Για τις παληές αγάπες ...

του Κ. Στούπα


Υπάρχει ένα πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό σύστημα που επιθυμεί την επιστροφή στη δραχμή γιατί ήδη νιώθει το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του και έτσι θεωρεί ότι θα διατηρήσει τα κεκτημένα του...

Πάντα οι μεγάλες αλλαγές είχαν σαν υπόβαθρο την οικονομική δραστηριότητα, καθώς είναι το νήμα που εξουσιάζει πολλές από τις προθέσεις και νομές της καθημερινής ζωής...

Ο Φρειδερίκος Ένγκελς στο έργο Αντι-Ντυρινγκ υποστηρίζει «Σε κάθε κοινωνία που έχει εμφανιστεί στην ιστορία η διανομή των προϊόντων, και μαζί μ’ αυτή η διαίρεση της κοινωνίας σε τάξεις και εξουσίες, καθορίζεται από το τι παράγεται, το πώς παράγεται, και το πώς το προϊόν ανταλλάσσεται.

Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, τα τελικά αίτια κάθε κοινωνικής αλλαγής και πολιτικής επανάστασης πρέπει να αναζητηθούν, όχι στα μυαλά των ανθρώπων, στην αυξανόμενη κατανόηση της αιώνιας αλήθειας και της δικαιοσύνης αλλά, στις αλλαγές στον τρόπο παραγωγής και ανταλλαγής...».
Κατά λογική συνέπεια σε μια χώρα που ζει με δανεικά, που δεν παράγει τίποτα εισάγει τα πάντα και το χρήμα ανακυκλώνεται με θέσεις εργασίας που προσφέρει απευθείας το δημόσιο ή κυρίως επιχειρήσεις που πληρώνονται από το δημόσιο, είναι φυσικό η δομή της εξουσίας να περιστρέφεται γύρω από αυτό το παρασιτικό σχήμα...

Κάποιοι «πονηροί» «ανησυχούν» πως όσοι υποστηρίζουν τις μεταρρυθμίσεις και την παραμονή στο Ευρώ, είναι «τσιράκια» του κεφαλαίου και της αστικής τάξης, η οποία έχει σχέδιο να αλώσει το κρατικοδίαιτο μοντέλο.

Δυστυχώς αστική τάξη που ελέγχει κρίσιμη μάζα μέσων παραγωγής στην Ελλάδα δεν υπάρχει και αυτός είναι και ένας λόγος της οικονομικής και πολιτικής ένδειας της κοινωνίας μας. Ο καθηγητής Παναγιώτης Κονδύλης είχε αναλύσει την καχεξία του αστικού στοιχείου στη νεοελληνική κοινωνία και ιδεολογία, στην πόνημα του «Οι αιτίες της παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας». Βλέπε: Οι αιτίες παρακμής της σύγχρονης Ελλάδας.
Αυτό για το οποίο ανησυχεί το σύστημα του πελατοκρατικού κομματισμού είναι η απώλεια ελέγχου των δομών αναπαραγωγής της εξουσίας του παρασιτικού μοντέλου που ελέγχουν μέχρι σήμερα.

Δεν έχουν άδικο, αυτό είναι βέβαιο καθώς έφτασε στα όριά του και κανείς δεν είναι διατεθειμένος πλέον να δανείζει για να συνεχίσει να στέκεται όρθιο. Είτε με την δραχμή, είτε με το Ευρώ η χώρα θα αναγκαστεί να υιοθετήσει ένα περισσότερο παραγωγικό μοντέλο για να εξασφαλίζει τα προς το ζειν, είτε μέσα στην ευρωζώνη συμβεί αυτό, είτε στο οικονομικό στίγμα μεταξύ Αλβανίας και Βορείου Αφρικής...

Εξάλλου μετά το τέλος της κομμουνιστικής περιπέτειας των βορείων γειτόνων που ξεκίνησε μετά το δεύτερο μεγάλο πόλεμο, οι προπολεμικές συνθήκες όπου οι βόρειες γειτονικές χώρες είχαν μεγαλύτερη κατά κεφαλή κατανάλωση κρέατος και γάλακτος δεν μπορούν να αποκλειστούν de facto.

H μεταβολή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας θα έχει σαν συνέπεια την μεταβολή των πόλων εξουσίας. Αυτοί που δεν καταλαβαίνουν πως είναι η γενικότερη εξέλιξη που τους τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια, πιστεύουν πως η πιθανότητα να τα κάνουμε όλα θάλασσα και να αποδράσουμε στη δραχμή, είναι ικανή να διατηρήσει τους όρους εξουσίας που κατέχουν και εκμεταλλεύονται.
Κάνουν λάθος... Είναι σαν να πιστεύουν πως η δολοφονία του Καποδίστρια θα ήταν ικανή να επαναφέρει τις χαλαρές δομές της οθωμανικής αυτοκρατορίας που επέτρεπε στους Κοτζαμπάσηδες να εξουσιάζουν τους τοπικούς πληθυσμούς.

Ποιοι είναι..

Το σύμπλεγμα οικονομικής και πολιτικής εξουσίας που κυριαρχεί και νιώθει απειλούμενο τις τελευταίες δεκαετίες κυρίως συνίσταται από τις παρακάτω παραμέτρους.

α) Οι πολιτικοί...
Κόμματα, πολιτευτές, συνδικαλιστές καθώς το συμφέρον τους διασφαλίζεται από την νομή των δημοσίων εσόδων που λογίζουν πως πάντα θα υπάρχουν έστω και αν μειωθούν δραστικά.

Αν αλλάξει η χώρα και το πελατειακό παρασιτικό σύστημα εξελιχθεί σε μια παραγωγική οικονομία με περιορισμό της συμμετοχής του κράτους, όλοι αυτοί δεν θα έχουν λόγo ύπαρξης με τον τρόπο που υπάρχουν σήμερα.

Μια παραγωγική οικονομία που δημιουργεί θέσεις εργασίας και δεν εξαρτάται από το κράτος μειώνει το διαμεσολαβητικό ρόλο των παραπάνω στις πελατειακές σχέσεις και τους αποβάλει σαν άχρηστους...

β) Διαφθορά και παρασιτισμός...
Τα κυκλώματα διαφθοράς σε κρατικές υπηρεσίες, γιατροί φακελάκηδες, δια βίου μισθοδοτούμενοι άεργοι του δημοσίου και καταχρηστικά συνταξιοδοτημένοι κάτω του ορίου ηλικίας.

Σε ένα κράτος που θα αξιολογεί του εργαζόμενους, θα ελέγχει την διαφορά και θα προσφέρει δωρεάν υπηρεσίες στους πολίτες, όχι με πρόφαση τις δωρεάν υπηρεσίες θα μοιράζει μισθούς δεξιά και αριστερά οι παραπάνω κατηγορίες θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα...

Μας «πουλάνε» δωρεάν υγεία και παιδεία και το κάθε νοικοκυριό στενάζει από τα οικονομικά βάρη για την παραπαιδεία τα φακελάκια, ή υποχρεώνεται να καταφύγει στον ιδιωτικό τομέα χωρίς να απαλλάσσεται των υποχρεωτικών εισφορών στα κρατικά ταμεία...

γ) Οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες
Οι κρατικοδίαιτοι οι επιχειρηματίες που δεν είναι σε θέση να αντεπεξέλθουν του ανταγωνισμού και ζητούν κρατική προστασία, ή οι επιχειρηματίες που κερδίζουν μόνο από τις επιδοτήσεις από τα λεφτά των φορολογουμένων.

Όλοι αυτοί σε ένα περιβάλλον ανοιχτής και ανταγωνιστικής οικονομίας φοβούνται πως θα αποδυναμωθούν και θα χάσουν μέρος της οικονομικής και πολιτικής ισχύος που τους προσφέρει το πελατοκρατικό πολιτικό σύστημα...

