πραγματικότητα βέβαια, επέστρεψαν όταν αντελήφθησαν πως οι Ρουμάνοι δεν αστειεύονται, διότι δεν έχουν ψοφοδεείς όπως στο δικό μας πολιτικό κόσμο.

Προ δύο μηνών, είχαμε δημοσιεύσει στη Voria.gr παρόμοιο θέμα, όπου αναλύαμε ότι οι Τούρκοι έχουν παντού αποτυχίες στη νέο-οθωμανική πολιτική τους, πλην της Ελλάδας. Και τεκμηριώσαμε με επιχειρήματα, ότι αυτό συμβαίνει επειδή ήμαστε οι «βολικοί» της παρέας. Δείτε τι γράφει ο ισραηλιτικής καταγωγής Χένρυ Μοργκεντάου, πρέσβης των Η.Π.Α. στην Τουρκία από το 1913 ως το 1917: «Ο Τούρκος είναι ουσιαστικά θρασύδειλος. Είναι γενναίος σαν λιοντάρι όταν τα πράγματα έρχονται όπως τα θέλει, αλλά δουλόφρων, χαμερπής και λιγόψυχος όταν του τυχαίνουν αναποδιές».
Αυτή η διαπίστωση του Μοργκεντάου, επαληθεύτηκε δυο φορές κατά τη μεταπολεμική περίοδο, όσον αφορά τις τουρκικές προκλήσεις εις βάρος μας. Το 1964 όταν ο Γεώργιος Παπανδρέου (ο παππούς, φυσικά) στην είσοδο των Τούρκων στο Αιγαίο έδειξε καθαρά τις προθέσεις του, ενημερώνοντας τον πρόεδρο των ΗΠΑ ότι αν δεν αποσυρθούν θα «κτυπήσει». Οι Τούρκοι επέστρεψαν στη βάση τους.

Τα ίδια και το 1987, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου αυτή τη φορά διέταξε μερική επιφυλακή, επειδή πάλι οι Τούρκοι βγήκαν στο Αιγαίο. Το αποτέλεσμα το ίδιο. Επιστροφή των Τούρκων στη βάση τους. Το γεγονός ότι σήμερα βρίσκεται στην εξουσία ένας άλλο Παπανδρέου, δεν σημαίνει ότι θα ακολουθήσει την τακτική των προγόνων του, διότι μπορεί να λέγεται Παπανδρέου, αλλά σίγουρα είναι γιος της Μάργκαρετ.

Ας καταλάβουν όσοι εξακολουθούν να πιστεύουν πως όλες αυτές οι ενέργειες -από τον πόλεμο και μετά, με ελάχιστες εξαιρέσεις- που υποτίθεται ότι διευκολύνουν την προσέγγιση των λαών, δεν είναι τίποτε άλλο παρά το άλλοθι όσων δεν έχουν το σθένος να υπηρετήσουν με αποφασιστικότητα τον ελληνικό λαό. Διότι αυτό που συμβαίνει μέχρι σήμερα, είναι οι συνεχείς υποχωρήσεις και απώλειες μέρους της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μας. Την ίδια ώρα, οι Τούρκοι -αφού μας βρήκαν βολικούς- στήνουν το νέο-οθωμανισμό τους. Και το ότι δεν έχουν, ούτε θα έχουν τις επιτυχίες, που επιθυμούν, δεν θα οφείλεται φυσικά στη δική μας αντίδραση, αλλά σε λόγους έξω από μας.

Το ότι, όσο συνεχίζουν έτσι τα πράγματα, θα υφιστάμεθα ολονέν και περισσότερες απώλειες, το βεβαιώνει ο Θουκυδίδης: «Το ασήμαντο κλείνει μέσα του όλη τη δοκιμασία και την απόδειξη του φρονήματός μας» («Το γαρ βραχύ τι τούτο πάσαν ημών έχει την βεβαίωσιν και πείραν της γνώμης» Ι, 140). Και συνεχίζει: «Αν υποχωρήσουμε στο ασήμαντο θα μας ζητήσουν αμέσως μετά άλλο μεγαλύτερο, νομίζοντας ότι από φόβο υποχωρήσαμε στο προηγούμενο. Αν, όμως, αντισταθούμε, θα τους δώσουμε να καταλάβουν ότι πρέπει να μας συμπεριφέρονται ως ίσος προς ίσον».
Source :http://voria.gr/