Η ομάδα αυτή φοβάται την έλευση πολυεθνικών που θα τους θέσει εκτός ανταγωνισμού και δεν έχει άδικο, αλλά αυτό δεν αφορά την υπόλοιπή κοινωνία που το συμφέρον της είναι να έχει πρόσβαση στην καλύτερη ποιότητα με την καλύτερη δυνατή τιμή...

Μια ορθολογική ανάδειξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας σε διάφορους τομείς μπορεί να αποκαταστήσει το φαινόμενο το άνοιγμα στις ξένες πολυεθνικές να συνδυάζεται και με απώλεια εγχώριων θέσεων εργασίας.

Π.χ. δυο εβδομάδες διακοπών μιας οικογένειας του βορρά στοιχίζει όσο ένα αυτοκίνητο, άρα δεν έχει νόημα να επιδοτείς κάποιον να φτιάχνει αυτοκίνητα στην Ελλάδα όσο και αν αυτό θα εμφανιστεί σαν επωφελής και πατριωτική πράξη από κάποιους...

δ) Οι κοσμοφοβικοί...
Οι ευρωφοβικοί και γενικότερα κοσμοφοβικοί που νιώθουν ανασφαλείς για αυτά στα οποία πιστεύουν και για τον εαυτό τους. Στην ομάδα αυτή συμπεριλαμβάνεται μερίδα της εκκλησίας, διάφοροι ξενοφοβικοί εθνικιστικοί κύκλοι και μερίδα της παραδοσιακής αριστεράς.

Όλοι αυτοί πιστεύουν πως το ιδιαίτερο στίγμα τους κινδυνεύει να χαθεί με την παγκοσμιοποίηση της οποίας την επέλαση βλέπουν μέσω της αιχμής του Ευρώ. Καλλιεργούν την ψευδαίσθηση πως η επιστροφή της δραχμής θα επαναφέρει τη χώρα σε ισορροπία και ασφάλεια, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη πως όλος ο κόσμος αλλάζει με αιχμή την τεχνολογία. Το ίδιο συνέβη και παλιότερα με τους δουλοπάροικους της φεουδαρχίας που ένιωθαν να απειλούνται από τις συνθήκες εθνικού κράτους και μισθωτής εργασίας που δημιουργούσε ο διαφωτισμός και η βιομηχανική επανάσταση.

Αν γυρίσουμε πίσω, ανάλογες αντιθέσεις θα συναντήσουμε σε όλες τις κρίσιμες καμπές της παγκόσμιας και της ελληνικής ιστορίας. Ο καθείς ανάλογα με τις φοβίες και την θέση που έχει φροντίσει να κατέχει στο οικονομικό γίγνεσθαι βρίσκεται και στην θέση που επιθυμεί με αποτέλεσμα να μην αντιφάσκουν οι πεποιθήσεις με τα συγκυριακά υλικά του συμφέροντα.

Αυτές είναι λίγο πολύ οι συνιστώσες που αρμολογούν το μέτωπο που προσπαθεί να προβάλει την επιστροφή στην δραχμή σαν μοναδική λύση. Λόγω της δομής του ελληνικού πολιτικού συστήματος εμφανίζονται πιο συχνά και με ισχύ μεγαλύτερη από αυτή που πραγματικά διαθέτουν...

Από την άλλη πλευρά οι δυνάμεις της προόδου και της αλλαγής λόγω απουσίας πολιτικού σχήματος και λόγου που να τις εκφράζει σε αυτή τη φάση μοιάζουν αποσυντονισμένες και σκόρπιες. Πεποίθησή μου είναι πως είναι πλειοψηφικές στο κοινωνικό σώμα και είναι αυτές που θα καθορίσουν στο τέλος της εξελίξεις...

Στη δημοσκόπηση που δημοσίευσε η Καθημερινή της Public Issue μόνο το 16% της κοινής γνώμης θεωρεί η επιστροφή στη δραχμή θα βοηθούσε να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Βλέπε: Μόνο το 16% πιστεύει πως η επιστροφή στη δραχμή είναι λύση...


2) Το παρασιτικό ελληνικό μοντέλο...
Για να αντιληφθεί κάποιος πόσο παρασιτικό έχει καταλήξει το ελληνικό οικονομικό μοντέλο αρκεί να ρίξει μια ματιά στα στοιχεία που δείχνουν την μεγάλη απόσταση που έχουν οι εξαγωγές ανά εργαζόμενο της Ελλάδας με οποιαδήποτε άλλη χώρα του νότου ή του βορρά της Ευρώπης.

Η αναλογία είναι διπλάσια σε βάρος μας από τον τελευταίο της Ευρωζώνης. Αυτό σημαίνει πως το ευρώ λόγω ελλιπούς ή ελαττωματικής αρχιτεκτονικής αύξησε αυτή την ανισορροπία, αλλά ο πυρήνας του προβλήματος είναι η παρασιτική δομή που έχει κυριαρχήσει στην ελληνική οικονομία τις τελευταίες δεκαετίες...




Πηγή:www.capital.gr

Αντιμετωπίζοντας την ηττοπάθεια

Ηττοπάθεια. Ηττημένα μυαλά. Άνθρωποι που ξεκινούν με ηττοπάθεια και εκ των προτέρων διάθεση υποταγής στις απαιτήσεις κάθε ξένης χώρας ή κάθε διεθνούς οργανισμού. Η ορολογία δεν είναι δική μου. Την δανείζομαι από τον εξαίρετο Κύπριο δημοσιογράφο Λάζαρο Μαύρο, τον οποίο διαβάζω κάθε μέρα μέσω διαδικτύου στην εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ της Λευκωσίας ( www.simerini.com). Τους βλέπουμε καθημερινά στη ελληνική κοινωνία. Πολιτικοί, αρθρογράφοι, πανεπιστημιακοί που μας καλούν να τα παραχωρήσουμε όλα, να χάσουμε κάθε αίσθηση αξιοπρέπειας, να ασεβήσουμε απέναντι στο παρελθόν και στο μέλλον του Έθνους μας. Άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον Ελληνισμό και στην ιστορία του, που θα προτιμούσαν να μην είναι ανεξάρτητη η Ελλάδα, αλλά να είναι πολιτικά και στρατιωτικά υποτελής σε ξένες δυνάμεις.

Δεν είναι πολλά τα ηττημένα μυαλά στην πατρίδα μας. Αλλά έχουν τον τρόπο να θορυβούν και να προβάλλονται από τα ΜΜΕ. Ξεκινούν με το δεδομένο ότι κάθε μάχη, κάθε διαπραγμάτευση, είναι χαμένη και ότι θα πρέπει να αποδεχθούμε μοιρολατρικά τις εθνικές υποχωρήσεις. Προσπαθούν να αλλοιώσουν την ιστορία μας για να μην διδάσκονται ατ ελληνόπουλα τον ηρωισμό, την αυτοθυσία, την αγωνιστικότητα. Χλευάζουν όποιον ζητεί να διεκδικήσουμε τα εθνικά συμφέροντα και προβάλλουν χίλια δυο φανταστικά εμπόδια για να μην προστατεύσουμε τα εθνικά δίκαια.

Τα ηττημένα μυαλά μάς οδήγησαν σε μία κακίστη συμφωνία με τους δανειστές μας, την περίφημη τρόικα. Η Ελλάς δεν διαπραγματεύθηκε ουσιαστικά το Μνημόνιο. Παρεδόθη άνευ όρων –αλλά μετά πολλών φόρων. Αντιθέτως στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία δεν επικράτησαν τα ηττημένα μυαλά, αλλά οι μαχητικές διάνοιες και τα αισθήματα εθνικής αξιοπρέπειας. Ἐτσι, λοιπόν, η Ιρλανδία κατόρθωσε:

Να διατηρήσει χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές.

Να αυξήσει το ελάχιστο ωρομίσθιο, επαναφέροντάς το στην εποχή προ του Μνημονίου.

Να μειώσει τις ασφαλιστικές εισφορές για τους χαμηλόμισθους.

Το 2011 η ανάπτυξη θα επιστρέψει για την ιρλανδική οικονομία μετά από τρία χρόνια ύφεσης.

Από την πλευρά της η Πορτογαλία διαπραγματεύθηκε με πυγή και με το κεφάλι ψηλά και επέτυχε:

Να μην καταργηθεί ο 13ος και 14ος μισθός

Και να μην μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις κάτω των 1500 ΕΥΡΩ.

Είδαμε μάλιστα στην τηλεόραση τον Σοσιαλιστή υπηρεσιακό Πρωθυπουργό της Πορτογαλίας κ. Σόκρατες να ειρωνεύεται την Ελλάδα για τα ηττημένα μυαλά της, λέγοντας ότι η χώρα του κατόρθωσε να περισώσει πολύ περισσότερα κοινωνικά δικαιώματα απ’ όσα οι Έλληνες.

Τα ηττημένα μυαλά αρθρογραφούν τον τελευταίο καιρό επιμόνως κατά της ανακηρύξεως της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Τη στιγμή που ακόμη και ξένες χώρες, όπως το Ισραήλ. αναγνωρίζουν ότι η ελληνική ΑΟΖ υπολογίζεται με βάση το Καστελλόριζο και εφάπτεται της Κυπριακής αντίστοιχης, το ελληνικό ΥΠΕΞ φοβάται μην κακοκαρδίσει την Άγκυρα. Για πρώτη φορά στη νεώτερη πολιτική ιστορία μας βλέπουμε ανοικτή επιστολή –διαμαρτυρία των διπλωματικών υπαλλήλων κατά των προϊσταμένων τους για τις ολιγωρίες στα εθνικά θέματα. Στη θαρραλέα επιστολή των επαγγελματιών διπλωματών, που έχουν τη γνώση, την εμπειρία και την αποστολή να στηρίζουν διεθνώς τις ελληνικές θέσεις, διαβάζουμε καταγγελίες για σκόπιμες υποχωρήσεις με πρόσχημα την οικονομική κρίση και το μνημόνιο. Και διερωτώμεθα: Μήπως τελικά το Μνημόνιο λειτουργεί ως βολικό πρόσχημα για τα ηττημένα μυαλά ώστε να διευκολύνει τον ενδοτισμό στα εθνικά μέτωπα;

Τα ηττημένα μυαλά κήρυτταν το 2002-2004 ότι πρέπει αμέσως οι Ελληνοκύπριοι να αποδεχθούν το Σχέδιο Ανάν διότι είναι η τελευταία ευκαιρία της Κύπρου. Απειλούσαν μάλιστα ότι σε περίπτωση απόρριψης θα θυμώσουν οι Ευρωπαίοι κατά της Κύπρου και ότι θα συμβούν διάφορα φοβερά. Τελικά με τη βοήθεια του Θεού, την παλληκαριά του Τάσσου Παπαδόπουλου και τη μαχητικότητα του 76% των Ελλήνων της Κύπρου το αντιδημοκρατικό σχέδιο απορρίφθηκε με δημοψήφισμα. Τα ηττημένα μυαλά διαψεύσθηκαν παταγωδώς. Η Κύπρος έγινε πλήρες μέλος της Ε.Ε. και ελέγχει σήμερα με το βέτο της την οποιαδήποτε τουρκική προσπάθεια για ένταξη Έτσι αποφεύχθηκε η νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής-κατοχής. Τα ηττημένα μυαλά δεν ζήτησαν συγγνώμην για όσα ανακριβή και εκφοβιστικά έλεγαν, αλλά τα γραπτά μένουν.

Στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων τα ηττημένα μυαλά καταβάλλουν εδώ και χρόνια εργώδεις προσπάθειες να μας πείσουν ότι η μάχη χάθηκε και ότι πρέπει να κάνουμε «αξιοπρεπή συμβιβασμό». Προσωπικά πιστεύω ότι δεν υπάρχουν χαμένα εθνικά θέματα, όταν ένας λαός θέλει να επιμείνει και να προστατεύσει την ιστορία του και το μέλλον των παιδιών του. Τα ηττημένα μυαλά ουδέποτε διανοήθηκαν ότι μπορούμε να κερδίσουμε. Και όμως μέχρι τώρα έχουμε κατορθώσει για πρώτη φορά στα διεθνή χρονικά μία χώρα να εισέρχεται στον ΟΗΕ με όνομα διαφορετικό από αυτό που εκείνη θα ήθελε. ΦΥΡΟΜ και όχι Μακεδονία. Αν επιμέναμε στις δύο θετικές για μας αποφάσεις της Ευρ. Ένωσης, των Βρυξελλών του Δεκεμβρίου 1991 και της Λισσαβόνας του 1992, θα είχαμε ακόμη μεγαλύτερα οφέλη. Αλλά τα ηττημένα μυαλά που εμφιλοχωρούν σε όλους τους πολιτικούς και ιδεολογικούς χώρους, υπονόμευσαν τις διπλωματικές μας επιτυχίες. Ευτυχώς ο λαός μας πραγματοποίησε τα δύο μεγαλειώδη συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και το ένα των Αθηνών και εμπόδισε τα ηττημένα μυαλά να τα παραδώσουν όλα. Άλλωστε γιατί να υποχωρήσουμε μπροστά σε μία χώρα, η οποία μπορεί συντόμως να διασπασθεί μεταξύ Αλβανίας, Βουλγαρίας και Σερβίας;


Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων
Source : antibaro.gr

Αλλαγή εποχής

Σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου με τίτλο «Η Ελλάδα των Κρίσεων», ο καθηγητής Βασίλειος Μαρκεζίνης ανέλυσε σε αδρές γραμμές τις πέντε κρίσεις που περνά αυτή τη χρονική περίοδο η χώρα μας: την οικονομική, την εξωτερική, την μεταναστευτική, την υποβάθμιση της εθνικής μας συνείδησης και τα αυξανόμενα προβλήματα στη Θράκη λόγω του τουρκικού επεκτατισμού. Η λύση που προτείνει για την υπέρβαση των κρίσεων είναι απλή και ξεκάθαρη: «Η σωτηρία δεν θα έλθει μέχρις ότου οι άνθρωποι που μας έφεραν στο χείλος της αβύσσου αποστρατευθούν οριστικά από την πολιτική μας ζωή».

Πιο σκληρός στην επιστημονική του άποψη εμφανίζεται ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς, ο οποίος δηλώνει ότι οι πολιτικοί, εκτός του ότι είναι ανυπόληπτοι και απατεώνες, είναι και τόσο άχρηστοι, ώστε να είναι ανίκανοι ακόμη και να διαχειριστούν ένα περίπτερο. Υποστηρίζει ότι στα κόμματα δεν υπάρχει δημοκρατία, αλλά φεουδαρχία ή αλλιώς κομματοκρατία. Το δικό του, ουτοπικό όπως λέει και ο ίδιος, σχέδιο εξόδου από την κρίση, την οποία ορίζει ως κρίση πολιτικής, είναι η σύσταση μιας συντακτικής συνέλευσης για καινούργιο Σύνταγμα και δεύτερο την εμφάνιση ενός ανιδιοτελή ηγέτης (ο Χρήστος Πασαλάρης τον ονομάζει νέο Υψηλάντη), ο οποίος να συντρίψει το πολιτικό κατεστημένο, ο οποίος όμως δεν μπορεί να αναδειχθεί με το υπάρχον πολιτικό σύστημα. (Συνέντευξη Χρήστου Γιανναρά στην εκπομπή του ΣΚΑΪ «ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ»).
Στην ίδια γραμμή πλεύσης είναι και ο καθηγητής Παναγιώτης Ήφαιστος ο οποίος υποστηρίζει ότι ο «όχλος των επιστημονικά και πολιτικά αναρμόδιων εισβολέων στο πολιτικό σύστημα» είναι μία ακόμη πεντακάθαρη ένδειξη ότι «οι επικείμενες καταστροφές είναι αναπόδραστες» (27.4.2011. Και το οχλοκρατικό επιστημονικά μεταμφιεσμένο τσούρμο συνεχίζει. http://www.ifestos.edu.gr).
Ακόμη και ο Μίκης Θεοδωράκης δηλώνει ότι «Το σημερινό πολιτικό σύστημα διέρχεται περίοδο αποσύνθεσης και μόνο με μια προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση μπορεί να γλιτώσει η Ελλάδα». (Συνέντευξη στο περιοδικό «Crash»/Τεύχος 5, Μάιος 2011).
Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έλεγαν: Θέλεις να μάθεις «πικρίαν» (δηλαδή αλήθεια) ή ψέμα. Οι παραπάνω εξέχουσες προσωπικότητες διαλέγουν τον δύσκολο δρόμο, που είναι γεμάτος πικρίες. Εκτιμώ ότι στο βάθος της καρδιάς τους πιστεύουν ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν πολύ άσχημα για τη χώρα μας. Την εκτίμησή μου αυτή στηρίζω στο γεγονός ότι η πολιτική πρόταση για την ακούσια ή εκούσια «απόσυρση» των διεφθαρμένων πολιτικών που έμμεσα ή άμεσα οδήγησαν τη χώρα μας στην καταστροφή, αγγίζει την ουτοπία. Προκειμένου πιστεύω να υλοποιηθεί η παραπάνω πρόταση, θα πρέπει να βιώσουμε μια γενικευμένη βαθειά κρίση, στα όρια ενός εμφυλίου σπαραγμού ή μιας ήττας συνεπεία πολεμικής σύγκρουσης ή και θερμού επεισοδίου. Αυτό φυσικά το απεύχεται η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, ενώ παράλληλα είναι και ο πλέον μεγάλος μας φόβος, ο οποίος ουσιαστικά κρατά ζωντανό σήμερα το πολιτικό κατεστημένο της αμείλικτης «κομματοκρατίας».
Όμως η πολιτική ελίτ και όχι μόνο, έχει επενδύσει στην χειραγώγηση του λαού μας για την μακροημέρευσή της και χρησιμοποιεί πολύ καλά το χαρτί που λέγεται ελπίδα. Αυτό το χαρτί το εμφανίζει άλλοτε ως «αλλαγή», άλλοτε ως «επανίδρυση του κράτους», άλλοτε ως «λεφτά υπάρχουν» και άλλοτε ως «δημιουργικό σοκ για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας». Είναι τόσο ανίκανη και κοντόφθαλμη, ούτως ώστε να μην μπορεί την ύστατη αυτή στιγμή να χρησιμοποιήσει προς όφελός της την πιο απλή για το συμφέρον της και ίσως και για το κοινό συμφέρον λύση της «συναίνεσης». Φθάσαμε μάλιστα στο σημείο να παρεμβαίνει υπέρ της διακομματικής συναίνεσης ο αρμόδιος επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων Όλι Ρεν, θέτοντάς την ως όρο για τη συνέχιση του οικονομικού προγράμματος προσαρμογής της χώρας μας. Τι κατάντια άραγε!
Όσον αφορά δε στο χαρτί της αλήθειας, η πολιτική ελίτ, δεν το χρησιμοποιεί ποτέ, απλά επειδή δεν έχει τη δυνατότητα να το κάνει. Εξάλλου η αλήθεια είναι γνώρισμα των δυνατών και μόνο. Πόσο κατώτεροι είναι άραγε οι εγχώριοι πολιτικοί ταγοί συγκρινόμενοι με αυτούς άλλων χωρών, που στο κάτω-κάτω έχουν και αυτοί τον ίδιο στόχο: την εξουσία. Οι Ισλανδοί, προκειμένου να μην ξαναπεράσει η χώρα τους παρόμοια οικονομική κρίση στο μέλλον, όρισαν μέσω του κοινοβουλίου τους εξεταστική επιτροπή, η οποία στο 2.400 σελίδων πόρισμά της (Report of the Special Investigation Commission (SIC), http://sic.althingi.is) όχι μόνο καταλόγισε ευθύνες, αλλά και τις προσωποποίησε. Οι δε Πορτογάλοι επέδειξαν υψηλό πολιτικό αίσθημα ευθύνης μπροστά στη δικής τους επερχόμενη οικονομική κατάρρευση και διαπραγματεύθηκαν συναινετικά το δικό τους μνημόνιο πετυχαίνοντας τους καλύτερους δυνατούς όρους.
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλλά δυστυχώς πεθαίνει και αυτή κάποτε. Σε αυτή τη κατάσταση οδηγούμεθα στις μέρες μας, εάν ως λαός δεν αντιδράσουμε άμεσα. Και η αντίδραση, αν και μοιάζει ουτοπική κατά τη γνώμη μου, υπό τις παρούσες συνθήκες, είναι μία: Υπερβαίνοντας εαυτούς, να στείλουμε σύντομα στο σπίτι τους (αλήθεια τι ευγενική έκφραση) όλους τους διαφθαρμένους πολιτικούς που κυβέρνησαν ή ήταν μέλη των κομμάτων που οδήγησαν την πατρίδα μας στο χείλος της αβύσσου. Να έρθουν στο προσκήνιο νέοι και ικανοί πολιτικοί, οι οποίοι μαζί με τους αδιάφθορους - που υπάρχουν πολλοί αλλά είναι οι πλέον σιωπηλοί - της παλιάς φρουράς, να δεσμευθούν να τροποποιήσουν τους υπάρχοντες θνησιγενείς πολιτικούς-πολιτειακούς θεσμούς και να δημιουργήσουν νέους. Τέτοιους, που να καταργούν δια παντός το οθωμανικής προέλευσης πελατειακό σύστημα, να προάγουν την αξιοκρατία και να προσδώσουν εν τέλει το ελπιδοφόρο όραμα που τόσο πολύ χρειάζεται η πατρίδα μας.
Δημήτριος Καρατζίδης
Ταξίαρχος ε.α., Πολιτικός Επιστήμονας
Source : infognomonpolitics

Νέο κράτος, νέες ισορροπίες στην Αφρική.

Στίς 9 Ιουλίου αναμένεται να γίνει ανεξάρτητο κράτος το Νότιο Σουδάν. Ο πληθυσμός του νέου κράτους είναι κατά πλειοψηφία χριστιανικός. Η ύπαρξη υδρογονανθράκων και στρατηγικών μετάλλων δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την γρήγορη οικονομική ανάπτυξη του. Φαίνεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα διαδραματίσουν ουσιαστικό ρόλο στην μετέπειτα πορεία του Νότιου Σουδάν.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες καταδίκασαν την ανάληψη του ελέγχου από το σουδανικό στρατό, έπειτα από βίαιες συγκρούσεις, της πόλης Αμπιέι, στο όριο ανάμεσα στο Βόρειο και το Νότιο Σουδάν, ανέφερε σε ανακοινωθέν ο Λευκός Οίκος.
Η Ουάσινγκτον απαίτησε από τις Ένοπλες Σουδανικές Δυνάμεις (SAF) "την άμεση παύση όλων των επιχειρήσεων στην Αμπιέι και την αποχώρηση των δυνάμεών τους" από την πόλη αυτή. "Μία άρνηση θα μπορούσε να πλήξει τη διαδικασία ομαλοποίησης των σχέσεων ανάμεσα στο Σουδάν και τις Ηνωμένες Πολιτείες και να παρεμποδίσει την ικανότητα της διεθνούς κοινότητας να επιτύχει πρόοδο στα κρίσιμα θέματα για το μέλλον του Σουδάν", σύμφωνα με το ανακοινωθέν.

Στο κείμενο καταδικάζεται επίσης η διάλυση, με προεδρικό διάταγμα του Χαρτούμ, της διοίκησης του Αμπιέι.
Στο Χαρτούμ, η κρατική τηλεόραση είχε ανακοινώσει ότι ο σουδανικός στρατός "πήρε απόψε [χθες βράδυ] τον έλεγχο της πόλης Αμπιέι και απώθησε τα εχθρικά στρατεύματα." "Οι SAF κατέλαβαν την πόλη Αμπιέι", επιβεβαίωσε μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο διπλωματική πηγή στους κόλπους μιας αντιπροσωπείας του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία έφθασε την ίδια μέρα για επίσημη επίσκεψη στη σουδανική πρωτεύουσα.
Πολλές πηγές στους κόλπους της Αποστολής του ΟΗΕ στο Σουδάν (UNMIS) επιβεβαίωσαν επίσης την πληροφορία.
Στο όριο ανάμεσα στο Βόρειο και το Νότιο Σουδάν, η Αμπιέι γνωρίζει μια αναζωπύρωση της βίας μετά το δημοψήφισμα που διεξήχθη τον Ιανουνάριο για το Νότιο Σουδάν, κατά το οποίο η συντριπτική πλειοψηφία τάχθηκε υπέρ της απόσχισης της περιοχής αυτής που αναμένεται να γίνει ανεξάρτητο κράτος στις 9 Ιουλίου.
Ένα δημοψήφισμα, το οποίο αναμένεται να διεξαχθεί επίσης τον Ιανουάριο, προκειμένου το Αμπιέι να επιλέξει την προσάρτησή του στο Βορρά ή το Νοτο, αναβλήθηκε επ΄αόριστον, κυρίως λογω μιας διαφοράς για το δικαίωμα ψήφου των Μισερίγια, μιας φυλής αράβων νομάδων.
Source : infognomonpolitics από AΠΕ-ΜΠΕ

Ο έλεγχος των μαζών

ΕΙΝΑΙ γνωστό ότι το παγκόσμιο σύστημα ελέγχου των ανθρωπίνων μαζών είναι κάτι που εδώ και αιώνες χρησιμοποιείται από κοσμοκράτορες, για να χειραγωγήσουν την ανθρώπινη σκέψη, ανάλογα με τις δυνατότητες της κάθε εποχής.
Στην αρχαιότητα, για παράδειγμα, αν κρίνουμε μ’ αυτά που διαβάζουμε στον Πολύαινο, τον Πλούταρχο, τον Διόδωρο Σικελιώτη, αλλά και άλλους συγγραφείς, είχαν την δυνατότητα να επηρεάζουν τις μάζες με μεθόδους που δεν διαφέρουν και πολύ από τις σημερινές.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο θάνατος του Αθηναίου στρατηγού Κίμωνα. Κατ’ εντολή του ιδίου ο θάνατός του (στο Κίτιον της Κύπρου) επί 30 ημέρες έμεινε άγνωστος εις τον στρατό του, για να μην πανικοβληθούν οι Αθηναίοι και να νικήσουν τους Φοίνικες και τους Κίλικες, που ήσαν μαζί με τους Πέρσες, ενώ ταυτόχρονα κατατρόπωναν τον στρατό που ήταν στην παραλία!.. Ό,τι είδαμε αργότερα με τον Ελ Σιντ!..
Επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το γνωστό σε όλους «άρτον και θεάματα» (ιπποδρομίες, αρένες κλπ) είχε σαν στόχο όχι απλώς τον έλεγχο των μαζών, αλλά τον τρόπο με τον οποίο μπορούσαν να κατευθύνουν τα πλήθη εις βάρος τού όποιου αντιπάλου!
Στο Βυζάντιο τα πράγματα, από πλευράς ελέγχου των μαζών, δεν ήσαν διαφορετικά. Η ευπιστία των πολιτών ήταν πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι είναι σήμερα ακόμη και σε απλά πράγματα που μπορούσε να κάνει ένας Αυτοκράτορας, για να ελέγξει ή παρασύρει τα πλήθη. Και τα παραδείγματα είναι τόσα πολλά "ων ουκ έστιν αριθμός"!
Σήμερα, όπως διαπιστώνουν οι φίλες και φίλες, η παγκόσμια εξουσία βρήκε τον τρόπο να ελέγχει και κατευθύνει τους πάντες με την τηλεόραση της τρομολαγνίας και το διαδίκτυο στις όποιες εκφάνσεις του. Ακόμη και ορισμένοι «χάκερς» παίζουν το όποιο παιχνίδι ελέγχου του ατόμου με τη δυνατότητα προσβάσεως στα προσωπικά δεδομένα που έχει αρχειοθετημένα ο ανύποπτος πολίτης στον υπολογιστή του!
Αλλά το παγκόσμιο σύστημα δεν αρκείται εκεί. Πρέπει να τρομοκρατήσει και -ει δυνατόν- να εξοντώσει (;) ολόκληρους πληθυσμούς, αν λάβουμε σοβαρά υπόψη τις καταγγελίες, που έχουν δει κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας από τους πάσης φύσεως «μπλόγκερς», οι οποίοι αποκάλυψαν τους εγκεφάλους των διαφόρων δήθεν επιδημιών, που «εξαπέλυσαν» στον κόσμο διάφορους «ιούς» (της γρίπης, των χοίρων ή των ζόμπι που μας ετοιμάζουν τώρα), για να μπορούν, πέραν των άλλων, να θησαυρίζουν ορισμένες παντοδύναμες φαρμακευτικές εταιρίες ανά τον κόσμο!
Ένα μονάχα: Για να εξαναγκάσουν τον κόσμο να κάνει τα εμβόλια, που προωθούσαν διάφορες εταιρίες, κι επειδή δεν μπορούσαν να τον υποχρεώσουν, αφού οι ίδιοι οι γιατροί δεν εμβολιάζονταν, επιστράτευσαν την τότε υπουργό Υγείας (ας μην πούμε το όνομά της) να κάνει δημόσια το εμβόλιο της γρίπης, ώστε να παρασύρει τουλάχιστον τους εύπιστους εις τον εμβολιασμό. Και το έκανε (!!).
Μιλάμε για τέτοιες γελοιότητες, που ωστόσο κάποιοι κύριοι θησαύρισαν και εξακολουθούν να θησαυρίζουν με τα καμώματά τους.
Αλλά να ήσαν μόνον αυτά; Κάποιοι λένε ότι μας κάνουν ακόμη και ειδικούς ψεκασμούς στον αέρα με ειδικά αεροπλάνα καθώς τα τοξικά καρκινογόνα μεταλλικά σωματίδια, που διασκορπούν, περνούν άμεσα στον ανθρώπινο οργανισμό με την αναπνοή και προσβάλουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα!
Όταν ο Γουσταύος Λε Μπον έγραφε το βιβλίο «Η Ψυχολογία των Μαζών» ίσως να γνώριζε κάτι περισσότερο από μας που βλέπουμε, δυστυχώς, να επαληθεύεται εις το ακέραιο.
Κλείνοντας, να θυμίσουμε μόνο ένα στίχο του Διονυσίου Σολωμού:
«Βασανισμένε μου λαέ, αγνέ κι αγαπημένε,
πάντοτε ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»!..

Source : pisoapotinkourtina.blogspot
ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ

Τουρκική ιδεολογική επέλαση ;

Με τον Λάζαρο Μαύρο
Τ Η Σ ΣΤΗΛΗΣ συμπέρασμα: Η Τουρτζιά δεν πέτυχε μόνο να σκλαβώσει τα μισά μας εδάφη. Πέτυχε και κάτι σπουδαιότερο: Να υποδουλώσει το φρόνημα και να «εκτουρκίσει» την σκέψη της ηγεσίας του κυπριακού Ελληνισμού. Μεγαλύτερη επιτυχία, από το δίδυμο κακούργημα Πραξικοπήματος & Εισβολής του '74 κι εντεύθεν, δεν είναι η ατιμώρητη κι ανενόχλητη επί 37 χρόνια εμπέδωση του κατοχικού της καθεστώτος στα σκλαβωμένα εδάφη της ΚΔ, αλλά το ότι κατάφερε, έκτοτε, να λειτουργούν εν τω πλαισίω της ικανοποίησης των τουρκικών απαιτήσεων τα Ηττημένα Μυαλά της ηγεσίας μας. Να σκέφτονται και να πολιτεύουν στο τουρκικό πλαίσιο σκέψης. Να υιοθετούν ως δική τους πλέον επιλογή και να πασκίζουν να επιβάλουν, στους κομματικούς τους οπαδούς πρώτα και στο λαό ύστερα, την τουρκική πολιτική. Τις τουρκικές απαιτήσεις. Να εκδαπανούν άπασαν την φαιάν αυτών ουσία, για να εκβιάζουν τον λαό, για τη… μοναδική ωφελιμότητα τής υιοθέτησης των τουρκικών απαιτήσεων. Πρόκειται για τον θρίαμβο της τουρκικής ιδεολογικής επέλασης. Τουρκικό αντίστοιχο του προγονικού παρ’ ημίν Μηδισμού:

Δ Ι Ζ Ω Ν Ι Κ Η Δικοινοτική Ομοσπονδία απαίτησαν οι Κατακτητές; ΔΔΟ αναπετάνε στα λάβαρά τους οι ηγέτες μας. Αφορίζοντας τους διαφωνούντες… Πολιτική Ισότητα του τουρκικού 18% με το ελληνικό 82% απαίτησε η Τουρτζιά; Πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων, «στέιτς» πλέον, ομνύουν οι ηγέτες μας… Συνεταιρισμό Δύο Συνιστώντων Στέιτς απαίτησε ο Αττίλας; Συνεταιρισμό σπεύδουν να επιβάλουν στον λαό οι ηγέτες μας… Τούρκο (της Κύπρου) εκ περιτροπής πρόεδρο απαίτησαν οι Κατακτητές: Αν θα 'ναι «αριστερός» ή μη, επιλέγουν, αντιμαχόμενοι αλλήλοις, να υμνολογούν οι ηγέτες μας…

Σ Τ Α ΕΝΔΙΑΜΕΣΑ της ιδεολογίας και πόσα δεν έκαμαν για να πείσουν τον λαό να νιώθει ένοχος, και άρα τιμωρητέος, για «συνυπευθυνότητα στις τραγωδίες»; Ότι «σφάξαμε κι εμείς» και «δεν πέσανε μόνοι τους στα πηγάδια»! Ότι «φταίμε για τον αγώνα της ΕΟΚΑ», ότι «ΕΟΚΑ και ΤΜΤ το ίδιο πράμα», ότι «φταίμε για την Ένωση», ότι «συνένοχος είναι κι ο δικός μας ο ελληνικός εθνικισμός», ότι «φταίμε και για την τουρκανταρσία του 1963» και, για όλ’ αυτά, πρέπει να επιβάλουμε την «κουλτούρα αποδοχής και συνύπαρξης» με τα προϊόντα του Αττίλα, τους Εποίκους, τα «δικαιώματα» του σφετεριστή «χρήστη» των σκλαβωμένων ελληνικών περιουσιών και όλα τα συναφή..

Α Υ Τ Ο ΕΙΝΑΙ και το βαθύτερο νόημα των προτιμήσεων του τέως και του νυν ΓΓ του ΑΚΕΛ για «αριστερό Τ/κ πρόεδρο» και του προέδρου του ΔηΣΥ για «εκ περιτροπής Τ/κ πρωθυπουργό». Εσείς συμπεραίνετε κάτι άλλο;

ΕΡΩΤΗΣΗ
Θυμάστε ότι χρειάστηκαν 71 χρόνια για ν’ αναγνωρίσει, 24.2.94, η Βουλή των (εν Ελλάδι) Ελλήνων, τη Γενοκτονία των 353.000 Ελλήνων του Πόντου που διέπραξαν οι Νεότουρκοι κι οι Κεμαλιστές από 1916-1923; Εφτά δεκαετίες (κι όχι μόνο) «Κεμαλισμένα» εν Ελλάδι Μυαλά, της «ελληνο-τουρκικής φιλίας», υπενθύμιση σήμερα, 19η Μαΐου, Ημέρα Μνήμης (κι εκείνης) της Γενοκτονίας;
Source : Λάζ.Α.Μαύρος-http://sigmalive.com

Neoplatonism and Islam : An unknown Greek contribution to Islamic religion

Islamic Neoplatonism developed in a milieu already saturated with the thought of Plotinus and Aristotle. The former studied in Alexandria, and the Alexandrine philosophical syllabus included such figures as Porphyry of Tyre and Proclus. Associated with these scholars were two major channels of Islamic Neoplatonism, the so-called Theology of Aristotle and the Liber de Causis (Book of Causes). Other cities beloved of the philosophers at the time of the rise of Islam in the first century ah (seventh century ad) included Gondeshapur and Harran.

Islamic Neoplatonism stressed one aspect of the Qur'anic God, the transcendent, and ignored another, the creative. For the Neoplatonists, all things emanated from the deity. Islamic philosophers were imbued to a greater or lesser degree with either Aristotelianism or Neoplatonism or, as was often the case, with both. Al-Kindi, the father of Islamic philosophy, has a Neoplatonic aspect, but the doctrine reaches its intellectual fruition in the complex emanationist hierarchies developed by al-Farabi and Ibn Sina. Their views are later developed (or metamorphosed) by later thinkers into an emanative hierarchy of lights, as with Shihab al-Din al-Suhrawardi, or the doctrine of the Unity of Being espoused by Ibn al-'Arabi. While al-Ghazali and Ibn Rushd both vigorously opposed Neoplatonic views, the latter attacked the former for his general opposition to the philosophers.

Neoplatonism itself had a major impact on that sectarian grouping of Muslims known as the Isma'ilis, and became the substratum for its theology. Historically, Neoplatonism in Islam achieved its climax with the Fatimid Isma'ili conquest of Egypt towards the end of the fourth century ah (tenth century ad). While Neoplatonism later declined in philosophical importance in the face of rampant Aristotelianism and Hanbalism, it may be said to have bequeathed an important religious, historical and cultural legacy to the Islamic world, which in the Isma'ili movement endures to this day.

Milieu and sources
The God of Islamic Neoplatonism
Reaction and counter-reaction
The influence and legacy of Islamic Neoplatonism
1. Milieu and sources
Islamic Neoplatonism developed in a milieu which was familiar with the doctrines and teachings of Plotinus. The city of Alexandria, into which the Arab armies of Islam marched in ad 642, had down the centuries been home to many philosophies and philosophers: Plotinus himself, the founding father of Neoplatonism, studied in Alexandria for eleven years under the scholar Ammonius Hierocles. The Alexandrian philosophical syllabus was imbued with Neoplatonism and coated with Aristotelianism. The works of important Neoplatonists such as Porphyry and Proclus were studied there. Two works, whose exact authorship is unclear but which became associated with Porphyry and Proclus respectively, were the famous Theology of Aristotle and the work which became Latinized as the Liber de causis (see Liber de causis). Both these works, regardless of their actual authorship, were major channels of Islamic Neoplatonism. The Theology of Aristotle, despite its name, had nothing to do with Aristotle but summarized, with some additions, Books IV-VI of Plotinus' Enneads. The Liber de causis (Book of Causes) had its basis in the Elements of Theology by Proclus. The Neoplatonic themes in both the Theologia and the Liber are not difficult to identify, ranging from the key doctrine of emanation through references to the hypostases such as the Universal Intellect and Universal Soul (Theology of Aristotle) or the Procline hypostases of the One, Existence, Intellect and Soul (Liber de causis), to the sublime attributes of the One (see Neoplatonism).

However, Alexandria was not the only major city in the Middle East to foster the rise of Neoplatonism before the rise of Islam. Another was Gondeshapur, a great centre of Greek Byzantine learning, especially in the fields of philosophy and medicine, where Aramaic rather than Persian appears to have been the dominant language. This city, built by Shapur I in the mid-third century ad, acted as a magnet to many Middle Eastern intellectuals in both the pre-Islamic and Islamic periods. The great father of the Arabic translation movement, Hunayn ibn Ishaq, studied there; earlier, Nestorian scholars had fled to that city after the Council of Ephesus in ad 431. These scholars knew the work of Aristotle, but they had also studied Porphyry and so were familiar with the teachings of Neoplatonism. The closeness of Gondeshapur to what became Baghdad meant that the former city was able to infiltrate the latter, when it became an Islamic seat, with a variety of Greek elements.

Then there was Harran in northern Syria, a city which was home to the star-loving Sabaeans, a pagan sect whose transcendent theology was imbued with Neoplatonic elements. In the third century ah (ninth century ad) Harran was visited by refugee scholars from the schools of Alexandria; in the following century these scholars moved from Harran to Baghdad, bringing to that last city elements, both Aristotelian and Neoplatonic, from the rich philosophical heritage of both Alexandria and Harran. Of course, cities such as Alexandria, Gondeshapur and Harran were not the only sources of Neoplatonic thought, but their examples serve to illustrate the ease with which the expanding Arab-Islamic Empire came into contact with Greek thought, especially in its Aristotelian and Neoplatonic incarnations. And it was between the latter that the pendulum of Islamic philosophy frequently swung in the writings of the individual Islamic philosophers, when they were not actually mixing the two in a glorious intellectual syncretism as happened with the thought of the Ikhwan al-Safa' (see Ikhwan al-Safa').

2. The God of Islamic Neoplatonism
The description of God in the Qur'an is by and large fairly clear, though it did give rise to complexities of interpretation in Islamic theology centring on such matters as anthropomorphism, God's omnipotence and man's free will, and the attributes of God. The Qur'anic God, however, is both transcendent and immanent. There is none like him but he is also closer to man than man's jugular vein. He intervenes in human history to reveal himself to man, for example in the revelations of the Qur'an, and sends angels to fight for his prophet Muhammad, as at the Battle of Badr in ad 624. Here he is often like the God beloved of today's process theologians (see Process theism). Above all, however, the Qur'anic God is one who creates ex nihilo. There is no concept of Neoplatonic emanation in the Qur'an. In contrast, for Aristotle, God is the Unmoved First Mover. The emphasis in Aristotelian theology is much more on God's movement rather than on his creation, which is limited in any case to his production of form in prime matter which has existed eternally. With the Neoplatonists, the emphasis moves from the concept of creation to that of eternal emanation: God or the One or the Good - however he is to be characterized - does not create ex nihilo but 'engages' in eternal emanation of all that is below him.

Thus in the Middle East at the time of the rise and spread of Islam there were at least three different 'theologies' vying for space, emphasising different qualities of their deity. There is the Qur'anic God as creator ex nihilo; there is the Aristotelian God as first Mover; and there is the Neoplatonic God as eternal emanator. The debate which was engendered about the relationship between God and the rest of observable and intangible reality and phenomena became a fundamental characteristic of the writings of the Islamic philosophers. The Qur'anic God was linked to his creation by the sheer power of creativity, the Aristotelian God was linked - much less feelingly - with that which moved, while the Neoplatonic God bridged, or attempted to bridge, the huge gulf between transcendence and corporeal reality by the device of emanation. A brief survey of the thought of some individual Islamic philosophers will serve to illustrate how the debate featured in their writings, and thus in the general development of Islamic philosophy.

Abu Yusuf ibn Ishaq al-Kindi is universally acknowledged by scholars of Islamic philosophy as the 'Father of Islamic Philosophy'. Al-Kindi's God has four faces or aspects. Doctrinally, he is classically rooted in and derived from the Qur'an, and bears such epithets as 'creator' and 'active'. God has an essential unity which does not derive from anything else. He also has Aristotelian aspects - he is, for example, unmoved - but of course al-Kindi's deity is much more than a mere Mover. God's attributes are also discussed by al-Kindi in Mu'tazilite terms and al-Kindi espouses a Mu'tazilite antipathy towards anthropomorphism (see Ash'ariyya and Mu'tazila §4). Finally, we can detect a Neoplatonic influence on al-Kindi's thought. He was the first major Islamic philosopher to reflect significant aspects of the Neoplatonic tradition, and is a bridge to the thought of philosophers such as al-Farabi and Ibn Sina.

It is with these latter two philosophers that Islamic Neoplatonism reaches its apotheosis, where such fundamental Neoplatonic concepts as hierarchy and emanation are fully developed and integrated into a metaphysics of being. Al-Farabi is rightly regarded as the father and founder of Islamic Neoplatonism, while Ibn Sina, though less original, is often considered to be Islam's greatest Neoplatonic philosopher. While the deity that he portrays certainly has other aspects, it is the Neoplatonic aspects which draw our attention. Like al-Farabi, Ibn Sina has a complex scheme of emanation with ten intellects emanating from the Necessary Being. Again as with al-Farabi, emanation constitutes a bridge between the unknowable God of Neoplatonism and earthbound humanity. However, the theological terminology deployed in Ibn Sina's thought is perhaps less negative than that of al-Farabi; this is particularly true of the mystical dimension of Ibn Sina's thinking.

Neoplatonism in Islam may be said to have reached its furthest limits of development in the thought of Isma'ili theologians such as Hamid al-Din al-Kirmani on the one hand, and that of Shihab al-Din Yahya al-Suhrawardi and Muhyi al-Din Ibn al-'Arabi on the other. Al-Kirmani espouses a Farabian elaboration of God and ten intellects in his Neoplatonic emanationist hierarchy. Al-Suhrawardi, 'the Master of Illumination' (shaykh al-ishraq), as he became known, established an extraordinary complex Neoplatonic hierarchy of lights in which the divine and quasi-divine are seen all in terms of light. God is the Light of Lights (nur al-anwar), and from him emanates the First Light from which emanates the Second Light and so on; but bound into the whole system is a complex three-tier system of Angelic Lights. Because of the doctrine of emanation, the lights (or intellects) have an ontological or noetic precedence, the one over the other, but not a temporal precedence. By contrast, Ibn al-'Arabi employs Neoplatonic terminology to bolster his doctrine of the Unity of Being (wahdat al-wujud). The circularity of his thought, however, precludes the elaboration of a classical system of emanation following Plotinian, or even Farabian, lines. It may be argued that the terms 'theophanies' or 'manifestations' (tajalliyat) of the divinity, rather than 'emanations', are a more accurate rendering of his thought.

3. Reaction and counter-reaction
The reaction and counter-reaction to the infiltration of Neoplatonism into Islamic thought and philosophy may usefully be studied in the writings of the great Abu Hamid al-Ghazali, Sunni theologian and mystic, on the one hand and those of Islam's most notable Aristotelian, Abu'l Walid Muhammad ibn Rushd, also known as Averroes, on the other. In his Tahafut al-falasifa (Incoherence of the Philosophers), al-Ghazali (§3) attacked both the Neoplatonists and Aristotle. He rebutted, for example, the idea that the world was eternal, and tried to show mathematically that the thesis of the Neoplatonists was illogical. He believed that the Neoplatonists had failed to prove that God was One, and attacked their beliefs about a variety of other fundamental and crucial points such as divine knowledge and the question of the immutability of God. The two principal philosophers whose views al-Ghazali attacked were al-Farabi and Ibn Sina. As al-Ghazali himself put it:

However, the most faithful - as Aristotle's translators - and the most original - as his commentators - among the philosophizing Muslims are al-Farabi Abu Nasr, and Ibn Sina. Therefore, we will confine our attention to what these two have taken to be the authentic expression of the views of their mis-leaders.... Therefore, let it be known that we propose to concentrate on the refutation of philosophical thought as it emerges from the writings of these two persons.

(Tahafut al-falasifa: 5)
In all, al-Ghazali itemized twenty particular problems 'in whose discussion in this book we will expose the contradiction involved in the philosopher's theories'.

If al-Ghazali represents Islamic theology's most biting attack on philosophy and severest reaction to Neoplatonism in Islam, Ibn Rushd represents the counter-reaction. This is not to say that the latter wholeheartedly espoused the views of the Neoplatonists: indeed, very far from it. In his Tahafut al-tahafut (Incoherence of the Incoherence), referring to the incoherence of al-Ghazali's Tahafut al-falasifa, Ibn Rushd wrote a work which Fakhry has described as 'the product of Ibn Rushd's maturest thought [which] constitutes a systematic rebuttal of al-Ghazali's critique of Greco-Arab philosophy' (Fakhry 1983: 276). Al-Ghazali is accused of misunderstanding, and it is clear that Ibn Rushd is concerned to defend the merits of philosophy as a mode of non-heretical thought while at the same time not accepting the theses of the Neoplatonist philosophers. Despite his intention in the Tahafut al-tahafut of defending the philosophical targets of al-Ghazali's wrath, Ibn Rushd, as Bello points out, 'more often than not...does not, in fact, defend al-Farabi and Ibn Sina.... Instead, he shows to what extent they have departed from the authentic Aristotelian philosophical doctrines, and sometimes joins his voice with that of Ghazali in convicting them of heresy' (Bello 1989: 15). Thus Ibn Rushd, despite his defence of philosophy and philosophers, is more than happy to declare open war on Neoplatonism.

4. The influence and legacy of Islamic Neoplatonism
While it is certainly untrue to say that Islamic philosophy came to a sudden end with the death of Ibn Rushd, we can say that his death in ah 595/ad 1198 marks the approaching end of the great debates about Neoplatonism in Islamic thought. By then the kind of peripateticism espoused by Ibn Rushd may be said to have at least revived, if not definitely triumphed over, other forms of philosophy. The death of Ibn al-'Arabi in ah 638/ad 1240 marks that triumph, for the latter's doctrine of wahdat al-wujud was perpetuated by only a few faithful disciples. Furthermore, other movements had arisen in competition with Neoplatonism and Aristotelianism, such as the literalism of the Spanish Muslim Ibn Hazm, and the Hanbalism of Ibn Taymiyya. Neoplatonism as a radical system of philosophical thought with a controversial theological agenda was enshrined in the writings of such thinkers as the Ikhwan al-Safa', but generally speaking its greatest surviving influence was, and is, on the theology of the Isma'ili sect in Islam, one of the three great divisions of Shi'ism. This sect achieved its political apotheosis with the coming to power of the Fatimid Isma'ili dynasty in North Africa and Egypt in the fourth and fifth centuries ah (tenth and eleventh centuries ad). The Mosque-University of al-Azhar was a beacon of Isma'ili (and thus Neoplatonic) thought before the Ayyubids took possession of Egypt and returned it to the Sunni fold. Today, Neoplatonism in Islam survives principally as the philosophical substratum which underpins the theology of the Isma'ilis, a group which, though itself split over issues of leadership, nonetheless holds many theological and philosophical points in common.

If we examine the impact of Neoplatonism on Islamic thought generally, it is clear that this philosophy served to emphasize that transcendent aspect of God which is to be found clearly in the Qur'an, sometimes at the expense of the immanent. The impact of Neoplatonism on the course of Islamic history itself has been considerable in some regions. Among many examples we may note that the Fatimid dynasty came to power in Egypt and ruled there from ah 297-567 (ad 969-1171); the Isma'ili Assassins flourished at the Castle of Alamut from ah 483-654 (ad 1090-1256); and a Nizari Isma'ili imamate later moved from Persia to India. Theologically then, it is clear that a body of doctrines, so many of which seemed at odds with mainstream Islamic teaching, served at times to highlight the Qur'anic emphasis on transcendence and was actually absorbed by one, albeit heterodox, sect to become the foundation for that sect; while historically, Neoplatonism from its mainly theoretical Middle Eastern origins in Alexandria, Harran, Gondeshapur and elsewhere became sufficiently powerful to 'hijack' an entire dynasty, the Fatimid.

We may extrapolate from all this, then, the paradigm of an 'alien' cult which becomes 'Middle-Easternized' and 'Islamicized' and which acts on occasion as theological stimulus, irritant, gadfly or foundation, and in so doing ultimately inserts itself from a variety of perspectives into the broad and multivalent fabric of Islam. Alternatively, we may choose to examine the phenomenon of Neoplatonism rather more closely, assess its emphasis on order, structure, emanation, hierarchy, transcendence, intellect and soul, and extrapolate a rather different paradigm, perhaps more akin to that preferred by the Isma'ilis. According to this view, Neoplatonism would not be regarded as a foreign or invasive growth within the body politic of Islam but rather as something which, despite its emphasis on emanation rather than creatio ex nihilo and other real differences from mainstream Islamic theology, addressed an aspect or aspects of Islam which had been neglected or overlaid by other matters in the development of that faith. It is useful perhaps to ponder Lenn and Madeleine Goodman's observation: 'Emanation was perfected by the neo-Platonists, quite consciously as an alternative to creation because the learned neo-Platonic philosophers did not choose to redescend into the anthropomorphic cosmogenies from which Aristotle had rescued them with great difficulty only a few centuries earlier' (Goodman and Goodman 1983: 31).

See also: Aristotelianism in Islamic philosophy; al-Farabi; al-Ghazali; Greek philosophy: impact on Islamic philosophy; Ibn Rushd; Ibn Sina; Illuminationist philosophy; Neoplatonism

IAN RICHARD NETTON
Copyright © 1998, Routledge.

--------------------------------------------------------------------------------

References and further reading
* Bello, I.A. (1989) The Medieval Islamic Controversy Between Philosophy and Orthodoxy, Islamic Philosophy and Theology Texts and Studies vol. III, Leiden: Brill. (Deals with the conflict between al-Ghazali and Ibn Rushd with special reference to ijma' and ta'wil.)

* Fakhry, M. (1983) A History of Islamic Philosophy, 2nd edn, London: Longmans; New York: Columbia University Press. (A superb introduction to the whole field.)

* al-Ghazali (1058-1111) Tahafut al-falasifa (Incoherence of the Philosophers), English trans. S.A. Kamali, Lahore: Pakistan Philosophical Congress, 1963. (A translation of al-Ghazali's attack on the philosophers.)

* Goodman, L.E. and Goodman, M.J. (1983) 'Creation and Evolution: Another Round in an Ancient Struggle', Zygon 18 (1): 3-43. (A fascinating and thought-provoking article.)

Henry, P. and Schwyzer, H.R. (eds) (1959) Plotini Opera, vol. 2, Paris: Desclιe de Brouwer; Brussels: L'Ιdition Universelle. (Contains G. Lewis' English translation of the Theology of Aristotle.)

* Ibn Rushd (c.1180) Tahafut al-tahafut (Incoherence of the Incoherence), trans. and intro. S. Van Den Bergh, Averroes' Tahafut al-Tahafut (The Incoherence of the Incoherence), 'E.J.W. Gibb Memorial' new series XIX, London: Luzac, 1978. (Ibn Rushd's famous response to al-Ghazali.)

Leaman, O. (1988) Averroes and his Philosophy, Oxford: Clarendon Press; 2nd edn, Richmond: Curzon, 1997. (An introduction to the philosophy of Ibn Rushd arranged according to metaphysics, practical philosophy, and reason, religion and language.)

Nanji, A. (1996) 'Isma'ili Philosophy', in S.H. Nasr and O. Leaman (eds) History of Islamic Philosophy, London: Routledge, ch. 9, 144-54. (Examination of Isma'ili philosophy including the influence of Neoplatonism.)

Netton, I.R. (1989) Allah Transcendent: Studies in the Structure and Semiotics of Islamic Philosophy, Theology and Cosmology, London and New York: Routledge. (Contains major chapters on al-Farabi and Ibn Sina.)

Shayegan, Y. (1996) 'The Transmission of Greek Philosophy into the Islamic World', in S.H. Nasr and O. Leaman (eds) History of Islamic Philosophy, London: Routledge, ch. 6, 98-104. (Detailed account of how the transmission took place, paying particular attention to the Persian background.)


--------------------------------------------------------------------------------